ยอดหญิงบัลลังก์จักรพรรดินี (ตีพิมพ์กับสนพ.ปั้นรัก)

ตอนที่ 9 : ตอนที่ 8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5625
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 94 ครั้ง
    5 ส.ค. 62

 ห้องทรงงานองค์ราชินี

   หลังจากคุยกับนีนาร์อย่างสนุกสนาน คลายเครียดเรื่องที่เกิดขึ้นในช่วงเช้าแล้ว ตอนนี้ฉันก็ต้องมานั่งหลังขดหลังแข็งอ่านฎีกาทั้งหลายที่่กองสูงจะท่วมหัวซึ่งแน่นอนว่าเป็นฎีกาตั้งแต่อดีตองค์จักรพรรดิประชวร พระองค์ก็ไม่เคยอ่านเลย และแน่นอนว่าฉันจะต้องเป็นผู้อ่านและสานต่อทั้งหมด เฮ้อ! งานหนักมากนะท่านหญิง ค่าจ้างคงต้องคุ้มค่านะ 

   "อัลฟาน เจ้าส่งสายลับไปที่หมู่บ้านเนปทาร์ หาข้อมูลทั้งหมดมาให้ข้าภายในวันพรุ่งนี้ที" 

   "ฝ่าบาท...ต้องการข้อมูลด้านไหนบ้าง" อัลฟานหยิบสมุดส่วนตัวขึ้นมาเตรียมจด เอ่อ! อย่างเขายังต้องจดอีกหรอ ช่างรอบคอบเสียจริง

   "ความเป็นอยู่ จำนวนประชากร ข้าจะออกไปเยี่ยมพวกเขาเมื่อได้ข้อมูลครบ" ฉันบอกข้อมูลและจุดประสงค์ให้เขา ก่อนที่จะลุกขึ้นแล้วยื่นกระดาษที่ถืออยู่ในมือให้กับชายหนุ่มอีกคนที่อยู่อยู่ถัดไป

  "เซนุสเจ้าช่วยเอากระดาษนี้ไปให้กับห้องตัดเย็บและช่วยเรียกท่านเคาน์ฟิลล์มาพบข้าที"

   "พะยะค่ะ ฝ่าบาท" เซนุสค้อมหัวลงรับกระดาษก่อนที่จะออกจากห้องไป

   "อ่อ อัลฟานให้คนของเจ้า ตรวจสอบการทำงานของข้าหลวงโจเอล ด้วย"

   "กระหม่อมทูลลา" 

    ฉันจะต้องให้พวกหนุ่มๆอยู่ให้ห่างๆไว้ เกิดเผลอใจเมื่อไหร่ งานคงจบกัน ความรักมันคือจุดบอด ยิ่งสองหนุ่มนี้ดูจะมีเสน่ห์น่าหลงไหลคนละแบบ จึงจะใจแข็งห็นหน้าบ่อยๆเดี๋ญวก็จะเผลอใจ คิดแล้ว บรื้อออออ!

   "นีนาร์ ไปเชิญท่านดยุกซานัสเข้ามาได้" 

    "เพคะ" นีนาร์รีบออกไปทำตามที่ฉันบอก มาท่านดยุก หวังว่าท่านจะฉลาดเลือกนะ

    เสียงฝีเท้าค่อยๆอย่างเข้ามาตรงหน้า ฉันเงยหน้าขึ้นจากฎีกาที่อยู่ในมือ

    "ถวายพระพร องค์ราชินี" ร่างเหี่ยวย่นตรงหน้าค้อมศีรษะทำความเคารพ

    "ท่านมาหาข้าทั้งที่เราเพิ่งแยกจากกันไม่กี่ชั่วโมง ท่านมีเหตุด่วนอันใดรึ ดยุกซานัส" 

     ดยุกซานัสสัมผัสได้ว่าอุณหภูมิภายในห้องกำลังวิ่งกลับไปสู่หน้าหนาวอีกครั้ง เขาคิดถูกหรือคิดถูกกันที่ตัดสินใจมาหานาง ชายชราตัวสั่นเล็กน้อยเมื่อสบเข้ากับสายตาที่เงยหน้าขึ้นมองเขา 

     "เอ่อ เออ กระหม่อม กระหม่อม"

     "เชิญท่านนั่งก่อนดีไหม..แล้วค่อยคุยธุระกัน ข้าพอจะมีเวลาสักประมาณ 20 นาทีได้" 

     ฉันตัดบทเมื่อเห็นชายแก่ตรงหน้า มั่วแต่ยืนตัวสั่นงกๆ ราวกับเจอผี หรือว่าคิดว่าฉันเป็นผีปีศาจไปละนั้น

      "คือกระหม่อม มาขอความเมตตาจากฝ่าบาทพะยะค่ะ"

      "เรื่องนี้รึ?" ฉันหยิบกระดาษใบเล็กออกมาจากใต้โต๊ะยื่นส่งให้กับเขา

      "พะยะค่ะ " เขาตอบโดยมองกระดาษแต่ไม่กล้าเปิดอ่าน

      "ไม่อยากรู้หรอว่าข้อความข้างในเขียนว่าอย่างไร"

       ฉันหยั่งเชิงเขาที่ตอนนี้ยังคงจ้องกระดาษตรงหน้า ก่อนที่จะดันกระดาษแผ่นนั้นคืนมาตรงหน้าฉัน

       "กระหม่อมทำผิดพลาด คิดทรยศต่อแผ่นดิน ทุกอย่างแล้วแต่พระเมตตาของฝ่าบาท พะยะค่ะ"

       "ดี ... ต่อไปท่านจะสัญญากับข้าได้หรือไม่ว่าจะไม่คิดคดทรยศต่อข้าและจักรวรรดิจนกว่าจะหมดลมหายใจ"

       "กระหม่อม ขอปฏิญาณว่าจะไม่คิดคดทรยศต่อฝ่าบาทและจักรวรรดิอีก พะยะค่ะ" เขาลุกขึ้นถอยหลังและคุกเข่าอยู่ตรงหน้า

       "เชิญท่านลุกขึ้นได้ ท่านดยุก"

       "ฝ่าบาท ขอพระองค์ทรงช่วยกระหม่อมและครอบครัวด้วยพะยะค่ะ ทางออสโมนาชคงไม่ปล่อยกระหม่อมแน่พะยะค่ะ"

       ยังคงความเจ้าเล่ห์นะท่านดยุก แต่ยังไงท่านก็เป็นคนของจักรวรรดินี้ ในเมื่อยอมกลับมา ฉันก็พร้อมจะให้อภัย อย่างๆน้อยก็ให้ทำงานไถ่โทษแล้วกัน

       "ข้าสัญญาจะกป้องท่านและครอบครัว ข้าจะให้ทหารองครักษ์คอยติดตามท่าน และส่งทหารไปคุ้มกันบ้านของท่าน จนกว่าข้าจะไปไปเยี่ยมจักรพรรดิแห่งออสโมนาช เจ้าสบายใจได้"

       "ขอบพระทัยฝ่าบาท"

        "ข้ารู้แผนการของทางโน้นหมดแล้ว ส่วนสายลับของออสโมนาชที่อยู่ในจักรวรรดิตอนนี้ ข้าได้ส่งหัวของพวกมันกลับบ้านไปเป็นที่เรียบร้อย คาดว่าจะถึงในอีก เจ็ดวันข้างหน้า และข้าหวังว่าเหล่าขุนนางที่ขึ้นตรงกับท่าน จะเลือกทางเดินที่ฉลาดนะ ข้ายังไม่อยากเปลี่ยนแปลงตำแหน่งในการบริหารมากเนื่องจากมีงานที่รอข้าสะสางอีกเยอะพอสมควร หวังว่าท่านคงเข้าใจในสิ่งที่ข้าพูดนะ ...ท่านดยุก"

        "กระหม่อมจะพยายามพะยะค่ะ ขอฝ่าบาททรงวางพระทัย"

        รับคำหนักแน่นขนาดนี้ ฉันจะลองไว้ใจเจ้าดูสักครั้ง หากตุกติก ฉันไม่ปล่อยเจ้าแน่ตาเฒ่า

       "ดี..ถ้างั้นคงต้องรบกวนท่านล่ะ" ฉันยิ้มให้อย่างจริงใจ ใครดีมาฉันดีตอบแต่หากใครร้ายมา ก็คงต้องฟัดกันละ


ศาลาอุทยานตำหนักองค์ราชินี

       เสียงหัวเราะร่าขององค์ราชินีทำให้อุทยานที่เคยเงียบเหงาแห่งนี้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง ช่วงเวลาและบรรยกาศแบบนี้

     ห่างหายไปกว่าเกือบปีเต็มๆตั้งแต่องค์ราชินีทรงสิ้นพระชนม์ไป แล้วองค์จักรพรรดิก็ไม่เคยมาประทับที่แห่งนี้อีกเลย นับว่านี้ถือเป็นมิตหมายอันดี

     "ฝา่บาททรงพระปรีชาเหลือเกินพะยะค่ะ ใช้เวลาเพียงแค่ 1 วันก็สามารถยึดคืนอำนาจจากฝ่ายนั้นได้" ดยุกเจมส์เอ่ยชมฉันที่กำลังยกถ้วยน้ำชาขึ้นจิบ

     ใช้แล้วในช่วงบ่ายแก่ๆนี้ พวกเราก็มานั่งพักผ่อน คุยกันเพื่อหาแนวทางในการฟื้นฟูจักรวรรดิให้เจริญรุ่งเรืองอีกครั้ง

     "ข้าก็เป็นแค่หญิงสาวคนหนึ่งเองท่าน ดยุก ดีว่าได้พี่อัลฟานกับนีนาร์ช่วยหาข้อมูลเล็กๆน้อยๆ ไม่งั้นก็เล่นงานฝ่ายนั้นให้อยู่มัดไม่ได้หรอ ถือว่าเป็นความชอบของทั้งสองคน ข้ารับไว้มิได้หรอก"

      ฉันแอบให้คะแนนข้ารับใช้สองคนที่ยืนหัวโด่ ซ้ายขวาไปนิดหนึ่ง ซึ่งมันก็เป็นเรื่องจริงที่อัลฟานใช้เวลาแค่ไม่กี่วันก็สามารถได้ความลับของฝ่ายตรงข้ามมาจนเกือบหมด 

     "หามิได้ฝ่าบาท ฝ่ายนั้นไม่ค่อยระวังมากกว่าพะยะค่ะ"

     ท่านข้าหลวงผู้ซื่อสัตย์หรือพี่ชายบุญธรรมฉันอัลฟาน นอกจากใบหน้าจะนิ่งราวรูปปั้น ยังชอบถ่อมตัว นิสัยช่างคล้ายฉันเหลือเกิน แม้ว่าฉันจะพูดไม่ตรงกับใจก็ตาม 

     "ข้าว่าหลังจากได้ข้อมูลจากท่านข้าหลวง ข้าจะไปเยี่ยมเยือนชาวเมือง ท่านดยุกจะไปด้วยหรือไม่"

     ฉันเอ่ยชวนดยุกเจมส์เพื่อให้ไปทัศนศึกษาเยี่ยมชมบ้านเมืองเสียเลย ข้าจะได้มีคนคอยช่วยคิด ช่วยทำ คงมีหลายเรื่องให้ต้องลงไปแก้ไข เพราะคงต้องเดินทางไปหลายเขต เพื่อไปดูปัญหาต่างๆที่ได้รับฎีกามา

     "พระองค์จะทรงเสด็จไปกี่วัน พะยะค่ะ"

     "ก็คงราวๆ 3-5 วันเห็นจะได้ ข้าว่าจะไปดูพวกขุนนางที่รับผิดชอบอยู่เขตต่างๆเสียหน่อย"

     จริงๆแล้วฉันคิดจะไปกำหลาบพวกนั้นต่างหาก หน่อย กินภาษีแอบยักยอกส่วยที่ชาวบ้านส่งมา ยังรังแกพวกชาวบ้าน ไม่รับผิดชอบต่อหน้าที่ เห็นทีจะปล่อยไว้ไม่ได้ ไม่งั้นเดี๋ยวประชาชนจะถือว่าฉันเป็นราชินีที่ไร้น้ำยา 

     "แล้วทางนี้ละ พะยะค่ะ พระองค์ไปหลายวัน อาจจะเกิดเรื่องวุ่นวายได้"

      "ท่านมิต้องหาวงหรอก พวกนั้นคงยังไม่กล้าทำอะไรตอนนี้หรอกท่านดยุก"

      ฉันเตรียมการทุกอย่างไว้แล้วต่างหากล่ะ จะไปทั้งทีก็ต้องเตรียมการป้องกันไว้อยู่แล้ว ฉันไม่คิดว่าจะมีใครกล้าลุกขึ้นมาต่อต้านฉันในตอนนี้หรอก แต่เพื่อความไม่ประมาทก็ได้เตรียมแผนรับมือไว้แล้ว 

      "ตกลงท่านจะไปด้วยหรือไม่"

      "กระหม่อมคงต้องขอรบกวนฝ่าบาทแล้ว พะยะค่ะ"

      "ดี ดี ข้าจะได้มีเพื่อนร่วมทาง จะได้ไม่เหงา"

      "ฝ่าบาท เหตุใดพระองค์ไม่ทรงกำจัดพวกนั้นให้พ้นทางพะยะค่ะ"

      "ท่านดยุก...บางทีการกำจัดเนื้อร้ายทิ้งก็เป็นสิ่งที่ควรทำ แต่ตอนนี้จักรวรรดิของเรายังอ่อนแอ การที่เราจะปั้นคนใหม่ๆคงจะต้องใช้เวลา หากเราเก็บพวกนั้นไว้และให้พวกเขาให้ทำประโยชน์มันจะดีกว่าการกำจัดทิ้ง"

      "แล้วพระองค์รู้หรือไม่พะยะค่ะ ว่าเหล่าขุนนางเหล่านั้น ไปพูดกันว่าพระองค์ทรงเป็นราชินีแม่มด ที่ไม่มีความปราณีต่อผู้ที่ก้าวพลาด"

       ฮ่า ฮ่า ฮ่า!

     ฉันยกมือขึ้นมาปิดปาก หัวเราะเบา พลางมองใบหน้าจริงจังของชายชราตรงหน้า มันน่าขันมาก แค่ชั่วข้ามคืนจากเด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม มาเป็นแม่มดซะละ

      "มันก็ไม่แน่ท่านดยุก...บางทียังอาจมีคนที่ไม่ได้กลัวข้าเหมือนพวกขุนนางนั้นก็ได้...ใครจะรู้"

      ใครไม่รู้แต่ฉันรู้ละ และเชื่อว่ามันคงจะลงมือเร็วๆนี้ เพียงแต่ตอนนี้ไม่รู้ว่าใครที่อยู่ฝ่ายมันแค่นั้น ท่านเคาน์ราเมส ฉันภาวนาให้แกลงมือให้เร็วที่สุดเป็นพอ จะได้กำจัดพวกแกให้หมดสิ้นไป ข้าจะได้สะสางเรื่องอื่นต่อ

     "องค์ชาย องค์ชาย อย่าเข้าไปนะเพคะ" เสียงหญิงสาวตะโกนโหวกเวกมาแต่ไกล ฉันหันไปทางต้นเสียงก็เห็นเด็กผู้ชายน่าตาน่ารัก วิ่งข้ามสะพานมายังศาลาที่ข้าอยู่

     "แน่จริงเจ้าก็ตามข้าให้ทันสิ มาธา" เสียงเจี้ยวจ้าวของเด็กชายตัวน้อยร้องท้าทายหญิงสาวที่น่าจะเป็นพี่เลี้ยง

     "ทางทรงเสโ้จไปทางนั้นเพคะ"

     "ทำไมจะไปไม่ได้ ข้าจะไปหาพี่หญิง" 

     "ไม่ได้นะเพคะ องค์ชาย"

     แล้วร่างเล็กนั้นก็วิ่งถลาเข้ามากอดฉันที่กำลัง งงงวยกับการมาอย่างกระทันหันของเด็กน้อยตรงหน้า ฉันเงยหน้ามองอัลฟาน นีาร์ ก่อนจะหันไปมองเด็กน้อยที่กอดฉันแน่น

     "คิดถึงพี่หญิงมากที่สุดเลย เห็นมาธาบอกว่าพี่หญิงทรงฟื้นแล้ว คามัสก็เลยมาเยี่ยม"

    เด็กชายที่บอกว่าตัวเองชื่อคามัส กอดฉันแน่ ยิ่งกว่าปลิงดูดเลือด

    "ถวายพระพร องค์ราชินีเพคะ คือหม่อมฉันขอพระราชทานอภัยเพคะ"

    สิ่งสาวที่เพิ่งมาถึงพูดกับฉันก่อนจะหอบแฮกๆ โอ้อ คงจะเหนื่อยน่าดูที่ต้องวิ่งตามคามัสมา ใกล้นะนั้น จากวังหลังมาอุทยานใหญ่

     "องค์ชายคามัส พระอนุชาต่างพระมารดาของ พระองค์เพคะ และรั้งตำแหน่งองค์รัชทายาทอันดับสอง"

     นีนาร์รีบแจ้งข้อมูลให้ฉันเมื่อฉันส่งสีหน้า งงงวยไปบอกประมาณว่า ลิงตัวน้อยนี้คือใครกัน 

     เป็นน้องชายต่างแม่ แถมเป็นรัชทายาทอันดับสอง รองจากฉัน เพื่อรักษาอำนาจไม่ให้สั่นคลอน ฉันควรสั่งประหารเจ้าเด็กซนนี้ดีไหมน้าาาา  พูดเล่นนะ ใครจะใจ้ร้ายทำเด็กได้ลงคอ เดี๋ยวจะแม่มดจะกลายเป็นปีศาจแทน

       "อ้าว! พี่หญิงลืมคามัสแล้ว คามัสงอนด้วย โป้งง" 

     ชูหัวแม่มือโป้งใส่หน้าฉันแล้วยังทำแก้มป่องหันไปอีกด้าน ฉันไม่เคยมีน้องนะ จะให้ทำไงละทีนี่ ส่งสายตาวิ้งๆไปให้อัลฟาน เขาก็ทำเป็นไม่สนใจ นีนาร์ก็ทำหน้าไม่รู้ไม่ซี้ ส่วนดยุกเจมส์หรอ หัวเราะ คิกๆๆ อยู่ตรงหน้า

     ไม่มีใครช่วยเลย มองๆไปเจ้าเด็กนี้ก็น่ารักเป็นบ้าเลยแฮ่ะ ง้อก็ได้ 

       "พี่หญิงแค่แกล้งคามัสเล่นเฉยๆ มาม๊า ให้พี่หญิงรักหน่อย" ฉันจำเป็นต้องเล่นบทนางสาวไทย โรสรักเด็กค่ะ
เด็กหันหน้ามายิ้มแก้มปริให้ฉัน ก็จะยื่นแก้มป่องๆนั้นมาตรงหน้า ฉันเลยต้องให้รางวัลเด็กไป ยังไงก็เป็นน้องคงต้องให้ความรักหน่อยละ

      "พี่หญิงรู้ไหม ตั้งแต่พี่หญิงไม่สบาย คามัสเหง๊าเหงา ไม่รู้จะเล่นกับใคร เล่นกับพี่มาธรก็ไม่เห็นสนุกเลย"

      "ตอนนี้พี่คงจะไปเล่นกับคามัสไม่ได้บ่อยๆเหมือนแต่ก่อน พี่ต้องทำงานแทนเสด็จพ่อ คามัสอยากได้อะไรก็บอกพี่หญิงนะ"

      ฉันบอกน้องชายต่างพ่อต่างแม่ไป จริงๆฉันยังไม่อยากมีความผูกพันธ์สักเท่าไหร่ แต่ทำยังไงได้ ฉันคงต้องแสดงบทนางสาวไทยต่อไป



      หลังจากได้รับข้อมูลจากสายลับของท่านข้าหลวงผู้จงรักภักดีหรืออีกนัยหนึ่งคือพี่ชายกำมะลอของฉํนแล้ว ฉันก็สั่งให้เตรียมออกเดินทางทันที ทุกอย่างต้องทำอย่างรวดเร็ว รอบคอบ เพราะศึกภายนอกตอนนี้ใกล้ประทุขึ้นมาเต็มทน และไม่ใช่มีแค่อาณาจักเดียว นังโรส จะบ้าตาย เพราะอาณาจักรใกล้ไกล ลุกขึ้นฮือ ยิ่งกว่าสมัยหงสาอีก ดังนั้นแน่นอนว่าศึกภายในต้องสงบเรียบร้อยก่อน 

      การเดินทางครั้งนี้ฉันได้เตรียมและเปลี่ยนแผนเพิ่มนิดหน่อย เนื่องจากเมื่อเช้าตรู่ขณะที่ฉันเดินชมบรรยากาศยามเช้าที่สดใส สูดเอาความหอมและกลิ่นไอของอากาศที่ไม่เคยได้รับตอนอยู่ที่เมืองไทย ขณะที่ฉันกำลังเพลิดเพลิน บันเทิงใจ ไอ้โม่งร่างบึกบึนก็โผล่พรวดมา แทงเอาแทงเอา เกือบเสียท่าหมด ดีที่ฉันระวังตัวทุกฝีก้าวเลยประเคนลูกซองให้ไปหนึ่งลุก ดูถูกกันจัง คิดจะสังหารนังโรส ดันส่งนักฆ่ามาแค่คนเดียว 

      พอท่านพี่จำแลงอัลฟานรู็เพียงเท่านั้นแหล่ะ การจะไปทัศนศึกษาแบบส่วนตัว ทีนี้ไปกันเป็นกองทัพเลย ให้ตายเห้อ จะเอิกเกริกไปไหนเนี้ย ฉันไม่ใช้ว่าจะอ่อนหัดต้องมีคนคุ้มครองขนาดนั้น แค่พวกตาแก่ที่หวังฮุบอำนาจเท่านั้น ถึงกับใช้คนคุ้มกันเป็นกองทัพ

     "พี่หญิงดูซิ พะยะค่ะ ประชาชนมาส่งเราเต็มเลย" เด็กชายนามคามัสวัยแปดขวบ เกาะขอบหน้าตามองไปดูผู้คนสองข้างทางที่รอส่งเสด็จ (?) อยู่ตั้งแต่เช้าอย่างตื่นเต้น ส่วนฉันกับดยุกเจมส์ก็สนทนาพาทีกันไปตามภาษาคนแก่ (?)

     ในที่สุดฉันก็มีคนติดตามถึง 5 คน คือฉัน นีนาร์ อัลฟาน ดยุกเจมส์และคามัสที่ออดอ้อนจดฉันยอมใจอ่อนพาไปด้วย จนได้

     "เจ้าก็ระวังด้วย เดี๋ยวก็ตกจากหน้าต่างหรอก" ฉันหันไปเตือนเจ้าตัวเล็ก ก่อนที่จะกลับมาสนใจการปรึกษาราชการนอกสถานที่กับท่านดยุกและมีนางสนอพระโอษฐ์ คอยเพิ่มเติม เสริมแต่งเป็นระยะๆ

    ส่วนท่านพี่อัฟานก็ควบม้าประกบข้างคอยระวังภัยให้ฉัน ชีวิตนังโรสเหมือนฝันจริงๆ มีคนคอยอยู่รอบข้าง ช่างเป็นบุญวาสนาที่มีโอกาสแบบนี้ ตอนแรกคิดว่าจะต้องลงไปชดใช้กรรมในนกรข้อหาฆ่าคนมากไปหน่อย ซะแล้ว ที่ไหนได้ กลับมาเสวยสุข (?) ที่ดินแดนแห่งนี้แทน 

    
    ณ.สถานที่แห่งหนึ่ง

    ร่างชายฉกรรจ์หน้าเหี้ยม หนวดเครารุงรังในชุดสีดำ พาร่างกายที่ขาดรุ่งริงของตน เดินโซชัด โซเซ เกาะตามผนังถ้ำ เพื่อให้เข้าไปถึงเป้าหมาย ตามร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลทั้งจากมีดและกระสุนปืน เลือดสีแดงไหล่หยดลงตามทางเป็นระยะๆ 

   ภายในถ้ำที่ตกแต่งอย่างวิจิตรงดงาม ถัดจากชายฉกรรจ์หลายสิบนายที่ยืนเรียงแถวขนาบสองทางเดิน มองไปเบื้องหน้าร่างสูงสง่าในชุดนักรบยืนเอามือไพร่หลัง แววตาที่อาฆาตแค้นมองบัลลังก์ทองตรงหน้า หมายจะระเบิดให้เป็นชิ้นๆ

     "ฝ่าบาท...กระหม่อมพลาดพะยะค่ะ" เสียงแหบแห้ง หมดเรี่ยวแรงค้อมศีรษะทำความเคารพ ก่อนคุกเข่าลงด้วยอาการที่หมดแรง

    ร่างสูงค่อยๆหันหน้ากลับมามองดูชายฉกรรจ์ตรงหน้า พร้อมค่อยๆก้าวเท้าเข้ามาอย่างช้าๆ ชายฉกรรจ์ชุดดำตัวสั่นแววตาสั่นระริก บ่งบอกถึงความกลัวอย่างเห็นได้ชัด

   ร่างสูงขบกรามนูนเป็นสัน กำหมัดแน่นก่อนตวัดกำปั้นนั้นลงบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยของเหลวสีแดง ชายฉกรรจ์ชุดดำเซถลาตามแรงหมัดนั้นล้มลงกับพื้นอย่างแรง 

    "แค่ได้ผู้หญิงที่ไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม เจ้าก็ทำพลาดอาเหม็ด" ร่างสูงสง่าตวาดด้วยอารมณ์ที่เต็มไปด้วยโทสะ

    "ทหาร!" เสียงดังกังวาลก่อนที่ชายฉกรรจ์กว่าสิบนายพากันกรูเข้ามาหาชายชุดดำที่บัดนี้รีบคุกเข่าพลางโขลกศีรษะกับพื้น

    "ฝ่าบาท โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย ได้โปรด ได้โปรด" เสียงอ้อนวอนร้องขอชีวิตดังไม่ขาดสายพร้อมหัวที่โขลกพื้น ลืมความเจ็บปวดที่แล่นปี๊ดๆตามร่างกาย

    "ได้โปรดให้โอกาสกระหม่อมแก้ตัวด้วย พะยะค่ะ"

    ร่างสูงโบกมือให้ชายฉกรรจ์อาวุธครบมือถอยกลับไปที่เดิม ก่อนตวัดสายตาเหี้ยมมองชายชุดดำตรงหน้า

     "ดี...ข้าจะให้โอกาสเจ้าอีกครั้ง เจ้าจงนำทหารสามพันนาย ไป ดักโจมตีนังเด็กนั้นก่อนที่จะถึงเนปทาร์ หากครั้งนี้เจ้าพลาดก็ไม่ต้องกลับมาให้ฝังตัวเองที่นั้นซะ"

     ร่างสูงสะบัดชายผ้าหันไปมองชายฉกรรจ์ในชุดนักรบตรงหน้า

    "เฟรัซ เจ้าจงรีบนำข่าวไปแจ้งให้เคาน์ราเมสให้เตรียมคนให้พร้อม ข้าจะบุกเพื่อทวงบัลลังก์ของข้าคืนในอีกไม่นาน และให้นางกำนัลคนนั้น จัดการสังหารนังเด็กนั้นให้เร็วที่สุด อย่าให้พลาด!"

    "พะยะค่ะ ฝ่าบาท" ชายชื่อเฟรัซรีบค้อมกายรับกระแสรับสั่งจากจักรพรรดิไร้บัลลังก์ ก่อนจะรีบเดินออกไปพร้อมทหารคนสนิท

    "ส่วนเจ้า งานนี้อย่าให้พลาดอีก ต้องสังหารนังเด็กราชินี และองค์รัชทายาทอันดับสองให้ได้ เจ้าเข้าใจหรือไม่" 

   "กระหม่อมน้อมรับพระบัญชา และจะทำให้สำเร็จ หากไม่สำเร็จกระหม่อมจะไม่กลับมาพบพระพักตร์ฝ่าบาทอีก พะยะค่ะ"

    "ดี! เจ้าไปเตรียมตัวให้พร้อมอีก แล้วดำเนินตามแผนให้เร็วที่สุด"

    ชายร่างสูงสง่า นามว่า นิคคาลัส เป็นพระเชษฐาในองค์จักพรรดิพระองค์ก่อน แต่ต้องหลุดจากองค์รัชทายาทเนื่องจากคดีลอบปลงพระชนม์องค์จักรรพรรดิผู้เป็นบิดา 

    แผนการของเขาต้องพังทลายลงเมื่อเนฟฟีร่าที่ได้ขึ้นชื่อว่าหลานสาว ได้ก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งองค์ราชินี เขาแทบไม่อยากเชื่อว่าเพียงแค่เด็กสาวคนหนึ่งจะสามารถยึดคืนอำนาจจากพวกขุนนางที่หวังจะทรยศต่อแผ่นดินของเขา  

    หากว่าฝ่ายดยุกซานัสทำการสำเร็จ เขาจะนำกำลังเข้าตีเอาจักรวรรดิและแต่งตั้งตัวเองขึ้นเป็นจักรพรรดิ อย่างชอบธรรม แต่ไม่น่าเชื่อว่าเด็กนั้นจะสามารถริดรอนอำนาจและกุมอำนาจแห่งจักรวรรดิได้ภายในวันเดียว

    ดีที่ฝ่ายของเขามีการเตนรียมการอย่างรอบคอบ ไม่ให้ใครรู้จึงทำให้ฝ่ายข่าวของเจ้าอัลฟานสืบทราบได้เหมือน เจ้าดยุกเฒ่านั้น ถึงแม้เขาจะเสียคนไปถึงสามคน แต่นับว่าแผนการของเขาไม่ได้ล้มเหลว เพราะนางเด็กนั้นคิดว่าพวกนั้น สมคบคิดกับตาเฒ่าซานัส

    ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า!

   เสียงหัวเราะกังวานราวคนบ้า ดังออกมาจากถ้ำที่อยู่ท่ามกลางป่าไม้ที่ไม่มีใครกล้าที่จะบุกเข้าไปหาของป่า หรือเดินผ่าน เนื่องจากเคยมีคนเข้าไปแล้วไม่เคยกลับออกมาเลยสักคน

-------------------------------------------------
เนื่องจากเมื่อคืนอัพขึ้นให้แล้ว แต่เนื้อหาโชว์แค่ครึ่งเดียว เลยต้องมานั่งเขียนใหม่ ตอนนี้อัพลงจนครบแล้วนะครับ ยังไงรอติดตามตอนหน้านะครับ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 94 ครั้ง

363 ความคิดเห็น

  1. #276 แกงส้ม (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 14:33
    หรือจะเป็นมาธา
    #276
    0
  2. #184 Qzaxgun (@gzb1-realster) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2558 / 09:52
    บอกว่าให้นางกำนัลคนนั้นจัดการ?
    ใคร? อย่าบอกนะว่านีนาร์ คนใกล้ตัวเลยเนี่ยนะ
    #184
    0
  3. #115 bts (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 กันยายน 2558 / 14:55
    มีผู้อยู่เบื้องหลังอีก ศึกเยอะจริงๆ
    #115
    0
  4. #103 Aom Aomjai (@241911) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 กันยายน 2558 / 11:36
    รอ..ร๊อ..รออออออ
    #103
    0
  5. #101 Rainy (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 กันยายน 2558 / 09:57
    ตอนหน้าขอเถื่อนๆ

    มาอัพไวๆนะคะ

    ขอหลายๆตอน 😁😁
    #101
    0
  6. #98 Areeya Saisingthong (@areeya_tc) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กันยายน 2558 / 21:05
    สนุกมากเลยคะ สู้ๆนะคะ
    #98
    0
  7. #97 Karn Wangboo (@kw2532) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กันยายน 2558 / 18:08
    สนุกค่ะ สู้ๆนะคะ
    #97
    0
  8. #96 potapota (@tangmo-nicha) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กันยายน 2558 / 15:23
    สนุกมากค่า รอติดตามนะคะ
    #96
    0
  9. #95 j-teana (@j-teana) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กันยายน 2558 / 13:32
    สนุกมาก มาต่อไวๆนะ
    #95
    0
  10. #94 กาล (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กันยายน 2558 / 10:41
    สนุกดีค่ะ
    #94
    0
  11. #93 yuechan (@yuechan) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กันยายน 2558 / 10:08
    มีต้อยมาให้นางเลี้ยงด้วย
    #93
    0
  12. #92 bakerymotto (@bakerymotto) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กันยายน 2558 / 07:47
    สนุกค่ะ มาต่อไวๆๆนะค่ะ
    #92
    0
  13. #91 knight.red (@werewolf--) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กันยายน 2558 / 06:59
    น่าร้ากกกกกกกกกกกก
    #91
    0
  14. #90 กุมารีกานต์ (@gumareegant) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กันยายน 2558 / 05:56
    น้องน่ารักสุดๆอะ
    #90
    0
  15. #89 -~+*. JoHanNa.*+~- (@18239) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กันยายน 2558 / 03:39
    แม่ของเจ้าเด็กนี่อาจมีประเด็น เก็บไว้ใกล้ตัวอาจหลุดอะไรดีๆ ออกมาได้

    พึ่งมาอ่านค่ะ สนุกดี^^
    #89
    0
  16. #88 สู้ๆไรท์เตอร์ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กันยายน 2558 / 01:12
    นางเอกเราคงเลี้ยงไว้ใช้งานก่อน ถ้าทรยศคือตาย
    #88
    0