คัดลอกลิงก์เเล้ว

The New ชีวิตใหม่ในต่างโลก (New life in different world)

โดย HiroSesaru

ชะตาของเขาที่ถูกหนดไว้ ทำให้ทาคุโตะต้องถูกส่งมาที่ต่างโลกโดยไม่รู้เรื่องอะไรเลย โดยถูกแทนที่ใส่ร่างของเด็กหนุ่มที่อายุเท่ากับเขา หน้าตาเหมือนเขา. ..

ยอดวิวรวม

31,705

ยอดวิวเดือนนี้

63

ยอดวิวรวม


31,705

ความคิดเห็น


112

คนติดตาม


2,260
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
จำนวนตอน : 8 ตอน
อัปเดตล่าสุด :  8 ก.ค. 62 / 02:15 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
[Chapter:0 บทนำ]


          ดวงตาที่ล่องลอยอยู่ท่ามกลางผืนฟ้าอันมืดมน และดวงดารานับพันล้านดวง กำลังจดจ้องไปยังบางสิ่งบางอย่าง ดวงตานั้นแสดงออกมาว่ากำลังมีอารมณ์เศร้าสร้อยอยู่
          "ข้าต้องขอโทษด้วย ที่ข้าไม่สามารถทำอย่างที่เจ้าขอได้"
          "ชะตาของเจ้า มันถูกลิขิตให้เป็นเช่นนี้ตั้งแต่พระเจ้าได้สร้างเจ้าขึ้นมาแล้ว"
          "มันหลีกเลี่ยงไม่ได้จริงๆ "
          น้ำเสียงที่ดูเศร้าสร้อยดังออกมาอย่างไม่มีทิศทาง ก่อนที่ดวงตานั้นจะค่อยๆ เลือนหายไป ทิ้งไว้เพียงท้องฟ้าที่มืดมน ดวงดาวแต่ละดวงเองก็ค่อยๆ ดับแสงลงไป ก่อนจะมืดมิดไปทั้งหมด
          หากจะกล่าวถึงเหตุการณ์ที่พบเจอในชีวิต หลายคนคงคิดว่ามันเป็นเพราะตัวเองบ้าง หรือเพราะชะตาลิขิตบ้าง แต่มันไม่ใช่ ทุกสิ่งทุกอย่างมันถูกกำหนดมาแล้วตั้งแต่ต้น มนุษย์หนึ่งคน สัตว์หนึ่งตัว ต่างมีชะตาของตัวเองตั้งแต่แรกแล้ว ไม่มีทางที่จะเปลี่ยนมันได้ แม้ว่าจะเกิดใหม่แล้วก็ตาม แม้แต่พระเจ้าก็สามารถแก้ไขอะไรได้ 
          ถ้าหากประสบพบเจออะไรที่มันทำให้ต้องลำบาก หรือตายซ้ำแล้วซ้ำเล่าแล้วล่ะก็. ..
          จงโทษชะตากรรมของตัวเองซะ


          หลังโรงเรียนมัตซึคาสะ. ..
          แฮ่กกกกก. .. แฮ่กกกกก. ..
          เจ้าของเลือนผมสีเพลิงผู้หนึ่ง กำลังยืนหอบหายใจอยู่ ดวงตาสีเพลิงกำลังพยายามมองไปเบื้องหน้า แต่ก็ทำไม่ได้มากนัก ก่อนที่ร่างของเขาจะล้มพับลงไป ณ ที่ตรงนั้น
          "ชิ !! ไอ้บ้านี่" ชายกำยำผู้หนึ่งสบถออกมาอย่างหัวเสียยิ่ง พลางเช็ดเลือดที่ปากออก ไอ้บ้านี่มันอะไรกัน ทั้งที่รูปร่างผอมบางเป็นกุ้งแห้งแท้ๆ แต่กลับสู้กับมันได้สูสีถึงเพียงนี้ หากไม่มีพวกของมันอยู่ คงเป็นมันที่ลงไปนอนอยู่ตรงนั้น
          "เอายังไงกับมันดีลูกพี่ จะกระทืบมันให้สาแก่ใจดีมั้ย"
          ชายหนุ่มที่อยู่ข้างๆ มันกล่าวขึ้น เห็นท่าทียิ่งผยองของมันแล้ว มันอยากที่จะเอาเลือดปากมันออกเสียหน่อย
          "ไม่ต้อง พวกเรารีบไปดีกว่า"
          "ข้าเห็นคนกำลังมา เดี๋ยวได้นอนคุกอีก"
          มันรั้งตัวชายผู้นั้นไว้ ก่อนจะรีบพาพวกอีก 2 - 3 คนไปจากที่ตรงนั้น ทิ้งให้เด็กหนุ่มนอนหลับไหลไม่ได้สติอยู่ตรงนั้นคนเดียว ท่ามกลางอาทิตย์ยามอัสดง


          "อ่า. .. " กว่าจะรู้สึกตัว เวลาก็ผ่านไปเท่าไหร่ไม่ทราบได้ เขายันตัวลุกขึ้นนั่งอย่างช้าๆ กวาดส่ายไปมองรอบๆ อย่างช้าๆ ห้องพยาบาลเหรอ ก็จำได้ว่าสลบไปหลังโรงเรียนไม่ใช่เหรอไง ทำไมถึงมาอยู่นี่ได้ เขาคิดเช่นนั้น
          ก่อนจะมองสำรวจไปตามตัวของเขาเอง มีพลาสเตอร์และผ้าพันแผลตามตัวของเขาหลายจุด แต่ก็เฉพาะจุดที่เขาได้รับบาดเจ็บหนักๆ เท่านั้น เช่นแผลถลอกเป็นต้นไป
          ดวงตาสีเพลิงหันมองไปยังทิศทางหนึ่ง คิ้วทั้งสองเลิกขึ้นเล็กน้อย ทิศทางที่เขามองไปคือหน้าต่าง และข้างนอกเองมันก็มืดสนิทเสียด้วย เขาก้มมองนาฬิกาอย่างรวดเร็ว พบว่าตอนนี้เป็นเวลาสองทุ่มเกือบครึ่งเข้าให้แล้ว
          เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นไปหยิบกระเป๋าที่ถูกวางไว้ข้างๆ เตียงนอนของเขา เขาเองไม่มั่นใจว่าใครเป็นคนพาเขามาที่นี่ ไว้ค่อยๆ ไล่ถามแล้วตอบแทนทีหลังเอาก็แล้วกัน
          "อ๊ะ !!. .. " เปิดประตูห้องออกยังไม่ได้เดินแม้แต่ก้าว ดวงตาของเขาก็มองเห็นเด็กสาวที่ยืนอยู่หน้าห้องพยาบาลอย่างพอดี โชคดีที่เขาเบรคทัน ไม่งั้นคงได้ชนเธอเข้าแล้วแน่
          "นายจะรีบไปไหนน่ะทาคุ" เธอกล่าวออกมาด้วยสีหน้าที่ดูเป็นห่วงเขามาก เขาถอนหายใจออกมาอย่างแผ่วเบา
          "กลับบ้าน แล้วเลิกเรียกชั้นว่าทาคุได้แล้ว ชิโระ"
          เขาตอบกลับแบบขอไปที ก่อนจะดันตัวเธอออกจากประตูเบาๆ และเดินจากเธอ ปล่อยให้เธอมองตามไปด้วยสีหน้าที่ดูเป็นห่วงเป็นใย
          "นายเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ สินะทาคุ" เธอถอนหายใจออกมาเบาๆ ไม่น่าเชื่อเลยว่าเพื่อนสนิทของเธอจะเปลี่ยนไปจนเป็นคนละคน ทั้งที่แต่ก่อนออกจะเข้ากับคนง่ายและร่าเริงแท้ๆ แต่ตอนนี้กับเงียบขรึม จนดูน่ากลัว มันเป็นอย่างนี้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่นะ
          "ยัยบ้าเอ้ย !!" เด็กหนุ่มกู่ร้องในใจด้วยความหัวเสียนิดๆ การที่เพื่อนสนิทของเขาอย่าง อารากากิ ชิโระ มาอยู่ในโรงเรียนดึกๆ แบบนี้ คงคิดเป็นอย่างอื่นไม่ได้ นอกจากว่าเธอเป็นคนพาเขามาที่นี่และอยู่ดูเขาจนดึก เธอช่วยเขาบ่อยเป็นเรื่องปกติ แต่กลับเขา เขาไม่ได้ต้องการให้เธอช่วย เขาไม่ได้ต้องการใครช่วยสักนิด
          

           ระหว่างทางเดินกลับ เมื่อถึงที่ที่ดูไม่มีผู้คน เขาก็หันขวับกลับไปมองยังด้านหลังตน มือสองข้างถูกยกขึ้นมาเตรียมรับการลอบทำร้าย
           ตั้งแต่ออกมาจากโรงเรียนแล้ว เขารู้สึกเหมือนมีใครตามมาตลอด ไม่ใช่แค่รู้สึก เมื่อเขาเหลือบมองเมื่อไหร่ก็จะเห็นใบหน้าของคนที่ตามมาตลอด เลือนผมสีเงินที่มองได้ชัดในความมืด ส่วนที่เหลือถูกปกปิดไว้ด้วยหน้ากากแปลกๆ
           "ออกมาซะ นายน่ะ. .. " เขากล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดูไม่พอใจ เจ้าของเลือนผมสีเงินค่อยๆ กล่วเท้าออกมาจากมุมมืด ยืนโชว์ตัวได้ไม่ถึงครึ่งนาที ชายคนนั้นก็มาปรากฏอยู่ตรงหน้าของเขาเสียแล้ว พร้อมกับหมัดที่พุ่งตรงมาหมายจะต่อยเขา
           เขาหลบได้อย่างฉิวเฉียด พลางสวนหมัดกลับคืนไปอย่างรวดเร็ว แต่อะไรไม่ทราบทำให้หมัดของเขาถูกหยุดนิ่งไว้ เมื่อเขาหันไปมองดูก็พบกับก้อนกลมๆ ที่มีดวงตาอิเล็กทรอนิกซ์ยื่นมือมันมาจับแขนของเขาไว้ ไม่ใช่แค่ข้างเดียว แต่ทั้งสองข้างเลย
           "โทษทีมันปุบปับไปหน่อย แต่ชั้นไม่มีเวลามาก"
           ตุบบบบบบ. ..
           วิ้งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง !!!
           เสียงของชายตรงหน้าทำให้เขารู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก แต่ยังไม่ทันได้ทำอะไรต่อ ฝ่ามือของชายผมสีเงินก็ประทับลงบนกลางอกของเขา วงเวทย์สีนวลปรากฏขึ้นพลางส่องแสงสว่างจ้าออกมา ไม่มีเสียงอะไรเล็ดลอดออกมาจากปากของใครทั้งนั้น เวลาต่อมา พวกเขาทั้งคู่ก็หายไปจากที่ตรงนั้น


           "ชั้นพามาแล้ว. .. จะทำอะไรก็ทำ"
           "ขอตัวล่ะ"
           เขาทิ้งร่างของเด็กหนุ่มผมเพลิงลงพื้น ก่อนจะเดินหายเข้าไปในสิ่งที่ดูคล้ายกับประตูมิติ ทิ้งให้เขาอยู่ในพื้นที่ขาวโพลนอยู่คนเดียว เขามองสำรวจไปจนทั่ว
           "เจ้ามองไปในน่ะ ข้าอยู่นี่" ทันทีที่ได้ยินเสียง เด็กหนุ่มหันหน้าไปทางต้นเสียงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะดีดตัวถอยออกมา สิ่งที่พบเข้าก็คือ ร่างของหญิงสาวคนหนึ่งที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ประหลาดตัวหนึ่ง สายตาจ้องมาที่เขาอย่างไม่วางตา
           "เธอเป็นใคร แล้วที่นี่ที่ไหน" เขาเริ่มยิงคำถามใส่เธอทันที
           "มาถึงก็ถามเลยนะ. .. ก็อย่างว่า คนเดียวกันก็มีนิสัยเหมือนกัน"
           เธอถอนหายใจออกมาด้วยความเหน็ดเหนื่อย เธอเองก็พอจะเข้าใจว่าสิ่งที่เป็นคนเดียวกันก็จะมีลักษณะนิสัยเหมือนกัน แต่ทำไมกัน เธอถึงได้รู้สึกหงุดหงิดกับคำถามนี่ซะเหลือเกิน หรือเพราะเธอได้ยินมันบ่อยเกินไปหรือเปล่า
           เด็กหนุ่มเอียงคอเล็กน้อย แต่ก็ยังคงระมัดระวังตัวเช่นเดียว ยัยนี่หมายถึงเรื่องอะไร
           "จะตอบก็ได้"
           "ข้าคือพระเจ้าแห่งดวงดาวที่มีชื่อว่าโฟอูแล้น และที่นี่เป็นมิติส่วนตัวของข้า"
           "พอใจเจ้าหรือยัง คิริกายะ ทาคุโตะ"
           พระเจ้ากล่าวออกมาด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะนั่งกอดอกและพองแก้มเล็กน้อย เด็กหนุ่มนามทาคุโตะที่ได้ยินดังนั้นก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ แต่ก็แอบเศร้าไม่ได้ "ชั้นตายแล้วเหรอ? "
           "เจ้ายังไม่ตายหรอก แค่จะถูกย้ายที่อยู่เท่านั้น"
           คิ้วขวาของพระเจ้าพลันกระตุกทันทีที่ได้ยินคำกล่าวนี้อีกรอบ แต่ก็ตอบกลับไป พยายามคุมเสียงให้ดูเป็นปกติที่สุด หวังว่าคงจะไม่มีคำพูดที่มันทำให้รู้สึกเดจาวูมากกว่านี้นะ
           "แล้วทำไมชั้นถึงมาอยู่ที่นี่ ความฝันเหรอ ก็ไม่น่าใช่" เขากวาดสายตามองไปรอบๆ หยิกแก้มตัวเอง แต่ความรู้สึกเจ็บก็บ่งบอกว่าเขาไม่ได้ฝันไปจริงๆ ทุกสิ่งที่เขาเห็น รู้สึกอยู่ ณ ตอนนี้ ทุกอย่างคือความจริง
           "โธ่เอ้ย !! ข้าหมดความอดทนกับเจ้าแล้ว"
           "รู้มั้ยว่าข้าหงุดหงิดแค่ไหนที่ต้องมาตอบคำถามของพวกเจ้าซ้ำๆ แบบนี้"
           ในที่สุด ขีดความอดทนของเธอก็หมดลง เธอเดินไปกระชากคอเสื้อของทาคุโตะ พลางเขย่าไปมา สีหน้าแสดงออกได้เป็นอย่างดีว่าหญิงสาวคนนี้กำลังโกรธถึงขีดสุด
           "แล้วชั้นจะไปรู้เหรอ พูดบ้าๆ " ทาคุโตะตอบกลับไปอย่างตรงไปตรงมา จู่ๆ จะมาถามเขาว่าหงุดหงิดแค่ไหน เขาจะรู้ได้ไง แล้วที่บอกว่าพวกเจ้านี่มันหมายความว่ายังไงกัน เรื่องทั้งหมดนี่มันทำให้รู้สึกสับสนมึนงงตั้งแต่ที่ไอ้หัวขาวนั่นแล้ว
            "ชิ !! จริงของเจ้า"
            "ข้าจะอธิบายให้สั้นที่สุด ที่เหลือจับใจความเอาก็แล้วกัน"
            เธอเดินกลับไปนั่งที่ของตน พลางไขว้ขาทั้งสองข้าง ดูน่าหลงไหลอยู่ไม่น้อย แม้แต่ทาคุโตะก็ยังแอบเหลือบมองอยู่แวบหนึ่ง
            "ชะตาของเจ้ามันทำให้เจ้าต้องอยู่ในโลกที่เจ้าควรอยู่ นั่นก็คือเจ้าต้องถูกส่งไปยังโลกใหม่"
            เธอกล่าว ก่อนจะมีถ้วยน้ำชาปรากฏขึ้นที่มือ เธอจิบมันอย่างช้าๆ เปรียบดั่งองค์หญิงที่นั่งจิบน้ำชาอยู่ ทาคุโตะนั่งครุ่นคิดอยู่สักพักหนึ่ง
            "พูดง่ายๆ คือผมจะถูกส่งไปยังโลกใหม่ มีชีวิตใหม่ เพื่อให้ชีวิตของผมเป็นอย่างที่ควรจะเป็นใช่มั้ย"
            ทาคุโตะพูดในสิ่งที่ตัวเองเข้าใจออกมา เขาพอจะเคยได้ยินเรื่องที่ว่าในตอนที่พระเจ้าสร้างมนุษย์ขึ้นมา พระเจ้าได้ให้ชะตากรรมมนุษย์แต่ละคนไปต่างๆ นานา แต่ที่มันน่ากลัวคือมันไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ หากมีชะตากรรมที่จะเป็นพวกขี้แพ้ ก็จะเป็นพวกขี้แพ้ไปทุกภพทุกชาติ ต่อให้เกิดใหม่ก็ไม่สามารถเปลี่ยนได้
            "ประมาณนั้นล่ะมั้ง"
            "แต่อย่าห่วงเลย เจ้าไม่ใช่พวกที่ถูกหาเรื่องตลอดหรอก สิ่งที่ชะตาเจ้าได้กำหนดไว้มันเป็นอะไรที่ยิ่งใหญ่กว่านั้น"
            วิ้งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง !!!
            ทันทีที่เธอกล่าวจบ วงเวทย์สีนวลก็ปรากฏขึ้นที่พื้นบริเวณที่ทาคุโตะเหยียบอยู่ พร้อมสร้างกำแพงโปร่งใสขึ้นรอบๆ ตัวของเขา แสงสว่างจ้าค่อยๆ ส่องออกมาจากวงเวทย์ที่ละเล็กละน้อย
            "เดี๋ยวสิ !!! ชั้นยังมีเรื่องอยากจะถามอยู่นะ"
            ทาคุโตะตะโกนเสียงดัง นี่มันบ้าอะไรกัน เขายังมีเรื่องสงสัยเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้อยู่เลยตั้งเยอะแยะ
            "ไว้ถามตอนเจอกันอีกทีก็แล้วกัน ข้ามั่นใจว่าเจ้ามีเรื่องที่จะถามข้ามากกว่านี้แน่"
            "ข้าหวังว่าเจ้าที่ได้เกิดใหม่ในคราวนี้จะเก่งกว่าชาติที่แล้วนะ"
            ทั้งสองประโยคนี้เป็นสิ่งที่เขาได้ยิน ก่อนแสงสว่างมันจะสว่างวาบจนทำให้มองอะไรไม่เห็นเลยสักอย่าง
            "ข้ารู้ว่าเจ้ามองอยู่นะ เบริว" หญิงสาวหันหน้าไปยังทิศทางหนึ่ง พลางกล่าวบางอย่างออกมาอย่างนิ่งเฉย ดวงตาขนาดใหญ่คู่หนึ่งปรากฏขึ้นบริเวณที่เธอมองไป ภายในนัยค์ตานั้นต่างเต็มไปด้วยมวลหมู่ดารานับพันล้านดวง ใช่แล้ว นี่คือพระเจ้าแห่งการสรรค์สร้าง เบริว
            "ท่านคิดจะทำอะไรกันแน่ ข้ารู้ว่าชะตากรรมของเขาถูกกำหนดมาเช่นนั้น แต่ก็ยังบอกให้ข้าส่งเขายังโลกอื่นที่มีสงครามอยู่อีก"
            หญิงสาวกล่าวถามดวงตาคู่นั้นด้วยน้ำเสียงที่ดูไม่พอใจเบาๆ เธอได้รับคำสั่งจากเบริวว่าให้เคลื่อนย้ายทาคุโตะไปยังโลกอื่น ที่ซึ่งเต็มไปด้วยการฆ่าฟัน เวทย์มนต์ และสัตว์ร้ายต่างๆ นานา แต่เธอก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเบริวต้องทำเช่นนั้น
            "มันควรเป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว เฟร์ย่า"
            "แต่คำสั่งของข้าก็ใช่ว่าจะปฏิเสธไม่ได้ การที่เลือกจะที่ส่งเขาไปหรือไม่ มันเป็นการตัดสินใจของท่านไม่ใช่หรือไงกัน"
            เบริวส่วนกลับมาด้วยน้ำเสียงที่นิ่งเฉย พระเจ้านามเฟร์ย่าที่ได้ยินดังนั้นก็หลุดขำออกมาเบาๆ การที่จะส่งทาคุโตะไปหรือไม่มันขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเธอจริงอย่างที่เบริวกล่าว
            "มันน่าสนุกดีนี่. .. ข้าอยากจะรู้ว่าเจ้าหนุ่มนั่นจะเก่งกาจกว่าเดิมหรือไม่"
            ดวงตาสีอมรินทร์ของเฟร์ย่าจดจ้องลงไปยังเบื้องล่าง ปรากฏเป็นภาพของชายหนุ่มผมสีน้ำตาลคนหนึ่ง ที่ยืนอยู่ท่ามกลางกองศพของเหล่าปีศาจนับล้านตัว ก่อนจะหันไปมองอีกฝากหนึ่ง ปรากฏเป็นภาพของเด็กหนุ่มผมเงินคนหนึ่ง ข้างกายก็มีเมดสาวคนหนึ่งติดตามไปด้วย
            "ตามใจเจ้าเถอะ"
            "หวังว่าเจ้าคงไม่ได้ใส่ธาตุคาออสกลับไปให้เขานะ ไม่งั้นได้ปั่นป่วนแน่"
            ก่อนจะจากไป เบริวก็กล่าวถามบางอย่างเพื่อให้แน่ใจเสียก่อน เฟร์ย่าส่ายศีรษะเบาๆ เป็นคำตอบ เป็นเช่นนั้นเบริวก็กลับไปยังที่ของตน เพราะเขาเองก็จับไม่ได้เลยว่าเฟร์ย่านั้นโกหกแต่อย่างใด
            "ข้าทำอย่างนั้นได้ที่ไหนเล่า" เฟร์ย่าถอนหายใจออกมาเบา ก่อนจะจับจ้องไปยังภาพหนึ่งที่ปนากฏเป็นร่างของทาคุโตะ เธอไม่มีพลังมากพอที่จะเอาพลังเก่าจากภพที่แล้วกลับมาได้หรอก แต่หากเป็นความทรงจำหรือตัวตนในอดีต นั้นก็อีกเรื่องหนึ่ง. ..







    กลับมาแล้วคร้าบสำหรับ ชีวิตใหม่ในต่างโลก
    ในตอนนี้เป็นการปูเนื้อเรื่องเพื่อเข้าสู่ตอนที่ 1 นะครับ ไม่ได้มีอะไรมากมาย และผมเองก็ไม่ได้วางพล็อตเกี่ยวกับบทนำนี้ด้วย ต้องขอโทษด้วยครับ
    ในส่วนของเนื้อเรื่องของทาคุโตะก่อนมาโลกใหม่นี้ จะมีการเล่าภายในเนื้อเรื่องอยู่นะครับ
    อีกเรื่องที่ผมจะบอกคือ ภายในบทนำนี้ผมแอบใส่ตัวละครที่อยู่ในนิยายเรื่องอื่นของผมด้วยนะ 
    ไปล่ะครับ บาย see you yesterday




ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ HiroSesaru จากทั้งหมด 6 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

112 ความคิดเห็น

  1. #112 kun010 (@kun010) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 21:06
    ทำไมนามสกุล คุ้นๆ
    #112
    0
  2. วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 20:32
    คือผมอ่านตอนที่ 4 ไปจนถึงปัจจุบัณไม่ได้อะคับ ต้องทำยังไงหรอคับ เนื้อหาอ่านสนุกมากเลยสนใจ
    #111
    1
    • 27 ธันวาคม 2561 / 14:14
      ตอนนี้ยังไม่สามารถอ่านได้ครับ เนื่องจากว่าผมกำลังทำการรีไรท์เนื้อหาใหม่ทั้งหมดอยู่ครับ เนื้อหาเก่าๆ จึงต้องทำการปิดเอาไว้ก่อนครับ

      ขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยครับ
      #111-1
  3. #110 666OoSatanoO999 (@666OoSatanoO999) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 09:02

    ต่างโลกเนียเจ้าหญิงมันเป็นหรี่หรือไงว่ะเนอเก่งๆหน่อยก็จะเอาทำผัว

    #110
    0
  4. #109 Thamanoon00 (@Thamanoon00) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 06:25

    ขอบคุณ​
    #109
    0
  5. #108 0884507125 (@0884507125) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2561 / 19:36
    รออ่านค่ะ
    #108
    0
  6. #107 Bk888 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 18:51

    หมดสนุกเลย มาแบป้ดียวได้หญิง

    #107
    0
  7. #106 kamisamahestia00 (@kamisamahestia00) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 28 กันยายน 2561 / 12:47

    ของขาดแล้วเฮ้ยมาเติมของด่วน

    #106
    0
  8. วันที่ 22 กันยายน 2561 / 13:30

    นี้เรียกว่าโกงแล้ว..............ตรงไหนวะ

    #105
    0
  9. วันที่ 22 กันยายน 2561 / 13:27

    ของแทมคืออะไรไม่เห็นมีเลย

    #104
    0
  10. #103 watcharawut2012 (@watcharawut2012) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 13:29
    หมดแล้วเลิกอ่านรู้แนวทางและ
    #103
    0
  11. #102 linconlol (@linconlol) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 23:15
    อะไรมันจะปุมปัปขนาดนั้น
    #102
    0
  12. #101 Than28 (@Than28) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 19:02
    มังกรมีไว้เพื่อ
    #101
    0
  13. #100 Lifia (@Lifia) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 07:49
    รออยู่นะเจ้า คาจิแทบไม่มีบทเลย(น่าสงสาร)เเต่เนื้อเรื่องสนุกดีเจ้า
    #100
    0
  14. #99 za0810925938 (@za0810925938) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2561 / 20:25
    มังกร-ทำอะไรได้บ้างวะ ตัวตนในตัวนานทำได้แค่กากปีกออกมาโชว์เท่ห์แล้วกลับร่างกัวกระเปี้ยก
    #99
    0
  15. #98 za0810925938 (@za0810925938) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2561 / 19:02
    คาแล็คเตอร์พระเอกเป็นแบบไหนกันแน่ บางทีสุขุมไม่แยแส บางทีก็โง่ออกนอกหน้า ไม่เคยคุยกับผญแต่ทำไมถึงพูดเสียงสั่น
    ปกติคนที่ไม่ค่อยได้คุยกับผญ(ฮิคิโคโมริ)จะเงียบๆมากกว่านะครับ?
    #98
    0
  16. วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 15:31
    รุ้ว่ามันเเปลกไปที่ต้องมาฆ่า คน เเต่เปนผมถ้าต่างโลกมีพลังเเบบนั้นจิง ผมไม่เอาไว่หรอก คนที่จะมาเอาชีวิตตนเอง ด้วยการลอบฆ่า
    #97
    0
  17. วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 15:30
    โลกนี่การรบลาฆ่าฟัน เวทมน กฎหมายก็อ่อนด้อย โลกที่ต้องหาเอาตัวรอด เเต่พระเอก -ปล่อยนักฆ่าไปเนี่ยน้ะ รุ้ว่าใง-เก่งเเต่ หัดคิดบ้างว่าไม่ใช่โลกปัจจุบันที่ตำรวจจจับโจร โจรหนีหัวซุกหัวซุน เเล้วไอพวกนักฆ่านี่มันก้รอดยีงงั้นหรอ ไม่กล้าฆ่าคนเห้ออ
    #96
    0
  18. #95 •นิลกาฬ• (@junkskidz) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 04:18
    ไอมังกรนิลกาฬคาจิหายไปไหนอ่ะ คือเรียกออกมาแต่บทแทบไม่มี แถมยังไม่เห็นจะให้ออกมาช่วยสู้อะไรเลยซักนิด แล้วแบบนี้จะมีไปเพื่อ?

    คำผิดตั้งแต่ตอนแรกจนมาถึงตอนนี้ มีทุกตอนนะ แถมเยอะด้วยในแต่ละตอน อย่าลืมแก้ล่ะ

    เนื้อเรื่องก็สนุกดี แม้จะมีบางส่วนยังดูไม่ค่อยสมเหตุสมผล ตัวละครบางตัวก็...นะ(อย่างเช่นคาจิ)
    #95
    0
  19. #94 •นิลกาฬ• (@junkskidz) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 03:35
    ผู้ชายสามคนนั่นและผู้อีกคน? > ผู้หญิงอีกคน?
    ผู้ชายสามคน สองคนคือคาซึเนะกับฮันท์ แล้วอีกคนคือ?(เพราะเห็นบอกว่าพวกนี้สบายดี ประโยคต่อมาบอกทาคุโตะสบายดี...แล้วผู้ชายอีกคนคือใคร)

    คิวบิโนะโยโกะ เป็นผู้ชาย?
    #94
    0
  20. #93 •นิลกาฬ• (@junkskidz) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 23:07
    บางทีก็งงนะว่าทาคุโตะตัวไหนเป็นฝ่ายพูดหรือทำอะไร(ช่วงที่อยู่กันสามตัวอ่ะนะ)
    ไอตัวผมเงินควบคุมเวลาไม่เป็นไร แต่ตัวพระเอกเนี่ย เดี๋ยวก็เรียกทาคุโตะเดี๋ยวก็เรียกทาคุโตะผมเพลิง ซึ่งมันสลับกับตัวที่อยู่กับพระเจ้าบ่อยมาก
    #93
    0
  21. #92 •นิลกาฬ• (@junkskidz) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 06:46
    แล้วตอนทาคุโตะ(ตัวพระเอก)มันไปที่ปราสาท พระราชาจำมันไม่ได้หรอ
    ดูการประลองตั้งนาน เด่นเป็นที่น่าจับตามองแบบนี้น่าจะจำได้นะ แถมตอนเจอกันที่ปราสาทก็ยังดวลกันอีกแต่ไม่เห็นมีท่าทีว่าจะจำทาคุโตะได้
    หรือที่ให้หมั้นเพราะจำได้?
    #92
    0
  22. #91 makone (@makone) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2561 / 15:29
    รำคาญไลล่า นางเป็นตัวซวยของแท้เลย
    #91
    0
  23. #90 makone (@makone) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2561 / 15:24
    ไลล่าคงไม่ตามมาเพื่อทำให้วุ่นวายหรอกนะ
    #90
    0
  24. #89 makone (@makone) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2561 / 15:07
    ไหงมีผู้หญิงมาง่ายๆ อย่างงี้อะ ไม่อยากให้มีผู้หญิงเข้ามาเล้ย
    #89
    0
  25. วันที่ 30 เมษายน 2561 / 17:49
    สนุกนะครับ อ่านเรื่อยๆดี แต่ติดตรงที่ “กล่าวบางอย่างออกมา” คือ? ในเมื่อพูดไปแล้วตรงประโยคนี้ตัดออกจะดีมากเพราะมันทำให้อ่านแล้วแปลกๆและมันบ่อยเกินไปครับแต่โดยรวมคือดี
    #88
    1
    • 1 พฤษภาคม 2561 / 02:11
      ขอบคุณที่ติชมครับ จะลองปรับเปลี่ยนดู
      #88-1