[ONE PIECE] All Luffy project 2 !

  • 100% Rating

  • 6 Vote(s)

  • 65,269 Views

  • 2,741 Comments

  • 1,378 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    666

    Overall
    65,269

ตอนที่ 31 : [Doflamingo X Luffy]My super sugar daddy (7)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2589
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 43 ครั้ง
    25 พ.ค. 59

















หัวใจในอกเขาแทบหยุดเต้นตอนที่หันไปเห็นร่างสูงใหญ่ของคนที่วิ่งฝ่ากระสุนด้วยกันมาจนถึงจุดนี้ ล้มลงไปนอนกับพื้น ร่างบางถลาลงไปสำรวจคนที่ถูกยิง ความหวาดหวั่นโถมกระหน่ำเข้ามาในหัวใจราวคลื่นซัดสาด ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าอันเงียบงันของใครอีกคนก็เดินเข้ามาใกล้ คนๆ นั้นสวมหมวกทรงสูง เชิ้ตขาวสูทดำ และเพราะความมืด เขาจึงไม่อาจมองเห็นใบหน้าใต้ปีกหมวกนั้นได้ถนัดตา




“เป้าหมายเพิ่มมาหนึ่ง ขอยืนยันคำสั่งด้วย”




เสียงเรียบเรื่อยราวกับไร้ความรู้สึกกรอกผ่านเครื่องสื่อสารขนาดเล็กที่ติดอยู่ข้างใบหู คนที่ลอบจู่โจมฉับพลันคนนั้นคุกเข่าลงมองดูร่างที่แน่นิ่งไปของเป้าหมายก่อนจะตวัดดวงตาคมกริบมาจับจ้องเหยื่ออีกคนด้วยสายตาประเมินมอง




“ปล่อยไปงั้นเหรอ...แน่ใจนะ?” คนๆ นั้นเขม็งมองเขาอีกครั้ง “ใช่ ยังเด็กมาก”




“แกทำอะไรเขา?” ลูฟี่ร้องถามเสียงเครียด ตำแหน่งกระสุนอยู่เหนือชายโครงซ้าย แต่มิงโก้ตอนนี้กลับสลบไสลไร้สติไปแล้ว




“วางใจเถอะ นั่นเป็นกระสุนยาสลบ ต่างกับพวกที่รุมแกอยู่ก่อนหน้า เจ้านายฉันต้องการมันแบบเป็นๆ”




แสงไฟสีส้มสลัวจากทางหลวงส่องกระทบดวงหน้าคมคายของผู้พูด ชายหนุ่มเจ้าของเคราทรงประหลาด เปิดกล่องเครื่องมือขนาดเท่าๆ กับแลปทอป หยิบเอาเทปกาวแบบหนาพิเศษออกมา พลางค่อยๆ แกะมันออกอย่างแสนใจเย็น และนั่น...เขาเพิ่งจะสังเกตเห็นว่าที่ไหล่ขวาของหมอนั่น มีพิราบตัวอ้วนพีสีขาวสะอาดเกาะอยู่ด้วย




ช่างเป็นความขัดแย้งระหว่างความเย็นชากับความน่ารักจริงๆ




“ฮัตโตริ ไปดูลาดเลาอีกฝั่ง บินกลับมาหาฉันทันทีถ้าเจอมนุษย์คนอื่น เข้าใจนะ”




“กรู้!” พิราบตัวน้อยส่งเสียงตอบรับ ตกใจหมด นึกว่าคนๆ นั้นพูดกับพรรคพวกอีกคนซะอีก คุยกับนกพิราบก็ได้เหรอ ถ้าเป็นเวลาปกติ เขาคงขำกลิ้งไปแล้ว...




“ส่วนแก กลับบ้านไปซะ นี่ไม่ใช่สถานที่สำหรับเด็กแบบแก” ตาคมดุตวัดมองเขาอย่างไร้อารมณ์อีกรอบ




“คุณจะทำอะไรมิงโก้?”




เขากลืนน้ำลายถามไป ยังคงไม่ยอมลุกไปไหน เกาะแขนของคนที่ถูกยาสลบจนหลับไม่ฟื้นแน่น อีกฝ่ายเลิกคิ้วมองเขานิดๆ ดึงเทปกาวออกมาปึ้ดใหญ่ เอ่ยตอบแบบติดรำคาญ




“แกเป็นญาติมันหรือไง ถ้าใช่ ฉันคงต้องพาแกไปด้วย”




“เปล่า แต่เขาเป็นลูกค้าผม” ลูฟี่ตอบไปอย่างพาซื่อ ดวงหน้าเล็กก้มมองโครงหน้าได้รูปที่หลับใหลราวติดอยู่ในห้วงนิทราลึก ดูท่าจะปลุกให้ฟื้นไม่ได้ง่ายๆ แน่




“ไปซะ ฉันให้โอกาสแกอีกครั้ง”




“ไม่! ถามจริง คุณปล่อยพวกเราไปไม่ได้เหรอ?”




เขาเอ่ยเสียงแข็ง นี่นับเป็นความรับผิดชอบของเขาส่วนหนึ่ง ที่เอ่ยชวนมิงโก้ออกมาข้างนอก ทำให้คุณลูกค้าต้องตกอยู่ในที่นั่งลำบากแบบนี้




ร็อบ ลุจจิหรี่สายตามองเด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมตรงหน้า เป็นผู้ให้บริการงั้นเหรอ เขามองไม่เห็นประโยชน์อะไรที่คนชั่วร้ายแบบโดฟลามิงโก้จะมีเด็กพรรค์นี้ไว้คอยให้บริการ หือ หรือจะมีรสนิยมแบบนี้?




“ไม่ได้” มือสังหารหนุ่มตอบเสียงเย็น “แต่ถ้าแกจะตายเพื่อมัน...ก็ลองดู”




พรึ่บ




มือเล็กคว้าหมับที่ข้อมือหนาทันทีที่อีกฝ่ายเอื้อมเข้ามาใกล้ ดวงตากลมสาดประกายมุ่งมั่น อย่างไรก็ไม่ยอมสูญเสียคนที่ยังคงหลับไม่ได้สติอยู่คนนี้




“คุณมิงโก้คือความรับผิดชอบของผม ให้คุณไปไม่ได้หรอก”




ลูฟี่เอ่ยอย่างดึงดื้อ คราวนี้ ลุจจิเริ่มจะมีน้ำโหขึ้นมาเล็กน้อย กับเด็กตัวเล็กๆ ที่ดูจากใบหน้าแล้วคล้ายจะยังไม่พ้นวัยประถมดีคนนี้ พูดตรงๆ เขาไม่ได้อยากฆ่าคนโดยไม่จำเป็นหรอกนะ




“ไปให้พ้น เจ้าหนู”




เสียงดุดันของคนที่ผ่านการฆ่ามานับไม่ถ้วนกดดันหนักหน่วง แต่คนถูกขู่กลับไม่ยอมปล่อยง่ายๆ เจ้าของมือพลิกข้อมือกลับ หมายจะทำให้เจ็บแบบแค่เตือน ไม่คาดว่าร่างเล็กตรงหน้า จะโอนอ่อนตัวตามทั้งยังพลิกมาเป็นฝ่าย รัดแขนเขาเอาไว้แน่นอีกต่างหาก




นี่มัน...ยิวยัตสุ ?? (Ju jutsu)




มือสังหารหนุ่มสลัดแขนออกจากกระบวนท่าตั้งรับของอีกฝ่าย ดีดตัวถอยห่างไปประเมินมองคนตัวเล็กที่ยังคงหวงแหนพื้นที่คนนั้นนิ่ง นั่นมันบังเอิญหรือเปล่า ทำไมเด็กคนนี้เหมือนจะรู้จักศิลปะการต่อสู้ละ แต่...ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้




คนที่อยู่กับดองกีโฆเต้ โดฟลามิงโก้คนนั้นได้ ไม่น่าจะนับเป็นคนธรรมดาอยู่แล้ว




“แกเลือกจะเป็นศัตรูกับฉันใช่มั้ย”




เขาผ่อนลมหายใจ สืบเท้าเข้าไปใกล้ จิตมุ่งร้ายนี้หากเป็นคนทั่วไปคงจะสะดุ้งถอยไปตั้งรับห่างๆ ทว่าเป็นอีกครั้งที่เด็กตรงหน้าเคลื่อนไหวเข้าประชิดแบบผิดความคาดหมาย มือเล็กคว้าเอาปืนพกที่เสียบอยู่ด้านหลังของเขาไว้ได้ ก่อนจะกระโดดถอยไปนั่งยังตำแหน่งเดิมอีกครั้ง มือเรียวขึ้นไก เขม็งมองเขาอย่างระแวดระวัง




“แก...!




อยู่ในวงการมากว่าสิบปี ดันมาพลาดท่าให้เจ้าเด็กประถมนี่ซะได้ หรือมันก็ถูกฝึกมาเหมือนกัน !?




“ขอเตือนนะ ผมเคยจับปืนมาก่อน คุณไปซะ”




“แกไม่ยิงหรอก” เขาเอ่ยคล้ายคำราม นี่มันหยามกันเกินไปแล้ว!




“บอกว่า หวา!




จู่ๆ มือสังหารร่างสูงใหญ่ก็กระโจนเข้ามาตะครุบร่างเขาไว้ มือหนารั้งมือเล็กบางขึ้นเหนือหัว สลัดปืนออกจากการเกาะกุมของเด็กดื้อคนนี้ไปได้ พลันบีบข้อมือขาวผ่องเอาไว้เหมือนคีมเหล็ก ลูฟี่นิ่วหน้ามองอีกฝ่ายด้วยความเจ็บปวด ความปวดร้าวที่ข้อมือเร่งให้ร่างเล็กกระแทกเข่าใส่หน้าท้องแกร่ง ก่อนกลิ้งหลบไปด้านข้างฝั่งที่มีปืนทันที




อีกแค่ระยะฝ่ามือเดียวเขาก็จะเอื้อมไปถึงปืนแล้ว ยิงคนนี่มันน่ากลัวกว่ายิงเป้านิ่งหลายขุมเลยนะ กลั้นใจไว้ซิ ใจอ่อนรอบนี้มีสิทธิ์ถึงฆาตแน่ๆ เลยนะ!




“อ๊า!




นิ้วเรียวชะงักอยู่แค่ครึ่งทาง ก่อนจะถูกคนตัวโตลากกลับไปยังตำแหน่งเก่าอีกรอบ จิตสังหารของคนนั้นๆ แผ่พุ่ง รุนแรงราวกับจะสัมผัสได้ ในที่สุดร็อบ ลุจจิก็พลิกตัวขึ้นคร่อม กักขังเรือนร่างเล็กบางจอมพยศไว้ในเรียวแขนได้สำเร็จ




“ปืนน่ะ คือชีวิตของนักฆ่า แกไม่มีสิทธิ์แตะต้องของๆ คนอื่น จำใส่สมองซะ”




ร่างสูงหอบหายใจน้อยๆ ทอดมองคนที่จนมุมอยู่บนพื้น ถูกล๊อคทั้งขาและแขนเอาไว้ได้ทุกทาง ให้ตาย...นี่นักล่าแบบเขาต้องเหนื่อยกับเหยื่อที่ไร้พิษสงตัวน้อยนี่ถึงขั้นนี้เลยเรอะ




“ไม่ มิงโก้ โอ๊ย! ช่วยผมด้วย”




เสียงเล็กร้องโวยวายดังลั่น พยายามเตะถ่วงหาลู่ทางให้ตัวเองอย่างถึงที่สุด ต่อให้ต้องงัดความเป็นเด็กน้อยออกมาสู้ก็ต้องทำแล้ว งานนี้!




“หึ เสียเวลาชะมัด”




มือสังหารหนุ่มทอดถอนใจเหนื่อยหน่าย ก่อนหันไปมองหาเทปกาวมาอุดปากรัดแขนเจ้าตัวดีนี้ไว้ ถ้าเป็นนักฆ่าคนอื่นคงไม่ยอมเสียเวลากับมันได้นานขนาดนี้...แต่อย่างว่า ใครจะไปคิดว่าเด็กนี้จะมีวิชาป้องกันตัวเล่า ดวงตาเรียวดุเหลือบมองสีหน้าหวาดหวั่นคล้ายไร้ทางสู้นั่นอีกครั้ง พลันแสยะยิ้มดูแคลนส่งให้




“ก็บอกแล้ว อย่างแกน่ะ ไม่ยิงหรอก”




“แต่ฉันยิงนะ?”




ปัง!




กระสุนขนาด 9 มม. เจาะทะลุไหล่ซ้ายของมือสังหารหนุ่ม และอย่างรวดเร็ว อีกสองนัดที่ขาซ้ายกับขาขวา




ปัง! ปัง!




“อั่ก!” ร่างสูงสูญเสียการทรงตัวไปอย่างรวดเร็ว พร้อมๆ กับความตื่นตะหนกของคนที่ยังตกใจไม่หาย




“ออกห่างจากมันซะ”




คนที่เพิ่งลั่นไกร้องสั่ง ลูฟี่พยักหน้าน้อยๆ เก็บอาการใจเต้นรัว พลางรีบลุกออกห่างจากคนที่ถูกยิงจนไม่อาจเคลื่อนไหวได้ โดฟลามิงโก้หยัดกายลุกขึ้นพิงกำแพง กุมบริเวณแผลใต้ชายโครงไว้แน่น เลือดสดๆ ยังคงชะโลมไหลออกมาเรื่อยๆ นั่นเป็นเพราะมาเฟียหนุ่มใหญ่เพิ่งจะงัดเอากระสุนบรรจุยาสลบนั่นออกมาจากใต้ชายโครงด้วยตัวเองนั่นเอง




กระสุนยาสลบตัวนี้เป็นแบบอ่อนที่ค่อยๆ แผ่ซึมออกจากตัวนำสาร ดังนั้นถ้าดึงมันออกมาได้ในตอนที่ยังพอมีสติ ฤทธิ์ของยาจะไม่ส่งผลตามประสิทธิภาพที่มันพึงมี เขาพอจะรู้ว่าตัวเองสร้างศัตรูไว้เยอะ พอๆ กับมิตรแท้รายทาง




แต่นี่มันวันบ้าบออะไร ไหงถึงมีพวกเวรตะไลกรูกันมารอบทิศแบบนี้?




“สะพาน 44 มาเดี๋ยวนี้”




มือหนากดวางสายไป เตรียมจะก้าวเดิน ทว่าเพราะฤทธิ์ยาสลบที่ยังตกค้าง ร่างสูงสง่าเลยวูบไปอีกครั้ง แต่คราวนี้ได้คนตัวเล็กที่วิ่งฝ่าดงกระสุนมาด้วยกันรับไว้ได้ทัน




“เฮ้ คุณไหวนะ??” คนตัวเล็กแต่แรงเยอะร้องถามแบบอดห่วงไม่ได้ เขาคล้องแขนไว้กับไหล่มัน ค่อยๆ เดินต่อไปด้วยกันเงียบๆ ไม่ค่อยไหวหรอก แต่ใครจะไปตอบละ หือ?




“เราจะทิ้งคนๆ นั้นไว้งี้เหรอ?”




ลูฟี่เหลียวกลับไปมองนักฆ่าหนุ่มที่ยังไม่อาจขยับตัวได้ แน่ละ ในเมื่อเขาเล็งยิงกล้ามเนื้อช่วงเอ็นของไอ้เวรนั่นล้วนๆ เลยไงละ หากไม่ได้รับการปฐมพยาบาลอย่างจริงจังละก็ ภายในไม่กี่ชั่วโมงนี้ มันได้พิการถาวรแน่




“แกว่าทำไงกับมันดีละ?” เขาหันไปแสยะยิ้มถาม เจ้าตัวเล็กที่เพิ่งจะเสี่ยงชีวิตถ่วงเวลาช่วยเขาไว้




“เอ้า?? ไหงถามผมเล่า?” ลูฟี่ปั้นหน้าไม่ถูก และยิ่งไม่แน่ใจว่าควรตอบแบบไหนดี




“อืม ไม่รู้สิ ฉันก็แค่...” เจ้าของร่างสูงใหญ่ชักจะเดินเซไม่ตรงทิศ สงสัยยาสลบที่ค้างอยู่ในตัวจะทำพิษขึ้นมาอีกรอบซะแล้ว “อยากฟังความเห็นของคนที่...”




ช่วยชีวิตเขาเอาไว้...และไม่ทิ้งเขาไปในยามคับขันละมั้ง?




“มิงโก้ เอ้า นี่ เฮ้ ไม่เอาน่า อย่าเพิ่งหลับสิ??”




บทจะฟื้นก็ฟื้นขึ้นมาแบบเจ้าชายขี่ม้าขาว บทจะหลับก็ไปซะดื้อๆ ความหนักอึ้งเททับลงมาบนตัวเขาอีกระลอก ลูฟี่ขาสั่นตัวสั่น หนัก...เป็นบ้าเลย อ๊า อีกนิด อีกไม่กี่ก้าวก็จะถึงขอบเส้นทางหลวงแล้ว




ลูฟี่เป่าปากถอนใจ ขณะลากพาร่างที่แทบไร้แรงพยุงตัวอีกคนเดินห่างจากตึกมาด้วยกัน วันนี้มันวันวิปโยคหรือไง ดวงอัปโชคของเขาถึงได้ลอยเด่นเป็นสง่าแบบนี้ โอ๊ย จะว่าเพราะความเห็นแก่กินก็ไม่เชิง ไม่น่าห้าวเป้งชวนคนแบบคุณมิงโก้ออกมาเดินเล่นแบบปุถุชนคนทั่วไปด้วยกันเลย เฮ้อ...




โชคดีชะมัด ที่เขายังไหวอยู่ แม้จะสะบักสบอมเต็มขั้นไปเลยก็เถอะ





ชีวิตคุณมิงโก้ทั้งชีวิตน่ะ เขารับผิดชอบไม่ไหวหรอกนะ เข็ดแล้วเข็ดเลย บอกตรงๆ !






.................................................................................................................... ต่อค่ะ





เข็มสั้นของนาฬิกาโบราณเรือนใหญ่ที่ตั้งเด่นอยู่ริมทางเดินของห้องโถงตีบอกเวลาเที่ยงคืนตรง ที่หน้าระเบียงทางเดินกว้างขวาง เหล่าสมาชิกแฟมิลี่ดองกีโฆเต้จำนวนหนึ่งยังคงนั่งมองกันและกันด้วยสีหน้าเคร่งขรึม นานแค่ไหนแล้ว ที่พวกเขาปล่อยให้นายน้อยตกอยู่ในอันตรายได้ถึงขั้นนี้




“ถึงจะบอกว่าเป็นช่วงเวลาส่วนตัวก็เถอะ แกควรจำให้ได้ว่าตอนนี้ มีกลุ่มอิทธิพลหลายกลุ่มกำลังเพ่งเล็งพวกเรา ที่เพิ่งจะผงาดตัวเองขึ้นมาทำกิจการบนดินนะ”




ชายร่างสูงโย่ง เจ้าของริมฝีปากหน้าผมหยักศกเอ่ยติติง เวอโก้ก้มหน้านิ่งมองพื้นพรมของโรงพยาบาลเอกชนหรู ที่พวกตนถือหุ้นหลักอยู่เงียบๆ ความรู้สึกผิดเคลือบฉาบอยู่บนใบหน้าที่เคร่งขรึมอยู่เป็นนิจ เขาเม้มริมฝีปาก พูดขอโทษจากก้นบึ้งของความรู้สึก ตัวเขาก็ใจหายใจคว่ำไม่แพ้กัน




“ขอโทษด้วย ถ้าเพียงแต่ฉันจะวิทยุหาพวกแกให้เร็วกว่านี้...”




“ฉันจำได้ว่าแกไม่เคยมีวิทยุสื่อสารนะ...เวอโก้” ดิอานแมนเต้เหล่สายตามองแรง เกือบซึ้งแล้วเชียว ไอ้บ้านี่




“จริงสิ ฉันไม่มีวิทยุสื่อสาร”




“นี่ๆ ว่าแต่ตอนนี้น่ะ นายน้อยอยู่กับใครเหรอ?”




เดลลิงเกอร์ เด็กหนุ่มในชุดเอี๊ยมขาสั้นลายสก๊อตสีดำสลับแดงที่เพิ่งจะมาถึงหน้าห้อง ป้องปากถามด้วยสีหน้าอยากรู้อยากเห็น ตั้งแต่เกิดมา เขายังไม่เคยเห็น คนนอก คนไหนได้มีโอกาสเข้าไปนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงนายน้อยเลยสักครั้ง จะไม่ให้สงสัยได้ยังไง?




“เด็กนั่นเป็นคนแบกนายน้อยออกมาจากตึกร้างด้วยกัน”




กลาดิอุส ชายหนุ่มแว่นดำเจ้าของทรงผมชี้โดเด่เป็นทรงแหลมเปี๊ยบในเสื้อโค้ทหนังสีดำให้ข้อมูล เขาเป็นคนแรกที่ลงไปจากรถ และช่วยกันพานายน้อยขึ้นรถบึ่งตรงมาที่นี่




“ว้าว ผู้อยู่ในเหตุการณ์นี้เอง เป็นอะไรกับนายน้อยกันหนอ” คนถามปิดปากหัวเราะคิกๆ




“นั่นหมอนวดของนายน้อย เป็นคนชวนนายน้อยออกไปเดินเล่นในเมืองด้วยกันน่ะ”




เวอโก้พูด อันที่จริงพวกเขาเพิ่งจะได้มารวมตัวแลกเปลี่ยนข้อมูลกัน หลังจากกระหืดกระหอบพาเจ้านายเข้าแอดมิดที่โรงพยาบาลแห่งนี้เสร็จ




“มันรู้ฐานะของดอฟฟี่หรือเปล่า?”




เทรโบล ชายร่างใหญ่ผมดำยาวปล่อยกระเซิงในชุดคลุมตัวหนาเอ่ยถาม เสียงที่ติดจะหัวเราะนั้นไม่ได้เจือแววขำขันเลยเมื่อมันเกี่ยวข้องกับชีวิตของผู้สืบทอดแฟมิลี่อย่างนายน้อย




“คนนอกน่ะ เด็กนั่นไม่รู้อะไรเลย นอกจากเรื่องที่นายน้อยเป็นนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จ” เวอโก้ตอบเสียงเรียบ นั่นเป็นข้อมูลพื้นฐานที่คนได้ผ่านตาข่าวสารบ้านเมืองเสียหน่อยก็พอจะรู้




“อย่างนั้นเรอะ แล้วพวกซินยอ พิ้งค์ละ?” เทรโบลซึ่งเป็นหนึ่งในหัวหน้าหน่วยของกลุ่มเอ่ยถามถึงคนที่หายไป




“ไปตามเก็บเจ้านักฆ่านั่น” เวอโก้ตอบ




“หืม?”




“เด็กหมอนวดคนนั้นบอกว่าเจ้านั่นถูกยิงบาดเจ็บอยู่ในตึกร้าง และขอให้อย่างน้อยๆ พวกเราพามันไปส่งโรงพยาบาลก่อน”




“อุ๊บ ฮ่าๆๆ” เทรโบลและอีกหลายๆ คนหลุดหัวเราะเสียงต่ำออกมา “มันเห็นเราเป็นองค์กรการกุศลหรือไง แล้วพวกแกก็บ้าจี้ยอมทำตามเรอะ?” เรื่องน่าหัวเราะปนน่าโมโหนี่มันอะไรกัน




“นักฆ่าเป็นเบาะแสเดียวที่เราอาจใช้สืบดูต้นทางคำสั่งได้ ไม่ได้แก่จนเลอะเลือนก็ไม่น่าลืมข้อนี้นะ เทโบล” กลาดิอุสเงยมองอีกฝ่ายพลางลอบถอนใจ




“เออ จริง” อีกฝ่ายแม้ถูกด่าแต่ก็ยอมรับง่ายดาย เพราะความสนิทสนมที่หยั่งรากลึกของแฟมิลี่




“ตอนนี้คงต้องรอให้นายน้อยฟื้น แล้วค่อยตกลงกันว่าจะเอายังไงกันต่อละนะ”

 






หยดน้ำเกลือในหลอดใสค่อยๆ หยดแหมะลงมารวมกันในหลอดเล็ก ก่อนถูกส่งผ่านไปยังสายยาวที่เชื่อมต่อกับหลังมือหนาของคนที่ยังนอนหลับอยู่บนเตียงพยาบาลขนาดใหญ่นี้ คนนั่งเฝ้าจ้องเขม็งมองหยดน้ำเกลือ ลอบตำหนิความเชื่องช้านั่น พอๆ กับที่พร่ำบ่นว่า ทำไมเขาถึงยังไม่ยอมตื่นสักทีนะ อยู่ในใจ




ขนตาสีเหลืองอ่อนประกายทอง จมูกโด่งเป็นสันราวรูปสลัก เปลือกตาของอีกฝ่ายปิดสนิทคล้ายไม่รับรู้โลกภายโลก แต่เดิมเขาก็ไม่ใช่คนที่มีน้ำอดน้ำทนอยู่แล้ว แต่เพราะคนๆ นี้...ที่คุณลูกค้าของเขาต้องไปเผชิญกับการไล่ล่าเอาชีวิตนี้ ส่วนหนึ่งมันก็เพราะเขาชวนมิงโก้ออกไปข้างนอกด้วยละนะ




“เที่ยงคืนแล้วเหรอเนี่ย”




โธ่ มิงโก้ คนขี้เซา กระสุนยาสลบก็ควักออกมาเอง ไหงตอนนี้คุณยังง่วงอยู่อีกเล่า ดึกระดับนี้ โดนดาดันไม่ก็บรรดาพี่ๆ บ่นหูชาแน่ อภิสิทธิ์ของพวกผู้ใหญ่เขาละ ทีตัวเองกลับดึกบ้างไม่ยักกะเป็นไร แต่เขานี่ซิ!




“เอาสิ ถ้าคุณไม่ตื่น ผมก็จะนอนมันตรงนี้ละ”




เอ่ยด้วยเสียงมุ่งมั่น แล้วค่อยไปหลอกปู่ว่าวันนี้ไปค้างบ้านเพื่อนแล้วกัน ตกลงตามนั้นละ!




“เฮ้ นี่ คุณอย่าเป็นอะไรไปนะ มิงโก้”




ดวงหน้าเรียวติดหวานซบลงบนเตียงพยาบาล ทอดตามองใบหน้าที่ไร้แว่นกันแดดของอีกฝ่ายแล้วอดนึกห่วงไม่ได้ พยาบาลหรือหมอก็ไม่เข้ามาซะที จะว่าไป เขาไม่น่ายืนยัน นั่งยันกับใครๆ เลย ว่าถ้ามิงโก้ไม่ตื่น เขาก็ไม่กลับ อะไรจะมีความรับผิดชอบขนาดนี้ ความแตกขึ้นมาโดนด่าเละแน่ๆ เฮ้อ...




“ถ้าตื่น ก็ไม่ได้เห็นเด็กดื้อกระวนกระวายสิ”




เสียงทุ้มลึกเอ่ยคล้ายจะกลั้วหัวเราะ ร่างเล็กดีดกายลุกขึ้นนั่งทันที ดวงตากลมเป็นประกายสบนัยน์ตาเรียวสีทองที่ลืมขึ้นมองเขา พอเห็นแววขำขันกึ่งเยาะเย้าของอีกฝ่าย คนที่นั่งเฝ้าอยู่ค่อนคืนก็ขมวดคิ้วส่งให้ พลางเอ่ยเสียงดุ




“คุณฟื้นก็ดีแล้ว งั้นผมกลับละ”




พูดก่อนจะลุกขึ้นยืนทันที ทว่ามือใหญ่หนาของคนบนเตียงกลับไวกว่า เขาคว้าข้อแขนเด็กขี้งอนไว้ได้ จากประสบการณ์รอบก่อนๆ ทำให้พอจะรู้ว่าถ้าพูดว่าจะไป คือมันไปทันที แต่รอบนี้ไม่มีทาง




“นั่งลงก่อน”




“ไม่เอา คุณฟื้นแล้ว ผมนั่งอยู่ตรงนี้ก็ไม่มีประโยชน์อะไร เดี๋ยวไปตามพยาบาลให้”




“แทนที่จะเป็นพยาบาล...เป็นแก น่าจะดีกว่า”




คำพูดตรงกับหัวใจถูกส่งผ่านออกไปอีกครั้ง เขาอยากจะกัดลิ้นโง่ๆ ของตัวเองนัก ทว่าคราวนี้ ความแข็งขืนต่อต้านจากร่างเล็กๆ นั่นกลับถูกปัดเป่าจนแทบจะหายไปทั้งหมด




“คุณนี่แปลกจริงๆ มีคนเป็นห่วงคุณอยู่ข้างนอกประตูนั่นตั้งเยอะ ดันแกล้งทำเป็นหลับอยู่ได้” ลูฟี่บ่นอุบ แต่ก็ยอมลดตัวลงนั่งบนเก้าอี้เฝ้าไข้ตัวเดิมอย่างเสียไม่ได้




“อ่อ...งั้นเหรอ” เขาเหลือบไปปรามกราดิอุสที่เพิ่งจะสังเกตเห็นและกำลังจะเปิดประตูเข้ามาหาด้วยแววตาดุดัน




“เจ้านายไม่ให้เข้าว่ะ...”




กลาดิอุสหันไปรายงานเหล่าแฟมิลี่ที่ต่างมายืนมุมรอบประตูด้วยสีหน้าเหลอหลา




“หา??”




แทบทุกคนนอกจากเวอโก้ไม่เข้าใจ




“ดูเหมือน...เจ้าพวกนั้นมันจะแยกย้ายไปทำอะไรอย่างอื่นแล้ว” ดวงตาเรียวทอประกายยิ้มขำ “ไหนบอกฉันสิ แกบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?”




“อือ?” พอถูกถามก็เพิ่งจะมาสำรวจตัวเองเอาป่านนี้ ลูฟี่ลองขยับเนื้อตัวดูเล็กน้อย พลันรู้สึกแปล๊บๆ ขึ้นมาที่ข้อมือ คงจะเป็นตอนที่ถูกนักฆ่าหน้าโหดคนนั้นบีบละมั้ง




“ไม่ได้เจ็บตรงไหนเป็นพิเศษ แต่ที่ข้อมือนี่ มีปวดๆ นิดหน่อย ทายาเอาก็หาย” เขาพูดเองเออเองเสร็จสรรพ ไม่คาดว่าคุณลูกค้าจะเลื่อนมือมาจับข้อมือเขาเอาไว้ แล้วบีบคลำอย่างเบามือ




“แบบนี้เจ็บหรือเปล่า?”




เสียงทุ้มเอ่ยถามจริงจัง คนที่จู่ๆ ก็ถูกรั้งข้อมือมานวด ช้อนสายตามองอีกฝ่ายด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป อือหือ คุณมิงโก้ คนตัวใหญ่ที่พอทอดแว่นออกแล้วหน้าตาก็ไม่ได้ใจดีอะไรคนนี้...มือเบากว่าที่คิดแฮะ




“ไม่...ครับ” พอถูกปฏิบัติด้วยท่าทีสุภาพ(ขึ้น) ร่างเล็กก็อดพูดจาสุภาพตอบอย่างเสียมิได้




“...อืม” โดฟลามิงโก้รับคำเสียงนิ่ง ทว่าจุดไหนสักแห่งในหัวใจ กลับคล้ายมีระลอกคลื่นที่แผ่วงกว้างขึ้น ข้อมือของมันทั้งผอมทั้งขาวนวล ดูไปดูมา มันเหมือนกับว่า เขากำลังสัมผัสตุ๊กตากระเบื้องเคลือบตัวน้อยที่แสนบอบบางอยู่อย่างไรอย่างนั้น




“ว่าแต่ อืม มือของคุณนี่หยาบและหนากว่าที่คิดนะ”




มือเล็กพลิกสลับมาเป็นฝ่ายลูบๆ คลำๆ ฝ่ามือเขาบ้าง นั่นทำให้จังหวะการเต้นของหัวใจที่เคยหนักแน่นเสมอมา...สะดุดไป




“ผมนวดให้คุณมาสองสามรอบก็ยังไม่ทันสังเกต ที่โคนนิ้วเป็นปุ่มนูนแบบนี้ แสดงว่าคุณต้องซ้อมยิงปืนบ่อยแน่ๆ ไม่สิ คงจะเป็นประสบการณ์ของจริงเลยมากกว่า” ลูฟี่ยกยิ้ม ดูจากเมื่อคืนน่ะนะ




“แล้วแกไม่กลัวบ้างเหรอ” เขาพรายยิ้มถามนิ่งๆ ทั้งที่ในใจค่อนข้างจะลุ้นระทึกทีเดียว




“ไม่นี่?” คนตัวเล็กเงยขึ้นตอบด้วยใบหน้าแสนซื่อ แต่ก็ราวกับเพิ่งนึกได้ เออ ใช่ เขาอาจจะควรต้องกลัวหรือเปล่าเนี่ย อืม?




“คือว่า ผม แฮะๆ บ้านผมน่ะ ค่อนข้างจะเคยชินกับเรื่องอันตรายแนวๆ นี้ พวกปืนพวกอาวุธ พอดีที่บ้านเปิดการเรียนการสอนทักษะด้านนี้ด้วย ด้านการนวดก็ด้วยเหมือนกัน” เจ้าตัวเล็กพูดอธิบายเร็วปร๋อ ฉีกยิ้มกว้างกว่าเดิม




“และก็ไม่ต้องห่วง ผมไม่พูดหรือถามเรื่องของคุณแน่ๆ ใครๆ ก็มีพื้นที่ส่วนตัวนี่นา”




เขาพูดด้วยความรู้สึกที่แท้จริง และไม่คิดจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องภายในของลูกค้า ไม่ว่าจะคนไหนก็ตามด้วย




หารู้ไม่...ว่าตอนนี้มาเฟียแห่งโลกมืดในคราบนักธุรกิจผู้โด่งดัง กำลังอยากลากเด็กน้อยใสๆ ไม่รู้เรื่องรู้ราวคนนี้เข้าไปเกี่ยวข้องเต็มที่แล้ว




“มือนี้น่ะ เป็นมือของผู้มีพระคุณ” เขารวบมือเรียวเล็กนุ่มนิ่มมากุมไว้ในมือตัวเอง ทอดสายตามองมันนิ่งๆ บางที คงจะหมดเวลาโกหกหัวใจตัวเองแล้ว




“แล้วฉันก็อยาก จะตอบแทน ด้วยอะไรก็ตามเท่าที่จะทำได้”




“ตอบแทนงั้นเหรอ เอ้อ...”




ลูฟี่อ้าปากกะจะหัวเราะขำๆ แล้วทำเป็นเหมือนว่ามันไม่มีอะไรมากไปกว่าการโดนลากไปติดร่างแหแบบงงๆ ทว่าพอมองเห็นความจริงจังบนดวงหน้าคมเข้มของคนๆ นั้น ทุกสิ่งที่กะจะพูดออกไป กลับถูกกลืนลงคอไปอีกรอบ




มิงโก้ ไหงทำหน้าจริงจังแบบนั้น หวา แบบนี้เขาก็...เอ่อ เขินแย่สิ




“ขอรับไว้แต่ความจริงใจแล้วกัน คุณจริงจังแบบนี้ ผมไปไม่เป็นเลยนะ เอาจริงๆ...” เขาทำปากยู่ นั่นเรียกรอยยิ้มขันจากร่างสูงสง่าได้ในทันที ทำไมถึงเป็นเด็กที่น่าเอ็นดูแบบนี้?




“ดึกแล้ว ฉันจะให้คนไปส่งแกที่บ้าน”




“เอ๊ะ นั่นสิ! กลับก็ดีเหมือนกัน งั้นผมกลับเลยนะ” คนตัวเล็กรีบลุกขึ้น เตรียมถลาออกจากห้องไปเดี๋ยวนั้นทันที ยิ่งอยู่ก็ยิ่งรู้สึกร้อนหน้า ไหงเป็นงี้??




“เดี๋ยว”




มือใหญ่ยังคงรั้งมือนิ่มๆ ของอีกฝ่ายไว้ ราวกับนึกเสียดายขึ้นมากระทันหัน คนที่เริ่มลุกลี้ลุกรน รีบส่งยิ้มเร็วๆ ให้ มองจ้องด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม




“แล้วฉันจะติดต่อไป ลูฟี่”

 






 “เจ้านายว่าไงนะ?”




เทรโบลที่ลอบฟังอยู่ริมร่องประตูด้านนอกเอ่ยถามเดลลิงเกอร์ที่น่าจะอยู่ในช่วงวัยที่หูดีที่สุด




“นายน้อยบอกอยากจะตอบแทนเด็กนั่นด้วยทั้งหมดของชีวิต”




เด็กน้อยวัยมัธยมต้นปิดปากหัวเราะเบาๆ แอบเติมสีสันหวานฉ่ำให้ประโยคคำตอบของตัวเองเล็กน้อย จั๊กจี้หัวใจชะมัด เกิดเสียงฮือฮาขึ้นภายนอกห้องทันที




นายน้อยเนี่ยนะ??




“ฉันสู้ถวายหัวให้เขามาตั้งแต่หนุ่มยันตอนนี้ นายน้อยยังไม่เคยพูดไรแบบนี้กับฉันเลย” กลาดิอุสทำหน้าเหมือนอยากจะร้องไห้




“ทำใจเถอะว่ะ แกคงไม่ใช่คนที่ใช่” ซินยอ พิ้งค์ ที่เพิ่งจะมาถึงหน้าห้องตบบ่ากลาดิอุสแปะๆ สองที





เค้ารางอะไรกันนะแบบนี้ ท่าทางแฟมิลี่ คงกำลังจะมีเรื่องราวให้ครึ้กครื้นกันอีกระลอกแน่ๆ!






















100% แล้วค่ะ!


แฮ่กๆ ขุ่นลุงยอมรับหัวใจตัวเองสักที (กริ๊บกิ๊วเบาๆ ในห้องพยาบาล)


พอหอมปากหอมคอไปก่อนนะคะ ค่อยไปคิดบทรุกเอาจริงเอาจังต่อ ขอบคุณทุกเม้นค่า 


เม้นมา ปั่นไว สโลแกนนี้จริงๆ นะ จุดๆ นี้ ขอบคุณมากๆ เลยค่ะ ;v;







50% ก่อนค่า ฮุยเลฮุยย ^^












ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 43 ครั้ง

51 ความคิดเห็น

  1. #2558 Anasia_104 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 16:36
    วรั้ยๆๆๆ เขินนนนนน เสี่ยเริ่มมีความละมุนนนน ฮว๊ากกกก >/////<
    #2558
    0
  2. #2410 Betty (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:12
    ขอบคุณมากค่าไรเตอร์งื้ออออ

    รู้สึกโดนฮีลล ความน้ำตาลนี่หวานจังอร้าย

    ถ้าฟี่จะน่ารักน่าเอ็นดูขนาดนี้โอ้ยยยยกินได้ไหม555 ว้ายคุณลุงละมุนมากค่ะตอนนี้ เคลิ้มอ่าาา

    #2410
    1
    • #2410-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 31)
      14 มีนาคม 2560 / 22:53
      ลุงมีความละมุนค่ะ ดีกรีร้อนแรงลดไปเยอะ เพราะเด็กทำเคลิ้ม lol
      #2410-1
  3. #2357 Harm. (@tanzanaza) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 12:43
    รู้สึกว่าเดียวปมทางบ้านฟี่จะมา
    #2357
    0
  4. #2283 l3oss_it (@suchanee) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2559 / 19:23
    เดี่ยวนะลุจจินายเห็นลูฟี่ที่อยู่ม.ปลายเหมือนเด็กวัยประถมได้ไง โหดร้ายมาก โหดร้ายมาก จะฟ้อง ฉันจะฟ้อง
    #2283
    1
    • #2283-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 31)
      19 ธันวาคม 2559 / 02:08
      ลุจจิมีตาหามีแววไม่ม่ เป็นมัธยมที่หน้าเด็กนิดเดียวเอง 555
      #2283-1
  5. #2041 aNa_AoNg (@aong009) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 19:45
    ทำไมมอ่านแล้วขำนะ ตลกพวกคนแอบฟัง 5555 ลูฟี่เริ่มมีใจฟให้เสี่ยแล้วว เสี่ยก้ยอมรับสักทีนะคะว่าจะกินเด็ก 555
    #2041
    0
  6. #1851 POYZ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2559 / 23:16
    นี่แฟมิลี่หรือคณะตลกคะ ตอบบบบบบบบ 55555 โมเม้นน่ารัก
    #1851
    1
    • #1851-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 31)
      19 กรกฎาคม 2559 / 12:07
      ตอนเขียน เราก็ว่านี่คณะตลกค่ะ 555
      #1851-1
  7. #1810 Pymcliffe (@vampire-white) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2559 / 17:09
    ตอนนี้นั่งแอบอ่านในห้องเรียน ขำแฟมิลี่มากกกกกกก 5555555 (จนเพื่อนหันมามองกันเล็กน้อย เขินเลย)

    ตอนที่ดูในการ์ตูนยังรู้สึกลึกๆว่า จริงๆป๋าเค้าก็รักครอบครัวเค้ามากเหมือนกันนะ

    อินตอนคำสั่งสุดท้ายที่สั่งโมเน่กับเวอร์โก้ ป๋าถือสายอยู่ตลอดเลย เวลาปกติที่ไม่มีภารกิจอะไร

    ป๋าต้องใจดีและน่ารักกับคนในแฟมิลี่มากๆแน่

    ปล. นี่ที่พิมเลยบอกว่าพึ่งมาเริ่มดูลูฟี่ ปัจจุบันดูถึงตอนล่าสุดแล้วค่ะ เพื่อนบอกว่าเร็วมาก5555555

    ดูให้ตาพังไปข้างง ไม่รู้จะติดยังไงให้มากกว่านี้แล้ว ถ่างตาดูทั้งวันทั้งคืน เผลอหลับแป๊บนึงยังสะดุ้งรีบมาดูต่อ

    น้ำหนักลดกันไปเลยค่ะ ข้าวไม่ต้องกินกันแล้ว ตอนนี้เหงามากมานั่งรออาทิตย์ละตอน ฮือออT^T



    #1810
    1
    • #1810-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 31)
      10 กรกฎาคม 2559 / 20:59
      เห็นด้วยเรื่องแฟมิลี่น่ารักค่ะ คือน่ารักจริงๆๆ แบบเราชอบมาก
      ใช่ค่ะ พอตามถึงล่าสุดๆ มันจะเหงาเวลาต้องมานั่งรอตอนต่อไป 555 ;v;
      #1810-1
  8. #1430 tl16 (@tl16) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2559 / 23:54
    โอ๊ยเขินจริง..........เเล้วลุจจิของชั้นจะเป้นไรไหมเนีย
    #1430
    0
  9. #1123 oil_exo-l (@oil_exo-l) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2559 / 23:54
    สนุกมากกกก
    #1123
    1
    • #1123-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 31)
      27 พฤษภาคม 2559 / 00:03
      ขอบคุณค่าา
      #1123-1
  10. #1097 Pegus.J (@jasupisara) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2559 / 10:50
    เป็นแค่คุณลุง(?)จำเป็นต้องทำให้เขินขนาดนี้มั๊ยยย โอ้ยยยย #วิ่งหนีกระสุน
    #1097
    1
    • #1097-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 31)
      26 พฤษภาคม 2559 / 23:41
      นั่นสิ เสี่ยสามารถทำให้เขินได้ระดับนี้เลยนะ 555
      #1097-1
  11. #1090 inlove_Yaoi (@inlove_poo) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2559 / 23:07
    จะซึ้งอยู่แล้วเชียว ถ้าไม่มีคำพูดของ กลาดิอุส 55555
    เสี่ยนก รุกหนักไปมั้ย เลิกซึนทำตามใจตัวเองแล้วสิ
    #1090
    1
    • #1090-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 31)
      26 พฤษภาคม 2559 / 23:38
      กลาดิอุสมีตัดพ้อเบาๆ 5555 เสี่ยเลิกซึนเด็ดขาดแล้วค่ะ 5555
      #1090-1
  12. #1086 ์ีNuttsuNeko (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2559 / 21:59
    ในที่สุดเสี่ยก็ยอมรับฟี่น้อยสักที เสี่ยรีบๆ จีบฟี่น้อยเข้าหล่ะ เราเอาใจช่วยเพราะฉะนั้นไรท์จงแต่งคู่กลาดิอุสเดลลิงเจอร์มากั้---//โดนดอฟฟี่ยิง (เสี่ยนกเราอยากเห็นตานายยยยยยย) ฟี่น้อยแกจะรู้ไหมว่าตัวเองโดนรุกอยู่น่ะ แต่ตอนนี้เขินมาก โดยเฉพาะตอนดอฟฟี่ไล่กลาดิอุสไม่ให้เข้ามา >/////< อยากจะแอ้มฟี่น้อยแล้วหล่ะสิ 555555 ไรท์สู้ๆ HEY!!
    #1086
    1
    • #1086-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 31)
      26 พฤษภาคม 2559 / 23:35
      คู่นั้นไม่เคยจิ้นไปถึงเลยค่าา 55555 O<-< ฟี่ไม่รู้หรอกว่าตัวเองกำลังจะโดนรุกแล้ว ดังนั้นเสี่ยต้องพยายามมากเลยนะคะ 555 สู้ๆ ค่ะ เย้!
      #1086-1
  13. #1081 zmbyun (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2559 / 21:13
    เอ้าาาาาาาาาาา!!~ ได้เวลาฉลองต้อนรับว่าที่นายหญิงของแฟมิลี่แล้ววววว //จุดพลุ

    ในที่สุดเสี่ยก็ยอมรับว่าชอบฟี่น้อยซะที 5555555555

    ว่าแต่คนที่บ้านของฟี่จะยอมรับเสี่ยเป็นลูกเขยป่ะเนี่ยย?
    #1081
    1
    • #1081-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 31)
      26 พฤษภาคม 2559 / 23:32
      นายหญิงคนใหม่แน่นอน แต่นายหญิงจะยอมมั้ย ป่านนี้ยังไม่รู้เรื่องว่ามีคนหมายตา 5555
      คนทางบ้านก็โหดอยู่ค่ะ 55
      #1081-1
  14. #1072 Buka (@bukazota) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2559 / 19:35
    ลูกน้องทั้งหลายต้องยอมรับฟี่น้อยให้เป็นนายหญิงซะแล้ว
    #1072
    1
    • #1072-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 31)
      26 พฤษภาคม 2559 / 23:28
      ยอมแน่ค่ะ ถ้าเป็นความต้องการของนายน้อย ^^
      #1072-1
  15. #1066 Summer_Sunny (@waferpeter) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2559 / 18:01
    อยากจะกรี๊ดดดดดดดดดดดด อบอุ่นแบบสุดๆๆๆๆๆๆ ขอบคุณค่ะ
    #1066
    1
    • #1066-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 31)
      26 พฤษภาคม 2559 / 23:24
      fดีใจที่ชอบนะคะะ ><
      #1066-1
  16. #1059 aiyaunna_ (@unna-ai) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2559 / 16:30
    โอ๊ยยย ความหวานนี้ ความฟินนี้. มันช่างจักจี้หัวใจสุดๆ งุ้ยยย/ม้วนตัว
    #1059
    1
    • #1059-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 31)
      26 พฤษภาคม 2559 / 23:21
      บทจะหวาน คนรุ่นลุงก็ทำได้เหมือนกันนะ XD
      #1059-1
  17. #1056 NongAzill (@jitpranee65) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2559 / 13:14
    ทำไมเขินแทนฟี่ ยิ้มลืมหุบเลย เสี่ยน่ารัก...มุ้งมิ้งจัง 5555

    #1056
    1
    • #1056-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 31)
      26 พฤษภาคม 2559 / 23:20
      เสี่ยทำตัวน่ารักกระชากวัยมากค่ะ 555
      #1056-1
  18. #1055 ~๐๐Cmm_Penguin๐๐~ (@choimaymie) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2559 / 13:09
    ปาใจรัวๆใส่ดอฟฟี่♥
    #1055
    1
    • #1055-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 31)
      26 พฤษภาคม 2559 / 18:50
      ดอฟแอบเท่และหวานมิใช่น้อย 55
      #1055-1
  19. #1054 Azai Nagamasa (@azai) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2559 / 12:10
    เดี๋ยวๆๆ บู้เสร็จกะหวานต่อเลยแบบนี้น้องปรับตัวไม่ทัน อร้าาา!! คิดว่าเสี่ยจะเป็นไรไปซะแล้ว ดีจัง
    #1054
    1
    • #1054-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 31)
      26 พฤษภาคม 2559 / 18:50
      ปรับอารมณ์ไม่ทันเลยทีเดียว เสี่ยยอมรับฟี่จริงๆ แล้ว 55
      #1054-1
  20. #1053 mingnpn2345 (@mingnpn2345) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2559 / 11:44
    ขำพวกแฟมิลี่5555

    โอ้ยเขิน.เสี่ยยอมรับแล้วใช่มั้ยล้าาว่าตัวเองชอบลูฟี่หน่ะะรู้ใจตัวเองสักทีนะ
    #1053
    1
    • #1053-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 31)
      26 พฤษภาคม 2559 / 18:49
      แฟมิลี่ ถึงจะดูโหดแต่ก็อบอุ่นและเฮฮาเวลาอยู่ด้วยกันค่ะ 555
      เสี่ยยอมรับแล้วว ส่วนฟี่ละ เอาไงดี เอิ้กๆ
      #1053-1
  21. #1052 APHIN.HOSHIZORA (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2559 / 11:41
    โอ๊ยยย ทำไมเราเขินเนี่ย >///< ความหวานน้ำตาลน้อยๆ แต่กลมกล่อมแบบนี้มันคืออัลไล เริ่มจะมีซัมติงกันแล้วสองคนเนี้ย เรานี่อ่านบรรทัดละ 2 รอบเลยเนี่ยแบบว่ากลัวจบเร็ว เป็นเอามากอ้ะ555

    ตกลงคนที่ส่องมิงโก้จนล้มคว่ำคือลุจจินี่เอง จะเอาตัวมิงโก้ไปทำไมอ้ะ หรือเสี่ยไปขัดผลประโยชน์ของใครเข้า (แหงๆ เลยเราว่า) เห็นว่าเป็นมาเฟียโลกใต้ดินที่กำลังมีกิจการบนดินด้วย ทำให้หลายคนหลายกลุ่มไม่พอใจสินะ ประทับใจลูฟี่มากที่ไม่ทิ้งมิงโก้ แน่ละ นิสัยแบบลูฟี่ซื่อตรงจริงใจและรับผิดชอบแบบนั้น จากฉากต่อสู้ระหว่างลูฟี่กับลุจจินี่เหมือนแมวน้อยสู้กับเสือดาวเลยอ้ะ แม้เสือจะไม่สะเทือนแต่แมวน้อยก็ทำให้เสือเจ็บๆ คันๆ ได้555 ลุจจิคงจะหงุดหงิดสินะ อุปสรรคขัดขวางการปฏิบัติหน้าที่เป็นแค่เด็กน้อย แต่จะฆ่าก็ดูจะเกินไป แล้วนั่นอุดปากมัดมือฟี่น้อยคิดจะจับไปด้วยเหรอ แต่ขอโทษที เสี่ยฟื้นขึ้นมาจ้า แสดงว่าที่เงียบนิ่งก่อนหน้านั้นคือกำลังงัดกระสุนยาสลบออกจากตัวสินะ แล้วอาจนอนรอดูท่าทีต่อไปหากลุจจิไม่ขึ้นคร่อมฟี่น้อยและจับมัดแบบนั้น แบบว่ามาทำเด็กน้อยของตูยอมไม่ได้555

    แต่ลูฟี่ก็ยังคงเป็นลูฟี่ ยังอุตส่าห์ห่วงลุจจิอีกนะ แต่อาการก็คงสาหัสอยู่ โดนมิงโก้สาดกระสุนไปซะขนาดนั้น แล้วนี่บอกให้พวกแฟมิลี่ไปช่วย ช่วยน่ะช่วยจริง แต่เอาไว้สอบปากคำต่างหาก แบบนี้ถ้าฟี่รู้จะว่าไงนะ เป็นไงล่ะมิงโก้ พอได้เผชิญกับสถานการณ์แบบนี้เห็นความจริงใจของฟี่น้อยผู้น่ารักแล้วหรือยัง ใจของเสี่ยเริ่มอ่อนลงแล้ว แอบสงสารลูฟี่เบาๆ เสี่ยดันสลบซะได้ ตัวใหญ่หนักนะให้ลูฟี่ลากประคองไปเนี่ย><

    ฉากที่โรงพยาบาลแบบว่า กรี๊ดดด โอ๊ยย ดิฉันเขินประหนึ่งว่าเป็นลูฟี่เรยค่า >//< เสี่ยมีมุมอ่อนโยนจริงใจแบบนี้ด้วยหรา เอาซะลูฟี่หน้าแดงเลยเนี่ย รู้ใจตัวเองแล้วสินะว่าลูฟี่ไม่ได้เป็นแค่หมอนวดกับของแปลกที่อยากลองอีกต่อไป เห็นใจกลาดิอุสและเหล่าแฟมิลี่เบาๆ โดนสายตาพิฆาตไล่ทางอ้อมอ้ะ555 ทำไงได้ ก็เสี่ยเค้าอยากจะอยู่คุยกับฟี่น้อยสองต่อสองนี่นา ได้เวลาเผยความในใจแล้วสินะ แบบนี้ลูฟี่คงไปไหนไม่ได้แล้วล่ะ ก็เสี่ยเขาคิดจะดึงฟี่น้อยเข้ามาในชีวิตเต็มที่แล้วเนี่ย แต่จากพื้นฐานครอบครัวลูฟี่ ถึงจะเป็นเด็กน้อยใสๆ แต่ไม่ได้อ่อนต่อโลกนะจ๊ะ อยู่เคียงข้างมิงโก้ได้สบาย^^ แล้วเดลลิงเกอร์ไปดัดแปลงคำพูดเจ้านายแบบนั้นก็ทำให้แฟมิลี่ตกใจน่ะซิ แต่จริงๆ แล้วมันคือความในใจของเสี่ยที่ไม่ได้พูดออกไปใช่ม้า555 อยากตอบแทนลูฟี่ด้วยทั้งหมดของชีวิต แล้วฟี่น้อยก็ต้องให้เสี่ยหมดทั้งชีวิตและหัวใจเช่นกัน ฮิ้ววว คะแนนเสี่ยลูในใจเราพุ่งปรี๊ดฉุดไม่อยู่แล้ว ฟินจริงๆ คู่นี้ <3 <3 รออ่านตอนต่อไปอย่างใจจดจ่อเลยน้ายูน ไม่เคยพอเลย อ่านแล้วยิ่งอยากอ่านอีก^0^

    ปล. เพิ่งสังเกตว่ายูนอัพตอนตีห้ากว่า นอนดึกจุง หรือว่าตื่นเช้ากันแน่เนี่ย รักษาสุขภาพด้วยน้า และขอบคุณมากๆ ที่แต่งเรื่องนี้ขึ้นมา เราชอบมากๆ <3 <3
    #1052
    1
    • #1052-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 31)
      26 พฤษภาคม 2559 / 18:48
      หวานน้ำตาลน้ำอยู่เนาะ ตอนหน้าๆ ที่คิดไว้ จะค่อยๆ ทยอยเซ็กซี่ขึ้นเรื่อยๆ แล้ว มีหลังไมค์แน่ๆ เสี่ยเพิ่งจะผันตัวเองมาทำธุรกิจบนดินเลยไปขัดใจ ขัดตาหลายฝ่าย เลยโดนไล่ล่ากันแบบนี้ ส่วนลุจจิ ในฐานะนักฆ่าแล้ว แอบใจดีกับฟี่มากไป หยวนให้จนฟี่สวนกลับได้เลยเห็นมั้ย 555

      เสี่ยใจอ่อนแล้ว คราวนี้ละ ต้องมานั่งหาวิธีกินเด็ก รั้งเด็กไว้อย่างแท้จริงเลยละ ใช่จ้า เราอัพดึกๆ หน่อย เออ เช้าเลยละ 5555 บางทีกว่าจะแต่งเสร็จมันก็เช้าแล้ว เง้อ อยากปรับเวลานอนตัวเองเหมือนกันน้า
      #1052-1
  22. #1051 Smile...^^ (@secret-of-star) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2559 / 11:04
    โอยยยยยย เสี่ยซึนแตกทีเล่นเอาเราฟินทะลุเพดาน >w</////////////// มีความสุขมากอ่ายูนนี่ตอนนี้ สัปดาห์นี้ยุ่งมว๊ากกกกก แต่ได้อ่านตอนนี้เติมพลังเติมหัวใจเราได้เป็นอย่างดีเลยฮุๆๆๆๆๆๆๆๆ คริๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ แต่ตอนนี้แอบมีรุจจิลูฟี่เบาๆโฮะๆ เกือบย้ายเรือเลย XD และเสี่ยโหดมว๊่ากกกกกควักกระสุนเอง LOL อร๊าบบบบบรอ รอลุงกินเด็ก (ตรงไปสินะ)
    #1051
    1
    • #1051-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 31)
      26 พฤษภาคม 2559 / 18:44
      ขอตอบเม้นรวบยอดอันนี้ทีเดียวเลยนะก๊ะ 555 ฟินทะลุเพดานเลยทีเดียวว ดีใจที่ได้ช่วยเติมพลังให้จ๊อบแจ๊บนะ 5555 ลุจจิโผล่มาแป๊บเดียวเธอจะย้ายเรือเลยเหรออ //เดี๋ยวๆ 555
      #1051-1
  23. #1050 red_bunny2 (@Red_bunny) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2559 / 10:58

    เสี่ยเห็นความดีของลูฟี่;////;
    สงสารกลาดิอุส เข้าใจนะนายคนไม่ใช่ยังไงก็ผิด -หืมมม-
    ชอบตรงที่ลูฟี่แอบหน้าร้อน กับเสี่ย
    รู้สึกแปลกๆกับลูกค้าแล้วใช่มั้ยล่ะ-//////-

    คุณลูกค้าที่อยากจะลากเข้ามายุ่งนี่ต้องการให้เด็กมาอยู่ข้างๆใช่มั้ยคะ-//////-

    ชอบตรงที่เหมือนกำลังจะรักกัน ฟิน....-ซับน้ำตา-
    #1050
    1
    • #1050-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 31)
      26 พฤษภาคม 2559 / 18:42
      เสี่ยทำเป็นมองข้ามมาตั้งนาน ตอนนี้ต้องยอมรับแล้วนะเสี่ยนะ ว่าทนความน่ารักของเด็กไม่ได้จริงๆ
      ฟี่ก็เริ่มเขิลค่ะ โดยจับมือไว้แบบนั้น ต้องมีบ้างละะ เอาละ จะรักกันยังไงดีเนี่ย นั่งคิดอยู่ค่ะะ 55
      //ความลับแตกเรื่องแต่งสด
      #1050-1
  24. #1042 mynion1321 (@perris-4569) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2559 / 10:17
    ทำไมอ่านแล้วรู้สึกเลี่ยนปนขำ กว่าจะรู้ใจตัวเองได้นะคะเสี่ยยยยยย อ่านแล้สรู้สึกเหมือนจะเลี่ยนอะไรหวานๆ ไปอีกนานเลยค่ะ
    #1042
    1
    • #1042-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 31)
      26 พฤษภาคม 2559 / 18:41
      เลี่ยนปนขำเหรอคะ 555 อาจใช้คำว่าเสี่ยวแทนได้ แสดงว่ามันต้องหวานเกินไปแน่ๆ อืมม ;v;
      #1042-1
  25. #1041 Demon of Death (@satanblack) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2559 / 10:08
    อร๊ายยยย คือ อ่านไปเขินไป (?) อะไรจะขนาดนั้น -/////-
    #1041
    1
    • #1041-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 31)
      26 พฤษภาคม 2559 / 18:40
      555 เสี่ยทำตัวให้ฟี่และคนอ่านเขิลเบาๆ
      #1041-1