เจาะเวลากู้แผ่นดิน ภาค กำเนิดเจ้าหญิงเทพธิดาดอกบัวพันปี"เหลียนฮวา"

ตอนที่ 12 : ฮวาน้อยทัวร์กับย้อนรอยตำนานสี่สัตว์เทพอสูร(เต่าดำ) Ver. 4/2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,320
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    21 ส.ค. 55

 

ตอนนี้ทั้งกลุ่มกำลังนี้เรื่องวุ่นวายที่เกิดขึ้น โดยวิชาตัวเบาตามหลังคาอยู่

นี่พวกเราจะไปพักที่ไหนกันดีละ”---ไป๋เจี้ย

ตอนที่ข้าจัดการเจ้าพวกนั้นก่อนหนีออกมาได้ถามชาวบ้านแล้ว ว่าโรงเตี้ยมดีๆของที่นี่ตั้งอยู่ตรงไหน” ---กุ้ยจือ

งั้นรบกวนเจ้านำพวกข้าไปเถอะ” ---ไป๋เจี้ย

แล้วทีนี้พวกท่านจะปล่อยข้าลงไปได้ยัง แล้วทำไมไม่เดินไปแบบธรรมดาๆ เดินทางด้วยวิธีการใช้วิชาตัวเบาแบบนี้ข้าว่ามันเด่นเกินไปนะพี่ๆทั้งสาม” ----ฮวาน้อย

เดียวก่อนทุกคนข้ารู้สึกเหมือนมีใครแอบติดตามพวกเรามา” ----หย่งจื้อ

แค่หาทางสลัดมันให้หลุดก็สิ้นเรื่อง แต่จะทำอย่างไรดี” ---ไป๋เจี้ย

ข้าคิดวิธีสลัดมันให้หลุดจากพวกเราได้แล้ว เอาเป็นว่าเราแยกเป็นสองทางข้าจะไปกับฮวาน้อย จะไปรอพวกเจ้าที่โรงเตี๊ยมก่อน ส่วนเจ้าสองคนก็ไปหาซื้อของที่จะใช้ในการเดินทางพรุ่งนี้ซะ” ---กุ้ยจือ

ไม่ ข้าขอไปกับฮวาน้อย และพวกเจ้าไปซื้อของแทนพวกข้า” ---ไป๋เจี้ย

และเจ้ารู้แล้วหรอว่าโรงเตี๊ยมอยู่ที่ไหน” ---กุ้ยจือ

เจ้าก็ถ่ายทอดความทรงจำเจ้ามาที่ข้าซิ ข้าจะได้นะว่าเจ้ามีความสามารถแบบนี้ด้วย” ---ไป๋เจี้ย

(เฮ่อ……เรื่องแบบนี้ยังอุตสาห์จำได้อีก แต่ถ้าข้าทำแบบนั้นคนแถวนี้คงอยากฆ่าข้าแน่ๆ) ---กุ้ยจือเดินไปหาไป๋เจี้ยและเอาหน้าผากตนไปสัมผัสที่หน้าผากของไป๋เจี้ยทันทีเพื่อทางทอดแผนที่โรงเตี๊ยมให้

งั้นพวกเราก็แยกย้ายกันที่จุดนี้กันเถอะ” ---ไป๋เจี้ย

ฮวาน้อยมากับพี่มา ฮวาน้อยเดินไปหาไป๋เจี้ยและไป๋เจี้ยก็อุ้มฮวาน้อยขึ้นมาแล้วก็โดดลงจากหลังคาไปที่พื้นดินข้างล่างทันที

พวกเราก็ไปบ้างเถอะ” ---กุ้ยจือ

อืม

 

ตัดมาที่ผู้แอบติดตามกลุ่มฮวาน้อย

(กลุ่มนี้ไม่ธรรมดาอย่างที่องค์ชายใหญ่ว่าไว้จริงๆ ขนาดข้าซึ่งได้ฉายาตีนแมวเทวดาแห่งวังหลวง ยังถูกพวกนั้นจับสัมผัสได้โดยง่ายขนาดนี้ แล้วทีนี้จะทำเยี่ยงไรดีเพราะองค์ชายบอกให้ติดตามกลุ่มนี้แล้วรายงานทุกฝีก้าว แต่นี้แยกเป็นสองกลุ่มแล้วข้าจะติดตามกลุ่มไหนไปดีละเนี่ย=^=^)

…………………………

ย้อนเหตุการณ์มาตอนที่องค์ชายใหญ่เข้ามาเห็นเหตุการณ์ชุลมุนวุ่นวายของกลุ่มฮวาน้อย

นั้นพวกชาวบ้านมุงดูอะไรกันนะ” ---องค์ชายใหญ่

ดูเหมือนที่ซอยนั้นจะมีการหาเรื่องทะเลาะวิวาทระหว่างนักเลงเจ้าถิ่นกับกลุ่มคนต่างถิ่น นะขอรับคุณชาย” ---องค์รักษ์เจ้า

งั้นพวกเราก็ไปดูกันเถอะ”----องค์ชายใหญ่กล่าวจบก็รีบเดินนำหน้ากลุ่มผู้ติดตามไปที่ซอยดังกล่าวทันที เมื่อมาถึงก็เห็นพี่ไป๋เจี้ยเอาเข็มสลบแทงคอคู่ต่อสู้สลบไปแล้ว แต่ก็ยังอยู่ดูการต่อสู้ของคู่อื่นเรื่อยๆจนถึงคู่เอกของงานนั้นคือคู่ของฮวาน้อยจ้าวแห่งความเกรียนและหัวหน้านักเลงนั้นเอง

แย่แล้วคุณชายหัวหน้านักเลงมันจับเด็กเป็นตัวประกันแล้ว ข้าว่าพวกเรารีบเข้าไปช่วยเด็กดีไหมขอรับ”----ผู้ติดตามหนึ่ง

อย่าพึ่งรอดูเหตุการณ์ก่อน เพราะพวกพี่ๆของเด็กนั้นมีฝีมืออยู่ไม่น้อยคงช่วยเด็กนั้นได้เร็วกว่าพวกเราซะอีก แต่ที่พวกนั้นยังไม่รีบเข้าไปช่วยนั้นต้องมีเหตุผลแน่ๆ”----องค์ชายใหญ่ พอองค์ชายใหญ่กล่าวจบ

ฮวาน้อยก็เริ่มสร้างวีรกรรม โดยประกาศความเกรียนให้โลกนี้รับรู้ทันที (กรุณาย้อนกลับไปอ่านบทที่ผ่านมานะเจ้าค่ะ: ปลาทองน้อยฯ)

                หึหึ ---องค์ชายใหญ่หัวเราะ (ปกติเฮียแกไม่เคยหัวเราะนะเออ หัวเราะทีเล่นเอาผู้ติดตามตกใจเป็นแถวๆ)

 “ข้าบอกพวกเจ้าแล้ว ว่าคนกลุ่มนี้ไม่ธรรมดา

ข้าชักอยากได้คนกลุ่มนี้มาเป็นกองกำลังที่สำคัญของข้าในอนาคตจริงๆ โดยเฉพาะเด็กน้อยคนนั้นฝีมือเด็กคนนั้นยังพัฒนาไปได้ไกลอีก หึหึ ข้ามีภารกิจให้เจ้าจงติดตามสังเกตคนกลุ่มนี้แล้วรายงานให้ข้ารู้ทุกฝีก้าวจำไว้

ขอรับคุณชาย” ---องค์รักษ์จ้าว

…………………………

ตอนนี้กลับมาดูกลุ่มฮวาน้อยทัวร์ที่แตกกรุ๊ปย่อยเป็นสองกลุ่มกันบ้างดีกว่า

                “เฮ่อ…..”---หย่งจื้อ

                เป็นอะไรหย่งจื้อ เจ้ากลุ้มใจเรื่องอะไรอยู่หรือ?”---กุ้ยเจิน

                ข้าว่าไป๋เจินคงโกธรข้าเป็นแน่แท้ เรื่องที่พวกเราไปมีเรื่องกับนักเลงพวกนั้นนะ แล้วข้าดันเผลอทำคนตายไปคนนึง”---หย่งจื้อ

ที่นางโกธรเจ้า คงเป็นเพราะว่ากลัวว่าพลังวัตรของเจ้าจะลดลงกระมั้ง?”---กุ้ยเจิน

อย่างนางนะหรือจะห่วงข้า? ไม่มีทาง ---หย่งจื้อ

            (ไม่ไหวๆ พวกเจ้าเนี่ย แล้วเมื่อไหร่จะเข้าใจกันซะที ข้าเหนื่อยที่จะลุ้นพวกเจ้าละ สงสัยว่างๆต้องไปขอให้ฮวาน้อยช่วยดีกว่า)   (_*))((*_---กุ้ยเจิน

…………………………

                “พี่ไป๋เจี้ยเป็นอะไรไป ดูสีหน้าไม่ดีเลย ----ฮวาน้อย

                “พี่มีเรื่องที่ต้องกังวลใจนิดหน่อยนะฮวาน้อย” ----ไป๋เจี้ย

เรื่องที่พี่หย่งจื้อฆ่าคนตายทางอ้อมนะหรือ” ----ฮวาน้อย

อืม” ----ไป๋เจี้ย

ว่าแต่ฮวาน้อย เจ้าไม่กลัวกับเหตุการณ์ที่พึ่งผ่านมานี้หรือเพราะมีคนตายในเหตุการณ์นี้ด้วยนะ” ----ไป๋เจี้ย

ท่านพี่ไป๋ฯ ข้าขอยอมรับ่าตอนแรกที่ข้าเจอข้ากลัวมาก แต่ตอนนี้ข้าพอจะทำใจให้สงบได้แล้วละ และตอนนี้ข้ายังเข้าใจความรู้สึกของพี่หย่งจื้อที่ต้องทำแบบนั้นในเวลานั้นด้วย” ----ฮวาน้อย

เจ้าเข้าใจว่าอย่างไร?” ----ไป๋เจี้ย

ที่พี่หย่งจื้อทำไปเช่นนั้นมันเป็นความบังเอิญของเวลา ที่จริงพี่หย่งฯอาจจะช่วยให้ไม่มีคนตายได้ด้วยการใช้พลังเวทย์ แต่ว่านั้นอาจจะทำให้ความลับที่พวกเราปกปิดไว้เปิดเผยได้ ท่านพี่หย่งฯจึงตัดสินใจทำแบบนั้นซึ่งตรงกับคติพจน์ทางการทหารที่กล่าวไว้ว่า เขาไม่ม้วย เราม้วย เขาม้วย เราไม่ม้วย หมายถึงถ้าอริศัตรูไม่ตาย เราก็ต้องตายศัตรูนั้นเองเวลาอยู่ในสนามรบ” ----ฮวาน้อย

แล้วในอนาคตฮวาน้อยต้องลงสนามรบจริงแล้ว เจ้าจะทำใจฆ่าคนได้หรือ?” ----ไป๋เจี้ย

“…..” ----ฮวาน้อยเงียบไปซะพักก่อนจะตอบว่า

ข้าคิดว่าเมื่อถึงเวลานั้นจริงข้าคงทำใจฆ่าคนได้ แต่เมื่อใดแล้วที่ข้าได้ฆ่าคนจริง ข้าคิดว่าตัวตนของฮวาน้อยที่อยู่ตรงหน้าท่านตอนนี้ก็คงได้หายไปตลอดกาล…..เพราะทันทีที่สองมือคู่นี้เปื้อนเลือดเมื่อไหร่ ข้าก็คงจะค่อยๆปิดกั้นใจตัวเองอย่างช้าๆจนกลายเป็นคนด้านชา ไร้อารมณ์ ไร้ความรู้สึก หรือไม่ก็เป็นพวกเย็นชาไม่สนใจอะไรเลยอีกแล้วกระมั้ง?” ----ฮวาน้อยพูดเสียงเศร้าแววตาดำมืดก้มมองมือตัวเองอยู่ซะพัก ก่อนจะหันหน้ามายิ้มเศร้าๆให้กับไป๋เจี้ย

พี่ไม่ยอมให้เกิดเรื่องแบบนั้นเด็ดขาด!!!” ----ไป๋เจี้ย

ในเมื่อเจ้ายอมมือเปื้อนเลือดเพื่อให้แผ่นดินรวมเป็นหนึ่งและทุกคนได้อยู่อย่างสงบสุข พี่สาวคนนี้จะยอมมือเปื้อนเลือดแทนเจ้าเอง แต่ถ้าไม่อยากให้ข้ามือเปื้อนเลือดแทนเจ้าแล้ว เจ้าก็ต้องขยันตั้งใจเรียนกับ 8 ปรมาจารย์ให้ดีเผื่อจะนำมาใช้หาวิธีปราบศัตรูได้โดยที่ไม่ต้องเสียเลือดเนื้อ” ----ไป๋เจี้ย

ค่ะท่านพี่” ----ฮวาน้อย

…………………………

ณ โรงเตี๊ยมอันดับหนึ่งของเมืองซานซี (ที่ๆเป็นจุดรวมพลของกลุ่มฮวาน้อยทัวร์)

                เชิญทุกท่านเข้ามาพักที่โรงเตี๊ยมของข้าขอรับ นายท่านทั้งสี่” ----เจ้าของโรงเตี๊ยมรีบออกมาต้อนรับทันที ทั้งที่กลุ่มฮวาน้อยมาถึงแต่ยังไม่ได้เดินเข้าไปที่โรงเตี๊ยม (ตอนนี้อยู่ที่หน้าประตูทางเข้า) เจ้าของโรงเตี๊ยมเดินเข้ามาใกล้ๆกลุ่มฮวาน้อยและพูดเบาๆว่า

                ข้าได้ข่าวลับมาจากลูกน้องข้าว่า พวกท่านเป็นผู้ปราบนักเลงประจำเมืองลงนี้ได้ งั้นข้าจะให้พวกท่านพักที่นี่ในราคาที่พักครึ่งราคา ส่วนค่าอาหารข้าไม่ขอเก็บเงินจากพวกท่านแล้วกันนะขอรับ อ้อแล้วให้พวกท่านพักห้องพิเศษห้องที่ข้าพักเองเวลาที่ข้าขี้เกียจกลับบ้าน หวังว่าพวกท่านคงไม่รังเกียจห้องข้านะขอรับ” ----เจ้าของโรงเตี๊ยม

                “ไม่หรอกเถ้าแก่ ว่าแต่จะให้พวกข้าจ่ายค่าที่พักคืนเดียวกี่อีแป๊ะ ---กุ้ยเจิน

                คนกันเองทั้งนั้นข้าคิดให้ถูกๆละกันปกติ 25 อีแป๊ะถ้านอนสองคน แต่นี้มาสี่คนมีผู้หญิงและเด็กด้วยข้าคิดห้าสิบอีแป๊ะ แต่ว่าเมื่อกี้ข้าบอกว่าจะลดค่าที่พักให้พวกเจ้ากึ่งหนึ่งงั้นข้าเก็บพวกเจ้า 25 อีแป๊ะพอ แล้วเดียวจะหาที่นอนเสริมมาให้พวกท่านละกัน” ----เจ้าของโรงเตี๊ยม

                ขอบคุณเถ้าแก่มาก ---กุ้ยเจิน

                แล้วพวกท่านจะรับอาหารที่ห้องโถงหรือที่ห้องพักกัน ข้าจะได้ให้เสี่ยวเอ๋อเตรียมไว้ให้พวกท่าน อ้อและที่เมืองในคืนนี้มีงานเทศกาลอยู่ ถ้าพวกท่านสนใจก็ไปดูได้นะขอรับ” ----เจ้าของโรงเตี๊ยม

                “ขอรับอาหารที่ห้องพักละกันเถ้าแก่ ขอบคุณมากพวกข้าไม่รบกวนท่านต่อแล้ว เชิญท่านตามสบาย” ----ไป๋เจี้ย

…………………………

และแล้วกลุ่มฮวาน้อยทัวร์ก็ได้เคลื่อนพลถึงห้องพักซะที (กว่าจะได้เข้าห้องพักเฮ่อ….ต้องเจอเรื่องต่างๆสารพัด) ----ฮวาน้อย

โชคดีจังที่มาพักที่เมืองนี้ มาถึงก็เจองานเทศกาลพอดีเลย อิอิ” ----ฮวาน้อย(น่าตื้นเต้นเค้าอยากเห็นของจริงมี้ๆ)ヾ(><☆ヾ)

เจ้าคิดอย่างนั้นหรอฮวาน้อย แล้วเหตุการณ์ร้ายๆก่อนหน้านั้นนับว่าเป็นโชคดีด้วยไหมฮวาน้อย ---กุ้ยเจิน

ง่ะ!!! เหตุการณ์ร้ายๆมันก็ผ่านไปแล้วท่านพี่กุ้ยฯจะเอามันมาคิดมากจนเกิดทุกข์ทำไมอ่ะ ปล่อยวางมันไปเหอะ” ----ฮวาน้อย

ตามใจเจ้าละกัน ---กุ้ยเจิน

อยู่ดีๆก็พูดถึงงานเทศกาล เจ้าอยากไปหรือฮวาน้อย” ----ไป๋เจี้ย

อืม ข้าอยากไปเพราะข้ายังไม่เคยเห็นงานเทศกาลในยุคนี้เลยนะๆท่านพี่ไป๋ฯพวกเราไปเที่ยวชมงานนี้กันเหอะนะ” ----ฮวาน้อย  (人゛ )

แต่ว่าวันนี้พวกเราพึ่งมีเรื่องทะเลาะวิวาทกับนักเลงเจ้าถิ่นมาเองนะฮวาน้อย ---กุ้ยเจิน

แล้วทำไมหรอ?” ----ฮวาน้อย   ( ) 

คนที่เห็นเหตุการณ์ในวันนี้มันเยอะเกินไป ข้าไม่แน่ใจว่าจะไว้ใจคนทั้งหมดนั้นได้ไหม?” ---หย่งจื้อ

แต่ถ้าเจ้าอยากจะไปจริงๆนะฮวาน้อย พี่ก็มีวิธีที่จะช่วยให้เจ้าไปเที่ยวงานนี้อย่างปลอดภัยและจะไม่มีใครคนไหนจำเจ้าได้ด้วย อิอิ” ----ไป๋เจี้ยกล่าวเสร็จในดวงตาก็มีดาวนับพันเปร่งประกายในนั้นทันที (จะได้เห็นฮวาน้อยในแบบที่ข้าอยากเห็นซะที)

…………………………

 

ตกค่ำของวันนั้น (เหล่าพี่ๆช่วยกันจับฮวาน้อยแปลงโฉม)

                “พวกพี่จะเอาแบบนี้จริงๆหรอ จะให้ข้าไปงานเทศกาลในร่างนี้เนี่ยนะส่วนพวกพี่ก็จะเข้าไปอยู่ในของวิเศษเหมือนเดิม ทิ้งให้ข้าไปเดินดูงานเทศกาลคนเดียวหรอ อย่างนี้ข้าก็เหงาตายกันพอดีข้าไม่เอาด้วยง่ะ งั้นข้าไม่ไปดูก็ได้อ่ะ” ----ฮวาน้อย   

                “ไปเถิดฮวาน้อยถือว่าเป็นโอกาสได้เที่ยวพักผ่อนหย่อนใจ ก่อนที่จะเจอศึกหนักในวันพรุ่งนี้ วันที่พวกเราจะเดินทางไปหาเทพอสูรเต่าดำกัน ---กุ้ยเจิน

                หยึ่ย!!! นี่ท่านขู่ข้าหรือพี่กุ้ยเจิน” ---ฮวาน้อย

                “ข้าเปล่าขู่เจ้าซะหน่อย แค่เอาประสบการณ์จากคนื่นมาเล่าให้เจ้าฟังก็แค่นั้น ---กุ้ยเจินว่าแล้วก็ยักไหล่

                “…บู…….” ---ฮวาน้อย  (づ ̄ ³)     

                ก็ได้ ว่าตามไหนก็ตามนั้น พี่ไป๋ฯเชิญท่านจัดการตามแผนต่อได้เลย

                เวลาผ่านไปซะพักฮวาน้อยก็อยู่ในรูปของหนุ่มน้อยวัยแตกเนื้อหนุ่ม สวมชุดคุณชายในชุดสีฟ้าน้ำทะเล ผูกผมทรงหางม้ายาวโดยที่ผูกผมเป็นเชือกผ้าสีขาวยาวมีอัญมณีสีฟ้าประดับอยู่ที่กลางเชือกผูกผม (ยังใส่เครื่องประดับวิเศษอยู่เหมือนเดิม อ่านเพิ่มที่ที่บทของวิเศษของฮวาน้อย) และถือพัดที่เขียนคำกลอนอยู่บนนั้นไว้ด้วย เมื่อฮวาน้อยแต่งตัวเสร็จก็เดินไปที่หน้ากระจกเพื่อจะส่องดูสภาพตนเอง พอเห็นสภาพตนเองที่ในกระจกก็พูดออกมาทันทีว่า

                นายหน้าหวานนั้นเป็นใครฟ่ะ!!!” ---ฮวาน้อย (จบข่าวว่าตัวเองเป็นด้วยฮวาน้อย:ปลาทองน้อยฯ)

                จะใครที่ไหนกันละ นั้นก็เจ้าเองนั้นแหละ ว่าแต่เจ้าถ้าเกิดเป็นผู้ชายจริงๆโตมาก็คงหน้าตาอย่างนี้แน่นอน ข้าว่าก็ดูหล่อเหลาไม่หยอก ไหนๆมาให้ข้าหอมแก้มเจ้าทีซิน้องชาย….ม๊วฟฟฟ” ----ไป๋เจี้ย

ไม่เอาท่านพี่ไป๋ฯพอได้แล้ว ทำอย่างนี้เดียวคนแถวนี้จะหึงข้ากับท่าน แล้วโมโหขาดสติฆ่าข้าตายซะก่อน เดียวแทนที่ข้าจะได้เที่ยวจะอดเที่ยวซะก่อน ---ฮวาน้อย

เจ้ากำลังกล่าวถึงใครฮึ ฮวาน้อย ---หย่งจื้อ

เปล่าซะหน่อย ข้าไม่ได้ว่าใครซะหน่อย” (ไม่ได้กล่าวถึงท่านพี่เลยซักนี๊ดดดดด) ---ฮวาน้อย ;b

อืม.. เจ้าแต่งตัวได้ดูดีมากเลยฮวาน้อย ว่าแต่ว่าเจ้าตอนนี้เจ้าก็กลายเป็นหนุ่มน้อยรูปงามไปแล้วข้าว่าเจ้าคงต้องเปลี่ยนชื่อให้เหมาะกับรูปร่างของเจ้าในตอนนี้แล้วละ ---กุ้ยเจิน

แล้วข้าจะใช้ชื่อว่าอะไรดีละท่านพี่กุ้ยเจิน ข้าเป็นพวกไม่ถนัดในการตั้งชื่อให้ตนเองและผู้อื่นด้วยซิ”-----ฮวาน้อย =^=”

ขอข้าใช้เวลาคิดซักพักนะ ---กุ้ยเจินกล่าวเสร็จก็เดินมาใกล้ๆฮวาน้อย พิจารณาฮวาน้อยตั้งแต่หน้าตา หัวจรดเท้า การแต่งกาย และลักษณะท่าทาง นิสัย ที่ดูจะเปลี่ยนไปตามลักษณะร่างกายภายนอกด้วยสินะ ลักษณะหน้าตาที่คมเข้มขึ้นมานิดหน่อยแต่ยังมีเค้าความหวานแบบผู้หญิงอยู่บ้างแต่ให้ความรู้สึกเข้มแข็งอยู่บ้างเวลาใครเผลอไปมองดวงตาคู่นั้น ใส่อาภรณ์สีฟ้าน้ำทะเลทั้งตัว ลักษณะเจ้าในตอนนี้คล้ายมังกรฟ้าจำแลงยังไงยังงั้น

ข้าคิดออกแล้ว ว่าจะให้เจ้าใช้ชื่อว่าอะไรดี ---กุ้ยเจิน

แล้วท่านจะให้ข้าใช้ชื่อว่าอะไรล่ะ หาว…………….กว่าท่านจะคิดออกเล่นเอาข้าเงียบหลับไปหลายรอบได้นะท่าน ดีที่ข้ายังอยากเที่ยวอยู่เลยฝืนง่วงได้”-----ฮวาน้อย =^=”

(ร่างเปลี่ยนนิสัยเปลี่ยนจริงด้วยสินะ กลายเป็นน้องชายจอมยียวนแทนซะงั้น) ---กุ้ยเจิน/ไป๋เจิ้ย/หย่งจื้อ

ข้าก็จะกำลังบอกเจ้าอยู่นี้อย่างไรเหล่า…. ต่อไปนี้เมื่อเจ้าอยู่ร่างนี้เจ้าจงใช้ชื่อว่า เทียนหลง จำไว้” ---กุ้ยเจิน (และแล้วเทียนหลงก็ได้ถือกำเนิดขึ้นมาเจ้าค่ะปมอีกอันเฉลยแล้วนะว่าเกี่ยวกับยัยกอหญ้าอย่างไร: ปลาทองน้อยฯ)

อืม รู้ชื่อปลอมที่ต้องใช้ในร่างแปลงนี้แล้ว ทีนี้พวกเราออกไปข้างนอกได้ยังอ่ะ”----เทียนหลง (ถ้าอยู่ร่างหนุ่มน้อยจะใช้ชื่อเทียนหลงทันทีนะค่ะ ช่วยกันจำแต่เตือนปลาทองน้อยฯด้วยเผื่อหลงชื่อ แหะๆ)

แล้วตอนนี้มีคนล่ามเจ้าซะที่ไหนกันละ แต่งตัวเสร็จแล้วก็ไปกันเถอะ อ้อเดียวข้าแบ่งเงินให้เจ้าไว้ติดตัวประมาณหนึ่งร้อยอีแปะคงพอนะ ---กุ้ยเจิน

อืม(ให้เท่าไหร่ก็ได้ขอรับ ข้าน้อยอยากออกไปเที่ยวเต็มแก่แล้ว)----เทียนหลง=^=”

งั้นก็ไปตะลุยงานเทศกาลที่เมืองนี้กันเถอะ เย้……”----เทียนหลง Let's GO!!ε=(/*><)/ พอเทียนหลงพูดจบพวกพี่ๆทั้งสามก็กลายร่างเป็นแสงหายเข้าไปในของวิเศษที่พวกตนสิงสถิตทันที

…………………………

ที่งานเทศกาลประจำปีของเมืองซานซี

                (สุดยอด!!! เคยเห็นแต่ในหนังจีนประเภทพวกหนังกำลังภายในฉากที่พระเอกพานางเอกไปเดทที่งานเทศกาลโคมลอยบ้างละ งานดอกไม้ไฟบ้างละเห็นจากในนั้นว่าสวยแล้ว ของจริงสวยยิ่งกว่าแหะ: เทียนหลง)

บรรยากาศงานที่เทียนหลงบอกว่าสวยตอนนี้ก็คือตลอดสองข้างทางของพื้นที่จัดงานนั้นมีการแขวนโคมสีแดงที่มีอักษรมงคลติดไว้ด้วยบนโคมไฟกระดาษเหล่านั้นด้วยยาวตลอดทางที่ใช้ในการจัดงาน และประตูบ้านแต่ละหลังก็มีการติดศิลปะจากกระดาษ(การตัดกระดาษเป็นรูปทรงต่างๆ หลายๆสี บางครั้งก็เอามาใช้เล่าเรื่องราวได้) และมีร้านค้าขายของต่างๆออกมาขายยามค่ำคืนตอนนี้ด้วย (คล้ายงานวัดญี่ปุ่น) ได้แก่ร้านขายพุทราเชื่อมเสียบไม้ ร้านขายหมั่นโถว ซาลาเปา ร้านขายหน้ากาก ร้านขายเครื่องประดับ และอื่นเป็นต้นนั้นเอง

อืมอยู่ดีๆรู้สึกแปลกๆแหะหนาวๆร้อนๆและขนลุกซู่”---เทียนหลงที่เดินเล่นชมบรรยากาศในงานเทศกาลซักพัก จนลืมสักเกตผู้คนรอบตัวจึงได้เริ่มสังเกตผู้คนรอบตัวเองบ้าง ปรากฏว่าตอนนี้มีเหล่าแม่นางทั้งหลายได้ส่งสายตามาให้ตนเองบ้าง หรือหันไปกระซิบกระซาบกันเองบ้างเมื่อเห็นเทียนหลง ซึ่งนั้นทำให้เหล่าชายหนุ่มและไม่หนุ่มที่มาเดินงานนี้ด้วยเหมือนกันเริ่มมีเคือง

(เอาแล้วงั้ย งานจะเข้าหาข้าหรือเปล่าว่ะเนี่ย…..ขนาดมาเที่ยวพักผ่อนหย่อนใจซักหน่อย ดูท่าท่านเทพแห่งโชคร้ายจะไม่ยอมปล่อยข้าไปจริงๆกระมั้งเนี่ยเฮ่อ……..)”---เทียนหลงคิดและถอนหายใจ

(จริงสิ!!! เมื่อกี้ตอนเดินสำรวจดูงานเหมือนว่าข้าจะเห็นร้านขายหน้ากากอยู่นี่น่า งั้นเดินกลับไปซื้อหน้ากากมาสวมใส่ดีกว่า ช่วงงานเทศกาลอย่างนี้ไม่ว่าใครก็ซื้อมาใส่เล่นกันทั้งนั้นเพราะงั้นคงไม่เด่นเกินไปหรอกมั้ง???)

เทียนหลง(ฮวาน้อยฯในร่างหนุ่มน้อย) คิดได้ดังนั้นจึงเดินย้อนกลับไปที่ร้านขายหน้ากากกระดาษเพ้นส์สีทันที

เถ้าแก่ หน้ากากเหล่านี้ท่านขายราคาเท่าไหร่กัน” ---เทียนหลง

อันละแปดอีแป๊ะ คุณชายน้อยสนใจหน้ากากอันไหนละถ้ายังเลือกไม่ได้ให้ข้าช่วยแนะนำแบบที่เหมาะกับคุณชายไหม??” ---พ่อค้าขายหน้ากาก

อืม ตามนั้นละเถ้าแก่หน้ากากเยอะมากจนข้าเลือกไม่ถูกจริงๆ” ---เทียนหลง

ได้ๆ งั้นขอข้าไปหยิบมาก่อน” ---พ่อค้าขายหน้ากากก้มไปหยิบหน้ากากมาจากในกล่องที่เก็บไว้อีกที่หนึ่งทันที

หน้ากากอันนี้พิเศษกว่าอันอื่นๆเพราะข้าใช้เทคนิคการทำไม่เหมือนอันอื่น อะข้าขายให้คุณชายน้อย” ---พ่อค้าขายหน้ากาก

อืมสวยมาก เถ้าแก่งั้นข้าเอาอันนี้ อ่ะเอาไปเถ้าแก่แปดอี๊แป๊ะของท่าน” ---เทียนหลงรับหน้ากากมาแล้วหยิบเงินจากถุงเงินส่งให้เถ้าแก่ไป

(เท่านี้ก็เรียบร้อย คงไม่มีใครที่ไหนมาส่งสายตาแปลกๆให้ข้าอีกนะคราวนี้) ---เทียนหลงคิดพลางใส่หน้าที่พึ่งซื้อมาทันที พอใส่เสร็จก็ปรากฏเสียงประหลาดดังลั่นขึ้นมา

จ๊อก……”(ไม่ใช่เสียงประหลาดอะไรที่ไหนทั้งนั้นแหละเสียงกระเพาะน้อยๆของข้า เรียกร้องหาสารอาหารที่มีประโยชน์มาใส่กระเพาะเองแหละท่านแม่นางปลาทองน้อยฯ) ---เทียนหลง

ชักหิวแล้วสิ หาของกินแถวนี้ไปนั่งกินที่ริมแม่น้ำเพื่อรอดูดอกไม้ไฟดีกว่าว่าแล้วเทียนหลงก็ไปหาซื้อหมั่นโถวและซาลาเปาอย่างละลูกไปทานที่ริมแม่น้ำทันที

………………………..


ตัดกลับมาที่ห้องพักที่องค์ชายใหญ่พักอยู่กันหน่อยดีกว่า (โรงเตี๊ยมเดียวกับฮวาน้อย)

แย่แล้วองค์ชายใหญ่หายทำงั้ยดีๆ”-----เสียงขันทีน้อย1

ถ้าองค์รักษ์ทั้งสองรู้ พวกเราตายแน่ๆ” -----เสียงขันทีน้อย2

(พวกเรายังไม่อยากตายนะ) -----เสียงขันทีน้อย1และ2 คิดพร้อมกันและเหมือนๆกันถ้าองค์รักษ์ทั้งสองกลับมาแล้วไม่เห็นองค์ชายสงสัยจะได้กลายร่างเป็นยักษ์แดง ยักษ์ดำมีเขา มีเขี้ยว ถือกระบองไล่ตีพวกข้าแง่มๆ แง้………. (TT^TT)

ข้าว่าพวกเรารีบออกไปตามหาองค์ชายเหอะ” ----ขันทีน้อย1

มีอยู่สองคน จะเจอหรอ” ----ขันทีน้อย2

ก็ดีกว่ารอให้องค์รักษ์ทั้งสองกลับมา เล่นงานพวกเรานั้นแหละ” ----ขันทีน้อย1

(จริงแหะ) ----ขันทีน้อย2

งั้นพวกเราก็รี……..”----ขันทีน้อย2 (ยังไม่ทันพูดจบประโยค โดนพูดแทรกมาซะก่อน)

อะแฮ่ม พวกเจ้าสองคนกำลังจะรีบไปไหนกันหรือ” ----องค์รักษ์หลี

ท่านองค์รักษ์หลี!!!” -----เสียงขันทีน้อย1และ2

ฮืกๆท่านองค์รักษ์พวกเราจะทำยังงั้ยดี ตอนนี้องค์ชายใหญ่หนีไปไหนก็ไม่รู้แล้ว” -----ขันทีน้อย2

งือ???” ----องค์รักษ์หลี

ฮ่าๆ ไม่น่าองค์ชายถึงได้สั่งให้ข้าไปหาซื้ออาหารต่างๆที่มีชื่อเสียงที่สุดในเมืองนี้มาให้เสวย แต่ละที่ก็อยู่คนละโยชน์ หึหึ ลูกเล่นเด็กๆแบบนี้ข้าไม่น่าหลงกลท่านเลยองค์ชาย ----องค์รักษ์หลี

ท่านองค์รักษ์พอจะรู้ไหมว่าองค์ชายน่าจะหนีไปที่แห่งใด” -----ขันทีน้อย1

ข้าไม่แน่ใจว่าจะใช่ที่ข้าคิดหรือไม่ ข้าว่าเดียวพวกเรากระจายคนออกตามหาตามที่ข้าคาดการณ์ไว้เถอะ” ----องค์รักษ์หลี

ขอรับองค์รักษ์หลี” -----ขันทีน้อย1และ2

เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ ดูพวกเจ้าวุ่นวายกันจัง” ----องค์รักษ์จ้าวใช้วิชาตัวเบาแอบเข้ามาทางหน้าต่าง

และนี่องค์ชายหายไปไหน??” (_*))((*_----องค์รักษ์จ้าว

อย่างที่เจ้าคิดนั้นแหละ องค์รักษ์จ้าว องค์ชายทรงหนีไปเที่ยวเล่นแต่พระองค์เดียวอีกแล้ว” ----องค์รักษ์หลี

ใช้วิธีเดิมในการหลบหนีด้วย ใช่ไหม แล้วเจ้าก็หลงกลด้วยวิธีเดิมๆแบบนี้เนี่ยนะ” ----องค์รักษ์จ้าว

เจ้าอย่าพึ่งมาซ้ำเติมข้าเลย แล้วเจ้าละติดตามกลุ่มนั้นยังไม่ทันข้ามคืน แต่ไงรีบกลับมาหาองค์ชายละ”-----องค์รักษ์หลี

เออ…..ข้า…….ถูกคนกลุ่มนั้นจับได้ว่าสะกดรอยตามเลยแยกเป็นสองกลุ่ม ข้าเลยไม่รู้จะตามกลุ่มไหนไปดี แหะๆ” ----องค์รักษ์จ้าว

(เจ้าก็ทำงานพลาดแล้วยังมาซ้ำเติมข้าอีก เหอะๆ) -----องค์รักษ์หลี

ไหนๆก็อยู่กันครบแล้ว ก็รีบออกไปตามหากันเถอะข้าคิดว่าพระองค์คงออกไปเที่ยวงานเทศกาลของที่นี่ งั้นก็กระจายกันหาแล้วอีกหนึ่งชั่วยามค่อยไปเจอกันที่จุดชมดอกไม้ไฟละกัน” -----องค์รักษ์หลี

ขอรับ/อืม” -----เสียงขันทีน้อย1และ2+องค์รักษ์จ้าว

………………………..

โห……คนเยอะขนาดนี้แล้วเราจะไปนั่งชมดอกไม้ไฟได้ที่ซอกไหน หลืบไหนได้บ้างอ่ะเนี่ย แม้แต่ที่จะยืนอย่างไม่มีเลย ไม่น่าเสียเวลาไปหาซื้อเสบียงมาตุนขณะชมดอกไม้ไฟเลยเฮ่อ”---เทียนหลง

(_*))((*_

(ลักกี้!!! เจอละที่เหมาะๆที่ไม่ต้องไปเบียดกันกับใครๆแถมเป็นจุดชมวิวที่ดีที่สุดอีกด้วย หึหึ) ---เทียนหลงคิดได้ดังนั้นก็รีบเดินไปที่ต้นสนต้นใหญ่ยักษ์ที่คาดว่าน่าจะมีอายุหลายร้อยปีขึ้นไปที่แผ่กิ่งก้านสาขาอยู่ที่ท่าเรือริมแม่น้ำนั้นเอง

เออถ้าต้นสนต้นนี้มีท่านเทพารักษ์อยู่ข้าขออภัยท่านด้วย ข้าขอแค่อยู่ดูดอกไม้ไฟแค่คืนนี้เท่านั้น” ---เทียนหลงกล่าวประโยคนี้ออกมาก่อนที่จะเรียกพลังธาตุลมออกมาพยุงกายเพื่อขึ้นไปพยุงกายอยู่บนกิ่งสนขนาดใหญ่ทันที (เมื่อไหร่จะได้เรียนวิชาตัวเบาซะทีเฮ่อออออ ไม่สะดวกเลยวิธีนี้เปลืองพลังงงง; เทียนหลง) พออยู่บนกิ่งสนใหญ่เสร็จเทียนหลงก็เริ่มหาทำเลเหมาะๆที่จะใช้พิงชมดอกไม้ไฟทันที

 

(นี่ข้ามัวแต่เดินชมงานเพลิน จนลืมหาที่จะดูภาพดอกไม้ไฟที่ดีที่สุดไปแล้วหรือนี้) ---องค์ชายใหญ่

(ไม่มีที่ดีๆให้ยืนดูหรือนั่งดูได้เลย เฮ่อ….สงสัยปีนี้ข้าคงอดดูซะแล้ว กลับไปนอนพักที่ห้องก่อนก็ได้) ---องค์ชายใหญ่

ทันทีที่องค์ชายใหญ่คิดได้ดังนั้น ก็ก้าวเดินจากที่ท่าเรือริมแม่น้ำทันทีแต่เดินไปได้ไม่กี่ฝ่าก้าวเท่านั้น อยู่ๆก็ได้มีลมปริศนาที่ไม่รู้ว่าพัดมาจากทิศไหนได้หอบกลิ่นหอมประหลาดที่คุ้นเคยมาทางที่องค์ชายใหญ่ยืนอยู่

(กลิ่นหอมนี้??? พัดมาจากทิศทางไหนกันแน่นะ) (_*))((*_----องค์ชายใหญ่เริ่มมองหาที่มาของกลิ่นใต้ต้นสนขนาดยักษ์ เมื่อมองหาด้านล่างไม่เจออยู่นานจึงเริ่มแน่ใจว่ากลิ่นที่ตนได้สูดดมเมื่อกี้น่าจะอยู่ในที่สูงกว่านั้น จึงเริ่มแหงนหน้าตนเองไปดูที่บนต้นสนยักษ์เห็นเงาตะคุ่มๆเหมือนเงาคนกำลังทรงตัวอยู่บนกิ่งสนยักษ์???

(หือ??? ปกติเพลา อ่านว่าเพ-ลา นี้มีคนธรรมดาที่ไหนขึ้นไปปีนอยู่บนนั้นกัน หรือว่าข้าตาฝาดไป) ----องค์ชายใหญ่

(หรือเป็นพวกที่ต้องการลอบฆ่าข้าที่ถูกส่งมาที่นี่ ไม่ได้การละ!!!!) ----องค์ชายใหญ่คิดได้ดังนั้นก็รีบใช้วิชาตัวเบากระโดดไปที่กิ่งสน ที่ตนเห็นแต่แรกทันทีเพื่อพิสูตรข้อสันนิฐานของตน

ตุ๊บ!!!” ----เสียงองค์ชายใหญ่เหยียบกิ่งสนกิ่งเดียวกันกับที่เทียนหลงกำลังหาท่านั่งชมดอกไม้ไฟที่ถนัดๆอยู่ในตอนนี้

เจ้าเป็นใคร!!! แล้วทำไมถึงได้แอบซุ่มอยู่บนนี้แต่เพียงลำพัง----เสียงองค์ชายใหญ่ตะโกนอย่างกึกก้องมาจากทางด้านหลังของเทียนหลง

เฮ้ย!!!” ----เสียงเทียนหลงสะดุ้งตกใจที่องค์ชายใหญ่อยู่ดีๆก็มาโผล่จากด้านหลังและตะโกนเสียงดังใส่ จึงทำให้เทียนหลงที่กำลังจะเดินไปนั่งพิงที่ลำต้นก้าวเท้าพลาดและกำลังจะตกจากต้นสนยักษ์ทันที

ใครก็ได้ช่วยข้าด้วย!!! ข้าไม่มีวิชาตัวเบานะโว้ย ตกไปตายหยั่งขีดแน่ อ๊าก!!!! ----เทียนหลง

(??? ตกลงที่ข้าสันนิฐานไว้คงผิดสินะ เฮ่อ….งั้นก็ต้องช่วยเจ้านั้นก่อนแล้วค่อยถามทีทีหลังก็ได้) ----องค์ชายใหญ่คิดแบบนั้นรีบใช้วิชาตัวเบาไปคว้าตัวเทียนหลงจากทางด้านหลังแล้วมายืนด้วยกันที่กิ่งสนอีกกิ่งที่อยู่ต่ำกว่ากิ่งเดิม

เฮ้ยๆจะช่วย ก็ช่วยกันดีๆหน่อยสิ อยู่ดีๆคว้าแต่คอเสื้อเกิดเสื้อหลุดข้าไม่ตกไปตายอยู่ดีหรอ ----เทียนหลง

แค่ข้าช่วยเจ้าก็ถือว่าเป็นบุญคุณอันใหญ่หลวงแล้วด้วยซ้ำ นี่เจ้ายังไม่ได้ขอบคุณข้าเลยนะที่ช่วยเจ้าเมื่อกี้ ---องค์ชายใหญ่

เรื่องไรที่ข้าต้องขอบคุณเจ้าละ เพราะเจ้าตะโกนไม่ใช่หรอข้าเลยตกใจจนเกือบตกต้นไม้นี้อ่ะ ----เทียนหลงหันหน้ามาตะโกนกลับใส่องค์ชายใหญ่ทันที

เอ๊ะ!!!” (พี่ชายที่เจอกันเมื่อตอนกลางวัน ตุ๊บๆ….อาการเดิมมาอีกแล้วแม้กระทั่งร่างนี้เนี่ยนะ ชักแปลกๆแล้วสิ)----เทียนหลง (=^=”)

“……”(กลิ่นนี้กลิ่นเดียวกับเด็กน้อยเมื่อตอนกลางวันนิ แล้วแววตานั้นถึงจะไม่เหมือนกันแต่ความรู้สึกที่ได้………ตุ๊บๆ)----องค์ชายใหญ่

เมื่อกี้ข้าต้องขอโทษเจ้าด้วย เผอิญข้าไม่มีที่นั่งชมดอกไม้ไฟก็เลยขึ้นมาหาที่นั่งบนนี้ ----องค์ชายใหญ่

“….เออๆช่างมันเถอะมันผ่านไปแล้ว ข้ายกโทษให้เจ้าก็ได้ งั้นเราก็มาแบ่งที่นั่งชมดอกไม้ไฟกันเพราะต้นสนนี้ก็ใหญ่อยู่พอสมควร ----เทียนหลง

อืม…..เออข้าขอถามอะไรเจ้าหน่อยได้ไหม ทำไมเจ้าต้องใส่หน้ากากนั้นด้วย ----องค์ชายใหญ่

หน้ากากนี้อะหรอ???” ----เทียนหลงพูดแล้วชี้มาที่หน้ากากตัวเอง

ไม่มีอะไรมากหรอก ก็แค่ข้าหน้าตามันอัปประลักษณ์มากจนคนรอบช่างรังเกียจ ข้าเลยต้องใส่หน้ากากไว้แบบนี้ตลอดเวลา ถ้าเจ้าไม่เชื่อข้าก็จะถอดให้เจ้าดูเอาไหม???”

อืม น่าเห็นใจเจ้าจริงๆ อ้อยืนคุยกันอยู่นานยังไม่ได้แนะนำตัวกันเลยข้าชื่อ…”----องค์ชายใหญ่

                “ไม่ต้องแนะนำชื่อกันหรอก ยังงั้ยท่านก็คงไม่ได้เจอข้าอีกเพราะข้าไม่ใช่คนเมืองนี้ ----เทียนหลง

                “แล้วเจ้ามาจากที่ไหนกันละ ----องค์ชายใหญ่

                “ข้ามาจากป่าไผ่เขียว ----เทียนหลง

ป่าไผ่เขียวงั้นหรือ???” (เจ้านี้อาจเป็น………สินะ)----องค์ชายใหญ่

เจ้าก็รู้จักหรือเปล่า ที่ที่บอกเมื่อกี้ ----เทียนหลง

ข้าไม่รู้จัก ---องค์ชายใหญ่

อ้าว!!!”(แต่น้ำเสียงก่อนหน้านี้บ่งบอกว่าเหมือนรู้จักนะ) ----เทียนหลง

แต่ที่จริงแลกเปลี่ยนชื่อต้นแก่กันก็ดีเหมือนกันนะ เรียกข้าๆเจ้าๆมันดูห่างเหินกันอย่างไรก็ไม่รู้ถึงแม้พวกเราจะเป็นเพื่อนแค่คืนเดียวก็เหอะ เริ่มที่ข้าก่อนแล้วกันข้าชื่อเทียน ----เทียนหลง

จะรู้จักกันทั้งที เจ้ากลับบอกข้าแค่ชื่อต้นของเจ้าเท่านั้นนะหรืองั้นข้าเอาบ้างข้าจะบอกชื่อท้ายของข้าให้แก่เจ้าแล้วกัน ข้าชื่อหลง ----องค์ชายใหญ่

(……….)(ถ้าเอาชื่อท้ายเจ้ามาต่อท้ายชื่อต้นข้าก็ได้ชื่อจริงข้าเลยนะเนี่ย) ----เทียนหลง

จ๊อก/จ๊อก………..บุ้งๆ” ----เทียนหลง/องค์ชายใหญ่ (=/////=)(>/////<) เสียงเดิมจากกระเพาะเทียนหลงร้องประท้วง แต่คราวนี้มีของคนอื่นร่วมร้องด้วยมาเป็นตัวแถม และมีเสียงดอกไม้ไฟ(พลุ) ช่วยกลบเกลื่อนให้แต่ไม่ทันแล้วได้ยินเต็มรูหูคนทั้งคู่

เออ……ข้าว่าพวกเราหาที่นั่งชมดอกไม้ไฟบนกิ่งเดิมก่อนตกลงมาดีไหมแล้วนั่งชมดอกไม้ไฟที่กำลังจุดตอนนี้ ----องค์ชายใหญ่(=/////=)

อืม ----เทียนหลง(>/////<)

………………………..

ว่าแต่คุณชายเทียนจะขึ้นไปที่กิ่งไม้เดิมอย่างไรในเมื่อคุณชายเทียนบอกกับข้าเองว่าคุณชายไม่มีวิชาตัวเบา ----องค์ชายใหญ่

(เออนั้นสิลืมซะสนิทเลย) ----เทียนหลง (=^=a)

คุณชายหลงช่วยสอนข้าแบบหลักสูตรเร่งลัดได้ไหม เพราะข้าก็พอมีวิทยายุทธ์อยู่บ้างแต่แค่ยังไม่ได้เรียนวิชานี้เท่านั้น ----เทียนหลง

หือ??? แล้วตอนแรกคุณชายเทียนขึ้นมาบนนี้ได้อย่างไรกัน ----องค์ชายใหญ่

(จะถามตูทำไมมากมายนะ ยิ่งขี้เกียจหาคำตอบดีๆที่ตอบแล้วไม่น่าสงสัยอยู่) ----เทียนหลง (=^=”)

เฮ่อ….ตอนแรกข้าให้ผู้ติดตามช่วยใช้วิชาตัวเบาหอบข้าขึ้นมาบนนี้ พอขึ้นมาเสร็จแล้วข้าก็ไล่ให้ผู้ติดตามไปเดินเล่นในงานนี้บ้างก็แค่นั้นเอง โดยตกลงว่าเดียวเค้าเลิกจุดอกไม้ไฟเมื่อไหร่ค่อยมารับกลับ ----เทียนหลง (เอาสีข้างเข้าแถ่จนเลือดออกซิบๆขนาดนี้ นายเจ้าหนูทำไมจะเชื่อข้าไหมนะ???)

แบบนี้นี่เอง งั้นตอนนี้ข้าว่าข้าแบกคุณชายขึ้นไปที่กิ่งเดิมก่อนน่าจะดีกว่า ถ้าจะให้ข้าสอนท่านมีหวังเค้าจุดดอกไม้ไฟหมดก่อน แล้วพวกเราจะอดดูกันเสียก่อน ----องค์ชายใหญ่กล่าวจบก็เดินเข้ามาหาคุณชายเทียนทันทีแล้วหันหลังให้เทียนหลงขี่หลัง

เออออ…….ท่านจะเอาอย่างนี้จริงๆหรือข้าตัวหนักมากนะ ท่านจะแบกข้าไหวแน่หรือคุณชาย(ที่จริงข้าไม่ได้กลัวเรื่องน้ำหนักตัวเองหรอกนะ แต่ข้าไม่เคยเข้าใกล้ชายอื่นใกล้ชิดแบบนี้อะสิ นอกจากพ่อข้า แล้วยิ่งเข้าใกล้คนที่ทำให้หัวใจข้าเต้นแปลกไปทุกครั้งที่เจอหน้าเช่นเจ้า ทำให้ข้ายิ่งไม่อยากเข้าใกล้เจ้ายอ่งนัก เฮ่อออออ) ----เทียนหลงพูดอย่างและคิดอีกอย่างในใจตนเอง

เอ้า!!! คุณชายเทียนรีบๆขึ้นหลังข้าได้แล้ว มัวแต่เหนียมอายเป็นท่านหญิงไปได้ ผู้ชายเหมือนกันท่านจะกลัวอะไร ----องค์ชายใหญ่

ใครว่าข้ากลัว!!! ก็ได้ถ้าท่านหลังหักเพราะน้ำหนักตัวข้าท่านก็อย่ามาว่าข้าทีหลังละ ----เทียนหลง

หลังจากคนทั้งคู่พูดคุยและต่อล้อต่อเถียงกันประมาณห้านาที เทียนหลงก็เดินไปขี่หลังองค์ชายใหญ่ทันที เมื่อเทียนหลงขี่หลังเสร็จองค์ชายใหญ่ก็ใช้วิชาตัวเบาล่องลอยตัวเองและเทียนหลงไปที่กิ่งสนยักษ์กิ่งแรกที่พวกตนเจอกัน

ตุ๊บ----เสียงทั้งคู่ลงจอดที่กิ่งสนอย่างปลอดภัย

เจ้านะนั่งชมดอกไม้ไฟตรงนี้นะดีแล้ว และไม่ต้องย้ายตัวเองไปที่ปลายกิ่งละ ข้าจะนั่งดูตรงนี้กับเจ้าด้วย ----องค์ชายใหญ่ ปล่อยให้เทียนหลงลงจากหลังตนมานั่งที่กิ่งไม้ด้านในและทำท่านจะสั่งให้เทียนหลงเกาะลำต้นอย่างดีต่ออีกด้วย

พอๆแค่นั้นแหละ ท่านไม่ต้องสั่งอะไรข้าต่ออีกแล้ว ข้าก็ยอมทำตามที่ท่านสั่งอยู่นี่งั้ยเกาะลำต้นสนเป็นลูกลิงอยู่เนี่ย (เจ้าเป็นพ่อข้ากลับชาติหรือเปล่าเนี่ยสั่งๆอยู่ได้) ----เทียนหลง=^=”

ดีมากๆ หึหึ ----องค์ชายใหญ่ที่เดินมานั่งใกล้ เผลอตัวลูบหัวเทียนหลงเหมือนที่ทำประจำๆกับน้องชายของตน

อ่ะ!!! นี้เจ้าทำอะไรนะ ข้าไม่ใช่สัตว์เลี้ยงของเจ้านะ อยู่ดีก็มาลูบหัวข้าเล่นนะ ----เทียนหลง

องค์ชายใหญ่ชะงักมือชั่วครู่ก่อนที่จะเอามือตัวเองมาวางไว้ข้างลำตัวตนเองทั้งสองข้าง

ข้าต้องขอโทษเจ้าด้วยละกัน เผอิญข้าเห็นเจ้านิสัยคล้ายๆน้องชายข้านะเลยเผลอมือไปหน่อย”----องค์ชายใหญ่

ตอนนี้เทียนหลงเริ่มไม่สนใจข้อแก้ตัวขององค์ชายใหญ่แล้ว เพราะเริ่มขนเสบียงที่ตนได้ซื้อมาก่อนหน้านี้มากัดกินแล้ว(เกือบลืมเลยว่าตัวเองหิวง่ะ) ----เทียนหลง =^=”

ท่านสนซาลาเปาไส้ไก่นี้ไหม อ่ะข้าให้ท่านเผอิญข้ามีอยู่สองลูก ----เทียนหลงพูดแล้วพลางยื่นซาลาเปาไปให้

ไม่เป็นไรข้ายังไม่หิว จ๊อก…….””----องค์ชายใหญ่ (ทำไมร่างกายข้าชอบทรยศข้าจังนะ ได้ขายหน้าต่อคนเดิมอีกรอบแล้วซิ)(=////=)

ถ้าท่านรังเกียจที่อาหารดูไม่น่ากินละก็ ข้ากินเองคนเดียวทั้งหมดนี้ก็ได้ ----เทียนหลง

ข้าเปล่ารังเกียจซะหน่อย ข้าแค่เกรงใจเจ้าแล้วไม่อยากแย่งเด็กขาดสารอาหารอย่างเจ้าเท่านั้นเอง” ----องค์ชายใหญ่

ท่านนี้อย่างไหร่นะชอบขัดใจ และกวนโมโหข้าทุกอย่างเชียว งั้นก็อย่ากินมันเลย งับ งับ…..โอ้ย!!!!” ----เทียนหลงร้องเพราะเมื่อกี้ตั้งใจจะกินทั้งสองลูกเลยงับด้านขวาคำ ซ้ายคำแต่ยังไม่ทันงับลูกซ้าย คุณชายหลงก็ใช้ความไวของตนรีบเอาซาลาเปาลูกโตๆทางซ้ายไปกินเสียเอง เลยทำให้เทียนหลงงับมือตัวเอง เหอะๆ

(เชอะ ขี้เก็กชะมัด) ----เทียนหลง

วีด……บุ้ง บุ้งๆ เสียงดอกไม้ไฟที่แสดงในแต่ละชุด

งั่มๆ โหสวยจังไม่เคยคิดเลยว่าดอกไม้ไฟที่นี่จะสวยขนาดนี้ และเพราะนั่งที่นี่ด้วยมั้งเลยทำให้เห็นภาพสวยๆแบบนี้ชัดเจนคิดไม่ผิดที่อุตสาห์พยายามขึ้นมานั่งตรงนี้ ----เทียนหลง

อืม…..แต่ที่บ้านเกิดข้าทำสวยกว่านี้อีกมากเลยเชียวละ” ----องค์ชายใหญ่

แล้วบ้านเกิดท่านอยู่ที่ไหนละ ----เทียนหลง

บ้านเกิดข้าอยู่ที่แคว้นต้าหลง ที่ภาคกลางนะ ไว้ว่างๆเจ้าก็มาเยี่ยมข้าได้นะ ข้าชักถูกชะตากับเจ้าแล้วสิ ----องค์ชายใหญ่

ไม่เอาข้าไม่อยากไปเป็นลูกคนที่สองของเจ้าหรอกนะ เล่นสั่งข้าอย่างกับพ่อซะขนาดนี้ งั่มๆ ----เทียนหลงกินซาลาเปาลูกโตหมดเริ่มกินหมันโถที่ซื้อมาลูกหนึ่งต่อทันที

ให้ข้ามีลูกอย่างเจ้าจริง สงสัยข้าได้ปวดหัวทุกวันแน่ๆ” ----องค์ชายใหญ่

เจ้าพูดอย่างนี้หมายความว่าไงนะ แค่กๆ ตุบๆ ----เทียนหลงรีบกินและรีบกลืนไปหน่อยเพราะจะรีบเถียงองค์ชายใหญ่กลับ แต่ทำให้หมันโถวติดคอแทนเลยเอามือรีบทุบอกแก้อาหารติดคอแทน

(=_=;)))   (จะรีบกินไปไหนนะเจ้า) ----องค์ชายใหญ่

เอ้า…..เอาไปดื่มซะซิแก้ติดคอเจ้า” ----องค์ชายใหญ่

(อึกๆ อร่อยแหะหวานอ่อน นุ่มลิ้นดีแต่เหมือนได้กลิ่นแอลกอฮอลนิดๆแหะ) ----เทียนหลง(เผลอจิบไปเยอะหน้าเริ่มแดงนิดๆละ) O///O

ที่ท่าน……..เอามาให้ข้าดื่ม………นี้มาน………คืออะไรกัน……. หวานนุ่มลิ้น……..ดีจ๊าง…… เอิ๊ก…..” ----เทียนหลงเริ่มเมาซะแล้วเพราะปกติไม่เคยแตะพวกแอลกฮอลเลย (ทั้งยุคที่อยู่ปัจจุบันนี้และยุคที่จากมานั้นเอง)

มันก็แค่เหล้าหวานสูตรพิเศษที่ข้าคิดค้นเองขึ้นมา และเป็นเหล้าที่ข้าชอบพกติดตัวมาด้วยเท่านั้น เอ๊ะแล้วเจ้าทำไมถึงได้พูดยานๆแบบนั้นละ อย่าบอกนะว่าเจ้าเมาแม้กระทั่งเหล้าหวานนะ เหล้าชนิดนี้เด็กห้าขวบยังดื่มได้เลยนะนั้น” ----องค์ชายใหญ่

เฮ้ย!! แล้วเจ้าจะทำอะไรนะอยู่ดีๆก็ลุกยืนพรวดพราดแบบนั้น ถ้าเจ้าตกไปข้างล่างนั้นจะเป็นอย่างไรรู้ไหม???” ----องค์ชายใหญ่ว่าแล้วรีบลุกไปคว้าเอวเทียนหลงแทน

อืมมมม ข้า…..ไม่อยากดูดอกไม้ไฟนี้แล้ว…….. ข้า……เริ่มง่วง……..อยากนอน….แล้ววววววววว ----เทียนหลง

แล้วคนติดตามที่เจ้าว่าจะมารับหลังดอกไม้ไฟเลิกแล้วละ…….”----องค์ชายใหญ่

ถ้าไม่เจอกานนนนนน ให้ไปเจอที่พักของข้า…..เอิ๊ก…….   ตกลงเจ้า…..จา…..ปล่อยข้าและเลิกซ้าวววววซี้……น่ารำคาญยางงงงงงข้าอยากนอน ----เทียนหลงเริ่มอาราดวาดอยู่ไม่สุขเริ่มพลักองค์ชายใหญ่ออก แล้วดิ้นลุกลิกๆ

เดียวสิ เจ้าก็อยู่นิ่งๆหน่อยสิ เดียวข้าไปส่งเจ้าให้ ข้าไม่ไว้เจ้าเลยจริงๆ กลัวว่าจะไปนอนเมาตากน้ำค้างที่ไหน เฮ่อ……แล้วเจ้าพักอยู่ที่ไหนล่ะ” ---องค์ชายใหญ่

ข้าพักที่โรงเตี๊ยม……………..Zzzz” ----เทียนหลง

(ดีที่เจ้าบอกข้าจบก่อนที่จะเมาหลับไปนะเจ้าเด็กบ้า หึหึ อึ๊บ….)---องค์ชายใหญ่จัดการแบกเทียนหลงท่าอุ้มเจ้าสาวแล้วโดดจากต้นสนลงมาทันที

………………………..

 

แอ๊ด…..”(นี่เจ้าเป็นผู้ชายจริงๆหรือคุณชายเทียน ตัวเบายังกับนุ่น แถมรูปร่างดูเบาะบางเหมือนผู้หญิง แถมกลิ่นหอมที่ติดตัวเจ้าอีกช่างคล้ายกับเด็กน้อยคนนั้นจริงๆ) ---องค์ชายใหญ่คิดแบบนี้ ขณะที่อุ้มเทียนหลงมาที่เตียงที่ตั้งอยู่ในห้องนี้ทันที

อืม….ทามมาย คืนนี้ร้อนจ๊างงงงงง เอาหน้ากากออกดีกว่า…….เสื้อผ้านี่ก็รำคาญ…..จริงงงงงงถอดทิ้งเลยดีม่ายยยยยยยย ----เทียนหลง (อย่าเลยเทียนหลงเพื่อความปลอดภัยของเจ้าเองเพราะอาเฮียองค์ชายฯตอนนี้ยิ่งจิตใจอ่อนไหวง่ายอยู่เหอะๆ เดียวหาว่าปลาทองน้อยไม่เตือน: ปลาทองน้อยฯ) Σ(ω´ノ)ノ

ท่าทางเจ้านี้จะไม่เคยแม้แต่ได้กลิ่นเหล้ามาก่อนด้วยซ้ำใช่ไหม แค่ดิ่มไปครึ่งขวดยังเมาซะขนาดนี้ ---องค์ชายใหญ่

อืม…..”----เทียนหลงละเมออครางออกมาจังหวะเดียวกันกับที่องค์ชายฯถามพอดี

หึหึ เจ้าจะทำให้ข้าหลงเสน่ห์เจ้าไปถึงไหน???” (เอ๊ะ!! แหม่งๆซะแล้วงานนี้รังสีอะไรม่วงๆเริ่มจับคู่นี้ ซะละใช่รังสีวายอ่ะเปล่าหว่า……: ปลาทองน้อยฯ) Σ(ω´ノ)ノ

ตอนนี้เทียนหลงเริ่มดิ้นนอนดิ้นอีกรอบ อาจเพราะรำคาญเสียงองค์ชายใหญ่ที่นั่งคุยบนข้างเตียงของตนและปัดหน้ากากตนเองออก เสื้อก็หลุดหลุ่ยออกมานิดๆจนตอนนี้โชว์อกขาวๆให้องค์ชายใหญ่ฯได้เต้นผิดจังหวะอีกรอบ(ไม่รู้รอบที่เท่าไหร่แล้ว มีใครช่วยนับมั้ง แต่ที่แน่ๆไม่รู้ว่ามังกรฟ้าจะรอดจากมังกรทองในคืนนี้เปล่าเพราะชอบยั่วทีเผลอจังเหอะๆ : ปลาทองน้อยฯ) (|||)  

อึก ---องค์ชายใหญ่กลืนน้ำลายแล้วหน้าเริ่มร้อน (เจ้าทำอะไรของเจ้าเนี่ย) ว่าแล้วก็ช่วยจับแต่งตัวให้ดีขึ้น ก่อนที่จะสังเกตใบหน้าที่นอนหลับอยู่ในขณะนั้น (คือเสื้อมันหลุดเลยสังเกตง่ายกว่าหน้ากากอาเฮียเลยพึ่งสังเกตว่าหน้ากากหลุดไปแย้ว……: ปลาทองน้อย)  

(ทั้งๆที่ตอนหลับนั้นเจ้าดูหน้าตาเหมือนเทพบุตรตัวน้อยๆมาจุติ แต่งั้ยตอนตื่นถึงได้พลิกหน้ามือเป็นหลังมือ เหมือนปีศาจตัวน้อยๆมาจุติแทนนะ: องค์ชายใหญ่)

องค์ชายใหญ่พิจาณาใบหน้าไปแล้วเริ่มขยับตัวเข้าใกล้กับคนที่นอนมากขึ้น มากขึ้นเรื่อยจนใบหน้าของทั้งคนนี้เริ่มจะเหลือระยะห่างน้อยลงทุกที แต่องค์ชายใหญ่ก็หยุดขยับกายทันทีเมื่อคนตรงหน้าลืมตาตื่นขึ้นมากะทันหัน

นั้นท่านกำลังจะทำอะไรข้างั้นหรือ???” ----เทียนหลง (;ω)

“…………เอออข้า……….”(อยู่ดีๆก็ตื่นเล่นเอาข้ามาเสียงตัวเองไม่เจอและแก้ตัวไม่ทันเลยแหะ ทำอย่างไรดี) ---องค์ชายใหญ่

เผอิญตอนที่เจ้าเมาแล้วเริ่มอาระวาดจะถอดชุดนั่น ทำให้ชุดของเจ้าหลุดหลุ่ยข้าเลยจะช่วยจัดชุดให้เจ้าใหม่นะ และนั้นคือสาเหตุให้หน้าข้ากับเจ้าใกล้กันขนาดนี้” ---องค์ชายใหญ่ (=^=a)(เอาเหตุผลแบบนี้มาอ้างจะรอดไหมเนี่ย)

ยังนั้นหรอ??? โอ้ยยยยยมึนหัวจังงงงงง ----เทียนหลง (@^@a)

งั้นเดียวข้าไปรินชามาให้เจ้านะ” ---องค์ชายใหญ่

อืม แต่ว่าห้องข้ามืดขนาดนี้ท่านจะรินให้ข้าอย่างไร อย่าลืมจุดตะเกียงในห้องข้าก่อนละ ----เทียนหลง 

อืม” ---องค์ชายใหญ่เดินไปจุดตะเกียงไฟและรินน้ำชามาให้หนึ่งจอก

ขอบคุณ ซูด……”----เทียนหลงเหล่ตาไปมองคนข้างๆที่อยู่ดีๆก็เหมือนจะพยายามเลี่ยงสายตาจากหน้าตนยังงั้ยยังงั้น (นี้หน้าตาข้าอัปลักษณ์มากเลยหรอท่านถึงได้หลีกหน้าข้า) เทียนหลงคิดไปแล้วพลางลูบหน้าตัวเองและสัมผัสที่ได้กลับทำให้ตัวเองสะดุ้ง (ทำไมสัมผัสที่เรารู้สึกได้มันเปลี่ยนเนียน นุ่ม นิ่ม ลื่น เหมือนผิวเด็กอ่ะ ) คิดได้ดังนั้นก็ก้มหาหน้ากากที่ต้นเคยใส่ก่อนหน้านั้นพบว่ามันหล่นตกไปที่พื้นใกล้เตียงที่นอนนั้นเอง

(ความลับแตกแล้วซินะ ยังไมทันข้ามคืนเลยT^T) ----เทียนหลงทำหน้าสลดซ่าส์ไม่ออกกันเลยทีเดียว

เออ….นี้ก็ดึกแล้วข้าว่าข้ากลับที่พักข้าบ้างดีกว่า” ---องค์ชายใหญ่

“……..”----เทียนหลงกำลังอยู่ในหมวดเด็กน้อยถูกจับโกหกได้ กำลังก้มหน้าสลดใจที่ถูกจับโกหกได้อยู่

นี่เจ้า!!! ข้าบอกว่าข้าจะกลับแล้ว ---องค์ชายใหญ่ตะโกนเรียกสติ

อืม…..โชคดีนะข้าไม่ส่งนะ ยังมึนหัวอยู่ ----เทียนหลงตอบแบบยังก้มหน้าหนีความผิด (ก้มไว้ๆเอาผมปิดหน้าตอนนี้ทันไหมเนี่ย: เทียนหลง)

เฮ่อ……ก่อนไปข้ามีอะไรจะให้เจ้าด้วย ถือว่าเป็นของที่ระลึกที่พวกเราได้เจอกันและเป็นเพื่อนกัน ถึงแม้จะเป็นเพื่อนแค่คืนเดียวก็ตามเถอะ ----องค์ชายใหญ่กล่าวจบก็หยิบกริดลายมังกรสีทองขนาดเล็กที่ด้ามกริดมีหยกอันใหญ่ประดับล้อมด้วยเพชรเล็กๆมาให้เทียนหลงทันที

ข้ารับไม่ได้ ของมีค่ามากเกินไป ----เทียนหลงปฎิเสธทันทีแบบไม่เสียเวลาให้คิดมากกกเลย

ข้าอยากให้เจ้า เจ้าก็รับไปเถอะถ้าเกรงใจข้า จริงๆแล้วถ้าเจ้าเกรงใจข้ามากก็หาอะไรมาแลกกันก็ได้ถือว่าเป็นที่ระลึกก่อนจากกัน ----องค์ชายใหญ่

(ชอบบังคับข้าซะจริงๆแหะคนๆนี้) ----เทียนหลงคิดแล้วควานหาสิ่งของที่พึ่งซื้อมาในคืนนี้ตอนเดินเล่นดูงานเทศกาล หยิบได้ปิ่นปักผมผู้หญิงที่ดูยังงั้ยก็รู้ว่าเป็นของเก่าแน่ๆ แต่ว่าความสวยงามนั้นก็มีมากกว่าความเก่า

อ่ะข้าให้ท่าน ในเมื่อท่านบังคับข้าขนาดนี้ ข้าก็หาให้ท่านได้แค่นี้เอาไปปิ่นปักผมที่ข้าทุ่มซื้อมาแพงที่สุดในคืนนี้แล้ว ----เทียนหลง

อืม ขอบใจข้าจะเก็บไว้อย่างดีเลย ไว้โอกาสหน้าเราเจอกันจะได้ยืนหยันได้ว่าพวกเราเคยรู้จักกัน อ้อ แล้วเจ้าก็ต้องเก็บกริดที่ข้าให้เจ้าดีละ ห้ามทิ้ง หายขาย และห้ามหาย ----องค์ชายใหญ่

ขอรับท่านพ่อ ----เทียนหลง

ดีมากไอ้เด็กดื้อ ----องค์ชายใหญ่เผลอลูบหัวเทียนหลงก่อนลุกไปเพื่อกลับที่พักตน

(ชิสใครเป็นเด็กดื้อของท่านกัน) ----เทียนหลง

 

 

 
 จบไปอีกหนึ่งตอนย่อย
ท่านใดไม่ชอบแนวกึ่งวาย หรือไม่กึ่งวาย

กรุณาข้ามส่วนท้ายๆนี้ไปได้นะค่ะ
แต่ถ้าชอบ ก็ช่วยเม้น ด้วยนะเออ
คราวหน้าจะให้ฮวาน้อย หรือเทียนหลง พาไปหาท่านเต่าดำดีน่าาาาา
(หวังว่าตอนหน้าจะเจอเต่าดำซะทีจริงๆนะ)
เสียงใครแว่วๆมา
ไปละ เจอกันตอนหน้า

 

 

 

 

 

               

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                

 

 

 

 

 

 

 

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

216 ความคิดเห็น

  1. #167 บุปผาสีม่วง (@154356) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2556 / 21:04
    นางเอกเราทำไมเเต่งตัวเเบบนั้นดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นอ่ะความจริงยัง5ขวบอยู่ไม่ใช่เหรอ
    #167
    0
  2. #160 mellmell (@pepper1) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 เมษายน 2556 / 18:39
    หลงรัก ฮวาน้อย

    กับปลาทองเกรียนคะ

    ฮ่ะๆๆ
    #160
    0
  3. #146 little-red-cap (@little-red-cap) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2556 / 18:21
    จิ้น ...หุหุ
    #146
    0
  4. วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2556 / 12:46
    หุหุ  แอบจิ้นวาย เลย
    #117
    0
  5. #96 Rabbit blood (@love-ya) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2555 / 23:34
    วาย อยากได้วาย อีก ขาดวายไม่ได้ *-*
    #96
    0
  6. #81 ฝนธารา (@mini1234) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2555 / 20:56
    ว้าวววววววววววววววววววววววววว

    จิ้นๆๆๆๆๆๆ
    #81
    0
  7. #54 Love yaoi (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 กันยายน 2555 / 20:41
    แอบอยากให้วายไปเลย ได้ยินเสียงโห่ไล่ของพวกไม่วายแหะ
    #54
    0
  8. #32 mushroom boy (@taylor101) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2555 / 13:02
    แบบเมื่อไหร่นางเอกจะโตคะเนี่ย
    #32
    0
  9. #31 เด็กจอมจุ๋น (@pammy) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2555 / 09:41
    แอ๊ แอ๊บ วาย นิสสสนุง เอิ๊ก (ปล. นั้นผู้หญิงในร่รางชาย) -//-
    #31
    0
  10. #27 cattodive (@cattodive) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2555 / 10:17
    อ๊าาาาาาา มาอัพต่อไวไวเน้อ ปลาทองน้อยจ้าาาา เค้ารออ่านอยู่เน้อ
    #27
    0
  11. #23 chacha-lady (@chacha-lady) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2555 / 23:14
    อ้าาาาาาาาาาาาาาาาา มาอัพต่อไวไวเน้อ
    #23
    0