[Kimetsu no yaiba] Muichiro X OC. Yoroshiku! ฝากตัวด้วยนะคะ! คุณสามีตัวน้อย!

ตอนที่ 37 : ขนนกเส้นที่สามสิบเจ็ด ความสงสัย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 947
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 148 ครั้ง
    13 ต.ค. 62

มุอิจิโร่พาแม่กระเรียนไปซื้อเครปตามสัญญา แลดูหมีในร่างโชตะมากเล---...อ่อก!!!

 

ย่านร้านค้าในเมือง...

โทคิโตะเดินจูงมือโคยูกิโลลิในขณะที่กำลังมองหาร้านตามที่คันโรจิบอกมา...ขณะนั้นเองก็มีแรงดึงเล็กๆจากแม่นกน้อย

มุอิจิโร่ มุอิจิโร่ ยังไม่ถึงร้านอีกหรอ โคยูกิเมื่อยขาแล้ว ~”

เมื่อยหรือครับ...งั้นเดี่ยวผมอุ้มเดินแทนละกันนะ...เขาเอ่ยพลางก้มลงไปอุ้มแม่นกขึ้นมา พอได้นั่งท่อนแขนของเสาหลักตัวน้อยแล้ว เธอเองก็เริ่มเอ่ยเจี้ยแจ้วทันที

โคยูกิคิดว่า...มุอิจิโร่จะปล่อยให้โคยูกิเดินจนขาลากแล้วซะอีก

ถ้าคุณมื่อยคุณก็บอกผมสิครับ  ผมไม่ใจดำขนาดปล่อยให้ภรรยาตัวน้อยเดินขาลากเป้นลูกกวางหัดเดินหรอกนะครับ

ทันใดนั้นเอง....รอยยิ้มไร้เดียงสาของโลลิน้อยแปรเปลี่ยนเป้นรอยยิ้มนางมารชั่วครู่นึง...

มุอิจิโร่ใจดีจัง โคยูกิรักมุอิจิโร่ที่สุดเลย! >O<”


          เสาหมอกถึงขั้นเอามือก่ายหน้าผากแถมทำท่าวิงเวียน คล้ายจะเป้นลมแดด  โลลิตัวร้ายก็ยังแสดท่าทีน่ารักๆในขณะที่มืออีกข้างของโทคิดตะแทบจะกุมอกยุ่ละ

มุอิจิโร่เป็นอะไร   ทำท่าจะเป้นลม มุอิจิโร่หิวข้าวหรอ?

เปล่าครับ...ไม่มีอะไรสงสัยคงอยุ่กลางแดดมากไปหน่อยเลยมึนๆน่ะครับ...

ตรูควรเรียกรถพยาบาลมารอเลยดีมั้ย....แลดูหมอกแพ้ความสดใสจากแม่กระเรียนมากเลยนะ....

 

ขอบคุณที่มาอุดหนุนค่า ^O^’

 

 

เครปปุ เครปปุ ~  ^O^ ”เด็กสาวที่ท่าทางอารมณ์ดีเอ่ยวนไปมาในขณะที่ใช้ปากเล็กๆกัดแป้งเครปที่อยุ่ในมือ สีหน้าของเธอดูมีความสุขมากทันทีที่ขนมหวานนั้นเข้าปาก

“…โคยูกิ   ไม่ได้อยุ่ต่อหน้าพี่ยูอิจิโร่แล้ว  ไม่ต้องใช้สีหน้าไร้เดียงสาแบบนั้นก็ได้นะครับ

เธอหยุดฮัมเพลงก่อนจะหหันมามองหน้าโทคิดตะที่เดินอยุ่ด้านหลัง สีหน้าของเธอดูบูดๆอย่างไงไม่รุ้สิ

“….คุณรู้ได้ยังไงกันคะว่า  ชั้นไม่ได้มีนิสัยเด็กๆตามร่างนี้น่ะ= - =”

...ผมดูออกแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร เพราะว่าอยากจะเห็นท่าทางที่มันน่ารักน่าฟัดในร่างเด็กนี้ไปนานๆ  แต่พอคุณไปอ้อนพี่ยูอิจิโร่บ้างผมก็หงุดหงิดขึ้นมาน่ะ ^ ^”

เห...กับชั้นที่ร่างตัวเล็กแค่นี้  ยังหึงหวงแม้กระทั่งพี่ชายฝาแฝดอีกหรอคะ  นิสัยไม่ดีเลยนะ?เธอเอ่ยพลางยิ้มเล็กๆ

ผมบอกแล้วไงครับว่าถึงเป็นพี่ก็ไม่มีท่าทียกเว้นนะ.... ถ้าคุณน่ารักแบบนี้ในร่างปกติก็ดีสิครับ....ผมจะได้มีอารมณ์ต่อแขนต่อขาให้มุอิจิโร่ตัวน้อยมากขึ้น

งั่มๆ ชั้นบอกแล้วไงคะว่า  อายุชั้นยังไม่ถึงเกณฑ์น่ะ   พวกผู้ชายเนี่ย  ความอดทนต่ำจังเลยนะคะ


          จากนั้นร่างกายเล็กๆก็ลอยหวือขึ้นมาบนท่อนแขนโชตะหมี---เสาหลักที่แลดุจะหมั่นไส้กับความง้องแง้งงของโคยูกิดลลิซะเหลือเกิน  เธอมีสีหน้าตกใจเล็กน้อยเพราะอยุ่ๆเขาก็แย่งเครปไปจากมือเธอ

 

งั้นหากคืนร่างเดิมแล้วคุณก็เพลาๆเรื่องท่าทางอันแสนน่ารักลงหน่อยสิครับ ...เดี๋ยวผมอดใจไม่ไหวขึ้นมาละก็….”

 

...ขอแค่คืนเดียว  คุณจะจำมันไปอีกนานจนไม่กล้าเอ่ยชื่อชายอื่นต่อหน้าผมเลยละครับ ^  ^”

 

กร๊วบ!!!เครปในมือถูกแย่งคืนก่อนที่จะจับยัดปากมุอิจิโร่ที่กำลังยิ้มแสยะหยอกล้อกับโคยูกิตัวน้อย

...กับชั้นที่ร่างลดเหลือแค่นี้ แต่ไอ้ความหื่นที่คุณซ่อนไว้ในหน้าตาน่ารักเนี่ย มันไม่ลดลงเลยนะคะ คุณโทคิโตะ= - =”

ผมไม่ได้หมายถึงคุณในร่างนี้ครับ  ผมหมายถึงคุณร่างปกติ.....ที่ก้นนิ่มๆน่ะครั—โอ้ย เจ็บๆๆ!!!”

..นิสัยไม่ดีเลยนะคะ เป้นเสาหลักประสาอะไรคะเนี่ย !”

อย่าบีบจมูกผมสิครับ เดี่ยวหายใจไม่ออกขึ้นมา คุณต้องแบกผมกลับบ้านนะครับ

ก็ใครใช้ให้คุณพูดจาโม่ยๆแบบนั้นละคะ!”

ผมก็แค่อยากที่จะ...โม่ยเมียบ้าง.....ไม่ได้หรอครับ?..แม่นกไม่ได้พูดอะไร ได้แต่นั่งกัดเครปกินด้วยความหงุดหงิด(จริงๆก็เขินนั่นแหละ) เพราะหมอกเล่นเอาสีหน้าเด็กน้อยน่ารักพูดจาโม่ยๆแบบนั้นออกมา ถ้าเธอยิ่งเถียงเขาละก็มันก้จะมีสรรพนามเลี่ยนๆหลุดออกมาอีก


ในระหว่างนั้นเขาก็นึกถึงอะไรบางอย่างที่พี่ชายของเขาพูดไว้ตอนที่โคยูกิหลับอยู่...

ว่ายังไงนะครับ...นางเอาท่าปราณผมไปใช้งั้นหรอ?

ก็ตอนที่เจอเจ้าอสูรสองพี่น้องนั่นน่ะ มันมีอสูรกลุ่มนึงพุ่งมาหาข้ากับผุ้รอดชีวิต...ข้าคิดว่าพวกมันคงถึงตัวข้าแน่

แต่ข้าก็เห็นโคยูกิกระโดดลอยขึ้นไปบนอากาศแถมพูดชื่อนำหน้าว่าปราณหมอก เลยคิดว่าน่าจะจำท่าของแกมาใช้เพื่อช่วยพวกข้าน่ะ....แถมรุนแรงมากพอที่จะแกเนื้ออสูรพวกนั้นเป็นบ่อน้ำมะเขือเทศได้เลยนะ

‘……’เสาหลักหมอกมีสีหน้าครุ่นคิดแต่ก็ไม่ได้มีท่าทีอะไรตอบสนอง  เขาเองก็จำไม่ได้ว่าไปสอนท่านั้นให้นางตอนไหน หรือคงจะเคยเห็นผมใช้ละมั้งครับ....นางเลยจำท่านั้นมาใช้ในสถานการณ์คับขันน่ะ

โฮ่.....หลักสูตรสึคุโกะอะไรของแกสินะ...


แต่นางไม่มีดาบนิจิรินเป้นของตัวเอง...ดาบที่นางใช้ก็สร้างมาจากน้ำแข็งให้มีรูปร่างเหมือนกับดาบนิจิรินของผม

 

หรือว่าดาบน้ำแข้งที่นางใช้จะมีความลับอะไรที่นางไม่บอกเขารึเปล่า?

 

      มันมีหลายครั้งหลายหนช่วงที่เขาพาเธอไปฝึกสึคุโกะ  ระหว่างทางกลับอาจจะเจออสูรบ้าง ดาบน้ำแข็งมันไม่น่าจะคมมากขนาดที่ว่าตัดคออสูรได้เรียบๆเหมือนใช้ดาบนิจิริน พื้นผิวของน้ำแข้งแบบนั้นน่าจะมีรอยแหว่งเละๆบ้าง

...แต่ที่เขาสังเกตคือมันเป็นรอยตัดที่เหมือนดาบนิจิริน แถมยังคมมากขนาดที่ว่าตัดต้นไม้ตัดหินโดยที่ไม่บิ่นเลยด้วย..

 

...ในวิชาที่นางเสกดาบเล่มนั้นมาใช้... มันต้องมีอะไรแน่ๆ....

 

หืม...คุณโทคิโตะ มีอะไรหรอคะ ชั้นเห็นทำหน้าคิดอะไรมาตั้งแต่เมื่อกี้นี่แล้วน่ะ

อ้อ...เปล่าครับ ผมก็แค่คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยน่ะครับ

..….ลูกสาวของอสูรข้างขึ้นลำดับหนึ่ง มันไม่น่าจะมีอะไรธรรมดาอยู่แล้วล่ะ   นอกจากวิชาดาบที่นางมีติดตัวมา เปิดปราณใช้ได้โดยที่ตัวเองไม่ใช่คนระดับเสาหลัก  ความแข็งแกร่งของกล้ามเนื้อซึ่งน่าจะทัดเทียมหรือเกือบเท่าคุณคันโรจิ......

 

...สี่ปีกว่าๆที่นางหายไปจากโพรงวันนั้น...ทำไมถึงได้ความสามารถรอบด้านเกินคนธรรมดาแบบนี้

(เอ่อ...โทคิโตะ แม่นกเป็นมนุษย์นะ   แค่โดนเลี้ยงดูมาโดนไอ้อสูรข้างขึ้นโม่ย-ลูก โม่ย-หลานแค่นั้นเอง...)

ในขณะที่พวกมุอิจิโร่กำลังเดินบนถนนในเมืองอยุ่นั้น จุ่ๆก็มีเสียงทักมาจากชายด้านหน้าที่ไม่คิดว่าจะได้เจอในที่แบบนี้


            ชายร่างสูงท่าทางไฮเปอร์ ผมสีทองปลายผมสีแดง นัยตากลมโตสีส้มที่ดูกระตือรือร้นตลอดเวลา ผ้าคลุมอาโอริลายไฟแบบนี้มันจะเป้นใครไปไม่ได้นอกจาก เสาหลักเพลิง  เรนโกคุ  เคียวจูโร่

(แน่นอนว่าหมอนี่น่าจะเป็นฮัตแบนในอุดมคติของใครหลายๆคน เอ้า!ชูป้ายไฟ  กรี๊ดหน่อยค่า!...)

 

อ๊ะ!!นั่น มุอิจิโร่กับ เอ...โคยูกินี่นา อื้ม!! มาเดินเล่นงั้นหรอ!!!”

เมื่ออยุ่ต่อหน้าคนอื่นโคยูกิจึงกลับเป็นโหมดเด็กผู้หญิงตัวน้อยไร้เดียงสาทันทีเคียวจูโย่ เคียวจูโย่ =A=”

...เอ...โทษนะมุอิจิโร่คุง! ทำไมนางตัวเล็กจ้อยแบบนี้ล่ะ=  - =”

พอดีก่อนหน้านี้ นางโดนพิษจากอสูรข้างขึ้นน่ะครับ...แต่ชิโนบุให้ยาแก้พิษมาแล้วน่าจะเป้นผลข้างเคียงจากยา...

“..อ้อ อะฮ้า น่ารักดีนี่!เหมือนเจ้าหญิงน้อยเลยนะ!!”

ตุบ...พอเรนโกคุพูดจบแม่นกน้อยก็กระโดลงมาจากท่อนแขนเสาหมอก มือเล็กๆดึงชายเสื้ออาโอริลายไฟไปมา

เคียวจูโย่ตัวสุงจังเลย!  โคยูกิชอบคนตัวสูงล่ะ!”

อ้อ อย่างนั้นหรอ!  ท่าทางนิสัยนางจะเด็กตามร่างด้วยนะ มุอิจิโร่คุง!”เขาเอ่ยพลางยกตัวเด็กน้อยขึ้นมาไว้บนท่อนแขน  โดยที่ผู้ปกครองไม่ได้มีท่ามีโมโหหรืออะไร  เรนโกคุน่าจะเป้นข้อยกเว้นสำหรับหมอกละมั้ง...

ครับ...เด็กมากแล้วก็ดื้อซะจนน่าจะจับตีก้นเสียให้เข็ดด้วยครับ...

“…เคียวจูโย่ มุอิจิโร่น่ะ พาโคยูกิมาทานเครปด้วย อร่อยมากเลยล่ะ! เคียวจูโย่อยากกินไหม!?

งั้นหรอ! แต่ว่าชั้นเพิ่งกินข้าวมาน่ะ โคยูกิกินไปเถอะนะ!”

บุ่วววว....= 3 =”

นางชอบปั่นหัวผมเล่นน่ะครับ...เห็นร่างเด็กๆแบบนี้แสบใช่ย่อย  กับคุณน่ะผมเป็นกรณียกเว้นครับ เล่นกับนางได้ตามสบายครับ  เรนโกคุโทคิดตะเอ่ยด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ดูเหมือนว่าเขาจะไม่โกรธจริงๆนั่นแหละ

...ทำเอาร่างบางที่อยากปั่นหัวสามีตัวน้อยหมดสนุกไปเลย แต่ก็ยังแสดงนิสัยของเด็กน้อยต่อไป

เคียวจูโย่ฟังโคยูกินะ  โคยูกิน่ะจะฟ้องว่า อย่าไปเชื่อที่มุอิจิโร่พูดมากนะ เพราะว่าโคยูกิเป้นเด็กดีตลอดเลย มุอิจิโร่พยายามหาเรื่องแกล้งโคยูกิทุกวันเลย!”

ฮ่ะๆ เป็นสามี-ภรรยา ที่น่ารักดีนะ มุอิจิโร่คุง แม้กระทั่งร่างเด็กยังไม่เว้นเลยหรอ!”

ไม่ใช่อย่างนั้นนะครับ=  - = ;;;”

แม่นกน้อยลอบยิ้มก่อนจะหันไปมองหน้าเสาหลักเพลิงที่อุ้มอยู่ นัยน์ตาสีแดงกลมโตจ้องตาแป๋วก่อนที่จะเอ่ยถามว่า

เคียวจูโย่  มาแถวนี้บ่อยหรอ มาหาขนมกินเหมือนโคยูกิใช่ม้า!  = A =!!”

ใช่แล้ว พอกินข้าวเร็จก็ต้องทานขนมหวาน! แต่วันนี้ทานข้าวเยอะไปหน่อยเลยไม่อยากอาหารน่ะ!...”เขาหัวเราะแห้งๆกับเด็กน้อยในท่อนแขน จนเหมือนจะนึกอะไรได้พลางยื่นโคยูกิส่งคืนให้กับเสาหลักหมอก

อีกอย่างนึง... เจอมุอิจิโร่ก็ดีแล้ว..ผมมีเรื่องที่ต้องคุยแล้วก็ขออนุญาตินายก่อนน่ะ!”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 148 ครั้ง

375 ความคิดเห็น

  1. #151 จดหมายราตรี (@aisica1414) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 12:26
    อร้ายยชอบคำพูดที่ว่าต่อเเขนต่อขาให้มุอิจิโร่สองจังเลยยย
    #151
    0
  2. #150 NORHT_Wind (@Luminasai) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 12:06
    เคียวจูโร่มายเลิฟ<3
    #150
    0