[Kimetsu no yaiba] Muichiro X OC. Yoroshiku! ฝากตัวด้วยนะคะ! คุณสามีตัวน้อย!

ตอนที่ 20 : ขนนกเส้นที่ยี่สิบ ของขวัญจากท่านพ่อ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,512
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 201 ครั้ง
    26 ก.ย. 62

ช่วงเย็นที่ภูเขาซึ่งโทคิโตะพาพวกมิซึโนโตะไปทรมาน...เอ่อ ฝึก..

“..วันนี้พอแค่นี้ครับ...พรุ่งนี้พวกคุณก็ต้องไปฝึกที่บ้านเสาหลักอสรพิษต่อ^^”

วันนี้ ท่านโทคิโตะดูอารมณ์ดีแปลกๆ พวกแกว่ามั้ย

เออ ข้าก็ว่างั้นแหละ เห็นวันนี้ทั้งวันมีแต่ออร่าดอกไม้ชมพูลอยเด่นเต็มหน้าเลย

หรือว่าเป้นเพราะข้าวปั้นฝีมือแม่นางฟ้าวะ

มีส่วน... แต่ข้าว่ามันต้องมีอะไรมากกว่านั้นเซ่!!!!’

ไม่ให้เสาหลักหมอกอารมณ์ดีได้ไงละ  เล่นหลอกแม่นกจุ๊บบ๊ายบายก่อนมาทำงานเนี่ย....

แลดูแกอารมณ์ดีเหลือเกินนะ  ไอ้เด็กบ้า บอกมานะแก ดีใจอะไรไม่ทราบ!!!!!!!!”เซนอิทสึเจ้าเดิม เพิ่มเติมคืออิจฉาโว้ย!

ผมก็อารมณ์ปกตินี่ครับ..^^”

...ปกติแกไม่ยิ้มแป้นแล้นแบบนี้!!!...หร- หรือว่าแก แกลวนลามอะไรแม่นางฟ้าผิวนุ่มคนนั้นเรอะ บอกมานะ!!!!”

เปล่านี่ครับ  ...ลวนลามอะไร ของๆผมทั้งนั้น..

แก!!!!!!!!!!!!!!!!อ๊ากกกกกกกก!!!!!ไอ้พวกเสาหลักขี้โกงงงงงงงง!!!!!!!!!!!”

ไม่เอาน่า เซนอิทสึจะไปโวยวายใส่โทคิโตะคุงเค้าทำไมเล่า =  - =”

หนวกหูไปเลย ทันจิโร่ แกมันดีเกินไป  ดีเกินไม่เข้าใจถึงความน่าหมั่นไส้ของไอ้เด็กนี่นะ!!!!!!!!!อ๊ากกกกกกกก!!!!”

สักพักก็มีมือยกขึ้นกลางวง เจ้าหนูหมูป่าที่เงียบอยุ่นานเอ่ยขึ้น

เฮ้ โทคิโตะ!!!!!!...ม-.แม่จ๋าอยู่บ้านใช่ไหม

“….”

 

“….”

 

“…อยุ่ครับ ป่านนี้น่าจะกลับถึงบ้านแล้---...ว่าแต่แกกล้าดียังไง เรียกโคยูกิ ว่าแม่จ๋าไม่ทราบ....?น้ำเสียงเย็นชาที่มาพร้อมกับสีหน้าเชิดๆของหมอกกลับมาทันทีที่ได้ยินอะไรไม่เข้าหู  มือเล็กๆตรงเข้าขย้ำคอเจ้าหมุป่านั่นเขย่าไปมา

อะ อิโนะสึเกะ!!=[ ]=”

ก็-ข้าได้ยินแม่จ๋---โคยูกิบอกว่าข้าหน้าเหมือนแก  แกเลยปล่อยให้ข้าจับตัวนางได้ไม่ใช่เรอะ!!!!”

แต่ไม่ได้หมายความว่าให้แกมาตั้งชื่อแสดงความสนิทสนมแบบนี้ครับ...

งั้นแกก็เป็นพ่อละกัน! ...ในเมื่อข้าหน้าเหมือนแกอ่ะ!!!! ใช่ไหมล่ะ!!!=[  ]=”…เจ้าหมูหยู้ดดดดดด =[]=

โฮ่...น่าสนใจดีนี่ แต่ผมเองก็ไม่ชอบมีลูกชายที่หน้าสวยเกินไปนะครับ^^”..ออกแรกบีบคอมากกว่าเดิมอี๊กกก..จนอิโนะสึเกะทำหน้าเหมือนปลาทูขาดอากาศหายใจแล้วนั่น

ก๊า!...ท่านโทคิโตะ อาหารเย็นพร้อมแล้ว ก๊า!!!’อิกาเจ๊จ๋าบินวนรอบๆหัวก่อนจะลงมาเกาะที่ไหล่เจ้านายของมัน

ได้เวลาอาหารเย็นแล้วสินะ...ถ้างั้นก็แยกกันตรงนี้ละกันนะครับ...อ้อ...ตีนเขานี่มีหมีอยู่อย่าเอะอะ ถ้ายังรักชีวิต

ส่วนแกเจ้าหมู.....เมื่อเขาหันมาก็พบว่าเหลือแค่หัวหมู ส่วนตัวน่ะ นู่นโวยวายวิ่งลงเขาไปนุ้นแล้ว

ข้าววววววววววววววววว!!!!!..... กินข้าววววววววว!!!!!’

 

พูดยังไม่ทันขาดคำ เสียงดังขนาดนี้..ผมว่าหมีคงออกมาทั้งหมุ่บ้านแน่ๆ...

 

ถ้าพวกคุณเจอหมีไล่ตะปบบก็....หาทางรอดกันเอาเองนะ^ ^”วิ่งจบพี่แกก็กระโดดแว้บหายตัวไป ปล่อยให้พวกมิซึโนโตะที่เหลือเผชิญโชคกับหมีเจ้าถิ่นประมาณห้าหกตัวที่วิ่งไล่หลังอิโนะสึเกะกลับขึ้นมานุ่นแล้ว...

ข้าเจอปีศาจหมีเป็นฝูงเลย ช่วยข้าล่าหน่อยสิพวกแก!!!!!!!!!”

ไอ้เจ้าหมูป่างี่เง่า=[]=!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

อ๊ากกกกกกกกกกกกกก หมีจ๋า อย่ามาทางนี้ ไปไป๊!!!!!!!!!’

ช่วยด้วย ยยยยยยยยยย หมีกัดก้นโผมมมมมมมมมมมมมมมมมม!!!’

ว้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!’

 

  ฟุ่บ..ตึ่ก...เขากระโดดลงมาจากหลังคาก่อนจะสำรวจรอบๆ ดูเหมือนว่าเขาจะแวะเข้าเมืองที่ดูเจริญไม่ไกลจากภูเขาลูกนั้น   เสาหลักตัวน้อยส่งอิกาขึ้นไปบนฟ้า ก่อนจะเดินสำรวจภายในเมือง สิ่งที่เขามองหาคือ

...ร้านขายขนมหวานแบบฝรั่ง...

ผมเองก็ไม่ได้ถามด้วยว่า นางชอบทานอะไร...แต่ผู้หญิงเนี่ยชอบอะไรหวานๆสินะ...นัยตาสีมินต์กรีนส่อแววครุ่นคิดก่อนจะหันไปสะดุดตากับป้ายหน้าร้านที่เขียนว่า  เค้กคอฟฟี่ชินนาม่อนราดคาราเมล  ใหม่! ซื้อหนึ่งแถมหนึ่ง.....!

หืม...?เค้กนี่ท่าทางน่ากินดี  นางจะชอบมั้ยนะ?...

กรุ้งกริ้ง~

ยินดีต้อนรับค่า------  ว้ายย น้องงงน่ารักจังงง

กรี๊ดด ใส่ชุดแบบญี่ปุ่นด้วยแหละ น่ารักจังเลยยยยย

มาซื้อขนมหรอค้า กินอะไรดีเอ่ย> <’

“..เอ่อคือ..ผมอยากได้...ขนมแบบหน้าร้านครับ....ระหว่างที่โดนกอดรัดฟัดเวี่ยงอยุ่นั่นเขาก็ชี้ไปที่หน้าร้าน เนื่องจากสาวๆในร้านพุ่งความสนใจมาที่เขาหมดเลย

เด็กผุ้ชาย!?  กรี๊ดด คาวาอิ๊~’….เห้นผมแบบนี้แต่ผมอายุสิบแปดแล้วนะ  =  - =

คอฟฟี่ชินาม่อนใช่มั้ยจ้ะ...เดี่ยวพี่แถมขนมให้นะ เพราะน้องน่ารัก>O<!!!”

ชั้นด้วยยย เอานี่ไปด้วยนะ หนุ่มน้อย!!”

นี่ด้วยๆ>O<!!!”

ขอบคุณที่มาอุดหนุนค่า แล้วมาใหม่นะ พ่อหนุ่มน้อย> <’

      กรุ้งกริ้ง~  พอโทคิโตะออกมาจากร้าน จากตอนแรกจะซื้อแค่ชิ้นเดียวกลับมีสาวๆในร้านแถมขนมมาให้เยอะมากจนต้องหิ้วถุงกระดาษกลับบ้านกันเลยทีเดียว...

บางที ที่หน้าผมเหมือนเด็กผู้หญิงเนี่ย ก็มีข้อดีไปอีกแบบนะครับ…”

 

 

 

..ผมกลับมาแล้ว...

ยินดีต้อนรับกลับค่ะ....แล้วหอบอะไรมาเยอะแยะเล----ร่างบางก้มมองถุงในมือ แต่ก็โดนเสาหลักเจ้าเล่ห์ฉวยหอมแก้มไปทีนึงก่อนจะเดินหน้าระรื่นไปยังโรงอาบน้ำ

คุณโทคิโตะ อีกแล้วนะคะ!!!!”

ฮ่ะ ฮ่ะ ๆ ’..ได้ยินเสียงเขาหัวเราะด้วยแหละค่ะ หนอย....

หลังจากที่โทคิโตะอาบน้ำแล้วก็เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร้จแล้ว เขาก็ตรงไปที่ห้องอักษรทันที

ขนมนี่..คุณซื้อมาทานเองหรอคะ มันไม่เยอะไปหน่อยหรอ??

ไม่ใช่ครับ นี่เป็นขนมของคุณ...ตอนแรกผมจะซื้อมาชิ้นเดียว..แต่พอผมเข้าร้านไป พี่สาวพวกนั้นเค้าก็หยิบขนมใส่ถุงแล้วยื่นให้ผมน่ะ เห้นบอกว่าแถมให้เขาเอ่ยในขณะที่กำลังเขียนรายงานอยุ่บนโต๊ะเขียนอักษร  นัยตาสีมินต์กรีนจดจ่ออยู่กับการเขียนรายงานตรงหน้าเลยไม่ได้หันมาตอบ

ที่สำคัญ วันนี้...คุณแอบผมหนีไปซุกซนข้างนอกมาใช่ไหมครับ  โคยูกิ

กึก...มือที่กำลังจะเสริฟชา ชะงักลงทันทีก่อนจะมีสีหน้าที่เป็นกังวล  เสาหลักตัวน้อยเบนสายตามามองก่อนจะหัวเราะในลำคอเบาๆ...

อย่าทำหน้าแบบนั้นสิครับ....ผมไม่ได้โกรธอะไรคุณหรอก แค่อยากรุ้ว่าคุณไปไหนมา

ไปเอากิโมโนที่คุณสั่งตัดไว้ให้เมื่ออาทิตย์ก่อนน่ะค่ะ...แล้วก็เจอคุณซาเนมิที่ตลาดด้วย...มือที่เขียนพุ่กันหยุดลง จนเธอรุ้สึกว่าเขาเริ่มจะไม่พอใจ แต่ไม่นานนักมือนั้นก็เขียนรายงานต่อโดยที่ไม่มีมีท่าทีอะไร

“..ข-ขอโทษค่ะ ที่ชั้นแอบออกไปโดยไม่บอกคุณก่อน...ชั้นเห็นว่าคุณมีงานยุ่งมากพออยุ่แล้วเลยไม่อยากที่จะ...

“…..”

คุณโทคิโตะ...คะ คือว่า ชั้นไม่ได้ตั้งใจขัดคำสั่งคุณนะคะ แต่ว่า....

ผมไม่ได้บอกนี่ครับว่า ห้ามคุณออกนอกบ้าน...การที่คุณเอาคุโระไปด้วยนั่น ถือเป็นเรื่องที่คุณทำถูกแล้วล่ะครับ

อีกอย่างนั่นไม่ใช่คำสั่ง ครับ...ผมก็แค่เป้นห่วงในฐานะสามีที่ต้องคอยดูแลภรรยาแสนซุกซนที่ชอบออกไปนอกบ้าน

“…..”นัยน์ตาสีแดงก้มต่ำส่อแววสำนึกผิด จนคนที่ดุนางต้องเบนสายตากลับมา  เรียวปากที่เม้มเป้นเส้นตรงเหยียดยิ้มเล็กน้อย มือเล็กๆยกขึ้นหยิกแก้มนวลเป้นเชิงหยอกเล่น

 ..แต่คุณก็ใจเด็ดพอที่จะเถียงคุณชินาสึกาว่า ที่สบประมาทผมไว้.....น่ารักมาก จนผมโกรธไม่ลง...

ขนมมากมายนั่นผมก็เลยซื้อมาให้คุณ ให้เป้นรางวัลของภรรยาที่ดีในวันนี้ไงละครับ^^”

 

        เท่านั้นแหละแรงดันขึ้นหน้า จนหน้านวลกลายเป้นสีแดง..ยิ่งเขาหัวเราะร่ากับความเขินอายอันแสนน่ารักนั่น ยิ่งทำให้เธออดไม่ได้ที่จะยกมือเขกหัวเขาอย่างแรง

ป๊อก!

ผมเจ็บนะครับ...!”

เจ็บสิดีค่ะ จะได้ไม่เจ้าเล่ห์แบบเมื่อเช้านี้ยังไงล่ะคะ...เอาสีหน้าเด็กไร้เดียงสามาออดอ้อน อายุคุณก็ไม่ใช่เด็กแล้วนะคะ

หืม~  เจ้าเล่ห์อะไรหรอครับ ผมจำไม่เห้นได้เลยนะ...

“..มุอิจิโร่คะ!!”

...เรียกชื่อผมแบบนี้จะดีหรอครับ? เดี่ยวเจ้าเล่ห์แบบเมื่อเช้าขึ้นมา คุณจะแย่เอานะครับ  หืม...?เขาละจากการเขียนรายงานก่อนจะลุกขึ้นยืนร่างบางจะลุกหนีก็ไม่ทันแล้ว  เธอถูกแขนเรียวยกขึ้นกางกั้นไม่ให้แม่นกได้หลบหนี

เรียวปากเล็กๆก้มลงกระซิบที่ข้างหูด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม แสนอ่อนโยนแบบที่เธอชอบ..

..จากเรื่องวันนี้ ผมไม่คิดว่าคุณจะเนื้อหอมขนาดที่ทำให้เสาหลักคนอื่นอยากได้ตัวคุณขนาดนี้..

คิดไปคิดมา....ผมน่าจะหาโอกาส ทำการบ้าน กับคุณสองต่อสองบ้างละมั้ง ดีมั้ยครับ?...

นี่คุณไปอ่านหนังสือปกสวยๆหรือว่าโดนปั่นอะไรมาอีกแล้วใช่มั้ยคะ= - =”

เปล่าครับ..อันนี้ตัวผมคิดเอง..บางทีเห็นท่าทางน่ารักๆของคุณ ผมก็เริ่มอดใจไม่ไหวขึ้นมาบ้าง เป็นธรรมดานี่ครับ

“….คุณโทคิโตะคะ  ช่วย...ลุกออกไปได้แล้วค่ะ  ชั้นไม่อนุญาติค่ะ!  ชั้นยังไม่บรรลุนิติภาวะนะคะ!”

ร่างบางเอ่ยพลางใช้นิ้วชี้ไขว้กันเป้นเชิงห้ามที่ริมฝีปาก นัยน์ตาสีแดงส่อแววบังคับเสาหลักด้านบน...

..หมายความว่าถ้าคุณอายุถึงเกณฑ์  คุณจะอนุญาตสินะครับ?

เอ้ะ เดี๋ย--

...ใช่-ไหม-ละ-ครับ?...”สีหน้ายิ้มแย้มยื่นเข้าหาจนแทบจะชิดกันอยุ่แล้ว  ก็จริงอย่างว่าถึงโทคิโตะจะตัวเล็กกว่าแต่ไอ้ความหื่นที่มันออกมาพร้อมฟีโรโมนที่มันพวยพุ่งอัดหน้าชั้นเนี่ย มันไม่ใช่ของเด็กแล้ว.....!!

กะ...ก็ได้ค่ะ ถ้าชั้นอายุถึงเกณฑ์..แต่คุณเอง...  ต้องอดทนด้วยนะคะ! ลามกได้ค่ะ แต่..ไม่เอาแบบ..นั้น..

 

        ใบหน้าสวยขึ้นสีจัดกับน้ำเสียงอ้อมแอ้ม  แลดูน่ารักโดยเฉพาะตอนที่เธอพูดถึงแบบนั้น ที่ว่า  เสาหลักตัวน้อยหรี่ตาต่ำลงพร้อมกันรอยยิ้มที่เริ่มเปื้อนใบหน้า  เขาชื่นชอบสีหน้าของเธอตอนที่เขามักชอบแกล้ง ชอบลามกใส่เธอ

จนบางทีมันก็ดูหื่นแบบน่าหมั่นไส้มากขึ้นทุกที...

แบบนั้น?..เอ....แบบไหนกันน้า?

ว่าจบปลายลิ้นก็เลียเข้าบริเวณหลังใบหูจนหญิงสาวที่อยุ่ใต้ร่างเล็กๆนั่นต้องหลุดอุทานเสียงน่ารักๆออกมาครู่นึง

คย๊า!!’

เพราะคุณทำเสียงน่ารักๆแบบนี้ไงครับ คุณถึงโดนผมลวนลามเอาบ่อยๆน่ะ....แล้วก็มาว่าผมอย่างนุ้นอย่างนี้

“.…คุณเองก็เถอะ  ยังเขียนรายงานไม่เสร็จไม่ใช่หรอคะ...เดี่ยวชั้นไปยกอาหารมาให้ที่นี่ ลุกออกไปสิคะ!...”

อ้อ...จริงด้วยสิ ผมนึกว่ากินคนทำจะอร่อยกว่าแท้ๆน้า~”เสาหลักหมอกเอ่ยพร้อมกับ ทำท่าเลียริ้มฝีปากตัวเองเหมือนกับเด็กที่เห็นขนมแสนอร่อยอยุ่ตรงหน้าอย่างไงอย่างงงั้นแหละ

“…มุอิจิโร่!! !”

ครับ มีอะไรหรอครับ คุณภรรยา~ ”..ร่างที่นอนคร่อมอยู่ค่อยๆลุกออกไปแล้วหันไปเขียนรายงานตามเดิม ไอ้สีหน้าเย็นชาเนี่ยมีไว้คุยกับคนอื่น แต่ไอ้หน้าตายิ้มๆแบบเจ้าเล่ห์แบบเมื่อกี้นี่.....มันน่าหมั่นไส้ยังไงก็ไม่รุ้สิ

ครืด..เมื่อเธอเปิดประตูห้องออกมาก็พบกับอิกาสองตัวที่จ้องเธอตาแป๋ว ก่อนจะหันไปหัวเราะคิกคักหน้าตาเฉย  เธอจึงได้แต่เดินไปที่ครัวแล้วเอาอาหารมาให้โทคิดตะที่นั่งเขียนรายงานอยุ่ แล้วสั่งห้ามไม่ให้เขาแอบเข้าห้อง

                หยอกเล่นหน่อยเดียว  สั่งห้ามผมไม่ให้เข้าห้องเลยหรอ  ใจร้ายจังเลยนะครับ...

 

          โคยูกินั่งพับชุดกิโมโนที่ไปรับมาอยุ่ในก้อง ก่อนจะสะดุดตากับห่อผ้าเล็กๆที่ป้าเจ้าของร้านอ้างว่าท่านพ่อเป้นคนส่งมาให้นาง เธอยังคิดไม่ตกว่าทำไมท่านพ่อถึงรุ้ว่าเธอจะมารับกิโมโนที่นี่และวันนี้

   เมื่อเธอแกะห่อผ้าออกมาก็พบกับหวี...หมีสีเงินที่ทำจากน้ำแข็ง ซึ่งเธอไม่รุ้ว่า ในโลกนี้มีหวีที่สวยงามแบบนี้ด้วยหรอ

เป็นหวีที่สวยจังเลยนะคะ...มีจดหมายแนบมาด้วยแฮะ


 

 ถึง โคยูกิลูกสาวที่น่ารักของข้า

 

                            กลางเดือนหน้านี้แล้วสินะ ที่เจ้าจะโตเป้นสาวเต็มตัว พ่อเอง ก็ไม่รุ้ว่าจะได้ซื้อของขวัญให้เจ้าเช่นทุกปีหรือไม่... 

  แต่พ่อติดภารกิจหลายๆอย่างทำให้นำหวีนี่ไปให้ลูกด้วยตัวเองไม่ได้  เจ้าก็น่าจะรุ้ล่ะนะ ว่าพ่อออกมาข้างนอกได้แค่ตอนกลางคืนเท่านั้น....(หัวเราะ)

          หวีอันนี้พ่อให้เจ้าโดมะมันทำให้ พ่อเองก็ไม่เก่งเรื่องของสวยๆงามๆ  เวลาที่เจ้าใช้ปราณหวีตัวนั้นจะเพิ่มความสามารถและความทนทานของน้ำแข้งที่เจ้าสร้างได้ดียิ่งขึ้น..  ไม่ต้องห่วงมันไม่เป้นอันตรายต่อลูกหรอก

เพราะพ่อยืนคุมเจ้าโดมะ ตอนมันสร้างหวีนี่ เผื่อมันจะใส่มนต์อสุรประหลาดๆลงไป...

             ตอนแรกมันจะทำลายดอกไม้บ้าบออะไรของมันก็ไม่รุ้ แต่ข้าเป้นคนขยี้หัวมันจนเละไปข้างนึง แล้วค่อยสั่งมันว่าให้ทำลายที่มันน่ารักๆอย่างเช่นลายนกกระเรียนหรือนก  กระดาษทำนองนี้(...รุนแรงกันจังเลยว้อย พ่อกับอาเนี่ย)

 

             อ้อ..พ่อรู้เรื่องที่ว่ามีมนุษยเพศผู้มันเริ่มมาสนใจเจ้าบ้างแล้ว คนแรกพ่อลองหยอกเล่นกับมันไปพักนึง...จัดว่าไอ้เวรนี่เซนต์ดีใช้ได้แต่ติดที่หน้าตามันดูน่ากลัวไปหน่อยนึง ชื่ออะไรข้าจำไม่ได้แต่หัวมันขาวๆหน้าตาเหมือนเพนกวิ้นหน้าบาก

(ซาเนมิ เสาหลักลมผู้โชคดี(??)ในตอนนุ้นนั่นเอง..)

        แต่พ่อรุ้มาว่ามันมีอีกคนนึงที่ลูกน่าจะอยุ่บ้านเดียวกับมัน..เห็นว่าเป็นสามีลูกสินะ.......

 ไอ้ผู้ชายคนนั้น มันเป็นใคร!!!! มันทำอะไรลูกๆ ทำไมถึงไปเป็นมียมันได้  มันล่อลวงลูกใช่ไหม !!!!

        ไว้ถ้ามีโอกาสพ่อจะลองตามรอยมันแล้วไปเล่นกับมันบ้าง ไม่ต้องห่วงพ่อไม่เอาถึงตายหรอก  แต่หนักกว่าไอ้คนแรกนิดๆหน่อยๆ

ได้ข่าวช่วงนี้มันกลับบ้านดึกบ่อยๆสินะ พอดีเลย...    (ไอ้ที่ป๋าบอกว่าไม่เอาถึงตายเนี่ย....(มองในมังงะ) ขอถามอีกที ......ป๋าไม่เอาเค้าถึงตายแน่หรอ)

                                                                                                                                       

                                                                                                                              จากพ่อ   ปล.จดหมายนี้จะไหม้เองทันทีที่ลูกอ่านเสร็จ

 

พรึ่บ..เมื่อเธอโยนจดหมายนั่นออกไป ก็เกิดไฟไหม้จดหมายนั่นจนไม่เหลือแม้แต่เศษธุลี

 

ท่านพ่อเนี่ยนะ....หนูโตแล้วนะคะ จริงๆเล้ยเธอบ่นพึมพำก่อนจะหยิบหวีน้ำแข็งอันนั้นขึ้นมาดู มันใสราวกับแก้วแบบนี้คิดว่าน่าจะทำมาจากน้ำแข็งของท่านอาโดมะแบบที่เคยสอนเราสร้างดอกไม้แน่ๆเลย

เมื่อเธอแตะมันก็มีละอองหิมะเล็กๆพุ่งออกมา เป็นตัวอักษรสุขสันต์วันเกิดล่วงหน้านะ โคยูกิหลานอา~~>  <’

ท่านพ่อกับท่านอาเนี่ย...ขยันส่งอะไรประหลาดๆมาให้ตลอดเลยนะคะเนี่ย=  -  =”

 

 

“…วันนี้ผมมีประชุมแต่เช้า...น่าจะกลับมาประมาณเที่ยงๆ  คุณทำอาหารทานเองรอไว้เลย เพราะพอผมกลับมาผมจะพาคุณไปฝึกในหลักสูตรของสึคุโกะ ทุกช่วงบ่ายของวัน.....ถ้าผมว่างนะครับ

แล้วก็ในหลักสูตรนี้ ผมจะลงมือกับคุณจริงๆไม่มีอ่อนข้อนะครับ.....ขอให้เตรียมตัวเตรียมใจไว้ด้วย

 โทคิโตะพูดด้วยสีหน้าเย็นชาแกมดุ ทำเอาสาวเจ้าที่ยืนอยู่มีสีหน้าที่ไม่ค่อยดีนัก...

....

ท่านโทคิโตะ... ท่านหญิงใจเสียหมดแล้วนะขอรับ!ก๊า!’

ถือซะว่าที่ผมลงมือรุนแรงหน่อย เป็นการทำโทษเด็กดื้อที่ชอบแอบหนีผมออกไปซุกซนนอกบ้านอย่างเมื่อวานนี้^ ^”

             เรียวปากเล็กเอ่ยด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแสนจะแป้นแล้น  นอกจากจะฝึกสึคุโกะแล้วเขายังมีความน่าหมั่นไส้แอบแฝงในรอยยิ้มนั่นด้วย  รวมถึงการที่ได้อยุ่กับโคยูกิสองต่อสอง โดยที่ไม่มีคนอื่นมาขัด   ถ้าไม่นับเวลาอยุ่ที่บ้านละก็นะ..

ทันใดนั้นเรียวปากเล็กเหยียดยิ้มเล็กน้อย...ดูเหมือนว่าเธอจะนึกอะไรบางอย่างออกมาได้

...ชั้นเองก็จะเอาจริงกับคุณบ้างเหมือนกันค่ะ สามีที่ชอบแกล้งภรรยาบ่อยๆ เนี่ยให้อภัยไม่ได้เหมือนกันนะคะ!”

พอดีเลยอาจจะได้ทดสอบความสามารถของหวีนี่ ที่ท่านพ่อขี้โม้ไว้ในจดหมายด้วยเลย...

แหม่...น่ากลัวจังเลยนะครับ เอาไว้ถ้าคุณสามารถจับผมได้ก่อน ผมจะตามใจคุณหนึ่งอย่างเลยครับ



...หน้าแป้นแล้นแบบที่โคยูกิเห็น...ตัดแปะเองเขียนเอง..5555555



 

 

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 201 ครั้ง

375 ความคิดเห็น

  1. #265 Pattamawan (@fanlovelove) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2562 / 22:42

    มุยคุงงงง
    #265
    0
  2. #57 88888877 (@88888877) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 18:59

    รู้สึกสงสารโดมะแฮะ-_-||||


    #57
    0
  3. #55 Minny45210 (@Minny45210) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 14:08
    กรี๊ด~~~~~~ ฟินมากค่ะไรต์อร้าย!!
    #55
    0