[Kimetsu no yaiba] Muichiro X OC. Yoroshiku! ฝากตัวด้วยนะคะ! คุณสามีตัวน้อย!

ตอนที่ 14 : ขนนกเส้นที่สิบสี่ ความไม่ยุติธรรมของเซนอิทสึ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,726
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 238 ครั้ง
    19 ก.ย. 62

     ช่วงรุ่งสาง..

 

         หนังตาเริ่มขยับ เรียวปากเล็กๆครางในลำคอก่อนจะค่อยลืมตาขึ้นช้าๆ มือบางสัมผัสได้ถึงเนื้อผ้านิ่มๆสีดำไม่นานนั้นก็มีเสียงดังจากด้านบนเอ่ยขึ้น“…โฮ่ ฟื้นไวกว่าที่คิดนี่ ยาแก้เมาของชิโนบุดูท่าจะได้ผลดีสินะครับ

เมา...ใคร..หรอคะ?

“..มีเด็กดื้อที่ไหนไม่รู้ แย่งเหล้าจากผมไป...พอเมาแล้วคิดจะลวนลามผมอีก.....น่าจับตีก้นเสียให้เข็ดสีหน้าเรียบเฉยที่กำลังเขียนรายงานอยู่บนโต๊ะเอ่ยในขณะที่เจ้าตัวที่นอนตักอยุ่ยังคงงงๆมึนๆอยุ่กับสิ่งที่เสาหลักหมอกพูดออกมา

“= A = ;;???

จำไม่ได้หรอครับ?...ว่าคุณออดอ้อนผมซะน่ารัก... จนผมนึกอยากจะให้ต่อแขนต่อขาให้มุอิจิโร่MK II …เมื่อคืนวานน่ะเมื่อได้ยินเท่านั้นแหละ ไอ้ที่มึนๆก็หายมึนทันทีก่อนจะมีสีหน้าที่แดงแปร๊ดแล้วกำลังจะเอ่ยปากกรี๊ด...

อ๊ะๆ..อ้า อย่าเพิ่งกรี๊ดครับ...ฟังผมก่อน...

“…”

ยังดีที่คุโระอิกาของคุณบินเข้ามาแจ้งข่าวซะก่อน....ถ้าไม่เช่นนั้นคุณคงโดนลากไปสำเร็จโทษในห้องแล้วละมั้ง

“…ชั้น ชั้นหรอคะ =[] = ;;;”

ก็ใช่น่ะสิครับ...ดูท่าจะหลงๆลืมนะคุณเนี่ย..อยากให้ผมรื้อฟื้นความจำสักหน่อยมั้ย?เขาเงยหน้าจากการเขียนรายงานพร้อมกับไอ้รอยยิ้มที่แลดู...น่าหมั่นไส้ซะเหลือเกิน...

ไม่ค่ะ ไม่เอา….ขอบคุณ =  -  =;;”

ยาแก้เมาชามสุดท้ายอยุ่ข้างๆครับ  ดื่มซะ...วันนี้คุณพักผ่อนไปก่อนก็ได้ครับผมทานอาหารนอกบ้านก็ได้..

.....ค่ะ..เดี่ยวนะคะชามสุดท้าย นี่หมายความว่า..

ผมกรอกยาคุณไปเกือบสองชามได้ครับ......เนื่องจากตอนที่คุณสลบหน้าคุณแดงแปร๊ด..ผมเลยคิดว่าในนั้นน่าจะแอลกอฮอล์แรงพอสมควร...

...คุณออดอ้อนได้น่ารักดีนะครับ...แต่จะดีกว่านี้ถ้าตอนนั้นคุณมีสติไม่ได้เมาเป็นลูกหมาแบบนั้นโทคิโตะเอ่ยพลางยื่นมือขึ้นไปขยี้หัวเธอไปมาก่อนจะเอนเธอนอนล ง มือเรียวหยิบดาบนิจิรินเข้าหาตัวแล้วค่อยยืนขึ้น

ผมจะออกไปเร็วหน่อย...เพราะท่าทางจะมีเรื่องที่ต้องสะสางกับผู้สมรุ้ร่วมคิดในเรื่องนี้ คุณนอนพักไปเถอะครับ..

            โทคิโตะเอ่ยก่อนจะหายตัวไป หญิงสาวมีท่าทีกังวลแต่ก็ยอมดื่มยาแก้เมาแต่โดยดี โดยที่ข้างๆนั้นมีอิกาของเจ้าตัวคอยอยู่เป้นเพื่อน(อ้อ คุโระคุงมีคอสตูมเป็นผ้ากันเปื้อนด้วยนะ แบบว่าโคยูกิเค้าทำให้น่ะ !)

 

บ้านเสาเสียง..

“YAAAAMEEEROOOO!!!!!!!  ได้โปรดเถอะครับ คุณเสาหลักหมอกที่เคารพ อย่าทำแบบนั้น!!!.....”

          เสียงโหยหวนของเสาหลักเสียงที่แลดูโอดดครญเสียเหลือเกินเพราะอะไรน่ะหรอ ก็....โทคิดตะที่กำลังอารมณ์ดี(?)ถือกองหนังสือที่เขาเรียกว่า หนังสือปกสวยๆ ขออุซุยซังซึ่งเขาขอมาจากพวกเมียๆ.....แถมในมือมีไม้ขีดไฟกับที่จุดพร้อม

ก็แล้ว..ทำไมคุณอุซุยถึงไม่บอกก่อนละครับว่าในเหล้าผลไม้มีแอลกอฮอลก์ผสมอยุ่ด้วย...

ก็ในนั้นมันไม่มีจริงๆนี่ แต่ข้ากลัวว่าเจ้าจะดื่มไม่อร่อยก็เลยแอบเพิมแอลกอฮอล์ไปนิดเดียวเอง ‘ 3 ‘ ”

นิดเดียว...อย่างนั้นหรือครับ?^ ^  อ้อ ได้ครับ ได้...

แช่ก...ไม้ขีดไฟถูกจุดก่อนที่เขาจะเอาไปลนหนังสือเล่มแรกที่อยุ่ในมือ...จากนั้นมันก็เริ่มไหม้

ม่ายยยยยยยยยยยยTOT!!!!!!!!!!!!!!!”

ไอ้ที่ว่านิดเดียวของคุณเนี่ย...มันมากพอที่จะทำให้ผมขาดสติได้เลยนะครับ คุณยังบอกว่าใส่ไปแค่นิดเดียวอีกหรอครับ?.

เล่มแรกผ่านไป...เล่มที่สองกำลังตามมา......อุซุยซังของเราจึงหันไปทางเมียๆสามคนทเพื่อขอความช่วยเหลือ

แต่พวกเมียๆของอุซุยนั่น่ะกลับทำท่าประมาณว่า...

เผาไปเลยจ้ะ โทคิโตะคุง ....พวกเราอนุญาติ.^O^ ’…แม้แต่พวกเจ้แกก็ไม่ช่วย.... น่าสงสารเสาหลักคนนั้นเขานะคะ

หนังสือแค่เล่มสองเล่มเอง...เผาๆไปบ้างเถอะครับ จะได้ไม่เป้นภาระให้พวกฮินะสึรุในการยึดเก็บกลับมานะครับ^ ^”

ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย  ข้าผิดไปแล้วว หยุดเถ้อะ มุอิจิโร่วววววววววววววววววววว

เล่มที่สามและสี่..ไหม้ไปแล้ว.....มือเล็กๆกำลังคีบเล่มที่ห้าที่ดูเหมือนว่าเขาเพิ่งจะซื้อมาเมื่อวานแถมยังอ่านไม่จบด้วย...

สีหน้าแสยะยิ้มจากเสาหลักหมอกนั่นแลดูน่ากลัวแล้วก็น่าหมั่นไส้ในคราวเดียวกันจริงๆ...

เดี่ยวๆ เล่มนั้นข้ายังอ่านไม่จบเลยนะ!!!!!!”

ผม-ไม่-สน-ครับ^O^”

ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

 

 

 

ยัยกุ้งทอดข้ามาแล้ว ขอเทมปุระให้ข้าหน่อย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”เจ้าหัวหมูเอ่ยพลางกระแทกประตูเข้ามาโดยที่ไม่ได้มีความเกรงใจเจ้าของบ้านเลย..ขอโทษนะคะ  คุณอิโนะสึเกะ พอดีชั้น...ยังไม่หายดีน่ะค่ะ

เจ้ามีกลิ่นเหล้า เมาค้างเรอะ!!”

ประมาณนั้นแหละค่ะ...=  -  =”

ก๊า!!แกเปนใครวะ ไอ้เจ้าหัวหมู ก๊า!!!  ออกไปห่างๆจากท่านหญิงนะ ก๊า!!!’

อะไรวะ ไอ้เจ้าไก่นี่พูดมากซะจริงเชียว =  - =^”

ไม่เป้นไรหรอกค่ะ คุโระคุง...อิโนะสึเกะเค้าก็คงแค่จะมาเยี่ยมน่ะค่ะ...^ ^;;”

“..เจ้าหิวไหม!!!!?

เอ้ะ=  - =??

ข้าถามว่า เจ้าหิวไหม!!!?”…แล้วทำไมต้องโหวกเหวกโวยวายด้วยละโว้ย!!!!!!

เอ่อ...ก็ตั้งแต่ตื่นมา..ก็ไม่ได้ทานอะไรเลยค่ะ..ทะ-ทำไมหรอคะ????

เดี่ยวข้าจะไปล่ามาให้!!!!!!เอาล่ะ บุกกทะลวงงงงงงงงง!!!!!!!!”ว่าจบก็ใส่หัวหมูกลับดังเดิมแล้วก็วิ่งโหวกเหวกออกไป

เอ่อ....เป้นเด็กที่ร่างเริงดีเหมือนกันนะคะ= - =;;;”

ข้าน้อยว่า บ้าบอมากกว่านะขอรับ ก๊า!!’…ลองนายพูดแบบนี้ต่อหน้าสิ โดนจับลงหม้อแน่ๆ..

จะว่าไป เห็นคุณโทคิโตะบอกว่า คันโรจิซังส่งข้อความมาหาหรอจ้ะ?

ก๊า!ขอรับ เป็นข้อความที่เชิญชวนไป หมู่บ้านลับด้วยกันน่ะขอรับ!’

หมู่บ้านลับ....?

โรงฝึกช่วงกลางวัน

            การฝึกวันนี้มีพวกเซนอิทสึกับทันจิโร่มาฝึกด้วยจึงทำให้วันนี้อาจจะดูวุ่นวายไปหน่อย เนื่องจากเซนอิทสึวิ่งดร่ไปพูดคุยกับพวกมิสึโนโตะสาวๆที่หน้าตาน่ารักไปทั่วเลย    แต่พวกมิซึโนโตะหนุ่มๆนี่สิดูลดจำนวนลงไปเยอะเลย...อาจเป้นเพราะว่าเมื่อวานส่วนนึงโดนฟาดเป็นเหยื่ออารมณ์หมอกไปด้วยส่วนนึงละมั้ง 

จำนวนคนดูน้อยไปจากเมื่อวาน...เพราะอะไรกันนะ...?”….ก็นายไม่ใช่เรอะไง!!!

ก็แหม่...เมื่อวานคนขี้หึงบางคนไปฟาดงวงฟาดงาใส่ เค้านี่คะ?...”

“….?

ไม่ต้องมาทำหน้าตาใสซื่อเลยค่ะ...ไปทำหน้าที่ได้แล้วค่ะ พวกมิซึโนโตะเขาปล่อยออร่าประหลาดๆมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะคะ  = - = /”

“…..”สายตาหลึ่มๆเสมองไปยังไอ้กระจุกก้อนพลังงานที่ว่านั่น มีแต่คำว่า อิจฉา ริษยา มาจากพวกมิซึดนดตะทั้งชายและหญิงกันเลยทีเดียว แน่นอนปราณใหม่ก็ได้ถือกำเนิดขึ้น  ปราณ ริษยา!!!!

พวกเรามันขนาดปกติ  แต่ดูผู้หญิงคนนั้นสิ  ยัดภูเขาไฟฟูจิเข้าไปทั้งลูกเลยรึไงยะ

รสนิยมท่านโทคิโตะ ไม่น่าเชื่อว่าจะนิยมของใหญ่ขนาดนั้นเลยนะคะ!’

ได้ข่าวว่าท่านโทคิโตะเป้นคนให้กิโมโนผุ้หญิงคนนั้น เองกับมือเลยนะ เห้นพวกรุ่นพี่เค้าเล่าให้ฟังน่ะ

..แต่ว่ายังไงท่านก็น่าร้ากกกกกกกกกกกกกก = //w// =’

อิจ... อิจฉาโว้ยย เสาหลักเสียงก็บ้านนึงละ มาบ้านเสาหลักหมอกทีไร ตาร้อนทุกทีเลยว้อย!!!’

พวกเสาหลักเนี่ย มีเมียสวยกันทุกคนเลยเรอะ!!!’

หุ่นอย่างแจ่ม หน้าอกนี่อย่างเยี่ยม...แถมได้ยินว่าเป้นมูราชิเหมือนเสาหลักลมด้วยนะ...

ทำอาหารอร่อย หน้าตาก็สวย  หุ่นก็เป๊ะ...นี่มันสุดยอดไวฟุในใจชายชัดๆ

‘ONORE ONORE ONOREE!!!’

...ทันใดนั้นเอาสีหน้านิ่งๆของโทคิดตะก็เปลี่ยนไป กลายเป้นรอยยิ้มของปีศาจ...

ผมหิวแล้ว....

ค่า ค่า...วันนี้มีข้าวผัดปูกับชาค่ะ...เดี่ยวชั้นจะจัดวางไว้ให้ที่โต๊-

ผมไม่อยากนั่ง...ผมอยากนั่งบนอะไรที่มั่นนิ่มๆกว่านั้น...

งั้นเดี่ยวชั้นไปเอาเบาะมาให้นะคะ...

เบาะที่ว่าก็อยุ่นี่แล้วไง...ตักคุณน่ะเขาเอ่ยพลางชี้ไปที่เบาะนิ่มๆที่ว่า  เธอถอนหายใจครู่นึงกับความเอาแต่ใจของเสาหลักตัวน้อย ที่อยากแกล้งพวกมิซึดนดตะให้ดิ้นเล่นๆ แต่ช่างเถอะแค่นั่งตักเองล่ะนะ..

“…เป้นสามีที่เอาแต่ใจจังเลยนะคะ.....เชิญค่ะร่างบางเอ่ยพลางใช้มือตบตักตัวเองเบาๆเป็นเชิงอนุญาต  เสาหลักตัวน้อยเดินไปนั่งไม่พอเอาหัวหนุนด้วย ก่อนจะปราดสายตาไปยังพวกทันจิดร่กับมิซึดนดตะที่นั่งตาแป๋วอยุ่

มองอะไรกัน...ข้าวกลางวันไม่กินกันเรอะไง=  - =”

‘ONORE ONORE ONORE!!!!!’

อิจฉา ว้อยยยยย ไอ้พวกเสาหลักขี้โกง ปล่อยชั้นสิฟะทันจิโร่ว =[]=!!!!!!!!!”

เซนอิทสึ ใจเย้นๆก่อนสิ นายจะโวยวายทำไมเล่า =[]= ”พ่อพระเอกคนดีเอ่ยในขณะที่คว้าตัวเจ้าปิกาจูเหลืองไว้ ทันใดนั้นเองเซนอิทสึก็ได้เห็นอะไรบางอย่างปรากฎบนหน้าเสาหลักหมอก

นัยน์ตาสีมินต์กรีนอันว่างเปล่าหรี่ต่ำลงมาเล็กน้อย เรียวปากเผยอขึ้นจนกลายเป้นสิ่งที่เรียกว่า แสยะยิ้ม

“..หึ..

อ๊ากกกกกกกกกกกก!!!!! ไอ้เด็กบ้า!!!!!!!!!!!แก๊กกกกกกกกกก!!!!!!!!!! O [ ]O^^^!!!!!!!!!!”

คะ คุณเซนอิทสึเป้นอะไรไปคะ ทำไมจู่ๆก็เปิดปราณแบบนั้นละคะ!!!=[ ]=”…ถามเสาหลักบนตักหนูสิลูก

ผม..ไม่ได้ทำอะไรเลยนะ..เอโตะ เพราะอะไรกันนะ?”…แหลสดเห็นๆ

จากนั้นก็มีเสียงเหมือนป่าไม้กำลังล้มครืนไม่ไกลจากที่นี่นัก ตามมาด้วยฝีเท้าของใครสักคนที่มุ่งตรงมายังโรงฝึก

ครืด!!!

ยัยกุ้งทอด!!อยุ่ที่นี่รึเปล่า!!!!”

คะ คุณอิโนะสึเกะ หอบของพวกนั้นมาที่นี่ทำไมหรอคะ—ยังไม่ทันได้ถามไถ่อะไรเจ้าหมูก็ตรงเข้ามาดึงแขนเธอให้ลุกขึ้น

ไปกับข้า!!!”

ไป..ป-ไปไหนคะ??!!”

ข้าถามเจ้าไม่ใช่หรอว่า เจ้าหิวไหม เจ้าก็บอกว่า ตั้งแต่เช้ายังไม่ได้กินอะไรข้าเลยหาวัตถุดิบมาให้ เจ้าก็ต้องไปทำกินซะ ไม่อย่างนั้นท้องเจ้าจะร้องจ๊อกๆไม่ใช่เรอะ ยัยเด็กโบว์ผีเสื้อที่โรงพักฟื้นบอกข้ามาแบบนี้น่ะ!!”

เอ่อ....คือ แต่คุณโทคิดตะเค้าทา..

นัยน์ตาสีมินต์กรีนเสมองไปยังเจ้าคนสวมชุดหนักสัตว์ที่ดึงแขนเสื้อดคยูกิอยู เจ้าตัวเองก็จ้องกลับมาเหมือนกันราวกับจะถามว่ามีปัญหากับข้าหรอ??เขาไม่อยากเสียเวลามีปัญหากับเด็กก็เลยวางแก้วชาลง.ไปเถอะครับ ผมอนุญาติ...

“…คุณโทคิโตะ..ไม่โกรธหรอคะ..เดี่ยวคุณจะ..

ผมไม่โกรธหรอกครับ..ขอแค่คุณทำส่วนของผมมาด้วย ผมก็พอใจแล้ว....^ ^”....แปลกแฮะไม่โมโหแล้ว แถมยิ้มอีกด้วย?!

...มีอิกาตั้งสองตัวคอยดูแลคุณอยู่ ถ้าไอ้เด็กเวรนี่มันทำอะไรละก็  ผมจะไปหาคุณทันทีไม่ต้องห่วงครับ...

        โคยูกิเองกก็เดาอารมณ์เขาไม่ออกเหมือนกัน แต่ดูจากสีหน้าเขาแล้วคงไม่ได้โกรธอะไรจริงๆนั่นแหละ  ถึงจะมีความระแวงนิดหน่อยแต่เธอก็ยอมทำตามที่เสาหลักตัวน้อยบอกแต่โดยดี....เขาลุกออกจากตัวเธอก่อนจะมองตามหลังนางที่วิ่งออกจากโรงฝึกไปพร้อมเจ้าหมู ไม่นานนักก็มีเสียงโหวกเหวกโวยวายมาจากเซนอิทสึอีกรอบ

นี่มันไม่ยุติธรรม ไม่ยุติธรรมโว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!ช้านนนรับไม่ได้โว้ยยยยยย!!!!!”

อะไรไม่ยุติธรรมหรอครับ...?

ก็ตอนไปทำภารกิจที่หมุบ้านบุปผา ชั้นแตะตะวพี่สาวคนนั้นนหน่อย!!!แกก็ซัดกระบวนท่าใส่!!!!!..แล้วเมื่อกี้มันอะไร!!!ไอ้เจ้าหมูบ้านั่นมันได้จับผิวขาวๆนุ่มๆได้โดยที่แกไม่ว่าอะไรส้ากกกคามมม!!!!!”

“…ก็..ครับ แล้วมันทำไมหรอ...???

แกกกยังมีหน้ามาถามอีกเรอะ!!!!!ทำไมแกไม่ฟาดเจ้าหมูเวรนั่นเหมือนที่ฟาดใส่ชั้นฟะ!!!!!!!!”

นั่นก็เพราะ...

เพราะอะร้ายยย!!!!!”

เพราะอิโนะสึเกะหน้าเหมือนผมไงครับ…^O^”

“…..”เงียบกริบทั้งโรงฝึก...หนะ-หน้าเหมือนกันเนี่ยนะ...

เหตุผลบ้าบอคอแตกอะไรของแกวะห๊า=[]=!!!!!!!!!! แค่หน้าเหมือนแก แกก็ปล่อยให้จับผิวขาวๆ..นุ่มๆ...แบบนั้นน่ะเรอะ!!!!!!”

“…ครับ...

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

แต่สำหรับคนอื่น.....ผมไม่มีข้อยกเว้นใดๆทั้งนั้น  แตะผุ้หญิงคนเมื่อกี้แม้เพียงปลายเล็บของพวกแก.....ปลายดาบนิจิรินของผมก็พร้อมจะลากพวกแกไปนรกเอง กรุณาจำใส่หัวไว้ด้วยนะ ไอ้พวกลูกเจ็ยบหัดเดิน...^ O ^”

...ไอ้วิธีพูดฆาตโทษแบบโทนเสียงเหี้ยมๆกับรอยยิ้มไร้เดียงสานี่....อารมณ์มันผิดกันเลยนะหมอก...

แต่จะว่าไปแล้ว โคยูกิ...จัง เอ่อ คุณโคยูกิ  เป็นสึคุโกะของนายหรอ โทคิโตะคุง เจ้าทันที่มัวแต่ล๊อคแขนเซนอิทสึเอ่ยถาม สีหน้ายิ้มๆจึงกลับมาเป้นสีหน้าเย้นชาตามปกติผมยังไม่ได้ถาม..เรื่องแบบนั้นเลย เพราะโคยูกิข้ามขั้นมาเยอะน่ะ...

ถึงจะใช้ปราณได้..แต่นางก็ไม่มีดาบนิจิรินของตัวเอง   นอกจากนี้นางยังไม่ชอบฆ่าฟันอสุรโดยไม่จำเป็น...

...อย่างนี้นี่เอง แต่ตอนหมุ่บ้านบุปผาแลดูเค้ามีทักษะการต่อสุ้อยู่พอสมควรเลยนะ จะบอกว่าไม่ชอบฆ่าฟันมันก็..

...นางจะไม่แสดงเขี้ยวเล็บ... จะเป็นภรรยาที่น่ารักในสายตาของผม..น่าจะอารมณ์ประมาณนี้ละมั้ง.....

เห...ดีจังเลยนะ ถึงจะแข้งแกร่งแต่ก็แสดงความอ่อนโยน น่าทะนุถนอมออกมาต่อหน้าคนอื่นสินะ

โทคิดตะเอ่ยในขณะที่สีหน้ายังคงเรียบเฉยเช่นเดิม ทันจิโร่เองก็ยังคงคิดไม่ตกว่า ตกลงนางเป็นคนแบบไหนกันแน่นะ

แต่ต่อไปถ้าผมมีเวลาว่าง ...ผมก็อยากจะพาเค้าไปฝึกตัวต่อตัวตามหลักสูตรสึคุโกะ...เหมือนกัน..”

ปราณของนางมีความรุนแรงสูง และควบคุมได้ยาก  จึงฝึกแบบปกติในโรงยิมแบบนี้ไม่ได้ ถ้าจะฝึกก้ต้องฝึกในป่าเขา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 238 ครั้ง

374 ความคิดเห็น

  1. #36 Levia13 (@levia13) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 23:40
    ทำไมเราเห็นเป็นพ่อแม่ลูกละ 555
    #36
    1
    • #36-1 @KarDiaZ (@dark-lily76) (จากตอนที่ 14)
      20 กันยายน 2562 / 17:19
      มันก็แลดูคล้ายนะคะ เพราะเจ้าหมูหน้าสดเหมือนหมอกแบบตัดผมสั้นอะแค่หน้าไม่ดูมึนๆ-----
      #36-1
  2. #35 39875 (@sasamisamisan) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 23:25
    หืมมมมมมมมมมมมมม
    #35
    0
  3. #34 S2O3 (@sornsawanean) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 23:16
    ไม่ได้คิดอะไรใช่ไหม??
    #34
    0