เจาะเวลากู้แผ่นดิน ภาค กำเนิดเจ้าหญิงเทพธิดาดอกบัวพันปี"เหลียนฮวา"

ตอนที่ 32 : สองแสบต่างขั้วพาท่องจีนโบราณVer.10_10.1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 582
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    19 ม.ค. 57

           หลังจากการเจรจาของทั้งสองฝ่ายระหว่างนางพญาหงส์เพลิงตัวจ๊อยอย่างเฟิ่งหวง และฮวาน้อยผู้เคยเป็นอดีตเด็กเกรียน (เพราะงานนี้เกรียนไม่ออกเพราะข้อแลกเปลี่ยนที่รับปากมานั้นมันยากโคตร)

            ทำอย่างไรดีท่านพี่ทุกท่าน พวกท่านก็ทราบดีว่าในกลุ่มของพวกเรานั้นไม่มีใครเคยท่องเที่ยวทั่วทุกแคว้นกันเลยซะคนเดียว โดยเฉพาะข้ากับท่านพี่ทั้งสามเป็นพวกที่ไม่เคยออกมานอกโลกกว้างซักครั้งอาศัยแค่ออกเดินทางจริงตามข่าวและข้อมูลที่หามาได้เท่านั้น!!!”

          “ข้าเองก็แค่แอบท่านพ่อไปเที่ยวในตัวเมืองใกล้ๆกับป่าเท่านั้นเอง ไม่เคยออกเที่ยวไกลกว่านั้น การมาเยี่ยมท่านอาเฟิ่งหวงครั้งนี้ถือว่าเป็นการออกมาไกลที่สุดครั้งแรกของข้าเลย

          เฮ่อ~~~---ทั้งหมดถอนหายใจออกมาพร้อมกันหมด

          “งั้นก็ไปมันแบบมั่วๆซั่วๆนั้นแหละระหว่างที่พาท่านหงส์เพลิงในร่างจิ๋วออกไปเที่ยวก็ทำการเก็บข้อมูลการเดินทางแบบละเอียดเพื่อทำแผนที่ รวมถึงทำข้อมูลเกี่ยวกับแคว้นหรือเมืองนั้นๆที่พวกเราพาท่านเที่ยว เผื่อข้อมูลเหล่านั้นมันจะมีประโยชน์ต่อพวกเราในภายภาคหน้า”---ฮวาน้อยที่หลังถอนหายใจจบก็พูดประโยคยาวๆเหล่านี้ออกมาทันทีโดยไม่หยุดพักหายใจ แล้วทันทีที่พูดจบเหล่าวิญญาณฯทั้งสามและทายาทอสูรลูกครึ่งอีกตนก็หันหน้าขวับแบบพร้อมเพรีงมาทางนางทันที

            สมแล้วที่เจ้าเป็นศิษย์เอกและน้องสาวคนเล็กของกลุ่ม งั้นพวกข้ายอมทำตามที่เจ้าบอกนะฮวาน้อย ”---กุ้ยเจินพูดแล้วก็เอามือมาลูบหัวนางพรางเป็นรางวัลตอบแทนในความหัวไวของนาง

            ฮวาน้อยแล้วเจ้าคิดไว้หรือยัง ว่าพวกเราควรจะเริ่มพาท่านอาเที่ยวที่ไหนก่อนดีละ?”---หยางเฟยที่เงียบไปนานได้โอกาสพูดก็ถามคำถามนี้ขึ้นมาทันที

            เออเอาเข้าจริงข้าก็ยังจำไม่ได้เลยว่าบนแผ่นดินนี้มีกี่แคว้นแหะๆ งั้นข้าขอตัวไปทบทวนความรู้พื้นฐานเกี่ยวกับแผ่นดินนี้อีกรอบก่อนนะ แล้วข้าทวนเสร็จเมื่อไหร่จะได้วางแผนเที่ยวต่อทันทีงั้นข้าไปละ พี่ไป๋ฯกลับห้องกันเหอะแล้วปล่อยให้สามหนุ่มเขาได้ไปพักผ่อนส่วนตัวบ้างดีกว่าทันทีที่ยัยตัวยุ่งประจำก๊วนกล่าวจบก็รีบคว้าแขนพี่สาวคนสวยให้เดินตามตนออกจากห้องนั้นแล้วเดินมาที่ห้องพักที่พวกตนได้เข้าพักแต่แรกที่เหยียบถึงที่นี่ทันที
 

..................................................................................

หลังจากที่ฮวาน้อยและไป๋เจี้ยเข้าห้องพัก ฮวาน้อยก็รีบวิ่งไปล้มตัวนอนที่เตียงไม้หลังใหญ่ทันที พร้อมใช้มือซ้ายของตนลูบที่ต่างหูด้านซ้ายและหลับตานึกภาพตำราที่ตนต้องการออกมาก่อนที่จะเรียกชื่อตำราแผ่นที่โลกคู่ขนานออกมาเบาๆ ส่วนไป๋เจี้ยก็ได้แต่เดินอย่างช้าๆที่เตียงแล้วค่อยๆนั่งลงช้าๆที่ข้างเตียงใกล้ฮวาน้อยนั้นเอง

 

            อืมที่ยุคที่เราหลงมาคือจีนยุคโบราน ยุคก่อนประวัติศาสตร์จีนซินะ แต่เดิมแผ่นดินนี้เคยรวมเป็นปึกแผ่นเดียวกัน โดยแผ่นดินนี้ประกอบด้วยสี่แคว้นหลักดังนี้ 1.แคว้นต้าหลงที่ตั้งคืออยู่ใจกลางระหว่างสามแคว้นใหญ่อย่างแคว้นต้าหลี่ ต้าหลู่ และต้าเหว่ย 2.แคว้นต้าหลี่ที่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออก3.แคว้นต้าหลู่ที่ตั้งคือตะวันตก4.แคว้นต้าเหว่ยที่อยู่ทางทิศใต้ โดยแต่ละแคว้นจะมีเมืองสำคัญดังนี้…..หาว~~~~’

 

          หลังจากที่ฮวาน้อยนอนอ่านตำราไปได้ไม่ทันจบหน้าแรก ก็เริ่มออกอาการง่วงเพราะตำราที่ถืออยู่นั้นเข้าข่ายหน้าเบื่อจนถึงขั้นเป็นยานอนหลับชั้นดีสำหรับนางไปนั้นเอง

 

            อ้าวฮวาน้อยอ่านไปไม่ทันไร เจ้าก็ง่วงขึ้นมาแล้วหรือ?”

 

          “ก็เล่นอ่านตำราหัวข้อน่าเบื่อแบบนี้ หลังรับอาหารเที่ยงก็ย่อมง่วงเป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้วละเจ้าค่ะท่านพี่ไป๋ฯ ยิ่งข้าอยู่วัยกำลังกินและนอนด้วยแล้วยิ่งไปใหญ่หะๆหาว….”

 

          “เฮ่อ..เจ้านะเจ้าจะหาวนะก็ช่วยปิดปากหน่อยไม่ได้หรือ อย่าลืมว่าเจ้าเป็นเด็กหญิงนะเด็กหญิง รักษามารยาทดีๆเดียวโตไปในภายภาคหน้าเจ้าก็ไม่ได้ออกเรือนหรอก เพราะไม่มีใครกล้าสู่ขอ อ่ะ!!! แต่ไม่แน่นะถ้าเจ้ายังมีนิสัยทะโทนแบบเด็กผู้ชายแบบนี้ เห็นทีเดียวท่านพี่อย่างข้าต้องจับเจ้าทำเท้าดอกบัวทองคำ*ซะตอนนี้เลยดีไหมนะ เผื่อเจ้าจะได้มีท่านชายฐานะดีมารับช่วงต่อหลังทำภารกิจเสร็จดีละหึหึ

 

ท่านพี่ไป่ฯแค่ข้าเป็นเด็กที่เกิดจากดอกบัวสวรรค์พันปีนี่ก็ว่าแปลกแล้ว ใจคอท่านยังจะให้ข้าทำเท้าดอกบัวทองคำอะไรนั้นอีกหรอเจ้าค่ะ อีกอย่างเท้าแบบที่ท่านบอกข้าว่ามันแปลกๆข้าไม่กล้าเสี่ยงทำด้วยหรอกเจ้าค่ะ

 

ข้าได้ยินเจ้าพูดออกมาแบบนี้แล้วแอบรู้สึกภาคภูมิใจไม่ได้เลย อิอิ เพราะลางสังหรณ์ที่เจ้าคิดนะมันถูกต้องแล้ว  เอาละพี่ไม่กวนเวลาอ่านตำราของเจ้าแล้วเชิญอ่านต่อไปเถอะ แล้วเดียวพี่ขอตัวไปปรึกษาหารือเรื่องนี้ต่อกับทั้งสามคนนั้นก่อนแล้วกันเอ๊ะ!ใช่สิพวกเราลืมท่านอาจารย์ทั้งสองของเจ้าไปได้อย่างไรนะ เดียวข้าไปบอกให้ท่านหงส์เพลิงส่งคนไปรับอาจารย์ทั้งสองของเจ้าแล้วลองเอาเรื่องพวกนี้ไปปรึกษากับพวกเขาน่าจะดี เพราะคนทั้งสองรวมถึงอาจารย์ทั้งห้าที่เหลือของเจ้าน่าจะมาจากต่างแคว้นกันทั้งสิ้น

 

!!!

 

จริงสิ ข้าลืมไปได้อย่างไรเนี่ย งั้นข้ารบกวนท่านพี่ไป่ฯช่วยจัดการธุระนี้ให้ข้าด้วย ส่วนข้าจะรีบอ่านทำความเข้าใจเรื่องแคว้นหลักและเมืองสำคัญต่างๆ แล้ววางแผนทำภารกิจพานกเพลิงตัวน้อยทัวร์ตะลอนทั่วโลกโบราณนี้เอง

 

หลังที่จากที่ไป๋เจี้ยออกจากห้องของนางไป ฮวาน้อยก็จัดการเรียกพู่กันจีน ที่ฝนหมึก และกระดาษม้วนใหญ่สีขาวออกมา เพื่อที่จะทำการอ่านไปจดสรุปย่อไป ตามความเคยชินในยุคสมัยที่ตนจากมานั้นเอง

 

นอกจากสี่แคว้นหลักแล้ว ต่อมาภายหลังแตกมาอีกสี่แคว้นย่อยหลังจากที่เกิดเหตุการณ์สำคัญครั้งยิ่งใหญ่ในหน้าประวัติศาสตร์นั้นก็คือการกำเนิดของเทพธิดาดอกบัวสวรรค์พันปี เพราะหลังจากเหตุการณ์นั้นทำให้มีสงครามทั้งภายนอกและภายในทุกแคว้น รวมถึงแคว้นอื่นๆที่อยู่นอกการปกครองอย่างไม่ทราบสาเหตุ ทั้งนี้ทั้งนั้นส่วนใหญ่ให้เหตุผลมาว่าสงครามที่เกิด เกิดขึ้นเพราะผู้คนส่วนมากในยุคนั้นทำสงครามเพื่อแย่งเบาะแสที่เกี่ยวข้องกับเทพธิดาฯเท่านั้น

บ้าไปแล้ว! เพราะอะไรคนมากมายถึงได้ทำเรื่องบ้าๆแบบนี้ เพราะข้าที่เกิดมามีพลังที่ยิ่งใหญ่งั้นหรือถึงต้องทำขนาดนี้ ฮึ!งั้นถ้าไม่มีข้าซักคนอะไรๆก็คงจะดีขึ้นสินะ

 

อะไรดีขึ้นหรือฮวาน้อย? เจ้าอย่าทำอะไรบ้าๆนะฮวาน้อย…”

 

หลังจากที่ฮวาน้อยได้ยินเสียงหยางเฟยก็สะดุ้งทันที แล้วก็รีบตั้งสติก่อนที่จะค่อยๆเงยหน้าแล้วหันหน้าตามเสียงนั้นไป โดยลืมไปว่าตนเองน้ำตาคลอเต็มเบ้าตาและตาเริ่มแดงๆแล้วในตอนนี้

 

นั้นเจ้าร้องไห้หรือฮวาน้อย! ใครแกล้งเจ้าน้องสาวข้าบอกมา

 

เปล่าไม่มีใครแกล้งข้าหรอก ถึงจะมีก็คงมีชื่อเรียกว่า โชคชะตา ฟ้าลิขิต ละมั้งแหะๆ

 

เจ้าร้องไห้เพราะอ่านเจอเรื่องของเจ้าสินะ ยัยเด็กขี้แยหยางเฟยเดินมาหาที่เตียงใหญ่แล้วนั่งลงที่ข้างเตียงใหญ่ใกล้ๆนางทันทีก่อนที่จะจับหัวนางโยกเล่นไปมาเบาๆ

 

…....

 

ฮวาน้อยเลือกที่จะเงียบไม่ต้องกลับแต่ผงกหัวขึ้นลงตอบรับแทน

 

เจ้าอย่าได้ร้องไห้ไปเลย เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของเจ้า จะผิดก็ผิดที่ความโลภของสิ่งมีชีวิตทั้งหลายในโลกนี้ ที่ยังไม่สามารถตัดทิ้งมันได้ก็เท่านั้น

 

ท่านพูดอย่างนั้นหมายความว่าอย่างไรกัน? ข้าไม่เข้าใจฮวาน้อยที่ได้ยินคำพูดของ หยางเฟยพูดแบบนั้นเกิดความสงสัยยิ่งนัก เลยเงยหน้ามามองแล้วถามออกมาตรงๆแบบไม่เก็บเอาไว้ในใจ

 

ข้าไม่รู้หรอกนะว่าเจ้ารู้แล้วหรือไม่กับคำตอบนี้ แต่ใช่ที่เจ้าเป็นสาเหตุให้แคว้นใหญ่ต้องแตกออกมาเป็นแคว้นย่อยในปัจจุบัน และใช่ที่เจ้าเป็นต้นเหตุให้เกิดสงครามทั้งสามภพ! แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นเพราะเกิดจากความโลภในตัวของ มนุษย์ เทพ และปีศาจเหล่านั้นเอง ถ้าพวกนั้นไม่มีความโลภทุกชีวิตก็อยู่กันอย่างสงบสุข

 

ข้าถึงได้คิดว่าถ้าไม่มีข้ามาตั้งแต่แรกทุกอย่างคงไม่เป็นอย่างนี้ ฮวาน้อยที่ได้ยินคำอธิบายของหยางเฟยจบก็พูดกระซิบบางคำออกมาเบา พร้อมรีบก้มหน้าเพื่อซ่อนใบหน้าที่กำลังจะมีน้ำตาไหลเป็นสายออกมานั้นเอง

 

ในเมื่อเจ้าเป็นตัวก่อปัญหา เจ้าก็สมควรที่จะเป็นคนจบปัญหานี้เอง และนั้นเจ้าถึงได้ถูกโชคชะตาดึงตัวกลับมาที่นี่ละมั้งนะ?”หยางเฟยพูดไปแล้วหันหน้าหนีไปทางประตูทางเข้าออกห้องนี้แทน เพราะรู้ว่ายัยหนูขี้แยไม่อยากให้ใครเห็นหน้าตาตัวเองขณะที่ยังมีน้ำตาประดับบนใบหน้านั้นเอง

 

งั้นข้าควรจะทำอย่างไรต่อดี? ควรที่จะรีบทำภารกิจที่สวรรค์ส่งมาให้เสร็จโดยไวแล้วกลบร่องรอยการมีอยู่ของตัวเองตลอดไปดีหรือไม่นะ? แล้วท่านพี่หยางฯไม่อยากลงสนามแย่งชิงในตัวเทพธิดาฯบ้างหรือในเมื่อนางก็อยู่ต่อหน้าท่านแล้วแบบตัวเป็นๆแบบนี้ ดีไม่ดีเมื่อท่านได้พลังจากตัวข้ามา อาจทำให้ท่านมีพลังเหนือท่านพ่อ(ท่านเต่าดำ)เชียวเลยนะ

 

โป๊ก!!!

 

โอ้ย!!!

 

หลังจากที่ฮวาน้อยพูดจบ ก็เจอมะเหงกจากท่านพี่ชายทันที

 

เจ้ากำลังพูดจาดูถูกข้าอย่างร้ายแรงเลยนะฮวาน้อย เจ้าคิดว่าข้าจะเป็นเหมือนคนอื่นๆงั้นหรือ ถึงข้าจะเป็นพวกชอบท้าตีท้าต่อยกับพวกมีฝีมือดี บ้าวรยุทธ์ แต่ข้าก็ไม่ได้บ้าอยากได้พลังมากมายเพื่อจะทำการครอบครองทั้งสามภพเสียหน่อย อีกอย่างมีพลังมากแล้วไง อายุยืนยาวเป็นอมตะแล้วอย่างไร อำนาจล้นฟ้าดีจริงแท้แน่หรือ ถ้ามีสามสิ่งนี้เป็นเพราะได้มาจากเจ้าพอข้าได้มาแต่ข้าขาดตัวยุ่งอย่างเจ้ามันก็เท่านั้น ความสุขที่แท้จริงของข้าไม่มีอะไรมากนักแค่ข้ามีท่านพ่อ และได้ช่วยท่านดูแลสำนักพร้อมตัวแถมอย่างเจ้าให้รอดตลอดอดฝั่งข้าก็พอใจแล้ว

 

ชิสข้าถามท่านนิดเดียวตอบมาซะยาวถึงแม่น้ำ งั้นเอาเป็นว่าข้าไว้ใจท่านพี่ได้สินะ งั้นถ้าข้าทำภารกิจที่ยิ่งใหญ่เสร็จข้ารู้ละว่าข้าจะทำอย่างไรต่อไปกับชีวิตที่อาจจะยืนยาวของข้า

 

เจ้าคงไม่ได้คิดทำอะไรบ้าๆกับชีวิตของเจ้าเอง อย่างเช่นคิดฆ…”

 

ข้าไม่ทำแบบนั้นหรอกวางใจได้ อ้อถ้าคิดจะเอาคำตอบจากข้าตอนนี้ข้าก็ยังให้ไม่ได้หรอก รอถึงเวลานั้นเดียวท่านก็รู้เองพี่ชาย”;b
 

...........................................

ณ ที่ห้องพักของสามหนุ่ม   

            อ้าวไป๋เจี๋ยแอบย่องเข้าห้องบุรุษเช่นนี้ไม่ดีนะ

     “ถ้าไม่มีเหตุจำเป็นข้าก็ไม่อยากเข้ามาหรอกนะกุ้ยเจิน ที่ข้าเข้ามาก็อยากจะขอคำปรึกษาจากพวกเจ้าหน่อยก็แค่นั้น

    “อ้าวท่านทั้งหลายอย่าลืมพวกข้าด้วยสิหย่งอี้และหยางเค่อที่เดินตามหลังไป๋เจี๋ยเข้ามารีบออกปากเตือนว่าอย่าลืมสมาชิกสองคนสุดท้ายที่โดนทิ้งไว้ที่ชายป่าด้านล่างอย่างพวกตนทันที

 

            พวกเจ้าขึ้นมาอยู่บนนี้ได้อย่างไรกันหย่งจื้อได้แต่ถามและส่งสายตาแบบฉงนไปให้ทั้งสอง

 

            ข้าเป็นคนขอร้องให้ท่านเฟิ่งหวงส่งคนไปรับเองละ เอาละหยุดพูดเรื่องไร้สาระกันก่อนแล้วเข้าเรื่องกันเลยดีกว่า ท่านอาจารย์ทั้งสองข้าอยากจะขอความร่วมมือจากพวกท่านช่วยตามท่านอาจารย์ทั้งหกที่เหลือให้มาเจอกับกลุ่มพวกเราที่นี่ในเร็ววันได้หรือไม่?”

 

       “หือ…?เจ้ากำลังคิดจะทำอะไรนะไป๋เจี๋ย”---หย่งจื้อ

            ข้าคิดว่าคงจะพามาได้ แต่อาจใช้เวลาเดินทางข้ามแคว้นมาที่นี่คงจะนานเอาการณ์อยู่ ”---หยางเค่อ

       “เรื่องนั้นพวกท่านไม่ต้องเป็นห่วงไป เพราะเดียวพวกข้าจะออกไปตามสหายพร้อมพวกท่านเอง อีกอย่างแค่พลังของพวกข้าก็น่าจะย่นการเดินทางของพวกท่านให้เหลือไม่กี่วันได้

V

V

V

ตัดกลับมาที่ห้องพักของฮวาน้อย

 

            จึ๊กๆ

 

            ฮวาน้อยเจ้าสนใจข้าบ้างสิ เล่นอ่านแต่ตำราแล้วจดอะไรขยุกขยิก แล้วนานๆทีค่อยถามข้าในเรื่องที่มันเข้าใจยากแล้วตนเองไม่รู้แบบนี้ ดูเหมือนเจ้าทำกับพี่ชายอย่างข้าเป็นตำราพูดได้ก็ไม่เชิงอย่างนั้นข้าน้อยใจนะ

 

      “หือก็ข้าอยากเร่งทำความเข้าใจเนื้อหาในตำรานี้ให้เสร็จไวๆแล้วจะได้เอามาทำแผนการเที่ยวครั้งนี้ไง แต่ที่จริงตอนนี้ก็เหลือเอาข้อมูลมาทำแผนเที่ยวเสียมากกว่า

 

      “นี่เจ้ากำลังโกหกข้าอยู่หรือเปล่าฮวาน้อย ตำราหลายร้อยหน้าเจ้าดูแค่สองชั่วยามแล้ว เข้าใจหมดเลยเนี่ยนะ!”

 

          =.,=”

          “ข้าจะโกหกท่านให้ได้อะไรกันละท่านพี่ ที่ข้าอ่านจบเข้าใจไวแบบนี้อาจเป็นเพราะประสาทสัมผัสและพลังพิเศษในตัวของข้าที่ช่วยนะ เพราะถ้าเป็นเด็กน้อยชาวมนุษย์วัยห้าขวบเท่าข้าคงจะสลบคาหนังสือตั้งแต่เค่อ*แรกแล้วละ

          ก๊อกๆ

 

            ฮวาน้อยนี่พี่เอง ขอเข้าไปหน่อยนะกำลังนอนหลับน้ำไหลยืดหรือว่าเข้าไปอาบน้ำอยู่หรือเปล่า

       “อ่ะ! พี่ไป๋ฯกลับมาละ คร้าๆพี่ไป๋ฯข้ายังไม่ได้นอนเชิญเข้ามาได้เลยเจ้าค่ะ

       “อ่ะหยางฯยังอยู่ที่นี่อีกหรอ ข้านึกว่าเจ้ากลับไปที่ห้องนั้นแล้วซะอีก

 

       “ท่านเนี่ยนะทำไมต้องรีบไล่ข้ากลับทุกที ชอบทำแบบนี้กับข้าเพราะห่วงจะเก็บน้องสาวไว้กับตัวคนเดียวยังงั้นหรือ อย่างไรข้ากับนางตอนนี้ก็กลายเป็นพี่น้องบุญธรรมกันแล้วนะ

 

        “รู้ตัวแล้วก็ออกไปสิ เดียวสาวๆเขาจะพูดคุยอะไรกันแบบส่วนตัว เชิญเจ้ากลับห้องพักตัวเองได้แล้วเจ้าค่ะ

         “ชิส นิสัยเหมือนกันเลยทั้งพี่ทั้งน้องก็ได้ๆข้ายอมแพ้ ฮวาน้อยเจ้าอยู่กับพี่สาวแบบนี้ไปนานๆเข้าระวังเหอะว่าจะเสียนิสัย ไม่ก็คงได้ขึ้นคานเหมือนนางแน่ๆ

          “นี่เจ้าว่าข้าหรืออูกุย!”

 

         “ห้ามเจ้าเรียกข้าด้วยชื่อนั้นนะ ชื่อนั้นข้าสงวนไว้ให้เฉพาะท่านพ่อของข้าเท่านั้นที่เรียกชื่อนั้นได้

          “อ้อหรองั้นข้าเรียกเจ้าว่าลูกเต่าน้อยแทนก็คงได้สินะ คริๆ

          “ว่าไงนะ ยัยป้าแก่วิญญาณหลอนในแหวนวิเศษ

 

          “นี่เจ้า!”

 

          ขณะนี้ไป๋เจิ๋งและหยางเฟยกำลังจ้องหน้าส่งกระแสไฟเปรี๊ยะๆตัดอากาศส่งไปให้ แบบต่างฝ่ายต่างไม่ยอมกันเลย ซึ่งทำให้ในห้องนั้นตกอยู่ในบรรยากาศมาคุอึมครึ่มทันที หากงานนี้ไม่มีกรรมการห้ามศึก ศึกนี้ก็คงจะจบลงไม่ได้ง่ายๆเป็นแน่แท้เฮ่อ~~~

 

          “ท่านพี่หยางฯข้ารู้สึกปวดเหมื่อยลูกตาแล้ว อยากจะพักสายตาบ้างเชิญท่านกลับไปที่ห้องพักก่อนจะดีหรือไม่ฮวาน้อยลุกจากเตียงใหญ่ยักษ์เดินไปกอดเอวพี่ไป๋ฯแล้วหันหน้ามาพูดกับหยางฯโดยตรง

 

                  ตามใจเจ้าฮวาน้อย ข้ากลับไปก่อนก็ได้ อ้อข้าเห็นฮวาน้อยนะเลยขอกลับก่อนไม่ใช่เพราะท่าน

 

          ปึง!

 

          เอาละทีนี้พี่ไป๋ฯข้าว่างานนี้ท่านต้องอธิบายให้ข้าฟังยาวๆเสียที ว่างานที่ข้าฝากท่านไปทำนั้นคงมีปัญหาใหญ่ที่แก้ไม่ได้ง่ายๆใช่หรือไม่?

 

          “ปล่าวแก้ไขได้โดยง่าย แต่ว่าอาจจะต้องยืมของวิเศษทั้งสามอย่างของเจ้าเสียหน่อยนะฮวาน้อย เจ้าก็คงรู้สินะว่าพี่ๆทั้งสามของเจ้าอยู่ห่างจากเจ้ามากๆไม่ได้เพราะต้องอยู่ใกล้ของวิเศษทั้งสามนะ

 

          “อืมแล้วไงต่อพี่ไป๋ฯ

 

          “ทีนี่พี่สาวเลยอยากให้เจ้ารออยู่ที่นี่ซะประมาณ7วันกับท่านเฟิ่งหวงไปก่อนได้หรือไม่? ถือว่าทำความคุ้นเคยกับท่านก่อน ก่อนที่จะพาออกเที่ยวทั่วโลกกว้างใบนี้นะ

          “จะว่าได้ก็ได้อยู่นะพี่ไป๋ฯ แต่ติดปัญหานึงอยู่นิดเดียวเท่านั้นแหละ

 

          “ปัญหาอะไรงั้นหรือฮวาน้อย?”

 

          “ของวิเศษทั้งสามข้าถอดได้หมดทุกชิ้น ยกเว้นแต่ของท่านที่ใช้อาศัยสิงสถิตอยู่ข้าถอดไม่เคยออกเลยหลังจากที่ใส่มันในครั้งแรกจริงๆนะ”T^T

 

          ………

         
.งั้นพี่สาวคนนี้คงต้องขอเวลาส่วนตัวซะแปป ไปแก้ปัญหานี่ก่อนละกันนะ

 

          “อืมท่านพี่ไม่ต้องเป็นห่วงข้าอยู่คนเดียวได้ฮวาน้อยกล่าวจบก็ถอดสร้อยคอ และต่างหูซ้ายที่ห้อยลูกแก้วออกมาส่งให้แก่ไป๋เจี๋ย แล้วก็เดินตามมาส่งนางถึงหน้าประตูห้อง แล้วจึงเดินโซเซๆแบบคนเมาขี้ตาเล็กน้อยไปที่เตียงใหญ่ ก่อนที่จะปีนเตียงขึ้นมานอนหลับสนิทเหมือนคนตายทันที

 

          

 

 

 


         

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

216 ความคิดเห็น

  1. #188 Dark_Nekomi (@darkakue6989) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2557 / 18:52
    ไม่มีใครมาเม้นให้เขาเลยT^T
    #188
    0
  2. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(