ตอนที่ 77 : ภาค2 บทพิเศษ งานทาบทามสู่ขอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1649
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 130 ครั้ง
    19 ก.พ. 62




“แม่ว่ามันไวไปหน่อยนะคะ ที่จะแต่งกันตอนนี้”


“แต่แม่คะ...หนูทำเพื่อเรนเดลค่ะ”


หญิงสาวที่หน้าตาคล้ายโคโตโนฮะ แต่สูงวัยกว่า และสวมเครื่องแบบของมิโกะศักดิ์สิทธิกำลังนั่งอยู่บนบัลลังค์ในวิหารของเธอ เธอคือแม่ของโคโตโนฮะ นามว่าทามะคัตสึระนั่นเอง และตอนนี้เธอกำลังมองลงมายังเบื้องล่าง ที่ลูกสาวของเธอ กับเรนเดลกำลังนั่งทับขาตัวเองอยู่


“อะ...โอย” เรนเดลบ่นโอดครวญเบาๆ เพราะเขายังไม่ชินกับท่านั่งทับขา ในขณะที่โคโตโนฮะนั้นนั่งจนกลายเป็นท่านั่งปกติของเธอแล้ว


ดูเหมือนว่าคุณแม่นั้นจะสังเกตอาการโอดครวญของเรนเดลได้ เธอจึงยิ้มเล็กน้อยให้กับเขา ก่อนจะสั่งให้มิโกะบริวารของเธอ นำเก้าอี้มาให้เรนเดล...แต่ทว่าเรนเดลปฏิเสธ


“อีกหน่อยเราต้องเป็นครอบครัวเดียวกัน...ผมจะปฏิบัติตามกฏของบ้านโคโตโนฮะทุกอย่างครับ”


“แหม น่ารักจังเลยนะคะ” แม่ของโคโตโนฮะกล่าวพลางอมยิ้มด้วยความชอบใจ ส่วนโคโตโนฮะนั่นหน้าแดงระเรื่อทันที


“แต่ไม่ว่ายังไงแม่ก็ยังไม่อนุญาตให้แต่งงานกันค่ะ...พวกหนูทั้งสองยังเด็กเกินไปนะจ๊ะ”


ทางด้านหลังของเรนเดลนั้น มีป้าออโรร่า ฟรังซัวร์ และไอรินมาเป็นสักขีพยาน รวมทั้งนำขบวนแห่ขันหมากมาสู่ขอ ทั้งสามคนนั้นได้นั่งเก้าอี้สบายๆ และดูอยู่ห่างๆ


“แต่ถ้าเรนเดลไม่แต่งงาน” โคโตโนฮะเป็นฝ่ายกล่าว “เขาจะไม่สามารถดำรงตำแหน่งกษัตริย์ได้อย่างสมบูรณ์ค่ะ ส่งผลให้พวกขุนนางหรือเครือญาติอาจกดดันด้วยการแต่งตั้งผู้สำเร็จราชการแทน เพราะมองว่าเรนเดลยังเป็นเด็ก”


“ก็เด็กจริงนี่คะ” แม่ของโคโตโนฮะกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบ “พวกลูกๆทั้งสองยังเล้กเกินกว่าจะดูแลลูกนะคะ โคโตโนฮะ เรนเดล พวกหนูลองคิดดูนะ ว่าเป็นพ่อแม่คนตอนอายุสิบห้า พวกเธอไหวหรือเปล่า”


“แต่แม่ก็แต่งงานกับพ่อตอนเด็กนี่คะ” โคโตโนฮะเถียงกลับพลางทำหน้างอ ทำเอาแม่ของเธอถอนใจด้วยความเบื่อหน่าย


“แม่แต่งตอนอายุสิบหก และมีหนูตอนสิบเจ็ด ซึ่งถือว่ามีความเป็นผู้ใหญ่พอแล้วนะคะคุณลูก”


เรนเดลถึงกับยิ้มที่มุมปากทันที เมื่อได้ยินว่าแม่ของโคโตโนฮะแต่งงานตอนอายุเท่าไหร่ เพราะในโลกของเรนเดลวัยนั้นยังไม่ทันขึ้นมหาลัยด้วยซ้ำ ยังไม่จัดว่าเป็นผู้ใหญ่เลยสักนิด


“ถ้างั้นขอเป็นการหมั้นแทนได้ไหมครับ” เรนเดลกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบ ทำเอาแม่ของโคโตโนฮะแปลกใจทันที


“การหมั้นหรือจองตัว องค์จักรพรรดิทรงมีพระบัญชามาแล้ว ไม่จำเป็นต้องทำซ้อนหรอกนะคะ”


“ผมอยากทำอย่างเป็นทางการครับ” เรนเดลกล่าว “อีกนัยนึง พิธีการหมั้นในรอบนี้ ก็เพื่อแสดงให้เห็นว่าผมและโคโตโนฮะรักกันจริงๆ ไม่ได้หมั้นกันเพราะถูกบังคับ”


ทั้งโคโตโนฮะและแม่ของเธอต่างหัวเราะคิกคัก กับความคิดของเรนเดล ทำเอาเรนเดลรู้สึกเก้อ ทำเอาเรนเดลคิดว่าความคิดของเขามันเข้าท่ามั้ยเลยทีเดียว


“เอาสิ ฉันอนุญาต”


เสียงของพ่อโคโตโนฮะดังมาจากด้านหลัง เขาอยู่ในชุดกิโมโนสีน้ำเงินเข้มเรียบง่าย และกำลังเดินมาจากประตูทางด้านหน้า ก่อนจะกล่าวต่อ


“แต่มีข้อแม้เล็กน้อยนะ”


“ครับ” เรนเดลตอบรับคำขอของว่าที่พ่อตาของเขา ทำเอาพ่อของโคโตโนฮะยิ้มรับเล็กน้อย


“พิธีในครั้งนี้ จะต้องเชิญราชาหรือเชื้อพระวงศ์จากเครือจักรภพมาทั้งหมด องค์จักรพรรดิแห่งจักรวรรดิมังกรไฟจะต้องเป็นประธานในพิธี...รวมทั้งสินสอดจะต้องไม่น้อยหน้าใครทั้งสิ้น”


ป้าออโรร่าที่กำลังฟังอยู่ถึงขั้นกลืนน้ำลายทันที เธอกำลังคิดว่าจะเชิญคนใหญ่คนโตทั้งหมดนั้นมาได้ยังไงในงานหมั้น และงานหมั้นยิ่งจัดใหญ่ยิ่งใหญ่เท่าใด งานแต่งต้องมากกว่านั้นเป็นเท่าตัว


“ไม่มีปัญหาครับ แต่ผมจะขออะไรสักอย่าง” เรนเดลตอบรับพลางยิ้มที่มุมปาก


“ว่ามาสิ ไอ้ลูกเขย”


“งานที่ยิ่งใหญ่ระดับนี้ผมจัดได้ แต่ต้องเป็นงานแต่งเท่านั้น เพื่อเป็นการให้เกียรติแขกทุกคนที่มางาน”


พ่อของโคโตโนฮะตบบ่าทันที พลางหัวเราะด้วยความชอบใจ


“เออ เอาก็เอา เมื่อพูดมาขนาดนี้ ฉันคงต้องอนุญาตล่ะ”


“แต่คุณคะ” แม่ของโคโตโนฮะกล่าวห้ามทันที “ลูกของเราเล็กเกินกว่าที่จะตั้งท้องนะคะ ทำแบบนี้มันทรมานลูกเราชัดๆ”


“ไม่ต้องห่วงครับ ผมไม่รีบ” เรนเดลกล่าว “ผมกะว่าน่าจะมีลูกหลังจากอายุยี่สิบปีไปแล้ว”


“ทำไมมีช้าจังล่ะ” กลายเป็นว่าแม่ของโคโตโนฮะเอ่ยด้วยความสงสัยแทน “แบบนั้นจะแก่เกินไปหรือเปล่า สักสิบหกถึงสิบแปดกำลังดีนะ”


“คืองี้ค่ะคุณพ่อคุณแม่” โคโตโนฮะเป็นคนกล่าว ในขณะที่หน้าของเธอแดงระเรื่อ “หนูกับเรนเดลตั้งใจว่าจะเรียนต่อในระดับปริญญาค่ะ เรนเดลจะเรียนในสาขาวิศวกรรมมานา ส่วนหนูจะต่อทางด้านอภิปรัชญาและศาสนศาสตร์ เพื่อสืบทอดตำแหน่งต่อจากแม่ยังไงล่ะคะ”


“ลูกอยากสืบต่อหรือ” แม่ของโคโตโนฮะเอ่ยถาม “แม่เข้าใจว่าลูกไม่ชอบ และต้องทนอยู่กับมันเสียอีก”


“สนใจเรียนต่อสาขามนตราประดิษฐ์ไหม” พ่อของโคโตโนฮะทาบทามเรนเดลทันที “จักรวรรดิเราขาดแคลนคนจบทางด้านนี้นะ ให้เงินเดือนกับสวัสดิการดีเชียวล่ะ”


“ไม่เป็นไรครับ” เรนเดลปฏิเสธพลางยิ้มแห้ง “แต่ถ้าคนที่สนใจจะเรียนทางนี้ ผมพอแนะนำให้ได้ครับ”


“มีคนอยากเรียนทางด้านนี้ด้วยหรือ” พ่อของโคโตโนฮะกล่าวด้วยน้ำเสียงตกตะลึง “ให้ทุนฟรีบางคนยังขยาดเลยนะเนี่ย ฮ่าๆๆๆ”


“พี่สาวของผมเองครับ” เรนเดลกล่าวเสียงเรียบ “เธอมีนามว่าเซร่า ไพรมารี่”


“พี่สาวหรือ” พ่อของโคโตโนฮะทวนคำเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะไม่ได้ถามอะไรต่อ เพราะเขาพอเดาออกว่าเป็นลูกคนละแม่กัน”


“ผมเชื่อว่าเธอยินดีอย่างยิ่งเลยล่ะ หากคุรพ่อจะสนับสนุนเธอให้เรียนทางด้านนี้”


“ถ้าจำไม่ผิด ตระกูลไพรมารี่เป็นตระกูลผู้คุมกระทรวงการคลังในสาธารณรัฐเหยี่ยวดำ...เผลอๆอาจจะรวยกว่าบ้านฉันด้วยซ้ำนะ”


แม่ของโคโตโนฮะกล่าววิเคราะห์ แต่ทว่าคุณพ่อกลับยกมือห้าม


“เอาสิ ถ้าสอบชิงทุนผ่าน จะสนับสนุนเต็มที่เลยล่ะ...วกกลับมาที่เรื่องงานแต่งของเราดีกว่า ไอ้ลูกชาย แกจะเชิญคนใหญ่คนโตทั้งเครือจักรภพมาได้ยังไงกันล่ะ”


“ถ้าเชิญเฉยๆ อาจจะไม่อยากมากัน...ผมคิดว่าควรจะเปิดเผยความลับของเหล่าเจ็ดดาราในอดีต เช่นการเลื่อนพลังระดับมหาเวทไปจนถึงระดับสิบสอง...นี่คือสิ่งที่ไม่ว่าจอมเวทคนไหนก็อยากจะรู้”


“พูดจริงหรือ” พ่อของโคโตโนฮะเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น เช่นเดียวกับแม่ของโคโตโนฮะ ที่เงี่ยหูฟังทันที


“ครับ...ผมมั่นใจว่าจะช่วยให้ทุกคนที่มีมหาเวท ไปถึงระดับสิบสองได้ และหากทุกคนสามารถไปถึงระดับสิบสองได้ การยึดพื้นที่คืนจากพวกอันเดดก็ไม่น่าใช่เรื่องใหญ่อีกต่อไป”


“สถาณที่จัดงาน เอาเป็นพระราชวังของทางตระกูลไทจิแล้วกัน” แม่ของโคโตโนฮะกล่าว “ทางเราจะรับผิดชอบการจัดงาน และค่าใช้จ่ายทั้งหมด ส่วนสินสอดและการเชิญแขกในงาน ขอให้เป็นธุระของเธอนะเรนเดล”


“รับทราบครับ...ท่านแม่” เรนเดลกล่าวเสียงเรียบ พลางยิ้มที่มุมปาก ทำเอาอีกฝ่ายยิ้มด้วยความชอบใจทันที


“โคโตโนฮะนี่ช่างโชคดีเสียจริงนะ ได้สามีที่เอาอกเอาใจเก่งเสียด้วยสิ”



หลังพูดคุยธุระเสร็จ เรนเดลได้ให้ทหารติดตามนำของกำนัลที่เขาเตรียมมาขนไปเก็บไว้ในห้องเก็บของของตระกูลไทจิ สิ่งที่เรนเดลนำมานั้นคือของตามธรรมเนียมทุกอย่าง ตั้งแต่ผ้าไหมเวทมนตร์ วัตถุเวทมนตร์ ทองคำแท่งและเหรียญทอง รวมถึงเครื่องเพชรชนิดต่างๆ


แน่นอนว่าสิ่งของที่เรนเดลมอบให้เป็นทรัพย์สินส่วนตัวของเขา แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ใช้งบประมาณของอาณาจักรไปมาก เพราะราชรัฐจิ้งจอกแดงไม่ได้รวยถึงเพียงนั้น นี่จึงทำให้คุณป้าออโรร่าเคร่งเครียด และคิดว่าจะทำยังไง เพราะเธอได้รับมอบหมายจากเรนเดลให้ดูแลทรัพย์สินภายในวัง


“เรนเดลคะ”


เรนเดลได้ยินเสียงเรียกจากโคโตโนฮะ เธอกวักมือไหวเล็กน้อย ทำเอาเรนเดลเดินตามมาทันที


“ท่านแม่บอกว่าขอบคุณสำหรับสินน้ำใจที่นำมามอบให้ แต่ท่านประสงค์จะคืนสินน้ำใจทั้งหมดให้กับเรนเดล เพื่อให้เรนเดลเอาไว้เป็นค่าใช้จ่ายในการเตรียมเชิญทุกคนมางานแต่งค่ะ”


“คุณแม่ท่านใจดีจริงๆ” เรนเเดลกล่าวตอบรับ ก่อนจะใช้เวทเก็บของ เก็บทุกอย่างเข้าเวทมิติเก็บของๆตัวเอง เพราะถ้าหากขนกลับออกทางเดิมมันคงน่าเกลียดไม่น้อย


“มีอะไรให้ช่วยบอกนะคะ” โคโตโนฮะกล่าวพลางจูบที่แก้มเขาส่งท้าย “เพราะงานนี้เป็นงานของเราค่ะ”


“ขอบคุณมากนะ” เรนเดลกล่าวก่อนจะหอมแก้มอีกฝ่ายกลับ “งานแต่งของเราฉันจะทำให้ดีที่สุด”


หนึ่งอาทิตย์ถัดมา หลังจากที่เรนเดลส่งเทียบเชิญเจ้าเมือง และกษัตริย์ในเครือจักรภพจนหมดแล้ว เขาก็พบว่าทุกคนนั้นตอบรับเทียบเชิญของเขาหมด จนงานแต่งของเขากลายเป็นงานที่ยิ่งใหญ่ที่สุด นับตั้งแต่อารยธรรมมนุษย์ใหม่ถูกฟื้นฟูขึ้นมา


เรนเดลนั้นอยู่ในชุดสูทสีขาวอย่างเป็นทางการสำหรับเจ้าบ่าว แต่ทว่าตัวของเขานั้นสวมชุดครุยแก้วที่ลงลายน้ำหัวจิ้งจอกทองคำประดับเอาไว้ บ่งบอกถึงความเป็นราชวงศ์ ส่วนโคโตโนฮะนั้นอยู่ในชุดมิโกะเหมือนทุกครั้ง แต่ทว่าคราวนี้มีจุดที่ต่างออกไปเล็กน้อย


นั่นคือเธอสวมครุยแก้วเหมือนกับเรนเดลทุกประการ เพื่อบ่งบอกว่าเธอเข้าเป็นส่วนหนึ่งของราชวงส์ฟอกการ์ดแล้ว อีกทั้งกระโปรงสีแดงของเธอก็ถูกเปลี่ยนเป็นสีเงิน เพื่อให้เข้ากับรรยากาศการแต่งงานในครั้งนี้


“สำหรับมิโกะศักดิ์สิทธิแล้ว เธอต้องอยู่ในชุดนักบวชตลอด ไม่ว่าจะเวลาไหน” แม่ของโคโตโนฮะกล่าวขณะใช้พัดที่ทำจากทองคำผสมพัดให้ตัวเองเพื่อคลายร้อน พลางมองลูกสาวของเธอด้วยความยินดี


ในขณะที่พ่อของโคโตโนฮะนั้นนั่งข้างเธอติดๆ แต่ทว่าเก้าอี้นั้นกลับต่ำกว่านิดหนึ่ง เพื่อเป็นการบอกยศว่าใครใหญ่กว่ากัน ในการออกงานพิธีอย่างเป็นทางการ ซึ่งแน่นอนว่ายศมิโกะศักดิ์สิทธิ เป็นรองเพียงจักรพรรดิและเชื้อพระวงศ์เท่านั้น เธอจึงนั่งอยู่สูงกว่าสามีของเธอ และมีฉัตรทองแดงคอยบังแดดให้ ในขณะที่พ่อของโคโตโนฮะเป็นเพียงร่มธรรมดาๆเท่านั้น


ทั้งเรนเดลและโคโตโนฮะ ต่างมีมิโกะรับใช้คอยกางฉัตรทองคำให้เพื่อบังแดดทั้งคู่ ในขณะที่ทั้งสองเดินบนพรมแดงที่นำไปสู่บัลลังค์ และที่ด้านหลังบัลลังค์สำหรับทั้งสองคน มีองค์จักรพรรดิแห่งจักรวรรดิมังกรไฟคอยเป็นประธานในพิธีอยู่


ทั้งสองทำความเคารพประธานในพิธี ก่อนที่จะรับคำอวยพร และนั่งบนบัลลังค์คู่ หลังจากนั้นองค์จักรพรรดิแห่งจักรวรรดิมังกรไฟ จึงค่อยแยกไปในในมุมของแขกที่มาร่วมงาน


ขุนนางเจ้ากรมพิธีการคนหนึ่ง เดินมาหาเรนเดลและโคโตโนฮะ ก่อนที่จะยื่นไมค์ลอยให้ทั้งสองคน กล่าวอะไรสักอย่างในงานแต่งครั้งนี้ ซึ่งในงานแต่งนี้ไม่ใช่งานแต่งธรรมดา แต่กลับกลายเป็นว่าเป็นงานสถาปนาเรนเดลขึ้นเป็นราชาอย่างเป็นทางการ โดยมีโคโตโนฮะเป็นราชินีเคียงข้าง


เรนเดลสูดหายใจลึกๆเพื่อไล่ความตื่นเต้น ก่อนที่เขาจะกล่าวปราศัยอย่างเป็นกันเอง และเรียกเสียงหัวเราะให้กับทุกคนในงาน ส่วนโคโตโนฮะเธอนั้นค่อนข้างจริงจัง และเตรียมบทพูดมาอย่างดีแล้ว


ท้ายที่สุด เรนเดลก็ได้รับคำอวยพรจากทุกๆคน และได้รับของขวัญบรรณาการที่ทุกคนนำมามอบให้ ซึ่งอักนัยหนึ่งมันคือการช่วยเหลือค่าจัดงานแต่งงานในคราวนี้ เรนเดลจึงยกของทั้งหมดให้กับตระกูลไทจิ


“ถวายพระพรฝ่าบาททั้งสอง”


เรียวจิที่มาร่วมแสดงความยินดี โค้งคำนับให้เรนเดลและโคโตโนฮะ เพราะบัดนี้โคโตโนฮะมีตำแหน่งสูงกว่าเขาเรียบร้อยแล้ว ชิรายูริที่ปกติจะวิ่งเข้าโผกอดพี่สาวเธอยังต้องสำรวมอาการ และโค้งคำนับด้วยความสุภาพเช่นกัน


“หลังเสร็จงานแล้ว เราจัดฉลองที่ห้องหนึ่งกันอีกครั้งเถอะค่ะ” โคโตโนฮะกล่าวขึ้นเพื่อไม่ให้บรรยากาศตรึงเครียด ก่อนที่เธอและเรนเดลจะมุ่งตรงไปยังโต๊ะอาหาร เนื่องจากทั้งสองเตรียมงานกันตั้งแต่เช้า จึงยังไม่ได้ทานอะไรมาทั้งวันเลยแม้แต่น้อย



ในค่ำคืนเฉลิมฉลองการแต่งงาน เมืองอาร์คาเดีย และอาณาจักรโดยรอบต่างพากันจุดพลุเฉลิมฉลอง นอกกำแพงเทืองที่เคยปิดกั้นถูกประดับประดาด้วยหลอดไฟเวทหลากสี ประชาชนสามารถออกมาเดินที่นอกกำแพงเพื่อซื้ออาหารหรือของฝากตามร้านค้าริมทาง ที่เหล่าคนเถื่อนมาขายได้แล้ว


หลังจากเวนเดลินได้ตายลง รัศมีรอบๆเครือจักรภพนับร้อยกว่ากิโลก็กลายเป็นเขตปลอดอันเดด ทำให้ประชากรทั้งหลายเริ่มขยับขยายออกมาตั้งหลักปักฐานกันนอกกำแพงมากขึ้น อีกทั้งกองกำลังผสมยังเข้าชิงพื้นที่ทางทะเล ทำให้เครือจักรภพนั้นมีทางออกสู่ทะเลได้เสียที นับตั้งแต่ก่อตั้งจักรวรรดิมา อันเป็นใบเบิกทางเพื่อไปสู่ทวีปอื่น และสำรวจว่าในโลกใบนี้ ยังมีดินแดนอื่นนอกเหนือจากเครือจักรภพมั้ย


ที่ริมชายฝั่งอันมืดมิดนั้น ไม่มีใครสังเกตเลย ว่ามีเรือลำน้อยมาจอดเทียบท่า พร้อมกับมนุษย์สองคนในชุดคลุมปกปิดมิดชิด พวกเขาลงจากเรือ และเดินขึ้นฝั่งอย่างรวดเร็ว


“กลิ่นไอของพวกจอมเวทเต็มไปหมด...สมแล้วนะครับ ที่เราได้รับรายงานมา”


ชายผู้ติดตามในชุดคลุม เอ่ยกับชายหนุ่มตรงหน้าที่เป็นหัวหน้า


ทั้งสองหยุดเดิน ก่อนจะสังเกตุว่าในเวลานี้ ผู้คนรอบกำแพงเมืองนี้กำลังเฉลิมฉลองกันอย่างมีความสุข พวกเขาไม่รู้หรอกว่าเป็นงานอะไร แต่ดูเหมือนว่าจะไม่มีใครสงสัยในตัวพวกเขาเลยสักนิด


“น่าสมเพชจริงๆ ภายใต้ความรื่นเริงและครื้นเครงนี้ คงมีมนุษย์ที่ถูกกดขี่ร้องไห้และทรมานอยู่ในมุมมืดเป็นแน่แท้”


ชายในชุดคลุมผู้เป็นหัวหน้ากล่าว ก่อนที่เขาจะเปิดผ้าคลุมออก เผยให้เห็นผมบลอนด์น้ำตาล และดวงตาสีเขียวใส ด้านหลังของเขาสะพายดาบคู่สีเงินและสีทองอร่าม มันมีพลังเวทอันมหาศาลแฝงอยู่ในนั้น และดาบคู่นั้นกำลังสลายมานาในอากาศที่เข้ามาปะทะอย่างต่อเนื่อง


“นายท่านครับ” ชายผู้ติดตามกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงหวาดหวั่น “ท่านคิดว่ามนุษย์ในดินแดนนี้ จะตกเป็นทาสของจอมเวท เหมือนที่ทวีปของเราหรือไม่”


“ไม่รู้สิ” ชายหนุ่มดาบคู่กล่าวด้วยท่าทีสบายๆ “แต่ฉันมาที่นี่ เพื่อปลดแอกมนุษย์จากจอมเวท ดั่งเช่นทวีปของฉันที่ได้กระทำจนสำเร็จลุล่วงไปแล้ว...หากฉันพบว่าพวกจอมเวทโสมมกระทำการข่มเหงรังแกมนุษย์แล้วล่ะก็ ฉันจะฆ่าพวกมันให้หมด”


ชายหนุ่มดาบคู่ควักดาบสีทองของเขาออกมา ก่อนจะฟาดตัดเขตแดนป้องกัน ที่ร่ายด้วยเวทธาตุแสงระดับสิบสองของเมกุมิขาดลงอย่างง่ายดาย เขาเดินตัวปลิวเข้ามาราวกับว่าเวทป้องกันนั้นเป็นเพียงกระดาษที่ไร้พิษสงเท่านั้น


“ข้า ชอง อาดริอ็อง ศัตรูของเหล่าจอมเวท ได้มาเยือนแผ่นดินนี้แล้ว” ชายหนุ่มดาบคู่ที่ชื่อชองกล่าวด้วยท่าทีสบายอารมณ์ “ไม่ว่าแกจะเป็นใคร ใช้เวทมนตร์แบบไหนก็ไม่สำคัญ แต่ถ้าแกขึ้นชื่อว่าเป็นจอมเวทแล้วล่ะก็ เราจะได้เห็นดีกันอย่างแน่นอน...”



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 130 ครั้ง

331 ความคิดเห็น

  1. #253 Frosty_chan (@Frosty_chan) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 14:19
    ._. เหมือนจะมีความสงบเข้ามาเยือนแต่ก็ไม่ ถ้าผมเป็นเรนเดลจะขอวันสงบๆซักตอนหรือสองตอนก็ยังดี
    #253
    1
  2. #79 bophobia (@bophobia) (จากตอนที่ 77)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 06:44

    จะมีต่อรึเปล่า
    #79
    1
    • #79-1 darkius (@darkius) (จากตอนที่ 77)
      26 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:32
      อีกพักใหญ่ๆจ้า ไรท์แต่งนิยายเรื่องอื่นอยู่
      #79-1