[ONE PIECE] All Luffy project 2 !

  • 100% Rating

  • 6 Vote(s)

  • 65,086 Views

  • 2,740 Comments

  • 1,373 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    483

    Overall
    65,086

ตอนที่ 33 : [Doflamingo X Luffy]My super sugar daddy (8)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2711
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    28 พ.ค. 59

















ชั้นล่างสุดของบ้านตระกูล D นั้นมีห้องกว้างที่สร้างเสริมยื่นออกมาเป็นพิเศษหนึ่งจุด นั่นก็คือครัวของป้าดาดัน พื้นที่ยึดครองอันเป็นเอกเทศแห่งเดียวในบ้านนี้ คือที่ทำครัวที่มีป้าดาดันใช้ได้เพียงคนเดียวเท่านั้น




คุณป้าคนนี้ไม่ใช่ป้าแท้ๆ ของคนในตระกูล แต่เคยเป็นถึงทหารผ่านศึกที่ร่วมเป็นร่วมตายกับคุณปู่มาก่อน ครั้นปลดเกษียณด้วยความสนิทสนมระดับที่ไม่ธรรมดา ปู่เลยเชิญป้าแกมาอยู่ด้วยในฐานะแม่บ้านเพียงคนเดียว จุดเด่นคือเธอเคยเป็นแม่ครัวในหน่วยรบมาก่อน ดังนั้นเธอจึงทำครัวได้รวดเร็วมาก แต่รสชาติ...ก็อีกเรื่องหนึ่ง




ใครมาแหยมกับครัวของป้า ป้าฟาดไม่เลี้ยง ยิ่งเป็นหนึ่งในสามหลานปู่ที่มีคดีติดตัวทำครัวไหม้อย่างเขาด้วยแล้ว ทว่าวันนี้ดาดันไม่อยู่ ออกไปเที่ยวบ่อน้ำพุร้อนด้วยอารมณ์นึกครึ้ม เขาจึงฉวยโอกาสแบบที่นานๆ ครั้งจะมีนี้ ลอบเข้าไปในครัวของป้า อย่างสง่าผ่าเผย




“เอ อะไรบ้างนะ กล้วยหอม ไข่ไก่ น้ำมะพร้าว เกลือ แล้วก็...”




ลูฟี่ควักโน้ตย่อที่จดมาจากอินเตอร์เน็ตขึ้นมาเพ่งมอง แย่แฮะ เขาเป็นประเภทชอบแต่กินซะด้วย พวกขั้นตอนยุ่งยากเนี่ย อยากขอบายมันซะตรงนี้เลยแฮะ




“ไม่ได้สิ!




เสียงเล็กร้องเตือนสติตัวเอง ดันไปตบปากรับคำท้าทายกรายๆ ของทางโน้นไว้แล้วด้วย เดี๋ยวจะทำให้ดู คุกกี้ชีวจิตไร้แป้งที่พูดถึงน่ะ ก่อนอื่นก็เครื่องปั่นและที่ตีส่วนผสมสินะ เอ...คนไม่ถนัดเรื่องครัว หมุนตัวหาเครื่องปั่น วนรอบตัวเองสามรอบก็ยังไม่เจอ ครัวป้าดาดันนี่มันทั้งใหญ่และชวนพิศวงจริงๆ!




“อ่าว ลูฟี่ ทำอะไรอยู่น่ะ?” เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นมาจากด้านหลัง ลูฟี่ที่กำลังขมวดคิ้วอยู่กับวัตถุดิบบนโต๊ะเอ่ยตอบไปโดยไม่มอง




“คุกกี้ชีวจิตน่ะ”




“คุกกี้เหรอ? ไหนล่ะ?” คนถามเอาคางมาวางเกยบนไหล่บาง คนที่ยังเริ่มต้นอะไรไม่ถูกสักอย่าง เลยได้แต่ตีหน้ายุ่งหนักกว่าเก่า




“ยังไม่ได้เริ่มเลยเนี่ย โธ่ ซาโบ”




เขาหันไปดันตัวหนักๆ ของพี่ชายออกให้พ้นทาง ก่อนทรุดตัวลงนั่งขัดสมาธิบนพื้นครัวสีดำด้วยสีหน้าอับจน




“เป็นโชคดีของครัวป้าดาดันแล้ว” คนเป็นพี่ตามติดลงมานั่งแซวต่อด้วยใบหน้านึกสนุก




 ซาโบ ชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง เจ้าของเรือนผมสีเหลือง และดวงตาสีน้ำตาลอ่อน พี่ชายบุญธรรมคนที่สองของลูฟี่ วันนี้เขาอยู่ในชุดยูโดสีขาวสะอาด คาดสายรัดเอวสีดำ ขั้น5 หนึ่งในศิลปะป้องกันตัวที่ทางบ้านเปิดสอน และตัวเขาเองก็เป็นอาจารย์สอนคลาสสำหรับเด็กวัยประถมไปจนถึงมัธยมต้นด้วย




“ห้ามถากถางนะ” ลูฟี่ตวัดตาขุ่นเขียวมองพี่ “นี่ยังไม่เริ่มสอนเหรอ?”




“อืม กว่าจะเริ่มก็ 11 โมงโน้น วันนี้เอสมา หมอนั่นถนัดเรื่องการต่อสู้แบบใช้กำลังแขนมากกว่า เลยรับช่วงไป”




“โอ้” ลูฟี่พยักหน้ารับรู้ ก่อนเหลียวไปมองของในถุงกระดาษสีน้ำตาลที่วางอยู่บนโต๊ะเตรียมอุปกรณ์อีกครั้ง




“นายคิดจะทำคุกกี้เหรอ?” ซาโบมองตาม ถามน้องแบบไม่อยากจะเชื่อ




“อืออ” ลูฟี่ลากเสียงตอบ ทั้งรู้สึกยุ่งยากและเหนื่อยหน่ายกับตัวเอง ใครใช้ให้เขาไปบ้าบิ่น รับปากจะทำอะไรที่ไม่ได้เหมาะสมกับตัวเองเลยสักนิดแบบนี้เล่า




“ทำให้ใครน่ะ?” เขานั่งชันเข่าเท้าคางยิ้มถามไป ชักจะสงสัยในความทุ่มเทแปลกๆ ของน้องซะแล้ว




“ลูกค้าน่ะ” ลูฟี่ตอบ




“โฮ่” ซาโบยิ้มค้าง เดี๋ยวนี้ชักจะบริการลูกค้าออกนอกหน้าไปแล้วมั้ง?




จิตใจของเจ้าเด็กนี่ทำด้วยอะไร ร้อยวันพันปีไม่มีหรอกที่คิดจะทำขนมให้พี่ชายตัวเองบ้างน่ะ ดวงตากลมชะงักมองพี่คนรอง ยิ้มแหะๆ ส่งให้เหมือนเดาใจออกก่อนรีบอธิบายเสริมไป




“พวกเขาพาฉันไปซื้อของพวกนี้มาน่ะ พอดีฉันดันไปตกปากรับคำว่าจะทำขนมที่กินแล้วไม่เสียสุขภาพให้เขาทานอ่ะนะ”




พวกเขา งั้นเหรอ?”




“คนในบ้านลูกค้าน่ะ” ลูฟี่อมยิ้มตอบ อาจจะเสียมารยาทแต่เขาจำชื่อพวกนั้นไม่ค่อยได้ซะด้วย กลาๆ  เดลๆ อะไรซักอย่าง




คนในบ้านลูกค้า? คนช่างสงสัยมุ่นหัวคิ้ว ชักจะแปลกๆ นะ เขารู้ดีว่าน้องชายคนนี้เก่งกาจเรื่องการนวดเกือบทุกแขนง เพราะได้รับการสืบทอดโดยตรงมาจากสายตระกูลฝั่งแม่ จะมีลูกค้ามากหน้าหลายตาก็ไม่แปลก




แต่ไอ้แบบที่ฝืนตัวเองทำคุกกี้ให้ลูกค้านี่ เพิ่งจะมีครั้งแรกแหละมั้ง




“ลูฟี่!




เสียงทุ้มห้าวของใครอีกคนดังมาจากหน้าครัว ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ ในชุดยูโดเดินไวๆ เข้ามานั่งข้างๆ น้องชายตัวเล็ก ผมดำหยักศกนิดๆ ชื้นหยาดเหงื่อเนื่องจากเพิ่งเสร็จจากการฝึกสอนให้เด็กๆ ในสำนักมา




“ไม่ได้เจอตั้งนาน ฉันนึกว่าแกยังไม่ตื่นซะอีก”




เอส พี่ชายบุญธรรมคนที่หนึ่งใช้ฝ่ามือใหญ่ๆ ยีหัวน้องด้วยความหมั่นเขี้ยว เขาเพิ่งจะกลับมาจาก ปฏิบัติการลับ ของตระกูลเมื่อคืนนี่เอง ต้องไปติดอยู่บนชายฝั่งเกาะบอนซูในเขตอันดามันนานเกือบเดือน ผิวกายของร่างสูงเลยกลายเป็นสีแทนไปถนัด




“เอส! นายดูคล้ำขึ้นนะ ชิชิ” ลูฟี่ไล่สายตามองพี่ชายอีกคนด้วยสีหน้าตื่นเต้น พอนั่งใกล้ๆ กันแบบนี้กลายเป็นเขากับซาโบที่ดูขาวไปเลย




“พวกนายเข้ามาทำอะไรในอาณาเขตของดาดันเนี่ย?” เอสเหลียวซ้ายแลขวา พอเห็นว่าปราศจากเงาของป้าเจ้าของครัวเลยผ่อนลมหายใจผ่อนคลายลงหน่อย




“ลูฟี่จะทำคุ้กกี้น่ะ”




ซาโบถือโอกาส ฟ้อง ทางอ้อม เอสเป็นพี่ชายที่พูดและทำอะไรตรงกับความรู้สึกยิ่งกว่าเขาเยอะ




“มีส่วนของฉันมั้ยเนี่ย?” อีกฝ่ายหันควับไปมองน้องด้วยแววตาคาดหวัง นั่นไงละ คิดถูกจริงๆ ที่ใช้ประโยชน์จากความซื่อตรงของหมอนี่




“อ่า...” ลูฟี่อ้ำๆ อึ้งๆ




“ลูฟี่ พี่ชายปวดใจมาก นายทำขนมครั้งแรก ครั้งแรก! แต่ไม่มีส่วนของฉันเหรอ??” เอสถามด้วยสีหน้าจริงจังสุดๆ




“นายไม่อยากกินที่ฉันทำหรอกน่า” น้องเล็กของบ้านอุบอิบเสียงเบา พูดตรงๆ ถึงเขาจะทำออกมาได้ เขายังไม่กล้ากินเลย มีแต่จะเอาไปโยนให้มิงโก้รับเคราะห์ไปคนเดียวนั่นแหละ




“กินสิ!” ทั้งซาโบและเอสลั่นวาจาขึ้นมาพร้อมกัน เอิ่ม...เจ้าพวกนี้นี่




“ฉันไม่ทำแล้ว!” คนตัวเล็กผุดกายลุกขึ้นเดินหนีไปเร็วๆ ไม่คิดว่าพี่บ้าทั้งสองคนจะลุกพรวดตามมาติดๆ เช่นกัน ตื้ออะไรเบอร์นี้เนี่ย??




“แกจะทำคุ้กกี้ให้ใคร ลูฟี่??” เอสถามไล่หลังมาด้วยระดับเสียงที่เข้มข้นด้วยแรงอิจฉา ขณะที่ซาโบยิ้มกริ่ม หมอนั่นกดดันลูฟี่แทนเขาได้ดีจริงๆ




“โอ๊ย มันเรื่องของฉันเปล่าเล่า??”




จะตอบดีๆ ก็ได้อยู่หรอก แต่เขาชักจะเหลือทนกับการตีฝีเท้าไล่ตามของพวกพี่ๆ แล้ว




เขากับเอสและซาโบอายุห่างกัน5 ปี ตั้งแต่อนุบาล ยันมัธยมปลายก็ถูกสองคนนี้จับตาดูแลแทนปู่มาตลอด เจ้าพี่พวกนี้คิดว่าเขาเป็นเด็กตัวน้อยที่คอยเดินตามต้อยๆ แบบสมัยก่อนเรอะ??




“มาคุยกันให้รู้เรื่องก่อน เฮ้ๆ ลูฟี่ นั่นมันเขตห้องซ้อมเคนโด้...”




ห้องหรือลานฝึกของศาสตร์แต่ละแขนงแบ่งแยกย่อยไปตามพื้นที่ต่างๆ ในบ้าน เท้าเล็กหยุดลงบนพื้นระเบียงไม้กระดานขัดเงาหน้าห้องฝึกซ้อมเคนโด้ เสียงดาบไม้ที่ดังกึกก้องอยู่ในห้องหยุดชะงักไปพร้อมๆ กับการปรากฏตัวของหลานแท้ๆ ของเจ้าของโรงฝึก นักเคนโด้ตัวสูงที่กำลังดวลกันอยู่กลางวงสองคนถอดหน้ากากออก พลันร้องทักเสียงทุ้มต่ำ




“ลูฟี่”




“เฮ้ ลูฟี่”




“เอ๊ะ โทราโอะ โซโล? ไหงวันนี้มาเช้าจัง?”




ลูฟี่ทักตอบเพื่อนร่วมชั้นทั้งสอง ปกติสองคนนี้จะเข้ามาฝึกร่วมเป็นไกด์ให้เด็กใหม่ในคลาสช่วงเย็น แสดงว่าวันนี้อาจารย์ของโซโล ที่เป็นผู้ควบคุมกับฝึกหลักมาด้วยแน่ๆ




“มาช่วยอาจารย์ฝึกซ้อมกับสมาชิกที่เพิ่งเข้ามาเรียนน่ะ” โซโลเอ่ยตอบ ขณะที่ก้าวเท้าเข้ามาหาเพื่อนตัวน้อย




“นี่แกวิ่งหนีอะไรมา?”




“หรือจะเป็นคุณพี่ชายพวกนี้?” ลอว์เหล่มองข้ามไหล่บางไปด้านหลัง พี่ชายทางกฎหมายทั้งสองคนของลูฟี่ มารวมตัวกันอยู่ตรงนี้เอง




“สวัสดีครับ คุณพี่” ลอว์โค้งกายให้สองคนนั้นเล็กน้อย




“ลอว์ โซโล มากันแต่เช้าเชียว ขยันจังนะ” ซาโบแย้มยิ้มทักทายทั้งสองคนไปตามมรรยาท ดวงตาที่หยียิ้มใจดี ลืมขึ้นมอง ล็อคเป้าน้องชายที่เลี่ยงหลบไปยืนหลังเพื่อนทั้งสองไว้ทันที




“พวกเราเองก็อยากร่วมงานกับคนของตระกูลเหมือนกัน ต้องจริงจังให้มากกว่านี้อีกน่ะครับ” ลอว์ฉีกยิ้มส่งให้พี่ชายคนรองที่ยังพอมีกะใจทักทาย




“คิดจะร่วมงานกับพวกเรา แกต้องโดนเคี่ยวกรำอีกเยอะ” เอสกอดอก หรี่สายตาเย็นชามองสองศิษย์เอกของสำนักอย่างไม่ค่อยไว้ใจในหลายๆ เรื่อง





“แน่นอนอยู่แล้ว เป้าหมายยิ่งอยู่สูง ก็ยิ่งท้าทายนั่นละครับ” โซโลกอดอกแสยะยิ้มมองบรรดาคุณพี่จอมหวง





................................................................................................................................ ต่อค่า






“ยังไงก็เถอะ ส่งตัวลูฟี่มานี่ก่อน ฉันกับน้องมีเรื่องต้องเคลียร์กันนิดหน่อย” เอสเบี่ยงกายไปมองหาน้องชายตัวเล็กที่แค่หลบนิดหน่อยก็หายวับไปข้างหลังเพื่อนตัวโตทั้งสองคนแล้ว




“เรื่องนั้น...” เพื่อนสนิททั้งสองหันมองไปด้านหลังของตัวเอง ก่อนจะหันมาฉีกยิ้มสบายๆ ให้พวกพี่ๆ พร้อมกัน




“ดูเหมือนหมอนั่น จะหายวับไปแล้วนะครับ”







 

ข้อความที่ถูกตั้งค่าไว้ในโหมดสั่นถูกส่งรัวๆ เข้ามาสักพักแล้ว เจ้าของมือถือกดดู ก่อนเร่งซอยฝีเท้ากระโดดขึ้นไปเขย่งปลายเท้าบนม้าหินในสวน ตะกายส่งตัวเองข้ามผ่านกำแพงมาได้อย่างรวดเร็ว รถเมอซิเดสสีดำที่จอดรออยู่ เคลื่อนเข้ามาใกล้ เขาเปิดประตูเข้าไปนั่งพลางหอบหายใจหน่อยๆ




“วิ่งหนีอะไรมางั้นเรอะ?” กราดิอุสส่งเสียงถามเหมือนไม่ได้ใส่ใจ ก่อนขับรถออกไปทันที




“พี่ชายน่ะ” ลูฟี่ตอบไปตามความจริง




“ว้าย พี่ชายงั้นเหรอ เขาหล่อมั้ย หรือเขาจะหน้าตามุ้งมิ้งแบบนายกัน?” เดลลิงเจอร์ที่นั่งอยู่ข้างคนขับหันมาเกาะพนักถามอย่างค่อนข้างจะคาดหวัง




“เอ ฉันบอกไม่ถูกหรอก นายต้องได้เห็นเอง พวกนั้นแอบมีแฟนคลับอยู่นะ ฉันเคยเห็น” ลูฟี่หัวเราะตอบไปอย่างอารมณ์ดี




3-4วันที่ผ่านมานี้ เขายังคงแวะเวียนไปที่โรงพยาบาลเอกชนที่คุณมิงโก้พักรักษาตัวอยู่ บางวันก็แค่แวบๆ เข้าไป แต่เมื่อวานที่เป็นวันหยุดดันติดลมอยู่ซะหลายชั่วโมง แถมยังได้รู้จักคนใน ครอบครัว ของมิงโก้เพิ่มอีกตั้งหลายคน ถึงจะบอกว่าไม่ใช่คนที่มีสายเลือดเดียวกันก็เถอะ แต่มิงโก้และพวกเขาก็นับตัวเองเป็นคนในครอบครัวเดียวกันแล้ว ในกลุ่มนั้นมีลุงท่าทางแปลกๆ เต็มไปหมด เด็กสุดก็เจ้าเด็กสวมหมวกหัวเขาคนนี้ละ  




“เฮ้ กรา...อุดิส เราจะไปไหนกันเหรอ?” เขาเหลียวหลังไปมองสี่แยกที่เพิ่งเลี้ยวมาเมื่อครู่ นั่นมันทางไปโรงพยาบาลนี่นา ไหงไม่เลี้ยวซ้ายละ?




“กราดิอุสต่างหาก หัดจำบ้างสิ...ครับ” คนที่นั่งอยู่ในตำแหน่งคนขับลอบสบถเสียงต่ำด้วยความหงุดหงิด แต่จำต้องแสดงออกอย่างสุภาพ




“ไปโรงแรมน่ะ โรงแรมของพวกเรา นายน้อยมีธุระที่นั่น” เดลลิงเกอร์ตอบแทน




“เห?? แล้วคุณมิงโก้เขาหายดีแล้วเหรอ??” ลูฟี่ชักสีหน้างุนงง




“ยังเลย แต่ไม่พูดหรอกว่าเจ็บ เอาแต่ทำงาน” เดลลิงเจอร์ถือโอกาสฟ้องทันที จากสัญชาติญาณแล้ว เชื่อว่าถ้าเด็กนี่พูด เจ้านายของเขาต้องยอมโอนอ่อนแน่ๆ ไม่มากก็น้อย




“หา? เดี๋ยวสิ แล้วทำไมฉันต้องไปหาคุณมิงโก้ ตอนเขาทำงานด้วยอ่ะ??” คนที่ถูกพรากวันหยุดมาแบบงงๆ ร้องถาม ก็นึกว่ายังอยู่โรงพยาบาล แบบนั้นยังถือว่าไปเยี่ยมได้




“...” เงียบกันไปทั้งคันรถ ในสมองของสองแฟมิลี่เร่งคิดว่าข้ออ้างโดยด่วน ความจริงเพียงหนึ่งเดียวก็คือบอสสั่งให้ไปพามานั่นละ!




“ก็...นายบอกว่าจะทำคุ้กกี้ให้บอสไง” กราดิอุสโพล่งออกมาทันทีที่นึกได้




“เออ ช่ายๆ ไหนละคุ้กกี้”




เดลลิงเจอร์รีบสนับสนุน เขาและกราดิอุสนี่ละ ที่เป็นคนพาลูฟี่ไปหาซื้อวัตถุดิบด้วยตัวเองที่ห้าง หลังคนที่ไม่ยอมแพ้อะไรง่ายๆ ตกหลุมพราง รับปากว่าจะทำคุกกี้ให้นายน้อยกินน่ะนะ




“ไม่ได้ทำแล้วอ่ะ” ลูฟี่บุ้ยปาก มองออกไปนอกรถ ไม่อยากยอมรับเลย แต่ทำหรือไม่ทำก็ค่าเท่ากัน มันไม่ได้เป็นสิ่งที่มนุษย์กินได้อยู่แล้ว




“เอ๋??”




อุทานขึ้นด้วยความตกใจทั้งคู่ ถ้าบอสรู้ บอสจะผิดหวังแค่ไหน ไม่สิ นายน้อยคงไม่ได้คาดหวังอะไร ขอแค่เป็นฝีมือของเจ้านี่ก็พอล่ะมั้ง




กราดิอุสลอบมองเจ้าเด็กหน้าตาซื่อๆ ที่นอกจากแผลเป็นใต้ตาขีดเล็กๆ แล้วแทบจะไม่มีจุดเด่นเตะตาอะไรคนนั้น เจ้าเด็กนี่ไปทำอิท่าไหนถึงกลายเป็นคนที่ติดอยู่ในใจท่านโดฟลามิงโก้ได้เนี่ย ผ่านตาผู้หญิงของบอสมาก็มากมาย บอกเลยว่ารายนี้ไม่ผ่านมาตราฐานตั้งแต่เพศแล้ว หน้าตายิ่งไม่ต้องพูดถึง จะบอกว่าเพราะช่วยชีวิตคืนนั้นก็ยังไม่น่าใช่




บางที...เจ้านายอาจอยากลองของแปลก




“นี่ๆ เราไปหาซื้อคุกกี้ชีวจิตกันเหอะ” เดลลิงเจอร์เปลี่ยนเรื่องด้วยน้ำเสียงร่าเริง




“เอ๋ คุณมิงโก้ เขาอยากกินมากๆ เลยเหรอ ไอ้คุ้กกี้เนี่ย?”




ลูฟี่ยังคงไม่เข้าใจ จำได้ว่าแนวคิดนี้ เขาเป็นคนเสนอ เพราะเห็นพวกในแฟมิลี่ เอาของเยี่ยมมาแต่ละอย่างมีแต่ไฮแคลลอรี่ทั้งนั้น ตอนแรก คนๆ นั้นยังทำเป็นเป็นหัวเราะเย้ยๆ ถามว่า หน้าอย่างเขาน่ะ ทำเป็นด้วยเรอะอีกต่างหาก มันน่าเจ็บใจมั้ยละ? ที่จริงก็แอบอยากกินอยู่สินะ??




ก็ต้องเพราะอยากได้จากแกไงล่ะ อะไรก็ดีใจทั้งนั้นแหละ...




สมาชิกแฟมิลี่ทั้งสองหน่อลอบรำพึงในใจ แม้จะไม่ค่อยอยากยอมรับก็เถอะ

 







ประตูแบบหมุนบานกระจก ดูอลังการในสายตาของคนที่นานๆ ทีจะได้เหยียบเข้ามาในโรงแรมระดับนี้ ทุกอย่างดูเป็นสีเหลืองทอง ชวนแสบตา จุดนั่งพักของแขก มีเก้าอี้และโซฟาทรงหลุยห์เบาะแดงตั้งอยู่หลายตัว โคมไฟแชนเดอเลียและอื่นๆ อีกมากมายที่มาอยู่รวมกันกลายเป็นคำว่า หรูหรา ไฮโซ




เขาเผลอเดินอ้าปากตามกราดิอุสและเดลลิงเจอร์ไปเงียบๆ ครั้นพอเข้ามายืนในลิฟต์ ค่อยรู้สึกตัวว่า อ๋อ นี่เหรอ โรงแรมของคุณลูกค้า ดูหรูหรามีระดับสไตล์เขาเลยนะเนี่ย จริงๆ ก็ตั้งแต่การแต่งตัวแล้ว ก้มมองสภาพเสื้อยืดลายโจรสลัดหน้าตาเบี้ยวๆ ที่วาดและเอาไปสกรีนเองของตัวเองแล้วชักจะอายหน่อยๆ แฮะ




ที่จริงแล้ว ก็ไม่เห็นมีเหตุผลอะไรให้มาหา นอกเหนือจากเวลางานซะหน่อย




แบบนี้มันชักจะ...เอ หรือไม่เป็นไรหว่า?




“ถึงแล้วๆ ลูฟี่ ออกมาด้วยกันซิ หน้าตอนเหม่อของนายนี่ดูเอ๋อน่ารักดีนะ อุ๊บ พูดออกไปซะแล้ว” เดลลิงเจอร์ปรี่เข้ามาควงแขนเขาออกเดินมาด้วยกัน อีกแขนหอบถุงกระดาษใส่คุกกี้ช็อกโกแลตชีวจิตที่ไปควานหาซื้อมาด้วย




“อือ เขาทำงานอยู่เหรอ ฉันไม่น่าไปกวนมั้ง?” ร่างเล็กสลัดความคิดกังวลในหัวเมื่อกี้ออกไป




“จะนั่งรอให้นายน้อยเลิกงานก่อนมั้ย?” เดลลิงเจอร์ฉีกยิ้มกว้าง ถามเหมือนเสนอ




“เอ ก็ได้ๆ”




เขาเหลียวมองไปรอบห้องอันแสนกว้างขวาง อันที่จริงมันคือทั้งชั้นเลยต่างหาก แถมด้านในยังมีประตูไม้ที่สลักด้วยลวดลายโบราณแบบยุโรปอีกตั้งหลายบาน นี่มันไม่ใช่ห้องส่วนตัว แต่เป็นที่ประชุมหรือชั้นที่พักสำหรับแขกระดับสูงมากกว่า




“นายน้อยกำลังจะมีประชุมกับแขกคนสำคัญ ถ้าจะรอเลิก คงเสร็จราวๆ 4 โมงเย็นโน้น” กราดิอุสพูดอย่างหวังดี เห็นได้ชัดว่าเดลลิงเจอร์ เจ้าหนูน้อยนั่นกะจะแกล้งให้เจ้าเด็กนี่รอนานๆ มากกว่า




“หา?? ไม่เอาอ่ะ” แขกตัวน้อยรีบปฏิเสธ นี่เพิ่งเที่ยงกว่าเอง ให้เขารอตั้ง 4 ชั่วโมงเนี่ยนะ ไม่ละ




“งั้นเข้าไปเจอเลยก็ดี ตอนนี้ยังมีเวลาอีกเกือบชั่วโมงกว่าแขกจะมา”




เขาพยักหน้าน้อยๆ ก่อนเดินเข้าไปในประตูห้องที่ใหญ่ที่สุดที่ตั้งอยู่กึ่งกลางของทางเดินระเบียง มือเล็กหอบเอาถุงคุ้กกี้เข้ามาด้วย เริ่มต้นคงต้องสารภาพตรงๆ ว่า นี่น่ะไม่ได้ทำเองหรอกนะ ก่อน ถึงจะสบายใจ




คนๆ นั้น นั่งสีหน้าเคร่งเครียดอยู่กลางกองเอกสารบนโต๊ะทำงานตัวกว้าง ดวงตากลมเหลือบมองไปที่แถวชายโครงซ้ายก่อนเป็นอย่างแรก แผลนั่นเขาไม่เจ็บแล้วจริงน่ะ? วันก่อนเขาเห็นยังเป็นรอยช้ำเขียวน่ากลัวอยู่แล้ว วันนี้คุณมิงโก้อยู่ในชุดสูทสีดำ ไทดำดูสุภาพและทางการกว่าปกติ เสื้อคลุมขนนกพาดวางอยู่บนพนัก




จู่ๆ คนๆ นั้นก็เป็นฝ่ายรู้สึกตัวก่อนว่าถูกจ้องอยู่ ใบหน้าได้รูปหันมามองทางแขกตัวน้อย ลูฟี่ยกยิ้ม ควานหาคำพูดเริ่มต้นบทสนทนาในหัว เออ ใช่ต้องทักทายสิ




“หวัดดี คุณมิงโก้ คุณไม่เจ็บแผลแล้วเหรอ?”




เขาก้าวเข้าไปใกล้ ปกติรอบก่อนๆ จะมีบรรดาสมาชิกในแฟมิลี่ คอยพูดคุยตบมุกเล่นหัวอยู่ไม่ไกล แต่วันนี้มีแค่เขากับคุณมิงโก้ ลูฟี่เลยไม่ค่อยชินนิดหน่อย ไม่ใช่เวลางานซะด้วย




“มานั่งนี่สิ” ร่างสูงเชื้อเชิญยิ้มๆ ดวงตาคมกริบในกรอบแว่นสีแดงสะดุดกับถุงกระดาษในมืออีกฝ่าย “อย่าบอกนะ ว่านั่นคือคุกกี้ของฉัน”




“อื้อ ใช่ แต่ฉันไม่ได้ทำเองหรอกนะ”




เด็กตรงหน้ายกยิ้มพลางลูบหัวตัวเองป้อยๆ เขาคลี่ยิ้มบางๆ ให้บอกเป็นนัยๆ ว่าไม่เป็นไร ความเครียดสะสมตั้งแต่ช่วงเช้าทุเลาไปเยอะ แค่ได้เห็นใบหน้าเก้อเขินนี้ ในฐานะคนที่ผ่านประการณ์ทางโลกมามากอย่างเขา ต้องนับว่าเด็กนี่เป็นเคสที่โดดเด่นออกมา พิเศษจนละสายตาไม่ได้เลยทีเดียว




“โทษที ฉันมีงาน แต่ก็ยังจะให้เรียกออกมาอีก”




เขาก้มลงไปอ่านเอกสารเกี่ยวกับภาษีและข้อกฎหมายบนโต๊ะอีกครั้ง การเจรจาครั้งนี้สำคัญต่อชีวิตการทำงานหลังจากนี้ของเขามากจริงๆ แต่ก็ยังเผลอสั่งการกราดิอุสทางมือถือให้ไปรับเด็กคนนี้มาอีก




ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่เหมือนกับว่า...ไม่ได้เห็นหน้าจะรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ




“นั่นสิ คุณมีงาน ยังเรียกผมออกมาอีก” ลูฟี่ทำปากยื่นหน่อยๆ




“แต่ไม่เป็นไรหรอก ผมอยู่เป็นเพื่อนคุณได้ บางทีคุณก็ดูขี้เหงานะ” เอ่ยก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้กลมที่วางอยู่ข้างกายอีกฝ่าย ดวงตาสีดำทอดมองเอกสารลายตาบนโต๊ะไปด้วย




“คุณไม่ปวดหัวเหรอ? หิวมั้ย?” เขาถาม เพราะสงสัยแบบนั้นจริงๆ




“ฉันทานกาแฟแล้ว” โดฟลามิงโก้ตอบ แก้วกาแฟบนถาดกระเบื้องเคลือบลายยังไม่ได้พร่องไปสักเท่าไร




“บางที นี่คงจะอร่อย ถ้ากินกับกาแฟ” ลูฟี่ควักกล่องคุกกี้ช็อกโกแลตขึ้นมาเปิด “คุณต้องทานนะ กองทัพเดินด้วยท้อง ผมเคยเป็นลมเพราะหิวด้วยนะ จะบอกให้”




“นั่นมันแกต่างหาก เห็นได้ชัดว่าคงไมได้โกหกใช่มั้ย?” เขาเอ่ยกระเซ้า ยังไม่ได้แม้แต่จะหันไปมองคุ้กกี้ของเจ้าเด็กบ๊องข้างๆ




“ก็ไม่ได้โกหกน่ะสิ กินหน่อยนา มิงโก้ นะๆ นี่ ผมเริ่มเป็นห่วงคุณหน่อยๆ แล้วละ ทานแค่กาแฟจริงอ่ะ?” มือเล็กหยิบคุกกี้มากมายในกล่องกระดาษขึ้นมาชิมหนึ่งชิ้น มันร่วนกว่าที่คิด แต่รสชาตินับว่าใช้ได้แฮะ




“ใช่ ฉันมือไม่ว่างเท่าไร”




เขาตอบ แปลกใจหน่อยๆ ที่ไม่รู้สึกว่าจำเป็นต้องอดทนกับความเซ้าซี้เล็กๆ น้อยๆ นี่ ...แถมยังคิดว่าน่าเอ็นดูอีกต่างหาก




“คุณหันมาทางนี้สิ”




เสียงเล็กๆ ยังคงไม่ยอมแพ้ หน้าตาเขาดูเคร่งเครียดเกินไป ซาโบเคยบอกว่า คนเรา จะหิวมากเป็นพิเศษเวลาต้องใช้สมองอย่างหนักหน่วง เขาก็เคยเป็นบ่อยๆ เวลาอยู่ในห้องสอบน่ะนะ




“มีอะไร...”




ของหวานชิ้นพอดีคำถูกส่งผ่านเข้ามาในเรียวปากได้รูปทันทีที่เขาหันมาหามัน ใบหน้าเล็กแย้มยิ้มสดใส มีแววขี้เล่นหน่อยๆ ตอนที่มองดูสภาพเขา คุ้กกี้ในปากคล้ายจะหวานขึ้นมาอีกหลายเท่าตัว




“ก็คุณไม่ยอมทานดีๆ เองนี่นา ชิชิ โอ๊ะ แย่ละ ทำสูทคุณเลอะซะแล้ว ขอโทษนะ”




มือเล็กรีบปัดเศษคุ้กกี้ชีวจิตที่ร่วนกว่าคุกกี้ปกติทิ้งไป เขาจับมือที่กำลังวุ่นวายอยู่กับสูทของตัวเองไว้ พลางทอดสายตามองมันเงียบๆ เกิดความรู้สึกอยากจะจู่โจมขึ้นมากระทันหัน แต่ก็ยังมีความลังเลในชั่วอึดใจ




เผลอทำตรงนี้ อาจไม่จบแค่จูบ การเจรจาบัดซบนี่ไม่น่ามาเป็นก้างขวางคอเลย!  




“มิงโก้ อ่า...ขอโทษ สูทมันแพงมากใช่มั้ย คุณโกรธเหรอ?”




“...” มันผิดยิ่งกว่าทำสูทเลอะอีก เขาสะกดกลั้นจิตใจ หักห้ามความต้องการที่ล้นทะลักขึ้นมา ยุบหนอ พองหนอ ยุบซิ อย่าเพิ่งออกอาการตอนนี้




“มันไม่ใช่อย่างนั้น” ร่างสูงสง่าในสูทชั้นดี เอนตัวลงไปพิงพนัก หลับตา ลอบผ่อนลมหายใจช้าๆ   



 

“คุณหิวจริงๆ ด้วย ทำไมไม่กินละ?” อีกฝ่ายยังคงสงสัย





ใช่หิว แต่ที่อยากกินน่ะ มัน แก ต่างหาก











100%


เราว่าคุ้กกี้ชิ้นนั้นสำหรับมิงโก่ น่าจะหวานได้โล่ห์เลยละค่ะ แหมๆ


มาอัพแล้วค่ะ ฮุยเลฮุย ขอบคุณสำหรับกำลังใจจากนักอ่านทุกคนน้า   >v<




50%


เปิดตัวคุณพี่ และเรื่องในบ้านลูฟี่สักหน่อยค่ะ


ครึ่งหลังค่อยวกกลับไปหาเสี่ย แนะนำคนที่จะกลายเป็นก้างงขวางคอเสี่ยบ้าง เดี่ยวพี่ๆน้อยใจ 



ปล. ขอบคุณหลายๆ ท่านที่ให้ความสนใจ รวมเล่มสอง มากๆ นะคะะ **ดีใจ ปั่นต่อไปป** XD











ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

64 ความคิดเห็น

  1. #2559 Anasia_104 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 17:16
    ความฟีโรโมนฟุ้ง 5555 ทั้งพี่ชาย ทั้งเพื่อนสนิท แต่ยังไงๆก็ต้องยกให้ 'คุณมิงโก้' เขาล่ะนะ :P
    #2559
    0
  2. #2404 Yeti456 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2560 / 08:35
    ไม่นึกว่าเฮียเขาจะ เช๊นชิทีฟ เรื่องฟี่น้อยพอตัว ขนาดบาดเจ็บยังเป็นได้ขนาดนี้เลย อาจจะเป็นโชกดีของฟี่ก็ได้ที่เฮียเขาโดนยิง (ฮา) // แสดงออกตรงที่ ยุบหนอ พองหนอ นั้นแหละ (ลั่น)



    แอบสงสารชิปตัวเองอยู่นะคะ เรื่องนี้เป็นเป็น'แค่'ตัวประกอบ (ฮา // โดนเอสกระโดดเตะก้านคอ ในวินาทีต่อมา แอ๊ก!



    ต่อนะคะไรท์ รีดเดอร์รออยู่~~~~~~~~>_<
    #2404
    1
    • #2404-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 33)
      14 มีนาคม 2560 / 22:50
      โอ้ว ชิปเอสลูเหรอคะ เรื่องนี้พี่เอสเป็นได้แค่ตัวประกอบจริงค่ะ 55 //โดนเผาจนมอดไมหม้ไป
      #2404-1
  3. #2368 คนไม่จำเป็น (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 12 มกราคม 2560 / 15:48
    ยุบหนอ พองหนอ ยุบซิ<<<<อันนี้คือลั่นหนักมาก โถๆๆๆๆๆๆ เสี่ยเอ๊ยยยยยยยยย ชอบอ่านฟิคเกี่ยวกับเสี่ยเพราะมักโดนแกล้งแบบนี้ล่ะ ชอบเวลาเสี่ยโดนแกล้ง ฮ่าๆๆๆๆๆ
    #2368
    1
    • #2368-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 33)
      14 มีนาคม 2560 / 22:23
      เรื่องนี้แกล้งเสี่ยสนุกมากค่ะ และก็ดีใจที่ชอบนะคะ อิอิ ^0^
      #2368-1
  4. #2358 Harm. (@tanzanaza) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 12:53
    สงสหารคนหิวแต่ไม่ได้กิน เหนือนั้นคือความสะใจ 5555
    #2358
    0
  5. #2284 l3oss_it (@suchanee) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2559 / 19:55
    โซโล! ลอว์! ในที่สุดไรท์ก็ยอมควักค้าจ้างจ่ายเงินให้กับพวกบุคคลค่าตัวแพงได้แล้วสินะคะ
    แถมมาทียังมากระตุกหนวดเสือให้สองพี่ชายหวงน้อง แทบจะยินดีเป็นอย่างมากในการที่จะเป็นคู่ซ้อมให้รู้ซึ้งถึงความอ่อนแอเลยทีเดียวเชียว 55555+

    #2284
    1
    • #2284-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 33)
      19 ธันวาคม 2559 / 02:09
      ใช่ค่ะ สองหน่อตัวเด่นที่รอบนี้มาเป็นตัวประกอบ 555 สี่พี่ก็ไมไ่ด้ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน แต่เพราะความบร่าค่อนเลยเด่นกว่าหน่อย อิอิ
      #2284-1
  6. #2043 aNa_AoNg (@aong009) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 21:37
    โอ้ยยยยย อิจฉามิงโก้อยากโดนป้อนมั้งจัง
    #2043
    0
  7. #2042 aNa_AoNg (@aong009) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 21:37
    โอ้ยยยยย อิจฉามิงโก้อยากโดนป้อนมั้งจัง
    #2042
    0
  8. #1811 Pymcliffe (@vampire-white) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2559 / 17:14


    พี่จ๋าทั้งสองคน โผล่ออกมาได้บราค่อนมากกกก ฮาอะ 5555555 เอสกับซาโบก็ต้องหวงน้องประมาณนี้แหละ

    น้องเค้าทั้งคนนี่น้าา พี่จ๋าจะยอมให้ใครไปง่ายๆได้ยังไง

    รู้สึกถึงพลังงานบางอย่างของลอร์กับโซโลมาก ในเรื่องจริงๆจิ้นฟี่กับลอร์และโซโลมากที่สุดเลย ชอบทั้งสองคนเลือกไม่ถูก

    อดแล้วพ่อหนุ่มน้อยทั้งสอง เรื่องนี้ยกให้ป๋าเค้าไปเถอะ ชอบคนสวยต้องมีเงินเปนะจ๊ะ

    #1811
    1
    • #1811-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 33)
      10 กรกฎาคม 2559 / 21:06
      เรื่องนี้ยกให้เสี่ยเค้านะคะ โซโล ลอว์ >v<
      #1811-1
  9. #1557 katty (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2559 / 23:37
    อยากเห็นศึกชิงนาง5555555
    #1557
    1
    • #1557-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 33)
      17 มิถุนายน 2559 / 03:12
      มีหลายคนที่อยากชิงค่ะ 555
      #1557-1
  10. #1432 tl16 (@tl16) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2559 / 23:59
    เสี่ยเก็บอาการหน่อย....
    #1432
    0
  11. #1174 zozai (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2559 / 21:47
    ว้ายยย เกิดศึกชิงนางงง

    แต่เสียใจด้วยนะจ้าา

    เพราะลู่ฟี่กำลังจะโดนคนรุ่นลุงคาบไปกินแย้วว&#128525;&#128525;
    #1174
    1
    • #1174-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 33)
      30 พฤษภาคม 2559 / 00:22
      เสี่ยแสยะยิ้มเลย เรื่องนี้ต้องถึงหูพี่โบ้แน่นอน อุอุ
      #1174-1
  12. #1160 tarun091245 (@tarun091245) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2559 / 02:49
    เหมือนจะเห็นซังเตลอยอยู่ใกล้ๆมิงโก้555
    กินเด็กมันไม่ผิดแต่จะติดตรงพี่ชาย5555
    รอดตากพี่ชายของลูฟี่ก่อนค่อยกินลูฟี่นะมิงโก้~~~~
    #1160
    1
    • #1160-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 33)
      30 พฤษภาคม 2559 / 00:00
      จริงๆ คือผิดค่ะ ติดตรงพี่ชายด้วยนะ 5555
      แต่เสี่ยก็ยังคิดจะกินอยู่ดี อิอิ
      #1160-1
  13. #1158 minixme (@swaggymg) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 21:50
    สนับสนุนให้มิงโก้กินเด็กค่ะ!!!
    #1158
    1
    • #1158-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 33)
      29 พฤษภาคม 2559 / 01:05
      โบกธงเชียร์พระเอกของตอนเดินหน้าค่ะะ
      #1158-1
  14. #1157 Buka (@bukazota) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 20:14
    อดทนไว้เทนคุงเดี๋ยวไก่ตื่นเอ๊ยไม่ใช่เดี๋ยวฟี่น้อยตกใจ จะจีบยาก
    #1157
    1
    • #1157-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 33)
      29 พฤษภาคม 2559 / 01:04
      ตอนหน้าไก่อาจจะตื่นแล้วค่ะ อิอิ
      #1157-1
  15. #1156 Zmbyun (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 18:19
    อยากกินเด็กขึ้นมาล่ะสิ 55555555

    ยุบหนอ พองหนอนะเสี่ย ท่องไว้ๆๆ คุกนะ พรากผู้เยาว์นะ ยังมีก้างอยู่นะ 55555555
    #1156
    1
    • #1156-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 33)
      29 พฤษภาคม 2559 / 01:04
      นอกจากติดคุก ยังเจอพี่ๆ ขวางอีก เสี่ยคะ กินเด็กน่ะไม่ได้ราบรื่นออย่างที่คิดนะะ
      #1156-1
  16. #1155 iams0 (@rotttttttttttttt) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 15:55
    เสี่ยน่าสงสาร ยุบหนอพองหนอนะเสี่ยนะ 555555555555555555555 ไอโรคอยากกินเด็กมันกำเริบ/จริงๆคงอยากกินทุกตอน
    ตอนฟี่ป้อนคุกกี้นี่แบบถ้าเป็นเสี่ยก็อยากกระชากมือแล้วจูบแรงๆเลยค่ะ น่ารักมากกกกกกก ยิ่งเอามือปัดๆอีก ไปอ้อนเสี่ยแบบไม่รู้ตัวเลย T///T น่ารักมาก ชอบตอนสองคนนี้อยู่ด้วยกัน ฟี่ก็อ้อนแบบไม่รู้ตัว เสี่ยก็นั่งยุบหนอพองหนอกันต่อไป 55555555555 /หัวเราะอย่างสะใจจจจจจ

    ตอนนี้หวานแบบอมยิ้มมาก เขินเสี่ย อยากจะฟัดอยากจะทำใจจะขาด แต่ทำไม่ได้ โฮลลลล ถึงไม่มีการประชุมสำคัญเสี่ยก็คงไม่ได้แอ้มฟี่แน่ๆ คุณพี่ชายและเพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อทั้งสองเป็นก้างอันเบอเริ่ม!!!
    จบได้ค้างมาก สงสารเสี่ยเป็นที่สุดค่ะ 5555555555 สะใจเสี่ยด้วย ตอนแรกทำเป็นว่าเขาไม่น่ารักงั้นงี้ ปากร้ายใส่ฟี่งี้ คิดจะหายไปตั้งอาทิตย์เพื่อจะได้เลิกติดต่อเลิกติดใจฟี่ เป็นไงล่ะเสี่ยยยยยยยยย หึหึหึหึหึ สะใจค่ะ!!!!!
    #1155
    1
    • #1155-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 33)
      29 พฤษภาคม 2559 / 01:03
      จะว่าน่าสงสารก็น่าสงสาารอยู่ค่ะ อยู่ใกล้ๆ กันขนาดนั้น กินไม่ได้ ทำอะไรก็ไม่ได้ 55 เสี่ยย ตอนป้อนน่าโดนจริงค่ะ ใครใช้ให้น่ารักเบอร์นี้ ;v; แต่ฟี่น่ารักอยู่แล้ว มันช่วยไม่ได้ เป็นธรรมชาติของฟี่ ;v;

      นั่นสินะ เสี่ย ตอนแรกๆ ทำตัวน่าหมั่นไส้ งั้นตอนนี้ทนไปก่อน //แกล้งเสี่ยคืองานของเลาา
      #1155-1
  17. #1154 inlove_Yaoi (@inlove_poo) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 14:20
    ยุบหนอ พองหนอ อดทนไว้ เสี่ยนก เดี่ยวไก่ตื่น
    การประชุมนี่จะทำยังไงกับมันได้บ้างเนี่ย ขัดขวางจริ๊งๆ
    #1154
    1
    • #1154-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 33)
      29 พฤษภาคม 2559 / 01:00
      เด้กน่ารักขนาดไหนเสี่ยก็ต้องทนไว้ก่อนนะคะ ประชุมค่ะ ประชุมสำคัญด้วย 55
      #1154-1
  18. #1153 Munkming (@mingnpn2345) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 12:54
    งานกินเด็กก็มา ใจเย็นๆระวังติดคุกนะคะเสี่ย!!
    #1153
    1
    • #1153-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 33)
      29 พฤษภาคม 2559 / 01:00
      เสี่ยต้องได้ติดคุกสมใจแน่ๆ ค่ะ อิอิ
      #1153-1
  19. #1152 tityjiu (@tityjiu) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 09:34
    งานหลงเด็กต้องมารัวๆๆๆๆ
    #1152
    1
    • #1152-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 33)
      29 พฤษภาคม 2559 / 00:59
      หลงเขาแล้ว หลงแล้ว กิ๊วๆ ^^
      #1152-1
  20. #1151 +The Pz.+ (@praewpayom) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 09:18
    แค่ฟี่น้อยป้อนคุกกี้ เสี่ยยังต้องอดทนขนาดนี้ เสี่ยชักจะอาการหนักแล้วนะ คิดถึงฟี่น้อยทุกลมหายใจ >< ท่องไว้ค่ะ คุกคุกคุก น้องยังเป็นเด็กมัธยมอยู่เลยนะ

    เห็นฤทธิ์หวงน้องของคุณพี่ชายทั้งคู่กับเพื่อนซี้แล้วคุณเสี่ยคงจะเจอศึกหนักแน่ๆ สู้นะเสี่ยยยย
    #1151
    2
    • #1151-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 33)
      29 พฤษภาคม 2559 / 00:58
      เสี่ยอาการหนักเพราะเก็บกดมาตั้งแต่แรกค่ะ มาดูกันว่าตอนต่อไปเสี่ยจะยังสะกดคำว่าคุกถูกมั้ย อิอิ
      ส่วนพี่ๆ ถ้าเรื่องนี้ถึงหูพี่ๆ นะ หึๆ
      #1151-1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
  21. #1150 Tubtimwan (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 09:09
    ยุบสิ อย่าเพิ่งออก -_-

    นี่แค่ป้อนคุกกี้เองน่ะคะเสี่ย
    #1150
    1
    • #1150-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 33)
      29 พฤษภาคม 2559 / 00:57
      อาการออกมากค่ะ แค่คุกกี้เองนะ ^^"
      #1150-1
  22. #1149 Mizuki.- (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 09:07
    เสี่ยคะระวังโดนข้อหาพรากผู้เยาว์นะคะ555 จริงๆอดทนซักนิดเดี๋ยวเสี่ยก็จะได้ฟี่น้อยมากินแน่นอ----//ผิดๆ

    #1149
    1
    • #1149-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 33)
      29 พฤษภาคม 2559 / 00:57
      เสี่ยคงจะได้โดนแน่ๆ ค่ะ อาจจะตอนหน้าหรือตอนโน้น 555 ;v;
      #1149-1
  23. #1148 aiyaunna_ (@unna-ai) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 08:52
    หวานละมุนละไม~ เสี่ยต้องใจร่มๆนะครัช พี่ชายเค้าหวงแรงมากเลยนา
    #1148
    1
    • #1148-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 33)
      29 พฤษภาคม 2559 / 00:56
      เสี่ยอุปสรรคเยอะมาก เสี่ยจะรู้ตัวมั้ยคะ 555
      #1148-1
  24. #1147 LaMoE (@keabp2014) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 08:29
    หวานอะไรเบอร์นั้น อ่านไปยิ้มไปฟี่น่ารักมาก แต่แอบลุ้นให้เสี่ยจู่โจมเสียที 555+

    #1147
    1
    • #1147-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 33)
      29 พฤษภาคม 2559 / 00:54
      ฟี่น่ารักขนาดนี้ เสี่ยจะทำยังไงง
      #1147-1
  25. #1145 ZerZaa (@zuczeed) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 07:51
    หวานกันไปไหนเนี่ย 555
    #1145
    1
    • #1145-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 33)
      29 พฤษภาคม 2559 / 00:03
      หวานยิ่งกว่าคุกกี้ ^^
      #1145-1