[Kimetsu no yaiba] Muichiro X OC. Yoroshiku! ฝากตัวด้วยนะคะ! คุณสามีตัวน้อย!

ตอนที่ 47 : ขนนกเส้นที่สี่สิบเจ็ด เชื้อสายวายุ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 784
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 142 ครั้ง
    19 ต.ค. 62

         แซ่กๆ....เสียงเร่งสปีดฝีเท้าบนหญ้ามากกมายดังขึ้นในขณะ ที่เจ้าของเสียงนั่นกำลังตรงมายังแม่ลูกหมูป่า(?)ที่อยู่นอกงาน มือเรียวที่เต้มไปด้วยเรียวแรงมหาศาล พุ่งเหวเข้าหาสึคุโกะสาวทันทีที่เจอตัว


หือ?...แม่จ๋าระวัง!!!”อิดโนะสึเกะที่สัมผัสได้ว่ามีอะไรก็ไม่รู้พุ่งลงมาด้วยความเร้วสูง จึงผลักแม่นกกระเรียนไปอีกทาง

โครมมมมมมมมมมม!!!!!!!!!!!...

ครึ่กก....

โฮ่ว ...ใช้ดาบฟันเลื่อยแบบนี้หยุดหมัดข้าได้ด้วย...ไม่เลวเลยนี่  ไอ้หนู?อสูรที่พุ่งเข้ามาคนนั้นเอ่งด้วยสีหน้าพอใจ ก่อนจะพิจารณาหน้าตาของของอิโนะสึเกะแล้วมองไปยังหญิงสาวข้างหลัง

ระ..เรียวแรงไอ้หมอนี่...มัน...นี่น่ะหรออสูรจันทรา...?

หน้าตาคล้ายกันพอสมควรนี่....เมื่อกี้ข้าได้ยินว่าแกเรียกยัยนั่นว่าแม่ งั้นรึ...

“….กรอด...

..น่าสนใจดีนี่  ไม่คิดว่า แม่ดอกไม้สุดสวยนั่นจะมีลูกหลานที่ หน้าเหมือนตัวเองได้เป๊ะๆราวกับถอดแบบกันมาขนาดนี้...แสดงว่าเจ้าโคคุชิโบ มันพลาดรุ่นย่าแล้วจะมาหวัง  รุ่นเหลนของมันสินะ?

พูดอะไรของแกข้าไม่เห็นจะรู้เรื่---เหวอ!!!!!”ยังไม่ทันที่เขาจะได้พูดอะไรก็ถูกมืออสูรจับหัวไว้แล้วเหวี่ยงออกไปให้พ้นทางสายตา  ดวงตาของมันพุ่งความสนใจไปยังเหยื่อที่เขาสนใจ

ข้าเองก็อยากรุ้ว่า เจ้าจะแข็งแกร่งได้เหมือนยัยนั่นรึเปล่า?!...”

โครมมมม!!!

กรี๊ดดดดดด นี่มันอะไรอีกเนี่ย

ตรงนั้นมีระเบืดด้วย ใครก็ได้เรียกตำรวจมาที

‘%$#@...’

ถ้าสุ้กับตรงนี้ไม่ดีแน่ค่ะ...คงต้องสุ้กันในป่า...ว่าจบสาวเจ้าก็ปาหอกน้ำแข้งใส่อสุรตนนั้นแล้วจึงวิ่งหลบเข้าไปในป่า  แน่นอนว่าเจ้าอสุรนั่นพอเห้นเหยื่อวิ่งหนีก็เร่งตามไปแทบจะทันที

 

....คิดเล่นไล่จับกับอาคาสะผู้นี้งั้นรึ...ช่างเหมือนกับสึบากิไม่มีผิด...

 

ทางด้านคุโระที่บินไปหาพวกเรนโกคุ....

 

ก๊า!อสุรข้างขึ้นขอรับ อสูรข้างขึ้นปรากฏตัว  ตอนนี้กำลังสู้อยู่กับท่านหญิง ก๊า!!!’

อสุรข้างขึ้น ลำดับที่เท่าไหร่เรอะ!!!..เจ้ากา!!”เรนโกคุที่ยืนอยุ่ท่ามกลางซากศพอสุรจำนวนมากที่ดำเป็นตอตะโกะเอ่ยถามคุโระที่บินมาแจ้งข่าว

ท่านหญิงส่งข้าน้อยมาก่อนเลยไม่ทันเห็นขอรับ  แต่ท่านหญิงบอกว่าน่าจะเป็นข้างขึ้นขอรับ  ตอนที่ข้าบินมาก็มีเสียงต่อสุ้โครมครามด้วยขอรับ ก๊า!’

เข้าใจแล้วอีกสักพักข้าจะรีบไป.... เจ้ารีบไปแจ้งพวกทันจิโร่ก่อนเถอะ!”

ขอรับ ก๊า!!’


ด้านทันจิโร่กับเซนอิทสึ

มากันเยอะแบบนี้ ไม่แปลกใจเลยที่ต้องให้เสาหลักกับสึคุโกะมาคอยคุ้มกันแบบนี้น่ะบักทันจิดร่พ่อคนดีของเราเอ่ยใขณะที่ตวัดดาบฆ่าอสุรที่กรูกันเข้ามาไม่หยุดเลย

แม้จะมีเนสึโกะร่างอสุรคอยช่วยอยู่แต่ด้วยจำนวนมากขนาดนนี้ละก็ พวกเขาก็ตึงมือเหมือนกันนะ

ฟุ่บ!!!ฟุ่บ!!!

     เซนอิทสึในสภาพที่หลับอยู่ต่างตวัดดาบไปมา ด้วยท่าเดิมๆที่พี่แกใช้ซ้ำอยู่นั่นแหละ แต่นั่นก้ช่วยเบาแรงพวกทันจิดร่ไปได้มากเลยทีเดียว จะดีมากถ้าเอ็งเป้นแบบนี้ตอนตื่นน่ะนะ

ก๊า! อสุรข้างขึ้นปรากฏตัวแล้ว  ก๊า ตอนนี้ท่านหญิงกำลังรับมืออยุ่! ขอให้ทุกคนฟากนี้ระมัดระวังตัวด้วยก๊า!’

อสูรข้างขึ้นอย่างนั้นเรอะ!!!...”

อูอ๊า!!!!..?

ท่านหญิงนี่...คุณโคยูกิเรอะ แล้วเจ้าอิโนะสึเกะล่ะ!!?

เจ้าหมูน่าจะอยุ่กับท่านหญิงแหละ   แต่ข้าได้ยินแว่วๆว่ามันพุ่งความสนใจไปที่ท่านหญิงมากกว่า!’

ถ้างั้นทางเราเองก็ต้งเร่งมือแล้วล่ะ...เนสึโกะ!!!”

อู!!!’

 

เคร้ง!!...เคร้ง!!!โครมมมม!!!!

           เสียงปะทะดาบนิจิรินแฝดกับเสียงกำปั้นของอสุรยังดังอยุ่ประปรายในป่า ส่วนโคยูกิฏ็เหมือนเป็นคนสนับสนุนด้านหลังอิโนะสึเกะ ดูเหมือนว่าอาคาสะจะผ่อนแรงในการต่อสู้กับเจ้าหมู เพราะกะว่าถ้าขยี้เขาได้แล้วจะใช้แรงที่เหลือตามไปขยี้โคยูกิที่เป้นเหมือนเป้าหมายหลักของเขาน่าจะดีกว่า

        ทุกครั้งที่กำปั้นนั่นจะโดนตัวเจ้าหมู  ก็จะมีน้ำแข็งพุ่งเข้ามากันเพื่อปั่นทอนแรงกระแทก รวมถึงรับร่างที่ถูกเหวี่ยงมาให้บาดเจ้บน้อยลง  เขาทำหน้าที่ในการขัดขาไม่ให้อาคาสะพุ่งตรงไปเล่นงานโคยูกิตรงๆได้จนกว่าเรนโกคุจะมาถึง


จนอาคาสะเริ่มรุ้สึกรำคาญน้ำแข้งที่คอยขึ้นมาขัดขวางการโจมตีของเขา  แน่นอนบางทีก็ทำให้เขาเสียหลักได้ด้วย


...พอจะเข้าไปโจมตีโคยูกิก็มีไอ้เด็กเวรหน้าสวยนี่เข้ามาล๊อคขาเขาบ้างล่ะ  เอาดาบตัดแขนเขาบ้างล่ะ...


มันเหมือนมีตัวอะไรก็ไม่รุ้คอยขัดแข้งเขาตลอดเวลา ถ้าไม่พุ่งความสนใจไปที่คนใดคนหนึ่งละก็แย่แน่

หมั่บบ!!!

อ่อก!!!”อาคาสะอาศัยจังหวะตรงเข้าขย้ำคอเจ้าหมูไว้ด้วยมือข้างเดีย เรียวปากที่มีเขี้ยวคมจึงเอ่ยขึ้น

ถ้ามันเรียกเจ้าว่าแม่  แสดงว่าพ่อของมันจะต้องเป็นเชื้อสายของเจ้าหกตานั่น...ใช่มั้ย?แม่ลูกหลานของดอกไม้งาม

...ละ-ลูกหลานของดอกไม้งาม  ทำไม เขาพูดแต่เรื่องดอกไม้ๆนี่มาตั้งแต่เมื่อกี้นี้แล้วน่ะ...

ข้าได้กลิ่นจางๆของมันจากตัวเจ้า...ท่าทางมันคงไม่ล้มเลิกสินะ  แม้ว่าแม่ดอกไม้งามนั่นจะตายไปนานแล้วก็ตาม..

...คุณอิโนะสึเกะ!!!”น้ำแข้งมากมายพุ่งตรงเข้าไปยังแขนของอสุรหนุ่มแต่ก็ถูกกำปัดนนั่นฟาดจนแตก   แถมยังออกแรงบีบคอเขามากขึ้นกว่าเดิมอีก ราวกับจะยั่วยุอะไรสักอย่างในตัวโคยูกิ ลูกของเจ้ากำลังทรมานอยุ่นะ?

แม่...อย่..เข้..มา

กร๊อบ...กร๊อบ….

        เรียวปากเล็กๆเริ่มสูดลมปราณก่อนที่จะมีลายปานประหลาดๆปรากฏขึ้นบนตัว เส้นผมเริ่มเปลี่ยนเป็นสีขาวหิมะ...ถึงโทคิโตะจะบอกว่าห้ามเปิดปานโดยไม่จำเป็นก็เถอะ แต่ถ้าไม่ทำแบบนี้ อิโนะสึเกะได้เละคามืออาคาสะแน่เลยค่ะ

...ขอโทษนะคะ..คุณโทคิตะ...

 

...ปราณน้ำแข้ง รูปแบบที่ห้า...การ์เดน ออฟ สโนว์ไวท์!!’

 

  พื้นที่รอบๆกำลังถูกกลืนด้วยน้ำแข้งสีขาว.....แน่นอนว่ามีส่วนหนึ่งพยายามที่จะโจมตีใส่อาคาสะเพื่อช่วยอิโนะสึเกะ แต่ก็ถูกทำลายจนยับ เมื่อเขาเบนสายตากลับมา แม่นกกระเรียนก็หายตัวไปแล้ว

“….!!”….นางหายไปแล้ว! ตั้งแต่เมื่อไหร่!!

ควับ...เรียวขาสวยของหญิงสาวในร่างเปิดปาน ที่มีขนาดใหญ่และเรียวยาวกว่าปกตินิดหน่อย ยกขึ้นเหนือหัว อาคาสะจึงยกแขนอีกข้างขึ้นรับแต่ว่าไม่อาจทนแรงมนุษย์ที่มหาศาลเทียบเท่ากับอสูรได้ ร่างกายซีกขวาจึงและไปข้างนึง..

เมื่อเขาถอยร่นออกมาหลังร่างกายซีกขวาเละจากแรงฟาดของของเธอ...

        แขนข้างซ้ายที่บีบคออิโนะสึเกะหลุดออกจากตัว...แต่ก็มีเงาพุ่งตรงมารับร่างนั้นไว้   แล้วไปโผล่อีกทีที่ระยะห่างจากอสุรนั่นพอสมควร...

รอยสักประหลาดๆตามตัว...โฮ่...ไม่คิดว่าจะเจอคนที่ไม่ใช่เสาหลักเปิดปานได้ในที่แบบนี้ด้วย....

...แต่ถ้าเธอเป็นลูกหลานของแม่ดอกไม้นั่น...ชั้นก็ไม่แปลกใจเท่าไหร่หรอกนั่นก็เพราะว่า  บรรพบุรุษของเธอมันเป้นเสาหลักที่แข็งแกร่งมาตั้งแต่รุ่นย่าของเธอแล้ว...สาวน้อย?

คุณพูดอะไรคะ ...ชั้นไม่เห้นจะเข้าใจเลยค่ะ!!”

 

         อาคาสะมีหน้าหน้าสงสัยเล็กน้อย...ที่ดูเหมือนว่าโคยูกิจะไม่รุ้เรื่องเกี่ยวกับต้นสายของตระกูลเธอเลย แต่แล้วเขาก็ถึงบางอ้อเพราะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้....

 

อ้อ...ข้าลืมไป ว่าตั้งแต่ที่สึมิเระที่เป้นน้องสาวฝาแฝดของแม่ดอกไม้งามนั่นคลอดยายของเธอออกมา  นายของข้าก็แทบจะสั่งไล่เก็บคนในตระกูล อาโออิ แทบจะเหี้ยนหมดเลยนี่นา...แต่ก็กินเวลานานพอสมควรเพราะคนในตระกูลเธอส่วนมากจะเป็นระดับเสาหลักหรือไม่ก็นักล่าอสุรฝีมือดีทั้งนั้น....จะมีคนเหลือรอดมาก็ไม่แปลก...

 

แต่ข้าไม่คิดว่าจะเหลือรอดมายังรุ่นหลานอย่างเธอ...รูปปร่างเธอก็คล้ายๆแม่นั่นอยุ่นะ มิน่าล่ะ.. มิน่าล่ะ

 

...เลือดเนื้อเชื้อไขของเจ้าหกตานั่นถึงได้หลงเธอหัวปักหัวปำ...ดึงดูดยันรุ่นหลานเลยรึเนี่ยสายเลือดแม่นั่นมันแรงจริงๆ

 

         นัยน์ตาสีแดงเบิกกว้าง...แม้จะไม่เข้าใจกับสิ่งที่อาคาสะพูดขึ้นมามากนักแต่เธอเองก็ไม่รุ้ตัวว่าตัวเองนั้นมีเชื้อ มีตระกูลกับเขาด้วย?... 

 

เธอคิดมาตลอดว่าเธอเป็นเพียงเด็กกำพร้าไร้สกุล...เด็กที่ถูกใครก็ไม่รุ้อ้างตัวเป้นพ่อเก็บมาเลี้ยงแถมยัดเยียดวิชาให้

 

.แต่ถ้าที่อาคาสะพูดมาเป้นความจริงนั่นก็หมายความว่า

 

ความแข็งแกร่งและมวลกล้ามเนื้อทางร่างกายที่เธอมีมากกว่าผุ้หญิงปกติทั่วไป..ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ

 

....เพราะได้รับสืบทอดสายเลือดจากสึมิเระและสึบากิที่เป็นย่าและยายของเธออย่างนั้นสินะ?


แต่จะว่าไปดาบนิจิรินน้ำแข้งในมือเธอ...อะฮ้า  รึว่าเธอยังใช้ ความสามารถนั่น ไม่เป็นสินะ...ถ้างั้นก็ดี!”

“…ข้าจะบี้หัวเจ้าทิ้งก่อนที่เจ้าจะใช้ความสามารถน่ารำคาญนั่นได้แล้วแล้วกัน!!!!!!!”

 

 เขาตรงเข้าหาโคยูกิที่หันหลังให้ด้วยความเร็ว แต่นอนว่ามันก็ไม่ต่างอะไรกับการพุ่งเข้าหาลม เนื่องจากที่นี่เป้นฟิลน้ำแข็งเธอสามารถวาปร์ปไปมาระหว่างน้ำแข็งได้โดยอิสระ...

       อาคาสะจึงไล่ทุบทำลายแท่งน้ำแข้งทุกแท่งที่มีอยู่บริเวณนั้น แต่ยิ่งทุบเท่าไหร่มันก็ยิ่งเพิ่ม...จนบดบังทัศนวิสัยของเขาเต้มๆจนเหมือนตัวเองติดอยุ่ในดวงแท่งน้ำแข้งอันสุงชัน

คุณอิโนะสึเกะอยุ่เฉยๆนะคะ...นี่เป้นสมุนไพรแก้ช้ำในที่ชั้นได้มาจากคุณชิโนบุ...อ้าปากทีค่ะเจ้าหมูยอมทำตามที่แม่กระเรียนบอกเธอจึงออกแรงบีบสมุนไพรนั่นจนเป้นน้ำหยดเข้าไปในปาก

ลุกไหวมั้ยคะ คุณช่วยไปนอนอยู่ในดอกบัวตรงนั้นก่อนนะคะ..มันจะรักษาแผลให้คุณได้..

แล้ว....แล้วแม่จ๋าล่ะ...

ชั้นจะไปล่อคววามสนใจของเขาจนกว่าคุณเรนโกคุจะมาถึงค่ะ...ชั้นอาจจะฆ่าเขาไม่ได้แต่ว่า...ถ้าแค่ถ่วงเวลาละก็--

แต่เจ้าเสาหมอกบอกว่า  ห้ามให้แม่จ๋าฝืนตัวเองนะ แบบนั้นมันอันตร—อ่อก!!”

ถ้าชั้นเป็นอาหารรสเลิศของพวกอสุร เขาก้คงจะไม่ฆ่าชั้นในทันทีหรอกค่ะ...


กร๊อบ!!!..กร๊อบ!!!!

ตูมมม!!!

มาหลบอยุ่นี่เองเรอะ---อุ้บ!!!!”เขาถูกมือบางกระชากเสื้อกักสีดำเวี่ยงออกมาให้พ้นจากบริเวณนั้น พร้อมกันน้ำแข้งที่ค่อยๆปิดรอยแยกนั่น จนตอนนี้เหมือนอาคาสะกับโคยูกิอยุ่ในโดมน้ำแข็งที่สภาพเหมือนโคลอสเซี่ยมที่ทำจากป่าไม้น้ำแข็ง

...แต่มันกลับมีรูปร่างเหมือนดอกบัว

ตูมมมม!!!!!!!!!!!!

ครึ่ก...!!

...ท่าทางการตวัดดาบไม่เลวนี่แม่สาวน้อย  แต่น่าเสียดายที่ไม่ค่อยเกรี้ยวกราดเหมือนแม่สาววายุคนนั้นเลยสักนิดน้า ~


                       ‘...คุณเรนโกคุช่วยมาที่นี่โดยเร้วเถอะค่ะ ชั้นคนเดียวคงต้านไว้ไม่ได้นานนัก...


 

         ฟิ้ว...สายลมอันแผ่วเบาลอยพัดไปยังทุ่งดอกไฮเดรนเยียจำนวนมากที่เรียงรายอยู่เต็มปากถ้ำแห่งความทรงจำ แน่นอนว่าดคคุชิโบเองก็อยู่ที่นั่นและกำลังรดน้ำให้กับดอกไม้เหล่านั้น...

กริ้ง...

               มีเสียงกระดิ่งเรไรลอยมาตามลมจนทำให้อสุรหนุ่มหยุดชะงักการกระทำทุกอย่าง...กลิ่นหอมของดอกสึบากิอันคุ้นเคยลอยเข้ามาเตะจมูกเขา...เรียวเท้าเล็กๆก้าวเข้าหาเขาจากด้านหลัง

        เมื่อเขาหันไปดวงตาทั้งหกก็เบิกกว้าง...สิ่งที่เขาเห็นตรงหน้าหากมันเป็นความจริงเขาก็ยากให้มันคงอยู่ตลอดไป

 

          ใช่...ภาพที่เขาเห็นคือ สึบากิ ผุ้หญิงมนุษย์ที่เขารักมากที่สุด.. วิญญาณของนางที่ก่อตัวในทุ่งของดอกไม้ที่นางชอบ แต่นางมาในรูปลักษณ์ที่งดงาม สวมชุดกิโมโนยาวแบบสมัยเฮอัน ลวดลายบนผ้าคือ ดอกสึบากิและกังหันลม

เรียวปากเล็กๆทาด้วยสีแดงสดใส...จนอสุรหนุ่มอึ้งไปชั่วขณะนึงและนึกเสียดายว่าทำไมตอนนางมีชีวิตไม่แต่งแบบนี้

“..สึ..สึบากิ...เจ้า..

ทว่าดวงตาสีแดงนั่นกลับมีสีหน้าที่เศร้าสร้อย...ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยถ้อยคำอันแผ่นเบา


ช่วย...ช่วยลูกหลานของชั้นด้วยค่ะ.....มิจิคาสึ...


 

       เสียงปะทะกันยังดังอยู่ในขณะที่เสาหลักเพลิงเริ่มใกล้ถึงโดมน้ำแข็งขนาดใหญ่ที่อยุ่ในป่า เจ้าตัวจึงเร่งฝีเท้ามากขึ้นกว่าเดิม จนกระทั่งมาถึงจุดที่อิโนะสึเกะนอนอยู่ในดอกบัวรักษาของแม่กระเรียน

อื้ม!!ท่าทางบาดเจ็บหนักเลยนะ สถานการณ์เป้นไงบ้าง  อิโนสึเกะคุง!!!”

แม่จ๋ากำลังสุ้กับอสุรข้างขึ้นข้างในนั้น รุ้สึกจะชื่อ กันสาด อะไรสักอย่างข้าจำไม่ได้ แต่มันเป้นอสุรที่ผมเหมือนหมอสสีชมพู มีลายที่หน้าด้วย....ข้าคอยปกป้องแม่จนร่างกายเป้นแบบนี้  นางบอกให้ข้านอนพักในนี้จนกว่าจะหาย

ครึ่ง!!!โครมมมม!!!!!

        ...มีร่างเล็กๆลอยหวืออกมาจากน้ำแข็ง   ตามมาด้วยไอ้อสุรหัวมอสที่ยังเลียคราบเลือดในมือนั่นเข้าไปด้วย ท่าทางของมันแลดูมีความสุขซะเหลือเกินได้ได้สุ้กับสายเลือดของแม่ดอกไม้นั่นแบบนี้

จะผ่านไปกี่ร้อยปีเลือดของตระกูลนี้ก้ยังหวานไม่มีเปลี่ยนแปลง”….แล้วเขาก็ยกหมัดขึ้นแล้วตรงเข้าหาแม่นกกระเรียนที่กำลังจะชันกายขึ้นจากกายโดนเหวี่ยงกระแทกกับต้นไม้เมื่อกี้นี้ 

..แต่ก็ต้องมีสีหน้าตกใจเพื่อว่ามีปลายดาบเพลิงพุ่งเข้ามาขวางเขาไว้ด้านการตวัดแขนเขาจนขาดกระเด็น...

โฮ่...ไม่คิดว่าจะถึงกับส่งเสาหลักมาคุ้มกันด้วย..  ไม่ว่ายุคไหนสมัยไหน สาวๆบ้านนี้ก็เนื้อหอมไม่เบานะ?

ทำได้ดีมากคุณโคยูกิ..ที่เหลือให้ข้าจัดการเองดีกว่า อื้ม!!!...เพราะว่ารับปากโทคิดตะคุงไว้แล้วนี่นา!!”

อีกอย่างนึง….ถ้าคุณกลับไปมีสภาพเนื้อตัวมอมอแมมแบบนี้ สามีคุณได้ฆ่าผมทิ้งกันพอดีน่ะสิ!!”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 142 ครั้ง

374 ความคิดเห็น

  1. #205 Mewmew8336 (@Mewmew8336) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 17:05
    ป๋ามาเร็วๆเดียวน้องโดนมันกิน!!!!
    #205
    0
  2. #204 NamikoMeiko_AaM (@NamikoMeko_lm) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 16:04

    ไวอาลัยให้กับอาคาสะ 3 วิ

    #204
    0
  3. #203 TANGGบุ๋ยๆ (@tangSa14) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 16:00
    พ่อคุช่วยน้องโคด้วยค่ะ กรี้ดดดพี่เคียวเปิดเท่ห์อีกแล้วนะคะ!
    #203
    0
  4. #202 Karasaki Ukino (@Satangandomsin) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 15:54
    พ่อจะองค์ลงแล้วเว้ยยยยยยย ตายแน่อาคาสะ!
    #202
    0