[Kimetsu no yaiba] Muichiro X OC. Yoroshiku! ฝากตัวด้วยนะคะ! คุณสามีตัวน้อย!

ตอนที่ 17 : ขนนกเส้นที่สิบเจ็ด เหม่อมองท้องฟ้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,398
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 198 ครั้ง
    22 ก.ย. 62

ระหว่างนี้ ชั้นจะพาไปห้องพักนะเจ้าคะ^O^’

เห...ที่นี่ดูใหญ่โตผิดกับที่ว่าเป้นหมุ่บ้านเล็กๆเลยนะคะเธอเอ่ยในขณะที่มองนุ่นมองนี่ไปเรื่อย ก่อนจะหยุดเสมองไปยังท้องฟ้าครุ่นึง  สีกหน้าของเธอดูหม่นหมองอย่างไร้สาเหตุ

มีอะไรหรอครับ..

อ้ะ อ๋อ เปล่าค่ะ ไม่มีอะไร....^O^”เธอเปลี่ยนสีหน้าทันทีที่เสาหลักตัวน้อยถาม ไอ้ท่าทีเมื่อครู่มันน่าสงสัย เพราะปกติแล้วเธอจะไม่แสดงสีหน้าแบบนี้ออกมา เว้นเสียแต่สิ่งนั้นจะเป้นบางสิ่งที่เธอไม่ชอบ

ห้องหับอาจจะเล็กไปสักหน่อย..แต่คิดว่าน่าจะทำให้พวกท่านพอใจ....ส่วนออนเซนอยู่ไม่ไกลจากที่นี่นัก หากพวกท่านแช่ออนเซนแล้วจะให้จัดอาหารไว้ที่ไหนเจ้าคะ

...ช่วงเย็นผมอยากให้จัดอาหารมาให้นางด้วย เพราะผมอาจจะไม่อยุ่น่ะสาวใช้พยักหน้ารับตามที่เขาสั่งก่อนจะเลื่อนประตูปิดออกไป  สาวเจ้าหยิบชุดยูกาตะที่ทางนี้เตรียมไว้ให้ขึ้นมาดู

คุณโทคิโตะมีภารกิจแถวนี้หรอคะ?...

..ไม่เชิงครับ พอดีผมมีเรื่องจะคุยกับช่างตีดาบของผม มันดูเริ่มจะบิ่นขึ้นมาหน่อยแล้วเลยอยากจะเอามาลับน่ะครับ

อ๋อ...

ก็อย่างที่ผมบอกไปตอนที่อยุ่บ้าน ว่าคุณอยู่คนเดียวได้ใช่ไหมไงครับ..

ชั้นไม่ใช่เด็กๆแล้วนะคะ= - =…แต่จะว่าไปยังไม่เห้นคุณคันโรจิกับคคุณอิงุดระเลยไม่ใช่ว่าสองคนนั้นมาถึงก่อนหรอคะ

ผม...ไม่แน่ใจแต่ว่าผมได้ยินมา..ว่าเขตของคันโรจิอยู่แถวๆนี้----

 

ตั่กกกก ตั่กกกกก--- เสียงฝีเท้ากำลังพุ่งตรงมาทางนี้ก่อนที่ประตูจะถูกเลื่อนออกด้วยมือบางผุ้มาใหม่

 

โคยุกิจาง~ ไปแช่ออนเซนกันเถอะ>O<!!!!!!”

คุณมิตสึริ ผมบอกแล้วไง ว่าอย่าวิ่งน่ะ...ของเธอมันขย่มไปมาจนน่ากลัวนะ…”ชายผมดำที่มีงูขาวพาดคอเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าตื่นตระหนก แต่ก็เปลี่ยนสีหน้าทันทีที่เห็นหมอกมองอะไร โทคิโตะ

เปล่ามองครับ... แค่คิดว่าคุณน่าจะพกทิชชูไว้เช็ดเลือดที่จมูกบ้างนะครับ คุณอิงุโระ

ข-ข้าไม่ได้กำเดาไหลสักหน่อย!!”

ทำไมต้องโวยวายด้วยละครับ...

ออนเซนที่นี่นะ เขาว่าดีต่อผิวสาวๆมากเลยนะ!! แถมยังช่วยรักษาบาดแผลได้ด้วย  รีบไปกันเถอะค่ะ>O<!!!!”คันโรจิที่แลดูไฮเปอร์พูดด้วยสีหน้าที่ตื่นเต้นสุด ๆ

อะ..เอ่อ ค่ะ ขอชั้นหยิบชุดสักเดี่ยวนะคะ

โทคิโตะคุง ชั้นขอยื้มตัวโคยูกิจังไปละน้า เดี่ยวจะเอามาคืนให้ทันอาหารเย็นนะ~…ไปกันเถอะค่ะ>_<”

ครืดดด...ปึ้ง!

 

..

 

    หลังจากที่พวกสาวๆนั่นออกไป บรรยากาศของห้องก็เริ่มเปลี่ยนเป็นออร่าขมุกขมัว  ข้างหลังมีเขียนตัวใหญ่ๆด้วยว่าออร่าอิจฉา ริษยา  เสาหลักหมอกที่แลดูจะไม่ค่อยสนใจอะไรก็ได้ถามขึ้นมองผมแบบนี้มีอะไรข้องใจหรอครับ?

ที่ชั้นเห็นผ่านๆรู้สึกแม่นกกระเรียนของแก จะใหญ่ขึ้นนะ......แต่เทียบไม่ได้กับมิตสึริหรอก…”อิงุโระเอ่ยพร้อมกับฉากหลังที่มีแต่ชอตหน้าอกคันโรจิลอยมาเป็นแบลคกราวส์

*พี่งูแกจะเรียกโคยูกิว่านกกระเรียนตามชุดฮาโอริที่นางใส่ประจำค่ะ*

 

เห...ใหญ่ๆแบบคุณคันโรจิก็ใช่ว่าจะดี มันต้องความนุ่มนิ่มแบบโคยูกิของผมสิครับ?^ ^”น้องหมอกเองก็ไม่น้อยหน้า ไอ้สีหน้ายิ้มๆแต่มีหน้าอกโคยูกิลอยเด่นทั้งชุดปกติ ชุดแม่บ้าน แล้วก็ชุดฟอร์มล่าอสูรนี่มันอารายยย...

 

โฮ่ะโฮ่...นี่แกกล้าอวยเมียตัวเองถึงขนาดนี้เชียวหรอ มุอิจิโร่….ใจกล้าดีนี่

ผมไม่ได้อวยครับ  แค่ต้องการจะบอกให้คุณรุ้ว่าแค่ใหญ่อย่างเดียวแต่ถ้าไม่นุ่มนิ่มมันก็ไม่มีอะไรน่าสนใจนี่ครับ

แต่ยังไงชั้นก้คิดว่ามิตสึริใหญ่กว่าแล้วที่สำคัญเด็ดกว่ายัยนกกระเรียนของแกเยอะ...มุอิจิโร่

โฮ่... แต่ถ้าไม่มีความนุ่มนิ่มน่าสัมผัสแบบโคยูกิมันก็แค่นั้นแหละครับอิบาไนซัง

ด้วยต้นขาที่ใหญ่กับสะโพกแม่โคแบบนั้นน่ะเรอะ..มันต้องเรียวๆและดูดีแบบมิตสึริสิฟะ!!”…ใจเย็นเฮีย

สะโพกใหญ่เขาว่าดีคลอดเด็กง่ายนะครับ...คุณน่าจะไปหาหนังสือกายวิภาคชิโนบุมาอ่านซะมั่งนะครับ^^”

ทานโทษนะคะ นี่พวกคุลณ(มึง)เถียงเรื่องอะไรกันโว้ย!!!!!!!!!..

ระหว่างทางเดินไปออนเซน

เห ชินาสึกาว่าคุงน่ะหรอคะ มิน่าล่ะคะ ช่วงนี้เขาดูมีออร่าวิ่งๆนุ่มฟูตลอดเลยค่ะ  โคยูกิจังเนี่ยเนื้อหอมจังเลยนะคะ

ถึงจะพูดอย่างนั้นก็เถอะ..แต่เสาหลักบางคนนับวันนี่หื่นเงียบนะคะ ชั้นจะรับมือกับความมือไวของเขาไม่ไหวแล้ว=  =”

คันโรจิได้ฟังดังนั้นก็นิ่งไปพักนึงก่อนที่จะยกมือแตะแก้มตัวเองด้วยความตื่นเต้น…!

 

หื่นเงียบ?...มุอิจิโร่คุง น่ะหรอคะ คาวาอิ๊   ว้าย~ >O<”

ทำไมพูดเหมือนเป้นเรื่องแปลกใหม่แบบนั้นละคะ = - =”

ก็แหม่..จะว่ายังไงดีล่ะ มุอิจิโร่คุงน่ะ เวลาประชุมเสาหลักจะไม่ค่อยพูดอะไร เอาแต่เหม่อลอย มึน มองนุ่น มองนี้ ถึงจะมีสาวๆพวกมิซึโนะโตะหรือคิโนเอะ เอาขนมมาให้ เขาก็ไม่สนใจ มีจดหมายมาขอเป็นสึคุโกะตั้งเยอะเขาก็ไม่รับค่ะ

จดหมาย....เอ?”…หรือว่าจะเป้นไอ้กองจดหมายที่อยุ่ในห้องเขียนอักษรคุณโทคิโตะ..ไอ้ที่กองสูงๆแบบนั้นน่ะนะ?!

...ชั้นเคยเห็นกองจดหมายเป้นภูเขาในห้องอักษรเขาน่ะค่ะ...น่าจะเป้นอันนั้นละมั้ง

อุหวา เยอะขนาดนั้นเลยหรอคะ?....”

ว่าแต่ว่าคุณคันโรจิกับคุณอิงุโระเนี่ย...มาเดทกันหรอคะ?เธอเอ่ยถามร่างบางที่เดินอยู่ข้างๆ เจ้าตัวถึงกับหน้าขึ้นสีจัดก่อนจะรีบบอกปัดแทบจะทันที

มะ-มะ-ไม่ใช่นะคะ ชั้นแค่จะมาลับดาบนิจิรินแล้ว –แล้ว คุณอิงุโระเค้าเลยตามมาด้วย....

แล้วทำไมต้องหน้าแดงด้วยละคะ^O^”

กะ ก็แหม่...โคยูกิจังเล่นถามแบบนี้ ชั้นก้นึกคำตอบดีๆไม่ออกกันพอดีสิคะ....>_ <”

ฮ่ะ ฮ่ะๆ

ฮ่ะ ฮ่ะ โคยูกิจังนี่ละก็สองสาวหัวเราะคิกคักกันอยู่นั้นรุ้ตัวอีกทีก็มาถึงบ่อออนเซนซะแล้ว คันโรจิที่มาบ่อยๆจึงเริ่มโฆษณาถึงสรรพคุณต่างๆนาของบ่อน้ำแห่งนี้ทันที ขายเก่ง...!

จ๋อม..แจ่ม..

ฮ้า ดีจัง มากี่ทีๆ ก็สดชื่นนนนน = w =”เสาหลักสาวเอ่ยในขณะที่แช่น้ำออนเซ็นด้วยสีหน้าที่เหมือนเกิดใหม่อย่างไงอย่างนั้นแหละ แต่รอบนี้ดีที่ว่าเธอไม่ได้มาคนเดียว   คนทีมาด้วยเองก็เริ่มก้าวลงมาบนบ่อออนเซนตามหลังเธอไม่นานนี้เอง

“..โคยูกิจังเนี่ย รูปร่างดีนะคะ ชั้นเห้นแล้วยังอิจฉานิดๆเลยค่ะ^O^”…แหม่ รูปร่างหล่อนก็ใช่เล่นนาคันโรจิ

“….อย่างนั้นหรอคะ ชั้นว่ามันดูเป็นปกติมากกว่า...

อีกแล้ว..เป็นอีกครั้งที่เธอเสมองท้องฟ้าอย่างตื่นตระหนัก...เสาหลักสาวสังเกตเห็นแต่บนฟ้าก็ไม่มีอะไรนี่นา...

คุณดูกังวลๆนะคะ...เป็นอะไรรึเปล่า?

เปล่าหรอกค่ะ!...ชั้นก็แค่คิดอะไรหลายๆอย่างแค่นั้นเองถึงเธอจะยิ้มให้แต่ลึกๆแล้วที่เธอมองท้องฟ้านั่นมันก็มีเหตุผลอยู่

 

      นัยน์ตาสีเขียวอ่อนสังเกตเห้นอะไรบางอย่างอยุ่บนหลังของเพื่อน มันเหมือนเป็รอยอะไรก็ไม่รู้คล้ายแผลเป็นจางๆซ้ำๆกันหลายแผล เธอเองก็นึกเอะใจว่าทำไมผู้หญิงสวยๆอย่างนางถึงมีรอยอะไรน่ากลัวแบบนี้ได้?

โคยูกิจัง...เอ่อ..ที่หลังมัน..รอยอะไรหรอคะ

..รอย..อ๋อ ตอนที่ชั้นเรร่อนไปทั่วเคยเข้าป่าบ่อยน่ะค่ะ เลยอาจจะมีรอยบ้างเป็นธรรมดา^O^”…ไม่ใช่ค่ะ มันไม่เหมือนรอยของกิ่งไม้ที่ขีดข่วนเลยนะคะ มันเหมือนรอยโดนฟันหรือโดนอะไรที่มันหนักๆแบบนั้นมากกว่า..

    ภาพเด็กตัวเล็กๆถูกอะไรบางอย่างซัดจนไปกองที่โคนต้นไม้ในป่า กิโมโนที่ดูสดใสดูหมื่นหมองและเริ่มฉีกขาดจนเหมือนเศษผ้า ในมือของเด็กผู้หญิงคนนั้นมีดาบคาตานะเล่มนึงอยู่...ใช่  มันไม่ใช่คาตานะของเล่น มันคือดาบของจริง..!

ฝีเท้าหนักๆของเงาดำที่อีกก้าวเข้ามาพร้อมดาบอีกเล่มในมือก่อนจะจับเธอยกขึ้นแล้วเหวี่ยงไปกลางลาน

ลุกขึ้น!..หากเจ้ายังอ่อนแอเช่นนี้ ก็จงนอนร้องไห้ให้กับผืนฟ้าจากนั้นก็รอความตายอย่างผักปลาเถอะ ลุกขึ้นมาโคยูกิ!’

ท่านพ่อ..แต่ว่าโคยูกิเจ็บอะ...; A;a’

แล้วเจ้าคิดว่าหากเจ้าโดนฉีกทึ้งเป็นเศษผักเศษปลา แม่เจ้าที่อยุ่บนฟ้าจะไม่เจ็บปวดกว่ารึ ลุกขึ้นมา ลูกสาวข้า!’

แม้จะไม่ใช่เลือกเนื้อเชื้อไขในสายเลือด  แต่เขาก็เลี้ยงดูนางมาดั่งลูกสาวในไส้...

คะ...โค..โคยูกิจะ..พยายาม..เมื่อได้ยินคนที่เรียกตัวเองว่าพ่อตะโกนแหวเช่นนั้น มือเล็กๆที่สั่นครือเริ่มจับดาบอีกครั้ง นัยตาสีแดงกลมโตแม้จะเต้มไปด้วยน้ำหูน้ำตา แต่นางก็พยายามที่จะยืนขึ้นอีกครั้ง..

ไม่ใช่ต้องพยายาม เจ้าจะต้องทำได้อย่างข้า เลิกร้องไห้แล้วลุกขึ้นมาข้ารำคาญ!!!’

 

...

 

ระหว่างที่เธอนั่งแช่น้ำความทรงจำส่วนนี้มันก็ผุดขึ้นมาในหัว...ยิ่งมีคนทักเรื่องรอยที่หลังแล้วยิ่งแล้วใหญ่..

      ผู้ญิงสวยๆถ้ามีจุดด่างพร้อยแม้เพียงนิดเดียวก็เหมือนผ้าไหมที่มีริ้วรอย  เธอไม่อยากให้เขารุ้  ไม่อยากให้เขาเห็นจึงต้องเลี่ยงที่จะทำหน้าที่ควรจะทำทุกครั้ง  แต่ความลับมันก็ไม่ได้มีอยู่ในดลกตลอดไป สักวันนึงเขาต้องเห็นมันเข้า.

..สักวันหนึ่ง...

 ช่วงเย็นภายในห้องพัก

“…คุณโทคิโตะ ออกไปแล้วสินะเนี่ยเธอเอ่ยในขณะที่ก้าวเท้าเข้ามาในห้อง อาหารแสนอร่อยถูกวางไว้ภายในห้อง อีกชุดนึงมีร่อยรอยว่ากินไปจนหมดแล้ว....เธอจึงลงมือทานในส่วนของตัวเองบ้าง

...จงใช้ชีวิตเยี่ยงกวางน้อยในป่าใหญ่….จงทำตนให้ไร้เดียงสาและอ่อนโยน แต่ไม่อ่อนแอ  โคยูกิ...

เมื่อใดที่ความตายไล่ล่าตัวเจ้า จนเจ้าไม่อาจหลีกเลี่ยงได้....ก็จงยอมสละเขาคุ่นั้นอันสวยงามเพื่อปกป้องชีวิตของตนซะ..

.....เมื่อนึกถึงประโยคนี้ความเจ็บแปลีบที่กลางหลังมันก็เกิดขึ้นครุ่นึง  นัยน์ตาสีแดงเสมองในน้ำซุปไม่นานนักมันก็สะท้อนภาพอื่นขึ้นมา...ภาพของสิ่งมีชีวิตอื่นที่เป็นความทรงจำอันเลวร้ายในวัยเด็ก

          รูปร่างของมันคล้ายม้าและมังกร  แต่มีความดุร้ายมากกว่าถือเป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ชนิดนึงของจีน  มักจะปรากฎตัวพร้อมกับเสียงฟ้าผ่าที่คำรามก้องไปทั่วมันก็คือ‘..กิเลน...

พล๊อก!...ชามน้ำซุปร่างลงสุ่พื้นทันทีที่ภาพที่ว่าปรากฎขึ้นมา ดวงตากลมโตสั่นไหวด้วยความกลัว...

 

แปะ...แปะ...ซ่า....เสียงหยดน้ำกระทบกับกันสาดข้างนอกก่อนจะเริ่มเทสาดลงมาเป้นสายฝน  เธอจึงรีบทานอาหารให้เรียบร้อยแล้วจึงรีบเข้านอน ...

ครืนนน...

ไม่มีอะไรหรอก หลับสิตัวชั้น..หลับสิ...

เปรี้ยงงง!!!!!....แสงสีขาวแว้บเข้ามาภายในห้องพร้อมกับเสียงคำรามจากฟ้าที่ดังนั่น ดูเหมือนว่าวันนี้ฝนจะตกหนักกว่าทุกวันราวกับว่าพายุจะเข้าอย่างไงอย่างงั้นแหละ

‘..ชะ ใช่จริงๆด้วย...วะ-วันนี้..วันนี้...มีฟ้าผ่า...ฟ้าผ่า

ครืน...เปรี้ยงงง!!! คราวนี้เป้นภาพของกีบเท้าขนาดยักษ์กำลังยกขึ้นสูง  ดวงตาของเธอสั่นระริกก่อนจะปริ่มด้วยน้ำตาที่ไหลออกมา มือบางกุมฟูกไว้อย่างแน่นหนา...

 กิเลน....จะมาลงโทษ...เด็กไม่ดี..เด็กไม่ดี...โคยูกิมีอาการสั่นกลัวทุกครั้งที่มีเสียง ที่ฟ้าร้อง อิกาของนางที่ตามมาด้วย เห้นเจ้านายเป้นแบบนี้ไม่รุ้จะทำเช่นไร  ได้แต่ไปนอนฟุบข้างๆเป้นเชิงปลอบไปก่อน

 

 

          หากถามถึงเรื่องที่ว่าทำไมโคยูกิที่แลดูจะยิ้มแย้มไม่ค่อยกลัวอะไร กลับกลัวอิแค่ฟ้าร้อง ฟ้ผ่าแบบนี้มันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรนัก ถ้าหากช่วงสี่ปีที่นางหายไปก่อนที่โทคิโตะจะกลับมารับนางที่โพรงต้นไม้นั้นละก็....

มันก็มีสาเหตุมาจาก

..ตอนที่โคยูกิถูกพาตัวไปนั้นโคคุชิโบได้หากระท่อมให้นางอยู่ซึ่งอยุ่ชายป่า ท้ายหมุ่บ้านแห่งหนึ่ง...

....นางถูกสั่งห้ามไม่ให้ติดต่อกับใคร...แต่ไม่ได้สั่งไม่ให้นางหิวนี่นา...

จับได้แล้ว!...ดีล่ะ เอาปลานี่ไปปิ้งกินดีกว่า โคยูกินี่เก่งจัง!”เธอเอ่ยในขณะที่เข้าป่าไปจับปลาในลำธารเล็กๆประทังความหิว ดูเหมือนว่าที่แต่ละแห่งที่ดคคุชิดบแกหาให้เนี่ยมักจะเต้มไปด้วยผักป่าหรือไม่ก็ใกล้ลำธารตลอด

ท้องของเจ้า.....เจ้าก้ต้องหากินเอง

เห็นอันนี้กินไม่ได้..แต่ผักอันนี้กินได้...เธอไล่จับปลาและเก็บผักป่าไปโดยที่วิ่งผ่านอะไรสักอย่างซึ่งถูกหญ้าปกคลุมไว้

มันคือรูปปั้นที่รูปร่างคล้ายกับกิเลนแต่มีสภาพแตกหักอยุ่หน่อยนึง...

 

         หมุ่บ้านที่อยุ่ไม่ไกลนักเองก็มีเหมือนสิ่งเคารพเป็นรูปปั้นกิเลนขนาดใหญ่ตั้งเด่นเป็นสง่าภายในหมุ่บ้าน หากชาวบ้านคนในจะขอพรหรือจะขอจับสัตว์และหาของในป่าก็ต้องมาทำการขออนุญาติที่รูปปั้นนี้ซะก่อน

พวกชาวบ้านเชื่อว่าเพราะกิเลนตัวนี้ทำให้พวกอสูรไม่กล้ามาจับคนในหมุ่บ้านกิน ว่ากันว่ามันอาศัยอยู่ในป่าท้ายหมุ่บ้าน

ก็ป่าที่เดียวกับที่โคยูกิของเราไปจับปลาเขามากินนั่นแหละ...

ได้ปลามาเยอะเลย...ท่านพ่อเองก็หายไปไหนก็ไม่รุ้แต่เช้าแล้วอ่ะ...เธอบ่นในขณะที่เริ่มก่อไฟเพื่อที่จะปิ้งปลากิน..

แปะ...แปะๆ....

เอ๋...ฝนตก แต่เมื่อกี้นี้แดดยังจ้าเอยุ่เลยนี่นาเด็กน้อยเอ่ยในขณะที่เคี้ยวปลาหยับๆอยุ่ในปาก จนเธอต้องเก็บปลาที่ปิ้งแล้วเข้าไปในกระท่อมด้านใน  สายฝนที่สาดลงมาชะล้างดกองไฟจนดับมอดลง

 

ตึงง!!!เท้าของสัตว์ขนาดใหญ่กระทืบลงกับพื้นก่อนที่มันจะออกมาจากซากวิหารร้าง ใจกลางป่าแต่งนั้น ดวงตาของมันมีสีแดงฉาน เขาเรียวยาวที่เคยพับเก็บไว้ในกระโหลกงอกออกมา   มันคำรามพร้อมกับเรียกสายฟ้าให้ผ่าลงมาที่ตัวเอง

มันกระโจนออกมาจากซากปรักหักพังก่อนจะวิ่งตรงไปยังที่แห่งหนึ่ง...ที่ๆเด็กไม่ดีคนนั้นอยุ่

ถ้าอยุ่ในนี้ละก็ ปลาที่ย่างไว้จะไม่เปียกแน่นอน...แต่อยุ่คนเดียว โคยูกิก็เหงานะ….”

กุบกับ..กุบกับ!กุกับ!!!!

“….?

ฮี้!!!!!!!!!~’เสียงคำรามของม้าดังก้องป่า จนต้นไม้เริ่มสั่นไหว  มันมาพร้อมกับเสียงควบกีบเท้าอันใหญ่ดตของมันก่อนที่จะมาหยุดที่หน้ากระท่อมหลังเล็กนั่น แววตาของมันมีแต่ความโกรธเกรี้ยวอย่างที่สุด 

“…คะ คุณม้า...หลงทางหรอคะ

ฟื้อ...ฮี้!!!!!!!!!!!!’มันพ่นลมหายใจก่อนจะเรียกสายฟ้าผ่าลงบนกระท่อมหลังนั้น

      เด็กน้อยถูกสายฟ้าเข้าไปเต็มๆแต่น่าประหลาดใจสำหรับอสูรตัวนั้น  ดูเหมือนว่าร่างกายของเธอจะยังพอทนอยู่ได้ จากผลการฝึกดาบแบบโหดนรกนั่น ทำให้ร่างกายเล็กของเธอพอจะทนทานสายฟ้าที่ผ่าลงมา

มันคิดว่ามันคงประมาทเด็กคนนี้มากเกินไปที่ใช้สายฟ้าที่เบาที่สุด...แต่จากนี้มันจะไม่ปราณีนางอีกต่อไป

อึ่ก...แฮ่ก..แฮ่กเด็กน้อยที่ได้สติ...ไม่รอช้าจึงวิ่งลอดหว่างขาเจ้าม้าตัวนั้นออกมาจากบ้าน  เจ้ากิเลนตัวนั้นยังมีอารมณ์ก้มลงมามองลอดขาตามหลังเด็กคนนั้นอีกนะ..

แซ่ก...แซ่กก...

เธอวิ่ง...ใช้ขาน้อยๆของเธอวิ่งเข้าไปในป่าอย่างไร้ทิศทาง นอกจากนี้ยังมีเสียงกีบเท้าไล่ตามอยุ่ด้านหลังมาเป้นพัก พร้อมกับเสียงคำรามของม้าที่กำลังโกรธเกรี้ยว สายฟ้ามากมายพุ่งลงมาผ่าต้นไม้จนหักดข้นต้นแล้ว ต้นเล่า

ทำยังไงดี...เรา..สู้กับคุณม้าตัวใหญ่แบบนั้นไม่ไหวหรอก....

กุบกับ กุบกับ กุบกับ!!!

วิ่งเข้าขาของชั้น...ตอนนี้เราต้องวิ่งเพื่อเอาชีวิตรอด...

เปรี้ยง!!!!ตูมมม!!!! ต้นไม้ในป่าหักไปต้นแล้วต้นเล่า...ในขณะที่เธอพยายามที่จะคิดหาวีหลบซ่อนตัวจากม้าตัวใหญ่ซึ่งไล่ตามเธออยู่ แต่แล้วเธอก็เจอโพรงไม้เล็กมากพอที่เธอจะเข้าไปซ่อนตัวได้...

กึก..เธอสอดตัวเข้าไปในโพรงไม้เล็กๆก่อนจะเอามือปิดปากเพื่อไม่ให้เสียงเล็กลอดออกมา ไม่นานนักฝีเท้าหนักก๋มาถึง มันกระทืบเท้าด้วยความหงุดหงิดก่อนจะหันรีหันขวา สอดสายตาหาเจ้าตัวเล็ก...

กีบเท้าสีทองเดินวนไปวนมาอยู่แถวๆนั้น เป็นเวลาเกือบชั่วโมง  เธอเองก็คิดในใจว่าทำไมมันถึงยังไม่ไปสักที..

               ทันใดนั้นเอง ขณะที่เธอกำลังคิดอยุ่นั่น อะไรสักอย่างแหลมมันก็แทนเข้ามาในโพรงไม้ที่เธอซ่อนตัวอยุ่จากนั้นมันก็งัดออกมาทั้งต้น   ดวงตากลมดตสีแดงเบิกกว้างทันทีที่เห้บใบหน้าม้าตัวใหญ่จ้องมาที่เธอ  กีบเท้าขนาดยักษ์ของมันยกขึ้นช้าๆก่อนจะลงมือกระทืบลงมาที่ตัวเด็กน้อย

ฮี้~...ฟื้ด ฮี้~!!!!!!!!!??

อ๊า!!!ไม่น้า>A<”เธอยกมือขึ้นกางกันจากนั้นก็มีกลีบดอกบัวน้ำแข้งขนาดใหญ่ขึ้นมาปกป้องเธอจากกีบเท้าใหญ่ๆนั่น  กิเลนตัวนั้นมีท่าทีประหลาดใจก่อนจะยกกีบเท้าขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้มันชาทสายฟ้าไว้ที่เท้าด้วยราวกับว่าถ้าเธอไม่ถูกกระทืบตายก็จะช้อตนางด้วยสายฟ้าที่มันเรียกลงมา

ถ้าเป้นแบบนี้ละก็กลีบดอกบัวคงกันไม่อยุ่แน่ๆ.

....โคยูกิเป้นเด็กไม่ดีจริงๆหรอ?  ...โคยูกิแค่หิว.....โคยูกิไม่ได้ตั้งใจทำให้คุณม้าโมโหสักหน่อย....

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 198 ครั้ง

374 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 22 กันยายน 2562 / 19:32
    เค้าว่ากันว่าซาชิมิเนื้อม้าอร่อยล่ะรู้มั้ย^^
    #47
    0
  2. #46 PhimpinTT (@Phimpin) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 17:25
    จับทำม้าย่างแม่ม
    #46
    0
  3. #45 S2O3 (@sornsawanean) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 15:30
    จะเอาม้ามาปิ้งกิน!!!
    #45
    0