ยอดหญิงบัลลังก์จักรพรรดินี (ตีพิมพ์กับสนพ.ปั้นรัก)

ตอนที่ 3 : ตอนที่ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6198
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 104 ครั้ง
    17 ก.ย. 58

    สายลมอ่อนๆพัดพลิ้วไหวนำพาความหอมบริสุทธิ์ของมวลดอกไม้และทุ่งหญ้านานาพันธุ์แห่งขุนเขาพัดกระทบจมูกร่างบางที่นอนนิ่งอยู่ แต่มันคงไม่ได้ปลุกให้ตื่นเท่ากับแสงแดดอ่อนๆยามเช้าที่สาดแสงแยงตาจนต้องกระพริบตาถี่ๆ

    มือสากเหมือนมือผู้ชายลูบไล่ใบหน้าเธออย่างแผ่วเบา 

ตายล่ะ โรสเอ้ย!

    ผู้ชายที่ไหนมามาลูบไล่ใบหน้าฉันนี่... หรือว่าจะเป็นนายมานิต ใช่แน่..ต้องใช่แน่ มันคงยิงฉันเห็นว่ายังไม่ตายก็เลยพามาที่บ้านเพื่อจับทำเป็นเมียเก็บ

   ไอ้ลามก ไอ้ตัณหากลับ คอยดูรู้จักโรสริน นักฆ่าสาวน้อยไป ฉันลืมตาขึ้นพลางรีบหมุนตัว 

พลั่ก! โครม

   "ว๊าย  กรี๊ดดดดด  โอ๊ย "

   นี่คือมหกรรมการประสานเสียงหลังจากที่ฉันหมุนตัวแล้วใช้เท้าถีบเจ้าของมือที่ลูบไล่ใบหน้าฉันก่อนลืมตามองไปรอบห้อง

    "องค์หญิง  องค์หญิงพระทัยเย็นก่อนเพคะ" หญิงวัยกลางคนแต่งตัวภูมิฐานในชุดตะวันตกโบราณรีบเดินเข้ามาหาฉัน

   "ออกไป ออกไปนะ " ฉันยกมือสองข้างขึ้นกำหมัด พร้อมชกทันทีที่อีกฝ่ายเข้ามาถึง หญิงคนนั้นชงักทันที สายตาอ่อนโยนแฝงความห่วงใยทอดมองมาที่ฉัน แต่ไม่กล้าจะขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิม

   "ตื่นมาก็..ส่งรักให้เต็มพระบาทเลยนะพะยะค่ะ องค์หญิง" ชายร่างสูงสง่า ใบหน้าหล่อเหลา ดวงตาสีฟ้า หันมาพูดกับฉัน โอ้วววแม่เจ้า....หล่อ หล่อมากเหมือนเจ้าชายในฝันเลย ขนาดเหยื่อฉันแต่ละรายยังไม่เคยเจอหนุ่มหล่อกระชากใจแบบนี้ และผู้หญิงตายด้านอย่างฉันก็เผลอทำหัวใจกระตุกไป 2 ที แต่ขอโทษสารรูปที่มีน้ำไหล่ลงจากเส้นผมปอยๆนั้น กระชากใจสุดๆ แต่ใบหน้านี่...ช่างแตกต่างจากคำพูดทักทายเมื่อกี้นะ เพราะพ่อคุณหน้าตายสุดๆ อารมณ์ไหนเนี้ย แต่จากสารรูปคงจะเป็นคนที่โดนบาทาฉันดังโครมอย่างแน่นอน ช่วยไม่ได้มาลวนลามทีเผลอ

    "ขอทรงพระทัย เย็นๆก่อนพะยะค่ะ องค์หญิง" ชายชราชุดขาวยกมือเหี่ยวย่น ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ขยับถอยช้าๆ สายตาสำรวจไปรอบๆ ห้องนี้กว้างขวางและตกแต่งอย่างสวยหรู น่าจะเสียไปหลายล้านแน่ๆ เตียงที่ฉันเพิ่งกระโดดลงมาตกแต่งอย่างสวยงาม ประดับด้วยดอกไม้สีสันได้อย่างลงตัว กลิ่นหอมดอกไม้ทำให้อารมณ์และความระแวงของฉันลดดีกรีลง ผู้คนแต่งกายแปลกตา ผู้ชายใส่ชุดเหมือนทหารสมัยก่อนของหนังยุโรปโบราณ ผู้หญิงแต่งตัวดูดีในชุดยุโรปโบราณในหนังของดิสนี่ย์

    เฮ้ย ฉันตายแล้วหรอนี่ยายโรส

ฉันเอามือหยิกแขนตัวเอง ก็รู้สึกเจ็บนี่ แต่..แต่เดี๋ยวก่อน ฉันสำรวจร่างกายตัวเอง

"ชิปแล้วไง"

   อุทานในใจแล้วได้แต่ตกตะลึง นี่ฉันแต่งตัวอะไรนี่ แล้วชุดราตรีสีแดงสีโปรดฉันไปไหนล่ะนี่ ฉันเอามือลูบตรงส่วนอก 

เฮ้ย! เป็นไปไม้่ได้

    น่าอกของฉันแฟบลงหรือนี่ ฉันรีบเดินอย่างเร็วจี๋ไปที่กระจกตรงมุมห้อง โดยไม่ได้สนใจสายตาหลายคู่ที่มองฉันอย่างสงสัย 

แม่เจ้า! นี่ฉันฝันไปใช่ไหม

     ร่างกายที่ฉันเห็น ร่างบอบบาง ใบหน้าวงรีได้รูป ปากสีชมพู ผิวขาวราวหิมะนี่มันใคร ไม่ใช่รร่างฉันนี่

"อะไรกันเนี้ย !"

    นั้น นั้นมันก็ไม่ใช่เสียงของเธอ มันเล็กกว่าเดิม ไพเราะกว่า เป็นไปไม่ได้

    "โอ๊ยยย.." ฉันเอามือกุมขมับไว้ พลางส่ายหัวไปมา แล้วทรดลงนั่งกับเก้าอีกสีทองด้านหลัง

    "องค์หญิงงง" เสียงประสานดังมาจากด้านหลัง ฉันรับหันไปและยกมือห้ามไว้ เพื่อไม่ให้ใครมารบกวนเวลาของฉัน ขอเวลาหน่อย เพราะนี่มันไม่ใช่เรื่องล้อเล่นอย่างแน่นอน ฉันมองไปรอบๆอย่างหวาดๆ พยายามนึกทบทวนถึงเหตุการณ์ก่อน

     ใช่แล้วฉันจำได้ว่า ฉันปลอมตัวเข้าไปในงานเลี้ยงของนายมานิต และฉันก็ลงมือสังหารเขาตามคำสั่งของนายจ้าง ก่อนจะออกมาฉันบาดเจ็บและมีกลุ่มชายฉกรรจ์ ลูกน้องมันวิ่งตามมา ระหว่างนั้นฉันสามารถฆ่าลูกน้องมันไปกว่าครึ่ง แต่ยังมีอีกสิบกว่าคนที่ยังคงตามตื้อสาวมั่นคนนี้ ฉันวิ่งลงไปที่อุโมงค์และฉันจำได้ว่าถูกยิงจากด้านหลัง

     ใช่ๆ ก่อนฉันจะไม่รู้สึกตัว หญิงวัยกลางคนในชุดสีขาวมาหาและพูดถึงอะไรเกี่ยวกับโลนี โลนี อ้อ จักรวรรดิ์โรมันนี ต้องใช่ๆ

     หรือว่านี่คือจักรวรรดิที่ผู้หญิงคนนั้นบอก ฉันมาเกิดใหม่หรอนี่ หรือว่าแค่มาอาศัยร่างของเด็กหญิงที่อยู่ในกระจกตรงหน้า

     บ้าไปแล้ว ฉันเคยแต่อ่านเจอในนิยายตามเด็กดี ว่าย้อนยุคไปโน้น ไปนี่ แต่ไม่คิดว่ามันจะเป็นจริงและเกิดขึ้นกับฉัน ฉันสูดอากาศเข้าไปให้ได้มากที่สุด ทำให้ใจที่เต้น ตึกตักๆ ค่อยๆเบาลงๆ
หากนี่เป็นเรื่องจริง ฉันควรจะยอมรับมันและถามข้อมูลให้ได้มากที่สุด 

     แม้ฉันต้องอยู่ในร่างกายที่ไม่ใช่ตัวตนของฉัน แต่หากนี่คือประสงค์ของสิงศักสิทธิ์ ฉันจะทำมันให้ดีที่สุด ฉันสำรวจร่างเด็กหญิงตรงหน้าอีกครั้ง การแต่งตัวและผิวพรรณคงจะเป็นเจ้าคน นายคนและชุดนี้ก็เหมือนเจ้าหญิงในนิยายและหนังสมัยเด็กไม่มีผิด ดังนั้นหากร่างนี้เป็นเจ้าหญิงจริง คนพวกนี้คงเป็นข้ารับใช้ชัวร์

    "ที่นี่..ที่ไหนหรอค่ะ" ฉันหันลุกขุกขึ้นหันกลับมาหาพวกเขาพร้อมตั้งคำถาม ใบหน้างุนงงฉายชัดบนหน้าของทุกคนที่มองมาที่ฉัน เอ้าละหว้า หรือพวกเขาจะไม่เข้าใจภาษาไทย

   "ที่นี่ที่ไหนค่ะ..." ฉันถามอีกครั้งพร้อมมองไปยังหญิงวัยกลางคนที่มองมาอย่างงุนงง

   "องค์หญิงทรงตรัสอะไรนะเพคะ" อ้าวล่ะสิ  ไม่เข้าใจภาษากันแล้วจะคุยกันรู้เรื่องไหมนี่ ฉันนึกอีกครั้งหากนี้เป็นยุโบราณฉันก็ควรจะพูดภาษาโบราณ ดีนะที่ฉันชอบอ่านเรื่องพวกนี้เลยพอจะจำได้บ้าง

    "ที่นี่..ที่ไหนรึ อาณาจักรใด" ฉันถามออกไป
    "องค์หญิงทรงจำไม่ได้หรือพะยะค่ะ นี่คือจักรวรรดิโรมาเนียร์ขององค์หญิง" ชายหนุ่มร่างสูงมองมาอย่างฉันพร้อมเดินเข้ามาและยื่นมือมาตรงหน้า
    ฉันมองการกระทำนั้น และเดินเลยไปนั้งตรงปลายเตียง ซึ่งมีคนมากกว่า 10 คนนั่งเรียงรายอยู่ ชายชราและชายหนุ่มเดินมานั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้า ฉันแอบเห็นแววตาสงสัยและเสียหน้าไปแวบหนึ่งของเขา แวบหนึ่งจริงๆก่อนดวงตาจะกลับมาเย็นชาเฉกเช่นเดิม
    ฉันส่ายหน้าช้าๆ เพื่องบ่งบอกว่าจำไม่ได้ แต่ที่รู้ๆตอนนี้ฉันอยู่ในร่างของเจ้าหญิงในนิยายสักคนแน่ๆ

    "เราจำอะไรไม่ได้เลย และอาจจะจำทุกคนไม่ได้ ท่านพอจะเล่าให้เราฟังได้หรือไม่ ท่านหญิง" ฉันหันไปถามหญิงวัยกลางคนที่นั่งอยู่ด้านซ้ายมือ

    "หม่อมฉันเกรงว่าจะไม่เหมาะ คงต้องรบกวนท่านหัวหน้าองครักษ์อัลฟานเล่าถวายจะดีกว่าเพคะ" นางหันไปมองยังชายหนุ่มที่อยู่ตรงข้าม 

    อ่อ ชื่ออัลฟาน แถมยังพ่วงตำแหน่งหัวหน้าทหารองครักษ์อีก คงจะเป็นคนสำคัญและน่าจะมีอะไรเกี่ยวข้องกับเจ้าหยิงน้อยนี้อย่างแน่นอน

   "งั้น.. เชิญท่านองครักษ์" ฉันฉีกยิ้มแพรวพราวให้เขาเพื่อให้เริ่มเล่าประวัติตั้งแต่ต้นจนจบให้กับฉัน พอมาถึงตอนท้ายๆ รู้สึกเสียงเขาจะสั่นเครือ แววตาแดงก่ำ ร่างกายสั่นสะท้าน มือกำหมัดแน่น อ้าว อ้าว ตายละ เมื่อกี้ยังดีๆ ปีศาจร้ายเข้าสิงซะละ ฉันจะโดนลูกหลงไหมเนี้ย

   "องค์หญิงต้องทำได้ กระหม่อมเชื่อ กระหม่อมเชื่อ กระหม่อมเชื่อเช่นกัน" พ่อคุณพรวดพราดเข้ามาเขย่าตัวฉัน อย่างแรง ไอ้บ้า อยู่ดีๆพรวดพราดมาจับเนื้อต้องตัวเจ้าหญิง เดี๋ยวกระหม่อมได้ยุบแน่ 

  "โอเค โอเค" ฉันรีบพยักหน้ารับ หากไม่รีบมีหวังร่างได้แหลกแน่ คนอะไรแรงเยอะชมัด เมื่อเขาเห็นฉันพยักหน้าก็รีบผละออกไป คุกเข่าอยู่ตรงจุดเดิม

   "กระหม่อมลืมตัว ต้องขออภัยองค์หญิง" ฉันจำใจยกมือขึ้นเพื่อบอกว่าไม่เป็นไร อย่าให้มีคราวหน้ามีเจ็บตัวมั้งล่ะ 

    เอาล่ะ เท่าที่ฉันฟังมาตั้งแต่ต้น มันช่างเหมือนละครซีรีย์จักรๆวงศ์ทั้งไทยและเทศเหลือเกิน การแก่งแย่งชิงดี ชิงเด่น การแย่งชิงอำนาจ ชิงไหว ชิงพริบเพื่อให้ได้มาซึ่งอำนาจ 
    โอ้ เจ้าหญิงที่น่าสงสาร ทำไมชีวิตเธอช่างบัดซบเยี่ยงนี้ พ่อแม่ตาย พี่ชายตาย แถมยังไม่เหลือญาติมิตรที่ไหน นอกจากชายหนุ่มตรงหน้าที่เหมือนพี่บุญธรรมกลายๆของฉัน

    โอ๊ยยย..จะบ้าตาย อกอีแป้นจะแตก ตอนแรกอุตส่าห์คิดว่าจะได้เป็นเจ้าหญิงแสนสวย มีเพียบพร้อมทุกอย่าง รอแค่ได้เต้นรำกับเจ้าชายหล่อๆ แต่งงานมีความสุข มีลูกเต็มบ้าน หลานเต็มเมือง ที่ไหนได้ ฉันจะต้องมาเผชิญกับเสือ สิงห์ กระทิง แรดในวังหรอเนี้ย

    ขอเวลายืนไว้อาลัยให้ตัวเองแปบ เพื่อทิ้งตัวตนเดิมแล้วเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง

    "ขอเวลาเราอยู่ตามลำพัง จะได้หรือไม่ เชิญพวกท่านออกไปก่อน" ฉันบอกทุกคน เพื่อขอเวลาทำใจและเตรียมตัว การเป็นเจ้าหญิงและต้องขึ้นรับตำแหน่งต่อจากพ่อของเจ้าหญิงที่เพิ่งตายไปสดๆร้อนๆ

    "หม่อมฉันทูลลา/กระหม่อมทูลลา" ทุกคนต่างลุกขึ้นโค้งกายเคราพแล้วทยอยออกจากห้องไปจนหมด คงเหลือแต่ความเงียบสงัด

    ฉันค่อยๆลุกขึ้นไปยังหน้าต่าง สายลมอ่อนๆ พัดผ่านใบหน้า เสียงนกร้องดังอยู่ไม่ไกลในป่าใหญ่ตรงหน้า ทิวเขาและมวงดอกไม้หลากสีสัน ข้างล่างที่มองเห็นแต่ไกล ทำให้อารมณ์ที่ขุ่นมัวสลายไปเกือบหมด 

    ฉันสูดเอาอากาศเข้าสู่ปอดอย่างเต็มที่ การแสดงบทบาทราชินี คงจะไม่ยากเย็นอะไรมากมาย การสู้รบปรบมือกับเหล่าขุนนางก็คงจะไม่หนักหนา นับจากนี้ฉันคงต้องงัดเอาความรู้ทั้งหมดที่มี พร้อมทั้งสิ่งที่เคยได้อ่าน ได้เรียนรู้ พร้อมทักษะต่างๆมาใช้ ฉันยังไม่อยากจบชีวิตลงง่ายๆในเวลาอันรวดเร็วที่ดินแดนแห่งนี้หรอกนะ

   เท่าที่ฟังมา พวกขุนนางฉ้อราษฎร์บังหลวง คดโกง ข่มเหงชาวบ้านตาดำๆ มีอยู่มากมายในสภาในตอนนี้ เรียกได้ว่ายั้วเยี้ยเต็มไปหมด  แต่ก็เอาเถอะ ต่อไปคงต้องใช้กลยุทธเพื่อริดรอนอำนาจพวกนี้ลง เพื่อให้อำนาจกลับมา

   พวกนั้นจะต้องเห็น ลุกซ์ใหม่ของเจ้าหญิงคนนี้ ว่าจะไม่เหมือนเดิม ไม่หน่อมแน้ม ไร้เดียงสา เพราะชั้น โรสริน คนนี้ เมื่อรับสวมบทบาทแล้ว จะไม่ให้ท่านผิดหวังอย่างแน่นอน ท่านหญิงชุดขาว ฉันสัญญาจะทำให้สุดความสามารถ 

   สายลมพัดพลิ้วไหว มาต้องหน้าคล้ายกับจะรับทราบถึงคำสัญญาที่ให้ไว้ เอาล่ะ ได้เวลาเริ่มต้นก้าวแรกของการเปิดตัวว่าที่ราชินีและจักรพรรดินีพระองค์น้อยคนนี้กันล่ะ 

  โรสรินนี่คือชีวิตใหม่ของแก..จงใช้ความสามารถและสติปัญญาเท่าที่มีให้กับชีวิตใหม่และจักรวรรดินี้

   "มีใครอยู่ด้านนอก..เข้ามาหาข้าที"

------------------------------------
นางเอกมาแล้วนะครับ ต่อไปก็คงต้องเริ่มหน้าที่ของตัวเองกับชีวิตใหม่ซะที ผิดพลาดหรือไม่สมเหตุสมผลกับเนื้อเรื่องยังไง ไรท์ยินดีน้อมรับทุกคอมเม้นนะครับ  เจอกันตอนหน้าครับ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 104 ครั้ง

363 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 9 พฤษภาคม 2559 / 16:03
    สนุกคร้าาาาาา
    #257
    0
  2. #251 Lotte Dittakan (@lotte9021) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 เมษายน 2559 / 01:59
    เป็นไปได้ ตรวจสอบเล่าเชื้อพระวงศ์ทั้งหมด สนมตัวดีทั้งหลาย
    #251
    0
  3. #219 Oo_YoKoTheBaD_oO (@-yokojung-) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 มีนาคม 2559 / 02:25
    ติดอยู่ตรงเดียว "ที่นี่ ที่ไหนหรอค่ะ" ต้องใช้ "คะ" เน้อตัวเอง
    #219
    0
  4. #209 มายเมจิ (@mojikiss) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 มีนาคม 2559 / 11:06
    ชอบค่ะ  สนุกดี ชอบนางเอกเก่งๆ ^^
    #209
    0
  5. #199 Viieeww10 (@Viieeww10) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2558 / 20:07
    ติดตามค่าาาาา
    #199
    0
  6. #183 Qzaxgun (@gzb1-realster) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2558 / 08:32
    ฮึกเหิมมาก555555
    #183
    0
  7. #156 เวหา/ปักษา/วายุ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2558 / 20:57
    คำบรรยายมันให้ความรู้สึกขัดๆกันกับความรู้สึกที่ต้องการสื่อไปหน่อยนะคะ แต่เนื้อเรื่องน่าติดตามมากค่ะ
    #156
    0
  8. #10 โซนิวซี่ (@waanjub) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 กันยายน 2558 / 00:36
    เนื้อเรื่องน่าสนใจมากค่ะ อัพบ่อยๆนะคะ
    #10
    0
  9. #9 Suttida Boonyarit (@rooooes3) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 กันยายน 2558 / 23:53
    ไม่ติอะไรค่ะ แค่อยากให้มาต่อไวๆ
    #9
    0
  10. #8 su su writer (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 กันยายน 2558 / 21:59
    I can't wait for next chapter that she will show her true power to the council.
    #8
    0