คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย [End] һഹ [Yuri] [End] คำสาปแห่งอีเดน [Yuri] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
Lilith Adam Eve

เนื้อเรื่อง อัปเดต 21 มิ.ย. 57 / 11:02


คำสาปแห่งอีเดน

คุณเคยได้ยินเรื่องของอดัมกับอีฟไหม เกี่ยวกับพระเจ้าสร้างโลก ชายหญิงคู่แรกและอสรพิษกับผลแอปเปิ้ลแห่งปัญญา มันเป็นตำนานตามความเชื่อของคริสตจักร กล่าวถึงบาปที่บรรพบุรุษของมนุษย์ได้กระทำไว้

แต่คุณรู้ไหม...อีฟไม่ใช่ผู้หญิงคนแรกที่ถือกำเนิดขึ้นมา

แรกเริ่มเดิมทีพระเจ้าได้สร้างอดัมขึ้นมาพร้อมหญิงสาวนามว่าลิลิต เธอไม่ใช่คนสวย ไม่งดงาม ทว่าเก่งและฉลาด เธอไม่ได้รักอดัมและเธอคือความผิดพลาด พระเจ้าไม่ได้ต้องการให้มนุษย์หรือสิ่งมีชีวิตอื่นใดได้ครอบครองปัญญาและความรู้ ทว่าอดัมรักอีฟ แม้เธอจะไม่เหลียวแลเขาก็ตาม พระเจ้าสงสารอดัมจึงสร้างผู้หญิงอีกคนขึ้นมาจากกระดูซี่โครงของอดัมและเธอคนนั้นมีชื่อว่าอีฟ

ลิลิตถูกทิ้งและถูกลืม แต่เธอก็ไม่สนใจ เธอมีความรู้และอยากรู้มากขึ้นอีก เธอจึงท่องไปทั่วสวนสวรรค์อีเดนจนกระทั่งพบเข้ากับช่องเขาทมิฬ ดินแดนดำมืดอันเป็นสถานที่สิงสถิตของเผล่าอสูรร้ายและปีศาจที่กำเนิดมาตั้งแต่กาลเวลาถือกำเนิด

ลิลิตก้าวเข้าไป...

“นั่นใคร... นั่นใคร... นั่นใคร... ” เสียงสะท้อนดังก้องไปทั่วช่องเขาแห่งนั้น

“ฉันชื่อลิลิต ...แล้วนั่นใคร” ลิลิตถามกลับ “ที่นี่เรียกว่าอะไร เธออยู่ตรงไหน... ”

“อ้า...กระหายรู้... แต่เธอก็ไม่ใช่พวกของเรา” เจ้าของเสียงปรากฏตัว มันคือเลเวียอาธัน อสรพิษยักษ์แห่งความริษยา “ไปให้พ้น!!!

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

“อีฟๆ” อดัมเรียก “ไปเก็บเบอร์รี่กัน”

อดัมและอีฟอาศัยอยู่ด้วยกันอย่างสงบ อดัมรักอีฟและอีฟ...ถูกสร้างมาเป็นคู่ของอดัมโดยเฉพาะ เธอรักเขา เชื่อฟังเขาและว่านอนสอนง่าย พวกเธอเดินเล่นไปในสวนสวรรค์อีเดนและเก็บเอาผลไม้ตามทางมาเป็นอาหาร

“อดัม!” อีฟตะโกนเรียกเขา ไม่นานเขาก็มาหาเธอ “นั่น... ”

อีฟชี้ไปยังร่างของลิลิตที่นอนจมกองเลือด เธอยังหายใจ แต่บาดแผลมากมายปรากฏบนร่างของเธอทั้งบนผิวหนังที่เห็นและใต้เสื้อคลุมขนสัตว์ อดัมจำอีกฝ่ายได้ดี

“ทิ้งมันไว้เถอะ เราช่วยมันไม่ได้” อดัมหวังว่าอีฟจะเห็นลิลิตเป็นเพียงสัตว์ป่าที่ใกล้ตายและลืมภาพเหล่านั้นเสีย เขาไม่อยากมีปัญหา

“เธอดูเหมือนเรานะ... ” อีฟพูดอย่างไม่แน่ใจ

“มันก็แค่ลิง” อดัมตอบแล้วลากอีฟออกไปจากแถบนั้น เธอยอมตามเขาไปและไม่นานอดัมก็ลืมเรื่องนี้

กร๊อบ... ตกดึกในวันนั้น อีฟย่องออกมาตามลำพัง เธอพยายามคลำหาทางในความมืดจนกลับไปยังจุดที่เจอลิลิตได้ แต่ลิลิตไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว อีฟจึงตัดใจและกลับไปหาอดัม หลับตาลงและพยายามลืมมันเสีย

ในเช้าวันรุ่งขึ้นอดัมพาอีฟไปเล่นน้ำ เขาลงไปแช่น้ำเล่นในแม่น้ำที่สูงถึงเอว อีฟตามลงไป แต่ไม่นานบรรยากาศดีๆก็ถูกทำลายด้วยฝนที่ตกลงมา ทว่าอดัมไม่นึกเอะใจแม้แต่น้อยว่ากระแสน้ำนั้นค่อยๆไหลแรงขึ้น พวกเขาจึงไม่ขึ้นจากน้ำ

ซูม!!! กระแสน้ำเชี่ยวกราดถาโถมใส่พวกเขาในทีเดียว อีฟจมหายไปในน้ำนั้นขณะที่อดัมคว้ากิ่งไม้ใหญ่ไว้ทัน เขาพยายามมองหาเธอ “อีฟ!!

แต่อีฟก็หายไปจากสายตาของเขาแล้ว เธอถูกกระแสน้ำกดให้จมลงก้นแม่น้ำ จากน้ำที่สูงแค่เอวบัดนี้ลึกจนยืนไม่ถึง อีฟว่ายน้ำไม่เป็นและกำลังจะขาดใจ

หมับ! มือคู่หนึ่งคว้าเธอไว้และดึงขึ้นมาจากก้นแม้น้ำ อีกฝ่ายล็อกแขนอีฟไว้และว่ายน้ำเข้าหาฝั่ง เธอถูกโยนขึ้นไปบนบกห่างจากน้ำเชี่ยว เธอไอและสำลัก พยายามมองหาอดัมแต่กลับพบเพียงหญิงสาวคนเดียวกับที่เธอพบนอนจมกองเลือดในป่า

“ชิ! แผลเปิดจนได้” ลิลิตบ่น แผลของเอถูกพันไว้ด้วยหญ้าสมุนไพรและใบไม้ แต่หนึ่งในแผลมากมายนั้นเปิดและมีเลือดจางๆไหลอาบขา

“ขอบคุณ... ” อีฟบอก ลิลิตหันมามองเธอ

“เธอเป็นบ้าอะไรไปอยู่ในแม่น้ำตอนฝนตกฮะ!!” ลิลิตตวาดลั่น อีฟตกใจและก้มหน้าหลบไม่กล้ามองหน้าอีกฝ่าย “เฮ้อ... ช่างเถอะ”

“เธอเจ็บ... ” อีฟมองดูแผลของอีกคน

“ใช่ ช่างสังเกตนี่” ลิลิตตอบประชด “ไปช่วยหาหญ้าแบบนี้มาทีสิ”

“ค่ะ” อีฟรับตัวอย่างที่ลิลิตยื่นให้และวิ่งออกไปทันทีโดยไม่ถามอะไรแม้แต่น้อย ลิลิตมองตามหลังอีกฝ่ายไปแล้วกุมขมับ ...ไม่นานอีฟก็กลับมาพร้อมหญ้าที่ลิลิตให้ไปหา “นี่ค่ะ”

“เออ ขอบใจ” ลิลิตรับไปปิดบาดแผล “เธอชื่ออะไร”

“อีฟค่ะ” อีฟตอบ “.....”

“นี่จะไม่ถามชื่อฉันเหรอ” ลิลิตมองอีกฝ่าย

“เอ๋? อ่..ค่ะ... เธอชื่ออะไร” อีฟทำตาม

“ลิลิต... ” ลิลิตตอบ ยิ่งมองอีฟยิ่งชวนให้หงุดหงิด “นี่เธอไม่คิดจะถามเองเลยรึไง ทำไมต้องรอให้ฉันพูดขึ้นมาก่อนถึงจะนึกออกได้น่ะ”

“คิด?” อีฟทวนคำ ราวกับว่าเธอไม่รู้ความหมายของมัน

“ฉันล่ะปวดหัวกับเธอจริงๆ” ลิลิตพูด แต่ก็ยิ้มขำ “หาที่หลบฝนกันเถอะ”

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

หลายวันกลายเป็นกลายสัปดาห์และเป็นเดือน อีฟคอยดูแลลิลิตจนหายดี ลิลิตไม่แน่ใจว่าเพราะอีหฝ่ายเป็นห่วงเธอหรือแค่หาทางกลับไปไม่ถูกเท่านั้น ไม่ว่าจะเพราะอะไรก็ตาม เธอก็รำคาญความบื้อของอีฟเต็มทน บางทีคงต้องสอนอะไรบ้างแล้ว

“เฮ้ อีฟ... ” ลิลิตเรียก “ไปล่าสัตว์กัน”

“ล่าสัตว์?”

“ล่าหมีน่ะ ขนมันอุ่น ฉันว่าจะทำเสื้อผ้าให้เธอใหม่” ลิลิตบอก มองดูชุดที่ทำจากใบไม้บางๆนั่นทีไรก็อดสงสัยไม่ได้ว่าเธอไม่หนาวงั้นเหรอ

“ค่ะ” ไม่มีคำถามจากอีฟอีกเช่นเคย เธอไม่เคยสงสัยหรืออยากรู้อะไร นั่นคือสิ่งที่ลิลิตรำคาญที่สุด

“ล่าสัตว์เป็นไหม” ลิลิตถาม

“ไม่ค่ะ” อีฟตอบ

“แล้วจะไม่ถามอะไรหน่อยเหรอ”

“ล่าสัตว์ทำยังไงคะ” อีฟถาม ลิลิตอยากเอาหัวโขกต้นไม้ให้รู้แล้วรู้รอด แต่อย่างน้อยอีฟก็รู้จักถามบ้างแล้ว ลิลิตขำกับความบื้อนั้นแต่ก็ยอมอธิบายวิธีให้ฟัง

พวกเธอออกไปล่าสัตว์ ลิลิตล่ากวางและกระต่ายได้ เธอเตรียมมันไว้สำหรับเป็นอาหารมื้อต่อๆไป ก่อนจะเริ่มวางบ่วงดักหมีและรอ... แต่จนถึงเย็นก็ไม่มีหมีมาติดกับดักสักตัว ลิลิตตามดูบ่วงที่วางเอาไว้ทีละจุดๆโดยมีอีฟตามไปด้วย

“สงสัยจะอดแล้วล่ะ” ลิลิตพูดลอยๆ

“ดีแล้วล่ะ” อีฟตอบ เธอทำท่าจะอาเจียนตั้งแต่เห็นลิลิตถลกหนังกวาง “ไม่เอาชุดใหม่ก็ได้”

“เธอคิดแบบนั้นเพราะเธอยังไม่เคยเจอฤดูหนาว” ลิลิตตอบ ก่อนจะเดินนำไปยังจุดวางบ่วงจุดสุดท้าย มันไม่มีหมีติดบ่วงอีกเช่นเคย “เฮ้อ...อด”

“งั้นกลับกันเถอะ... ”

“ชู่!” ลิลิตทำนิ้วให้เงียบและคว้าอีฟให้หมอบลง

หากมองดูดีๆจะเห็นกิ่งไม้บริเวณนี้หักโค่น บ่วงที่วางดักขาดแบบผิดปกติและบนพื้นดินมีรอยเท้าสัตว์เป็นอุ้งเท้าขนาดใหญ่ ลิลิตกระชับหอกในมือ ดูจากร่องรอยแล้ว หมียักษ์ตัวนี้คงยังอยู่ไม่ไกล

“อีฟ?!” เสียงอดัมเรียก เขาอยู่ในจุดที่ไม่ควรอยู่ที่สุดในตอนนี้ อีฟตั้งท่าจะลุกไปหาเขา แต่ลิลิตคว้าตัวเธอไว้ พริบตานั้น... พลั่วะ!! อดัมถูกหมียักษ์ที่ซุ่มรออยู่ตบกระเด็น

“อ้อว!!!” หมียักษ์ร้องด้วยความโมโหและตามหลังอดัมไป เขาลุกและวิ่งหนีสุดฝีเท้าอีฟสะบัดมือลิลิตและวิ่งตามอดัมไปอีกคน

“ชิ! ยัยโง่เอ๊ย!” ลิลิตสบถและวิ่งตามอีฟไป

อดัมวิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิต ไม่แม้แต่จะเหลียวมองว่าหมียักษ์อยู่ใกล้หรือไกลเท่าไหน ส่วนอีฟ...วิ่งตามหมียักษ์คลั่งไปอย่างโง่ๆโดยมีลิลิตวิ่งตามเธอมาติดๆ

“ปีนขึ้นต้นไม้! ขึ้นไปบนต้นไม้!” ลิลิตตะโกนบอก แม้เธอจะไม่ชอบอดัม แต่จะให้ปล่อยตายไปต่อหน้าก็ทำไม่ได้ อดัมทำตาม กระโจนเกาะต้นไม้และปีนขึ้นไปไวราวกับลิง

หมียักษ์พยายามปีนตาม แต่มันหนักเกินไป มันจึงทำได้เพียงขูดเปลือกไม้ที่ลำต้นด้านล่าง อีฟวิ่งเข้าไปโดยไม่ระวัง เธอผงะไปทันทีที่หมียักษ์หยุดวิ่ง แต่ถึงตอนนี้เธอก็อยู่ใกล้มันเกินไป

“อ้อว!!” หมียักษ์หันมาและเตรียมจะตะปบเธอ

“หมอบ!” ลิลิตกดหัวอีฟลง อุ้งเท้ายักษ์จึงหันมาตบเธอจนกระเด็นไปแทน พลั่ก! ลิลิตลอยไปกระแทกต้นไม้ หอกหลุดมือและตกอยู่ระหว่างเธอกับมัน อีฟทำท่าจะลุกหนีขณะที่หมีตัวนั้นเข้าไปดมหัวเธอใกล้ๆ “อีฟ! อย่าลุกนะ! แกล้งตายสิ!

หมียักษ์หันมามองต้นเสียง ลิลิตยังคงล้มอยู่บนพื้น มันก้าวเข้ามาและคร่อมหอกของเธอไว้ เธอจ้องหมียักษ์ มันจ้องตอบ แววตานั่นคลั่งเพราะความโมโห

“ย๊ากก!!!” ในชั่วอึดใจนั้น ลิลิตร้องตะโกนดังลั่นจนหมียักษ์ตกใจ เธอพุ่งเข้าใส่อย่างไม่กลัวตาย มันตะปบเธอ แต่เธอกลิ้งหลบลงไปใต้ท้องของมัน จับหอกและแทง!

แม่นยำและรวดเร็ว ลิลิตกลิ้งออกมาจากใต้ท้องหมียักษ์ก่อนที่มันจะล้มลงมาทับเธอ มันหายใจออกเป็นครั้งสุดท้ายและก็แน่นิ่งไป ...พวกเธอปลอดภัยแล้ว

“เกือบไปแล้วไหมล่ะ” ลิลิตถอนหายใจโล่งอก

“อีฟ! เป็นอะไรไหม” อดัมกระโดดลงจากต้นไม้และเข้าไปช่วยพยุงอีฟลุกขึ้น ลิลิตไม่หันไปสนใจ สงคนนั้นคงอยากได้เวลาส่วนตัว เธอจึงหันไปถลกหนังหมียักษ์แทน “ไอ้ปีศาจ!

“หา...?” ลิลิตหันไปมอง คำเรียกเมื่อครู่อดัมใช้พูดกับเธอ เขามองตอบอย่างท้าทาย

“เธอฆ่ามัน! เธอทำให้สวนสวรรค์แห่งนี้แปดเปื้อน!” อดัมพูดต่อ

“และก็ช่วยชีวิตพวกเธอไว้ ไม่เป็นไรไม่ต้องขอบใจ” ลิลิตตอบอย่างกวนประสาท “สัตว์อื่นก็กินกันเองเป็นปกติ ฉันก็แค่เอาตัวรอดอย่างที่ควรจะเป็น”

“ฉันไม่ได้ขอบใจเธอ! เธอมันปีศาจร้าย เธอพรากอีฟไปจากฉัน ทำให้อีกเกือบตาย เธอมันไม่ใช่มนุษย์! เธอสูบกินเลือดและเนื้อ เธอมันก็แค่ปีศาจร้ายในร่างของมนุษย์เท่านั้น!

ลิลิตจ้องอดัม โกรธจนเลือดขึ้นหน้า ถ้าจำไม่ผิดเธอเป็นคนช่วยอีฟขึ้นจากแม่น้ำเชี่ยวกราดและถ้าเข้าใจไม่ผิดก็เป็นอดัมที่ทำให้หมียักษ์เห็นตัวพวกเธอ อดัมมองเห็นความโมโหในดวงตาลิลิต เขาจึงรีบคว้ามืออีฟแล้วพาวิ่งหนีไปทันที ทิ้งลิลิตให้โดดเดี่ยวอยู่คนเดียว...อีกครั้ง

ลิลิตลากเอาหนังของหมียักษ์และเนื้อบางส่วนกลับถ้ำ พยายามไม่สนใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น เธอจะไม่วิงวอนกับพระเจ้าเพราะพระเจ้าได้ทอดทิ้งเธอไปแล้วตั้งแต่สร้างอีฟขึ้นมาแทนเธอ น้ำตาของลิลิตไหลอาบแก้มโดยไม่รู้ตัว เธอได้แต่นั่งถามตัวเองอยู่ตามลำพัง

“ทำไมล่ะ... ก็อยู่คนเดียวมาได้ตั้งนานแล้วแท้ๆ” ลิลิตเช็ดน้ำตานั้นออก

ลิลิตคือผู้เดินทางตามหาความรู้ ผจญมาแล้วทุกหนแห่งเท่าที่ไปได้ แต่สิ่งที่อีฟมอบให้นั้นไม่ใช่สิ่งที่เธอจะตามหามันได้โดยลำพัง นั่นคือความอบอุ่นและความรัก มนุษย์นั้นคือสัตว์สังคม ไม่ว่าจะทำตัวโดดเดี่ยวสักเพียงใด ในใจลึกๆของคนเหล่านั้นก็ยังต้องการความรักจากคนอื่น

ราตรีแสนอ้างว้างผ่านพ้นไปอย่างยากลำบากและวันเวลาที่เหลืออยู่นั้นลิลิตใช้ชีวิตอยู่คนเดียวตลอดฤดูใบไม้ร่วง ไม่นานหลังจากนั้น...ฤดูหนาวก็มาเยือน มันเป็นฤดูหนาวครั้งแรกที่อีฟจะได้เจอหลังจากพระเจ้าสร้างเธอขึ้น เกล็ดหิมะบางเบาพากันร่วงหล่นอย่างเชื่องช้า ทับถมหนาขึ้นจนในที่สุดทุกหนแห่งก็ปกคลุมด้วยหิมะสีขาวโพลน

“ฟู่... ” ลิลิตหายใจออกมาเป็นไอขาว วันนี้เธอลองแอบไปหาอีฟดูสักครั้งพร้อมเสื้อคลุมที่ทำจากขนหมี ไม่ว่ายังไงเธอก็ตัดใจไปไม่ได้จริงๆ

ลิลิตหาอีฟเจอในทุ่งดอกไม้ ในสวนอีเดนฝั่งนี้ยังมีละอองหิมะตกลงมาเพียงน้อยนิด เธอตั้งท่าจะเข้าไปหาอีฟ แต่เธอก็เห็นอดัมเข้าไปหาอีฟก่อน พวกเขาหยอกล้อกันและดูมีความสุข ไม่มีใครต้องการเธอไปเป็นก้างขวางคอ เธอจึงวางเสื้อคลุมไว้บนโขดหินแล้วจากไป

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

 “ขอบคุณนะ” ลิลิตสะดุ้งตื่นเพราะเสียงทัก อีฟยืนอยู่ตรงนั้นและยิ้มให้เธอ อีกฝ่ายสวมเสื้อคลุมขนหมีไว้ “ไม่มาด้วยกันเหรอ”

!?!” ลิลิตมองอีฟอย่างไม่อยากเชื่อ “เธอ...ถามคำถามเอง?!

“ก็เธอสอนฉันนี่” อีฟตอบและยิ้มให้ ทำเอาคนมองเคลิ้ม

“อีฟ! อีฟ!” เสียงอดัมร้องเรียก อีฟกำลังจะหันกลับไป แต่ลิลิตคว้ามือเธอไว้

“อดัมเกลียดฉัน ไปกับฉันไม่ได้เหรอ... ” ไม่รู้อะไรดลใจให้ลิลิตพูดเช่นนั้น

“อีฟ!” เสียงอดัมยังดังต่อไป

“ ...นะ” ลิลิตอ้อนวอน

“ ...ได้สิ” อีฟตอบและตามลิลิตไป ทั้งสองต่างไม่มีใครรู้ว่าอดัมได้เห็นพวกเธอแล้ว แต่เขาหลบอยู่หลังเงาต้นไม้ คอยซุ่มดู... และโกรธอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“ข้อแต่พระเจ้าผู้เนรมิตทุกสรรพสิ่ง ลิลิตนั้นทำตัวเช่นมารผจญ ได้โปรดขอท่านช่วยลูกที... ” อดัมวิงวอนกับพระเจ้าผู้สร้างเขาขึ้นมา “ขับไล่มัน... สาปแช่งมัน... ให้ลิลิตได้แสดงตัวตนที่แท้จริงแสนอัปลักษณ์ให้อีฟได้เห็น!

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

 “นั่นอะไรเหรอ” อีฟถาม เบื้องหน้าของพวกเธอคือช่องเขาทมิฬ สถานที่ซึ่งเคยทำให้ลิลิตบาดเจ็บปางตายกลับออกมา

“ดินแดนของปีศาจ อย่าเข้าไปดีกว่า มันอันตรา... ”

“เข้ามาสิ... ” เสียงหนึ่งกระซิบดังขึ้นในหัวของทั้งสอง ทั้งคู่มองหน้ากันเหมือนอยากถามว่าได้ยินเหมือนกันไหม ลิลิตมองช่องเขานั้นอย่างไม่ไว้ใจ ทว่าก่อนที่เธอจะหันไปห้ามอีฟนั้น อีกฝ่ายก็วิ่งนำเธอเข้าไปในช่องเขานั้นแล้ว

“อีฟ! หยุดนะ!” ลิลิตวิ่งตามอีฟไป

“เข้ามาสิ... ใกล้อีก... นั่นแหละ” เสียงนั้นดังขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งอีฟหยุดวิ่ง ลิลิตตามทันและเห็นผลแอปเปิ้ลวางอยู่บนพื้น “เอาสิ... กินเลย”

หมับ! ลิลิตคว้ามันไว้ได้ก่อนที่อีฟจะคว้า แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายไม่ยอมง่ายๆ อีฟกระโจนเข้ามาแย่งผลแอปเปิ้ลจากลิลิตอย่างเอาเป็นเอาตาย ทว่าหากมองดูดีๆนั้น แววตาของอีฟดูราวกับไม่มีสติ

“กินสิ... กินมัน... กินให้หมด”

อีฟดึงลิลิตล้ม แอปเปิ้ลหลุดจากมือไปและอีฟก็รีบลุกไปคว้า ลิลิตคว้าขาเธอไว้ได้ก่อน ถึงแม้แอปเปิ้ลจะดูเหมือนผลไม้ธรรมดาไม่มีพิษมีภัย...แต่เสียงที่ได้ยินในหัวนั้นทำให้สังหรณ์ใจไม่ดี ยิ่งเมื่อนานมาแล้วพระเจ้าเคยห้ามเธอและอดัมกินผลแอปเปิ้ลจากต้นแอปเปิ้ลแห่งปัญญาซึ่งอยู่ ณ ใจกลางสวนอีเดน มันจะต้องมีอะไรผิดปกติสักอย่างในแอปเปิ้ลผลนี้

อีฟเตะหน้าผากลิลิตเต็มแรง พลั่ก!

“หยุดนะอีฟ! มันกินไม่ได้!” ลิลิตกดหัวอีฟลงกับพื้นแล้วแย่งแอปเปิ้ลมา แต่เธอจะทำลายมันยังไง นั่นคือปัญหา โยนทิ้ง...อีฟก็ตามกลับไปเก็บมากินอีก

“กินสิ...ลิลิต...แล้วข้าจะปล่อยอีฟไป... ”

ลิลิตเบิกตาโพรง เสียงนั้นพูดกับเธอมาตั้งแต่แรกไม่ได้พูดกับอีฟ มันจับตาดูเธออยู่จากที่ไหนสักแห่ง เสียงที่คุ้นเคย...ทำไมเธอถึงเพิ่งนึกออก...เสียงของผู้ที่ปั้นเธอขึ้นจากดินเหนียว

“ขอให้ปีศาจสาปแช่งแก!!” ลิลิตร้องลั่นสาปแช่งพระเจ้าผู้แสนโหดร้าย อีฟลุกขึ้นมาและกระโจนเข้าแย่งแอปเปิ้ลอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ลิลิตกัดมัน กินมันจนไม่เหลือให้อีฟแย่งไป “ ...เพื่อเธอนะอีฟ”

ตุ้บ! อีฟสลบลงไปนอนกับพื้น...ลิลิตก็เช่นกัน

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

“อีฟ! อีฟ!” เสียงอดัมปลุกให้ลิลิตและอีฟตื่น

อดัมพุ่งเข้าไปกอดอีฟไว้ ลิลิตเห็นสีหน้าทั้งสองมองมาทางเธอ...หวาดกลัว พวกนั้นกลัวเธอ? ลิลิตก้มมองดูตัวเอง ...นี่เธอกลายเป็นตัวอะไรกัน...

“กรี๊ดดด!!” ลิลิตพยายามจะพูดออกมา ทว่าเสียงที่ออกจากปากนั้นฟังดูเหมือนเสียงกรีดร้องดังแหลมแสบแก้วหู ทั้งอีฟและอดัมรีบถอยห่างออกไป อีฟล้ม ลิลิตจึงพุ่งเข้าไปช่วยอย่างลืมตัว

“ออกไปนะไอ้ปีศาจร้าย!!” อดัมตะโกนใส่ ลิลิตถึงกับผงะถอย

...ไม่ใช่นะ...ฉันคือลิลิต... แต่เสียงในความคิดนั้นไม่สามารถออกจากปากลิลิตได้ เสียงของเธอน่ากลัวและอัปลักษณ์ ลิลิตพยายามจะเข้าไปหาอีฟ อย่างน้อยถ้าอีฟเห็นว่าเธอไม่มีภัย อีฟอาจจะเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น เธออาจจะเข้าใจ... ก็แค่ความหวังลมๆแล้งๆ

“อย่าเข้ามา... ” อีฟตะเกียกตะกายหนีสุดชีวิต ร้องไห้และหนีไปหลบหลังอดัม

...อีฟ...นี่ฉันเอง...

“อย่าเข้ามานะ! อย่าเข้ามา... ปล่อยเราไปเถอะ ได้โปรด... ”

...ไม่ใช่นะอีฟ...นี่ฉัน...ลิลิตไง...

“บอกให้ออกไป! ไม่ได้ยินเหรอ อย่าเข้ามานะ ไอ้ปีศาจ!! ” อีฟร้องลั่นด้วยความหวาดกลัว

...งั้นเหรอ...ฉันเป็นปีศาจจริงๆสินะ ทั้งในสายตาของอดัม...และอีฟด้วย...

“กรี๊ดด!!” ลิลิตกรีดร้อง ไม่มีคำพูดใดที่เธอสามารถพูดออกมาได้ แต่ครั้งนี้เธอตั้งใจที่จะร้องเสียงอัปลักษณ์นั้นออกมาเอง ไม่มีใครเข้าใจภาษาของเธอและไม่เหลือใครอีกแล้วที่จะเปิดใจให้กับเธอ

อดัมวิ่งหาอีฟหนีไปจากช่องเขาแห่งนี้ อีฟได้หนีจากลิลิตไป...อีกครั้ง ทว่าครั้งนี้ลิลิตไม่อาจจะตามอีฟไปได้ เธอคือผู้ถูกเกลียดชัง ชะตากรรมที่ไม่อาจะหลีกเลี่ยงซึ่งพระเจ้าเป็นผู้มอบให้ เธอคืออสุรกาย เธอกรีดร้องต่อไปครั้งแล้วครั้งเล่าภายในช่องเขาทมิฬ มีเพียงเงามืดเท่านั้นที่อยู่เคียงข้างและกัดกินเธอ

“กรี๊ดด!!...อดัม! อีฟ!! ข้าขอสาปแช่งพวกเจ้า!! จงพบกับชะตากรรมที่โหดร้ายอย่างที่พวกเจ้าทิ้งฉันไว้ให้เจอกับมัน! ขอให้ปีศาจสาปแช่งพวกเจ้า!!!...

“น่าสงสาร... ” เลเวียอาธันมองจากเส้นทางบนช่องเขาที่สูงขึ้นไป มีเพียงอสรพิษเท่านั้นที่เห็นและรับรู้เหตุการณ์ทั้งหมด “ข้อตอบรับคำขอของเจ้า ลิลิต”

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

เลเวียอาธันแปลงกายเป็นงูเหลือมและเลื้อยเข้าไปในสวนสวรรค์อีเดน ในขณะนั้นอดัมและอีฟกำลังงีบหลับใต้ต้นแอปเปิ้ลแห่งปัญญา มันเลื้อยขึ้นไปและเด็ดแอปเปิ้ลผลหนึ่งให้ตกลงใส่หัวอดัม กลายเป็นเซอร์ไอแซ็คนิวตัน เขาตื่นและมองเห็นงูเหลือม เลเวียอาธันได้หลอกล่อเชื้อเชิญให้อดัมกัดกินผลแอปเปิ้ล

และอดัม...ไม่เคยฉลาด เขาเชื่องูและยอมแพ้แก่คำหลอกลวงชวนเชื่อพวกนั้น เขาปลุกอีฟด้วยและชวนเธอให้กินผลแอปเปิ้ลไปพร้อมๆกับเขา อีฟรับมาและทั้งคู่ก็กัดกินแอปเปิ้ลนั้น...

ปัญญา...ไม่ใช่สิ่งเดียวที่ผลแอปเปิ้ลมอบให้พวกเธอ ความรู้ ความคิด ความทะเยอทะยานอยากและบาปทั้ง 7 ประการ พวกเขาต้องรับรู้สิ่งเหล่านั้นโดยมิอาจแก้ไขได้

...เพื่อเธอนะอีฟ... คำพูดของลิลิตก้องในหัวอีฟ เธอได้ยิน เธอรับรู้ เธอจำมันได้ทุกสิ่งทุกอย่าง หยาดน้ำตาไหลรินโดยมิอาจห้ามได้ พระเจ้าได้รู้ถึงสิ่งที่อดัมและอีฟทำและไล่พวกเขาออกไปจากสวนสวรรค์อีเดน คนละฟากกับช่องเขาทมิฬ สู่ดินแดนรกร้างไร้ผู้คน แต่อีฟไม่ได้โกรธแค้นใคร ไม่แค้นเคืองพระเจ้า ไม่โกรธอดัม มีเพียงตัวเองเท่านั้นที่ผิด

“หากนี่เป็นบทลงโทษของฉัน...ฉันก็จะรับมัน... ” อีฟพร่ำเพ้ออยู่คนเดียว เฝ้ามองสวนสวรรค์อีเดนไปจนถึงช่องเขาทมิฬในขณะที่เธอจะจากมันไปตลอดกาล “นี่คือบาปของฉัน... ใช่ไหม? ลิลิต...”

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
 

แอปเปิ้ลที่หอมหวานบางครั้งต้องสาปร้ายแรงและบางครั้งอสุรกายอัปลักษณ์นั้นภายในอาจเป็นหญิงสาวผู้โดดเดี่ยว ผู้คนมากมายมักมองคนจากภายนอกตามสัญชาตญาณแรกที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง ทั้งๆที่สิ่งที่เหล่าผู้ถูกทอดทิ้งและถูกเกลียดชังต้องการนั้นเป็นเพียงแค่โอกาสสักครั้งหนึ่งที่ผู้คนทั้งหลายจะมองพวกเขาจากภายในไม่ใช่รูปลักษณ์ภายนอกเท่านั้น

แล้วคุณล่ะ...เคยมอบมันให้คนเหล่านั้นไหม...?

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ ChaoSera จากทั้งหมด 10 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 4 พฤศจิกายน 2558 / 17:26
    ร้องไห้ตามลิลิตเลยอ่ะ TT แต่งดีมากอ่ะไรท์ ชอบๆๆๆๆๆ
    #2
    1
    • 5 พฤศจิกายน 2558 / 00:01
      อ้าว ถถถ แวะไปอ่านเรื่องสั้นรึ
      สารภาพว่าเรื่องนี้เผามาก เจอเดธไลน์ส่งประกวด 555
      เรื่องสั้นส่วนใหญ่ไรท์จะส่งประกวด //ซึ่งไม่ผ่าน
      เพราะงั้นมันอาจจะแหม่งๆเพราะโดนเร่ง
      //แต่ก็ไม่มีเรื่องไหนเร่งเท่าไททันละ จบในเดือนเดียว ถถถถ ตอนนั้นมันยังว่าง
      ลองไปอ่านเรื่องยาวดูสิ แนะนำ Black Ancient Demon สำหรับคนชอบเลือดสาด
      #2-1
  2. วันที่ 21 มิถุนายน 2557 / 11:52
    แก้คำผิดด้วยนะมีน แต่แต่งดีเว้ย น่าสนใจดี ชอบๆ ><
    #1
    0