ยอดหญิงบัลลังก์จักรพรรดินี (ตีพิมพ์กับสนพ.ปั้นรัก)

ตอนที่ 12 : ตอนที่ 11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4390
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 72 ครั้ง
    6 ส.ค. 62

     "นีนาร์ เจ้าเข้าใจแล้วหรือไม่" ฉันถามนางสนองพระโอษฐ์ขณะที่กำลังจะก้าวเข้าสู่คฤหาสน์

     "เพคะ" 

     "ดี..ท่านดยุกเจมส์ท่านจงอย่าผิดคำสัญญาที่จะดูแลคนของข้าให้ดี"

     "พะยะค่ะ"

     ฉันก้าวเท้าเข้าไปยังประตูที่มีพรหมสีแดงราคาแพงปูทอดยาวไปถึงบัลลังก์สีทองกลางห้องที่มีชายร่างสูงค่อยๆลุกจากที่นั่ง เดินตรงมา ท่านลุง ฉันอุตสาห์ยอมตามทหารของท่านมาดีๆ ไม่ได้ขัดขืน ฉันหวังว่าการต้อนรับของท่านคงจะไม่ทำให้ฉันผิดหวังนะ

     ฉันก้าวเท้าลงไปเหยียบบนพรหมสีแดงก่อนจะค่อยๆก้าวเดินตรงไปหาเจ้าชายเมอร์ชิลิซ ผู้เป็นลุงที่มีท่าทีตกตะลึงในขณะที่ยืนรอฉันอยู่ปลายทางเดิน

    "ยินดีต้อนรับพะยะค่ะ องค์ราชินี เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ทรงเสด็จมาตามคำเชิญของลุง" แววตากร้มกริ่มและน้ำเสียงที่เสแสร้ง ทำฉันขนลุกกับชายตรงหน้า ฉันก็พอรู้ว่าในราชวงศ์การแต่งงานกันในเครือญาติเพื่อรักษาฐานและสายเลือดมีในทุกๆอาณาจักร แต่ขอโทษ...สำหรับฉันไม่มีทางยอมเด็ดขาด

    "ถวายบังคมเพคะ เสด็จลุง หวังว่าท่านคงสบาย"

   ฉันย่อกายทำความเคารพพร้อมทักทายอย่างเป็นธรรมชาติ แสดงความใกล้ชิดเหมือนกับคนในครอบครัว  รอยยิ้มพึงพอใจผุดขึ้นบนใบหน้าเขาอีกครั้ง

    "สบายดี ข้าดีใจที่เจ้าเป็นห่วงข้า.... ท่านดยุกไม่เจอกันนานท่านยังคงแข็งแรงเช่นเดิมนะ" เขาหันไปทักทายชายชราที่เดินมายืนข้างฉันอย่างเสนอหน้า

   "ถวายบังคมฝ่าบาท..กระหม่อมสบายดีด้วยเดชานุภาพของฝ่าบาท พะยะค่ะ" 

     "ฮ่าๆๆๆ ท่านพูดได้ถูกใจข้ามากท่านดยุก... เสร็จงานนี้ข้าจะปูนบำเหน็จให้เจ้าอย่างงาม" ดูเขาคงจะชอบใจคำยกยอ ปอปั้นของดยุกเฒ่า แปลว่าเขาคงจะติดต่อประสานงานกันตลอดเวลาที่ผ่านมา 

     "หากฝ่าบาทจะทรงพระเมตตา..กระหม่อมอยากได้แม่บ้านคู่กาย เนื่องท่านผู้หญิงของกระหม่อมก็จากไปนานแล้ว" ชายชราหันไปทำตาหวานใส่นางสนองพระโอษฐ์ 

     "เจ้า! ช่างบังอาจนักดยุกเจ้าเลห์..." ฉันหันไปตวาดดยุกซานัส

     "เฒ่าลามกเช่นเจ้า อย่าริคิดจะแตะต้องข้า" นีนาร์ มองดยุกที่ยืนตรงหน้าด้วยสายตาที่รังเกียจอย่างเห็นได้ชัด

     "องค์ราชินี ทรงไว้วางพระทัยเจ้า แต่เจ้ายังกล้าทรยศ เจ้ามันสมควรตาย" นีนาร์พยายามที่จะกระโจนเอาดาบตัดคอดยุกเฒ่า แต่ติดที่มีทหารเอาดาบมาขวางไว้ ฉันปลายตาปรามนางสนองพระโอษฐ์ให้หยุดการกระทำที่จะทำให้พวกเราตายอย่างอนาถ ก่อนที่จะสายเกินแก้

     "เจ้าจะปราบพยศนางได้หรือ..ข้าว่าทำตามรับสั่งเสด็จพี่ไม่ดีกว่ารึ"

     "..คือ กระหม่อมขอเพียงนำนางไปไว้ในห้องนอนกระหม่อม ให้ทหารเฝ้าหน้าห้อง เดี๋ยวกระหม่อมจะปราบพยศนางเอง พะยะค่ะ"

     "แล้วหลานชายสุดที่รักคนนี้ล่ะ...เอาไงดีน้าา"

     "ข้าไม่ใช่หลานเจ้า.."คามัสพยายามหลบมือที่กำลังก้มลงไปจับคาง 

      "ฮ่าๆๆๆ ดี ข้าจะได้ตัดสินใจไม่ลำบาก..ทหารนำตัวเจ้านี้ไปจัดการในป่าซะ"  เมอร์ซิลิช สั่งทหารให้คุมตัวคามัสไปขึ้นเขียง

      "เสด็จลุง...หลานขอ ชีวิตน้องได้หรือไม่เพคะ" ฉันบีบน้ำตาออกมาก่อนจะค่อยๆย่อกายลงมองคามัส

      "เห็นที่จะไม่ได้องค์ราชินี...คำสั่งพี่ใหญ่ถือว่าเด็ดขาด และเจ้าก็คงรู้สถานะของตัวเองนะ" 

      "มีของในกระเป๋าพร้อมจดหมาย..พี่เชื่อคามัสทำได้" ฉันทำเป็นหอมแก้มน้องชายก่อนจะสวมกอดแล้วสะอื้นไห้

       "พี่ขอโทษ พี่ขอโทษ พี่ปกป้องน้องไม่ได้" ฉันยังคงคร่ำครวญปานจะขาดใจตาย

       "หากข้ารอดมาได้พวกเจ้าจะไม่ตายดีแน่..คนชั่วอย่างพวกเจ้าไม่สมควรมีชีวิตในแผ่นดินจักรวรรดินี้"

        'ผลั่ว!'

        คามัสที่ชี้หน้าเมอร์ซิลิช ล้มกองไปกับพื้นด้วยแรงตบของ ชายที่ขึ้นชื่อว่าลุงแท้ๆ จิตใจช่างอำมหิตนัก ทำกับเด็กได้ลงคอ

        "องค์ชาย/คามัส" ฉันกับนีนาร์ร้องออกมาอย่างตกใจ ฉันถลาเข้าไปประคองร่างเล็ก ส่วนนีนาร์โดนคุมตัวไว้จึงไม่สามารถเข้ามาอย่างใจหวัง

        "เจ้ามันไม่ใช่คน...หลานตัวเองยังทำได้..ไอ้สารเลว!"  ฉันตวาดชายตรงหน้าด้วยอารมณ์ที่ร้อนเป็นไฟ

        "เจ้าไม่เล่นบท..หลานสาวผู้น่ารักแล้วหรือ? เนฟฟีร่า เจ้าอย่าคิดว่าข้าจะไม่รู้แผนการตลบหลังของเจ้า..ตอนนี้ไอ้อัลฟานและทหารของมันคงไปเฝ้ายมบาลแล้ว...เจ้าเองหากข้าไม่พึงพอใจเจ้า..ก็คงไม่รอดมาถึงที่นี่หรอก!"

        "ทหาร...เอาตัวนางสนองพระโอษฐ์ไปไว้ที่ห้องดยุก..นำจดหมายในตัวนางมาให้ข้า...ส่วนเจ้าเด็กจองหองนี้ เอาไปฆ่าแล้วทิ้งเป็นอาหารให้สัตว์ป่าซะ หากพวกเจ้าไม่อยากตาย..เอามีดอาบยาพิษในเสื้อมันออกก่อน..ส่วนเจ้าเนฟฟีร่า..เจ้าต้องมาเป็นข้าบาทบริจาริกาของข้า หากเจ้ายังไม่อยากตาย.."

        "........." ฉันตะลึงไปชั่วขณะ นี้เมอร์ซิลิช รู้แผนการทุกอย่างได้อย่างไร นอกจากอัลฟานและดยุกเจมส์เท่านั้นที่รู้ หรือว่า

       "ท่านพ่อ!" เสียงหญิงสาววัยยี่สิบต้นๆ ดังมาจากด้านหน้าประตู ก่อนร่างระหงจะวิ่งเข้ามายังด้านในก่อนที่จะสวมกอดชายชรา ดยุกเจมส์ ไม่ต้องเดา ฉันก็รู้ว่าแผนการรั่วไหลออกมาได้อย่างไร

       "เจ้า! เจ้ากล้าทรยศข้าจริงๆหรือ ดยุกเจมส์" ข้ามองสบตาชายชราตรงหน้าด้วยแววตาที่อาฆาตแค้น เขาทรยศจริงๆได้อย่างไรกัน เขาตบตาฉันได้อย่างไร เขากล้าได้อย่างไร เขาทำให้ฉันไว้ใจพร้อมเสนอแผนการ แผนซ้อนแผน แล้วยังให้ข้าขนระเบิด และปืนในท้องพระคลังมา เพื่อใช้ต่อสู้กับองค์ชายทั้งสาม นี้เขากล้าหลอกใช้ฉันได้ไง รู้สึกตัวเองโง่เป็นครั้งแรกตั้งแต่ฟื้นมาในดินแดนนี้

      "ขอเจ้าหญิงอย่าทรง..."

      'เพี้ย!'

      "นี่คือ..สิ่งที่เจ้ากล้าทรยศต่อความไว้วางใจของข้า ดยุก..." ฉันเดินเข้ามาตบหน้าชายเฒ่าเจ้าเล่ห์มารยายิ่งกว่าผู้หญิงตรงหน้า

      "เพี้ย!"

      ฝ่ามืออันเหี่ยวย่นจากชายชราตรงหน้าตรงเข้าที่ใบหน้าของฉันอย่างไม่ทันตั้งตัว 

      "เจ้าอย่าริอาจกล้าตบข้า...ที่เป็นถึงเชื้อพระวงศ์ชั้นสูง..เจ้าก็แค่เครื่องมือของข้าเท่านั้น..ทหารนำตัวนางไปพร้อมกับเด็กนั้น เดี๋ยวนี้!" 

      "ท่านลุง...ข้า.." 

      "เมอร์ซิลิช..ผู้หญิงมีเยอะแยะ ข้าไม่อนุญาตให้เจ้าเอางูพิษนี้ไว้ข้างกายเจ้า...ทหารนำตัวทั้งสองออกไป จัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย"

      ทหารเข้ามาคุมตัวฉันและคามัส ก่อนจะลากออกไปจากตัวบ้าน สมองฉันยังคงประมวลผล อะไรกันแน่ ดยุกเจมส์คือเชื้อพระวงศ์งั้นหรือ? เป็นลุงขององค์ชายทั้งสามรวมถึงอดีตจักรพรรดิพ่อฉันด้วย เป็นไปได้ยังไง ทำไม่ดยุกซานัสไม่บอกฉันเรื่องนี้ ดยุกเจมส์คือผู้บงการทั้งหมด เป็นหัวหน้ากบฎตัวจริง เสียงจริง 

      "เจ้า! ไอ้เฒ่าทรยศ ไอ้ลามก องค์ราชินี องค์ชาย" เสียงนางสนองพระโอษฐ์ตะโกน ดิ้นรนจากการคุมตัว เพื่อตามมาช่วยฉันสองคนพี่น้อง

     "ลากไปไว้ในห้องข้า..แล้วจัดการมัดกับเตียงไว้ ข้าจะปราบพยศนางเอง" เสียงชายชราตะโกนสั่งทหารที่คุมตัวนีนาร์

     "ถุย! ไอ้แก่ตัณหากลับ ...ข้าจะฆ่าแกและจะตัดหัว เหยียบให้จมดิน คอยดู" นีนาร์ตะโกนด่าทอเฒ่าทรยศ ทหารลากนางสนองพระโอษฐ์ไปบนคฤหาสน์ เสียงตะโกนโหวกเหวกเงียบลง ตามด้วยเสียงปิดประตูที่ดังจากด้านบน

     ฉันพลาดขนาดนี้ได้ยังไง ฉันมองคามัสที่ถูกลากมาข้างๆ

     "ปล่อยน้องข้าเดี๋ยวนี้!" ฉันถลาเข้าไปหาร่างเล็กที่น้ำตาไหลริน อย่าให้ฉันรอดกลับมาได้ พวกเจ้าทุกคนไม่ได้ตายดีแน่

     "พี่หญิง...คามัสขอโทษ คามัสปกป้องพี่หญิงไม่ได้ ฮื้อๆๆๆ"

      "เจ้าไม่ต้องปกป้องพี่หรอก..พี่จะปกป้องเจ้าเอง" ฉันยื่นมือเช็ดน้ำตาบนแก้มน้อย

     "ไปได้แล้ว.." ชายฉกรรจ์ผู้มาใหม่ นามอาเหม็ด ไม้เบื่อไม้เมาฉันกระชากแขนเราสองคนพี่น้อง ก่อนจะลากถูกไปตามพื้น หมดหมาดราชินีผู้สง่างาม ตอนเดินเข้ามาอย่างเท่ ตอนออกยิ่งกว่านักโทษ  


    ถ้ำที่ประทับขององค์ชายเซเรท

      "ดี..ท่านลุงเด็ดขาดมาก ตามใจเมอร์ซิลิช เดี๋ยวเรื่องยุ่งๆจะตามมาแน่" องค์ชายเซเรท เอ่ยขึ้นเมื่อได้รับรายงานสถานะการณ์ล่าสุดที่คฤหาสน์ข้าหลวงประจำเขตเนปทาร์

     "องค์ราชินี ฟีนร่า ทรงพบกับท่านดยุกแล้วพะยะค่ะ และจะทรงประทับรอพระองค์ที่นั้น" ทหารคนเดิมรายงานต่อเนื่อง

    "นางคงคิดถึงท่านลุง พ่อลูกไม่ได้เจอกันนาน ก็เป็นธรรมดา เจ้าจงไปเตรียมทหารให้พร้อม และส่งข่าวให้กับคนของเราในวัง ให้ทำตามแผน เตรียมเปิดประตูเมืองให้กองทัพเราเข้ายึดพระราชวังในอีก เจ็ดวันข้างหน้า ผู้ใดไม่ยอมสวามีภักดิ์ให้สังหารทั้งครอบครัวอย่าให้เหลือ"

   "พะยะค่ะ ฝ่าบาท"

    ชายฉกรรจ์รับคำก่อนที่จะรีบออกไปทำตามพระบัญชาองค์ชายเซเรท ที่ตั้งตัวเป็นจักรพรรดิ เรียบร้อย


   ลูกธนูถูกยิงมาจากสองข้างทาง ทำให้ทหารราชองค์รักษ์ ล้มตายกว่าหลายสิบนาย อัลฟานมองเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างไม่คาดคิด ใจคิดถึงแต่นาง ตอนนี้นางจะรู้หรือยังว่าโดนตลบหลัง ทำไม่เขาเองไม่เฉลียวใจแม้แต่น้อย ทำไมช่างไว้วางใจดยุกเฒ่านั้น

   "เซนุส เจ้าจงนำทหารอ้อมไปทางป่าเบญฮา รีบไปให้ถึงเนปทาร์ เพื่อช่วยองค์ราชินี แบ่งทหารไว้ให้ข้า 300 นาย นอกนั้นให้รีบไปกับเจ้า เดี๋ยวนี้ นางทรงอยู่ในอันตราย" เขาหันไปสั่งสหายคนสนิท

      "ขอรับ ท่านอัลฟาน  พวกเจ้า กองกำลังที่ 1 และ 2 จงตามข้ามา ใครขวางฆ่าให้หมด" เซนุสหันไปตะโกนกับทหารที่อยู่ด้านหลัง ก่อนจะควบม้านำกลับไปยังด้านหลัง พร้อมใช้ดาบฟาดฟันศัครูที่เข้ามาขวาง เลือดสีแดงไหลอาบย่อมพื้นป่าสีเขียวเป็นสีแดงในพริบตา

      "กองพันที่ 3 พวกเจ้าจงฆ่าศัตรูและรีบตามข้าไปช่วยองค์ราชินี ฆ่าให้หมดอย่าให้เหลือ"

      "ฆ่าให้หมดอย่าให้เหลือ เฮ้!! " เสียงทหารราชองค์รักษ์ฝีมือดีตะโกนทวนคำสั่งก่อนที่จะควบม้าเข้าไปยังห่าธนู แต่ละนายล้วนปัดป้องลูกธนูได้อย่างแม้นยำ เสียงดาบกระทบกัน ตามด้วยเสียงร้องคร่ำครวญดังระงมไปทั้งสองข้างทาง

      ทหารชั้นเลวพวกนี้ ไม่คณามือพวกเขาที่ถูกฝึกฝนมาอย่างดี 
  

    -------------------------------------------------------------------

  มาให้หายคิดถึงครับ แผนซ้อนแผน นางเอกเราโดนแล้ว นางจะแก้ไขสถานการณ์ยังไง ติดตามตอนหน้านะครับ
สัญญาตอนหน้าจะยาวกว่านี้นะครับ ตอนนี้สั้นนิดหนึ่งครับ กว่าจะปั่นได้ เขียนลบ เขียนลบ หลายรอบครับ พอดีไรท์แต่งสดด้วยครับ ไม่ได้แต่งเก็บไว้ รีดเดอร์คงยังไม่ทิ้งกันนะครับ สุดท้ายนี้ขอบคุณทุกคอมเม้นนะครับ ไรท์นำมาปรับปรุงแน่นอนครับ

        
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 72 ครั้ง

363 ความคิดเห็น

  1. #279 แกงส้ม (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 14:44
    ยังคงฉลาดไม่พอ มีคนฉลาดและเจ้าเล่ห์กว่า
    #279
    0
  2. #185 Qzaxgun (@gzb1-realster) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2558 / 10:19
    คิดไว้แล้วเชียวว่าต้องเป็นแบบนี้ เพราะนางเอกเดินหมากเร็วไปหน่อย และพึ่งมาอยู่ในร่างนี้ข้อมูลก็ยังไม่ครบ ได้แต่หวังว่าให้เลือดนักฆ่านางเอกกลับมาไวๆ และใช้สมองก่อนกำลังนะ
    #185
    0
  3. #144 NSS (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 กันยายน 2558 / 23:38
    ลุ้นมากกกกกกกก >//<
    #144
    0
  4. #143 10243374 (@10243374) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 กันยายน 2558 / 10:18
    ต่อไวๆนะค่ะ
    #143
    0
  5. #142 แกลลอรี่ (@smileimagery) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 กันยายน 2558 / 23:50
    หวังว่าเลือดนักฆ่าของนางเอกจะถูกกระตุ้นให้ถึงจุดเดือดเร็วๆๆนี้ และหวังอีกว่าคามัสจะไม่ตาย
    #142
    0
  6. #141 APRIL (@jamlovenami) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 กันยายน 2558 / 22:26
    เฮ้ออออ....งานช้างเลยเจ้าค่ะ..ผู้หญิงตัวเล็กๆทำอะไรก็ลำบากจะเอาแรงที่ไหนไปสู้ผู้ชายตัว(ควายๆ)ใหญ่ๆกัน
    #141
    0
  7. #138 Nut'reeeee (@nutree) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 กันยายน 2558 / 17:42
    ก็ว่าอยู่ ดูนางเอกมั่นใจเกินไปทั้งที่พึ่งมาอยู่ในร่างเจ้าหญิงได้ไม่กี่วัน ข่าวสารจริงๆยังรู้ไม่ครบถ้วน ไหนจะข่าวล่วงอีก เวลาไม่กี่วันบอกไม่ได้หรอกว่าใครเป็นสาย นักฆ่าอย่างนางเอกน่าจะระแวงทุกคนซะมากกว่าวางใจที่มีพวกแล้วนะ ยังไงซะเวลาลงมือก็ฉายเดี่ยวได้งี้ถึงจะสมเป็นนักฆ่าที่ถูกฝึกมานาน
    #138
    0
  8. #136 noo_parekapoom (@noo-pare) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 กันยายน 2558 / 15:18
    อ้า ตื่นเต้นหนักมาก สู้ๆค่า
    #136
    0
  9. #135 Areeya Saisingthong (@areeya_tc) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 กันยายน 2558 / 13:01
    สู้ๆนะคะ
    #135
    0
  10. #134 สู้ๆไรท์เตอร์ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 กันยายน 2558 / 07:21
    ขออย่างเดียวคามัสอย่าตายนะ เพราะเขาหลงรักตัวละครน้องน้อยตัวนี้ค่ะ 555

    ไม่ต้องลงบ่อยก็ได้ค่ะ สมองจะได้โล่งๆ มาแบบยาวๆค่ะ ไรท์จะได้ไม่เครียดด้วย

    เพราะถ้าคิดไม่ออกแล้วยิ่งเค้นมันออกมาแล้วจะออกมาไม่ดีค่ะ ขอแค่อย่าหายไปนานก็พอค่ะ

    สำหรับเราลงอาทิตย์ละ 2 ครั้งก็โอเคแล้วค่ะ สู้ๆค่ะ
    #134
    0
  11. #133 Karn Wangboo (@kw2532) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 กันยายน 2558 / 06:11
    สู้ๆค่ะ สนุกมากๆ
    #133
    0
  12. #132 littledevil (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 กันยายน 2558 / 03:32
    ซ้อนไปซ้อนมา หวังว่าหนีรอดอย่างปลอดภัยน๊า
    #132
    0
  13. #131 potapota (@tangmo-nicha) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 กันยายน 2558 / 02:25
    ติดตามอยู่ค่ะ ใจเย็นๆไม่ต้องเครียดมากนะคะไรท์ ถ้ายังคิดไม่ออกก็รอก่อนก็ได้ค่ะเราเข้าใจ เรารอได้ สู้ๆนะคะ
    #131
    0
  14. #130 j-teana (@j-teana) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 กันยายน 2558 / 01:48
    คามัสอย่าตายน้าาาาา T^T
    #130
    0
  15. #129 ตั๊กกี้ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 กันยายน 2558 / 01:20
    ซับซ้อนมาก สนุกมากค่ะไรท์
    #129
    0
  16. #128 เจ้าหญิง (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 กันยายน 2558 / 01:04
    หวังว่าคามัสจะไม่ตายนะ
    #128
    0