[ONE PIECE] All Luffy project 2 !

  • 100% Rating

  • 6 Vote(s)

  • 65,107 Views

  • 2,740 Comments

  • 1,373 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    504

    Overall
    65,107

ตอนที่ 45 : [Law x Luffyko] something falling from the sky [1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2223
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    28 ก.ค. 59


























**ลอว์คนนี้ มาจากฟิคซาโบลู (super trouper) ค่ะ :D

**คร่าวๆ ของลอว์คืออกหักจากลูฟี่ฟิกโน้น + กลัวผู้หญิง

โทนเรื่อง แฟนตาซีค่ะ ^^























นาฬิกาปลุกทรงสี่เหลี่ยม หุ้มซิลิโคนสีขาวนวลร้องปลุกทันทีที่เลขดิจิตอลบ่งบอกเวลา 3.30 am.





รุ่งยังไม่ทันสางดี ร่างสูงโปร่งซึ่งนอนนิ่งอยู่บนเตียงที่มีความยาวไม่พอสำหรับขนาดตัวเขาด้วยซ้ำผุดกายลุกขึ้นอย่างสุดแสนจะเนือย เขามองเลยออกไปทางผนังห้องสีเทาซีดว่างเปล่า ก่อนหันกลับมาเพ่งมองนาฬิกาอีกครั้ง จับจ้องตัวเลขบอกวันและเวลาก่อนถอนหายใจยาวเหยียด





ท่ามกลางวันและคืนอันเรื่อยเปื่อยนี้ เขาคิด...ว่าชีวิตก็ไม่ต่างกับสายพานที่ทอดยาว ไร้สีสัน ไร้ความน่าอภิรมย์ คล้ายกับว่าจิตใจของเขาได้ตายไปแล้วทั้งที่ยังเต้นอยู่





“จะน่าเบื่อก็ให้มันน้อยๆ หน่อย”





ทราฟลาก้า ลอว์ เลิกคิ้วกับตัวเองเงียบๆ นี่เขามาถึงจุดที่นั่งพูดกับตัวเองบ่อยๆ แบบนี้ได้ยังไง?

 






อายุ 26 เรียนเรื่อยๆ รู้ตัวอีกทีก็จบและได้ทำงานในโรงพยาบาลเอกชนที่ดูเผินๆ เหมือนจะมาตราฐานดีแต่ชอบขูดรีดเงินเอากับลูกค้าชนชั้นกลางแล้ว เขาเดินทอดน่องไปตามระเบียงทางเดิน ห้องพักประจำตัวสำหรับแพทย์อยู่ไม่ไกลจากอาคารที่เขาทำงานเท่าไร เพราะเวลานอนที่ไม่ตายตัว วันนี้เขาจึงตั้งปลุกและไม่นอนต่ออีกเลย





ระหว่างทางมีพยาบาลสาวๆ เดินเฉียดไปมาอยู่บ้าง เขาเกร็งสีหน้าให้ไม่ดูแย่เกินไป เป็นที่รู้กันว่า คุณหมอทราฟลาก้า เป็นโรคกลัวผู้หญิง เขาอยากจะแก้ว่า โรคเกลียดผู้หญิง มากกว่า แต่ก็ขี้เกียจเกินไป ทุกวันนี้เขาเคยชินกับการสร้างระยะห่างระหว่างเพศตรงข้าม เข้ามาใกล้ได้ แต่อย่ารุกล้ำมากไปกว่านั้น โชคดีที่พอเป็นร่างที่แน่นิ่งอยู่บนเตียง เขากลับแตะต้องได้แบบไร้ปฏิกิริยา





ช่าย นั่นโชคดีสำหรับศัลแพทย์อย่างเขาแล้ว





คนตัวสูงเจ้าของใบหน้าไร้อารมณ์สวมเสื้อยืดสีดำกางเกงยีนส์ทับด้วยกราวน์ขาวอย่างพอเป็นพิธี วันนี้ไม่มีคิวงาน จริงๆ ก็คืออีกอาทิตย์หนึ่งนับจากนี้ก็จะไม่มีงาน เพราะเขากำลังถูกพักงานอยู่ ด้วยเรื่องเล็กๆ น้อยๆ อย่างการพูดความจริงใส่หน้าหมอใหญ่คนหนึ่ง





วินิจฉัยผิดก็คือผิด การรักษาหน้าตาตัวเองแทนที่จะรักษาชีวิตคนไข้นับเป็นเรื่องผิดมหันต์ เขาเกลียดคนรกโลกประเภทนั้นที่สุด หม่นมองออกไปนอกหน้าต่างบานใส บรรยากาศขมุกขมัวด้านนอกดูไม่เป็นมิตรเท่าไร หน้าร้อนปีนี้ฝนตกเกือบทุกวัน ลอว์นิ่งฟังเสียงฟ้าร้องมาจากที่ไกลๆ ชะงักฝีเท้าตอนเดินผ่านหน้าห้องคุณหมอเซนโงคุ แสงไฟสลัวจากในห้องทำให้พอเดาได้ว่าตาลุงนั่นน่าจะยังทำงานโต้รุ่งอยู่





“เฮ้ ลุง” เขาผลักประตูเข้าไป เคาะเบาๆ สองครั้ง “ไม่หลับไม่นอน จะทำงานจนตายหรือไง”





“เจ้าเด็กปากดี แก มาก็ดีแล้ว ฉันว่าจะข้อความไปพอดี”





เซนโงคุขยับแว่นตาสีดำขอบหนาทรงกลม จ้องศัลแพทย์มือดีที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ของโรงพยาบาล หากเจ้าเด็กนี่ไม่กวนใจใครไปทั่ว ป่านนี้คงไปได้ไกลกว่านี้แล้วแท้ๆ





“มีอะไรงั้นเหรอ?” เขาขยับเก้าอี้นั่งลงตรงข้ามกองงานสุมหัวของอีกฝ่ายแบบไม่คิดจะขอ เอนหลังมองปลาทะเลสีส้มและสีฟ้าสลับน้ำเงิน ในตู้ปลาทรงกระบอกของเจ้าของห้องเงียบๆ





“กิริยาแบบแกนี่น้า เฮ้อ ช่างเถอะ” เซโงคุถอนใจเฮือก กร่างและตรงๆ หมอที่ไหนนักเลงแบบนี้บ้าง





“ก็สงสัยเหมือนกัน เมื่อไรตาแก่พวกนั้นจะเฉดหัวฉันออกไปจากโรงพยาบาลนี่ซะที”





ลอว์เอนศีรษะพิงมือที่ประสานอยู่เหนือท้ายทอย ในหัวมีแต่ความว่างเปล่า เบื่อชีวิต เบื่อโลก ตายไปก็นอนนิ่งไม่ไหวติงบนเขียงผ่าตัดเหมือนกันทั้งนั้น





“ใกล้แล้วละ ขืนแกไปมีเรื่องกับคนพวกนั้นมากๆ เข้า เอาละ พอก่อน ดูนี่สิ”





เซนโงคุยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งส่งให้ บนนั้นมีรูปถ่ายสีแบบไม่ค่อยชัดของใครบางคน คนถูกถ่ายคล้ายจะยกมือขึ้นบังตัวเองเอาไว้ ภาพจึงดูเบลอๆ ที่แขนมีร่องรอยแผลขีดข่วนและรอยช้ำเขียวเล็กน้อย เขาชักหัวคิ้วมองอย่างแปลกใจนิดๆ ปกติคนไข้ของเซนโงคุมักจะเป็นคนมีอายุหรือเลยวัยรุ่นไปแล้ว ทว่าเด็กนี่...





“แล้วลองดูนี่”





อีกภาพหนึ่งเป็นเด็กผู้หญิงในชุดกระโปรงพองๆ แบบที่พวกเศรษฐีชอบให้ลูกตัวเองใส่กัน เด็กในรูปดูเหมือนโดนถ่ายโดยไม่ได้ตั้งตัว ใบหน้าเยาว์นั่นจึงดูธรรมชาติ ไร้รอยยิ้มปั้นแต่ง แม้แต่เส้นผมยุ่งๆ บนหัวยังพลิ้วสะบัด และที่สะดุดตาคือรอยแผลเป็นจางๆ บนแก้มนั่น...เขาขมวดคิ้วมอง ถ้าเด็กนี่กับคนในภาพแรกเป็นคนๆ เดียวกัน นั่นแปลว่าต้องเป็นคนไข้ของลุงจริงๆ





“เกิน10 ขวบหรือยัง?”





“ปีนี้ก็ 14 ขวบแล้ว”





“อา แล้ว? นี่เป็นเคสคราวนี้เหรอ” ลอว์เกาหัว สายตายังไม่ละไปจากภาพที่แปะอยู่บนกระดาษ มองเลยไปเป็นซองน้ำตาลไม่หนามาก เขาไขว้ห้างจ้องจิตแพทย์วัยดึกเงียบๆ 





“คุณต้องไปทำ test กับเด็กนั่น?”





“ไม่ใช่ฉัน แต่เป็นแก” เซนโงคุชี้





“พักร้อนทั้งที ไปเที่ยวเกาะสวยๆ ห่างไกลความเจริญ แถมเกาะใหญ่ข้างๆ นั่น กำลังจะได้รับการยกย่องให้เป็นอุทยานแห่งชาติของประเท...”





“ลุงนี่เป็นคนตลกนะ” เขารั้งแถบเสื้อกราวน์เข้าหาตัว จ้องตาลุงแก่ ที่ท่าทางจะสติเลอะเลือนคนนี้อย่างไม่อยากเชื่อ “ฉันเป็นศัลยแพทย์ หน้าที่ของฉันคือผ่าตัด และคุมลูกมือที่ยืนอยู่รอบๆ เตียง และนี่? ไปทำ test กับเด็กที่ดูท่าทางจะเป็นโรคจิตแปลกแยกงั้นเหรอ?”





“ฉันก็รู้และมั่นใจว่าแกเป็นศัลยแพทย์ ลอว์ แต่ว่านะ นับนี่เป็นพักร้อนได้มั้ยละ ไหนๆ แกก็หยุดยาวอาทิตย์กว่า ไปในฐานะนักจิตวิทยาผู้ช่วยของจิตแพทย์โอเคมั้ย? พอดีฉันติดงานด่วน แล้วฉันจะรีบตามไปสมทบทันทีใน 2-3 วัน จองตั๋วเครื่องบินไว้แล้ว คนของทางบ้านเด็กนั่นจะมารับแกไปเอง”





“นี่ลุง ผมก็ไม่อยากหยาบคายอะไรหรอกนะ แต่ เฮ้ พักร้อน?” แล้วจองตั๋วอะไรนั่นไว้เสร็จสรรพแล้วเรอะ?





“แลกกับชุดเหรียญสะสมที่ปู่ฉันเก็บไว้ 3 อันนั้นในกล่องก็ได้” เซนโงคุงัดไม้เด็ดก้นกรุขึ้นมา เจ้าหมอนี่เป็นนักสะสมตัวยง เห็นจ้องเหรียญที่ระลึกครบรอบฉลองชัยชนะในสงครามกลางเมืองที่บ้านเขาตาเป็นมันเชียว





“...สามวัน ถ้าฉันไม่เห็นลุงที่เกาะบ้านั่น ฉันกลับ”





ท่าทีของลอว์สงบลงอย่างไม่น่าเชื่อ ก็เหรียญนั่นมัน...





อืม ขาดอีกสามอันที่บ้านตาแก่เจ้าเล่ห์นี่ก็จะครบเซตแล้ว หายากมากด้วย “เล่าเคสคร่าวๆ มา นักจิตวิทยาผู้ช่วยคนนี่มือใหม่มากนา” เขากระตุกยิ้ม ถ้าทำอะไรพลาด ก็แค่โทษลุงแก่หัวหมอนี่ก็พอ





“ได้ ฟังนะ เคสนี้ คนไข้ชื่อจริงว่า อาเธอร์ ดี ลูฟี่ อายุ 13 ปี ลูกสาวคนเดียวของตระกูลอาเธอร์”





เซนโงคุเริ่ม สบตาคมกริบของคนที่ฉลาดเป็นกรดตรงหน้า แล้วได้เห็นความไหววูบในดวงตาที่มากด้วยเล่ห์เหลี่ยมนั่น ถ้าจำไม่ผิด เจ้าเด็กนี่เคยเล่าให้ฟังตอนเมาว่ามีคนที่เคยแอบชอบชื่อเดียวกันนี้ละมั้ง?





“แกต้องไปพบเธอ ใช้เวลากับเธอ เข้าหา...ถ้าหนีก็ต้องไปตามจับกลับมา...”





หนี? เขาเลิกคิ้วมองตาแก่อย่างไม่ค่อยไว้ใจ “ไม่ใช่ว่าอยู่ในห้องกักตัวเหรอ จิตเภทเนี่ยนะ”





“แกฟังให้ดีก่อนลอว์ เคสนี้ไม่ธรรมดา เด็กนั่นพยศอย่าบอกใคร มันเกี่ยวข้องกับมรดก พ่อแม่ของเด็กนี่เสียชีวิตไปแล้ว คนดูแลที่นั่นต้องการยื่นจำนงต่อศาลขอเป็นผู้พิทักษ์ดูแลทั้งเด็กและทรัพย์ทั้งหมด ทว่าปูมหลังบางอย่างของชายคนนั้นทำให้ศาลลังเลใจ เขาเลยต้องพึ่งคำยืนยันจากฉัน แกต้องไปเฝ้าสังเกตไว้ให้ดี” เซนโงคุลดเสียงลงเป็นระดับกระซิบ





“ไม่แน่ว่าคนที่เราต้องช่วยเหลือจริงๆ แล้วอาจจะเป็นเด็กนั่น”





“โอ้ หน่วยจิตแพทย์เอื้ออาทรณ์หรือไง? แบบนี้ 3 เหรียญไม่พอหรอก” เขาแย้มยิ้มยื่นคำขาด แอบเห็นเคราของลุงนั่นกระตุกเล็กน้อยด้วยแรงอารมณ์ ระดับนี้แล้ว งานไถต้องมา!





“แกเป็นหมอหรือโจรกับแน่ ฉันชักจะสงสัย แต่เอาเถอะ เหรียญพวกนั้น บ้านฉันเยอะ!





เขาเหยียดยิ้มพึงพอใจ จ้องมองเด็กในภาพอีกรอบ คุ้น...คุ้นอย่างน่าประหลาด แต่เป็นรูปเบลอๆ นั่น ไม่ใช่อีกรูปที่ดูเรียบร้อยกว่า ลูฟี่...งั้นเหรอ ความหลังเก่าๆ สมัยมัธยมผุดผาดขึ้นมาราวกับภาพวาดที่ถูกแต้มลงกลางใจ เขามุ่นหัวคิ้วไม่สบอารมณ์ เรื่องมันก็นานมาแล้ว ก็แค่คนชื่อเหมือนเท่านั้น...จนป่านนี้แล้ว





ไม่เอาน่า การตัดสินใจไปครั้งนี้ อาจจะเป็นการยืนยันว่าตัวเขาเลิกคิดถึง มัน ได้แล้วจริงๆ มันควรจะเป็นแบบนั้นตั้งนานแล้ว





“ตกลง ฉันไปก็ได้ อย่าลืมเรื่องสามเหรียญนั่นก็พอ”






เอาน่า จิตเภทวัยเด็กแลกกับเหรียญสะสมที่หาไม่ได้ง่ายๆ มันก็ฟังดูน่าจะคุ้มอยู่หรอก    





..............................................................................................................ต่อค่ะ





ประกายแดดระยิบระยับอยู่เหนือลอนคลื่นสีฟ้าอ่อนส่องสะท้อนท้องเรือ เขายืนอยู่บนสปีดโบ๊ทขนาดเล็กแล่นจาก อินดาโบสเกาะใหญ่ที่กำลังจะถูกยกให้เป็นอุทยานแห่งชาติ ต่อมายังเกาะเล็กๆ ที่คล้ายจะถูกติดขาดจากบุคคลภายนอกโดยสิ้นเชิงแห่งนี้




ลอว์สะพายกระเป๋า เอ่ยถามเรื่องเส้นทางกับคนขับเรือรับจ้าง ก่อนจะย่ำเท้าเข้าไปในเกาะด้วยตัวเอง ผิดแผนเล็กน้อยที่บอกว่าจะมีคนมารับเขา แต่ได้ยินว่าทางนี้เองก็กำลังวุ่นๆ อยู่กับการตามหาตัว อาเธอร์ ดี ลูฟี่ ที่หลุดหายไปจากคฤหาศน์คนนั้น เขาถอนใจใหญ่พลางแหงนหน้ามองเกาะส่วนตัวของตระกูลอาเธอร์ที่ดูใกล้ๆ แล้วใหญ่กว่าที่คิด




ระหว่างทางคนขับเรือมีชวนคุยบ้าง ส่วนใหญ่เป็นความเชื่อของคนท้องถิ่น ที่พูดกันว่า เกาะนี้มี ภูติผี อาศัยอยู่




ตระกูล อาเธอร์ เป็นตระกูลของนักผจญภัยที่โด่งดังจากรุ่นสู่รุ่น พวกเขาค้นพบสถานที่ลึกลับ สมบัติของชาติ และได้ไปในที่ๆ ใครก็คาดไม่ถึง มูลค่าสิ่งที่พวกเขาเจอนั้นมหาศาล แต่ผู้นำตระกูลทุกคนก็เลือกที่จะคืนทรัพย์สินเหล่านั้นให้ประเทศเจ้าของทรัพย์ และรับมาเพียงส่วนแบ่งไม่กี่เปอร์เซ็น แบบที่หากคุณรู้เม็ดเงินเข้าจะต้องร้องอุทานอย่างตกใจ




แต่ทายาทคนสุดท้ายที่เหลืออยู่ดันมีโน้มน้าวจะเป็น หรือถูกใส่ความว่าเป็นโรคจิตเภทซะงั้น...ความโลภของมนุษย์นี่น่าสมเพชจริงๆ  




เขากวาดสายตามองไปรอบด้าน ที่นี่ดูจะมีแต่ต้นไม้ใบหญ้าขึ้นหนาทึบ เขาเคยอยู่เกาะมาก่อนก็จริง แต่ที่นั่นมีร้านรวง มีผู้คนเดินกันขวักไขว่ เทียบกันแล้วเกาะนี้ร่มรื่นเกินไปจนน่ากลัวว่าจะมีสัตว์ใหญ่ซ่อนตัวอยู่เลย




แซ่ก...แซ่ก เสียงแหวกไหวของต้นไม้ชวนให้คิดว่ามีอะไรอยู่แถวนี้จริง ลอว์กระชับสายเป้ กวาดสายตาช้าๆ




อืม ฟิลนี้ชักเหมือนหลุดเข้ามาในหนังสัตว์ประหลาดหรือฆาตรกรรมกลางเกาะแฮะ...




ตุบ !




อะไรบางอย่างหล่นลงมาบนพื้น พร้อมกับเสียงกิ่งไม้ไหว ใบไม้เสียดสี เขาเหลียวหลังไปมอง และก็ต้องยืนอึ้งอยู่ตรงนั้น ภาพที่เห็น จะว่าไงดี กลมกลืนกับสภาพป่ารกครึ้มบนเกาะนี้สุดๆ เด็ก...ผู้หญิงเหรอ ?




เด็กคนนั้นอยู่ในชุดกระโปรงที่แต่ก่อนน่าจะเคยเป็นสีขาว มองผ่านคราบดินเกรอะกรังที่เกาะเต็มใบหน้าและตามแขนขา สภาพผมเผ้าชี้เด่แถมยังมีใบไม้เล็กๆ แทรกอยู่เต็มไปหมด เด็กป่า? หรือว่าจะเป็น...




อาเธอร์ ดี ลูฟี่...?




“โทราโอะ!




เขานิ่งงันไป สมองไม่อาจประมวลผลได้ในวินาทีที่เด็กคนนั้นตะโกนเรียก ไม่ใช่ความประหลาดใจที่เด็กคนหนึ่งซึ่งไม่เคยพบหน้ากันมาก่อนจะร้องเรียกชื่อนั้น ไม่ใช่เพราะมันเป็นชื่อที่พิเศษ สำหรับใครคนหนึ่งด้วย




...หัวใจของเขาราวกับถูกกระแสไฟช๊อต ทั้งชาและวูบวาบไปพร้อมกัน




เธอคนนั้นจ้องเขาเหมือนคนที่ลอยคออยู่ในกระแสธารน้ำเชี่ยว และได้พบกับขอนไม้สำหรับเกาะยึด แล้วจู่ๆ เธอก็ยิ้ม ยิ้มที่เหมือนจะทำให้โลกทั้งใบส่องสว่างและเปล่งประกายไปพร้อมกับเธอ ขาเล็กๆ ก้าวกระเผลกเข้ามาใกล้ขึ้นอีกก้าว




“โทรา...โอะ ฉัน” เสียงเล็กๆ นั่นตะกุกตะกักขึ้นอีกครั้ง “นี่ฉันไง...ลู...!...




พรึ่บ!




กระสอบป่านขนาดใหญ่สวมครอบทั้งตัวของเด็กคนนั้นทันทีต่อหน้าต่อตาเขา ชายร่างหนาคนหนึ่งอุ้มกระสอบที่ดิ้นพรวดขึ้นพาดบ่าด้วยสีหน้าเฉยเมย ราวกับนี่เป็นเรื่องปกติธรรมดามาก




“ม่าย ปล่อยนะ!!” เธอกรีดร้อง เสียงนั้นสะท้านอยู่ในอกเขา ขณะที่กำลังจะเข้าไปช่วย ชายสวมแว่น ผมสีดำแกมเขียวคนหนึ่งก็เดินออกมาจากแนวป่าข้างทาง พร้อมใบหน้ายิ้มแย้มเปี่ยมไมตรีจิต




“คุณทราฟลาก้า ลอว์ใช่มั้ยครับ คนนอกที่ได้รับอนุญาตมีแค่คุณเท่านั้นนี่นะ ขออภัยในความฉุกระหุก คุณหนูของเราทำเสียมรรยาทอะไรไปหรือเปล่า?” ชายหนุ่มท่าทางภูมิฐานคนนี้สวมแว่นกรอบเงิน ชุดพ่อบ้านที่เขาสวมน่าจะเป็นสูทสั่งตัดเข้ากับรูปร่างผอมสูงของเขา ให้อารมณ์ผู้ดีอังกฤษซึ่งขัดแย้งกับหน้าไม้ที่เขาถืออยู่มาก




“ขออภัยอีกครั้ง ผมคุระฮาโดล ผู้ดูแลประจำตัวของคุณหนูลูฟี่เองครับ”




“คุณทำกับเธอเหมือนสัตว์ป่า” ลอว์ไม่ลังเลจะพูดสิ่งที่คิด นั่นไม่ใช่สิ่งที่คนดูแลควรทำกับคุณหนูของตัวเองสักนิด ที่สำคัญ หน้าไม้นั่น...?




“อ๊า!!” เสียงกรีดร้องดังลั่นขึ้นอีกระลอกตอนที่ชายคนที่อุ้มเธอไว้ใช้เข็มฉีดยาฉีดเข้าไปที่ส่วนใดส่วนหนึ่งของเด็กคนนั้น ใจเขากระตุก รู้สึกชังน้ำหน้า คุระฮาโดลขึ้นมาอีกหลายเท่า




“แปลกจริง คุณเป็นนักจิตวิทยา ผู้ช่วยของด๊อกเตอร์เซนโงคุ ที่จะมาช่วยทำแบบทดสอบใช่มั้ยครับ คุณหนูของเรา มีอาการทางจิตที่รุนแรงขึ้นทุกวัน เกรงว่าเพื่อให้เธอสงบบางครั้งก็จำเป็นต้องใช้กำลังเล็กน้อย” คุระฮาโดลแย้มยิ้มอธิบาย




“เอาเป็นว่าขอเชิญคุณเข้าไปพักผ่อนและพูดคุยรายละเอียดกันในปราสาทดีกว่านะครับ”

 







คุระฮาโดลใช้คำว่า ปราสาท ได้ถูกต้องทีเดียว หินแกรนิตสีขาวอมเทา ยอดหอคอยและไม้เลื้อยสีเขียวเข้มซึ่งเกาะเกี่ยวไปตามผนังกำแพง สิ่งก่อสร้างซึ่งสมควรยกให้เป็นโบราณสถานนี้ มองผ่านๆ ก็รู้ว่าคือปราสาทของแท้ ทว่าตอนนี้ในหัวเขาเต็มไปด้วยคำถาม ความหวาดระแวง และสำนึกเป็นห่วง ไม่ต้องให้ใครมาบอกเขาก็รู้ว่าเด็กผอมกระหร่องตัวเปี๊ยกคนนั้นได้รับการดูแลที่แย่แค่ไหน




คุระฮาโดลคนนั้น...เซนโงคุบอกไว้แต่แรกแล้วว่าคนๆ นี้มีเจตนาไม่บริสุทธิ์ เพราะมีการพูดคุยตกลงเรื่องส่วนแบ่งไปแล้วหากพวกเราเดินทางมาทำ test ถึงที่นี่ เซนโงคุไม่แน่ใจว่าเพราะอะไรชายคนนี้ถึงไม่ยอมพาเด็กออกจากเกาะ ลุงแผนสูงนั่นก็แค่ยอมตามน้ำให้โจรเชื่อใจ แต่ความจริงเรื่องอาการทางจิตของเด็กคนนั้นก็ยังต้องพิสูจน์เช่นกัน




หลังพูดคุยเรื่องสภาพแวดล้อม ปูมหลังและความเป็นอยู่ของอาเธอร์ ดี ลูฟี่ไปบางส่วน คนรับใช้หนุ่มคนนั้นก็ปล่อยให้เขานั่งรออยู่ในห้องรับแขกที่เชื่อมกับห้องอาหารขนาดกว้างอยู่ราวๆ ชั่วโมง ลอว์ไม่คิดว่าอุปกรณ์แก้เบื่ออย่างสมาร์ทโฟนที่พกมาด้วยจะใช้การที่นี่ไม่ได้ ตอนนี้ในสมองจึงเต็มไปด้วยภาพของเด็กคนนั้น




เขาไม่คิดว่าตัวเองจะมีอาการสมองเพี้ยนหรือคิดไปเองขึ้นมาได้ แต่ว่าความรู้สึกตอนนั้นมัน...




ไม่ใช่แค่ชื่อ คุ้นเกินไป เหมือนมีบางอย่างที่แทรกลึกอยู่ในความทรงจำ ประมาณว่า ถูกผนึกไว้ นี่เขาใช้คำถูกหรือเปล่า?




“ท่าทางคุณจะเป็นคนพิเศษน่าดู ดูสิ เธอมานั่นแล้ว”




เสียงแผ่วเบาของใครบางคนดังขึ้นที่ด้านหลัง เขาวางหนังสือที่เปิดไว้แต่ไม่ได้อ่าน เหลียวมองใบหน้ายิ้มละไมของคุระฮาโดลคนนั้น ก่อนจะจ้องตามทิศทางสายตาของหมอนั่น เด็กผมสั้นตัวผอมบางคนหนึ่งยืนเกาะขอบประตูอยู่ เธอจ้องผู้ดูแลของตัวเองเขม็ง แยกเขี้ยวได้คงทำไปแล้ว




“ในฐานะนักจิตวิทยาผู้ช่วย หน้าที่ของคุณคือเฝ้าสังเกตและทำ test การเอาอารมณ์ความรู้สึกเข้ามาเกี่ยวไม่ใช่แนวทางที่ถูกเลยนะครับ” ผู้ดูแลหนุ่มเอ่ยเสียงเย็นทั้งที่ยังยิ้มอยู่




“ผมขอแค่อย่างเดียว หากเธอขอร้องอย่าพาเธอออกจากเกาะเด็ดขาด ไม่งั้นเราจะถือว่าคุณเป็นศัตรูทันที หวังว่าจะเข้าใจกฎหนึ่งเดียวนี้นะครับ”




“คุณไม่ต้องพล่ามยาว ผมก็เข้าใจ แนะนำอะไรเพิ่มก็ไม่เกิดประโยชน์หรอก”




เขาขมวดคิ้ว ตอบอย่างขอไปที รู้สึกไม่สบอารมณ์กับความหน้ายิ้มใจคดของคนๆ นี้ขึ้นเรื่อยๆ




“เธอขอแน่ และคุณก็ดูท่าทางจะใจอ่อนซะด้วย ว่างั้นมั้ย คุณหนู?”




“ฉันเกลียดนาย ออกไปจากห้องนี้ซะ คุโระ!




คนถูกพูดถึงตีหน้าบึ้งตวาดลั่น แต่ก็ยังเกาะขอบประตูโค้งหนึบอยู่แบบนั้น




“ได้อยู่แล้วครับ แค่คุณไม่เอะอะก็หนีออกไปนอกปราสาทนะ ด้านนอกมัน อันตราย นะครับ”




ลอว์เหลือบมองคนพูดเงียบๆ ในปราสาทนี้ก็ท่าทางจะอันตรายไม่แพ้กัน อาเธอร์ ดี ลูฟี่คนนั้นชะเง้อมองคนดูแลที่ท่าทางจะร้ายลึกของตัวเองเดินหายลับจากไป ขาเล็กก้าวยาวๆ เข้ามาใกล้เขา เธอฉีกยิ้มจนแก้มปริส่งให้ ทำท่าเหมือนอยากจะพูดอะไรยาวๆ แต่เรียบเรียงสิ่งที่อยู่ในหัวไม่ทัน เขาอมยิ้มบาง ไม่ได้รังเกียจกิริยาลุกลนแบบเด็กๆ นี้




“ใจเย็นๆ คุณอาเธอร์ เธออยากจะพูดอะไรกับฉันเหรอ?”




ลอว์ถาม ดวงตาสีเทาอ่อนไล่มองร่องรอยแผลเป็น เล็กๆ ที่ปรากฎตามแขนและขานี้ ไม่แน่ใจว่าเกิดจากที่เธอวิ่งซนในป่า หรืออย่างอื่นกันแน่




“โทราโอะ ไปจากที่นี่กับฉันนะ!




เสียงใสเอ่ยชัดถ้อยชัดคำ ก่อนจะรู้ตัวว่าพูดดังไป ดวงหน้าอ่อนเยาว์เหลียวมองซ้ายขวา ก่อนจะหันกลับมายิ้มอย่างมีความหวังส่งให้เขา ซื่อตรงเกินไป คุระฮาโดลเพิ่งจะพูดไปหยกๆ ว่าห้ามเขาอ่อนใจพาเธอออกจากที่นี่ อย่างน้อยๆ เขาต้องรอเซนโงคุมาถึงก่อนด้วย ว่าแต่ทำไม...เธอถึงรู้ชื่อนี้?




“คุณอาเธอร์ ช่วยเรียกฉันว่าทราฟลาก้าด้วย โทราโอะไม่ใช่ชื่อของฉัน” เขาพูด รู้ว่าในใจยังไม่ยอมให้ใครเรียกเขาด้วยชื่อนี้ง่ายๆ




“โทราโอะก็คือโทราโอะ ทำไมนายต้องทำเหมือนตัวเองไม่ใช่ด้วย” เธอโพล่งขึ้นด้วยน้ำเสียงอัดอั้น มือเล็กๆ ทั้งสองกำแน่นเข้าหากัน




“แล้วฉันก็คือลูฟี่ ชายที่เป็นเจ้าแห่งโจรสลัด นี่นายเองก็จำเรื่องนี้ไม่ได้ไปอีกคนแล้วเหรอ โทราโอะ!




อืม เจ้าแห่งโจรสลัด...?






นานทีเดียวที่รอยยิ้มของเขานิ่งค้างอยู่แบบนั้น บางที สันนิษฐานของลุงอาจจะผิด และเราอาจจะต้องมานั่งทบทวนเรื่องความผิดปกติทางจิตของเด็กคนนี้จริงๆ ซะแล้ว  





















100% ค่า


อยากเขียนแนวระลึกชาติได้มานาน และก็อยากให้มันแฟนซีหน่อยๆ ด้วย


ลอว์จะตัดสันใจทำยังไงกับคุณอาเธอร์คนนี้ละที่นี้ ^^ 


ปล. เผื่อใครจำไม่ได้ คุระฮาโดลก็คือกัปตัน คุโระ ตัวร้ายในเล่มแรกๆ บนเกาะของอุซปค่ะ link



ขอบคุณทุกคอมเม้นค่าา  








50% ค่า




นี่เป็นฟิคใน all luffy เล่ม 2 เรื่องสุดท้ายที่เราจะอัพลงในบทความนะคะ


เป็นแนวแฟนตาซี แต่ครึ่งแรกนี้ยังไม่ค่อยแฟนซีเท่าไหร่ แฮ่ๆ > <


อัพให้อ่านจนจบ แล้วจะขอลบครึ่งหนึ่งของเรื่องนี้ หลังพิมพ์เล่มเสร็จ เช่นเดียวกับ ฟิคดอฟลูค่า 



หวังว่านักอ่านจะอ่านแล้ว รู้สึกชอบบ้างไม่มากก็น้อยนะคะ ^^





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

22 ความคิดเห็น

  1. #2528 Nabidmon (@digitalword) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2560 / 13:42
    นี่ไงๆ คู่แท้ของนายลอว์ (ถึงจะเป็นฟี่ที่เป็นผู้หญิงก็ตาม 5555)
    โดนหักอกจากฟี่มาก็ให้ฟี่มาฟื้นกำลังต่อ 55
    เรียกเซนโงคุว่าลุงเพราะเกี่ยวอะไรกับโรซี่ซังรึเปล่านะ?

    เรื่องนี้ฟี่อายุ 14 ลอว์กินเด็กสินะ 55555555
    ฟี่คนนี้จำลอว์คนก่อนได้ด้วย คู่นายแน่ๆ แล้วล่ะลอว์
    ไม่เป็นไรได้ฟี่คนนี้มาควงไปตอกหน้าพี่โบ้เลยกร๊าก

    คุโระนี่กะหวังสมบัติอย่างเดียวหรือหวังฟี่ด้วยเนี่ย?
    ขังฟี่ซะอย่างกับสัตว์ตัวน้อย (แค่กๆ ที่จริงเราก็ชอบแนวนี้นะ 555)
    เอ้าโทราโอะซัง รีบไปควงฟี่คนนี้มาเป็นของตัวเองได้แล้ว ลุยโลด!
    #2528
    1
    • #2528-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 45)
      24 พฤษภาคม 2560 / 00:17
      ใช่ๆ ลอว์ จริงๆ นายควรรีบคว้าไว้ตั้งแต่ยังเด็ก
      คาดว่าอนาคตอุปสรรคน่าจะเยอะแน่นอน55
      ใช่ค่ะ เกี่ยวกับโรซี่ (ที่ไม่อยู่แล้ว) แต่ในฟิคนี้ยังไม่ได้กล่าวถึงเลย แฮ่

      ใช่ค่ะ หมอกินเด็ก คุโระก็แอบต้อยเด็ก อร่อยกันเลยทีเดียว
      (จริงๆ ก็แฝงคุโระลูหน่อยๆ ค่ะ เราแอบชอบคุณพ่อบ้านอยู่นะ55)
      #2528-1
  2. #2492 khunyaymos (@khunyaymos) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 01:13
    อยากจะชีกหมอนออกเป็นชิ้นๆจังเลยอ่าาาาาาา!
    #2492
    1
    • #2492-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 45)
      2 เมษายน 2560 / 20:01
      ฉีกหมอนเลยเหรออ 555
      #2492-1
  3. #2453 Black_MELON (@melon1234) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 11:15
    เปิดเรื่องน่าสนใจมากค่ะ ติดตามค่า
    #2453
    1
  4. #2392 Yeti456 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:25
    เปิดตัวมาก็เงิบเลยค่ะ อะไรจะโคตรน่าเอ็นดูขนาดนี้กัน
    #2392
    1
    • #2392-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 45)
      14 มีนาคม 2560 / 22:44
      ฟี่โกะเรื่องนี้พยายามคีบคาร์ฟี่ตัวจริงมาค่ะ น้องน่ารักเนาะ ^^
      #2392-1
  5. #2287 l3oss_it (@suchanee) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2559 / 21:25
    ถ้าไม่ได้ลิงค์แนะนะตัวร้ายนี่เราคงงงอ่ะ ว่าใครกันหวา?
    เรื่องนี้ลอว์กินเด็กสินะ โอ๊ะ แสดงว่าลูฟี่จากจากวันพีชหลุดมาอยู่ในร่างคุณหนูในยุค2016ที่เป็นไปด้วยเทคโนโลยีสินะ
    #2287
    1
    • #2287-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 45)
      19 ธันวาคม 2559 / 02:10
      เป็นตัวร้ายตัวแรกๆ เลยค่ะ คนนี้ กัปตันคุโระจอมเจ้าเล่ห์ *v*
      #2287-1
  6. #2134 kik679 (@lovekik679) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2559 / 22:34
    ลูฟี่..หนูเป็นผู้หญิงไม่ใช่เหรอลูก..? แล้วทำไมถึงอยากเป็นราชาฮะ?ต้องราชินีสิ!!!
    #2134
    0
  7. #2077 เพลย์เลน (@the-devil-2) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2559 / 23:28
    อ้อคุโระนี้เอง กว่าจะรู้ก็อ่านคำแนะนำไปแล้ว ถถถถถ
    #2077
    0
  8. #2061 Nuttsuneko (@Nuttsuneko) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2559 / 19:21
    มีความนอร์มอล โอ้ววววว (สะเทือนใจเล็กๆ) แต่ก็ไม่มายด์ 5555555 เพราะยังไงก็ ลอว์ลู เอิ๊กๆ ตามจริงไม่ค่อยชอบแนวแฟนตาซีเท่าไหร่ แต่ถ้าแฟนตาซีแล้วมีเคะน่ารักเมะน่า(กระถืบ)กอด ก็ว่าไปอย่าง 5555555555
    #2061
    0
  9. #2004 zmbyun (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2559 / 16:56
    เปิดมาซะมืดมนเลย แต่ก็ยังกวน...เหมือนเดิม 555555555 แล้วมาเจอฟี่น้อยจ้าวแห่งโจรสลัดในร่างผู้หญิงยังงี้ ลอว์จะทำยังไงต่อไปหว่าา
    #2004
    1
    • #2004-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 45)
      1 สิงหาคม 2559 / 02:19
      มีวามกวนตามประสาหมอค่ะ 555
      #2004-1
  10. #1998 PPYK287 (@praewpayom) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2559 / 18:41
    เฮฮฮฮ้ โทราโอะะะะ ลูฟี่คนนี้ไม่ธรรมดาาา แล้วโพล่งว่าฉันคือลูฟี่ ชายที่จะเป็นราชาแห่งโจรสลัดด้วย โอ้ยยย ไม่ธรรมดาาา

    ปล.ขออนุญาตเบ้ปากใส่คุโระค่ะ ฉันเกลียดแกกก๊
    #1998
    1
    • #1998-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 45)
      1 สิงหาคม 2559 / 02:15
      555 คุโะเป็นตัวร้ายที่นิสัยไม่ดีมากค่ะ ใช้ความฉลาดในแง่ที่ผิด แถมไม่เท่เอาซะเลยย

      ส่วนโทราโอะ รอบนี้นายต้องเปิดใจนะ ฟี่ตัวจริงโผล่มาแล้ว อย่าปล่อยไปละะ ^^
      #1998-1
  11. #1996 mynion1321 (@perris-4569) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2559 / 11:55
    หมอไม่นกแล้วววววววว ดีใจกับหมอด้วยนะคะ หมอไม่นกแล้วค่าาา จากฟิคนั้นนี่หมอน่าสงสารมากเลยค่ะ
    #1996
    1
    • #1996-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 45)
      1 สิงหาคม 2559 / 02:12
      ฟิคนั้นหมอน่าสงสารจริงค่ะ แต่ฟิคนี้ หมอต้องเปิดใจอีกนิดนะคะะ ;v;b
      #1996-1
  12. #1994 kaikaizt (@kaikaizt) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2559 / 02:57
    หมอไม่นกแล้วววฮรือออ ;//////;

    ไคปวดใจกับคุณทราฟาลก้าแสนดีในซาโบลูฟิคนั้นมาก เป็นห่วง หายไปไหน โอ๋นะแงง ฮือ มาอยู่ที่นี่เอง

    คุณหมอก็ช่วยระลึกชาติให้ได้ทีนะคะ 

    แต่หล่อจัง

    สัมผัสได้ว่าหล่อ5555

    ตลกตีงเหียญที่ระลึกมากๆค่ะ ถถถถ ทราฟาลเอ๊ย55
    #1994
    1
    • #1994-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 45)
      29 กรกฎาคม 2559 / 16:16
      หมอเรื่องนั้นน่าสงสารเกินไปค่ะ เราอยากจะเเต่งให้เค้ามีความสุขบ้าง ไม่นกแล้ว ;v;

      แถมได้แบบเวอชั่นออริจินอล(?) มาด้วย 555
      #1994-1
  13. #1993 Buka (@bukazota) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 20:04
    งานหนักแล้วสิลอว์คุง กลายเป็นว่าเจอฟี่น้อยเวอร์ชั่นราชาโจรสลัดในร่างผู้หญิง
    #1993
    1
    • #1993-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 45)
      29 กรกฎาคม 2559 / 16:15
      ลอว์จะทำเยี่ยงไรเนี่ย แต่ที่แน่ๆ ต้องรีบช่วยฟี่นะะ ^^
      #1993-1
  14. #1992 APHIN.HOSHIZORA (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 15:43
    โอ้ววว ลอว์เอ๋ย นายเจอคู่แท้ข้ามภพชาติตัวจริงของนายแล้ว^0^ (เว่อร์555) นี่ไง ลูฟี่ของนายอ่ะ เจ้าแห่งโจรสลัดพันธมิตรคนสำคัญของนาย ว่าแต่ทำไมชาตินี้ลูฟี่ถึงกลายเป็นผู้หญิงได้ล่ะเนี่ย สงสัยร่างผู้ชายนั้น ลูฟี่ของคุณพี่ซาโบเอาไปแล้ว เจ้าแห่งโจรสลัดเลยได้มาอยู่ในร่างนี้ เดาว่าผู้ดูแลต้องเริ่มใส่ความว่าลูฟี่เป็นโรคจิตเภทเมื่อลูฟี่เริ่มระลึกชาติได้แน่เลย แล้วอย่างนี้ลอว์จะระลึกชาติกับเขามั่งไหมเนี่ย ต้องได้สิ เพราะตอนแรกที่ลูฟี่เรียก 'โทราโอะ' ก็เหมือนถูกกระแสไฟฟ้าช็อตเลย ถึงจะรู้สึกแปลกๆ นายก็ยังไม่ยอมรับให้คนอื่นเรียกชื่อพิเศษนี้สินะ โธ่ ลูฟี่คนนั้นเค้าเป็นของคนอื่นไปแล้ว ลอว์ลืมซะเถอะ ทำใจให้ได้แล้วเปิดใจให้คนใหม่เข้ามา นี่ไง ลูฟี่ตัวจริงของนายอยู่ตรงนี้แล้ว

    แต่ว่าอยากเอาไม้ไปปาหัวคุโระจริงๆ นิสัยเลวร้ายมาก ทำกับเด็กตัวเล็กๆ แบบนั้นได้ยังไง ทำเหมือนลูฟี่เป็นสัตว์ป่าตัวร้ายที่ต้องกำราบและกักขังไว้อ่ะ ไม่แปลกที่ลูฟี่จะต่อต้านอย่างรุนแรง กะจะฮุบสมบัติตระกูลเค้าล่ะสิ ลอว์ต้องช่วยฟี่น้อยนะ ช่วงเวลาก่อนที่เซนโงคุจะมา ต้องทำความรู้จักและเข้าใจลูฟี่ให้ได้มากที่สุด ถึงแม้ลอว์จะปากแข็งแต่เราว่าคงสะกิดใจเรื่องเจ้าแห่งโจรสลัดไม่มากก็น้อยล่ะ เราจะรอดูวันที่ลอว์จำตัวเองได้ในที่สุด^^ ถึงวันนั้นคงไม่ยอมปล่อยคนสำคัญไปอีกแล้ว ว่าแต่เซนโงคุนี่จะมีการระลึกชาติได้บ้างไหมนี่555 รออ่านตอนต่อไปจ้ายูน^0^
    #1992
    1
    • #1992-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 45)
      28 กรกฎาคม 2559 / 19:14
      คู่แท้ข้ามภพมา แถมกำลังจะนำพาความม่วนมาให้คุณหมอด้วยนะะ ลูฟี่ร่างชายพี่โบ้ได้ไป ส่วนร่างหญิงที่จำอดีตได้นี่ จัดการยากกว่าเพราะมีความเป็นฟี่อย่างเเรงเลย 555 ก่อนอื่น หมอต้องช่วยฟี่นะะ ฟี่เกิดมาพร้อมตัวร้ายที่มาคอยราวีด้วย ชีวิตไม่โอเคเลย แถมกะฮุบสมบัติอีกก
      #1992-1
  15. #1990 Azai Nagamasa (@azai) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 14:36
    เปิดซีรี่ด้วยรูปหมอ เห็นแล้วแอบกรี๊ดลั่น 555 โรคเกลี่ยดผู้หญิงคงทรมานหมอแน่ ก็นางเอกเป็นหญิงสาวนี่นา พยายามเข้านะพ่อหนุ่ม
    #1990
    1
    • #1990-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 45)
      28 กรกฎาคม 2559 / 16:37
      หมอหล่อลากมาก 5555 ลอว์พยายามเข้านะ //กลัวผู้หญิงแต่ได้เจอผู้หญิงในอดีต(?) ของตัวเองแทน 55
      #1990-1
  16. #1989 Puntira Kusolruangchai (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 14:01
    โครงเรื่องดูน่าติดตามมาก อยากอ่านต่อแล้ว
    #1989
    1
    • #1989-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 45)
      28 กรกฎาคม 2559 / 16:35
      ขอบคุณมากค่าา ^^
      #1989-1
  17. #1987 ~๐๐Cmm_Penguin๐๐~ (@choimaymie) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 12:46
    ว้าววววเป็นฟี่ที่ระลึกชาติจากอดีตได้!!!*0*
    หมอจะทำไงละที่นี้><
    #1987
    1
    • #1987-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 45)
      28 กรกฎาคม 2559 / 16:04
      ฟี่ระลึกได้อยู่คนเดียวเหงาน่าดูเลยเนาะ ไม่เป็นไร โทรษโอะมาแล้วว ^^
      #1987-1
  18. #1980 Buka (@bukazota) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 18:45
    งานที่รับท่าทางจะคุ้มเกินคุ้มได้เหรียญอาจแถมแฟน
    #1980
    1
    • #1980-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 45)
      27 กรกฎาคม 2559 / 18:57
      คุ้มไม่คุ้ม คุณหมอต้องไปพิสูจน์ค่ะ ^^
      #1980-1
  19. #1978 หลีค่อน (@pinzaza952) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 14:17
    รอนะคะ แอร้ย ?
    #1978
    1
    • #1978-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 45)
      27 กรกฎาคม 2559 / 18:56
      จะรีบมาต่อค่ะ ^^
      #1978-1
  20. #1977 PPYK287 (@praewpayom) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 12:28
    ขำลอว์ อะไรคือการตื่นขึ้นมากลางดึกเพื่อมาบ่นกับตัวเองคะ! 55555
    ทำตัวแบบนี้มิน่าแหละขอบตาถึงได้ดำแบบนั้น lol ยังไงก็ยังคงไม่ลืมลูฟี่สินะหมอ จะหาคนมาดามใจก็ดั๊นนนเป็นโรคกลัวผู้หญิงอีก โธ่ ที่รั---แค่กๆๆ
    นิสัยกวนไม่พอ นี่ยังถนัดเรื่องรีดไถชาวบ้านเขาอีก เล่นเอาซะลุงเซนเครากระตุกเลย 55555
    #1977
    1
    • #1977-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 45)
      27 กรกฎาคม 2559 / 18:56
      มีระดับความเพ้อและอะโลนสูงมากค่ะ 5555 เป็นสาเหตุที่ตาคล้ำด้วย อืม ใช่ๆ
      กวน จอมรีดไถ กลัวผู้หญิงอีก ลอว์ ชีวิตนายนี่มันช่าง...lol
      #1977-1
  21. วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 01:23
    เปิดมาเจอรูปคุณหมอก็เป็นลมก่อนเลยค่ะ--
    ชีวิตคุณหมอดูน่าเบื่อมากจริง ๆ 555 แต่จะไม่น่าเบื่อน้าถ้ามีเรา /แค่ก ไม่ใช่สิ นางเอกของเรื่องต่างหากกกก
    ลูฟี่คนนี้จะเป็นยังไงนะ จะช่วยดามใจคุณหมอได้หรือไม่ (ต้องได้สิ--) มีความน่าติดตามค่ะ รออีกครึ่งน้า ;////;

    เอ้อ ขำที่เซนโงคุเอาเหรียญมาล่อ 555
    #1975
    1
    • #1975-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 45)
      27 กรกฎาคม 2559 / 11:32
      รูปหมอหล่อค่ะ ;///; ใช่ค่ะ ชีวิตหมอจะสดใสขึ้นถ้ามีเรา //ผิดด้วย แง้ ฟี่สิ 555
      ครึ่งหลังฟี่โผล่แล้วค่า ^^ ลอว์โดนล่อด้วยเหรียญ อิอิ ^^
      #1975-1
  22. #1973 APHIN.HOSHIZORA (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 01:01
    เรื่องนี้เป็นคู่ขนานของเรื่อง Super Trouper สินะ เวลาผ่านมานานนมแล้ว ป่านนี้ลูฟี่กับคุณพี่ซาโบจะเป็นไงบ้างน้อ คงจะมีความสุขมากๆ เลย^^ แต่ดูฝั่งนี้สิ ยูนบรรยายลอว์ได้แบบว่าน่าหดหู่ไร้ชีวิตชีวามากอ่ะ T^T คือปกติที่เคยอ่านฟิค Super Trouper ลอว์ก็เป็นคนนิ่งเย็นชาอยู่แล้ว มาตอนนี้แทบไม่มีหัวใจเลยมั้งนี่ หรือว่านี่คือผลพวงจากการอกหักจากฟี่น้อยในครั้งกระโน้นอ่ะ ไม่เป็นไรนะลอว์ นายกำลังจะได้เจอคู่แท้ของนายแล้ว^^

    แล้วลอว์ไปทำงานที่โรงพยาบาลไหนล่ะเนี่ย คงไม่ใช่ที่เกาะมั้ง เพราะลอว์ไม่ได้เกิดที่เกาะนั้นนี่นา แบบนี้ชวนให้คิดถึงโรงพยาบาลที่เคยพาลูฟี่ไปรักษาจัง มีหมอนิสัยไม่ดีเหมือนกันเลย >< ว่าแต่เซนโงคุเป็นหมอเหรอ ก็มาดให้อยู่นะ^^ อย่างน้อยคงใจดีกว่าลอว์ละ555 ว่าแต่เป็นลุงของลอว์จริงๆ หรือเปล่าเนี่ย หรือที่เรียกลุงเพราะความกวนส่วนตัวเฉยๆ^^ แต่ศัลยแพทย์อย่างลอว์กำลังจะไปเป็นจิตแพทย์ดูแลเด็กน้อย555 แต่เอาแล้ว ชื่อ 'ลูฟี่' นี่สะกิดตะกอนความทรงจำในอดีตให้ฟุ้งขึ้นมาล่ะสิ ทำไมรูปเบลอๆ นั่นถึงคุ้นตาลอว์มากกว่าละ หรือเป็นเพราะเหมือนลูฟี่มากๆ ที่จริงแล้วลอว์ไม่เคยลืมลูฟี่ในอดีตเลยสินะ ย้อนคิดถึงเรื่องนั้นแล้วสงสารลอว์จัง เป็นพระรองอกหักอ้ะT^T ว่าแต่ให้ไปพบที่เกาะด้วย เกาะเดียวกับที่เคยใช้ชีวิตสมัยมัธยมกับลูฟี่หรือเปล่านะ นี่คือเส้นทางที่ทำให้ลอว์ได้พบรักครั้งใหม่ใช่ไหม แต่ว่าเด็กเค้าอายุ 14 เองอ้ะ แสดงว่าเรื่องนี้ลอว์ต้อยเด็ก555 รออ่านส่วนที่เหลือจ้ายูน^0^

    ปล. ลอว์ยังคงไม่ทิ้งนิสัยเจ้าเล่ห์ของโจรสลัด ขู่เอาเหรียญสะสมของเซนโงคุดื้อๆ เลย555
    #1973
    1
    • #1973-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 45)
      27 กรกฎาคม 2559 / 11:25
      เวลาผ่านไป 8 ปีแล้ว ลอว์ก็ยังวนเวียนอยู่กับอะไรเดิมๆ น่าเบื่อและเหงามาก ขวางโลกอีกต่างหาก
      ลอว์ทำงานโรงบาลใหญ่ๆ ในเมืองจ้า ไม่ใช่เกาะนั้นแน่นอนและไม่ใช่โรงบาลที่ฟี่ไปรักษาด้วย
      ลุงเซนโงคุเป็นหมอ เรียกลุงเพราะกวน เอ้ย เพราะลุงเขาอาวุโสเฉยๆ ฟี่คนนี้อยู่คนละเกาะกันจ้า

      ใช่ ต้อยเด็กเหมือนกัน เล่มนี้ นี่มาแนวต้อยเด็กนะนี่ 55
      #1973-1