ยอดหญิงบัลลังก์จักรพรรดินี (ตีพิมพ์กับสนพ.ปั้นรัก)

ตอนที่ 5 : ตอนที่ 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5680
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 89 ครั้ง
    17 ก.ย. 58

   คืนนี้เป็นคืนสุดท้ายก่อนที่จะนำพระศพของอดีต องค์จักรพรรดิ เสด็จพ่อขององค์หญิงเนฟฟีร่า ซึ่งตอนนี้นั้นคือตัวฉันเอง ไปสู่สุสานหลวง เพื่อให้พระองค์ได้หลับอย่างสงบร่วมกับบรรพกษัตริย์และเชื้อพระวงศ์ที่ล่วงหน้าไปก่อนพระองค์ ดังนั้นคืนนี้ฉันจะได้เห็นพวกขุนนางน้อยใหญ่ทั้งฝ่ายที่จงรักภักดีกับฝ่ายที่หวังยึดครองอำนาจ 

   แต่ฉันก็อดตื่นเต้นไม่ได้ ถึงการแสดงที่ฉันจะต้องทำให้สมบทบาทว่าที่ลูกสาวคนเดียวที่ต้องสูญเสียครอบครัวและที่สำคัญสูญเสียพ่อผู้เป็นที่รักยิ่งไป ฉันพยายามนึกถึงอารมณ์ของคนนั้นเพื่อที่จะเข้าถึงบทบาทให้ได้ดีทีสุด เพราะตั้งแต่เด็กจนโตนอกจากเจ้าสิงห์หมาที่ฉันเลี้ยงจากไป ฉันก็ไม่เคยได้รู้สึกถึงการสูญเสียอีก นั้นเพราะครอบครัวฉันจากไปตั้งแต่ฉันยังแบเบาะ ฉันจึงถูกเลี้ยงดูและเติบโตมาจากองค์กรที่ผลิตมือสังหาร ที่ทุกคนถูกสอนให้ไม่แยแสหรืออ่อนไหวกับความตายและการสูญเสีย ยังมีข้อห้ามที่เป็นกฎเหล็กคือ ห้ามมีความรัก เพราะผู้ชายทุกคนก็เป็นได้แค่สะพานให้พาไปสู่เป้าหมายและความสำเร็จ

   ฉันสั่งให้ห้องตัดเย็บรีบทำชุดเพื่องานนี้โดยเฉพาะ เป็นชุดสีดำ ชายกระโปรงยาวลากพื้นนิดหน่อย ชุดนอกทำจากขนแกะชั้นดี ย่อมด้วยสีดำแวววาว ยามสะท้อนแสงแดดทำให้เกิดประกายวิบวับ ชุดหลักเป็นสีดำประดับด้วยลูกปัดสีทองสลับสีดำแวววาวบ่งบอกถึงอำนาจและฐานะของว่าที่ราชินีแห่งจักรวรรดิ และเพื่อประกาศให้ได้เห็นกันเลยว่า เจ้าหญิงคนเดิมจะไม่มีให้เห็นอีกต่อไป เพราะนับแต่นี้ ฉันคือ ราชินีผู้ปกครองสูงสุดแห่งจักรวรรดิโรมาเนียร์ที่ยิ่งใหญ่ คิดแล้วก็อดที่จะใจเต้นไม่ได้ เพราะนี่คือความใฝ่ฝันในวัยเยาว์ของฉันและคงเป็นของอีกหลายๆคนอย่างแน่นอน เสียดายพวกเพื่อนๆฉันไม่มีวันได้รู้เลยอดโม้เลย ยัยโรส

   'คิก คิก คิก'
   
   ฉันเอามือปิดปาก อย่างที่นางแม่มดในหนังชอบทำกัน ก่อนที่จะได้ยินเสียงเปิดประตูดังมาจากด้านหลัง ฉันมองจากกระจกถึงได้เห็นนีนาร์ ในชุดสีดำ เดินมาถอนสายบัวอยู่ด้านหลัง

   "องค์หญิงเพคะ...ได้เวลาแล้วเชิญเสด็จยังท้องพระโรง เพคะ" 
  
    ฉันตีหน้าให้เศร้าหมอง เพื่อแสดงถึงความอาลัยอาวรณ์องค์จักรพรรดิผู้ซึ่งล่วงลับไป ก่อนจะหมุนตัวมาหานางซึ่งบัดนี้คือข้ารับใช้หญิงของฉันเอง 

    "องค์หญิง!" เชิญหล่อนตะลึงให้พอเลยยะ ฉันรู้ตัวว่าสวย แต่ตะลึงทุกครั้งที่เห็นฉันเปลี่ยนชุดก็ชักจะมากไปนะ

   "องค์หญิงของนีนาร์ ทรงโตขึ้นงดงามขึ้นมากเลยเพคะ" นางค้อมกายทำความเคารพฉันอีกครั้ง

   "วันนี้ ข้าจะได้เห็นพระพักตร์เสด็จพ่อครั้งสุดท้าย ข้าเลยอยากให้เสด็ดพ่อทรงได้หลับไปอย่างสงบหมดห่วง ว่าลูกสาวคนนี้จะไม่ทรงทำให้ผิดหวัง" ฉันตีหน้าและทำเสียงให้เศร้าหมอง

    "นำข้าไปเถอะ นีนาร์ ข้าพร้อมแล้ว" ข้าเอ่ยตัดบทก่อนที่นางจะพูดอะไรอีก

    "เชิญเสด็จเพคะ" 

   ฉันยกชายกระโปรงขึ้นเล็กน้อยก่อนที่จะค่อยๆก้าวเดินออกจากห้อง โดยมีนีนาร์ตามหลัง ถัดไปคือราชองครักษ์ที่อัลฟานให้มาอารักขาอีก 4 คน

     ณ.ท้องพระโรงแห่งโรมาเนียร์

     ฉันมองไปรอบๆท้องพระโรงที่ตกแต่งย่างหรูหรา สองข้างท้องพระโรงเต็มไปด้วยเหล่าข้าราชบริพาลและขุนนางน้อยใหญ่ รวมถึงเชื้อพระวงศ์ทั้งฝ่ายนอกและฝ่ายใน ตรงกลางมีพรมสีดำทอดยาวไปถึงแท่นบรรทมสีทองที่บัดนี้มีร่างของชายวัยกลางคน อดีตองค์จักรพรรดิ เสด็จพ่อของฉันนอนนิ่งอยู่ ข้างกายประดับไปด้วยดอกไม้และทองคำระยิบระยับหรูหราอย่างสมพระเกียรติยศ

     ฉันสูดลมหายใจเข้าปอดก่อนที่จะก้าวเท้าไปบนพรมสีดำนั้นอย่างไม่รีบร้อนแต่มั่นคง สายตาทอดยาวไปยังร่างที่นอนแน่นิ่งอยู่บนแท่นตรงหน้า เกิดความเงียบขึ้นทันทีที่ฉันปรากฏตัวขึ้น ไม่มีเสียงอะไรเล็ดลอดออกมานอกเหนือจากเสียงผ้าเบียดเสียดสีกันไปมาของฉัน 

     ฉันเหลือบไปมองเหล่าขุนนางทั้งหลายที่ต่างตกตะลึงกับท่วงท่าและการเปลี่ยนโหมดของฉัน แน่นอนพวกนั้นคงจะเคยเห็นแต่เด็กหญิงตัวน้อย วิ่งซุกซน เลยจินตนาการอย่างนั้น ไม่เป็นไร ฉันให้โอกาสและเวลาพวกนั้นเปลี่ยนมุมมองใหม่ซะ

     ฉันเดินเข้ามายืนหน้าแท่นสีทอง ก่อนที่จะย่อกายทำความเคารพร่างตรงหน้า

    "เสด็จพ่อ...ลูกมาส่งเสด็จและทูลลา เพคะ" ฉันรีบเดินไปนั่งบนแท่นแล้วผวาเข้ากอดร่างนั้น อย่างอาลัย อาวรณ์ 

   "ฮึก...ฮึก..ฮึก" น้ำตาของฉันไหลรินออกมาหยดลงบนร่างที่นอนแน่นิ่งพร้อมเสียงสะอื้นที่ดังออกมาปานใจจะขาดตามร่างที่อยู่ตรงหน้า ฉันซุกหน้าลงกับร่างนั้นอย่างเนิ่นนาน ปล่อยให้น้ำตาไหลรินเปียกไปบนอกนั้น
 
   "องค์หญิง เพคะ ของทรงได้โปรระงับอารมณ์" ฉันหันขวับมองนีนาร์ที่เข้ามาจะประคองฉัน สายตาแข็งกร้าว ทำให้นางเดินถอยหลังอย่างลืมตัว

    "องค์หญิง" เสียงแผ่วเบาคล้ายกับปลอบโยนดังมาจากด้านหลัง พร้อมมือที่หยาบกร้านมาโอบไหล่พยุงให้ฉันลุกขึ้น

    "ขอทรงพระทัยเย็นก่อน พะยะค่ะ หาไม่แล้วหากองค์จักรพรรดิทอดพระเนตรเห็น จะไม่ทรงสบายพระทัยนะพะยะค่ะ" ฉันค่อยๆลุกขึ้นด้วยขาที่อ่อนแรง โดยมีอัลฟานคอยประคองไม่ให้ฉันทรุดล้มลง ใช่สิ สถานการณ์แบบนี้ใครคงจะรองรับอารมณ์ของฉันไม่ได้เท่ากับชายหนุ่งตรงหน้า

   "พี่อัลฟาน...ฮึก...ฮึก..เสด็จพ่อ.." ฉันพูดทิ้งท้ายประโยค ก่อนจะโผเข้ากอดและซบลงกับอกกว้างของเขา ท่ามกลางสายตาของทุกคนที่มองมายังเรา เห็นว่าเป็นพี่ชายบุญธรรมและคงจะเป็นที่พึ่งคนสุดท้ายที่สนิทกับเจ้าหญิงนี้ที่สุด ฉันเลยให้รางวัลนายนะ อัลฟาน ต่อไปอย่างหวัง

    "องค์หญิง ยังมีพี่อยู่ พี่จะดูแลองค์หญิงเองนะ" เขาพยายามพูดปลอบโยนฉัน เอ่อแฮะ พูดปลอบสาวๆก็เป็นกับเขาด้วย นึกว่าจะตีหน้าตาย เป็นเจ้าชายน้ำแข็งตลอดซะอีก

    "....." ฉันละจากอกเขาก่อนที่จะแอบชำเรืองไปมองทุกคนที่ก้มหน้า ก้มตาซับน้ำตา พลางส่งเสียงร้องสะอื้นตามฉัน ฉันอยากรู้จังว่าภายใต้หน้าตาที่โศกเศร้าและคราบนำตาเหล่านั้นจะมีความจริงใจสักเพียงใด

      ฉันก้าวถอยหลังช้าๆ ย่อกายทำความเคารพอย่างสวยงาม แม้จะยังมีน้ำตานองเต็มใบหน้าก็ตาม

   "ลูกขอให้เสด็จพ่อทรงบรรทมอย่างสบาย ลูกสัญญาจะดูแลจักรวรรดิ " ฉันเว้นวรรค เพื่อใช้มือป้ายน้ำตา
     "และจะ..นำคนที่ทำให้ครอบครัวเราต้องพรากจากกันก่อนเวลาอันควรมาลงโทษให้สาสมกับความผิดที่พวกมันก่อ เสด็จพ่อออ" ฉันกล่าวคำในใจเสียงก้องกังวาล ฉันแอบเห็นพวกเหล่าขุนนางต่างสดุ้งโหยงกับคำพูดของฉัน

   อัลฟานมาประคองฉันไว้ เพราะตอนนี้แข็งขาของฉัน อ่อนแรงเนื่องจากความเสียใจ

  "พี่อัลฟา ฟา ฟานน" ฉันเรียกเขาเสียงแผ่วเบาก่อนจะทิ้งน้ำหนักตัวลงพลางหลับตาลงอย่างอ่อนแรง นี่สินะถึงจะเรียกว่ามารยาหญิง ใช้ตบตาผู้คนได้ทุกยุค ทุกสมัยจริงๆ

    "องค์หญิง องค์หญิง  โยฮัน เร็วเข้าองค์หญิงทรงสลบไปแล้ว ตามหมอหลวงให้ไปที่ตำหนักองค์หยิงด่วน นีนาร์ตามข้ามา" อัลฟานร้องโหวกเหวกชวนหนวดหูอยู่ข้างๆ จะตกใจอะไรหนักหนาแค่คนเป็นลม

     "พวกเจ้าหลีกทางไปให้หมด" เสียงไล่คนขวางทางดังก้องก่อนที่เขาจะรีบอุ้มร่างเจ้าหญิงไปทางตำหนักด้านซ้ายอย่างรีบร้อน

      สายลมอ่อนๆพร้อมกลินดอกไม้ที่แสนคุ้นเคยปลุกให้ฉันตื่นขึ้น นี่ฉันลงทุนถึงขนาดที่ร้องไห้จนหลับไปจริงๆหรอเนี้ย มือหยาบหร้านที่คุ้นเคยจับมือฉันไว้ หมอนี้ไม่มีงานการทำหรือไงนะ ถึงได้มาเกาะติดฉันยิ่งกว่าปลิงดูดเลือด คอยดูพรุ่งนี้ฉันจะหางานให้นายจนไม่มีเวลาพักเลย

      "พี่อัลฟาน.." ฉันเรียกเขาเสียงแผ่วเบา 

      "องค์หญิงทรงฟื้นแล้วหรือพะยะค่ะ" เขารีบปล่อยมือฉัน ก่อนจะถามขึ้นด้วยความห่วงใย
 
     ถามเฉยๆก็ได้มั้ง ไม่ต้องเอาหน้าหยาบๆมาใกล้ฉันขนาดนั้น ฉันไม่ใช่เจ้าหญิงนายซะหน่อย ผู้หยิงแม้จะด้านแต่ก็วูบไหวได้เหมือนกันนะ

      "ข้าหายใจไม่ออก" ฉันทำใบหน้าเหยเก พลางใช้มือผลักเขาให้เอาหน้าออกไป

      " กระหม่อมขออภัย" อ้าวเฮ้ย เปลี่ยนโหมดเร็วเหมือนกันนี่ ฉันค่อยๆพยุงกายลุกขึ้นนั่งพิงกับหัวเตียง

       "ข้าหิวน้ำ" ฉันหันไปบอกกับนีนาร์ที่ยืนอยู่อีกด้าน

       "เพคะ" นางรีบนำน้ำดื่มมาให้ฉันอย่างเร่งรีบ ฉันรับน้ำมาดื่มจนหมดแก้ว บ้าเอ้ย การแสดงบทเจ้าน้ำตานี้กินพลังงานเยอะเลย

      "เมื่อตอนเย็น ข้าขอโทษเจ้าด้วยนะ นีนาร์" ฉันกล่าวขอโทษนางที่ทำตาแข็งกร้าวไม่พอใจให้

     "หามิได้เพคะ องค์หญิงกำลังเสียพระทัย" ก็ใช่นั้นสิ คนกำลังเสียใจ อย่าขัดมากจะดีที่สุด 

      "ข้าขอพักผ่อนก่อน ขอเพียงนีนาร์อยู่เฝ้าข้าจะได้หรือไม่" ฉันหันไปไล่ชายหนุ่มตรงๆ หนอยแน่ะ คิดจะอยู่เฝ้าจนเช้าหรือไงกัน ผู้หญิงจะหลับจะนอน

       "ขอองค์หญิงทรงบรรทมอย่างมีความสุข กระหม่อมทูลลา" เขาลุกขึ้นค้อมกาย ก่อนเดินออกจากห้องไป เฮ้อ ในที่สุดก็ผ่านไปอีกหนึ่งวัน 

        "นีนาร์ เจ้าจะนอนก็ได้ ข้าเองก็จะนอนแล้วเช่นกัน" ฉันหันไปบอกนางก่อนจะเอนกายลงนอน วันนี้เป็นวันที่เหนื่อยที่สุดนับตั้งแต่มาอยู่ในร่างยัยเจ้าหญิงนี้ หลับเอาแรงดีกว่า

----------------------------------------------
ปั่นได้แค่นี้อยู่เดี๋ยวมาต่อฉากการออกว่าราชการครั้งแรกของนางเอกนะครับ ตอนแรกจะเอาไว้ตอนเดียวกัน แต่คิดไปมา เอาแยกตอนดีกว่า ตอนนี้ลงมือเขียนแล้ว คาดว่าคืนนี้จะได้อ่านกันแน่นอนครับ โปรดติดตาม สุดท้ายนี้ขอขอบคุณทุกคอมเม้นนะครับ นำไปปรับปรุงแน่นอนครับ และขอบคุณทุกกำลังใจที่ผลักดันให้สมองน้อยๆนี้ลื่นไหลตลอดเวลาครับ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 89 ครั้ง

363 ความคิดเห็น

  1. #273 แกงส้ม (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 13:52
    การแสดงใกล้จะเริ่มอีกแล้ว
    #273
    0
  2. #27 สู้ๆไรต์เตอร์ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 กันยายน 2558 / 01:16
    รอโหมดดาร์กของนางอยู่ค่ะ คิดว่าคงสมราคานักฆ่าแน่ๆ
    #27
    0
  3. #25 JikkoHza Xuounoy (@jikkoh-sanrio) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 กันยายน 2558 / 22:58
    รออ่านอยุ่ค่ะลุ้นตลอดว่าตอนตือๆไปนางเอกเรา จะแสดงความสามารถ อะไรมาทำให้ตื่นตะลึงกันอีก
    #25
    0
  4. #24 NanaToT (@loveme000) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 กันยายน 2558 / 22:37
    รออ่านต่ออ
    #24
    0
  5. #23 รุ้งวลี (@lugvle) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 กันยายน 2558 / 22:07
    มีซบหนุ่มหากำไรด้วยอิๆๆ
    #23
    0
  6. #22 thitima395 (@thitima395) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 กันยายน 2558 / 21:38
    รอค่าาาา สุดหล่อ
    #22
    0
  7. วันที่ 17 กันยายน 2558 / 19:41
    สนุกค่ะ แต่สั้นไปนะ ตอนต่อไปขอเพิ่มให้เยอะกว่านี้นะคะ สู้ๆ
    #20
    0
  8. วันที่ 17 กันยายน 2558 / 19:22
    รอติดตามนะคะ
    #19
    0
  9. #18 timothyz (@timothyz) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 กันยายน 2558 / 18:56
    รออ่านคับบ
    #18
    0