ยอดหญิงบัลลังก์จักรพรรดินี (ตีพิมพ์กับสนพ.ปั้นรัก)

ตอนที่ 8 : ตอนที่ 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5563
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 90 ครั้ง
    19 ก.ย. 58

        ดยุกซานัสพยุงร่างที่สติยังกลับมาไม่ครบ โซเซเข้าบ้านอย่างทุลักทุเล หากไม่มีทหารรับจ้างสองคนคอยพยุงช่วย เขาอาจจะไม่ถึงบ้านก็เป็นได้ สิ่งที่เขาได้เห็นและได้สัมผัสวันนี้ จะทำให้เขาฝันร้ายไปอีกหลายวันอย่างแน่นอน

        "พวกเจ้า ท่านพี่เป็นอะไร โดนอะไรมาทำไมถึงไร้เรี่ยวแรงอย่างนี้" หญิงวัยกลางคนหน้าตายังคงงดงาม เอ่ายถามมหารรับจ้างทั้งสองที่ช่วยพยุงสามีตนเข้ามาในบ้าน

        "ท่านพี่ ใครทำอะไรท่านพี่ ทำไมถึงกลับมาในสภาพนี้เจ้าขา" นางถามสามีทันทีที่ประคองสามีเข้าไปนั่งบนเตียงในห้องนอน ใครกันที่กล้าทำให้สามีนางซึ่งเป็นที่เคารพยำเกรงเป็นได้ถึงขนาดนี้ หรือจะเป็นนังเจ้าหญิงคนนั้น แต่จะเป็นไปได้หรือ ใช่ว่านางเองไม่เคยเจอเจ้าหญิงคนนั้น นางออกจะเจอบ่อยด้วยซ้ำเวลาที่นางตามสามีเข้าไปในวังหลวง หรือว่าจะเป็นเจ้าอัลฟาน แต่เจ้านั้นหรอจะอาจหาญกล้าต่อกรกับสามีนางที่ตอนนี้คือผู้กุมอำนาจแห่งจักรวรรดิ

        "วันนี้ทางฝ่ายโน้นเขาส่งสารมาแล้วนะเจ้าขา ท่านจะทำอะไรก็รีบทำเถอะ" นางยื่นแผ่นกระดาษเล็กๆในมือส่งให้ผู้เป็นสามีที่ยังคงอ่อนแรง สายตายังเลื่อนลอยไปมา 

        "ท่านพี่!" นางตวาดผู้เป็นสามีเสียงดังลั่น ชายชราสะดุ้งโหย่ง สติสัมปชัญญะกลับคืนสู่ร่างอย่างสมบูรณ์ เขาหันใบหน้าที่ยังคงซีดเผือดก้มมองดูกระดาษใบเล็กที่อยู่ในมือ ก่อนค่อยๆคลี่ออกอ่านช้าๆ


"        ถึงดยุกซานัสผู้ภักดี

            ข้าต้องขออภัยที่เสียมารยาทเก็บสารลับของท่านกับออสโมนาชไว้ก่อน แต่ท่านไม่ต้องกังวลอะไร ขอให้สบายใจได้ ตราบใดที่ข้ายังไม่เห็นการเคลื่อนไหวรอบตัวท่าน ข้ารับรองว่า ท่านและคนในครอบครัวจะยังคงมีลมหายใจต่อไปอีกยาวนาน และท่านไม่ต้องห่วงว่าข้อความในสารนั้นจะถูกเปิดโปง เพราะข้าไม่ให้ใครรู้เด็ดขาด 

           ท่านไม่ต้องกลัวสิ่งใดดยุกที่รัก ข้าจะเป็นผู้ดำเนินการทุกอย่างแทนท่านนับจากนี้เอง และเมื่อถึงเวลา ข้าจะนำของรางวัลชิ้นโบว์แดงไปมอบให้กับจักรพรรดิบารอส แห่งจักรวรรดิออสโมนาชถึงมือเลยทีเดียว และไม่แน่ข้าอาจจะมอบของรางวัลพิเศษให้กับท่านด้วย...ดยุกซานัส

           หากท่านไม่สบายใจหรือต้องการรู้ข้อความในสารลับ ก็มาหาข้าได้ทุกเมื่อ     ข้ายินดีต้อนรับท่านอยู่เสมอ

                                  
                                                                                                             เนฟฟีร่า    "



     ดยุกซานัสกำกระดาษในมือแน่น ดวงตาสั่นระริก เป็นไปได้ยังไงกัน ทำไม่นางถึงรู้ทุกความเคลื่อนไหวของเขา และนางทำได้อย่างไรกัน นางเคลื่อนไหวเร็วขนาดนั้นได้อย่างไร

     "ท่านพี่ในสารว่าอย่างไรบ้างเจ้าขา จะให้ทหารเรียกระดมพลหรือไม่" 

     "หากเจ้าไม่อยากมีชีวิตอยู่ ก็ไปสิ" อารมณ์เขาเดือดพล่านอย่างขีดสุด นางต้องการอะไรจากเขากันแน่ ทำไมนางรู้ขนาดนี้แต่ไม่ทำอะไรเขาเลย 

      "ท่านพี่... ท่านหมายความว่าอย่างไร" เขาหันมองสีหน้าตกใจระคนสงสัยของคู่ชีวิต นางหารู้ไม่ว่าตอนนี้ครอบครัวของเรากำลังตกอยู่ในอันตราย ไม่ว่าจะขยับไปทางไหน ความตายก็ล้วนรออยู่ข้างหน้า หากเขาสามารถชดใช้ความผิดพลาดนี้เพียงคนเดียวก็คงไม่เป็นไรมาก เขาพร้อมอยู่แล้ว แต่มันไม่ใช่อย่างนั้น หากเขาแปรพักตร์แน่นอนว่าเขาและครอบครัวอาจจะต้องจบชีวิตลงในเร็ววันนี้ แต่หากเขายังคงเดินหน้าต่อไป เขาอาจจะจบชีวิต แต่แน่นอนว่าองค์ราชินี คงจะเนรเทศภรรยาและลูกๆของเขาไปเป็นทาส ต้องทุกทรมานยิ่งกว่าตายที่ชายแดนอย่างแน่นอน

       "ลิเดียร์ ข้าควรจะทำอย่างไรดี ตอนนี้องค์ราชินีทรงรู้หมดทุกอย่างแล้ว" เขาเองจนปัญญาที่จะหาทางแก้ไข

       "ท่านพี่ว่าอะไรนะ....นังเด็กนั้นรู้หมดแล้ว..หมายความว่าไง"

      "อย่าเอ็ดไป...ตอนนี้ฝ่าบาททรงรู้แผนการเราทั้งหมดและวันนี้ นางได้ทำการสำเร็จโทษ ท่านเคาท์โจเซฟ องค์ชายเฮนรี่และหัวหน้าของเครื่องเสวยไปหมดแล้ว"

        สิ่งที่ได้ยินทำเอานางถึงกับหน้าถอดสี เป็นไปได้อย่างไรกัน ในเมื่อนังยังเด็กไม่ใช่หรือ และนังเด็กนั้นจะกล้าฆ่าคนได้อย่างไร นางหันไปมองหน้าสามีและทบทวนเหตุการณ์ตอนเห็นเขากลับมาจากวังหลวง ไม่น่าเชื่อ หากนังนั้นรู้แล้วทำไมยังเก็บครอบครัวของพวกนางไว้ เพื่ออะไร

       "บอกทหารเตรียมรถม้า ข้าจะไปเข้าเฝ้านางเดี๋ยวนี้"

        "ท่านพี่ ..."

        "นี่อาจจะเป็นทางเดียวที่เราจะรอด..."


   ณ.บ้านหลังหนึ่งในชานเมือง

       "บัดซบ!" มือเหี่ยวย่นของชายชราปัดข้าวของบนโต๊ะ ตกพื้นระเนระนาด ดวงตาแดงก่ำ มองไปทางพระราชวังอย่างอาฆาตแค้น วันนี้ในห้องออกว่าราชการเขาต้องทนเห็นคนสนิทและลูกน้องตายไปต่อหน้าต่อตา แต่เขากลับทำอะไรไม่ได้ นังเด็กราชินีนั้นมันรู้ได้อย่างไร มันรอดจากเงื้อมมือของนักฆ่าฝีมือดีที่โจเซฟคัดสรรมาได้อย่างไร

        ตอนนี้อำนาจที่อยู่ในมือของดยุกซานัสได้หลุดไปอยู่ในกำมือของนังเด็กนั้น แล้วทีนี้เขาจะแย่งมันมาได้อย่างไร ทำไมนังเด็กนั้นรู้ว่าดยุกซานัสคิดก่อกบฎแต่ไม่ยอมลงมือทำอะไร นางมีแผนอะไรกันแน่

        หรือว่านางต้องการที่จะให้ตาแก่นั้นแปรพรรค ไปสวามิภักดิ์กับนาง นางไม่รู้หรืออย่างไรว่าหากดยุกซานัสแปรพักตร์ ฝ่ายนั้นคงจะไม่ปล่อยเขา หรือนางจะยืมมือของทางโน้น เพื่อหาข้ออ้างในการประกาศสงคราม นางช่างเจ้าเล่ห์นัก นางไปเรียนรู้มาจากไหน

         "ฟาเอลล์..." เขาหันหน้ามาหาลูกน้องคนสนิท

         "ขอรับนายท่าน"

         "เจ้าจงนำสารนี้ไปให้กับท่านเดรฟ...เจ้าจงระวังตัวอย่าให้ใครรู้เด็ดขาด.."

          "และส่งข่าวให้คนของเราที่อยู่ใกล้นังเด็กนั้น เริ่มลงมือตามแผนการทันที อย่าให้มีพิรุธเด็ดขาด"

         "ขอรับ..นายท่าน" ชายหนุ่มฉกรรจ์ค้อมศีรษะก่อนรีบออกจากห้องไป

          'ข้าก็อยากรู้เหมือนกันว่าเจ้าจะแน่ขนาดไหน เนฟฟีร่า'


     ตำหนักองค์ราชินี

       "ทำไมเจ้าจึงมองข้าอย่างนั้นละนีนาร์" ฉันอดที่จะถามนางสนองพระโอษฐ์ตัวดีไม่ได้ 

       "หรือว่าเจ้าผิดหวัง..ที่เห็นข้าทำในวันนี้"

       "หามิได้เพคะ ฝ่าบาท คือหม่อมฉันแค่แปลกใจเพคะ" 

       "แปลกใจที่ข้าเปลี่ยนไปคนละคนใช่หรือไม่"

       "เพคะ"

       "นีนาร์..หากข้าไม่ใช่เจ้าหญิงของเจ้า เจ้ายังจะช่วยข้าอยู่ไหม" ฉันจ้องหน้านางที่กำลังก้มหน้านิ่ง

       "ไม่ว่าพระองค์จะทรงใช่เจ้าหญิงหรือไม่ ตอนนี้พระองค์คือองค์ราชินีแห่งจักรวรรดิ หม่อมฉันยินดีถวายชีวิตเพื่อพระองค์เพคะ" 

        "เราเองก็จะดูแลเจ้า ให้ดีเช่นกันนีนาร์" นางย่อกายทำความเคารพฉันทำไมนั้น

       "องค์ราชินีเพคะ คือหม่อมฉันอยากรู้ว่าพระองค์ทรงนำพระแสงปืน มาจากที่ไหนเพคะ"

        "ฮ่า ฮ่า ฮ่า" ฉันยกมือหัวเราะปิดปาก พลางหยิบดอกกุหลาบในแจกันมาหมุนเล่น

        "ข้าเห็นมันอยู่ในโต๊ะทรงงานของเสด็จพ่อนะ" การที่คนคนหนึ่งจะพกปืนไปมา มันแปลกหรือไงนะ ถามแปลกๆ

        "คือว่า ในจักรวรรดิของเรามีกฏว่าผู้ที่จะครอบครองพระแสงปืน ต้องทำการปฏิญาณและได้รับอนุญาต จากทางศาสนจักรเท่านั้นนะเพคะ"

        อ้าวหรอ! มีกฏอย่างนี้ในโลกด้วย แปลว่าฉันจะใช้ปืนสุ่มสี่ สุ่มห้าไม่ได้งั้นหรอ ใครกันเป็นคนตั้งกฏบ้าบอนี่ ถึงว่าตั้งแต่โผล่หัวมาในดินแดนนี้ ไม่เห็นใครพกปืนเลย

        "รวมถึงข้าด้วยหรอ" ฉันถามนางด้วยความสงสัย

         "พระองค์ทรงใช้ได้เพคะ โดยไม่ต้องขออนุญาต ในฐานะกษัตริย์ แต่หากองค์จักรพพรดิยังทรงพระชนม์อยู่ พระองค์จะทรงใช้ไม่ได้ จนกว่าจะได้รับอนุญาตเพคะ หากว่าผู้ใดฝ่าฝืน มีโทษสถานเดียวคือประหารเจ็ดชั่วโครต"
  
         "ห๊าาา!" ฉันอุทานออกมาอย่างตกใจ แค่ใช้ปืนนี้ถึงกับประหารเจ็ดชั่วโครตเลยหรอเนี้ย กฏบ้าบอคอแตกอะไรนี่ อย่างนี้เวลาทำสงครามคงใช้แต่ดาบ กระบี่ กระบองมั้งนั้น

          "แล้วอาณาจักอื่นละ มีกฏอย่างนี้ไหม" ก็อยากรู้นะ กะจะกรีฑาทัพไปถล่ม หากไม่รู้จะซวยเอา

          "เป็นกฏสากลที่ทางศาสนจักรออกประกาศไปยังทุกอาณาจักเพคะ หากอาณาจักรไหนจะนำมาใช้ในกองทัพ ก็จะต้องทำการขออนุญาตทางศาสนจักรก่อน ซึ่งยังไม่มีอาณาจักรใดได้รับอนุญาตเพคะ ยกเว้นกษัตริย์ผู้ปกครองเท่านั้นถึงมีสิทธิ์ครอบครองโดยชอบธรรม แต่ก็มีกฏห้ามนำไปใช้นอกอาณาจักรหรือผู้ที่ไม่ใช่คนในการปกครองของตนเองนะเพคะ"

          เอ่อ แฮะ ใช้ได้กับคนในใต้ปกครองเท่านั้น และห้ามใช้กับคนนอกอาณาจักร ก็แปลกดี แต่ก็ดีไม่มีปืนต่อสู่การสูญเสียก็น่าจะน้อยลง คงต้องใช้กลยุทธิห่ำหั่นกันแน่นอน ฉันชอบ ไม่ต้องใช้ปืนก็ได้

           "แล้วศาสนจักรนี้ อยู่ในจักรวรรดิเราใช่หรือไม่"

           "ไม่ใช่เพคะ ต้องเดินทางไปขอที่ดินแดนศักสิทธิ์แพนตร้า ซึ่งปกครองโดยสมเด็จพระสันตปะปา มาลาคัสที่ 2 เพคะ"

            โอ้ววว จะบ้าตาย จะต้องเดินทางไปขอเองอีกต่างหาก อย่างนั้นมหาอำนาจที่แท้จริงในดินแดนนี้ก็คงจะเป็นดินแดนศักสิทธิ์นั้นแน่นอน ฉันอยากจะไปเยี่ยมชมสักครั้ง สงสัยคงจะสวยและเจริญรุ่งเรืองอย่างอเมริกาแน่นอน เป็นถึงเจ้าโลกนี่

            "และพระองค์จะต้องไปเข้าพิธีสถาปนาขึ้นเป็นจักรพรรดินีที่นั้นเพคะ"

            "จริงหรอนีนาร์" ฉันอดตื่นเต้นไม่ได้จริงๆที่จะได้ไปดินแดนศักสิทธิ์นั้น

            "เพคะ และหม่อมฉันว่า เจ้าหญิงพระองค์น้อยได้กลับมาแล้วเพคะ" บ้า นางช่างพูด ข้าก็อดตื่นเต้นไม่ได้นี้

            และแล้วเสียงหัวเราะและพูดคุยอย่างสนุกสนานก็ดังออกมาจากห้องบรรทมองค์ราชินี เหล่าทหารและนางกำนัลที่ได้ยินต่างพากินยิ้มอย่างมีความสุข นี้แหล่ะนา เวลาเห็นหัวหน้ามีความสุข ลูกน้องก็พลอยมีความสุขไปด้วย
      


           -----------------------------------------------------
          
ตอนนี้สั้นหน่อยนะครับ ยิ่งแต่งยิ่งรั่ว เดี๋ยวจะอกทะลกู่ไม่กลับ 5555 ตอนนี้เอาแบบสบายๆก่อน ตอนหน้านางเอกเราต้องเจองานหนักอีกครั้งละครับ แต่วันจันทร์นี้เป็นต้นไป ไรท์อาจจะติดภารกิจหลายวัน อาจจะไม่ได้อัพอย่างต่อเนื่อง แต่สัญญาว่าจะเข้ามาอัพเรื่อยๆ เมื่อมีเวลาว่างนะครับ 

ไรท์ขอขอบคุณทุกคอมเม้น ทุกคำติชม ทุกคำแนะนำที่มีให้นะครับ คอมเม้นทุกคอมเม้นคือกำลังใจให้ไรท์มีกำลังในการเขียนต่อ เห็นรีดเดอร์มีความสุข ไรท์ก็ดีใจละครับ

เจอกันตอนหน้านะครับ มีอะไรแนะนำก็ฝากคอมเม้นไว้นะครับ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 90 ครั้ง

363 ความคิดเห็น

  1. #275 แกงส้ม (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 14:26
    งานหนักอะไรที่รออยู่
    #275
    0
  2. #158 เวหา/ปักษา/วายุ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2558 / 22:18
    โหดได้ใจค่ะ
    #158
    0
  3. #100 rainy (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 กันยายน 2558 / 09:33
    ขอแบบดิบเถื่อนอีกนะคะ😈😈
    #100
    0
  4. #85 APRIL (@jamlovenami) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 กันยายน 2558 / 16:57
    ชอนโรสมาก นางเด็ดและเผ็ดมันส์สุดๆ
    #85
    0
  5. #82 oreochobkua (@oreochobkua) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 กันยายน 2558 / 15:43
    ชอบความเถื่อนของนางเอก ติดตามๆ
    #82
    0
  6. #79 b. bow (@palida_bow) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 กันยายน 2558 / 14:31
    รอค่ะรอ
    #79
    0
  7. #78 noo_parekapoom (@noo-pare) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 กันยายน 2558 / 12:30
    สนุกค่ะ สะใจฝุดๆ
    #78
    0
  8. #75 thitima395 (@thitima395) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 กันยายน 2558 / 10:51
    สุดยอดมากกกก อ่านแล้วสะใจ
    #75
    0
  9. #73 สู้ๆไรท์เตอร์ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 กันยายน 2558 / 06:52
    ตรงนี้อยากให้เปลี่ยนคำที่ใช้ค่ะ ไม่งั้นความหมายจะเปลี่ยนนะคะ

    " ถามนางสนองพระโอษฐ์ตัวดีไม่ได้ " ถ้าตามที่ไรท์ใช้จะโอเคค่ะ ถ้านีนาร์เป็นคนไม่ดีอย่างที่เห็น

    แต่ถ้านางเป็นคนนี้เราว่าไรท์ควรใช้คำว่า "คนดี" มากกว่าตัวดีนะคะ
    #73
    1
    • #73-1 Mr.Dagon (@danghnj) (จากตอนที่ 8)
      19 กันยายน 2558 / 11:59
      ได้ครับ ขอบคุณครับ
      #73-1
  10. #72 Avasriza (@aejiza) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 กันยายน 2558 / 05:06
    รออ่านจร้า
    #72
    0
  11. #71 fa_Prisar (@family_fa) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 กันยายน 2558 / 04:21
    สนุกค่ะ
    #71
    0
  12. #70 Boten (@boten) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 กันยายน 2558 / 03:47
    สนุกมากๆค่ะ ที่แจ้ง ไวไวนะคร้าบ ..จะรอด้วยความเต็มใจ
    #70
    0