[Kimetsu no yaiba] Muichiro X OC. Yoroshiku! ฝากตัวด้วยนะคะ! คุณสามีตัวน้อย!

ตอนที่ 48 : ขนนกเส้นที่สี่สิบแปด ของขวัญจากดอกไม้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 866
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 149 ครั้ง
    19 ต.ค. 62

หืม...เสาหลักเพลิงงั้นรึ...เสนอหน้ามาแบบนี้ไม่กลัวเป็นแบบในมังงะหรอ  เจ้าไม้ขีดไฟขี้ดีด...อาคาสะ

 

อื้ม!!เดี่ยวนี้อสุรปากหมาเขาชอบไว้ทรงผมหัวสนามหญ้าสีชมพูกันแล้วรึ  ฟรุ้งฟริ้งจริงๆนะ!!!”ลูกพี่เรนโกคุ

 

ปากดีไม่เลวนี่ไอ้หัวลูกเจี้ยบ...เดี๋ยวข้าจะถอนขนลูกเจี้ยบบนหัวแกให้หมดเลย...

*ผมลูกพี่เรนมันสีทองๆเหลืองๆเหมือนลูกเจี้ยบค่ะ...*

 

ทรงผมหมาพุดเดิ้ลสีชมพูของนายเนี่ยท่าทางใช้ได้นี่!!...ไถเกรียนไปทำแปรงไว้ทาสีที่บ้านดีมั้ยนะ?

 

คึ่กกกกก...ออร่าหมาพุดเดิ้ลสีชมพูกับลูกเจี้ยบไฟลอยเด่นเป้นแบล๊คกราวส์ทันทีที่สองคนนั้นเริ่มปะทะฝีปากกัน...

คุณโคยูกิถ้าขยับไหว ช่วยถอยห่างไปหน่อยนะ ปราณไฟของข้ากับปราณน้ำแข้งของคุณมันค่อนข้างที่จะหักล้างกันเองน่ะ ตัวผู้ใช้เองก็น่าจะมีจุดอ่อนด้านความร้อนถ้าอยู่ใกล้ๆข้าจะอันตรายเอา..

อ่อก แค่ก...พจะพยายามนะคะ...พอดีเมื่อกี้โดนอัดเข้ากับต้นไม้น่ะค่ะ เลยน่าจะเคลื่อนไหวช้าหน่อย...

ถ้าอย่างนั้นข้าจะลากเจ้าหมาพุดเดิ้ลนี่ออกไปห่างๆก็แล้วกันนะ ^ ^”ว่าจบพี่แกก็คว้าคออาคาสะออกไปจากจุดนั้น เจ้าตัวเองก็ไม่รุ้ว่าเรนโกคุมีแรงพอที่จะลากเขาออกจากจุดนั้นได้ยังไง


โครมมม!!!

        เรียวขาสวยที่ซ่อนใต้ยูกาตะขาดๆ  ชันกายขึ้น รอยแผลเริ่มสมานตัวจนสนิท จนแทบไม่มีร่องรอยการต่อสุ้ใดๆไว้เลย ในหัวน้อยๆเองก็พยายามคิดว่าที่อาคาสะบอกว่า ความสามารถน่ารำคาญนั่นมันคืออะไรกัน?

แม่จ๋า แม่จ๋าเป้นเลือดหายากหรอ สุดยอดไปเลย!!...”

เธอหันไปมองเรนโกคุกับอาคาสะที่กำลังตบตีกันอยู่แล้วจึงเบนสายตากลับมาคุณอิโนะสึเกะร่างกายเป้นยังไงบ้างคะ?

อื้ม บาดแผลหายไปหมดเลยล่ะ!!...สุดยอดไปเลย!!”

แบบนี้ก็ดีแล้วล่ะ  ชั้นเองก็ต้องนั่งพักสักระยะนึก  พอดีโดนอัดที่ท้องมันเลยจุกๆหน่อยน่ะค่ะ

งั้นแม่จ๋าอยุ่นี่  ข้าจะไปช่วยเรนโกคุ บุกทะลวงงงงงงงงง!!!!!”ว่าจบเขาก็ตรงเข้าไปยังจุดที่เรนโกคุกับอาคาสะสู้กันอยุ่ เธอจึงได้แต่นั่งพักเพราะก่อนที่เรนโกคุมาเธอใช้ปราณน้ำแข้งไปหลายกระบวนท่า เพื่อที่จะกันไม่ให้อาคารสะเข้าถึงตัวเธอได้


กริ้ง...

       เสียงกระดิ่งดังขึ้นแว่วๆพร้อมกับกลิ่นหอมของดอกสึบากิที่ลอยมาตามลม เธอเองอาจจะไม่ได้สังเกตแต่ด้านหลังต้นไม้ที่เธอพิงอยุ่นั่นมีเงาสีขาวโปร่งแสงของใครสักคนยืนอยุ่...ไม่นานนักก็มีกลับดอกไฮเดรนเยียลอยมาจากไหนก็ไม่รุ้

“…กลีบดอกไม้...?

...หน้าตาน่ารักดีนี่นา ลูกหลานของชั้น...

เธอหันมองไปมาเพื่อหาต้นเสียงแต่ก็ไม่พบใคร จากนั้นก็มีเสียงล่องลองมาตามลม

ไม่ต้องมองหาชั้นหรอก...ชั้นอยุ่ทุกที่ ที่เหล่าลูกหลานของชั้นอยู่....เธอคงสงสัยในสิ่งที่อาคาสะพูดสินะ?...

“…ใช่ค่ะ..คุณ คุณบอกว่าชั้นเป็นลูกหลาน...อย่างนั้นหรือคะ?...”

 

‘…..ถูกต้อง......เสียงหวานเอ่ยตอบก่อนที่จะปรากฏร่างซึ่งมีแต่เธอเท่านั้นที่มองเห็น  เธอใช้ร่างปกติที่สวมชุดนักล่าอสูรแล้วก็ฮาโอริลายกังหันลมกับดอกสึบากิชั้น..คืออาโออิ สึบากิ...ว่ากันตามสายเลือดแล้ว..มีศักดิ์เป็นย่าของเธอ โคยูกิ

 

...คนที่ดูสวยแล้วยังงดงามแบบนี้น่ะหรอคะ เป็น คะ-คุณย่า...!

 

...ทรงผมของชั้นกับเธอเหมือนกันเป๊ะเลยเห็นมั้ย...ถ้าตอนสมัยมีชีวิตชั้นมีลูกได้ละก็...ก็คงจะน่ารักเหมือนเธอละนะ

หมายความว่า...คุณ..ไม่มีลูกหรอคะ ท่านย่า?

..ก็นะ ปัญหาเรื่องสุขภาพน่ะจ้ะ  วันที่คุณยายของเธออยุ่ในท้องน้องสาวของชั้น ก็น่าจะประมาณวันนี้ละมั้ง?...

อายุเท่าไหร่แล้วล่ะ เราน่ะ..?

สะ..สิบเจ็ดค่ะ....

อื้ม....ถ้าจำไม่ผิดพ้นวันนี้ไปสองสามวันก็เป็นสาวเต็มตัวแล้วนี่...จริงสิ!...ชั้นได้ยินมาจาก  มิจิคาสึ  ที่มานั่งบ่นบนหลุมศพชั้นทุกวัน...สามีของหลานเป็นสายเลือดเดียวกับเขาสินะ  เห็นบ่นๆให้ฟังว่าลวนลามหลานด้วยนี่นา =  - =a’

เอ่อ..ก็ปราณปลาหมึกทุกวันค่ะ..”…หมายถึงคุณโทคิโตะสินะ แล้วมิจิคาสึนี่มันใครกันวะคะ

(น้องไม่รุ้ชื่อจริงคุณพ่อ(จำเป็น)จ้า)

ปราณปลาหมึกบ้านี่ มันสืบทอดทางสายเลือดสินะ ขนาดรุ่นย่ายังโดนเลยนะ!!...ไม่ต้องกลัวนะ ย่าจะสอนวีธีลับที่เอาไว้รับมือไอ้ปราณบ้าๆพวกนี้ให้! >O<’

จริงสิคุณย่าคะ ถ้าคุณเป็นบรรพบุรุษของชั้นจริง ชั้นอยากรุ้ว่าไอ้ความสามารถน่ารำคาญที่อาคาสะพูดถึงมันคืออะไรคะ

ความสามารถนั้นหรอ อันไหนล่ะ  มูราชิเลือดพิเศษของเรามีความสามารถพิเศษสามอย่างนะ

หนึ่งคือ การฟื้นฟูขั้นสุดยอดที่เหมือนพวกอสุร ...ไม่ว่าจะโดนกระซวกหรือแผลแบบไหนก็รักษาตัวเองได้ไว แต่ว่าถ้าแผลมันใหญ่หรือสาหัสจะเกิดอาการชาในระหว่างที่แผลสมานตัวหรือหน้ามืด ดังนั้นจำต้องมีเพื่อนอยุ่ด้วยนะ

สอง...คือเลือดของพวกเราถ้าพวกอสุรกินเข้าไปจะทำให้เป็นอัมพาต ร่างกายจะชาจนขยับไม่ได้  แล้วจะสามารถป่วนระบบภายในร่างกายของมัน

และสามก็คือ...

ฟุ่บ!!!ตูมมม!!!!!

คุณอิโนะสึเกะ!!?

โครมมมม!!!!

คะ ...คุณเรนโกคุ??!”

 

           เสาหลักเพลิงกับเจ้าหมูที่ดูเหมือนว่าจะโดนเหวี่ยงออกมาในสภาพที่มอมแมมพอสมควร เจ้าอสูรมอสหัวสนามหญ้าเองก็เจ้บหนักพอสมควรแต่มันมีความโกงในเรื่องการฟื้นฟูตัวเองที่รวดเร้ว ทำให้ถึงพวกอิโนสึเกะหรือเรนโกคุจะฟันอะไรมันไป แขนกี่ข้างจะขาดไปเท่าไหร่ มันก็จะงอกออกมาได้ใหม่แทบจะทันที

เอาล่ะ  อัศวินที่คอยปกป้องสองคน ถูกจัดการไปแล้วนะ....จะทำยังไงกับเจ้าหญิงเลือดพิเศษดีนะ?

‘..อาคาสะงั้นหรอ  จนป่านนี้ยังไม่เลิกจองล้างจองผลาญตระกูลของชั้นสินะ   แม้มุซันจะสั่งตามล่าและตามฆ่าจนเกือบเกลี้ยง...แต่ยังดีที่หลานรอดมาได้เพราะแม่ของหลานน่ะเ ลือกที่จะออกจากเสาหลักซะก่อน...

 

...แถมยังเตรียมการอย่างดีด้วยการอาศัยอยุ่ในป่าเล็กๆที่มีการปลูกต้นฟูจิไว้ในอาณาเขตบ้าน....แต่พวกชาวบ้านเหล่านั้นกลับเผาทำลายต้นไม้เหล่านั้นเพราะเชื่อคำเป่าหูของผู้ไม่หวังดีที่ว่าเป็นต้นไม้แห่งความโชคร้าย...

‘…เพราะแบบนั้นวันที่หลานเกิดมา จึงมีอสูรบุกเข้ามาฆ่าล้างครัวจนหมด....

 

     แกร๊ก...ดาบนิจิรินน้ำแข็งถูกเรียกออกมา  เพราะอิดนะสึเกะกับเรนโกคุท่าทางจะสาหัสมากทีเดียว ยังไงซะคงเหลือทางเลือกเดียวนั่นก็คือต้องลงมือด้วยตัวเอง..

 

ดาบสวยดีนี่ ? แต่ว่ายังไงมันก็คือน้ำแข้งนั่นแหละ.......... แค่หมัดเดียวก็ป่นแล้ว!!!”อาคาสะไม่รอช้าตรงเข้าหาเจ้าหญิงเลือดพิเศษที่เขาว่าด้วยแรงหมัดที่กะจะบี้หัวเธอให้แหลกในทันที

 

..ย่าน่ะนะ..คาดหวังในตัวหลานที่จะมีชีวิตที่สดใส...ช่วยเป็นในสิ่งที่ย่าไม่อาจทำได้เมื่อครั้งเป็นมนุษย์...

 

‘…ในเมื่อโอกาสนั้นเป็นของหลาน....ย่าหวังว่าหลานจะใช้โอกาสนั้นใส่ส่วนของย่าด้วยนะ  โคยูกิ

 

‘..ในเมื่อเขาเลือกหลานแล้ว....ควรที่จะทำหน้าที่ภรรยาให้ดีที่สุด....เข้าใจไหม?

 

         กำปั้นของอสูรถูกกันไว้ด้วยดาบนิจิรินน้ำแข็ง แต่เรียวแรงของอสุรก็ยังมากกว่าน้ำแข็งที่สร้างจากปราณของหญิงสาวอยุ่ดี มันค่อยๆแตกร้าวไปทีละส่วน... ทีละส่วน จนร้าวไปทั่วตัวดาบ  รอยยิ้มของอาคาสะเริ้มแสยะยิ้มขึ้นมาเพราะว่าชัยชนะของเขาได้มาอยู่ตรงหน้าแล้ว...ชัยชนะของเขาหลักจากแพ้ให้กับคนตระกูลนี้มาตั้งแต่รุ่นย่าของนาง

กร๊อบ...

 

เปรี๊ยะ..เปรี๊ยะ!!!...

 

เพล้ง!!!!...เสียงเหมือนแก้วที่กค่อยๆร้าวก่อนจะแตกออก มันควรจะเป็นหมัดของอาคาสะที่พุ่งทะลุดาบนิจิรินน้ำแข็งนั่นเข้าไปเสียบหน้าอกของหญิงสาว...แต่ผลที่ได้มันกลับกัน!!

 

          เมื่อดาบน้ำแข็งแตกออกมันกลับกลายเป้นเปลือกนอกของดาบ...ดาบนิจิริน ที่เธอไม่คิดว่ามันจะซ่อนตัวอยุ่ในน้ำแข็งที่เธอใช้ประจำ  ที่ใบดาบมีสีขาวสะอาดตาพร้อมกับใบดาบที่โค้งง้าวเหมือนเล็บเหยี่ยว...ใช่แล้ว

 

มันมีลักษณะเหมือนดาบนิจิรินของสึบากิแต่ต่างกันแค่โกร่งดาบสีฟ้าคราบลายคล้ายเกล็ดหิมะกับใบดาบที่มีลวดลาย

 

...ในเมื่อหลานอายุจะครบสิบแปดแล้ว ย่าเลยให้ของขวัญที่ไม่ได้ให้มานานเกือบสองร้อยปี...

 

สุขสันต์วันเกิดครบสิบแปดปีล่วงหน้านะ  โคยูกิหลานย่า...

 

ดาบแบบนี้...ดาบของยัยนั่น!!!?

         โคยูกิกำดาบนิจิรินตรงหน้า ก่อนจะรวบรวมปราณไว้ที่เท้าน้อยๆแล้วใช้เท้าถีบหน้าท้องของอาคาสะจนกระเด็น..เรียวเท้างดงามที่ซ่อนอยุ่ใต้ยูกาตะขาดๆนั่นกระโดดขึ้นเหนือหัวก่อนจะฟาดดาบใบเลื่อยที่มีเล็บคมนั่นลงกันพื้น

เกิดเป้นคลื่นน้ำแข็งขนาดใหญ่ตามวถีที่ดาบเล่มนั้นฟาดผ่าน....มือบางจึงไล่ตามอสุรที่ถอยหนีด้วยความเร็ว

จับเหมาะมือดีนะเนี่ย...ไหนจะไอ้ใบดาบที่โค้งๆแบบนี้มันไม่ได้เอาไว้ฟันอย่างเดียว หน้าที่ของมันคือเฉือนเนื้อต่างหาก!’

นั่นดาบนิจิรินของแม่จ๋าหรอ...เหมือนกันของข้—ไม่สิดูสุดยอดกว่าของข้าอีกนะ!!!”

“….ว้าว เหมือนจะไม่ใช่แค่แบบนั้นนะ ทุกครั้งที่ดาบลากผ่านก็มีน้ำแข็งออกมาด้วย วิดวิ้ว!!ของดีแท้ๆ...เรนโกคุเอ่ยในขณะที่พยายามจะลุกขึ้นนั่ง แต่สายตานี่มองแม่นกที่ไล่กวดอากาสะด้วยความชื่นชม

 

         อาคาสะที่ตอนแรกว่าจะล่ากลับทำได้แค่หลบวีดาบน้ำแข็งนั่นไปมา รูปร่างของดาบนั่นเขาเกรงกลัวมากเพราครั้งนึงเขาจำได้ว่าเคยห้าวเป้งไปบวกกับสึบากิตรงๆ แต่ก็โดนใบดาบที่โง้งง้าว เฉือนเข้าให้จนคอเกือบขาด...

‘…สมกับเป้นหลานย่า จับดาบเล่มใหม่ครั้งแรกก็ใช้ได้ดีขนาดนี้ แหม่!เชื้อชั้นมันแรงจริงๆค่ะ ^O^’

....วิญญาณท่านย่าเนี่ยแลดูชื่นชมหลานมากเลยนะคะ ย่าวายุ!...

เป็นอะไรไป ไอ้หัวมอสจะมาล่านางไม่ใช่หรอ   ทำไมวิ่งหนีเป้นหมาติดไนตัสแบบนั้นล่ะ!!!”พี่ไฟนักดีดของเราเมื่อฟื้นตัวแล้วก็ตรงเข้ามาสกัดไม่ให้อากาสะหนีทันที แต่เขาก็ไม่ลืมที่จะเว้นระยะห่างจากดคยูกิเหราะปราณของเขากับดคยูกิมันแพ้ทางกันเอง(น้ำแข็งจะกลัวไฟน่ะนะ )

เคี้ยกฮะฮ่า! ข้าเนี่ย....ไม่ได้ตื่นมาเกือบสองร้อยปีแล้วสินะ...เสียงปริศนาดังขึ้นในขณะที่เธอกำลังใช้ดาบนิจิรินเล่มนั้นไล่ฟันอสุรอยู่ เธอจึงเสมองไปมาเพื่อหาต้นเสียง

ข้าอยุ่นี่ แม่สาวน้อย...หน้าตาแบบนี้เหมือนเคยเห้นที่ไหนนะ?!...’


          เธอจึงไล่สายตาลงมายังดาบนิจิรินในมือเธอ มองเผินๆเหมือนดาบธรรมดาหรอกนะแต่มันติดที่ดวงตาดวงนึงคล้ายอสุรที่อยู่บนดาบใบเลื่อยนั่นทำเอาเธอเกือบจะปาดาบทิ้งถ้าไม่ติดว่าสุ้อยู่

“..เอ๊ะ?? คุณดาบ คุณดาบพูดได้ด้วยหรอคะ!!!!!?

ชู่วๆ อย่าเอ็ดไป...มีแค่ตัวเจ้าเห็นและได้ยินเสียงข้าแบบนี้ คงเป้นรุ่นหลานของเจ้านายข้าละสิ  หน้าเหมือนกันเป๊ะเลยนะ!’

โคยูกิเธอคุยกับใครเรอะ=  -  =?

เอ้ะ เอ่อ.....มะ..ไม่มีอะไรค่ะ...

ไอ้เจ้าอสุรบ้านี่มันวิ่งวนไปมาน่ารำคาญจริงๆนะ... เฮ้ แม่หนู เจ้าลองนึกภาพแส้ในหัวให้ข้าทีสิ!’

ภาพแส้หรอคะ...เอ่อ...อืม=   -  =”


       วืด!..ปลายดาบที่แข้งกระด้างเริ่มยวบยาวจนมีความยืดหยุ่นและยาวขึ้นจนคล้ายกับดาบของคันดรจิแต่แค่ครั้งนี้มีโง้งฟันเลื่อยคล้ายเล็บเหยี่ยวเพิ่มเข้ามาแค่นั้นเอง...

หมั่บ!!!มันตรงเข้าไปรับร่างอาคาสะด้วยตัวเองโดยที่เธอไม่ต้องสั่งหรือทำอะไร สภาพตอนนี้มันเหมือนกับงูที่กำลังรัดกบตัวหนึ่งซึ่งดิ้นทุรนทุรยนจากฟันเลื่อยที่ค่อยๆอนร่างอสุรหนุ่มไปทีละน้อย...

อ๊ากกกกก!!!!----

“…เพราะแบบนี้ข้าถึงเกลียดตระกูลนี้ ความขี้โกงที่เหมือนปีศาจของพวกมันแบบนี้ไง!!!”

 

ความขี้โกงงั้นหรอ...มันก็แค่คำแก้ตัวของอสุรเท่านั้นแหละ...

 

ตระกูล อาโออิ คนที่มีความสามารถถึงเท่านั้นถึงจะเปิดใช้ความสามารถในการ สื่อสารและแปลงสภาพดาบนิจิริน’ ’

 

สำหรับพวกอสุรละก็ถ้าเจอนักล่าอสูรที่ใช่ความสามารถแบบนี้จะให้พวกมันเรียกพวกเราว่าปีศาจก็ไม่แปลกหรอก

 

เพราะดาบจะมีความนึกคิดเป้นของตัวเอง..และสื่อสารกับผุ้ใช้ได้ตลอดเวลา ทั้งรุกและรับก็เหมือนมีศัตรูสองคน

 

คุณเรนโกคุคะ ตอนนี้แหละค่ะ!!”สาวเจ้าเอ่ยในขณะที่ตรึงร่างของอากาสะไว้ด้วยดาบที่ยืดหดเหมือนงู เสาหลักเพลิงไม่รอช้าตรงเข้าตวัดดาบของเขาใส่ จุดมุ่งหมายของเขาก็คือฟันคออสูรให้ขาด

 

คิดจะฟันคอข้าหรอไม่มีทาง!!!!’

 

       เขาจึงถีบตัวเองขึ้นจากพื้นทำให้เกิดรอยกระชากจากฟันโง้งเหมือนเหยี่ยวของดาบนิจิรินสีขาว ดูเหมือนว่าเขาจะยอมเสียแขนซ้ายเพื่อนให้รอดจากวิถีดาบของเรนโกคุ แถมยังวิ่งหันหลังหนีราวกับเกรงกลัวอะไรบางอย่าง

..ข้าประมาทพวกมนุษย์เกินไป...บ้าเอ้ย.....!!!

บุกทะลวง!!!!!!!!!!!!!!”

...อย่าตามไปค่ะ อิโนะสึเกะ...!!อุ้ก...ดูเหมือนว่าผลจากการใช้ปราณไปหลายแขนงจะส่งผลแล้ว สีหน้าของเธอไม่ค่อยดีก่อนจะลงไปนั่งจุ้มปุ้กกับพื้น    เรนโกคุกับอิโนะสึเกะเลยเข้ามาดูอาการอย่างใกล้ชิด

อื้ม!!อาการแบบนี้  ข้าว่าส่งข่าวไปหาทันจิโร่กับเซนอิทสึอีกรอบดีกว่า...อ้ะ!พูดถึงก็มาพอดี!”

คุณเรนโกคุ อิโนะสึเกะ~’พ่อพระเอกคนดีของเราที่เพิ่งมาถึงเพราะก่อนหน้าที่เรนโกคุจะมาถึงได้ส่งข้อความว่าถ้ากำจัดศัตรูหมดแล้วให้มารวมกันที่นี่  แต่ดูเหมือนว่าระหว่างทางพวกเขาจะฆ่าอสุรที่เจอไปด้วย จึงได้มาช้านัก

นังหนูเจ้ายืนไหวมั้ย หน้าเจ้าดูมึนๆ  .. ถ้ายังไงข้าหลับก่อนก็แล้วกันนะ  สิ้นคำเจ้าดาบในมือเล้บโง้งที่งอกออกมาก็หดหายเข้าไปในตัวดาบก่อนที่มันจะถูกกลืนเข้าไปในพื้นที่เป้นน้ำแข้ง

ชั้นแค่หน้ามืดนิดหน่อยค่ะ...ไม่เป็นอะไรหรอก = w =;;”

ทันจิโร่ คนในเมืองล่ะจากที่มาที่นี่ มีคนถูกอสุรทำร้ายรึเปล่า!!...

ตามรายทางที่ผมมาไม่มีครับ แล้วท่าทางพวกอสูรจะถอยหนีไปตั้งแต่เมื่อครู่ ผมเองก็ไม่รุ้ว่าเพราะอะไร..

งั้นรึ....เอาแบบนี้ละกัน เดี่ยวข้ากับอิดนะสึเกะจะไปเดินลาดตระเวนต่อเอง ข้าฝากพาดคยูกิกลับไปพักที่บ้านตระกูลฟูจิด้วย....เนสึโกะเธอคงแบกดคยูกิได้สินะ?

อู ฮู้ >A< v’

“...ขอโทษ...นะคะ...โคยูกิเอ่ยในขณะที่เนสึโกะแบกเธอขึ้นหลัง รอยปานและสีผมของเธอเริ่มกลับสุ่สภาพเดิมก่อนที่เจ้าตัวจะเพลียจนผลอยหลับไป  แน่ล่ะเธอใช้ปราณไปหลายแขนง ไหนจะต้องรับมืออสูรข้างขึ้นโดยที่ไม่มีเสาหลักอยุ่ด้วยอีก...

 

      แซ่กก....อาคาสะที่หนีจากพวกเรนโกคุมาหยุดพักที่กลางป่าแห่งหนึ่ง บาดแผลที่ถูกดาบนิจิรินฟันเลือดนั้นรัดไว้สมานตัวช้ามากแถมความเจ็บปวดมากขึ้นทุกครั้งที่พยายามใช้มนต์อสูรโลหิตในการฟื้นฟูร่างกายตัวเอง

..ท่าทางกระเสือกกระสนเหมือนลูกหมาเลยนะ อาคาสะ น่าสมเพชจริงๆ...

“…โคคุชิโบ แกทำไมถึงมาอยุ่ที่นี่!!!”

พอดีข้ามาเดินเล่นแถวๆนี้...แล้วได้กลิ่นของลูกหมาขี้แพ้บางตัว ที่แพ้ตั้งแต่ย่ายันหลาน...เลยแวะมาดูซะหน่อย

แก...!!!”

หมั่บ!!!กึ้ด....โคคุชิโบกระโดดลงมาแล้วคว้าคออาคาสะขึ้นเหนือหัว ดวงตาทั้งหกจ้องไปยังเพื่อนของอสุรด้วยท่าทีเอาเรื่อง

...ข้าบอกแล้วใช่ไหมว่า อย่าแตะต้องลูกสาวข้า....

ลูกสาวงั้นรึ...อ้อ...เพราะแกมีลูกกับยัยดอกไม้นั่นไม่ได้สินะ ถึงได้อุปโลกน์หลานของนางขึ้นมาเป้นลูกแบบนี้ แกต่างหากที่น่าสมเพชมากกว่าข้า  โคคุชิโบ!!!”

....

..ถึงแม้สึบากิจะยังอยู่และมีลูกกับข้าจริง..  เจ้าคิดว่าระดับ แค่เจ้าจะทำอะไรลูกของข้าได้อย่างนั้นรึ หืม?...

น้ำเสียงเย้ยหยันของโคคุชิโบพูดกับอาคาสะด้วยท่าทีกวนส้นเท้า....แต่แรงบีบที่คอก็ยังคงมากขึ้นกว่าเดิม...

ขนาดนางไม่ใช่ลูกแท้ๆ แกยังกระเสือกกระสนเป็นลูกหมาขนาดนี้  ถ้าเป็นลูกของข้ากับสึบากิ จริงๆ...หึ ไม่อยากจะคิด

       อาคาสะเกิดอาการหัวร้อนขึ้นเมื่อตัวเองถูกเอาไปเทียบกับลฅูกเลี้ยงของอสุรคู่อริที่เป็นมนุษย์ เมื่อเขาทำท่าจะยกหมัดขึ้นต่อต้าน ท่อนล่างของเขาก็ถูกฟันจนขาดออกจากกัน

              มือหนาของอสุรที่จับคออาคาสะอยุ่หล่อยหัวเขาลงไปนอนกลิ้งบนพื้นอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะยกเท้าขึ้นเหยียบแล้วย่อตัวลงไปคุยด้วยสีหน้าที่แบบว่าเหมือนมองอะไรสักอย่างที่ต่ำกว่าคนอะ...

ดวงตาทั้งหกมองอาคาสะแบบผู้แพ้พลางเอ่ยว่า

ตอนแรกข้าคิดว่าจะฟันคอเจ้าทิ้งแล้วก็สับๆซะ....แต่ข้าจะถือว่าอีกสามวันลูกสาวแสนน่ารักของข้าจะอายุสิบแปด

ข้าจะละเว้นชีวิตของเจ้าไว้ก็แล้วกัน...ถือเป็นความเมตตาจากลูกสาวข้า.....

แก!!!!!!!!!!!”

เอาชนะย่าของนางไม่ได้ เลยคิดที่จะมาจับหลานของนางกินรึ...คิดง่ายดีนี่อาคาสะ มันก้คงจะหวานหมูล่ะนะ

ถ้านางไม่ได้ถูกเลี้ยงดูมาโดย โคคุชิโบ ผู้นี้...น่าสงสารจัง จับเขากินก็ไม่ได้แถมโดนรุมยำอีก แย่จังเลยนะ?


….โคคุชิโบผู้นี้มีความปั่น....

...ทั้งความปั่นและความโม่ยเมียแบบขั้นสุด    ป๋าแกนี่ต้นแบบหมอกทุกอย่างเลยสินะ..


 

ฟิ้ว...หลังจากที่ป๋าแกไปปั่นหัวอาคาสะเรียบร้อยแล้วกำลังจะเดินทางกลับนั่นเอง กลับดอกไฮเดรนเยียลอยมาพร้อมกับกลิ่นหอมของดอกสึบากิ โคคุชิดบจึงหยุดเดินครู่หนึ่ง....

        ปลายแขนอันบางเขายื่นออกมาจากด้านหลังของดคคุชิดบ วิญญาณของสึบากิเข้ามาสวมกอดอสูรหนุ่มจากด้านหลังด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้ม แม้จะสัมผัวสตัวนางไม่ได้ แต่เขาก็รู้สึกอุ่นๆบริเวณด้านหลัง...

‘…ใจดีขึ้นนะนายน่ะ...แต่ยังไง...ขอบคุณที่ช่วยลูกหลานของชั้นค่ะ มิจิคาสึ..

ข้าไม่ได้ช่วยอะไรนางสักอย่างนี่...เจ้าจะมาขอบใจข้าทำไมกัน

....งั้นก็..ขอบคุณที่เลี้ยงดูนางมาดั่งลูกในไส้...ถ้าตอนนั้นชั้นยังอยู่ก็คงจะมีลูกน่ารักๆให้คุณได้แบบนี้...

“…เป็นวิญญาณแท้ๆยังพูดอะไรไร้สาระอีกนะ...เพราะเจ้าไปตาม ข้าถึงได้มา...

ฮ่ะ อ่ะ ดีใจที่ได้เจอชั้นร่างสวยๆงามๆก็บอกมาเถอะน่า...เทศกาลโอบ้งปีหน้าคุณก็เรียกชั้นมาอีกสิ^ ^’

.....อยากมาบ่อยๆรึ คงชอบขนมที่ข้าซื้อมาให้ละสิเป็นวิญญาณที่...ตะกละจริงนะ?...

มิจิคาสิ!!!!!!!!’

“…ไม่ว่าจะกี่ร้อยกี่พันปี ข้าก็จะเรียกเจ้ามาตลอดนั่นแหละ...ไม่ให้ข้าเรียกเมียจะให้ข้าเรียกใคร?

‘..นั่นสินะ แบบนี้คุรวัววิญญาณจะแบกขนมนี่ไหวมั้ยนะ...ชั้นกลับก่อนล่ะนะ! ดูแลลูกสาวดีๆล่ะ!’

ว่าจบร่างอันเลือนรางนั่นก็หายไป ทิ้งไว้เพียงกลีบดอกไฮเดรนเยียที่มีกลิ่นหอมเหมือนดอกสึบากิซึ่งอยุ่บนด้ามดาบมารของเขา...

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 149 ครั้ง

374 ความคิดเห็น

  1. #213 Lmalbbs (@Lmalbbs) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 07:56
    ฉันอวยคู่คุณพ่อโคกับแม่วายุมว๊ากกก อยากให้มีแต่งเรื่องนี้เป็นเรื่องยอยอีกกก>///<
    #213
    0
  2. #212 kamitanso (@0878882144) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 07:18
    งานนี้คงต้องส่งใบชุบกลับยาเป็นเผ่าไปให้ละมั้ง
    #212
    0
  3. #211 Tk_Sj (@Tk_Sj) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 00:19
    โคยูกิจงจะ18ปีแล้วสิน่ะยินดีด้วยจ้าาา//หุๆๆใกล้ถึงเวลาไปต่อแขนต่อขา MK ll แล้วสิน่ะ~//ยังไงก็สู้ๆน่ะมุยคุงงง 18ปีน่ะหุๆๆ
    น้อมรับคำอวยพร(?)ครับ
    #211
    0
  4. #210 NeedEvil (@NeedEvil) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 23:41
    จะ18ปีแล้วสินะโคยูกิ มุอิจิโร่แสยะยิ้ม อย่างมีเงื่อนงำ
    #210
    0
  5. #209 จอมบัญชา (@teamzadarkkiller) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 23:28
    อืม ทำไมตอนนี้ ป๋าโค เท่แปลกๆ
    #209
    0
  6. #208 TANGGบุ๋ยๆ (@tangSa14) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 23:12
    ได้เวลาต่อแขนขาให้มุอิจิโร่น้อยแล้วววววกรี้ด อย่ารุนแรงกับน้องโคมากนะคะน้องมุย
    #208
    0
  7. วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 22:37

    หมอกเตรียมจัดบ้านใหม่นะจ้ะ แล้วเก็บเสียงให้มิดด้วย//เลือดแห่งบาปมันกำลังแล่น
    #207
    0
  8. #206 39875 (@sasamisamisan) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 22:11

    อีก3วันนนนน น้องโคยูกิจะ18 อร้ายยยยย เมื่อนั้น~~น้องจะโดนคุณหมอก อร้ายยยยย~เขิล
    #206
    0