[ONE PIECE] All Luffy project 2 !

ตอนที่ 60 : [doflamingo x luffy] 7 deadly sins

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,842
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    19 ธ.ค. 60










****










- - ความมืดกล้ำกราย - -








**note**


- เรื่องนี้โทนดาร์กนะคะ ^^























เขาคิดว่าทุกวันที่ผ่านมาช่างแสนธรรมดา ปรารถนาอยู่ในส่วนลึกว่าอยากจะพบเจออะไรที่ตื่นเต้นเร้าใจ พันลึกพิศดารอย่างที่จิตวิญญาณแห่งการผจญภัยในหัวใจโหยหา ทว่าสิ่งที่ได้เจอในครั้งนี้ มันช่างแตกต่าง ขั้นกว่าความพิศดารจนพาลน่าสะพรึง ทำได้เพียงหาโอกาสหนีเอาชีวิตรอดไปให้ได้เท่านั้น และหลังจากนั้น ทุกวันที่แสนธรรมดา ก็กลายเป็นสิ่งที่เขาอยากได้คืนมาแทน...บ้าชะมัดเลยจริงมั้ย ?

 





ภายใต้แสงสลัวสีส้มอ่อนจางจากเปลวเทียนที่ใกล้จะมอดดับ เสียงจุ่มน้ำหมึกย้ำๆ เพื่อควานหาเศษเสี้ยวของหยาดหมึกดังสะท้อนอยู่ในยามวิกาลที่ไร้ซึ่งเสียงใดนอกจากเสียงกรนต่ำรอบด้าน ข้างหลังเก้าอี้ไม้เป็นกองกระดาษซึ่งถูกขยำทิ้งไปไม่น้อยเนื่องจากคนเขียนยังไม่ค่อยพอใจเนื้อหาที่ตัวเองเรียบเรียงนัก




“พี่ซาโบ...อือ เติม ที่รัก ไปด้วยดีมั้ย?” เสียงเล็กพึมพำขณะพยามเค้นสมองหาถ้อยคำดีๆ มาประเหลาะพี่ชายเจ้าระเบียบ




“พี่ซาโบที่รัก ชีวิตในเมืองของเราสงบเงียบ เรียบง่ายเช่นทุกวัน ข้ารู้สึกภูมิใจในตัวพี่ที่ได้เป็นถึงบาทหลวงประจำเมือง แต่ภาระหน้าที่ของท่าน ข้าไม่อาจแบ่งเบาได้ และข้าก็มีความฝันอยากออกทะเลไปท่องเที่ยวมานาน ดังนั้น...”




ดังนั้น...เขาจุ่มหมึกลงบนจุดนี้ คำว่า คืนนี้ข้าจะไปแล้ว เนิ่นนานไม่อาจจรดเขียนต่อไปได้




สำหรับลูฟี่ นี่เป็นการตัดสินใจครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตเลยก็ว่าได้ แต่เล็กจนโตเขาอาศัยอยู่กับซาโบในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ณ เมืองท่าติดทะเลแห่งนี้ ภายใต้การเลี้ยงดูด้วยลำแข้งและไม้เท้าของผู้ดูแลที่ถึงจะได้รับทรัพย์สินช่วยเหลือจากทางการ แต่นั่นก็ไม่ได้ตกมาถึงปากท้องเด็กๆ อย่างพวกเขาสักเท่าไร




หลังต่อสู้เลี้ยงชีวิตมาพร้อมๆ พี่ชายได้ 15 ปี ผู้ดูแลใจโหดก็สิ้นใจไปด้วยโรคชรา กิจการสถานรับเลี้ยงเด็กดูทรงจะไปไม่รอด ถ้าไม่เพราะมีคนใจบุญนิรนามคนหนึ่งยื่นมือเข้ามาให้ทุนสนับสนุนช่วยเหลือ ประจวบเหมาะกับที่พี่ซาโบได้ตำแหน่งบาทหลวงประจำเมือง แม้จะเป็นตำแหน่งฝึกหัด แต่ก็ได้รับเบี้ยหวัดเช่นกัน ด้วยฐานะเช่นนี้นับว่าชีวิตพี่เริ่มจะมีความมั่นคงแล้ว แถมอีกไม่นานซาโบก็ต้องออกจากสถานรับเลี้ยงแห่งนี้อยู่ดี เขาเองก็อยากจะเดินตามความตั้งใจของตัวเองเหมือนกัน




คิดพลางหม่นเหม่อสายตาลอยล่องออกไปนอกหน้าต่าง ไม่ว่าจะกี่ยุคสมัย ท้องทะเลก็คือความลึกลับ และความท้าทายสำหรับลูกผู้ชายที่หลงใหลในการผจญภัยเสมอ เรือเรดฟอร์สเทียบท่ารออีกแค่คืนเดียวเท่านั้น ใจนึงเขาอยากจะโจนทะยานลงเรือไปซะให้รู้แล้วรู้รอด แต่อีกใจก็ยังแอบห่วงพวกเด็กๆ ที่เหลือในบ้านเหมือนกัน....อีกอย่าง




“ซาโบจะเหงามั้ยนะ?” มือเล็กเท้าคางกับโต๊ะ พลางทอดถอนใจ ก็...ช่างกล้าคิด เขาเหงาน่ะมันแน่ แต่พี่ชายผู้แกร่งกล้าคนนั้นคงไม่รู้จักความรู้สึกนี้หรอกมั้ง ??




“อือหึ เหงาสิ ว่าแต่ในนั้นเขียนคำว่า ที่รัก ด้วยเหรอ?”




เสียงนุ่มทุ้มที่เจือแววขบขันจู่ๆ ก็ดังขึ้นข้างหู คนเหม่อลอยดึงสติได้ก็โผตัวลงไปบังจดหมายไว้จนมิดทันที เหลียวกลับไปมองก็เห็นเจ้าของทรงผมหยักศกสีเหลืองประกายทองในชุดคลุมบาทหลวงพร้อมผ้าพันคอสีม่วงอ่อน กำลังยิ้มเยือนส่งให้แล้ว มะ มาตั้งแต่เมื่อไร แต่อ่านเจอคำว่า ที่รัก ไปแล้วปิดไปก็ไร้ประโยชน์น่ะสิ




“ซาโบ !




“ชู่ว...เด็กๆ เข้านอนหมดแล้ว มาทางนี้กันเถอะ”




บนใบหน้าผู้เป็นพี่ฉาบเคลือบไว้ด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนยามชักชวนเขาเดินไปทางบันไดที่เชื่อมต่อกับปะตูเล็กๆ บนหลังคาบ้านสีเทาหม่น นี่คือช่องทางที่ปกติแล้วใช้สำหรับปีนขึ้นมากวาดหิมะและเศษใบไม้ไม่ให้มากระจุกตัวอยู่ที่รางน้ำฝน แต่สองพี่น้องมักจะใช้ปีนขึ้นมานั่งเล่น หรือปรับสารทุกข์กันตามประสาผู้ประสบชะตากรรมเดียวกันบ่อยๆ




อีกเพียง 2 วันลูฟี่ก็จะย่างเข้าปีที่ 16 ของชีวิตแล้ว เนื้อหาในจดหมายถือเป็นการตัดสินใจอันหนักหนา แต่ฝีเท้าซาโบก็ช่างเบาเสมอต้นเสมอปลาย เวลาที่พี่คนนี้ย่องเข้ามาหาจากด้านหลังไม่เคยสักครั้งที่เขาจะรู้ตัว คนคิดหนีออกจากบ้านเหล่มองคนจับได้ก่อนจะลูบหัวยิ้มเก้อเขิน




“โดนผมแดงกล่อมมาอีกแล้วสิ?” ซาโบถามพลางย้ายผ้าพันคอสีม่วงของตัวเองไปพันรอบคอน้องชายแทน กลุ่มโจรสลัดที่กำลังสร้างตำนานเป็นที่เลื่องลือไปไกลหลายน่านน้ำกลุ่มนั้นหลายปีที่ผ่านมา ต้องมีสักครั้งในหนึ่งปีที่แวะมาทักทายน้องชายของเขา




“ฮื้อ แถมอุซปยังบอกว่าในทะเลมีสมบัติเยอะแยะ ได้ไปเปิดหูเปิดตาในสถานที่ใหม่ๆ ด้วย” เขารีบเสริมด้วยดวงตาเป็นประกาย




“ฟังดูน่าสนุกจริงๆ นั่นละ” ซาโบพยักหน้า




“พี่จะให้ข้าไป ?” เขาถามอย่างไม่แน่ใจ




“จะไปจริงๆ งั้นเหรอ ?” กลับได้เป็นน้ำเสียงเบาหวิวและแววตาที่หม่นแสงลงของพี่ชายตอบกลับมาแทน




“ข้า...” ลูฟี่อึกอัก ปกติเห็นชอบยิ้มเยือน แถมยังแกร่งที่สุดในกลุ่มเด็กกำพร้า ไอ้อาการเหมือนลูกสุนัขตกบ่อน้ำหิมะแบบนี้เขาย่อมไม่เคยเห็น




“ดูเอาเถอะ ซักผ้า ทำกับข้าว คอยดูแลพวกเราก่อนเข้านอน บ้านเด็กกำพร้าของเราอบอุ่นและมีความสุขได้ขนาดนี้ก็เพราะเจ้า ลำพังข้าเองคงทำคนเดียวไม่ไหว”




“ซาโบจะอยู่ที่นี่กับพวกเราต่อหรือ ?” นัยน์ตากลมสุกใสลุกวาวขึ้นเล็กน้อยน้อย เขานึกว่าพี่ต้องย้ายเข้าไปอยู่กับพวกคาทอลิกในโบสถ์ซะอีก




“ก็ใช่น่ะสิ นอกจากคิดหนีออกจากบ้านแล้ว เจ้ายังจะผลักไสข้าไปที่ไหนอีก?”




“เจ้าพวกนั้นบอกว่าอาหารฝีมือข้ารสชาติไม่ได้เรื่อง”




คนตัวเล็กกอดอกเอ่ยเสียงแง่งอน พอซาโบพูดถึงเรื่องซักผ้าทำกับข้าวแล้ว เขานั้นทำไม่ได้เรื่องสักอย่าง แต่ก็ไม่เห็นมีหน้าไหนคิดจะรับหน้าที่พรรค์นั้นจริงๆ จังๆ นอกจากเขาสักคน




“ปากดีก็เท่านั้น ขาดเจ้าไปไม่ได้หรอก” ซาโบหัวเราะ ในบรรดาเด็กไร้ญาติขาดมิตรสิบกว่าชีวิต ก็มีเขาและลูฟี่นี่ละที่อายุมากที่สุด เจ้าทโมนพวกนั้นรักและหวงแหนพี่คนรองจอมซนของบ้านแค่ไหน มีหรือเขาจะดูไม่ออก




“ถึงอย่างไร ข้าก็ยังใฝ่ฝันถึงทะเล” ประกายคลื่นสีฟ้า ถ้อยคำที่ร้อยเรียงมาจากประสบการณ์โชกโชนอันแสนมหัศจรรย์ของพวกแชงค์ล่อลวงเขามานานปี




“ท่านว่ามังกรมีอยู่จริงหรือไม่ ว่ากันว่าพวกมันอาศัยอยู่ในห้วงทะเลอธนการที่ลึกสุดหยั่ง ในพระคัมภีร์กล่าวถึงปาฏิหาริย์หลายประการ ซาโบ...สิ่งเหล่านั้น มีอยู่จริงหรือไม่?”




ชั่วอึดใจที่นัยน์ตาสีฟ้าแกมเขียวราวท้องทะเลอันไพศาลทอดมองนิ่งบนใบหน้าของน้องชาย ซาโบกระตุกยิ้มสั้นๆ พ่นควันขาวเบาบางออกมา “เจ้าว่ามีจริงมั้ยละ ?”




“ท่านเป็นบาทหลวง คำถามเช่นนี้ มีหรือที่ควรถาม ?” เจ้าตัวยุ่งสวนได้เจ็บแสบ ทั้งยังย้อนด้วยสีหน้าซื่อบริสุทธิ์อีกต่างหาก




“ด้วยศรัทธาอันแรงกล้า นามธรรมนั้นก่อเกิดเป็นตัวตนที่จับต้องได้...แน่นอนว่าบาปร้ายทั้งปวงย่อมไม่ต่างกัน” คำพูดของบาทหลวงฝึกหัดฟังดูคลุมเครือทั้งยังเคร่งขรึมจริงจังมิใช่น้อย คนไม่ถนัดใช้หัว เลิกคิ้วน้อยๆ ก่อนพยักหน้าเออออตามไปทั้งอย่างนั้น




“ท่านไม่ให้ข้าไป ข้าก็จะอยู่กับท่าน”




ถึงจะดื้อดึงแค่ไหน คนที่เขาเชื่อฟังที่สุดก็ยังเป็นซาโบอยู่ดี เห็นมั้ยละ พี่น่ะเหงาจริงๆ เสียด้วย แค่เขาบอกจะไป ยังทำแววตาแบบนั้นแล้ว...นี่เป็นอีกเหตุผลที่เขากะจะทิ้งจดหมายไว้แล้วชิ่งไปเลย ใครจะไปทนท่าทีที่จู่โจมเข้ามาในใจตรงๆ แบบนี้ได้ล่ะ? 




“ยอมแพ้ง่ายขนาดนั้นเชียว?” ชายหนุ่มในชุดบาทหลวงสูงศักดิ์หัวเราะ แม้จะเป็นรอยยิ้มกระหยิ่ม แต่บนใบหน้าพี่ก็ยังดูอ่อนโยนน่ามองอยู่ดี ลูฟี่ยู่ปาก ส่งเสียงหึไปหนึ่งคำ




“ถ้าไม่เพราะท่านรั้งข้าไว้ละก็...” เขากอดอก ให้ตายเถอะ พอพูดออกไปก็ชักจะคันคะเยอในใจแปลกๆ ท่านเป็นคนสำคัญของข้า ข้าก็ยังสำคัญต่อท่าน ยุติธรรมดีแล้ว ในเวลาเช่นนี้ เด็กน้อยอดยิ้มแป้นออกมาไม่ได้




“บ้านเด็กกำพร้าจะขาดแม่บ้านได้อย่างไร” แว่วเสียงทุ้มต่ำพึมพำแผ่วเบาราวภูติพรายกระซิบ




“หือ ท่านว่าอะไรนะ?” ลูฟี่กระพริบตาปริบๆ




“บ้านเมืองไม่ได้ปลอดภัยนัก เจ้าอยู่ก่อน คอยดูแลพวกเด็กๆ จนกว่าเราจะหาคนช่วยได้” ซาโบเอ่ยเสียงเคร่งขรึม กลบซ่อนแววตาพราวระยับอย่างนึกขันไว้จนมิด “ไว้เจ้าเป็นผู้ใหญ่เมื่อไร เราค่อยมาพูดเรื่องนี้กันอีกครั้งดีมั้ย?”




“ท่านว่าไงว่าตามกัน” ลูฟี่พยักหน้า เขายินดีพับความฝันที่จะได้ออกท่องทะเลไปชั่วคราวก่อน เหตุผลของพี่ฟังขึ้นอย่างยิ่ง ลึกๆ แล้ว เขายังห่วงพวกเด็กๆ ฟันไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมพวกนั้นอยู่เล็กน้อย




“โชคดีเหลือเกินที่พวกเรายังมีผู้อุปถัมป์นิรนามคนนั้น เงินที่เขาส่งมาให้ปีละครั้ง ใช้ได้เหมาะสมเพียงพอในหนึ่งปีจริงๆ”




ลูฟี่พูดอย่างเริงร่า ราวกับผ่านการเฝ้ามองและกะเกณฑ์มาอย่างดีพร้อม เงินทองพวกนั้นใช้ซื้อเครื่องอุปโภค เครื่องนอน เสื้อผ้ากันหนาวได้สบายๆ จะพูดว่าบ้านเด็กกำพร้าของพวกเราหรูหรากว่าสถานรับเลี้ยงที่อื่นไปอีกระดับตั้งแต่ได้ผู้อุปถัมป์มือหนักรายนี้ยื่นมือเข้ามาช่วยก็ไม่ผิด “เนอะ ซาโบ?” เขาหันมาขอความเห็นพี่ชายที่เงียบไป เรื่องเช่นนี้ไม่กล่าวถึงเลยออกจะผิดต่อผู้สนับสนุนใจบุญคนนั้นไปนิด




“เจ้าว่าไงว่าตามกัน” ซาโบพยักหน้าเนือยๆ จ้องมองตรงไปยังกลุ่มหมอกขาวขมุกขมัวที่โรยตัวเข้ามาใกล้อย่างเชื่องช้า ครู่หนึ่งจึงชวนน้องชายช่างพูดลงจากหลังคาบ้าน เข้าสู่นิทรารมย์ใต้ผ้าห่มอันแสนอบอุ่นด้วยกัน

 







สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า คอมโบ อยู่เลยเนินเขาที่ขวางกั้นระหว่างเมืองหลวงและพื้นที่ชนบทไประยะหนึ่ง ใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงในการเดินทางไปมาหาสู่เพื่อซื้อหาแลกเปลี่ยนของใช้จำเป็น เช้าตรู่ของทุกวันในยามที่พระอาทิตย์ยังไม่ทันจะจรดเส้นแบ่งระหว่างท้องฟ้ากับผืนดิน บาทหลวงฝึกหัดที่เหล่าผู้คนให้ความศรัทธาอย่างซาโบจะออกเดินทางไปพร้อมกับรถม้าที่มารับส่งทุกวัน




เลยออกไปทางทิศตะวันออกมีสวนผักเล็กๆ ที่พวกเขาและเด็กๆ ออกแรงหว่านปลูกขึ้นมาเอง ซาโบมักสรรหาเมล็ดพันธุ์ดีๆ มาให้ ไม่ว่าจะเป็นเบอร์รี่ ผักกาด ลูกพลัมต่างก็ถูกปลูกปนรวมอยู่ในแปลงผักเล็กๆ นี้ เช้าตรู่หลังจากพี่ชายออกไปทำงานได้ไม่นาน ลูฟี่จะชวนเด็กๆ มาช่วยกันเลือกผักผลไม้ที่สุกจนทานได้ด้วยกัน นี่คือกิจวัตรประจำวันที่แสนจำเจ เขาเบื่อก็จริงแต่ไม่เคยนึกรังเกียจ พืชพรรณคือแหล่งกำเนิดชีวิต พวกเขาโชคดีมากที่สามารถเพาะปลูกอาหารชั้นดีได้ด้วยตัวเอง




กลิ่นผลพลัมสุกปลั่งหอมอวบกรุ่นกระแสไอเย็นชื้นของอากาศยามเช้า ลูฟี่บอกให้พวกเด็กๆ หอบตะกร้าที่ใส่ผักผลไม้จนเต็มกลับเข้าบ้านไปก่อน ความเงียบงันและกลิ่นอายธรรมชาติทำเอาใจเขาลอยไปไกลถึงเรือเรดฟอร์สอีกครั้ง หากตอนนี้เขายืนอยู่บนเรือลำนั้น ชีวิตอันเรียบง่าย ณ ขณะนี้คงเลือนหายไปพร้อมเมฆหมอก ได้ออกผจญภัยกับแชงค์ ที่นั่นจะมีทั้งกลิ่นคมโลหะและคาวเลือด การฆ่าฟัน...ที่ๆ เขาปรารถนา




ไม่...




ราวกับตื่นจากฝันอันแสนวาบหวาม ร่างเล็กๆ สะท้านเฮือกใหญ่ คล้ายกับเผลอก้าวเข้าไปในประตูต้องห้ามแห่งโลกมืด ลูฟี่ส่ายหน้าสลัดความคิดเพ้อเจ้อชั่วแล่นนั่น คาวเลือดงั้นหรือ ไม่ใช่ เขาแค่อยากจะออกผจญภัยเท่านั้น เขาไม่ได้...




“ทำไมถึงชอบปฏิเสธตัวเองนัก”




สุ้มเสียงปริศนาแทรกกลางเข้ามาในห้วงสำนึก ลูฟี่เงยหน้าขึ้น พลันรู้สึกถึงเงามืดมิดที่อยู่เบื้องหน้า เงาดำที่เหมือนจะกลืนกินลึกเข้ามาในจิตวิญญาณนี้ เป็นเหมือนอุปทานอันน่าประหลาด อาจเป็นเพราะเมื่อกี้เขากำลังครุ่นคิดถึงเรื่องน่ากลัวอยู่นั่นเอง




“เจ้าคือ...?” นั่นคือคำถามแรกสำหรับชายปริศนา ที่อยู่ๆ ก็เข้ามาในเขตบ้านของเขา ซ้ำยังเอ่ยถ้อยคำปริศนา



ลูฟี่มองลักษณะของฝ่ายตรงข้าม คนๆ นี้อยู่ในอาภรณ์เรียบหรู เส้นผมสีเหลืองทองตัดสั้น บุคคลิกองอาจเหมือนพวกนักรบ แต่ความกรุ่มกริ่มในแววตาคล้ายพวกพ่อค้าที่เจนจัดหรือขุนนางในราชสำนัก ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นชนชั้นสูง และถึงเขาจะนั่งยองเท้าคางมองเขาอยู่ฝั่งตรงข้าม แต่ความสูงสง่าและราศีของคนแปลกหน้าคนนี้ก็ยังดูเด่นสะดุดตาอยู่ดี




“เจ้าไม่รู้จักข้า?” ดวงตาคมเรียวคล้ายเหยี่ยวของคนๆ นั้นโค้งขึ้นเล็กน้อย ทั้งขบขันทั้งประหลาดใจ




“งั้นเจ้าคงรู้จักข้า” ลูฟี่สวนกลับทั้งรอยยิ้ม เจตนาของคนแปลกหน้าเขาไม่รู้ แต่คนประเภทนี้จะมีธุระอะไรกับสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าเล็กๆ แบบนี้กัน?




“ชื่อของข้า...อืม ไม่ได้ออกนาม แต่มันแปะหราอยู่บนหนังสือสัญญา และรายนามผู้บริจาคของที่นี่ ดูเหมือนจะมีข้าเพียงคนเดียวเสียด้วย” น้ำเสียงทุ้มต่ำบ่งบอกระดับความมั่นหน้าและมั่นใจ ลูฟี่เหล่สายตามองคนพูดอีกครั้ง ลักษณะภายนอก...ดูมีสตังค์อย่างว่า แต่ท่าทีเย่อหยิ่งพองขนแบบนี้ ห่างไกลจากในจินตนาการของเขาไปโข จะว่าน่าหมั่นไส้หรืออะไรดี ?




“ท่านนี่เอง” เขาสลัดความคิดเชิงร้ายทิ้ง ผุดลุกขึ้น ทั้งยังยื่นมือไปช่วยพยุงอีกฝ่ายให้ลุกขึ้นด้วย




“ไปที่บ้านพักกันเถอะ ข้าว่าพวกเด็กๆ คงอยากจะขอบคุณท่านมากเหมือนข้าแน่ๆ” ลูฟี่แย้มยิ้มสดใส ก่อนเหลียวมองมือใหญ่ที่ยังไม่ยอมปล่อยมือจากเขางงๆ ครู่หนึ่งจึงชักหัวคิ้วสงสัย




“ท่านคงไม่ต้องให้ข้าเดินจูงท่านไปถึงที่หรอกนะ ?”




“เจ้าถือ?”




“...ข้าถือ” มีคนไม่ถือด้วยรึ ?




“ข้ากลัวหลง” อีกฝ่ายหน้ามึนมาก ลูฟี่มุมปากกระตุก ตอนแรกไม่ได้รู้สึกอะไร แต่มือปลาหมึกของผู้ใหญ่โข่งคนนี้มันช่าง...ไหงเอาแต่บีบๆ นวดมือเขาเล่นมาสักพักแล้ว ??




“บ้านข้าอยู่ใกล้แค่นี้ท่านก็เห็น”




ร่างเล็กบุ้ยหน้าไปทางบ้านไม้หลังเล็กที่ถูกซ่อนอยู่หลังเงาต้นสน ใช่ว่าเขาจะไม่ขืนมือออกห่าง แต่เรี่ยวแรงของผู้บริจาคนิรนามคนนี้กลับมากมายมหาศาลจนเขาอดประหลาดใจไม่ได้ ไหงพวกขุนนางมีแรงเยอะกว่าชนชั้นแรงงานอย่างเขาได้ ?




“บริการผู้มีพระคุณหน่อยจะเป็นไร ข้าแก่แล้ว”




โอโห สุดยอดแห่งความทานทนของใบหน้า ลูฟี่รู้สึกเหมือนร่างกายใกล้จะแข็งเป็นหินอยู่ร่อมร่อ แม้แต่รอยยิ้มที่เตรียมไว้ยังแข็งค้าง ผู้มีพระคุณนิรนามผู้นี้ออกจะมีพฤติกรรมแปลกประหลาดไปหน่อยแล้ว...




“ช่างเถอะ” ด้วยความมองโลกในแง่ดีกว่าปกติ เขายินยอมจูงมือเด็กโข่งนิรนามเดินตามกันมาต้อยๆ ตัวเขาขึ้นชื่อเรื่องการปรับตัว อีกไม่นานอาจจะพอรับได้ก็ได้มั้ง ?




“ดีจริง ไม่เสียแรงที่ได้พบกันอีกครั้ง”




ชายผู้มีระดับหนังหน้าหนากว่าปกติกระหยิ่มยิ้ม เดินเรื่อยๆ ขึ้นมาเคียงข้างเขา สอดประสานนิ้วมือทั้ง 5 เข้ามาในอุ้งมือนุ่มนิ่ม บีบเบาๆ ราวตั้งใจแสดงความเป็นเจ้าของ ขนอ่อนทั่วกายคนตัวเล็กลุกชันขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนจะกลายเป็นร้อนซู่อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน พฤติกรรมแบบนี้ไหนเลยเขาจะเคยพานพบ ในหัวเล็กๆ คิดแต่จะเดินไปให้ถึงบ้านไวที่สุด เลยมองข้ามประโยคแปลกๆ ที่อีกฝ่ายพูดไป




“ท่านหิวมั้ย?” หลังท่องคำว่า ผู้มีพระคุณ วนไปเวียนมาในหัวเกือบสิบรอบ ลูฟี่ก็หันไปอมยิ้มกับคนๆ นั้นได้อีกครั้ง




“ข้า...” คนตัวโตข้างๆ อ้าปากเตรียมตอบแต่หยุดไป เหมือนเกรงจะหลุดความลับบางประการ ทำเพียงส่งยิ้มน่ามองให้คนถามครู่หนึ่ง ก่อนตอบกลับด้วยน้ำเสียงอันเปรมปรีด์




“หิวมาก็ตั้งนาน ทนอีกสักระยะยังพอได้ !




“ออ” ลูฟี่พยักหน้า เข้าใจว่าอีกฝ่ายคงไม่ได้อยากทานอะไรที่สถานรับเลี้ยงเด็กกระจ้อยร่อยแห่งนี้นัก พวกเด็กๆ ในบ้านยืนมุงการมาของพวกเขามาสักระยะแล้ว ครั้นเดินเข้าไปใกล้ หลายๆ คนจึงออกมายืนเรียงรายงานตัวอยู่หน้าบ้าน




“ทุกคน นี่คือผู้มีพระคุณนิรนามของเรา ขอบคุณเขาซะสิ”




ลูฟี่ไม่คิดจะถามชื่ออีกฝ่าย เพราะพอจะรู้ว่าหากเขาไม่ยอมบอกแต่แรก เขาคงไม่สะดวกใจจะเปิดเผยนัก เมื่อผู้นำตัวจริงของบ้านเอ่ยปาก เด็กน้อยกว่าสิบชีวิตบ้างก็ย่อตัวทักทายอย่างสุภาพ บ้างก็เพียงส่งยิ้ม มีอยู่คนที่ถามออกมาอย่างพาซื่อ




“ทำไมท่านถึงจับมือพี่ลูฟี่ไม่ปล่อยเลย?”




“นั่นสิ ท่านชอบเขารึ?”




“ใช่ ข้าชอ...” ไวกว่าครั้งไหน เจ้าบ้าข้างกายเขาเอ่ยปากออกมารวดเร็ว พอๆ กับศอกหลุนๆที่กระทุ้งใส่หน้าท้องคนตอบ ผู้ประทุษร้ายตัวน้อยหันไปฉีกยิ้มเริงร่าให้เจ้าผู้มีพระคุณหน้ามึนนั่น แสร้งหัวเราะเหอะๆ ให้ทีนึง “ขอโทษนะ?”




“เจ้า...ทำมากกว่านี้ข้าก็ยอมได้”




“ท่านมาถึงที่นี่ต้องการอะไร?” ลูฟี่อยากจะยกมือขึ้นลูบหน้า คนแบบนี้เขาเพิ่งจะเคยเจอครั้งแรกในชีวิตจริงๆ




“ข้าอยากจะชวนเจ้าไปรับประทานอาหารค่ำที่บ้านคืนนี้” ผู้มีพระคุณยกยิ้มเจ้าเล่ห์




“ช่างเป็นเกียรติ แต่เนื่องในอะไรรึ?” จากความสงสัยเปลี่ยนเป็นความหวาดระแวง ด้วยพฤติกรรมแปลกๆ ทั้งหลาย ภาพพจน์ดูดีขนาดไหนเขาก็ไม่ค่อยกล้าไว้ใจแล้ว




“อีกไม่นาน ข้าต้องไปจากเมืองนี้แล้ว” ไม่คาดว่าสุ้มเสียงทุ้มจะตอบกลับมาอย่างน่าฟังทั้งยังน่าสงสาร?




“ข้าเกิดมาไม่เคยเห็นแม้แต่หน้าพ่อแม่ ดังนั้นข้าจึงอยากจะทำตัวเป็นประโยชน์ต่อสถานที่เช่นนี้ให้ได้มากที่สุด ข้าดีใจที่ได้เห็นทุกคนเติบโตขึ้นมาอย่างมีความหวังและพร้อมจะให้เงินก้อนสุดท้ายเพื่อสนับสนุน เจ้าอย่าเพิ่งปฏิเสธ” คนที่กำลังร่ายยาวรีบพูด เมื่อเห็นลูฟี่อ้าปากจะพูดบางอย่าง




“นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่ข้าจะได้ทำสิ่งที่ข้าต้องการ เจ้า...ในฐานะเด็กคนหนึ่งที่คอยช่วยเหลือทุกคนในบ้าน คือคนที่ข้าอยากจะตอบแทนที่สุด”




จริงใจมาก ทั้งสีหน้าและรอยยิ้ม หัวใจที่ต่อต้านของลูฟี่อ่อนยวบลงในพริบตา นี่คือผู้มีพระคุณนะ คือคนที่สนับสนุนเงินทองให้พวกเขาได้มีผ้าห่มกันหนาว ได้มีขนมปังประทังชีวิต ถึงเขาจะดู เอ่อ..โรคจิตนิดหน่อย แต่นั่นก็ไม่สามารถหักล้างการกระทำดีๆ หลายปีที่ผ่านมาได้ ชั่ววูบนั้น มือเล็กๆ ก็ไม่ได้แข็งขืนจากมืออุ่นหนาอีกต่อไป คนผู้นี้กำลังจะไปจากที่นี่แล้ว เขาก็แค่ต้องการเลี้ยงอาหารมื้อสุดท้ายให้เด็กคนหนึ่งที่เขาเคยช่วยไว้เท่านั้น





“ข้า...ข้าจะไป” ไม่เห็นต้องลังเลอะไรนี่ แค่ทานอาหารมื้อเดียวเอง




“พี่ลูฟี่...” เด็กที่โตหน่อยอดค้านไม่ได้ พวกเขาไม่ได้ตาบอด มือของผู้ชายคนนั้นเกาะกุมมือของพี่ลูฟี่ไม่ปล่อยตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว !




“ฝากบอกซาโบด้วยนะทุกคน ข้าไปไม่นาน เอ่อ...ข้าจะขี่ม้าตามรถม้าของท่านไป” เขาเหลียวมองยานพาหนะของคนๆ นี้ที่จอดไว้ไม่ไกลจากรั้วทางเข้านัก พลันคิดถึงหนทางขากลับเสร็จสรรพ




“ไม่ต้องหรอก ข้าจะให้คนมาส่งเจ้าขากลับ ดีมั้ย?”




“อืม...” คนตัวเล็กครุ่นคิด ม้าที่ใช้ได้มีแค่ตัวเดียว หากระหว่างเขาไม่อยู่เกิดเรื่องไม่คาดฝัน เด็กๆ จะไม่มีม้าให้ใช้ งั้นก็... “ขอบคุณท่านมาก” เขาอมยิ้มกระจ่างใสตอบกลับไป ความจริงใจของคนๆ นี้มีค่าพอให้ไว้ใจ เขายังคิดอีกว่าตัวเองเสียอีกที่ควรจะตอบแทนคนผู้นี้บ้าง




“ท่านจะไปแล้ว ที่ผ่านมาท่านช่วยเหลือพวกเราไว้มากมาย ข้าไม่รู้จริงๆ ว่าจะตอบแทนท่านด้วยอะไร...”




“ไม่จำเป็น เพราะว่าเจ้า...” ดวงหน้าคมคายไล่สายตามองเด็กน้อยที่ตกปากว่าจะไปกับตัวเองยิ้มๆ ทิ้งคำพูดปริศนานี้ไว้แบบแสนจะค้างคา




“ข้าคงจะพาเด็กๆ ทุกคนไปด้วยไม่ได้ แต่รับรองว่าข้าจะให้คนที่ปราสาทนำอาหารชั้นดีมาเผื่อแผ่พวกเขาด้วยแน่ๆ” ชายหนุ่มเสนออย่างใจปล้ำ นั่นทำให้คนที่ซาบซึ้งอยู่แล้ว เผยรอยยิ้มปริ่มเปรมใจออกมาอีกครั้ง




“ท่านช่างเป็นคนดีจริงๆ !




ลูฟี่ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมายกยอเขาได้อีกแล้ว เรื่องแปลกเล็กๆ น้อยๆ ที่เจอตอนเช้าจึงไม่เก็บเอามาคิดเล็กคิดน้อยอีก ผู้มีพระคุณหนุ่มจ้องตอบรอยยิ้มพร่านัยน์ตาเนิ่นนาน ครู่ต่อมาจึงพาคนที่เขายังกุมมือไว้ตลอดเดินขึ้นรถม้าไปด้วยกัน ทิ้งให้เด็กๆ หลายคนยืนนิ่งมองส่งกระทั่งรถม้าลับหายจากเนินดินไป




“เอล เป็นอะไรไป?” เด็กที่อายุมากหน่อยสังเกตเห็นเด็กที่ชื่อเอลนั่งยองกับพื้นซุกตัวหนาวสั่น เขาจึงเอ่ยทักด้วยความประหลาดใจ




“น่ากลัว...” เสียงของเอลสั่นเทาไม่แพ้เนื้อตัวของเธอ




“เจ้าหมายความว่ายังไง?” เด็กๆ หลายคนงุนงง ขณะนั้นเองเริ่มมีเด็กบางคนจับกลุ่มเข้ามาใกล้เอล แตะมือที่หัวไหล่เธอเงียบๆ




“เจ้าไม่เห็นหรือ ผู้มีพระคุณคนนั้น...โอ พระเจ้า” ใครบางคนที่มีท่าทีหวาดกลัวไม่ต่างกับเอลเอ่ยขึ้น




“ดวงตาของเขามันเหมือนกับงูไม่มีผิด !




“ข้าเห็นเป็นสุนัขป่า...”




“...ข้าก็เห็นเหมือนเจ้า”




เรื่องราวน่าสะพรึงนี้ไม่ใช่เรื่องธรรมดาสามัญอีกต่อไป ถึงพวกเขาจะเป็นเด็กพวกเขาก็เป็นชาวคริสต์ที่ยึดมั่นในคุณความดี สิ่งชั่วร้ายใด ไม่เคยกล้ำกรายพวกเขามาก่อน ทว่า...เมื่อครู่นี้หลายคนกลับเห็นตรงกัน ผู้มีพระคุณคนนั้น นั่นคือสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดตั้งแต่พวกเขาเคยเห็นฝันร้าย แถมพวกเขาที่มัวแต่กลัวกลับยังปล่อยให้พี่ลูฟี่ไปกับคนๆ นั้นได้อีก ไมได้การแล้ว !





“ใครก็ได้ ขี่ม้าไปตามพี่ซาโบทีเถอะ !” 





















100%


เเต่งเสี่ยลู จากโหวตในเพจค่ะะ 5555

ตอนแรกก็ว่าจะเขียนฟิคที่เสี่ยเป็นโรคจิตแบบเพรียวๆ ในยุคปัจจุบันนี่ละ สนองนี๊ดตัวเองสั้นๆไปเลย แต่ก็ดันไม่อยากทิ้ง plot 7sins ค่ะ ช่วงนี้เราฟังอะไรพวกนี้บ่อยๆ บาปทั้ง7ดูเป็นอะไรที่น่าแต่งดี ว่าแต่เสี่ยเป็นอะไรกันนะ?? แต่ที่เเน่ๆ เสี่ยก็จะจิตนิดๆ หน้ามึนหน่อยๆ (?) อย่างที่เห็น 555  ถ้าอ่านแล้วสนุกก็จะดีใจมากๆค่ะะ ^^


ปล. ไม่ทิ้งพี่เสือนะคะ อันนี้อาจจะ 2 หรือ 3 ตอนจบได้ ไม่ก็ค่อยปูเป็นแบบยาวๆ ทีหลังถ้ามีโอกาส 55

ปล2. อ่านแล้วมีเวลา ทิ้งเม้นให้กันนิดนุงก็ดีนะคะ <3

ปล.3 จริงๆ นี่คิดชื่อเรื่องไม่ออก lol





มหาบาปทั้ง 7 มีอะไรกันบ้างไปดูกันๆๆ   https://www.youtube.com/watch?v=nmH7pGbWBgU










(c)                 Chess theme
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

2,780 ความคิดเห็น

  1. #2708 Tubtimwan (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 26 มกราคม 2561 / 08:11
    สนุกมากๆค่ะ เสี่ยจิตมั้ย เราว่าไม่นะ หื่นมากกว่า 555
    #2708
    1
    • #2708-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 60)
      29 มกราคม 2561 / 14:19
      นั่นสิคะ ไม่จิตเท่าไหร่จริงๆ พอมาอ่านทวน 55
      #2708-1
  2. #2706 tl16 (@tl16) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 17 มกราคม 2561 / 08:19
    เสียเปิดตัวมาอย่างหื่นเลย
    #2706
    1
    • #2706-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 60)
      18 มกราคม 2561 / 14:16
      เสี่ยเรื่องนี้ก็จะหน้ามึนนิดหน่อย 55
      #2706-1
  3. #2682 Mishikuchine (@digitalword) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2560 / 14:32
    ท่านยูนเขียนฟิคได้ภาษาสละสลวยเหมือนเคยเลย
    อยากได้งี้บ้างจังค่ะ ;///;

    ฟี่อยากหนีตามผมแดงไป มีหรือพี่โบ้จะยอมน่ะ....
    ฟี่ไปเขียนจดหมายว่า ซาโบที่รัก ระวังทางนั้นจะตกลงเออออเอาจริงคิดลึกนะฟี่น้อย
    มีการดักดูจากด้านหลังอีกต่างหากแนะ
    ไม่พอ มีการส่งสายตาเว้าวอนดักฟี่ด้วย แผนสูงนะนาย
    พี่โบ้เขามโนแบบว่ามีฟี่เป็นแม่ศรีแม่เรือนส่วนตัวเองเป็นพ่อบ้านใจกล้าดูแลสถานรับเลี้ยงเด็กรึเปล่าเนี่ย 555

    เสี่ยเปิดมาเหมือนตาลุงโรคจิตมากค่ะ 5555
    จับโน่นจับนี่ไม่เกรงใจฟี่เล้ย 5555555
    ขนาดเด็กๆ ยังรู้ตัว ฟี่น้อยน่าสงสาร มีคำว่า ผู้มีพระคุณ ค้ำคอ 5555

    #2682
    1
    • #2682-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 60)
      26 ธันวาคม 2560 / 23:59
      โมจิซังชมเกินไปค่ะ แต่เราจะพยายามนะคะ 555

      พี่โบ้จะไปยอมได้อย่างไร อย่างที่เรารู้กันในตอนที่ 3 555
      พี่ชายเรื่องนี้ดุค่ะ เอิ้กๆ ใจดี(กะน้อง)แต่ร้ายเงียบ ใจจริงพี่แกก็อยากได้แบบนั้นละค่ะ 555

      เสี่ยดูเป็นตาลุงหัวงูจริงค่ะ ฟี่นี่ซวยจริงๆ 555555
      #2682-1
  4. #2657 Mirai_Ayume (@Omeya_Ahone) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2560 / 12:29
    เนื้อเรื่องน่าสนใจมาก แถมเป็นคู่โปรดเราด้วย หลังอ่านจบตั้งใจฟังปีศาจบาปทั้ง7 เรื่องเรียนตั้งใจแบบนี้มั้ยย เสี่ยดูไม่น่าไว้ใจตั้งแต่ออกมาเลยอะ ขนาดบอกเป็นผู้มีพระคุณก็รู้สึกไม่เชื่อว่าคนอย่างเสี่ยทำไรแบบนี้ด้วยหรอ หวังไรป่าวว พี่ซาโบดูคิดไม่ซื่อกับฟี่นะเนี่ย เป็นเราก็คิดไม่ซื่อเหมือนกัน-- //หนี
    #2657
    1
    • #2657-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 60)
      19 ธันวาคม 2560 / 15:46
      เย้ ขอบคุณค่า เอ๊ะ ชอบคู่เสี่ยลูเหรอคะ 7 บาปพอได้ฟังแล้วก็เพลินๆ พาจินตนาการพุ่งพล่านดีนะคะ 555
      ใช่ค่ะ เสี่ยดูไม่น่าไว้ใจอย่างแรง แต่เสี่ยก็หลงกลหมาป่า 55 ซาโบก็เช่นกันอาจจะหนักกว่าเสี่ย lol
      #2657-1
  5. #2607 nhaithay (@nhaithay) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 21:10
    หนูลูฟี่เจอคนอันตรายที่สุดในโลกเข้าแล้ว &#128534;
    #2607
    1
    • #2607-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 60)
      16 ธันวาคม 2560 / 23:48
      อันตรายตั้งแต่จับมือไม่ปล่อยแล้วค่ะ 555
      #2607-1
  6. #2604 Trenal Sergar (@fai10202) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 00:51
    คิดถึงพี่เสือออออ แต่เรื่องนี้ก็น่าสนใจเหมือนกันนะคะ //ลากเบาะมานอนรอ
    #2604
    1
    • #2604-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 60)
      16 ธันวาคม 2560 / 23:46
      555 พี่็ต้องต่อค่ะ ค้างคาหลายเรื่องจริงๆ lol ฮา ขอบคุณที่สนใจเนื้อเรื่องค่า ^^
      #2604-1
  7. #2603 ___Mishinada Misaki___ (@j2132335) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 22:57
    เสียใจจริงๆอีดนิดเดียวแท้พี่คาตาก็จะได้เป็นโรคจิตคุงซะแล้ว ฮือๆไม่ก็พี่น้องวินสโมค ตอนนี้เาี่ยน่ากลัวมากจริงๆหนูขนลุกเลยค่ะท่านยูนนนนน พล็อตหน้าขอตระกูลวินสโมค ไม่ก็ พี่คาตาคุริน้า
    ___________________________
    อย่าปล่อยให้ค้างแบบนี้ด้วยนะท่านยูน เสี่ยดูโรคจิตหนักจริงๆ พี่ซาโบ้กลับมาเร็วๆนะน้องกำลังจะโดนกินแล้ว
    #2603
    1
    • #2603-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 60)
      16 ธันวาคม 2560 / 23:42
      5555 พี่คาตารอโอกาสต่อไปค่ะ แฮ่ๆ ความจิตของเสี่ยยังไม่จบเพียงเท่านี้ค่ะ 5555 อืม ความจริงเรื่องนี้ พวกวินสโมคและพี่คาตาก็มีโอกาสออกมาเหมือนกันค่ะ แต่ดูก่อนว่าจะขึ้น plotใหม่เลยหรือยังไงดี 55
      #2603-1
  8. #2602 moon-night (@moon-night) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 10:26
    ม่ายยยยยอย่ทำกันแบบนี้ค่ะ ค้างอย่างแรงมาต่อด่วนๆเลยค่ะ เสี่ยขี้อ้อนน่ารักแถมมีจับมือขนาดนี้ด้วยตอนบรรยายฉากจับมือชอบมากค่ะอ่านแล้วเขินแทน แต่ดูแล้วเหมือนแอปเปิ้ลอาบยาพิษเลยค่ะ หวานแต่อันตราย แต่ก็ชอบค่ะ5555
    #2602
    1
    • #2602-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 60)
      16 ธันวาคม 2560 / 23:41
      มาต่อแล้วค่ะะ นั่นสิ จะว่าไปมุมมนี้มองว่าเสี่ยขี้อ้อนก็ได้อ่ะเนอะคะ 555 เรื่องนี้โทนดาร์กหน่อยค่ะ ผช เรื่องนี้อันตรายทุกคน อิอิ
      #2602-1
  9. #2601 Natacia (@Natacia) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 22:40
    บาปราคะ เสี่ยเป็นบาปราคะ! ชัดเจนสุดๆ รู้สึกโชคดีที่ไม่ได้เลือกคาตาคุริในตอนนั้น
    #2601
    1
    • #2601-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 60)
      16 ธันวาคม 2560 / 23:37
      ทำไมทุกคนดูฟันธงว่าเสี่ยบาปราคะ 5555 XD พี่คาตาต้องได้มีตอนของตัวเองค่ะ !
      #2601-1
  10. #2600 APHIN.HOSHIZORA (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 21:55
    กรี๊ดดดด ค้างอย่างแรงงงง>< อยากอ่านต่ออ่ะยูนนี่T0T นี่ละที่ต้องการ ในที่สุดยูนก็กลับมาเปิดฟิคอีกครั้ง และประเดิมการกลับมาของยูนด้วยคู่ของเสี่ยกับฟี่ แถมด้วยพล็อตย้อนยุคที่แสดงถึงความจิตของเสี่ยและความใสซื่อของฟี่ เรานี่ฟินสุดๆ เลย^0^ จะบอกว่าตอนแรกเราแอบจิ้นพี่ชายกับฟี่น้อยนะ แต่พอมิงโก้โผล่มาเท่านั้นแหละ ตอนนี้ในหัวมีแต่เสี่ยเลยเนี่ย>//< ขอโทษนะคะคุณพี่ซาโบ ตำแหน่งเมะอันดับหนึ่งในใจเราใครก็แย่งของมิงโก้ไปไม่ได้จริงๆ แม้เราจะวอกแวกไปหลายๆ ครั้งกับเมะคนอื่นๆ แต่ถ้ามีโมเม้นท์มิงโก้กับลูฟี่โผล่มาเมื่อไหร่ ใจเราก็จะวิ่งกลับมาที่เสี่ยทุกครั้ง555

    ยังไงก็ตาม เพื่อเป็นเกียรติ (?) (^_^") แก่พี่โบ้ที่เปิดตัวก่อน เราขอเม้นท์ถึงคุณพี่ก่อนก็แล้วกันเนาะ^^ แหมๆๆ มาแอบดูลูฟี่เขียนจดหมายตั้งแต่เมื่อไหร่กันค้า เห็นคำว่า 'ที่รัก' แล้วหัวใจพองโตใช่มั้ยล่ะ ทั้งที่จริงลูฟี่ก็แค่ปะเหลาะพี่ชายเท่านั้นแหละ555//โดนท่อแป๊บตีหัว>< ด้วยความใสซื่อและโกหกไม่เนียนของลูฟี่ คุณพี่ก็คงรู้มาตั้งนานถึงความปรารถนาของลูฟี่สินะ แล้วก็เตรียมรับมือไว้เรียบร้อยแล้วด้วย ทำท่าทางเหงาหงอยเหมือนลูกหมาตกน้ำสายตาละห้อยแบบนั้น ฟี่ลังเลเลยอ้ะ แล้วก็เลยเลื่อนการออกเดินทางไปจนกว่าจะโต แต่กว่าจะถึงวันนั้น เราว่าฟี่คงได้กลายเป็นแม่บ้านของซาโบไปแล้วละ ก็คุณพี่เขาแสดงออกโจ่งแจ้งขนาดนั้นอ้ะ คำพูดและท่าทางแบบนั้นทำไมฟี่ดูไม่ออกกันละ555 พนันได้เลยว่าฟี่ไม่รู้หรอกว่าพี่โบ้คิดไงกับฟี่อ้ะ แต่เราว่าเด็กกำพร้าในสถานเลี้ยงเด็กต้องดูออกแน่ๆ เลย^^ ว่าแต่คำพูดของซาโบเรื่องบาปร้ายแรงนี่น่าคิดเหมือนกันนะ^^"

    สำหรับลูฟี่เอง ชีวิตเรียบง่ายในสถานเลี้ยงเด็กมันธรรมดาเกินไปและไม่สามารถเติมเต็มความปรารถนาในส่วนลึกของฟี่ได้ ความปรารถนาที่จะใช้ชีวิตโลดเแล่นอย่างอิสระไปในท้องทะเลกว้าง ไปผจญภัยเหมือนอย่างแชงค์ แต่แล้วลูฟี่ก็รำพึงว่าอยากได้ชีวิตธรรมดานั้นกลับคืนมา แสดงว่าสิ่งที่จะเกิดต่อไปนี้มันเกินจินตนาการของลูฟี่สินะ และผู้ที่นำลูฟี่ไปยังเส้นทางมืดมิดปริศนานั่นก็คือมิงโก้นั่นเอง ถึงไม่เอ่ยชื่อเราก็มั่นใจจากท่าทางและความจิตของเสี่ย555

    'ความมืดกล้ำกราย' หมายถึงการมาของมิงโก้สินะ เสี่ยพูดราวกับอ่านความคิดความรู้สึกของลูฟี่ได้อ่ะ ในใจลึกๆ ของฟี่อยากได้การผจญภัยที่มีการฆ่าฟันและกลิ่นคาดเลือดงั้นเหรอ ไม่หรอกม้าง เราว่ามันเป็นผลที่ควรจะเกิดขึ้นอย่างเลี่ยงไม่ได้ในการผจญภัยมากกว่า ฟี่คงไม่จิตพอที่จะชอบกลิ่นเลือดเหมือนมิงโก้หรอก^^" เราจำได้นะ ฉากการประลองในโคลอสเซียมน่ะ เสี่ยชื่นชอบการฆ่าและกลิ่นเลือดมากเลย ว่าแต่ความมั่นหน้าและหน้าทนของเสี่ยนี่ทำเอาลูฟี่ (และเรา) ไปไม่ถูกเลย555 เห็นภาพของวลี 'หล่อ รวย เลว เลือกได้' เลยอ่ะ555

    อยากบอกว่าลูฟี่พลาดแล้วที่ไปจับมือมิงโก้แบบนั้น เพราะหลังจากนั้นเสี่ยไม่ยอมปล่อยมือลูฟี่อีกเลย555 แล้วฟี่ยิ้มให้เสี่ยกี่ครั้งแล้วเนี่ย มันยิ่งผูกมัดไม่ให้เสี่ยปล่อยฟี่ไปรู้มั้ย^^ อยากจะสครีมดังๆ ทุกฉากที่เสี่ยกับฟี่อยู่ด้วยกันเลย^0^ 'หน้ามึน หน้าทน เสี่ยโรคจิต ล่อลวงๆ ฟี่จ๋าอันตรายๆๆ' คำพูดเหล่านี้วนเวียนอยู่ในหัวเราเลยเนี่ย555 แม้แต่เด็กน้อยยังรู้เลยว่าเสี่ยคิดไม่ซื่อกับฟี่อ้ะ จริงๆ ฟี่ก็รู้สึกสะกิดใจเหมือนกันนะ แต่คำว่า 'ผู้มีพระคุณ' มันค้ำอยู่ไง แล้วยิ่งมิงโก้ปล่อยสกิลอันติรัวๆ ฟี่น้อยจะตามทันความสตอตัวพ่อของเสี่ยได้ไง><
    #2600
    2
    • #2600-1 APHIN.HOSHIZORA (จากตอนที่ 60)
      14 ธันวาคม 2560 / 22:36
      'ดีจริง ไม่เสียแรงที่ได้พบกันอีกครั้ง' แสดงว่ามิงโก้ต้องเคยเจอลูฟี่มาก่อนแน่นอน แต่ฟี่คงจำไม่ได้ หรือว่าตอนเด็กฟี่ไปทำอะไรให้เสี่ยประทับใจโดยไม่รู้ตัว เสี่ยก็เลยตามต้อย บริจาคเงินมากมายให้สถานเลี้ยงเด็กที่ฟี่อยู่ สร้างบุญคุณที่เลี่ยงไม่ได้เพื่อล่อลวงให้ฟี่มาตกหลุม

      'ก็หิวมาตั้งนาน ทนอีกสักระยะยังพอได้' คำพูดนี้ดูทะแม่งๆ นา เราว่ามิงโก้ไม่ได้หมายถึงอาหารทั่วไปอย่างที่ฟี่คิดแน่นอน หมายถึงตัวฟี่เองนั่นแหละที่จะต้องเป็นอาหารให้เสี่ย ทนรอมาตั้งนานเพื่อจะได้กินเด็กน้อย ทนต่ออีกหน่อยจะเป็นไรในเมื่อเด็กน่ารักคนนั้นมาอยู่ตรงหน้าแล้ว555

      'เจ้า...ทำมากกว่านี้ข้าก็ยอมได้' กรี๊ดดดด แสดงถึงความเปย์และความป๋าเลยอ้ะมิงโก้ววว>///< ยอมให้ฟี่ได้ทุกอย่าง ยอมให้ตอนนี้ก่อน เพราะยังไงฟี่น้อยก็หนีไม่รอดหรอกใช่มั้ย เพราะยังไงเสี่ยก็ต้องได้ในสิ่งที่หวังอย่างคุ้มค่าแน่นอน ฟังเสี่ยพูดแล้วอยากจะยกมือลูบหน้าเหมือนฟี่จริงๆ 555 หน้ามึน หน้าทน หน้าไม่อาย ไม่รู้จะว่าไงดี555

      'ไม่จำเป็น เพราะว่าเจ้า...' กำลังจะได้ตอบแทนข้าด้วยร่างกาย หัวใจ และวิญญาณของเจ้า ในอีกไม่ช้าแล้ว....อ๊อยยย เสี่ยพูดแบบนี้ในใจใช่มั้ย >///< ทุกถ้อยคำ ทุกท่าทาง เราสัมผัสได้ถึงความยินดีที่เก็บได้ไม่มิดของมิงโก้ ราวกับว่าเสี่ยกำลังจะได้ของที่ต้องการแล้ว และทุกคนในที่นั้นยกเว้นฟี่ก็สัมผัสได้ เด็กๆ มองเห็นและสัมผัสถึงความน่ากลัวเหนือมนุษย์ที่แผ่ออกมาจากตัวของมิงโก้ เราก็เห็นแบบนั้น เพิ่มเติมคือความกรุ้มกริ่มอยากจะกินเด็กที่ตัวเองต้อยมานาน555

      เอาแล้ว ลูฟี่ไปกับมิงโก้แล้ว ซาโบจะมาทันเวลามั้ย ไม่ทันเถอะ//ผัวะ!>< จากการที่ซาโบไม่แสดงสีหน้าสำนึกหรือชื่นชมผู้มีพระคุณเมื่อลูฟี่พูดถึง เราว่าซาโบอาจระแคะระคายเรื่องเสี่ยอยู่หรือเปล่า ถ้าเป็นงั้นคุณพี่ก็ต้องห่วงน้องชายสุดๆ เลยตอนนี้ และพออ่านจบตอนนี้ทำให้เรารู้เลยว่ามิงโก้ไม่ใช่คนแน่ๆ จริงๆ พอเห็นชื่อเรื่องก็พอเดาได้ละนะ^^" แต่ที่มากกว่านั้น จบตอนแรกแล้ว ตอนใหม่อยู่หนายยย ค้างอย่างแรงเลยT^T

      ขอบคุณยูนมากจ้าที่แต่งเรื่องนี้อ้ะ เราช้อบชอบ พล็อตแนวโกธิค จิตบริสุทธิ์กับซาตานเนี่ย ยิ่งจับคาแรกเตอร์ใสซื่อแบบฟี่และจิตๆ แบบมิงโก้มันช่างเข้ากัน555 ไหงตอนแรกยูนบอกว่าเป็นพล็อตสั้นๆ ไง นี่มันเหมือนเป็นฟิคยาวเลยอ้ะ555 แต่เราชอบมาก^0^ บาปทั้งเจ็ดเหรอ เราว่าถ้าเอาจริงๆ จากคาแรกเตอร์ของมิงโก้ มันเข้าทุกข้อเลยละ555

      LUST ราคะ:- อันนี้ชัดเจน ภาพลักษณ์ตอนเปิดตัวที่เดรสโรซ่ามันเพลย์บอยตัวพ่อชัดๆ แวดล้อมด้วยสาวสวยที่มาคลอเคลียซะขนาดนั้น555

      GLUTTONY ตะกละ:- เหมือนฟี่จะชัดกว่านะ555 ไม่ช่ายๆ มันหมายถึงการสนองความต้องการโดยไม่ยั้งคิด มุ่งร้ายเอาของๆ คนอื่น ถ้าความหมายนี้ก็เข้ากันเลยในพฤติกรรมของเสี่ยจากเหตุการณ์ในเดรสโรซ่า^^"

      GREED โลภะ:- ความทะเยอทะยานอันแรงกล้าในการได้มาซึ่งทรัพย์สินและอำนาจโดยไม่คำนึงถึงคุณธรรม นี่ก็ตรง

      SLOTH เกียจคร้าน:- มิงโก้ไม่เกียจคร้านหรอก ไม่งั้นคงไม่รวยอู้ฟู่ธุรกิจมากมายขนาดนั้น^^ แต่ถ้าในความหมายของการไม่สนใจใยดีต่อการเปลี่ยนแปลง ปล่อยให้ผู้อื่นทำงานหนักเพื่อตนเอง จากที่ลอว์พูดเรื่องฟันเฟืองในพังค์ฮาซาร์ด และการใช้แรงงานเผ่าทอนทัตตะ มิงโก้ก็เข้าข่ายนะ

      WRATH โทสะ:- อันนี้เห็นได้ชัดเจนทุกครั้งที่เส้นเลือดเส้นเอ็นปูดโปนบนหน้าผากของเสี่ย555

      ENVY ริษยา:- มิงโก้เคยริษยาใครมั้ย อืมๆๆ ขอคิดก่อน ริษยาเผ่ามังกรฟ้า อยากกลับไปสู่ตำแหน่งนั้น แต่พอถูกปฏิเสธก็เกลียดชังจนอยากจะดึงมันลงมาให้ตกต่ำลงสู่พื้นดิน อันนี้ใช้ได้ป่าว แหม่ๆ ยังอุตส่าห์โยงถึงเสี่ยให้ได้555

      PRIDE ความเย่อหยิ่ง:- ข้อนี้ชัดเจนมาก มิงโก้ทะนงและหยิ่งผยองในความสูงส่งของตัวเองสุดๆ และนิสัยนี้แหละที่ผลักดันให้เสี่ยก้าวเดินไปในเส้นทางที่เราเห็นกัน

      ว่าแต่ที่เรามโนมาทั้งหมดนี้ คำว่าเจ็ดบาปมันจะหมายถึงเสี่ยหรือเปล่าน้อ555 ฟี่น้อยไปบ้านเสี่ยแล้วจะเกิดอะไรขึ้น หากเสี่ยไม่ใช่มนุษย์ มันก็ต้องไม่ธรรมดาแน่นอน หรือว่าลูฟี่จะถูกเลือกเป็นลูกแกะน้อยบูชายัญให้กับปีศาจสวรรค์แบบมิงโก้ รออ่านตอนต่อไปอย่างใจจดจ่อเลยนะยูนนี่^0^

      ปล. ยาวเวิ่นเว้อสุดๆ เลย555 แบบว่ามันดีใจที่ยูนกลับมาแล้ว เราคิดถึงฟิคของยูนมากๆ^^





      #2600-1
    • #2600-2 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 60)
      16 ธันวาคม 2560 / 23:36


      แปะต่ออย่างรวดเร็ว เราต้องทำเวลานิดหน่อย ความจริงนั่งแต่งนานมาก เพราะเเต่งๆ แล้วรู้สึกสำนวนฝืดๆ อ่ะ555 เราตั้งใจให้จิ้นพี่โบ้กับฟี่นิดๆ เพราะพี่ชายก็แอบคิดๆม่ซื่อจริงๆ 5555 พี่ชายก็มีเเผนราวๆ นั้นจริงๆ นั่นละ 5555 ฟี่ชินกับพี่โบ้ ถ้าอยู่ด้วยกันไปนานๆ อาจจะได้เป็นคู่ชีวิตกันจริงๆ ก็ได้ เอิ้กๆ เด็กกำพร้าในบ้านหลายคนก็แอบเชียร์อยู่นะ ! 55 ใช่เลยเรื่องที่ฟี่เจอหลังจากนั้นมันเกินจินตนาการฟี่ไปมากๆ จริงๆ หุๆ ปรากฏว่าน้องชอบกลิ่นเลือดจริงๆ อ่ะ แต่เดี๋ยวเราบอกเหตุผล 555 เสี่ยเรื่องนี้คาร์แอบหมั่นหน้าไปนิดจริงๆ มาดแอบหายไปเบาๆ ตอนหยอดฟี่ 55 ตอนแรกแค่จับมือเนอะ ตอนสองนี่เลยเถิดมาก ส่วนตอนสาม หึๆๆ แต่ความจริงก็คือเสี่ยจำได้ และฟี่ลืมเสี่ยนั่นเอง เสี่ยอดกลั้นไว้เเค่จับมือ เสี่ยก็เก่งมากแล้วเนอะ 555 ตอนแรกเสี่ยก็เผยพิรุจ + รุกฟี่มากจริงๆ แต่พอจะชวนไปปราสาท เลยพยายามกลับมาตีขรึมตีเป็นคนดีอีกรอบ เสี่ยช่างทำได้ทุกอย่างเพื่อแผนการจริงๆ !
      #2600-2
  11. #2599 'Thung-pang (@lookmupang) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 21:41
    ซาโบ้คุงงง รีบๆมา เดี๋ยวฟี่ที่อุส่าห์เต๊อะไว้นานจะหลุดมืออออ / เสี่ยน่ากลัวว T_T
    #2599
    1
    • #2599-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 60)
      16 ธันวาคม 2560 / 22:33
      5555 เรื่องนี้เสี่ยแอบน่ากลัวจริงค่ะ พี่โบ้จะมาทันมั้ยเนี่ย เอิ้กๆ
      #2599-1
  12. #2598 Wrong Rose (@sukiyomikung) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 21:12
    อย่างแรกเลยคือพออ่านไปได้สักพักแล้วเห็นบอกว่าซาโบเป็นบาทหลวงมีความรู้สึกนึกถึง มาเธอร์คาร์เมล(มาไงนิ๊!5555+) อย่างต่อมาคือฮาอย่างหนักพออ่านคำว่าความทนทานของใบหน้าจริงๆถ้าพี่แกดันถ้าแป้งมาด้วยนี้คงต้องถามว่าบนหน้านั้นแป้งหรือปูนปวดตับจริงๆกับเสี่ยผู้ถึงก็ไม่ได้เจอเสี่ยนานจนไปหลงคาตานี่ซังหัวปักหัวปำแล้วพอท่านพี่ยูนแต่งก็เริ่มใจเอนกลัยไปหาเสี่ยท่านพี่ยูนสุดยอดดดดดดดดดดดด



    รอตอนต่อไปคะ....



    #รอลุ้นว่ามิิิิิิิิิิิิิิิิิิิิิิิิิิิิิิิิิงโก้จะทำอะไรพี่ลูฟี่555+
    #2598
    1
    • #2598-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 60)
      16 ธันวาคม 2560 / 22:32
      5555 ทำไมนึกถึงคาเมลได้คะ มะช่ายย อ่ะ แต่พี่ชายก็แอบลวงหลอกเบาๆ lol ฮา ความทนบนหน้าเสี่ยเป็นอะไรที่เฉพาะตัวมากค่ะ 55 นั่นสิ มาหลงพี่คาตาด้วยกันดีกว่าค่ะะ //เสี่ยเตะ ฮืออ แต่พี่เค้าก็เท่จริงเนอะคะะ ;///; ดีใจที่อ่านแล้วชอบค่าา ^o^
      #2598-1
  13. #2597 MitsukiCarto (@MitsukiCarto) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 20:38
    เสี่ยเป็นบาปของ'ราคะ'แน่ๆเลย
    #2597
    1
    • #2597-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 60)
      16 ธันวาคม 2560 / 21:31
      มาลุ้นกันตอนหน้าค่ะะ XD
      #2597-1
  14. #2596 Buka (@bukazota) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 20:37
    โดนเทนคุงเอาตัวไปซะแล้ว
    #2596
    1
    • #2596-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 60)
      16 ธันวาคม 2560 / 21:30
      จะรอดมั้ย แต่เทนคุงดูหมายมั่นปั้นมือมากๆ 55
      #2596-1
  15. #2595 frunkfrink2 (@FrunkFrink) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 19:59
    กรี๊ดดดดดดดดด อมก. ค้างอย่างแรว๊งส์ รีบๆมาต่อน้าาา
    #2595
    1
    • #2595-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 60)
      16 ธันวาคม 2560 / 21:26
      ฮิ้วว มาต่อแล้วค่าา XD
      #2595-1
  16. #2594 NongAzill (@jitpranee65) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 19:48
    เสี๊ยยยยยยยย อย่าทำอะไรน้อง ไม่งั้นเราจะฟ้องซาโ...อื้อ อื้อ //โดนด้ายปิดปาก T-T
    #2594
    1
    • #2594-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 60)
      16 ธันวาคม 2560 / 21:25
      ตอนหน้าน้องจะรอดมั้ย ให้ทายค่ะ 5555
      #2594-1
  17. #2593 Memorial_Blood (@Memorial_Blood) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 19:46
    ค้างแรงค่ะ ฮืออออออออออ มาต่อไวๆนะคะ ขอร้องวล่ะค่ะ สนุกมากมาย ชอบกลิ่นอายของโทนเรื่องมากๆเลยค่ะ ชอบแนวนี้ ;-;//เกาะขาไรท์
    #2593
    1
    • #2593-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 60)
      16 ธันวาคม 2560 / 21:24
      งื้ออ มาต่อแล้วค่ะะ แค่กๆ อ่านยากมั้ยคะ เราอ่านทวนบางช่วงก็แอบคิดว่ามันเนิบๆแต่ไม่ใส่ก็ไม่ได้ 555 ดีใจที่ชอบแนวนี้นะคะ ;///;
      #2593-1
  18. #2592 Memorial_Blood (@Memorial_Blood) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 19:46
    ค้างแรงค่ะ ฮืออออออออออ มาต่อไวๆนะคะ ขอร้องวล่ะค่ะ สนุกมากมาย ชอบกลิ่นอายของโทนเรื่องมากๆเลยค่ะ ชอบแนวนี้ ;-;//เกาะขาไรท์
    #2592
    0
  19. #2591 W.Cream (@afflicted) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 19:43
    ฮึ งอน
    แต่งแต่มิงโก้
    จะฟ้องพี่คาตาคุริ
    # ไม่สนด้วยและ
    รอลุจจิก็ได้
    #2591
    1
    • #2591-1 dark_violeta (@darkinsides) (จากตอนที่ 60)
      16 ธันวาคม 2560 / 21:22
      ก็ผลโหวตออกมางี้อ่ะค่ะ ;///; ไว้รอบหน้าจะพาพี่คาตามาคู่ฟี่ค่ะ 5555 พี่เสือด้วย เอิ้กๆ
      #2591-1
  20. #2590 mindzalovelove76 (@mindzalovelove76) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 19:42
    ต่อน่ะไรท์
    #2590
    1