[ONE PIECE] All Luffy project 2 !

  • 100% Rating

  • 6 Vote(s)

  • 65,149 Views

  • 2,740 Comments

  • 1,376 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    546

    Overall
    65,149

ตอนที่ 46 : [Law x Luffyko] something falling from the sky [2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1092
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    4 ส.ค. 59













































“เราจะช้าไม่ได้นะ ปลาวาฬสีน้ำเงินจะบินขึ้นฟ้าเช้ามืดของวันพรุ่งนี้ เรือฉันก็มีแล้ว พวกภูติก็บอกว่าจะช่วยอีกแรง แถมวันนี้ โทราโอะก็มาแล้ว ฉันนึกว่า นึกว่า...” น้ำตาเม็ดใสหยดเผาะไหลมาตามพวงแก้มที่ขึ้นสีแดงเรื่อ เธอปาดมันทิ้งไป หัวเราะและร้องไห้ไปพร้อมๆ กัน




“นึกว่าจะไม่ได้เจอใครอีกแล้ว...”




เขานิ่งฟังถ้อยคำที่สุดจะกู่กลับมานี้เงียบๆ จ้องมองอากัปกิริยาดีใจแบบโอเว่อร์ของเด็กหญิงตัวน้อยกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม ที่ไหนสักแห่งในหัวใจคล้ายจะกระซิบบอกให้ลากเด็กคนนี้เข้ามากอดไว้แน่นๆ ทว่านั่นเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ ถึงเขาจะเป็น ผู้ช่วยนักจิตวิทยา ที่มือใหม่แค่ไหน ก็ไม่อาจก้าวล้ำเส้นกับคนไข้ตั้งแต่วันแรกที่ได้เจอกันแน่นอน




“อย่าร้อง...ลูฟี่”




ศัลแพทย์หนุ่มรู้แค่ว่านั่นคือชื่อที่เธออยากให้เรียก และเขาก็ไม่ควรทำหัวแข็งไปมากกว่านี้ เธอชะงักมือที่กำลังขยี้ตามองเขา เพิ่งสังเกตเห็นก็ตอนนี้ว่าเนื้อตัวเธอสะอาดสะอ้านขึ้นมาก หืม นี่ถูกจับอาบน้ำมาแน่ๆ




“มีคนของคุโระคอยเฝ้าอยู่เต็มไปหมดบนเกาะนี้ ฉันหนีไปไหนไม่ได้ พวกมันจับฉันกลับมาได้ตลอดเลย แถมยังฆ่าฮิวจน์แล้วทำเหมือนเป็นอุบัติเหตุด้วย ฉันเกลียดพวกมัน!




เธอเข่นเขี้ยวพรั่งพรูทุกสิ่งออกมาด้วยสีหน้าเจ็บแค้น ฮิวจน์ที่ว่า คือ อาเธอร์ ดี ฮิวจน์ พ่อของเธอ หรือผู้นำตระกูลรุ่นก่อนแน่ๆ เท่าที่ได้ยินเซนโงคุเล่ามา คนๆ นั้นป่วยตายไม่ใช่เหรอ?




เขาได้แต่รับฟัง เรื่องพวกนี้ยังไม่มีหลักฐาน แถมปลาวาฬสีน้ำเงินบินได้เมื่อกี้ก็ทำให้ความน่าเชื่อถือของคำพูดเด็กคนนี้เบาบางลงอย่างน่าใจหาย เขายังไม่แน่ใจว่าจะจัดให้เธอเป็นผู้ป่วยประเภท hullucination (ประสาทสัมผัสหลอน) หรือ delusion (หลงผิดอย่างรุนแรง) ดี




“เอ๊ะ จริงสิ มีของๆ โทราโอะด้วยนะ ตามฉันมาซิ!




ดวงตากลมเบิกกว้างขึ้นเมื่อนึกบางสิ่งได้ ร่างเล็กๆ นั่นผุดลุกพรวดขึ้น คว้าแขนเขาได้ก็วิ่งไวๆ ลากเขาไปด้วย




“เดี๋ยว...!...” ไม่ทันตั้งตัว หัวเกือบคะมำ แถมชนกับอะไรบางอย่างในห้อง เด็กนี่แรงเยอะเกินไปแล้ว !




คนตัวเล็กปราดเปรียวพาเขาวิ่งเลี้ยวผ่านห้องครัว ทะลุออกไปด้านนอกซุ้มประตูโค้งที่มีกิ่งไม้พันเลื้อย หลบหญิงวัยกลางคนซึ่งแต่งกายคล้ายคนงานในครัวไปอย่างรวดเร็ว เธอพาเขาวิ่งอ้อมมาตามทางลัดเลี้ยวในปราสาทชั้นใน ก่อนจะพาพุ่งขึ้นไปบนบันไดหอคอยเก่าๆ แห่งหนึ่ง เขารีบขืนตัวไว้ทันที




“เธอจะพาฉันไปไหนกันแน่?”




“ตามมาเถอะ ห้องสมบัติของฮิวจน์น่ะ”




เธอยังคงดึงดื้อฉุดแขนเขาเดินตามไป ตามขั้นบันไดหินมีหยากไย่ห้อยระโยงแลดูคล้ายเส้นด้ายนุ่มหนาที่ถักทอขึ้นตามกาลเวลา นั่นไม่ใช่อุปสรรคสำหรับเจ้าตัวเล็ก เป็นเขาที่ตัวสูงกว่าต้องคอยปัดทิ้งอยู่ตลอด เส้นทางบันไดวนสูงชันขึ้นเรื่อยๆ เขานึกสงสัยว่าทำไมตัวเองถึงต้องใจอ่อนยอมตามยัยหนูนี่มาได้ถึงขั้นนี้




อืม ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาเองก็อยากรู้ ว่า ของๆ โทราโอะ นั่นคืออะไร




“ทางนี้”




ขาเล็กก้าวเหยียบขอบหน้าต่าง เขาทิ้งสายตามองดิ่งลงล่างก่อน จะบ้าหรือไง ความสูงนี่ไม่ต่ำกว่าตึก 7 ชั้นแน่ๆ ทว่ามองตรงไปเบื้องหน้า เขาถึงได้เห็นหน้าต่างของหอคอยอีกฝั่ง เดี๋ยวสิ ระยะห่างเกือบสองเมตร สำหรับเด็กตัวแค่นี่ไม่ใช่น้อยเลย มันเป็นหอคอยเล็กๆ ที่ยื่นโดดออกมาจากหอคอยหลักฝั่งตรงข้าม




ที่ต้องใช้ทางลัดสองต่อแบบนี้ บางทีอาจเป็นเพราะทางเข้าของอีกฝั่งปิดตายไปแล้ว?




คิดยังไม่ทันจบ ทายาทคนสุดท้ายของตระกูลอาเธอร์ก็เป็นฝ่ายดีดกายพุ่งไปเกาะที่ขอบหน้าต่างฝั่งตรงข้ามอย่างรวดเร็ว เขาอ้าปากค้าง คำว่า อันตราย ติดอยู่ที่ริมฝีปาก ทว่าเธอก็ทำสำเร็จ




“โทราโอะ? ตามมาสิ” เธอร้องเรียก มองเขาอย่างรอคอย




เขากัดริมฝีปากเหยียบขอบหน้าต่าง ในใจคิดถึงเหรียญที่ระลึกสามอันนั้นที่ชักจะไม่คุ้มค่าเท่าไร เริ่มกะระยะห่างและเรี่ยวแรงที่ต้องใช้ จะน้อยหน้าเด็ก 13 ขวบได้ยังไง ว่าแต่ไม่ได้ออกกำลังกายมานานแค่ไหนแล้วนะ??




พรึ่บ!   




สายลมประทะใบหน้า เขาเสียววูบในช่องท้อง ร่างกายรีบเกาะยึดและทรงตัวทันทีที่มาถึงอีกฝั่ง เธอที่รออยู่ก่อนแล้วแย้มยิ้มกว้างขึ้นอีก อะดรีนะลีนในกายเขายังไม่ทันสงบ ยัยตัวดีนั่นก็จับมือเขาและพาเดินไวไวขึ้นบันไดไปอีกหลายขั้น เพิ่งจะรู้สึกตอนนี้เอง นี่เขาถูกเธอจูงมาตั้งแต่แรกแต่กลับไม่มีอาการต่อต้านเลยสักนิด




จะว่าไป...อาจเป็นเพราะเธอไม่ได้ดูเหมือนผู้หญิงมาตั้งแต่แรกแล้วก็ได้ อา โทษทีนะ อาเธอร์ ดี ลูฟี่




ประตูไม้แกะสลักรูปสิงโตลงรักสีทองเกือบทั้งบานตั้งตะหง่านอยู่เบื้องหน้า ลูฟี่ถอดสลักกุญแจผลักประตูเข้าไป เธอหันมากวักมือเรียกเขาด้วยท่าทางตื่นเต้นสุดขั้ว เขาเหลียวมองฝุ่นขาวที่เขรอะอยู่ตามพื้น แต่ก็ยังมีรอยเท้าเล็กๆ เหลืออยู่บ้าง นอกจากเธอ คงไม่ได้มีใครขึ้นมาบนนี้นานมากแล้ว




ด้านในห้องสว่างกว่าที่เขาคิด มีหน้าต่างที่ปิดกระจกเอาไว้ 4 บาน ของข้าวทุกอย่างในห้องถูกคลุมไว้ด้วยผ้าขาวเนื้อป่าน มีแค่กระจกเงาทองเหลืองขนาดเท่าตัวคนบานหนึ่งที่ไม่ได้ถูกคลุมเอาไว้ เขาจ้องภาพที่บิดเบี้ยวเล็กน้อย สิ่งนี้เป็นกระจกสมัยโบราณอย่างแน่นอน เนื้อสีทองอมเหลืองของมันสะกิดให้เขาจับจ้องไม่วางตา ชั่ววูบหนึ่งนั้น เขาเห็นเงาของใครอีกคนที่ไม่สมควรจะมายืนอยู่ตรงนี้ได้




ลูฟี่...หมอนั่นนั่งอยู่ที่ขอบหน้าต่างอีกฝากของห้อง กำลังยิ้มละไมและมองมาทางนี้ นี่มัน...เป็นไปไดยังไง?




โทราโอะ




“อย่ามองนะ โทราโอะ!” เสียงเล็กโพล่งขึ้น ก่อนจะรีบวิ่งไปหาผ้ามาคลุมกระจกทั้งบานเอาไว้




โลกที่จู่ๆ ก็กลายเป็นโทนสีเหลืองทอง กลับกลายมาเป็นปกติในชั่ววูบนั้น เขากระพริบตา เหลียวกายมองรอบด้าน ลูฟี่? เพื่อนสมัยมัธยมที่ไม่ได้ติดต่อกันนานแล้วคนนั้น ชัดเจนราวกับไม่ใช่แค่ตาฝาด หัวใจในอกเขาเต้นถี่ราวกับเพิ่งไปวิ่งออกกำลังมานับชั่วโมง ก่อนจะรู้สึกได้ถึงมือเล็กๆ ของเธอที่บีบข้อมือเขาไว้แน่น




“กระจกบานนั้นจะยั่วยวนให้เราร้องขอและเป็นทาสมัน ฉันก็เคยติดกับมันเข้าให้ครั้งหนึ่งเหมือนกัน” อาเธอร์ ดี ลูฟี่กอดอกพูดด้วยน้ำเสียงฮึดฮึด




“นั่งกินเนื้อที่โผล่ออกมาจากกระจกนั่นอยู่ตั้งนาน ที่แท้ก็ภาพลวงตา ยังดีที่เจ้าบ้าคุโระตามมาเจอซะก่อนไม่งั้นคงนั่งเป็นศพอยู่ตรงนี้ไปแล้ว มันจะให้เราเห็นสิ่งที่เราอยากเห็น ข้าวของในนี่อันตรายนิดหน่อย ระวังนะ”




“อา” เขาตอบรับ ยังคงไม่ละสายตาไปจากกระจกแปลกๆ นั่น สิ่งนี้เกินคำอธิบายทางวิทยาศาตร์ ทว่าเขาก็ยังแอบคิด ว่ามีกลไกอะไรสักอย่างที่ปล่อยสารระเหยซึ่งมีผลต่อการรับรู้ของสมองออกมาระหว่างที่จ้องมันหรือเปล่า อาจจะเป็นกลิ่นหรือละอองผงเคมี หรือว่า...




“เอ้านี่ โทราโอะ ฮิจจน์ไปเจอมาน่ะ เขาบอกว่ามันจมอยู่ใต้ทะเลแถวเมดิเตอร์เรเนียน”




มือเล็กยื่นดาบยาวเล่มหนึ่งส่งให้ ค่อนข้างทุลักทุเลเล็กน้อยเพราะดาบเล่มนั้นทั้งหนักและสูงกว่าเขาซะอีก ดวงตาสีเทาอ่อนเบิกกว้างขึ้น ยามรับมันมาถือไว้ รู้สึกเย็นยะเยือกวูบที่ฝ่ามือก่อนจะลามไปทั่วร่าง คล้ายกับมีใครสักคนที่คุ้นเคยกันอย่างยิ่งกำลังส่งยิ้มทักทายจากอีกภพหนึ่ง




ปลอกดาบเล่มนี้เป็นสีดำสนิท ที่ปลายปลอกเป็นสีทอง มีลายกางเขนสีขาวนูนเรียงอยู่ตามฝัก ที่กระบังดาบเป็นขนปุยนิ่มๆ สีขาว ตัวด้ามเป็นสีม่วงอ่อนพันวนถักทอไขว้กันเหมือนของดาบซามูไร อันที่จริงนี่ก็น่าจะเป็นดาบซามูไรซะด้วย   




นี่คือ ของๆ โทราโอะ ที่เธอพูดถึงงั้นเหรอ?




“เขาน่ะไปมาทั่วเลย ฉันอิจฉาและตื่นเต้นมากเวลาที่เขากลับมาและคอยบอกว่าจะพาฉันไปด้วยสักวันนึง...ถ้าเพียงแต่เขาจะไม่จากไปซะก่อน” ความหดหู่เข้ามาแทนที่รอยยิ้มสดใสของเด็กสาวตัวน้อย





“ฮิวจน์บันทึกไว้ว่าดาบเล่มนี้ชื่อคิโคะคุ นายก็จำมันได้ใช่มั้ย ของๆ นายนี่?”    





..........................................................................................................................ต่อค่า




“ดาบนี่ไม่ใช่ของฉัน” ลอว์เอ่ยเสียงเรียบ “เธอดูยังมีสติครบถ้วนในหลายๆ แง่ อย่าพูดอะไรที่ดูเลื่อนลอยไร้หลักฐานจะเป็นผลดีกับตัวเธอมากกว่านะ” เขาก้มลงนั่งคุกเข่า มองเธอในระดับสายตาเดียวกัน




“แต่ฉันพูดจริงๆ นะ! ฉันตั้งใจจะออกไปจากที่คืนนี้ แล้วนายก็มา เราเคยเป็นพันธมิตรกันด้วยจำไม่ได้เหรอ!” เธอละล่ำละลั่กพูดรวดเร็ว




“ลุงคนที่อยู่บนฟ้าบอกว่าถึงคำสาปของผลปีศาจจะหายไปแล้ว แต่ว่าของวิเศษบางอย่างยังคงอยู่ ถึงจะเป็นที่นี่แต่การผจญภัยจะไม่หายไปไหน ฉันถึงได้กลับมาที่นี่ เพราะอาจจะได้เจอทุกคนอีก ฉัน...”




“คุณอาเธอร์”




ดวงตาคมจดจ้องเธออย่างตำหนิและขุ่นเคือง เพราะเขากำลังเจ็บใจ เจ็บที่เธอเป็นอย่างที่คุระฮาโดลคนนั้นพูด เจ็บที่ตัวเองยังคาดหวังจะให้เธอเป็นคนปกติ และช่วยเธอออกไปให้พ้นจากที่นี่




“เธอจะไม่เป็นไร”




ลอว์กล้ำกลืนคำว่า มันไม่มีสิ่งที่เธอพูดอยู่หรอก ลงคอ นั่นทำร้ายจิตใจเด็กคนนี้เกินไป อีกอย่าง เธออาจจะคลุ้มคลั่งได้ถ้าเขาพูดความจริง




ดวงตาสีเทาจ้องปฏิกิริยาบนใบหน้าอ่อนเยาว์ที่มีร่องรอยขีดข่วนของกิ่งไม้ และรอยแผลสดเล็กๆ สภาพของเธอตอนนี้เหมือนนาฬิกาปลุกที่ดังไม่หยุด ก่อนจะหยุดร้องไปเสียดื้อๆ เธอมองตอบเขานิ่งๆ ดวงตาใสกระจ่างเบิ่งค้างมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ จมูกของเธอคนนั้นแดงเรื่อขึ้นเล็กน้อย และก่อนที่เขาจะได้ทันตั้งตัว เด็กน้อยคนนั้นก็โผเข้ามากอดคอเขาไว้แน่น




...แน่นจนรู้สึกเจ็บ...




“ใช่...ไม่ต้องจำได้ก็ได้ ไม่ต้องเชื่อก็ได้ ไม่ต้องไปด้วยกันก็ได้ ไม่เป็นไร” เสียงเล็กๆ เอ่ยผ่านก้อนสะอื้นมาได้อย่างยากลำบาก




“ขอกอดแป็บหนึ่งนะ โทราโอะ”




อ้อมแขนที่สั่นเทานี้ เขารู้ว่าเธอกำลังร้องไห้ ผิดหวัง เศร้าใจ ความรู้สึกเหล่านั้นส่งผ่านออกมาอย่างซื่อตรง และไม่รู้ว่าเพราะอะไร ที่ไหนสักแห่งในหัวใจของเขาก็เจ็บด้วย เหมือนกับว่าทั้งจักรวาลนี้มีเพียงเธอที่เหลืออยู่ตัวคนเดียว




อันที่จริง เขาเองก็รู้สึกไม่แตกต่างกันเลย





เราทั้งคู่ออกมาจากห้องสมบัติบนหอคอยอย่างเงียบงัน พวกเรากลับไปยังทางเดิม กระโดดข้ามขอบหน้าต่างระหว่างหอคอยทั้งสอง รอบนี้เขานำไปก่อน เธอโยนดาบเล่มยาวนั่นข้ามมาด้วย ยืนยันหนักแน่นให้เขาเป็นคนเก็บไว้ ศัลยแพทย์หนุ่มได้แต่เลยตามเลย ที่แน่ๆ คือเขาไม่ชอบเวลาเธอร้องไห้




ดาบที่ถืออยู่ในมือหนักอึ้งขึ้นอีกเล็กน้อย จนเขาคล้ายจะสัมผัสได้ถึงความน้อยอกน้อยใจของสิ่งนี้




ให้ตายเถอะ ไม่กี่ชั่วโมงบนเกาะประหลาดนี่ เขาถึงกับซึมซับเอาความรู้สึกนามธรรมที่ไม่อาจจับต้องได้มามากมายขนาดนี้เชียวเหรอ

 





แสงอาทิตย์ยามใกล้ลับขอบฟ้าอาบไล้กำแพงหินก้อนหนาของตัวปราสาทให้กลายเป็นสีส้มอ่อน




ที่หน้าปราสาทมีกลุ่มคนถืออาวุธยืนอยู่สองสามคน ดวงตาของคนพวกนั้นแววโรจน์ขึ้นเมื่อเห็นทายาทตัวจริงของตระกูลอาเธอร์ที่เดินมาพร้อมเขา คุระฮาโดลยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มคนเหล่านั้น สีหน้าเคร่งเครียดของผู้ดูแลหนุ่มเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเยือนทันที




“คุณหนูกลับมาแล้ว” ดวงตาเรียวใต้กรอบแว่นสะดุดมองขอบตาแดงๆ ของเด็กสาวตัวน้อยก่อนจะฉายยิ้มสว่างไสวกว่าเดิม




“ใครทำคุณหนูร้องไห้เหรอครับ?”




“อย่ายุ่งเรื่องของฉันน่า”




เธอขู่เสียงเนือย สะบัดหน้าบูดๆ เดินกลับเข้าปราสาทไปเงียบๆ เขามองตามก่อนจะชักสายตากลับมาจ้องคุระฮาโดลคนนั้น รอยยิ้มไร้ความจริงใจยังแปะอยู่บนหน้า ทว่าดวงตาเรียวอย่างลูกครึ่งเอเชียของเจ้านั่นกลับจ้องเขาอย่างเอาเรื่อง  




เรากลับมาทันเวลาอาหารค่ำพอดี




อาหารวันนี้ดูจะเน้นเมนูเนื้อเป็นพิเศษ เธออ้าปากค้างน้ำลายไหล แต่เพียงครู่เดียวก็มีสีหน้าหม่นลงและหันไปจ้องผู้ดูแลตัวเองตาเขียวปั๊ด เจ้านั่นหัวเราะหึหึ ยิ้มและบอกว่าไม่มียาอะไรผสมในอาหารแน่ๆ แถมยังมีป้าแม่บ้านอารมณ์ดีที่ยืนอยู่ใกล้โต๊ะอาหารช่วยยืนยันอีกแรง หลังพิจารณาอยู่นาน ในที่สุดยัยเด็กน้อยนั่นก็ทนไม่ไหว หยิบเนื้อติดกระดูกที่ใกล้มือที่สุดขึ้นมากินอย่างมีความสุข




มื้อค่ำผ่านไปอย่างรวดเร็ว หลังทานเสร็จเธอก็ลุกพรวดจากเก้าอี้ มองหน้าเขาหนึ่งที ก่อนจะวิ่งไวๆ ออกจากห้องอาหารไป จะว่าไงดีละ แบบนี้มัน...




“เหมือนแมวจรเลยนะครับ” เสียงทุ้มเรียบของคุระฮาโดลเอ่ยสิ่งที่เขาคิดในใจออกมา




“หวาดระแวงไปเรื่อย ทั้งๆ ที่คนรอบข้างพยายามเอาอกเอาใจอย่างเต็มที่แล้ว”




“คุณไปทำให้เธอระแวงมากกว่า” เขามองอีกฝ่าย คนดูแลคนนี้ไม่ได้ทำให้ใครก็ตามที่อยู่ด้วยรู้สึกปลอดภัยสักนิด




“คิดสิ ว่าเคยทำอะไรแย่ๆ กับเธอไปรึเปล่า”




“ดูเหมือนคุณจะเข้าใจอะไรผิด ผมจ้างคุณมาเป็นผู้ช่วยนักจิตวิทยาไม่ใช่ผู้พิทักษ์ของเธอ คุณทราฟลาก้า คุณควรรู้แก่ใจว่าอะไรบ้างที่ก้าวก่ายได้หรือไม่ได้ ” เสียงทุ้มนุ่มกดต่ำลงจนฟังดูเยียบเย็น แม้จะมีรอยยิ้มประดับอยู่ แต่มันก็ดูไม่เป็นมิตรสักเท่าไร




“และถึงพวกคุณจะไม่ยอมเซ็นรับรองว่าเธอป่วยจริงให้ ผมก็ไม่ปล่อยเธอออกจากเกาะนี้ไปง่ายๆ หรอกนะครับ”

 






ในห้องพักรับรองสำหรับแขก ร่างสูงโปร่งนั่งทอดกายบนเบาะนวมหนาสีแดงของเก้าอี้หลุยส์ ห้องนี้ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ที่ค่อนข้างโบราณ เขาเห็นเครื่องเล่นแผ่นเสียง และโทรศัพท์บ้านแบบโบราณบนโต๊ะ ผ้าคลุมเตียงสักหลาดลายกุหลาบสีแดงสลับดำและเขียวแก่ เตียงไม้สี่เสา ของพวกนี้ดูห่างไกลจากคำว่าโมเดิร์นอยู่มากแต่ก็สะอาดสะอ้านไร้ฝุ่นเกาะคล้ายได้รับการดูแลทำความสะอาดอยู่ตลอดเวลา




หากเป็นก่อนหน้า เขาคงเดินวนดูรอบห้องด้วยความสนใจ ทว่าไม่ใช่ตอนนี้ ศัลยแพทย์หนุ่มไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่ดีนัก เขาลงแรงนั่งเรือมาไกลถึงที่นี่ เพื่อเหรียญที่ระลึกหายากสามอัน สิ่งที่พบกลับเป็นบางอย่างที่เขาเริ่มเอาตัวเข้าไปข้องเกี่ยว สร้างพันธะทางใจอีกครั้ง หลังร้างลาความรู้สึกประเภทนี้มานานหลายปี




ก็แค่หนึ่งวัน แต่เด็กคนนั้นกลับเข้ามาอยู่ในความนึกคิดของเขาซะเกินครึ่งแล้ว อย่างที่ผู้ดูแลคนนั้นพูด เขาทำตัวไม่สมกับเป็นผู้ช่วยนักจิตวิทยาเลยสักนิด




อาเธอร์ ดี ลูฟี่ เด็กประหลาดที่เชื่อว่าตัวเองเป็นเจ้าแห่งโจรสลัด




“ปลาวาฬสีน้ำเงินบินได้งั้นเหรอ..”




มือใหญ่ยกขึ้นบดบังรอยยิ้มบางที่เกิดขึ้นกระทันหัน หากมันเป็นเพียงจินตนาการของเด็ก ก็ต้องเรียกว่าน่ารักไม่เบา ดวงตาคมกริบเหลือบมองดาบดำเล่มใหญ่ที่วางพาดกำแพงไว้ใกล้ๆ เตียงเล่มนั้น อะไรที่ทำให้เธอคนนั้นดีใจที่เจอเขาขนาดนี้




โทราโอะคนนั้นสำหรับเธอคือใครกันแน่ ?




ขณะที่ในใจยังไม่อาจสลัดเรื่องของเธอออกจากหัวได้ เงาไหววูบสายหนึ่งก็พุ่งผ่านบานกระจกห้องเขาไปอย่างรวดเร็ว เจ้าของเงาถือบางอย่างที่คล้ายกับตะเกียงเจ้าพายุในมือ แสงของมันเปล่งประกายสีฟ้านวลตา เขาลุกพรวดจากเก้าอี้ทันทีที่มั่นใจว่าเป็นใคร เปิดกระจกระเบียงก้าวยาวๆ ตามไปอย่างรวดเร็ว




“คุณอาเธอร์”




เขาร้องเรียก เงาเล็กๆ ใต้ผ้าคลุมสีมืดไม่ยอมแม้แต่จะเหลียวกลับมา ในใจเขาคิดถึงสิ่งที่เธอบอก




ฉันตั้งใจจะออกไปจากที่นี่คืนนี้ แล้วนายก็มา เราเคยเป็นพันธมิตรกันด้วยจำไม่ได้เหรอ




“ลูฟี่!” เขาพยายามอีกครั้ง ร่างเล็กบางสะดุดกึก หันมามองเขาช้าๆ นั่นเปิดโอกาสให้เขาตามเธอทันในที่สุด




“จะไปไหน?”




ดวงตากลมโตมีแววแห่งความลังเลเล็กน้อย ยามเหลือบมองมือใหญ่ที่กำข้อมือเธอไว้แน่น




“นายจะตามมามั้ย?” เธออ้อมแอ้มถาม




“ไป” เขาตอบหนักแน่น ถึงขั้นนี้จะปล่อยให้คลาดสายตาได้ยังไง หรือถ้าพูดให้ถูกก็คือ มันคงจะใจหายน่าดู ถ้าจู่ๆ เธอก็หายลับไปจากเกาะนี้โดยที่เขาไม่รู้ตัว




เธอเหลียวซ้ายแลขวา ก้มมองแสงสว่างสีฟ้าในกระจกแก้วของตะเกียงในมือ หากสายตาเขาไม่ได้หลอกลวงสมอง แสงสว่างเล็กๆ นั่นกำลังขยับไหวบินว่อนอยู่ในตะเกียงใช่มั้ย




“หิ่งห้อยงั้นเหรอ?”




ลอว์ถามถึงสิ่งที่น่าจะเป็นไปได้มากที่สุด ลูฟี่จ้องตอบเขาด้วยสายตาหยั่งเชิงราวกับกำลังชั่งใจ ก่อนจะเหลียวหลังเดินนำเข้าไปในดงไม้รกตรงหน้า พุ่มไม้รกชัฎและเถาวัลย์หนาที่พันขดบนลำต้นหนาอวบของดงป่าเบื้องหน้านั่น ดูราวกับปากทางเข้าสู่ดินแดนลึกลับที่คนเมืองอย่างเขาแทบไม่เคยได้สัมผัส และแสงสว่างหนึ่งเดียวยามนี้ก็อยู่ในอ้อมกอดของเธอคนนั้น





“ฉันจะเอา ภูติฝัน พวกนี้ไปปล่อย เส้นทางเป็นป่ารก ตามมาไหวก็ลองดู”   





















100%


มาได้ครึ่งทางแล้วค่ะ น่าจะได้ 4 ตอนจบพอดี สำหรับเรื่องนี้


ขอบคุณหลายๆ คนที่ติดตามกันนะคะ


คำพูดของลูฟี่เนี่ย ลอว์เชื่อบ้างหรือเปล่า แล้วนักอ่านคิดว่าฟี่คิดไปเองหรือมันคือเรื่องจริงคะ ?


เดี๋ยวตอนหน้าได้มาเฉลยแล้ว ว่าฟี่เป็นโรคทางจิตจริงมั้ย  ^^









65%


จริงๆ ลง 100แล้ว แต่ติดแก้อะไรนิดหน่อย เลยลบทิ้งก่อนค่ะ 


น่าจะได้มาต่อ 100 วันสองวันนี้ละค่ะะ ;v; 




50%


ค่อยๆ เหยาะความเป็นแฟนตาซีลงไปอีกนิดค่ะ 


นี่เป็นหนึ่งใน plot ที่เรารู้สึกสนุกเวลาได้คิด ได้เดินเรื่อง


มาลุ้นกันว่าสองคนนี้ จะเป็นยังไงต่อนะคะ ขอบคุณทุกๆ คอมเม้นจริงๆ ค่า ^^













ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

25 ความคิดเห็น

  1. #2529 Nabidmon (@digitalword) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2560 / 13:52
    ฟี่จะเป็นชายหรือหญิงก็ห่ามได้เหมือนเคยจนลอว์จะไม่มองฟี่เป็นหญิงแล้วมั้งเนี่ย เข้าใกล้ได้อย่างชิล
    (ก็ฟี่ไม่ใช่หญิงอยู่แล้วนี่นะ....ทางใจน่ะ 55555)
    อุตส่าห์เจอพันธมิตรคนโปรดทั้งทีแต่อีกฝ่ายกลับทำท่าปฏิเสธลูกเดียว ฟี่ก็ซึมเลยสิ
    ชั่วชีวิตก็น่าจะโดนหาว่าบ้าพออยู่แล้ว เจอนายลอว์ไม่เชื่อก็ยิ่งซึมดิ...
    (ยอมรับซะเถอะโทราโอะ ฟี่ของนายอยู่นี่แล้วไงจะเล่นตัวไรอีก ผู้หญิงด้วยแบกเข้าหอก็ไม่มีใครว่าซะหน่อย...//ผิดๆ)

    ของฟี่มีแต่ของโบราณมีคุณค่าทางประวัติศาสตร์ด้วยสิ? ทางรัฐบาลยอมให้เก็บรึ?

    ฮิวจน์นี่พอได้ยินชื่อนี้เรานึกถึง 'ฮิวจน์' ในเรื่องแขนกลเลยค่ะไม่รู้ว่าทำไม 555
    เพราะเป็นไทป์ครอบครัวบ้าลูกสาวด้วยล่ะมั้ง? เหอะๆ
    #2529
    1
    • #2529-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 46)
      24 พฤษภาคม 2560 / 00:19
      ฟี่ไม่ได้มองตัวเองเป็นหญิงเลยค่ะ ขาลุยเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือไม่ได้เป็นยางแล้ว เอิกๆ
      หมอผู้ไม่รู้อะไร รีบปฏิเสธฟี่ใหญ่เลย แต่ใครจะไปคิดละเนาะ ว่าอะไร แฟนตาซีๆ จะมีอยู่จริงด้วย 55

      เรื่องสมบัติ เราว่าบ้านฟี่ น่าจะลักลอบเก็บไว้เองมากกว่าค่ะ อืม
      โอ๊ะ เรื่องแขนกลเราไม่ได้อ่านนะคะ แต่มีแต่คนอวย กะจะลองสักวันนึงเหมือนกันค่ะ XD
      #2529-1
  2. #2454 Black_MELON (@melon1234) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 11:20
    ชอบแนวแฟนตาซีแบบนี้ สนุกมากค่ะ
    #2454
    1
    • #2454-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 46)
      17 มีนาคม 2560 / 15:32
      ดีใจจังค่ะ ที่อ่านแล้วชอบ > <
      #2454-1
  3. #2393 Yeti456 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:42
    เรารู้แต่ คนอื่นไม่รู้ น่าเศ้านะ แต่คนอ่านเชื่อฟี่น้อยนะ
    #2393
    1
    • #2393-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 46)
      14 มีนาคม 2560 / 22:45
      ใช่ ลอว์เป็นคนสมัยใหม่ที่ไม่มีความทรงจำเหลือเลยค่อนข้างจะไม่เชื่อค่ะ
      #2393-1
  4. #2288 l3oss_it (@suchanee) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2559 / 21:45
    มาไม่ถึงวันเหมือนลอว์จะหลงเด็กเข้าซะแล้ว แล้วคนที่ชื่อคุโระนั้นตกลงเป็นคนดีรึเลวกันแน่ เดาทางไม่ออก แต่น่าหมั่นไส้
    #2288
    1
    • #2288-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 46)
      19 ธันวาคม 2559 / 02:10
      คนไม่ดีค่ะ นิสัยเลวร้ายมาก ต้นฉบับก็เป็นแบบนั้น ;v;
      #2288-1
  5. #2071 Nuttsuneko (@Nuttsuneko) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2559 / 01:20
    คือชอบบบบบบ อ่านแล้วยิ้มตามไปด้วย ตอนที่มีความดราม่าก็ไหวเล็กๆ ชอบมากอยากให้ถึงเลิฟซีน 55555 แต่เอ...ลูฟี่น้อยของเราจะพาคุณหมอไปเจอกับวาฬบินได้สีน้ำเงินรึเปล่า แล้วคุณหมอก็ไปด้วย ถือว่าเชื่อใจไปเกินครึ่งแล้วมั้ง ถ้าไม่ติดที่ว่าจะไปหาวาฬกับปล่อยภูติ โทราโอะคงเชื่อมากกว่านี้อีกลูก 55555 สู้ๆนะไรท์ ^^ 4 ตอนก็ยังดี เย้ แต่ถ้าคิดออกแล้วแต่งได้ก็อาจจะแต่งต่อรึเปล่าง่ะ? แต่ถึงยังไงก็สู้ๆ นะคร้าบบบ
    #2071
    0
  6. #2050 zmbyun (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 18:54
    ฟี่น้อยน่ารักอ่ะ ไม่อยากให้ลอว์ปล่อยไปเลย 55555555555
    #2050
    0
  7. #2021 chocky (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2559 / 23:47
    โถ่ฟี่น้อย จะกินของชอบที่สุดในชีวิตอย่างเนื้อ ยังต้องคอยมาหวาดระแวงอีก น่าสงสารที่สุดเลย คุณหมอช่วยฟี่ด้วยน้า ไม่มีใครจะสามารถช่วยเหลือฟี่ได้อีกแล้วนอกจากหมอนะคะตอนนี้ เหมือนหมอจะเปิดใจเพราะอยากเชื่อและลองพิสูจน์ในสิ่งที่ฟี่พูดบ้างแล้ว ดีใจๆ อย่างน้อยฟี่ก็ไม่ต้องโดดเดี่ยว และรู้สึกดีว่าตัวเองไม่ได้อยู่อย่างโดดเดี่ยวอีกต่อไปแล้ว รักคุณหมอ เอ็นดูฟี่น้อย รออัพอยู่นะคะ อยากอ่านเลิฟซีนคู่นี้จัง
    #2021
    1
    • #2021-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 46)
      13 สิงหาคม 2559 / 16:27
      มีอปสรรคคือคุระฮาโดลเลย ชีวิตช่างไม่มีความสุข 555 กัปตันคุโระจริงๆ เป็นสายS ที่ชอบเห็นคนทรมานใช่มั้ยคะ ส่วนหมอ เรื่องนี้จะได้มีเลิฟซีนมั้ยนะ ตอนจบอาจจะมีก็ได้ค่ะ 55 ;v;
      #2021-1
  8. #2020 PPYK287 (@praewpayom) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2559 / 11:34
    หน่วงจัง สงสารลูฟี่ ทั้งชีวิตความเป็นอยู่ที่ต้องคอยหวาดระแวงอยู่ตลอดเวลา ทั้งต้องเสียใจและเจ็บปวดที่หมอไม่ยอมเชื่อ แต่ฟี่ก็ยังเป็นฟี่ ถึงจะเสียใจแต่ก็ยังเข้าใจลอว์ ที่ลอว์ไม่ยอมเชื่อตัวเอง เป็นนิสัยคิดบวกที่น่ารักมากสมเป็นลูฟี่ แต่เราหน่วงอ่ะ สงสารฟี่ ฮือออออออ
    #2020
    1
    • #2020-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 46)
      13 สิงหาคม 2559 / 16:25
      นั่นสิ หน่วงมิใช่น้อย อยู่แบบไม่มีใครมานาน พอเจอคนที่น่าจะใช่ ก็ดันไม่เชื่อตัวเองซะงั้น ถ้าหมอไม่ยอมเชื่อนี่ หมออาจจะพลาดสิ่งสำคัญในชีวิตไปเลยนะคะ ;v;
      #2020-1
  9. #2019 APHIN.HOSHIZORA (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2559 / 23:08
    ถึงแม้ว่าลอว์จะยังคงไม่เชื่อเรื่องที่ลูฟี่พูด แต่ตอนนี้ในใจของลอว์ก็คิดถึงเรื่องของลูฟี่คนนี้แล้ว จำได้ว่าลอว์เป็นโรคแพ้ผู้หญิงอยู่ใกล้ไม่ได้ แต่น่าดีใจนะเนี่ยที่ลอว์เข้าใกล้ลูฟี่ได้แบบไม่เป็นไรเลย หรือจริงๆ แล้วเป็นเพราะลอว์ไม่คิดว่าลูฟี่เป็นผู้หญิงกันแน่นะ^^ อ่านถึงตอนนี้ก็ยังสงสารลูฟี่อ่า อันที่จริงเรื่องแฟนตาซีมันต้องไม่เศร้าแบบนี้สิ T^T เราเข้าใจความรู้สึกของลูฟี่เลย มีเรื่องราวที่เรารับรู้อยู่คนเดียว บอกใครไปก็ไม่มีใครเชื่อ ถูกมองว่าไม่ปกติ จึงได้แต่เก็บไว้กับตัวแบบนี้ แต่เราคิดว่าในใจลึกๆ ของลอว์ก็อยากยอมรับเรื่องที่ลูฟี่เล่าอยู่เหมือนนะ ไม่งั้นคงไม่รู้สึกถึงดาบคิโคคุตอนอยู่ในมือของตัวเองหรอก แต่เพราะว่าตลอดชีวิตของลอว์อยู่กับวิทยาศาสตร์และโลกของความจริง จึงไม่อาจเชื่อได้โดยง่าย จากการที่เรื่องที่ลูฟี่เล่ายังติดอยู่ในหัวลอว์แบบนี้ แสดงว่าในใจของลอว์กำลังต่อสู้กันระหว่างเหตุผลกับความเชื่ออยู่แน่ๆ หวังว่าจะมีเหตุการณ์ที่พิสูจน์ได้ว่าเรื่องที่ลูฟี่เล่าเป็นความจริงนะ

    แล้วตกลงภายในตะเกียงที่ลูฟี่ถือมานั่นเป็นภูติฝันหรือว่าหิ่งห้อยกันแน่เนี่ย แต่หิ่งห้อยอะไรจะมีสีฟ้าอ้ะ ลูฟี่จะเอาไปปล่อยเหรอ แล้วจะไปกับวาฬสีน้ำเงินตามที่พูดหรือเปล่า แล้วจะไปไหนกัน กลับไปโลกที่ลูฟี่จากมาเหรอ (จากชื่อเรื่องเรามโนว่าฟี่น้อยตกลงมาจากฟากฟ้า มาสู่อีกโลกหนึ่ง^^) คือว่า...เอาจริงๆ นะ ถ้าเราเป็นลอว์ เราก็ยากที่จะเชื่อในสิ่งที่ลูฟี่เล่าอ้ะ แต่เพราะเป็นลูฟี่เราก็พร้อมที่จะเชื่อ//เอ๊ะ ยังไง (>.<) แต่ที่แน่ๆ ลอว์จะไม่ยอมปล่อยให้ลูฟี่ไปไหนคนเดียวกลางคืนแน่นอน และบางทีคำตอบว่าสิ่งที่ลูฟี่พูดเป็นความจริงหรือไม่ อาจกำลังรอลอว์อยู่ในเส้นทางข้างหน้าก็ได้^^

    ที่ยูนถามว่าตกลงลูฟี่คิดไปเองหรือเป็นเรื่องจริง เราขอตอบว่าเป็นเรื่องจริงจ้า แม้ใจเราจะเอนไปทางไม่เชื่อ แต่ก็นั่นแหละ เพราะเป็นลูฟี่ เราจะเชื่อในสิ่งที่ลูฟี่พูดทุกอย่าง//ดังนั้น ฟี่น้อยอย่าทำให้เราหงายเงิบนา >< แบบนี้คิดถึงเรื่อง Life of Pi เลยเนาะ ที่สุดท้ายแล้วเราเลือกที่จะเชื่อในเรื่องใด^^
    #2019
    1
    • #2019-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 46)
      13 สิงหาคม 2559 / 16:24
      ลอว์ไม่ได้มองว่าฟี่เป็นผู้หญิงเลย เพราะงั้นเลยอยู่ใกล้ได้ 555 คือฟี่นี่แทบไม่ค่อยมีความเป็นผู้หญิงอยู่แล้วด้วยอ่ะเนาะ 555 ลอว์ก็อยากยอมรับนะ เพราะลึกๆก็เชื่อไปแล้ว แต่มันก็ยังมีแย้งๆ กันในใจอยู่บ้าง อย่างว่า ลอว์เรียนหมอมานี่นา

      ถ้าเทียบกับ life of Pร นั่นเป็นการเปรียบเทียบเชิงสัญลักษณ์ที่ให้คนดูเลือกจะเชื่อแบบไหน เค้าแบ่งทางเลือกเป็นสองฝั่งแต่แรกแล้ว คือแบบพ่อของPi ที่เชื่อวิทยาศาสตร์ กะ แม่ที่เชื่อในศาสนาและเทพแห่งพารมหณ์ เนาะ เราดูแล้วก็เลือกจะเชื่อว่ามีเสือจริงๆ ส่วนเรื่องนี มีคำตอบที่แน่นอนให้แน่ๆ จ้า
      #2019-1
  10. #2018 Buka (@bukazota) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2559 / 20:04
    ลอว์จะได้รู้ว่าสิ่งที่ฟี่น้อยพูดจริงไหมหรือแค่คิดไปเอง
    #2018
    1
    • #2018-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 46)
      13 สิงหาคม 2559 / 16:14
      ลอว์จะได้รู้ตอนหน้าละค่ะ ^^
      #2018-1
  11. #2017 ~๐๐Cmm_Penguin๐๐~ (@choimaymie) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2559 / 11:44
    ไม่ว่าจะชาติไหน ฟี่ก็ยังเป็นฟี่55555555555555
    #2017
    1
    • #2017-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 46)
      13 สิงหาคม 2559 / 16:13
      ฟี่เป็นคนเดียวที่จำได้เลยค่ะ 555 ยังเหมือนเดิมเลยนะ ^^
      #2017-1
  12. วันที่ 4 สิงหาคม 2559 / 10:40
    แงงง เค้าสงสารฟี่ค่ะ ไม่มีใครเข้าใจน้องเลยแม้แต่หมอ แต่มันก็ยากจริง ๆ ถ้าจะให้หมอเชื่อ ขนาดเรายังไม่เชื่อเลย-- /อ้าว 555 เรายังคิดอยู่ด้วยว่าฟี่อาจจะป่วยด้วยจริง ๆ หรือเปล่า แต่กระจกบานนั้นก็ทำให้คิดอีกว่าอาจจะไม่ได้ป่วย สรุปว่ารอเฉลยตอนหน้าดีกว่า ฮืออ ; _ ;
    #2016
    1
    • #2016-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 46)
      13 สิงหาคม 2559 / 16:12
      ยากจะเชื่อค่ะ มันก้ำกึ่งระหว่างป่วยจริงและไม่จริง ถ้ามันมีเรื่องพิศดารสุดๆ เกิดขึ้นจริงๆ ลอว์(และคนอ่าน)ก็คงจะเชื่อ แต่ตอนนี้ยังไม่มี ตอนหน้าเป็นบทจบแล้ว กำลังปั่น รอลุ้นอีกนิดนะคะ > <
      #2016-1
  13. #2015 iams0 (@rotttttttttttttt) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2559 / 08:32
    คิดว่าลึกๆแล้วลอว์เองก็เชื่อฟี่นะ แบบมันต้องมีส่วนหนึ่งของชาติก่อนทำให้ลึกๆลอว์เองก็คิดแบบนั้น แต่ลอว์คงย้อนแย้งตัวเองหรือเปล่าคะ เชื่อน่ะมันเชื่อแต่จะให้เชื่อมันดีหรอ เพราะลอว์เองก็เชื่อวิทยาศาสตร์ด้วยT-T
    #2015
    1
    • #2015-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 46)
      13 สิงหาคม 2559 / 16:09
      นั่นสิคะ ลึกๆ แล้วก็เคยเจอกันมาก่อน แต่คนที่โตมากับยุควิทยาศาสตร์แบบลอว์ก็น่าจะต้องปรับตัวอีกนิด ใช่ค่ะ มันเป็นอะไรที่ย้อนแยงมาก หลายอย่างก็ยังไม่ได้ชวนให้เชื่อตามซะด้วย ;v;
      #2015-1
  14. #2014 minixme (@swaggymg) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2559 / 23:47
    ตอนแรกก็ขำนะ จนกระทั่งลูฟี่พูดขึ้นมา เศร้าเลยอะ เสียใจแทน ฮื้อออ
    #2014
    1
    • #2014-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 46)
      11 สิงหาคม 2559 / 17:34
      ลูฟี่เรื่องนี้เป็นโดดเดี่ยวผู้น่ารัก ;v;
      #2014-1
  15. #2013 iams0 (@rotttttttttttttt) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2559 / 12:52
    เจ็บแทนT___T ลูฟี่คงรู้สึกโดดเดี่ยวมากแน่ๆ
    #2013
    1
    • #2013-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 46)
      3 สิงหาคม 2559 / 13:18
      ลอว์ยังไม่เชื่อฟี่เลย แต่อย่างว่า มันกระทันหันเกินไป เหลือเชื่อเกินที่ลอว์จะรับได้ TvT
      #2013-1
  16. #2010 Chocky (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2559 / 09:30
    สงสารลูฟี่ แต่เรื่องจะไปเปลี่ยนความเชื่อของลอว์นี่ คงเป็นไปได้ยากแน่ๆ อยากอ่านต่อจังค่า เข้าใจลูฟี่ของเค้าหน่อยเถอะน้า ToT
    #2010
    1
    • #2010-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 46)
      3 สิงหาคม 2559 / 13:16
      นั่นสิ ลอว์อยู่กับโลกความจริงมาทั้งชีวิต มาเจออะไรแนวๆ นี้เข้าเลยรับไม่ทัน ฟี่ก็อธิบายไม่เก่ง 55 ซื่อตรงเกินไปค่ะ ;v;
      #2010-1
  17. #2009 Garin.APH.HP. (@nail-45) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2559 / 08:15
    ในที่สุดก็ตามอ่านครบทุกตอนแล้ววววว>~<
    สนุกมากๆๆๆๆ ไม้ยมกล้านตัว
    รู้สึกสงสารหมอนะทีทำอะไรไม่ได้
    สงสารฟี่น้อยด้วย?????
    .
    .
    .
    หลังจากที่หายไปตั้งแต่แนะนำตัวเราก็โผล่มาให้กำลังใจแล้วนะค้าาาาาา>7<
    สู้ๆๆ
    #2009
    1
    • #2009-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 46)
      3 สิงหาคม 2559 / 13:14
      โอ้ ขอบคุณที่ตามอ่านค่า ขอบคุณสำหรับกำลังใจด้วยยย ^^

      ดีใจที่ชอบเรื่องนี้นะคะะ ฟี่น่าสงสารเนาะ ;v;
      #2009-1
  18. #2008 APHIN.HOSHIZORA (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2559 / 23:37
    แง สงสารลูฟี่อ่าา เข้าใจความรู้สึกของลูฟี่เลย คือเหมือนกับทุกสิ่งทุกอย่างที่วาดฝันไว้กำลังจะกลายเป็นจริง จะได้หนีออกจากกรงขังและโลกที่ไม่ใช่ที่ที่ตัวเองควรอยู่ แถมคนที่เป็นพันธมิตรคนสำคัญก็มาแล้ว จะได้เดินทางด้วยกันแล้ว ทุกสิ่งดูประจวบเหมาะ แต่ลอว์กลับไม่มีความรู้สึกอื่นใดตอบสนอง นอกจากมองลูฟี่เหมือนกับที่หลายๆ คนมอง มันทำให้ลูฟี่รู้ตัวว่าทุกอย่างไม่ได้เป็นแบบที่ตัวเองคิด ลอว์ก็เป็นเพียงแค่คนปกติคนนึงที่ไม่ได้เข้าใจอะไรในตัวลูฟี่เลย เหมือนกับทุกๆ คนที่ลูฟี่เจอ และทำให้ลูฟี่รู้ตัวว่าตัวเองอยู่ในโลกนี้เพียงลำพังอย่างแท้จริง โอ๊ยยย ทั้งเศร้าทั้งโดดเดี่ยวอ่า ลอว์มาเหมือนเป็นความหวังแต่สุดท้ายก็ไม่ใช่ เรารู้ว่าลอว์ไม่ได้อยากทำลายจินตนาการของลูฟี่หรอก แต่ในมุมมองของคนปกติที่เพิ่งพบกัน เรื่องของลูฟี่มันก็เหมือนเรื่องของคนสติไม่ดีคนหนึ่งเท่านั้น T^T

    ตอนที่ลูฟี่บอกว่าไม่เป็นไร คงจะรู้ตัวและตัดใจที่จะดึงลอว์ไปกับตัวเองแล้วสินะ หวังว่าลูฟี่จะเข้าใจความรู้สึกของลอว์ที่ส่งผ่านเหมือนลอว์เข้าใจลูฟี่นะ มันมีอะไรอื่นอีกไหมที่จะเหนี่ยวนำให้ลอว์สนใจเรื่องที่ลูฟี่บอกอ้ะ อย่างน้อยก็ฉุกใจคิดและพิสูจน์มันให้เห็นจริง ยูนบอกว่าห้องสมบัตินี้มีอะไรแปลกๆ อย่างอื่นอีก แล้วเป็นของที่หลงมาจากโลกคู่ขนาน ตกลงไม่ได้เป็นการระลึกอดีต แต่ลูฟี่มาจากอีกโลกหนึ่งเหรอเนี่ย ชื่อเรื่องนี่คือที่มาของลูฟี่หรือเปล่าเอ่ย^^ รออ่านส่วนที่เหลือนะยูน^^ ตอนนี้สงสารลูฟี่มากและเข้าใจลอว์ที่ไม่เชื่อเรื่องแบบนี้อ่ะ T^T
    #2008
    1
    • #2008-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 46)
      3 สิงหาคม 2559 / 13:13
      มีความน่าสงสาร แต่อย่างว่า หลายๆ อย่าง ประกอบกับคำพูดของฟฟี่ มันก็ฟังดูไม่สมเหตุสมผลและเลื่อนลอยจริงๆ นั่นละ หมอที่อยู่กับความจริงมาทั้งชีวิต ไม่เคยเจอแบบนี้ก็ต้องมีไม่เชื่อบ้างเนาะ ฟี่โดนลอว์ทำเสียใจซะแล้ว ฟี่ตัดใจง่ายๆ เลย เพราะพูดไปหมอตอนนั้นก็คงไม่ฟังอยู่ดี อารมณ์เหมือนไม่มีใครเชื่อตัวเองเลย คนเดียวในโลกจริงๆ ;v; ไว้วันนี้ปั่นเสร็จจะมาต่อจ้า
      #2008-1
  19. #2006 APHIN.HOSHIZORA (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2559 / 22:49
    ลอว์จะจำได้ไหม นั่นมันดาบของนายนะ แต่แค่ได้สัมผัสก็รู้แล้วใช่ไหมว่าดาบนี้มันพิเศษ ใจของลอว์จะเริ่มเอนเอียงตามลูฟี่บ้างหรือยังนะ^^ แต่ว่าในสายตาของคนปกติที่เพิ่งรู้จักกัน เรื่องที่ลูฟี่เล่ามันยากที่จะเชื่อจริงๆ ว่าลูฟี่เป็นคนปกติอ้ะ เอ่อ ปลาวาฬสีน้ำเงินบินได้ ภูต แถมดูเหมือนว่าจะออกเรือเช้ามืดพรุ่งนี้ เหมือนดูเป็นเรื่องจินตนาการเกินกว่าที่ลอว์จะยอมรับได้สินะ^^

    แต่ถึงอย่างนั้น ลอว์ก็ยอมยอมตามใจลูฟี่ ยอมถูกลากไปโน่นนี่ไม่ขัดขืนเลย หรือว่าอันที่จริงลอว์กำลังงงงวย ผสมกับความอยากรู้ก็เลยตามใจ555 แต่ลูฟี่นี่ร่าเริง ซุกซน แถมชอบผจญภัยสุดๆ ก็แน่ละเมื่อก่อนเคยเป็นยังไง เกิดมาชาตินี้ก็เป็นแบบเดิมยกเว้นเพียงร่างกาย แต่ลอว์ก็ไม่ได้คิดว่าลูฟี่คนนี้เป็นผู้หญิงเท่าไหร่นี่นะ555

    แบบนี้บ้าน (หรือปราสาท?) ของลูฟี่ก็เต็มไปด้วยของโบราณล้ำค่ามากมายเลยน่ะสิ จากดาบของลอว์ที่ค้นพบแสดงว่าหนึ่งในยุคสมัยในอดีตกาลอันยาวไกลคือยุคสมัยของโจรสลัดสินะ รู้สึกสงสารลูฟี่จัง ระลึกชาติได้แถมยังจดจำได้มั่นคง แล้วแสดงมันออกมาอย่างเปิดเผย มันทำให้ลูฟี่กลายเป็นคนไม่ปกติสำหรับคนอื่น และเป็นคนเสียสติที่น่ารำคาญน่ากำจัดทิ้งสำหรับผู้ดูแลอย่างคุโระ ดูเหมือนว่าลูฟี่กำลังรอ 'โทราโอะ' อยู่ใช่ไหมเนี่ย แต่โทราโอะในชาตินี้ยังจำอะไรไม่ได้เลยอ่ะ หวังว่าดาบคิโคะคุจะช่วยให้ลอว์นึกอะไรได้บ้างนะ อย่างน้อยดาบเล่มนี้ก็เคยช่วยชีวิตลูฟี่ พันธมิตรคนสำคัญของนายนะลอว์

    ปล. กระจกที่ลอว์เห็นนั่น มีถ้อยคำสลักว่า 'คุณจะมิได้เห็นใบหน้า หากแต่เห็นความปรารถนาในหัวใจ' หรือเปล่าเอ่ย^^ ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ยืนยันว่าใจของลอว์ยังยึดมั่นอยู่กับลูฟี่ที่เป็นรักแรกสมัยมัธยมมาตลอด โธ่ คุณหมอคะ ได้โปรดตัดใจจากลูฟี่คนนั้นและลองเปิดใจให้ลูฟี่คนนี้สักนิด คนนี้แหละคือรักแท้คู่แท้ของคุณหมอละ
    #2006
    1
    • #2006-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 46)
      1 สิงหาคม 2559 / 02:25
      ใช่ๆ มันมีความไม่ปกติหลายอย่างตั้งแต่ปลาวาฬสีน้ำเงนแล้ว 555 ฟี่พูดตามที่ตัวเองคิด ส่วนลอว์ที่อยู่ในหลักการ และเรื่องแบบวิทยาศาตร์ย่อมไม่เชื่ออยู่แล้ว รับไม่ได้ และเสียใจด้วย ที่รู้ว่าฟี่ไม่ปกติ (ในมุมมองที่ลอว์คิด)

      ใช่จ้า ห้องสมบัติที่ถูกปิดตามนี้ มีของแปลกๆ ซ่อนอยู่เต็มไปหมด เราก็อยากอธิบายให้มันชัดการนี้เรื่องข้าวของที่หลงมาให้ยุคนี้ คืออารมณ์มันเป็นเหมือนมิติคู่ขนานอ่ะ คนละโลกกัน กับโลกโจรสลัด แต่ก็มีของที่เชื่อมโยงตัวตนที่โลกโน้นกับโลกนี้เหลืออยู่ ง่า (หรือเราจะเลือกเขียนเรื่องยากไป55 Orz)

      ปล. 55555 กระจกนั่น ในแฮรี่ เออ ใช่ นี่มันเหมือนกันเลยนี่นาา
      #2006-1
  20. #2005 zmbyun (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2559 / 17:12
    อาจจะมีพลังงานบางอย่างซ่อนอยู่ก็เป็นได้~...5555555555555

    รีบจำได้ไวๆนะลอว์ อย่าปล่อยให้ฟี่น้อยต้องอยู่คนเดียว
    #2005
    1
    • #2005-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 46)
      1 สิงหาคม 2559 / 02:20
      พลังงานอะไรสักอย่าง 555 ลอว์ไม่เชื่อเรื่องลึกลับเลย มาเจอแบบนี้ มีเหวอแน่ๆ ค่ะ 555

      ต้องยอมเปิดใจอีกนิดนะะ
      #2005-1
  21. #2003 PPYK287 (@praewpayom) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2559 / 13:19
    หู้วว คุณหมอคงจะทำใจเชื่อยากนะเนี่ย มีแต่เรื่องไม่น่าเชื่อเต็มไปหมดแล้ว แล้วอย่างนี้ลูฟี่จะทำยังไงให้โทราโอะเชื่อล่ะเนี่ย ดูเหมือนว่าคุณหมอจะเชื่ออะไรที่เป็นวิทยาศาสตร์มาก เรื่องเหนือธรรมชาติแบบนี้คงทำเอาโทราโอะเหวอไปพักใหญ่เลยแหละ
    #2003
    1
    • #2003-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 46)
      1 สิงหาคม 2559 / 02:19
      เป็นคนยุคใหม่ แถมยังเป็นหมอ เรื่องลึกลับเหนือธรรมชาตินี่ไม่ค่อยจะได้เคยสัมผัสมาก่อน 555 ลอว์ไม่เชื่อง่ายๆ อย่างว่าจริงค่ะ สงสารฟี่เบาๆ พยายามอีกหน่อยนะ ;v;
      #2003-1
  22. #2002 Puntira Kusolruangchai (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2559 / 11:34
    ลอว์จะจำได้ไหมนี่
    #2002
    1
    • #2002-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 46)
      1 สิงหาคม 2559 / 02:17
      นั่นสิ ลอว์ควรเปิดใจอีกนิดค่ะ ;v;
      #2002-1
  23. #2000 Buka (@bukazota) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2559 / 20:53
    มีดาบของลอว์ที่เป็นโจรสลัดด้วยเรื่องนี้ลอว์คุงต้องหาทางพิสูจน์
    #2000
    1
    • #2000-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 46)
      1 สิงหาคม 2559 / 02:16
      มีความแฟนตาซีค่ะ 55 ลอว์ได้เจอพันธมิตรในชาติก่อนด้วยนะ ^^
      #2000-1
  24. #1999 moon (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2559 / 19:37
    โอ๊ย อยากให้ลอว์ความทรงจำกลับมาเร็วๆไม่อยากให้ลูฟี่ถูกทิ้งแบบเป็นเพียงคนเดียวที่จำได้
    #1999
    1
    • #1999-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 46)
      1 สิงหาคม 2559 / 02:16
      ลอว์อยู่ในโลกปัจจุบัน แถมเชื่อในวิทยาศาตร์ลอว์ต้องเปดใจให้ฟี่อีกนิดค่ะ ;v;
      #1999-1
  25. #1997 blueblack (@lessyou) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2559 / 16:37
    สนุกกกกกกมากกกกกกกเลยยยยยค้าาาาาาาาาาชอบแนวแฟนตาซีผจญภัย
    #1997
    1
    • #1997-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 46)
      1 สิงหาคม 2559 / 02:13
      ขอบคุณมากค่ะะ ดีใจที่ชอบนะคะ > < อยากให้ออกมาวรรณกรรม + แฟนตาซีหน่อยๆ แฮ่ๆ
      #1997-1