[Kimetsu no yaiba] Muichiro X OC. Yoroshiku! ฝากตัวด้วยนะคะ! คุณสามีตัวน้อย!

ตอนที่ 29 : ขนนกเส้นที่ยี่สิบเก้า ก้อตยูอิจิโร่กับคิงเซนากิโดร่า!(ชื่อตอนล้อก้อตซิล่า)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,204
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 181 ครั้ง
    4 ต.ค. 62

*ถ้าไรท์อัพช้ามีสองอย่างคือ ฟาร์มเฟทอยู่หรือไม่ก็วาดรูปในเพจนะคะ แต่จะพยายามอัพให้ได้สองตอนต่อวันค่ะ!  ขออภัยที่ล่าช้าไปบ้างนะคะ!>_<*


เอาล่ะ ไหนมาดูซิว่า วิชาการทำอาหารของน้องสะใภ้ข้า  จะถูกใจโอนี่จังคนนี้รึเปล่า?ยูอิจิโร่เอ่ยพลางนั่งลงบนเก้าอี้ในห้องครัว หญิงสาวในท่าทางยิ้มแป้นแล้นจึงเอ่ยถาม

คุณยูอิจิโร่ชอบทานอะไรหรอคะ?^ ^”

น้องข้ามันเคยยัดอะไรเข้าปากไปบ้าง... ก็จัดแบบนั้นมานั่นแหละ  ข้าไม่เรื่องมากเรื่องอาหารการกินอยู่แล้ว

เมื่อได้ยินผู้เป็นพี่ห้าวเป้งดังนั้น เขาจึงพยายามที่จะเตือนอะไรบางอย่าง

พี่ครับ...ผมว่าระบุเป้นเมนูดีกว่านะ....คือไม่อยากให้พี่ทรมานน่ะ

อะไรแกจะบอกว่าแม่นกของแกทำอาหารรสชาติแย่ กินไม่ลงเรอะ?ทันใดนั้นสีหน้ายิ้มๆก็ค่อยๆหันมาช้า ทำเอาหมอกนี่หน้าถอดสีไปแว้บนึงเลยอาหารของชั้น มันไม่อร่อยหรอคะ มุอิจิโร่.....?

ไม่ใช่ ไม่ใช่แบบนั้นครับคืออาหารของคุณทานได้ทุกอย่าง  ยะ-ยกเว้นไอ้นั่นอย่างเดียวนั่นแหละ...

...คนเป้นพี่คิ้วกระตุกครู่นึง พลางสังเกตสีหน้าน้องชายที่แลดูจะกลัวไอ้นั่นซะเหลือเกิน...

งั้นจัด ไอ้นั่น ที่เจ้ามุอิจิโร่มันกลัวก่อนเลย มันจะสักแค่ไหนกันเชียว

แต่ว่าพี่ครับ...ผมเกรงว่า....

หนวกหูว้อย!!!! แกน่ะนั่งเงียบๆตุ้มติ๋ม ไปเลยไอ้น้องเวร!!!!”…ตะคอกซะเสาหลักหมอกนั่งหงอเลยโอนี่จัง..

....พี่ผมพยายามจะช่วยพี่แล้วนะ แต่พี่ไม่ฟังอะ  ถ้าไส้ขาดอย่ามาโทษผมนะ....

หลังจากที่แม่นกเอา ไอ้นั่น มาเสริฟได้ไม่ถึงนาที...

ก๊องส์....โดนไปสามช้อนยูอิจิโร่ผู้ห้าวเป้งเมื่อกี้ถึงกับนอนคอพับคาโต๊ะ....หน้านี่แดงแปร๊ดไม่ต่างจากโทคิโตะรอบที่แล้ว

ผมถามจริงๆ...นี่คุณใส่พริกไปกี่เม็ดเนี่ย...

คุณพี่ท่าทางดูห้าวเป้งดีชั้นก็เลยจัดไปสองร้อยเม็ดค่ะ...แต่ท่าทางจะมากไปหน่อยนึง....= A  =”ระหว่างที่คุยกันอยู่นั้นยูอิจิโร่เองก็พยายามที่จะยกคอที่นอนพับอยุ่ขึ้นมา

“..มะ ไม่เลวนี่นา จัดว่าเผ็ดใช้ได้อยู่..แต่ที่หลัง เบาๆหน่อยก็ดี...

ขะ—ขอ...ผลไม้..ล้างปากที....อ่อก

พี่ครับ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

            พอยูอิจิโร่เริ่มดับความร้อนของพริกสองไร่(ไร่ละ100เม็ด)ได้ในระดับนึงแล้ว โคยูกิจึงเริ่มทำอาหารทุกอย่างที่โทคิโตะเคยทาน คนเป้นพี่ที่แลดูหัวร้อนตลอดเวลาถึงกับเอ่ยปากว่า..

อื้ม!!ไอ้นี่ก็อร่อย  ไอ้นี่ก็ด้วย!!! อึมมุๆ....

คุณยูอิจิโร่ระวังติดคอนะ   ค่อยๆทานค่ะ=  - =;;”

ขอโทษด้วยนะครับ ตอนพวกเราเด็กๆไม่ค่อยมีอะไรแบบนี้กินน่ะครับ...ปกติกินแต่พวกผักป่ากับปลาที่ไปตกมาได้น่ะ...

ของแบบนั้นชั้นก็เคยกินค่ะ...”…พวกคุณไงป้อนให้ชั้นทุกวันๆน่ะ ผักป่ากับปลาเนี่ย=  - =

เห...อ้อ ต้องเป้นช่วงที่คุณออกไปเรร่อนของนอกแน่ๆเลยครับ

ก็..อ่า..ประมารนั้นแหละค่ะ...

อร่อย!!!!!!!!!อร่อย!!!!!!”….ทานโทษนะยูอิจิโร่...นายจะเป็นเรนโกคุสองเรอะไง ห๊า!!!!!

...

โดยรวมแล้วใช้ได้...ถูกใจข้าทุกอย่าง....ข้าให้ผ่านยูอิจิโร่ออกความเห็น หลังจากฟาดบรรดาอาหารฝีมือแม่นกจนเกลี้ยงทุกจานโดยใช้ สีหน้าแป้นแล้นเป็นตัวตัดสิน

คุณพี่ชอบก็ดีแล้วล่ะค่ะ^ ^”

ออร่านุ่มฟูโผล่มาอีกแล้ว ก่อนที่พ่อน้องชายตัวดีจะยกมือขึ้นปัดไอ้ออร่านั่นออกไป...

ทำอะไรของแกวะ มุอิจิโร่!!!!!!!!!”

เปล่าครับ ผมแค่ไม่สบอารมณ์เฉยๆ = 3 =”

แกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!!”

 

เสื้อผ้าของคุณยูอิจิโร่เดี๋ยวชั้นเอาไปซักให้ในวันพรุ่งนี้  ระหว่างนี้คิดว่าน่าจะใส่ชุดของคุณโทคิโตะได้สินะคะ?

เรื่องนั้นไม่มีปัญหาหรอก ข้ากับมันขนาดตัวไม่ต่างกันเท่าไหร่

ต่างกันแค่อายุครับ...พูดแค่นั้นแล้วก็โดนคนพี่ตบหัวไปทีนึง...

แต่ข้าเองก็สงสัยตั้งแต่มาแล้วนะ เธอเป็นผู้หญิงของมัน  ทำไมไม่ค่อยจะเรียกชื่อเจ้าน้องบ้าเลยล่ะ เห็นเรียกแต่ คุณโทคิโตะๆ ทีกับข้าเจ้ากลับเรียกชื่อหน้าตาเฉย??  เดี่ยวมันก้น้อยใจเข้าให้หรอก

ระ..เรื่องนั้นน่ะ..เวลาเรียกชื่อเค้า เค้าชอบทำอะไรเอาแต่ใจค่ะ แล้วก็..แล้วก็ชอบฉวยโอกาสจับนุ่นจับนี่ด้วย>A<!!!!”

โฮ่ะโฮ่...ผู้เป้นพี่เมื่อได้ยินดังนั้นจึงเหล่ไปยังน้องชายที่น่ารัก นัยน์ตาสีมินต์กรีนอันว่างเปล่าเสไปทางอื่น มือเล็กยกขึ้นคีบหน้าโทคิโตะทันทีไม่เบานี่หว่า  แค่เรียกชื่อแค่นี้แกก็เปิดโหมดหื่นเลยหรอไอ้น้องเวร

อั้ยอั้ยอ้าอี้ (ไม่ใช่นะพี่)

ก็เจ้าทุกข์เขาฟ้องข้าขนาดนี้น่ะ   ข้าไม่แปลกใจเลยนะว่าทำไมแกถึงยังไม่จัดการสำเร็จโทษนางสักที

“///////”

พี่ครับ!!!!! ///”

ไม่ต้องมาทำเป็นอายเลย   ข้าก็แค่จะพูดในสิ่งที่ข้าควรจะพูด  ถึงนางจะไม่ด่าไม่ว่าอะไรแก แกก็ควรให้เกียตรินางบ้าง!”

...แกนึกจะจับก็จับ   ผุ้หญิงน่ะเค้าไม่ชอบหรอกนะ รุ้ไว้ซะไอ้น้องบ้า!”นิ้วเรียวตรงเข้าจิ้มๆหน้าเสาหลักหมอกจนกระเด้งไปด้านหลังทำเอาคนโดนจิ้มถึงกับเถียงไม่ออก

ส่วนเจ้าน่ะ โคยูกิดีแล้วที่บอกข้า  ข้าจะได้สั่งสอนมันว่าอยุ่กับเจ้าควรทำยังไง หรือไม่ทำอะไร

อีกอย่างนึงที่แกควรจะรุ้ไว้....นางมีสิทธิที่จะบินหนีจากแกได้ทุกเมื่อ ถ้าแกยังใช้ปราณปลาหมึกอะไรของแกอีกพร่ำเพรืออีก  ที่หลังควรจะถามนางก่อนว่าทำได้หรือไม่ได้ เข้าใจไหม!!!ห๊า!!!!”…หมอกโดนพี่ด่าโดนป็นชุดเลยค่ะ ทุกคน

คุณยูอิจิโร่คะ คือว่า...โทคิโตะเค้าไม่ได้อะไรถึงขนาดนั้นนะคะ...อย่าว่าเขาเลยนะ...

เจ้าไม่ต้องพูดเลย อยู่เฉยๆ  ดูข้าดุเจ้าน้องไม่ได้เรื่องไปเงียบๆเถอะน่า!!!”

ไอ้เจ้าเสาลมนั่นข้าดูปราดเดียวก็รุ้แล้วว่ามันจริงจังกับยัยนี่  ถ้าแกพลาด...  แม่นกก้จะบินหนีแกไปไม่กลับมาอีกเลย

จำไว้ว่าวายุน่ะสามารถเป่าหมอกให้ปลิวหายไปได้ทุกเมื่อ  ถ้าหากแกยังเป็นแบบนี้อยู่ เข้าใจไหม!!?

“……”

ข้าถามว่าเข้าใจไหม เสาหลักหมอก โทคิโตะ  มุอิจิโร่!!?

ผมเข้าใจครับ พี่!!!”เขามองแววตาน้องชายครุ่นึงก่อนจะตบบ่าไปมาที่ค่อนข้างจะแรงพอสมควร  สีหน้ายิ้มแย้มของพี่ชายเริ่มกลับมาอีกครั้งนึงหลังจากด่าน้องแว้ดๆไปตั้งแต่เมื่อกี้ถ้าเข้าใจแล้วก็พยายามเข้าละกัน

จะว่าไปสวนหลังบ้านของแก ตั้งแต่มาข้าเห็นมีสวนผักด้วย เธอปลูกไว้เรอะ ยัยนก…”

เอ่อ ค่ะ มีสวนผักนิดๆหน่อยๆกับสวนดอกไม้น่ะค่ะ เอาไว้จัดแจกันในบ้าน....แต่จริงๆควรจะเรียกว่าคฤหาสน์มากกว่า....

.....เวลาที่คุณโทคิโตะออกไปทำงานชั้นอยุ่บ้านคนเดียวไม่ก็มีพวกคุณคันโรจิกับชิโนบุมาคุยด้วย  ถ้าไม่งั้นก็ลงไปมอมแมมเปื้อนดินเปื้อนโคลนอยุ่ที่สวนค่ะ..

หืม...สามีออกไปทำงานนอกบ้าน เจ้าก็จัดสวนงั้นรึ ไม่เลวนี่...

โดยปกติแล้วผมจะทิ้งอิกาไว้สองตัวครับ ถ้าไม่ใช่ภารกิจอะไรที่มันจำเป็นจริงๆ ยิ่งช่วงนี้ผมได้ข่าวจากอิกาว่ามีหมาวอนตายตัวขาวๆมันชอบมาป้วนเปี้ยนแถวๆสวนของโคยูกิน่ะพี่…”

หมาวอนตาย...อ้อ หมาที่หัวหงอกๆ พูดจาน่าเตะปากเมื่อกลางวันสินะ?”…พูดจาน่าเตะปาก โอ้ย โอนี่จางงงง

ก็...ไอ้คนนั้นนั่นแหละครับ…”เขาเอ่ยพลางถอนหายใจเบาๆ ยูอิจิโร่เองก็ดูเหมือนว่าจะเข้าใจอารมณ์น้องชายตัวเองอยุ่บ้าง แต่เขาเดินทางมาทั้งวันแล้วจึงพูดตัดบทว่า

...ข้าเองก็เมื่อเนื้อ เมื่อยตัวแล้วเหมือนกัน.....พวกเจ้าเองก็อย่าอยุ่ให้มันดึกนัก  ห้าว ~ ไปอาบน้ำแล้วนอนดีกว่าเขาเอ่ยพลางเดินดุ่มๆออกจากห้องครัวไป

 

....

 

เช้าวันต่อมา

คุณโทคิโตะ วันนี้พอจะว่างมั้ยคะ??...

...มีอะไรรึเปล่าครับ?เขาเอ่ยพลางลดแก้วชาในมือลง ส่วนยูอิจิดร่ก้นั่งโซ้ยข้าวเช้าอยุ้ข้างๆ ถ้าดูตามขนาดตัวเนี่ย มันเหมือนพี่แกเป็นลูกมากกว่าพี่ชายหมอกนะ เนื่องจาก ขนาดตัวมันล๊อคไว้ตอนที่ตาย ไม่ได้สูงขึ้นมาหน่อยเหมือนน้อง

พอดีว่า...ชั้นอยากจะไปซื้อดอกไม้กับพวกของใช้ในการจัดสวนเพิ่มค่ะ  ปุ๋ยก็หมดแล้วด้วย....

ก็เลยอยากจะให้คุณไปเป็นเพื่อนหน่อย..ตะ-แต่ถ้าไม่ว่างก็ไม่เป้นไรนะคะ  เดี่ยวชั้นไปวันอื่นก็ได้...

ผมไม่ได้บอกว่าผมไม่ว่างนี่ครับ....พี่ยูอิจิโร่ไปเดินเล่นข้างนอกกันไหมครับ?

โฮ่ ย่านนี้มีที่ๆน่าสนใจด้วยรึ....ไม่ใช่ว่าเจ้าจะให้พวกข้าไปช่วยแบกของให้รึไง หืม?เขาเอ่ยพลางเหล่ไปทางโคยูกิด้วยสีหน้าจริงจัง แต่พี่แกก็ไม่ได้ว่าอะไร 

“…แหะๆ ก็ไม่เชิงหรอกค่ะ...ถ้าให้คุณพี่อยู่บ้านคนเดียวอาจจะเบื่อแย่น่ะค่ะ

ฮ่ะๆ ข้าก็ไม่ได้เบื่ออะไรขนาดนั้นหรอก แค่ไม่รุ้จักที่ทางน่ะ  เกิดข้าหลงทางขึ้นมาพวกเจ้าจะแย่เอาคนเป็นพี่เอ่ยในขณะที่หัวเราะร่า ก่อนที่จะยกชาขึ้นดื่มวันนี้จะพาข้าไปไหนดีล่ะ?  ข้ายอมทำตัวเป้นลูกเจ้าหนึ่งวันเลยนะ มุอิจิโร่ ฮ่าๆๆ

พี่ครับ!!!!!!!!”

มันก็ควรจะเป้นวันที่ ลัลล้า เพราะว่าทั้งสามคนพากันไปซื้อของเข้าบ้านตามปกติล่ะนะ....แต่ว่ามันดันมีเรื่องน่ะสิ....

 

ย่านการค้าในเมือง

แถบนี้ดูเจริญดีนี่นา ผิดกับเมืองเล็กที่ข้ากับน้องเคยเอาฟืนลงมาขายเลยนะ ที่นั่นน่ะดูบ้านนอกไปเลยยูอิจิโร่ในชุดยูกาตะสีดำเอ่ยในขณะที่มองนุ่นมองนี้ในเมืองไปมา

ตอนชั้นมาอยุ่ที่นี่แรกๆก็คิดเหมือนกันค่ะ…”

อ้อใช่...ข้าจำได้ มีครั้งนึงที่ข้าไปซื้อข้าวในเมืองหลังจากขายฟืน พอเราเดินผ่านร้านขนมเล็กๆในเมือง ไอ้น้องบ้ามันก็งอแง บอกว่า พี่ครับ ขนมอันนั้นน่าอร่อยจัง เราซื้อได้ไหม พอข้าบอกว่าไม่ได้ เจ้านั่นก็งอแงใหญ่

ฮ่าๆๆๆๆ

ฮ่ะๆๆๆๆ คุณโทคิโตะเนี่ยเหมือนเดกตั้งแต่เล็กจนโตเลยนะคะ

“..นี่พวกคุณเล่นเผาผมระยะเผาขนแบบนี้ ....สนุกกันมากมั้ยครับ...=  - =”

กึก..

อะ...! แหม่ แหม่...บังเอิญจังเลยนะครับ คุณชินาสึกาว่า^O^”โทคิดตะพูดพลางดึงเขนโคยูกิให้มาแนบชิดกับตัวเอง ส่งผลให้อะไรที่มัน นุ่มนิ่มโดนแขนเขาเต็มๆ

แก!!!! ไอ้หมอก!!!!!เอาแขนของแกออกไปจากโคยูกินะเฟ้ย!!!!!!”

นัยน์ตาสีมินต์กรีนหรี่ต่ำก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย  เรียวปากนิ่งเรียบเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แลดูไม่คอยจะพอใจนัก

คนที่ไม่ใช่สามีอย่างคุณมีหน้ามาออกคำสั่งกับผมด้วยหรอครับ^ ^”

ถึงข้าไม่ใช่สามีนางเหมือนแก แต่ข้าก็ไม่ชอบเห็นเสาหลักบางคนใช้ความตัวเล็กฉวยโอกาสหรอกโว้ย

..อิจฉารูปร่างเหมือนเด็กของผมหรอครับ ก็อย่างว่าแหละ...โคยูกิเค้าชอบแนวโชตะค่อนมากกว่า  บางทีผมอาจจะลีลาเด็ดกว่าแล้วถึงใจกว่า......สกิลปากดีหมอกทำงานอีกแล้ว...

ลีลา....ลีลาอะไรของแกวะ มุอิจิโร่ หรือว่าแก!!! แกทำอะไรโคยูกิ!!!”

อ้าแย่จัง พอดีว่าเป้นเรื่องของ สามีภรรยา น่ะครับ บอกให้คนนอกรุ้ไม่ได้ด้วยสิ ~”

       ยูอิจิโร่มองน้องชายกับเซนามิสลับกันไปมาก่อนจะเอ่ยเปรยๆขึ้นมาใช้ได้นี่ แม่น้องสะใภ้....สามารถทำให้ไอ้น้องบ้ามันปากดีใส่คนอื่นแบบนี้ได้ ….ไม่ธรรมดาเลยนี่เราน่ะ

จะเรียกว่าเป็นคำชมหรือว่าอะไรดีคะเนี่ย ….= - =”

 

ร้านอาหารไม่ไกลจากจุดนั้นมากนัก

 

ผ่าง!!!....สายหมอกคนพี่กำลังนั่งกอดอกด้วยสีหน้าที่แบบว่าเขม่นปนกวนตินเรียวปากเริ่มยิ้มแสยะ มากถึงมากที่สุด....

 

โฮ่...ไม่คิดว่าการที่ข้ามาเดินเล่นวันนี้เนี่ย จะมาเจอหมาปอมถั่วงอก ในที่แบบนี้~”

 

ชิ้ง!!กล้องแพลนไปที่คนที่ถูกเรียกว่าหมาปอมถั่วงอกซึ่งนั่งทำหน้าเหมือนพร้อมจะร่างกายถูกปะทะได้ทุกเมื่อ เนื่องจากว่าแค่เห้นแม่นกมาเดินกับมุอิจิดร่ก็ปวดร้าวพอแล้ว นี่ยังพกตัวพี่มันมาด้วย!!!

 

หมอกคนพี่อย่างแก ยังมีหน้ามาเดินสลอนกับภรรยาชาวบ้านอีกเรอะ...เจ้าหมอกคนพี่แกวางแผนอะไรอยุ่!!!!”

ข้าไม่ได้มากับยัยนี่ตามลำพังนี่  น้องข้าก็มาด้วย แกจะมาหาว่าข้าวางแผนอะไรไว้อีกเรอะ คิดเองเออเองไปรึเปล่า??!”

หน่วยพิฆาตอสุรเองก็ไม่ได้มีกฎว่าห้ามต่อยกับประชาชนที่มาขัดขวางงานสินะ ก็มาสิวะ!!!  ไอ้หมอกคนพี่!!!!”

ห๊า!!!แกคิดว่าแกเป้นเสาหลักแล้วจะต่อย คนนุ้นคนนี้ก็ได้เรอะ  ไอ้หงอกหน้าบาก  จะเอารึไง!!!!!”

 

      โคยูกิกับโทคิโตะได้แต่นั่งเปนตัวประกอบฉากในขณะที่คนที่ได้ชื่อว่าเป็นพี่ชายกำลังนั่งแขวะกับไปแถมมีออร่าหน้ากากปีศาจลอยเด่นเป็นคัทเอาห์อยุ่บนหัวพี่ๆทั้งสองคนด้วย  แน่นอนว่าเสาหลักลมเองก็ไม่ได้มาคนเดียว แต่มีน้องชายมาด้วยแถมกำลังล๊อคแขนพี่ชายที่ทำท่าจะท้าตีท้าต่อยชาวบ้านกันในร้าน

ตั้งแต่มาเธอเพิ่งสังเกตว่านอกจากเสาหลักลมแล้วมคนหน้าไม่คุ้นติดสอยห้อยตามมาด้วย

คนหัวดำๆตรงนั้น.....ใครหรอคะ?  คุณโทคิโตะ

...เธอก้มลงมากระซิบถามในขณะที่ตรงหน้ากลายเป็นฉากคล้ายก้อตซิล่าหัวดำกับคิงกิโดร่าหัวขาวแว้ดๆใส่กันอยู่

..น้องชายของคุณชินาสึกาว่าครับ...ชื่อชินาสึกาว่า เกนยะ...

อ้อ....แต่ดูท่าทางเขาดูไม่ค่อยหัวร้อนเหมือนคนพี่เลยนะคะ

คนน้องก็แบบนี้แหละครับ...ดูอย่างพี่ยูอิจิโร่สิ ผมได้ยินมาว่า คุณชินาสึกาว่า เค้าไม่ค่อยจะยอมรับน้องชายสักเท่าไหร่ เพราะเหตุผลในอดีตครับ..แต่ดูเหมือนว่าเขาจะให้ความเคารพคุณฮิเมะจิเมะมากเลยนะ

คุณลูกค้าทั้งสองคนคะ กรุณาใจเย็นๆก่อนนะคะ ทะเลาะกันแบบนี้มันรบกวนลูกค้าท่านอื่นนะคะ  ; A ;’

                 หลังจากโดนพนักงานร้าน ปรามไป ทั้งสองคนก็กลับมาเขม่นกับเงียบๆ เมื่อเธอเห็นว่าเหตุการณ์สงบลงแล้วจึงได้เอ่ยทักทายคนที่เธอไม่เคยเห็นหน้า

เอ่อ.....ชินาสึกาว่า ชั้นเพิ่งรุ้ว่าคุณมีน้องชายด้วย  ชื่อ เกนยะ ใช่ไหมคะ??

“//////”

“..เฮอะ ข้าไม่เคยมีน้องชายหรอก….!”

พ-พี่ครับ...; A ;”

แย่จังเลยน้า มีน้องชายแท้ๆแต่ไม่ยอมรับ  พวกลุงๆคนชราเนี่ยเอาใจยากจังเลยเนอะ~”สงครามประสาทระหว่างพี่ชายได้เริ่มอีกครั้ง...ทันใดนั้นเอาเส้นประสาทก็เริ่มปูดขึ้นมาบนหัวเสาหลักลมมากขึ้นเรื่อยๆ

คุณเกนยะอายุเท่าไหร่หรอคะ ตามพี่ชายออกมาเดินเล่นหรอคะ ????...หรือว่ามีภารกิจแถวๆนี้??

“///////”

ฮ้า หรือว่ามาหาขนมอร่อยๆทานหรอคะ....คุณเกนยะคะ? นี่ได้ยินที่ถามมั้ยคะ...??เธอเอ่ยพลางเอียงคอถาม

“//////”

          เมื่อเขาเห็นว่าโคยูกิถามเท่าไหร่ก็ไม่ยอมตอบแถมสายตายังจ้องไปส่วนที่ต่ำกว่าไหล่มาสักพักแล้ว ดวงตาสีมินต์กรีนเองก็เริ่มสงสัยแล้วไม่พอใจกับที่ของชายเจ้าของชื่อ..

“..คุณเกนยะ ภรรยาผมถาม นี่คุณกล้าเมินหรอครับ...อยากไปลอยละล่องในทะเลหมอกมากใช่ไหมครับ?

งั้นคุณโทคิโตะก็ช่วยบอกภรรยาให้ใส่เสื้อให้มันมิดชิดหน่อยสิครับ ผมไม่กล้ามองงง!!!!! TTOTT!!!”

….อ้อ ผมลืมไปว่า ชุดปกติของโคยูกิมันแทบจะถอดแบบมาจากชุดคุณมิตสึริ...โคยูกิเองก็เลยพยายามอย่างยิ่งที่จะติดประดุมแต่ว่าขนาดของเธอมันใหญ่เกินไป  จึงแก้ปัญหาด้วยการกระชับฮาโอริลายกระเรียบเข้ามา

...ข้ามาซื้อของแถวนี้แล้วมาเจอกับพี่เข้า แต่พี่เค้าไม่ยอมคุยกับข้า...ขนาดข้าเอาโอฮากิที่พี่ชอบมาให้ก็ยังไม่สนใจเลย

...ทำไมคุณเกนยะไม่ลองหาเวลาคุยกับคุณพี่ละคะ ชั้นว่าคุณซาเนมิดูเป็นคนอัทธยาศัยดีออกนะคะเธอเอ่ยพลางชี้ไปยังพี่ชายสองคนที่เขม่นกันอยุ่ข้างๆ.....นั่นเธอเรียกว่าอัทธยาศัยดีหรอ!!!

ข้าเคยจะคุยกับพี่แล้วแต่พี่น่ะตอบกลับมาว่า ข้าไม่มีน้องชาย!’ น่ะ....ก็เลยคิดว่าถ้าเอาโออากิที่พี่ชอบมาให้อาจจะยอมคุยด้วย..”….อ้อ..เอาของกินล่อนี่เอง...ความคิดนี้คุ้นๆเหมือนเสาหลักบางคนเลยนะคะ

“….?

         เธอเอ่ยก่อนจะยิ้มๆไปที่เสาหลักที่ว่า  ซึ่งเจ้าตัวเองก็ทำเป้นไม่รุ้ไม่ชี้แล้วจิบชาเงียบๆ ปล่อยให้พี่ชายของคนที่ยังเขม่นกันไม่เลือกเถียงกันไปเถียงกันมา จนพี่พนง.ต้องเดินมาปรามอีกรอบ   ระหว่างนั้นอิกาของโทคิดตะกับเซนามิที่หายไปตั้งแต่เช้าก็บินเข้ามาทางช่องลมในร้าน....

ก๊า! มีภารกิจด่วนเข้ามา....  ก๊า!  ภารกิจแทรกซึมและสังเกตการณ์  ก๊า!’มันเอ่ยพร้อมกันเรียกความสนใจของสองเสาหลักที่นั่งอยุ่ที่นั่นทันที

....ภารกิจนี้ เสาหลักวายุ ชินาสึกาว่า เซนามิ กับ เสาหลักหมอก โทคิโตะ มุอิจิโร่จงฟัง!...มีรายงานถึงอสูรข้างขึ้นออกล่าหญิงสาวชั้นสูงอยู่เขตที่เสาหลักวายุรับผิดชอบอยู่  ก๊า!  จงรีบไปในทันที!’

แต่เนื่องด้วยตอนนี้ มีท่านยูอิจิโร่มาด้วยจึงได้มีการอนุญาตให้ตัดสินใจว่า จะพาสึคุโกะและพี่ชายไปด้วยได้ ! ท่านเจ้าบ้านเห้นว่าอาจจะเป็นประโยชน์ต่อภารกิจน่ะขอรับ ก๊า!’คุโระเอ่ยในขณะที่จ้องมองไปที่ยูอิจิดร่ซึ่งนั่งทำหน้างงๆอยุ่

        ปึ้ง!!!เสียงกำปั้นทุบโต๊ะเป็นเชิงไม่พอใจดังมาจากฝ่ามือของเสาหลักวายุ ท่าทางของเขาแลดูขัดใจมากที่ต้องไปทำภารกิจในเขตตัวเองกับเสาหลักที่เขาเหม้นขี้หน้าที่สุดอย่าง มุอิจิโร่...

                   ท่านเจ้าบ้านคิดอะไรอยู่... ทำไมถึงจับคู่ข้ากับเจ้าหมอกเนี่ย!!! น่าหงุดหงิดชะมัด!!!!!”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 181 ครั้ง

374 ความคิดเห็น

  1. #110 TANGGบุ๋ยๆ (@tangSa14) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 03:01
    สู้ๆนะคะน้องหมอก กอดน้องโคแน่นๆ!
    #110
    0
  2. #109 CQ Pang (@pangchio) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 01:19
    แทรกซึมนี่แต่งหญิงแน่นอน5555
    #109
    0
  3. #107 คนบ้า2018 (@Mira_Saki) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 23:29
    เป็นการจับคู่ที่รู้สึกว่าจะสามารถแทงกันตายได้ทุกเมื่อ=v=
    #107
    0
  4. #106 จดหมายราตรี (@aisica1414) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 23:22
    นั่งรอทั้งวันเลยยย
    #106
    0