- SHOT GUN - {HUNHAN}

ตอนที่ 6 : Chapter 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,170
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    1 พ.ค. 58

Chapter 5

 

 

 

            ลู่หาน สรุปว่าเซฮุนมีเรื่องอะไรหรอ

            สำเนียงชาวดอยแปร่งๆพูดอยู่ข้างหูจนลู่หานแทบจะพูดสำเนียงนี้ตามพวกเขาอยู่แล้ว อาซาบียื่นหน้าเข้ามาใกล้ทำตาประกายวิบวับทำให้ลู่หานเกือบผงะ เพราะถึงยังไงเธอก็เป็นผู้หญิงและเขาเป็นผู้ชาย

            มือเล็กวางจากการช่วยอาซาบีร้อยพวงมาลัยดอกไม้ก่อนจะเอ่ยตอบ

            ผมก็ไม่รู้หรอก

            อ้าว!

            หญิงดอยทำหน้าถมึงทึงจนแทบจะกินหัวกันอยู่แล้ว ก็เขาไม่ได้บอกนี่นาว่ามันคือเรื่องอะไร ลำพังลู่หานเองตั้งแต่มาอยู่บนเขาจนถึงตอนนี้ก็ยังงงๆอยู่เลย เมื่อกี้เขาก็แค่สอนให้รู้จักการป้องกันตัว แล้วเขาก็ไล่ลู่หานไปอาบน้ำ พออาบน้ำเสร็จเขาก็ไปอาบต่อ ลู่หานผู้ไม่มีอะไรทำและด้วยความที่เคยทำงานบริษัทที่ต้องวิ่งวุ่นเป็นหนูติดจั่นอยู่ทั้งวันทำให้ลู่หานอยู่เฉยๆไม่ค่อยจะเป็น ต้องหางานทำสักเล็กน้อยก็ยังดี.. จนถึงตอนนี้ก็เกือบจะมืดแล้ว ส่วนเซฮุนไปทำกับข้าวช่วยหม่องเทาอยู่ที่หลังบ้าน

 

            ใบหน้าของอาซาบียังคงบึ้งตึง ทำให้ลู่หานต้องรีบขยายความอีกหน่อย เมื่อกี้เขาสอนให้ผมรู้จักป้องกันตัว แค่นี้แหละ

            ป้องกันตัวหรอ?

            อื้อ

            ฉับพลันสีหน้าเปลี่ยนจากบูดบึ้งเป็นอมยิ้มทันที ที่แท้ก็เป็นห่วงเมียอีกแล้ว.. คิก..

           

            คนเมืองตัวเล็กถอนหายใจ.. อาซาบีเข้าโหมดพูดคนเดียวแบบนี้ทุกทีที่ลู่หานเล่าเรื่องเกี่ยวกับเซฮุนให้ฟังเลย ไม่ว่ามันจะเป็นเรื่องเล็กหรือเรื่องใหญ่ อาซาบีก็จะชอบหัวเราะคิกคักอยู่คนเดียวแบบนี้ตลอดเลย..

            ดอกไม้สีสันสวยสดถูกร้อยเรียงลงกับด้ายป่านต่อ ท้องฟ้าเริ่มจะมืดแล้วทำให้ต้องเร่งมือเพราะเดี๋ยวเข็มจะปักมือเข้า อาซาบีบอกว่าจะเอาพวงมาลัยดอกไม้ไปเยี่ยมพ่อกับแม่ของหม่องเทาพรุ่งนี้ บ้านของพ่อกับแม่หม่องเทาอยู่อีกซอยหนึ่ง พอหม่องเทาแต่งงานกับอาซาบีก็เลยย้ายมาอยู่บ้านใหม่ก็คือหลังนี้

 

            ลู่หาน.. เสียงกระซิบที่มาพร้อมกับการยื่นหน้าเข้ามาใกล้อีกครั้ง

            คนถูกเรียกหลุดขำเมื่อเห็นแววตาประกายวิบวับนั้น ว่าไง

            หญิงชาวดอยกัดปากทำหน้าเขินอาย ก่อนจะค่อยๆพูดด้วยเสียงกระซิบ

            เซฮุนกับลู่หานน่ะ.. ดูห่างเหินกันไปนะ ระวังนา.. ยิ่งให้มันเป็นแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ ผัวจะทิ้งเอาได้

            ห๊ะ?

            สีหน้าไม่เข้าใจของคนสวยทำให้อาซาบีต้องพูดขยายความอีกครั้ง เป็นผัวเมียกันน่ะ มันก็ต้องมีสัมพันธ์กันหน่อยสิ ชีวิตคู่จะได้เหนียวแน่น

            แค่กๆ ลู่หานถึงกับสำลักน้ำลาย

            เห็นมาหลายคู่แล้วที่เลิกกันเพราะไม่มีเวลาสัมพันธ์กันเนี่ย อาซาบีตบเข่าตัวเอง ยิ่งเห็นสีหน้ากระอักกระอ่วนของอีกฝ่ายก็ยิ่งเข้าใจว่าความคิดของตัวเองนั้นถูกเผง เป็นคนรักกันอยู่กินกันขนาดนี้แล้วแต่ถ้าไม่รู้จักเติมความรักให้กันมันก็มีจุดทำให้ห่างเหินได้ อาซาบีจะไม่ยอมให้เซฮุนกับลู่หานเป็นอย่างนั้นแน่

 

            นี่.. เซฮุนอาจจะไม่กล้าพูดตรงๆก็ได้ อย่างไอ้หม่องเทานะ จะค่อยๆกระแซะเข้ามานอนกอด หลังจากนั้นก็ค่อยๆกระซิบขอข้างหู.. อาซาบีพูดกระซิบไปแก้มแดงไป หากแต่คนที่กำลังฟังอยู่นั้นกลับหน้าแดงไปทั้งหน้าเลย จะบ้าหรือไง.. ผัวเมียกันจริงๆก็ยังไม่ใช่เลยนะ แล้วมาพูดเรื่องแบบนี้มัน..

           

            กับข้าวเสร็จแล้วนะ!

            เสียงของหม่องเทาตะโกนบอกเสียงดังทำให้สติของลู่หานค่อยๆทยอยกลับมา อาซาบีดึงพวงมาลัยดอกไม้ที่ยังร้อยไม่เสร็จดีออกจากมือของลู่หานแล้วบอกว่าตนจะทำต่อเอง ทั้งสองลุกขึ้นยืนจากพื้นจะเดินไปหลังบ้านช่วยยกสำรับกับข้าว หากแต่อาซาบีก็ดึงแขนลู่หานเอาไว้เสียก่อน

 

            ดอกไม้สีชมพูถูกทัดบนใบหูของคนสวยของอาซาบี.. นั่นทำให้คนที่จับทัดดอกไม้ให้มองยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ สวยจริงๆเลย.. ลู่หานเหมาะกับดอกไม้มากๆ ถ้าให้ลู่หานแต่งตัวสวยๆและก็ทัดดอกไม้ไปแบบนี้ล่ะก็ อาซาบีพนันเลย..

 

            เซฮุนต้องหลงแน่ๆเลย.. หญิงดอยกระซิบพร้อมกับทำสายตากรุ้มกริ่มก่อนจะวิ่งฉิวไปหลังบ้านแล้ว ใบหน้าหวานตีร้อนขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

หลงอะไรกัน เซฮุนไม่เคยมีท่าทีอะไรแบบนั้นกับลู่หานซะหน่อย..

 

           

 

            คุณเป็นอะไร ทำไมหน้าแดงอย่างนั้น ไม่สบายหรือเปล่า มือของผู้เป็นสามีในนามเอื้อมมาแตะหน้าผาก ร่างเล็กสะดุ้งเมื่อสัมผัสของอีกฝ่ายมาโดนตัว ลู่หานยังฟุ้งซ่านอยู่เลย.. เพราะคำพูดของอาซาบีนั่นแหละ คนสวยใช้มือดันแขนอีกฝ่ายให้ออกไป

            ผมไม่เป็นอะไร

            แน่ใจนะ

            อื้ม เมื่อกี้คุณก็เห็นว่าตัวผมไม่ได้ร้อนนี่

            ตอมอ้อมแอ้มแล้วก้มหน้ากินข้าวต่อ คิดว่าสักพักอาการบ้าบอนี้มันก็คงหายไปเองนั่นแหละ เซฮุนมองอีกคนจากมุมข้างพร้อมกับขมวดคิ้ว.. ตัวไม่ได้ร้อน แต่หน้าแดงขนาดนี้มันน่าสงสัยไม่น้อยเลย ไหนจะท่าทีหลบสายตาของเขานั่นอีก เป็นอะไรหนักหรือเปล่าก็ไม่รู้ พาลู่หานมายู่ที่นี่แต่ดูแลได้ไม่ดีเขาเองก็ไม่สบายใจ..

 

            ทุกอย่างอยู่ในสายตาของสองผัวเมียชาวเขา แค่ได้มองพวกเขาเขินอายกันก็เขินตามเสียแล้ว บางทีความรักไม่ต้องแสดงออกมากก็ได้ ค่อยๆเป็นค่อยๆไปกัน อย่างเซฮุนเนี่ยเป็นคนเดาอารมณ์ยาก เขาอาจจะเก็บซ่อนความรู้สึกเก่งก็เป็นไปได้ทำให้สองผัวเมียนั้นไม่เห็นความรู้สึกที่แท้จริงในใจของเขา..

           

 

            หลังจากทานข้าวเสร็จทั้งสองบ้านก็แยกย้ายกันไป.. ลู่หานไม่รู้เวลาของที่นี่เลยเพราะไม่มีนาฬิกา ใช้การดูพระจันทร์ที่ส่องแสงนวลขึ้นเรื่อยๆกับอากาศที่หนาวเย็นจัดๆเป็นตัวคาดเดาเวลาเอาเอง ร่างเล็กเดินเข้าห้องนอนและปิดประตูที่ไร้กลอนนั้นเข้ามา รู้สึกเหนื่อยจนเวียนหัว.. มันเป็นเพราะอาการใจแกว่งไปมานั่นแหละ..

 

            ร่างเล็กทิ้งตัวลงนอนและห่มผ้าห่มผืนหนา ปิดเปลือกตาลงอย่างต้องการพักผ่อน..

           

 

            ประตูห้องนอนถูกเปิดและปิดอย่างเงียบเชียบเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายนอนหลับไปแล้ว เดินย่องอย่างแผ่วเบาที่สุดเข้ามาที่เตียงแล้วหย่อนก้นนั่งลงบนฟูกนุ่ม โน้มตัวเข้าไปใกล้อีกฝ่ายก่อนจะใช้สายตากวาดมองดูใบหน้าสวยหวานเพื่อเช็คดูว่าไข้ขึ้นหรือเปล่า แสงจันทร์นวลที่ลอดเข้ามาทางหน้าต่างทำให้มองเห็นองค์ประกอบของใบหน้าอีกฝ่ายชัดขึ้น

            เขาเกลี่ยเส้นผมที่ปรกหน้าผากของอีกฝ่ายออกไปก่อนจะใช้หลังมือแตะลงบนหน้าผากแผ่วเบา.. ถึงจะยังอุ่นๆแต่ก็ไม่อาจนิ่งนอนใจ เขาใช้ผ้าที่หาได้ดีที่สุดในตอนนี้ก็คือผ้าเช็ดหน้าที่ทำการจุ่มน้ำและบิดหมาดๆมาก่อนหน้านี้แล้ว วางแปะลงบนหน้าผากของอีกฝ่าย

 

            ถึงอากาศภายนอกจะหนาวเหน็บแต่ภายในห้องกลับอบอุ่นอย่างน่าประหลาด.. บรรยากาศอันเงียบเชียบและเรื่องราวในอดีตไหลวนเข้ามาในหัวอีกครั้ง ยิ่งคิดถึงก็อดยิ้มออกมาไม่ได้.. ถึงแม้ว่ารอยยิ้มนั้นจะถูกกลบด้วยความเป็นจริงก็ตาม แต่เซฮุนก็ยังยิ้ม.. เมื่อได้เห็นใบหน้าสวยหวานจับหัวใจของคนตรงหน้านี้

            ในบางครั้งเราก็มักหลอกตัวเองว่าความสุขมันสามารถหักลบกับความเศร้าได้ พยายามใช้มันบดบังแผลลึกในใจ ซึ่งมันก็เป็นได้แค่ฉากหน้า.. ภายในหัวใจนั้นไม่ได้รับการเยียวยาเลยแม้เพียงนิดเดียว..

 

            ร่างสูงค่อยๆขยับเข้าไปใกล้คนหน้าคล้ายอย่างเผลอตัว ปล่อยให้หัวใจตัวเองได้ซึมซับความสุขจอมปลอมสักเพียงเสี้ยวนาทีก็ยังดี.. นิ้วมือเกลี่ยเส้นผมนิ่มไปมาอยู่อย่างนั้น ดอกไม้สีชมพูทัดอยู่ข้างใบหูนั้นช่างเข้ากับคนตรงหน้าเหลือเกิน ทอดมองสัดส่วนใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างที่มักจะทำทุกครั้ง..

 

 

 

            ลู่หานกำลังกัดฟันแน่น.. สองมือน้อยกำเข้าหากันแน่นในผ้าห่มนวม แสร้งทำเป็นหลับตานิ่งแต่ก็ได้รับสัมผัสของลมหายใจอีกฝ่ายเป่ารดอยู่ข้างๆแก้ม พลันใบหน้าก็เห่อร้อนขึ้นมาอีกครั้งเมื่อคิดถึงคำพูดของอาซาบี..

 

จะค่อยๆกระแซะเข้ามานอนกอด หลังจากนั้นก็ค่อยๆกระซิบขอข้างหู..

 

ไม่มีทางหรอก.. ไม่จริงน่า..

 

คุณ..

 

ลู่หานครับ

 

บ้าแล้ว..

บะ.. บ้าไปกันใหญ่แล้ว!

 

ดวงตาสวยเปิดขึ้นเมื่อทนความอึดอัดนี้ไม่ไหวอีกต่อไป เส้นประสาทแทบจะขาดผึงออกจากกัน ใบหน้าหล่อคมของอีกฝ่ายต้องแสงจันทร์อยู่ใกล้เพียงแค่ลมหายใจกั้น ด้วยความตกใจทำให้มือไม้มันไปเร็วกว่าที่คิด

พลั่ก!

โอ๊ย!

ออกไปนะ! คุณคิดจะทำอะไรอย่าคิดว่าผมไม่รู้นะ เราเป็นแค่สามีภรรยาจอมปลอมและผมก็เป็นผู้ชายด้วย คุณทำแบบนี้มันไม่ให้เกียรติผมเลย คุณออกไปนอนนอกห้องเลยนะ ผมไม่ไว้ใจ!

คำพูดรัวอย่างกับปืนกลพร้อมกับชี้นิ้วออกไปที่ประตูราวกับสั่ง เซฮุนใช้มือแตะๆมุมปากแล้วเคลื่อนกรามไปมาเมื่อพบว่าหมัดอีกคนนั้นหนักเป็นบ้า

 

นี่คุณ คุณฟังผมนะ อยู่ๆหน้าคุณก็แดงขึ้นมาผมก็เลยดูว่าไข้มันขึ้นสูงหรือเปล่า เดี๋ยวคุณจะช็อกเอาได้ ยิ่งสภาพอากาศแบบนี้มันยิ่งเสี่ยง เซฮุนพยายามพูดเพื่อให้คนที่นั่งหัวฟัดหัวเหวี่ยงหน้าแดงก่ำเอาผ้าห่มห่อตัวเองมิดชิดได้เข้าใจ คนสวยชะงักไปนิดแต่ก็ยังไม่ยอมแพ้.. มาดูอะไรใกล้ขนาดนั้นเล่า

 

แก้ตัว

ผมไม่ชอบพูดอะไรซ้ำซาก เขากอดอก

นี่คุณทำผิดนะ คุณควรที่จะขอโทษผม อ้อ แล้วก็เชิญออกไปนอนนอกห้องเลย หลังจากวันนี้เป็นต้นไปคุณต้องนอนนอกห้อง แล้วก็ต้องทำกลอนประตูด้วย”

เขาทำหน้าเหนื่อยหน่ายใจ “นี่มันบ้านผมนะ แล้วห้องนอนก็เอาไว้นอน ผมไม่ได้จะทำอะไรคุณซักหน่อย

 

ลู่หานหรี่ตาลง มองเขาอย่างจับผิด..

มันก็จริงที่เขาเอาผ้าชุบน้ำมาแปะหน้าผากให้.. ลู่หานรู้ทุกอย่างตั้งแต่ที่เขานั่งบนเตียงจนกระทั่งสัมผัสถึงลมหายใจอุ่นๆของเขาและเสียงของเขาที่มากระซิบข้างหู

บางทีมันอาจจะเป็นเพราะความคิดฟุ้งซ่านของลู่หานเองก็เป็นได้ เพราะคำพูดของอาซาบีแท้ๆเลยที่ทำให้หัวใจดวงน้อยหวั่นไหวไปมากับคนตรงหน้า..

มันไม่ควรเกิดขึ้น

 

“ถ้างั้นผมจะไปนอนข้างนอกเอง”

มือบางยันตัวเองขึ้นจากเตียง หอบผ้าห่มไว้ในอ้อมแขนแล้วก้าวเดินฉับๆจะออกจากห้องให้รวดเร็วที่สุด หากแต่เซฮุนกลับดึงมือเอาไว้เสียก่อนแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

 

“คุณกำลังไม่สบาย ข้างนอกมันหนาว คุณนอนในห้องไปเถอะ”

เขาบอกก่อนจะก้าวเดินผ่านหน้าของลู่หานไป และเหมือนกับว่าเขาจะนึกอะไรขึ้นได้จึงหยุดปลายเท้าอยู่ที่หน้าประตู หมุนตัวกลับมามองลู่หานด้วยใบหน้าที่ขมวดคิ้วมุ่น เขาถอนหายใจออกมาราวกับบอกให้ตัวเองยอมรับได้เสียที

 

“ก่อนที่ผมจะเข้าไปเช็คไข้ให้คุณ ผมเผลอตัวไปจริงๆ..”

 

“ผมไม่ได้ตั้งใจจะเข้าใกล้คุณเพื่อทำเรื่องแบบนั้น แต่โอเค.. ผมยอมรับว่าผมคิด แต่ผมไม่ได้จะทำ”

 

ลู่หานมองหน้าเขาอย่างกระอักกระอ่วนกว่าเดิม คิดแต่ไม่ได้ทำอย่างนั้นหรอ..

“เราสองคนไม่มีทางทำเรื่องแบบนั้นกันหรอก”

            เสียงหวานสั่นไหวหากทว่าแน่นหนัก เซฮุนนิ่งไปนิดก่อนจะพยักหน้าลงช้าๆ เขาเดินออกจากห้องนอนแล้วลากเท้าไปทิ้งตัวเอนหลังบนโซฟายัดฟาง.. ดึงผ้าห่มผืนบางขึ้นมาห่ม ยกแขนก่ายหน้าผาก.. เขามันบ้าที่ปล่อยให้ความรู้สึกคิดถึงมากัดกร่อนหัวใจอีกครั้ง ปล่อยให้ความเห็นแก่ตัวของตัวเองทำร้ายคนที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยอย่างลู่หาน.. ลู่หานไม่เคยทำอะไรผิดและไม่ได้เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ด้วยซ้ำ แต่คนรับเคราะห์กรรมกลับเป็นลู่หานคนเดียวทั้งหมด

            เคราะห์กรรมที่เขาเป็นคนก่อเอง..

 

 

            คนด้านนอกรู้สึกแย่เพียงใด.. คนที่อยู่ภายในห้องกลับรู้สึกมากมายเสียยิ่งกว่า ใบหน้าหวานแดงซ่านทั้งที่น้ำตายังคลอหน่วย มันทั้งสับสนว่าหัวใจควรจะรู้สึกอย่างไรดี และทั้งสับสนว่าเซฮุนนั้นรู้สึกอย่างไรกันแน่ หัวใจดวงน้อยควรที่จะปิดกั้นตัวเองทั้งที่มันกำลังเต้นตึกตักขึ้นไปทุกขณะ มันอึดอัดภายในใจจนแทบจะระเบิด.. เขาแต่งงานแล้ว และลู่หานก็เป็นแค่ภรรยาจอมปลอม

            ลู่หานไม่ควรรู้สึกอะไรกับเขาเลย..

            แม้แต่นิดเดียว

 

 

 

 

 

            ป๊อก ป๊อก

            เปลือกตาบางค่อยๆเปิดขึ้นเมื่อได้ยินเสียงเหมือนค้อนทุบอะไรสักอย่างอยู่ใกล้ๆนี้ ใกล้จนคิดว่ากำลังทุบเตียงที่กำลังนอนอยู่

            มือบางยันตัวเองขึ้นนั่งก่อนจะมองไปยังต้นเสียง ก็พบว่าชายหนุ่มคนที่อยู่ร่วมชายคาเดียวกันกำลังใช้ค้อนตอกประตูไม้ป๊อกๆอย่างขยันขันแข็ง

 

            “คุณทำอะไรน่ะ”

            ลู่หานถามออกไปพร้อมกับเกาคอไปด้วยอย่างคนที่ถูกปลุกด้วยเสียงรบกวน ผมเผ้ายุ่งไปหมดรวมทั้งดอกไม้สีชมพูที่ยังทัดอยู่บนใบหูทำให้ดูเหมือนคนบ้ากลายๆ..

 

            ช่างจำเป็นหันหลังมาตอบ “ผมทำกลอนให้คุณอยู่”

            “หืม?..”

            “คุณจะได้ไว้ใจผมได้”

            “...”

            “ผมไม่อยากโดนคุณไล่ไปนอนหน้าบ้าน มันหนาว นอนบนโซฟาก็สบายดีแล้ว”

            เขายิ้มมุมปากราวกับบอกว่าเขากำลังพูดเล่นนะ เพราะถ้าหากเขาทำหน้านิ่งเป็นสากกะเบือลู่หานคงเข้าใจว่าเขาซีเรียสจริงๆ

ขำให้เขาหน่อยก็ได้..

 

            ก็เพราะเขาเป็นแบบนี้.. ลู่หานถึงโกรธเขาไม่เคยได้นานเลยจริงๆ..

            ถึงจะดูแข็งกระด้าง แต่ภายในกลับอบอุ่นและน่าค้นหา

 

          ลู่หานจะผิดหรือเปล่า ที่ในตอนนี้กำลังอิจฉาภรรยาของเขาเหลือเกิน..

 

 

 

 

 

 

            ลู่หานพึ่งจะรู้ว่าชีวิตประจำวันในเมืองใหญ่ของตนเองนั้นมันน่าเบื่อ ก็ตอนมาพบเจอกับสิ่งแปลกใหม่หลากหลายอย่างในหมู่บ้านบนเขาแห่งนี้

 

            “หม่องเทาไม่สบาย..”

            นั่นคือสิ่งที่อาซาบีบอกเมื่อลู่หานกับเซฮุนเดินไปที่บ้านของพวกเขาเพื่อที่จะทานข้าวเช้าอย่างทุกวัน เพราะที่บ้านของเซฮุนไม่มีแม้กระทั่งเตาไฟที่จะเอาไว้ปิ้งปลาสักตัว จึงต้องมาอาศัยบ้านของอาซาบีเป็นที่พักพิงฝากท้อง ซึ่งพวกเขาก็เต็มใจช่วยเหลืออยู่แล้วเพราะเซฮุนกับลู่หานน่ารัก..

            หากแต่ในวันนี้คนหาอาหารหลักของบ้านกลับป่วยเสียอย่างนั้น..

 

 

            “คุณ! รอผมด้วย” ร่างเล็กเดินย้ำใบไม้ใบหญ้าในป่าเพื่อตามอีกคนให้ทัน หลังไวๆอยู่ห่างออกเกือบสองเมตร มือก็จับสายเชือกสะพายกระบุงไว้ด้านหลัง เด็กดอยจำเป็นมารับหน้าที่เก็บผักแทนเด็กดอยจริงๆที่ป่วยนอนซมอยู่ที่บ้าน อาซาบีเองก็ต้องอยู่ดูแลสามี เพราะฉะนั้นลู่หานกับเซฮุนก็เลยต้องออกมาหาอาหารเพื่อประทังชีวิตพวกเราทั้งสี่คน

           

            “คุณรอผมด้วย โอ๊ย!

            ต้นหญ้ายาวๆเกี่ยวพันขาทำให้ร่างเล็กล้มคะมำลงกับพื้นดิน ใบหน้าสวยไถไปกับดินสีดำๆจนเปรอะไปหมด คนที่เดินนำไปไม่รอรีบวิ่งกลับมาประคองคนตัวเล็กที่โดนกระบุงทับอีกทีจนแทบจมอยู่กับพื้น

            “เจ็บ.. เจ็บขา” เสียงโอดโอยแผ่วเมื่อเซฮุนพยายามพยุงตัวของลู่หานให้ยืนแต่กลับนั่งลงจุมปุ้กกับพื้นดินอีกครั้ง มองไปยังขาข้างซ้ายก็พบว่าข้อเท้าบวมแดงและน่าจะปูดในอีกไม่ช้า

 

            “ข้อเท้าคุณพลิก”

            เขาบอกก่อนที่จะฉีกปลายเสื้อยืดของตนออกเป็นผ้ายาวๆ จับขาของลู่หานวางบนตัก “แผลเก่าพึ่งจะหาย ได้แผลใหม่มาแล้ว” เขาบ่นแล้วพันผ้ายาวๆนั้นรอบๆข้อเท้าของลู่หาน

            “มันเป็นอุบัติเหตุ”

            “นี่มันบนเขานะคุณไม่ใช่พื้นคอนกรีตแบบในเมือง จะรีบวิ่งทำไม”

            “ก็คุณเดินเร็วนี่ ผมกลัวหลง”

            เซฮุนมองหน้าอีกฝ่ายที่กำลังบูดบึ้ง “ผมเดินไปก่อนคุณเพื่อดูว่าทางข้างหน้ามันมีอันตรายอะไรหรือเปล่า ถ้ามีพืชหนามผมจะได้ตัดมันทิ้งก่อนที่มันจะไปโดนคุณ เคลียร์ทางน่ะเข้าใจหรือเปล่า”

            “...”

           

            มือแกร่งใช้ผ้าพันข้อเท้าแล้วเหน็บปลายเก็บเข้าอย่างดี ค่อยๆพยุงตัวอีกคนให้ลุกขึ้นยืนและทำท่าจะแบกขึ้นหลัง ทำให้คนตัวเล็กรีบเอามือดันตัวอีกฝ่ายไว้

            “ผมค่อยๆเดินไปก็น่าจะยังไหว”

            เซฮุนมองดูคนที่กำลังพูดไปเขย่งเท้าไป เขาชอบคนเก่ง แต่ไม่ชอบคนที่กำลังอ่อนแอแล้วทำเก่ง เขากอดอกแล้วพูดให้ได้ยินชัดๆ

            “จะขี่หลังหรือจะให้ผมอุ้ม”

            เลิกคิ้วขึ้นราวกับจะถามย้ำอีกทีว่าจะเอายังไง ลู่หานยืนอ้ำอึ้งอยู่กับที่ และยังไม่ทันได้ตอบอะไรคนตัวสูงก็ทำท่าจะเข้ามาช้อนตัวอุ้มในท่าเจ้าสาวทำให้ลู่หานรีบตะโกนบอกเสียงหลง

            “ก็ได้ๆๆ ผมขี่หลังคุณก็ได้!

 

            เขามองลู่หานนิ่งๆ จ้องมองจนลู่หานต้องถามกลับว่ามองอะไรเล่า หน้าเลอะดินสีดำๆเปรอะเปื้อนบนใบหน้าแถมยังสะพายกระบุงทำให้ลู่หานดูเหมือนเด็กบนดอยจริงๆ เซฮุนส่ายหัวแล้วพยุงคนตัวเล็กให้ขึ้นขี่หลัง

 

            “หนักจัง” เขาบ่นเมื่อเริ่มออกเดิน

            “คุณอาสาให้ผมขี่หลังเองนะ อย่าบ่นสิ” ทีตอนแบกลู่หานขึ้นเขามาสองลูกจนมาอยู่บนดอยยังไม่เห็นบ่นสักคำ

 

            แขนบางวาดไปโอบรอบคอของเขาเพราะกระบุงที่สะพายอยู่ด้านหลังมันถ่วงจนแทบจะหงายหลัง แอบเห็นรอยยิ้มจางๆของเขาจากมุมด้านข้าง อะไรของเขา บ่นว่าหนักแต่มาแอบยิ้มเยาะกันได้ยังไง.. แต่ถ้าเขาไม่ให้ขี่หลังลู่หานก็คงได้ใช้กิ่งไม้แถวนี้เป็นไม้ค้ำเดินแน่ๆ ตากลมมองต้นไม้ข้างทางไปเรื่อย แต่สุดท้ายก็วกกลับมามองผิวขาวๆตรงข้างแก้มของเซฮุนอีกครั้ง.. ไรหนวดจางๆนั้นกำลังขึ้นเป็นตอเลย

 

            “ขอบคุณนะ” ลู่หานบอกกับเขา ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ลู่หานไม่เคยพูดขอบคุณกับเขาเลยสักครั้ง คำขอบคุณนี้แทนสิ่งที่เขาทำให้หลายๆอย่าง รวมถึงการที่เขาให้ขี่หลังพาไปเก็บผักที่สวนท้ายหมู่บ้านด้วย

            “อืม”

            คำตอบรับกับรอยยิ้มจางๆของเขา.. ทำให้คนที่กำลังแอบมองดูอยู่ยิ้มตามออกมาได้อย่างง่ายดาย..

 

 

            เซฮุนพาลู่หานลัดป่ามาเรื่อยๆจนมาถึงสวนผักท้ายหมู่บ้าน เขาบอกว่าทางซ้ายของสวนผักจะเป็นน้ำตกสวยมากทีเดียว ถึงจะอยากไปแค่ไหนแต่สังขารของลู่หานในตอนนี้มันกลับบอกให้อยู่เฉยๆจะดีกว่า.. เสียงซู่ๆนั้นได้ยินแว่วๆลอยมาตามลม.. ไว้มีโอกาสลู่หานจะต้องไปให้ได้

            มือบางเก็บผักที่เซฮุนเป็นคนขุดมาใส่กระบุง เป็นเพราะข้อเท้าเจ็บจึงโดนสั่งให้นั่งอยู่เฉยๆและคอยเก็บผักใส่กระบุงเพียงเท่านั้น มีชาวเขาคนอื่นๆมาเก็บผักอยู่ห้าหกคนและมีเด็กๆชาวเขาวิ่งเล่นอยู่รอบๆ เซฮุนมองเด็กๆเหล่านั้นที่กำลังวิ่งเล่นส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวด้วยรอยยิ้ม

 

            “คุณอยากมีลูกหรอ” เสียงใสเอ่ยถามขึ้นเมื่อสังเกตเห็นเขามองเด็กๆอยู่สักพักแล้ว คนถูกถามหันกลับมามองตากลมใสเหมือนลูกแก้วของลู่หานก่อนจะเอ่ยตอบ

            “ผมก็อายุไม่น้อยแล้วนะคุณ มีเด็กๆวิ่งเล่นในบ้านคงน่ารักดี”

            “ผมคิดภาพคุณอุ้มเด็กไม่ออก”

            “ทำไมล่ะ”

            “อืม.. เพราะคุณชอบทำหน้านิ่งๆ ไม่ชอบยิ้ม ไม่ชอบหัวเราะ เด็กน่าจะกลัวคุณมากกว่า แล้วผมก็คิดภาพคุณเวลาหยอกเด็กๆไม่ออกด้วย” ลู่หานพยายามคิดภาพเขาทำหน้าเป็นสากกะเบือกำลังอุ้มเด็กที่กำลังร้องไห้กระจองอแง แค่คิดก็ขนลุกแล้ว..

            เซฮุนหัวเราะออกมา “นี่คุณ ผมไม่ใช่คนใจร้ายขนาดนั้นหรอกนะ”

            “หรอ ขนาดผมเจอคุณครั้งแรกผมยังกลัวคุณเลยนี่นา เล่นพกปืนใส่ชุดดำขนาดนั้น”

            “ถ้าคุณกลัวผมคุณไม่ยอมมานั่งคุยกับผมแบบนี้หรอก คนเราน่ะสื่อสารกันด้วยความรู้สึกนะคุณรู้หรือเปล่า”

            “แต่ตอนนั้นคุณน่ากลัวจริงๆนะ ผมไม่รู้ว่าคุณเป็นคนเลวหรือคนดีกันแน่”

            “แต่ตอนนั้นคุณก็ไม่ได้วิ่งหนีผม”

            “ก็คุณนั่นแหละที่เป็นคนพาผมวิ่งซะเอง”

            เขาหัวเราะออกมาจนลู่หานเห็นเขี้ยวซี่เล็กๆของเขา พึ่งจะเคยเห็นเขาหัวเราะเต็มเสียงก็คราวนี้ ราวกับเรากำลังพูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดของกันและกัน อยู่กับเขามาอาทิตย์กว่าๆแล้ว ลู่หานเองก็ไม่ได้รู้สึกแย่ที่ได้อยู่กับเขาที่นี่ อาจจะมีบ้างที่เขามักทำให้หงุดหงิด..

            ถึงแม้ว่าจะคิดถึงคนที่อยู่ในเมืองใหญ่นั้นไม่น้อย แต่ลู่หานก็หนีไปจากที่นี่ไม่ได้.. กลับกันกลับยิ่งรู้สึกว่าในเมืองใหญ่นั้นมีสิ่งที่น่ากลัวเต็มไปหมด ความทรงจำสุดท้ายก่อนที่ลู่หานจะถูกพามาอยู่ที่นี่มันช่างโหดร้าย คงไม่มีใครอยากอยู่ในที่ที่ไม่รู้ว่าเราจะถูกฆ่าตายเมื่อไหร่

            คำขอบคุณของลู่หานที่บอกเซฮุนออกไป.. นั่นหมายรวมถึงขอบคุณที่ช่วยชีวิตของลู่หานเอาไว้จนถึงวันนี้ เวลานี้..

 

            “โลกเรานี่ก็แปลก ผมอยู่เมืองเดียวกับคุณแต่กลับไม่เคยเจอกันหรือเดินสวนกันเลยด้วยซ้ำ แต่พอผมจะได้พบกับคุณ เหมือนมีคนขีดชะตาเอาไว้ว่าเราต้องได้พบกันในวันนั้น เวลานั้น..”

แววตาของเขามีละอองความเศร้าจับอยู่ ราวกับมีความรู้สึกในใจนับล้านที่พูดออกมาไม่ได้.. ใครๆต่างก็มีเบื้องหลังกันทั้งนั้นแหละ อดีตเป็นสิ่งที่ส่งผลต่อปัจจุบันเสมอ บ้างก็ทำให้เราอ่อนแอ บ้างก็ทำให้เราเข้มแข็งขึ้น..

 

“นั่นสิ ใครจะไปรู้ว่าคนที่อยู่ในเมืองมาตั้งแต่เกิด อยากกินอะไรก็เดินออกไปซื้อตามใจชอบกลับต้องมานั่งขุดผักไปผัดกินที่บ้านแบบนี้” ลู่หานพูดพร้อมกับมองเจ้าผักสีเขียวสดในมือ ก่อนจะวางมันลงในตะกร้าอย่างทะนุถนอม

“...”

“ไม่มีใครรู้อนาคตหรอกนะคุณ หลายๆอย่างที่เกิดขึ้นมันอาจจะเป็นโชคชะตา แต่บางอย่างมันก็อาจจะเกิดจากกรรมก็ได้ อย่างเช่นผมที่ได้มาเจอกับคุณไง”

 

“หยอกเล่นน่า..”

น้ำเสียงสดใสพร้อมกับรอยยิ้มหวานๆนั้นทำให้เซฮุนพ่นลมหายใจออกมาก่อนจะส่งมือมาผลักหัวอีกฝ่ายที่มาทำล้อเล่นกับเขา

“กล้าเล่นหัวผมหรอ คุณอายุเท่าไหร่” มือเล็กผลักมือของเขาออกไปอย่างถือกับเรื่องลำดับอายุ

“ยี่สิบเจ็ด”

“ให้ตาย..”

“คุณเด็กกว่าผมแน่นอน”

มือแกร่งนั้นลูบหัวลู่หานไปมา ทำให้คนที่หวังจะเอาชนะเรื่องอายุทำหน้ามุ่ยและปัดมือของเขาออกไป คิดว่าเขาน่าจะอายุเท่าๆกันหรือไม่ก็อ่อนกว่าเสียอีก

เป็นอีกหนึ่งอย่างที่ลู่หานได้รู้จากผู้ชายที่ค่อนข้างปิดเรื่องส่วนตัวของตัวเอง

 

 

            เราสองคนเก็บผักไปไม่มากเพราะที่บ้านไม่มีตู้เย็น เก็บไปแค่พอกินเท่านั้น เซฮุนเล่าให้ฟังว่าพอผักหมดแปลงนี้ก็จะมีชาวบ้านมาช่วยกันปลูกใหม่ หมุนเวียนกันไปจะได้มีผักไว้กินตลอดปีไม่อดอยาก น้ำที่เอามารดผักก็ตักมาจากน้ำตกตามธรรมชาติ

            แขนแกร่งยกขึ้นปาดเหงื่อออกจากใบหน้าทำให้คราบดินเปื้อนหน้าเขาไปด้วย ลู่หานที่กำลังสะพายสายกระบุงไว้ด้านหลังเมื่อเห็นหน้าของเซฮุนเปื้อนดินสีดำๆก็หัวเราะขำขัน

            “หน้าคุณเปื้อนน่ะ” ลู่หานชี้หน้าของเขา

            “หึ..”

            เสียงหัวเราะพ่นออกจมูกนั้นลู่หานไม่รู้ว่ามันแปลว่าอย่างไร มือเล็กเอื้อมไปเช็ดคราบสีดำๆนั้นออกจากแก้มกร้าน เซฮุนผงะอย่างตกใจที่อีกคนใช้มือเช็ดคราบดินสกปรกออกให้อย่างไม่รังเกียจ “มันสกปรกนะคุณ”

            “อยู่บนหน้าคุณมันสกปรกกว่าอีกนะ เป็นอะไรเนี่ย”

            มือบางค่อยๆเช็ดคราบดินนั้นออกไปจนเกลี้ยง แน่นอนว่าการกระทำทุกอย่างอยู่ในสายตาของเซฮุนตลอด..

เขาไม่สามารถละสายตาออกจากคนตรงหน้านี้ได้เลยแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว..

            ราวกับเวลามันหยุดหมุนอีกครั้งหนึ่ง..

 

 

            “หนูสองคนเป็นผัวเมียกันหรอจ๊ะ”

            เสียงชาวดอยพูดไม่ชัดดังแทรกท่ามกลางบรรยากาศราวกับเวลาหยุดหมุนนั้น มือเล็กละออกจากใบหน้าอีกฝ่าย ทั้งสองคนผละออกจากกันพร้อมกับมองไปยังบุคคลที่สามที่กำลังนั่งยิ้มแป้นอยู่ข้างๆ เธอเป็นหญิงชาวดอยวัยกลางคนสะพายกระบุงไว้ด้านหลัง

            “สวัสดีครับ” ลู่หานไม่รู้จะตอบเธอไปว่าอย่างไรก็เลยเลือกที่จะสวัสดีเอาไว้ก่อน

            “เป็นคนเมืองหรอพูดชัดจังเลย เอ้านี่ป้าไปเก็บข้าวโพดมา แบ่งๆกันไปกินเนอะ”

            เธอวางกระบุงลงก่อนจะรื้อค้นข้าวของในนั้นไปด้วยพูดไปด้วย ก่อนจะยื่นข้าวโพดสี่ห้าฝักให้กับลู่หานอย่างเอ็นดู มือเล็กยกขึ้นไหว้ขอบคุณและรับข้าวโพดทั้งสองมือด้วยรอยยิ้มกว้าง อย่างน้อยวันนี้ก็ได้ข้าวโพดไปแทะกินเล่นอร่อยๆและก็เอาไปฝากอาซาบีและหม่องเทาด้วย

            “ขอบคุณมากๆครับป้า เอ่อ.. ผมมีอะไรให้ป้าได้บ้างนะ..” ลู่หานรื้อกระบุงของตัวเองดูบ้าง ก็พบว่ามีแต่ผักที่พึ่งเก็บมาเมื่อกี้แค่นั้นเอง

            “โอ๊ยไม่เป็นไรหรอกหนู เอาไปกินเถอะป้าเก็บมาเยอะ จะได้แข็งแรงมีลูกไวๆ”

            “ห๊ะ” ลู่หานทำหน้าเหวอ นี่ป้าคิดว่าเขาเป็นผู้หญิงหรือยังไงกัน เธอยิ้มโชว์ฟันดำๆให้กับลู่หานและผินหน้าไปตบๆบ่าเซฮุน

            “เห็นพ่อหนุ่มเอาแต่มองเด็กๆวิ่งเล่นกัน อยากมีลูกล่ะสิ”

            “ฮ่ะๆ ครับ”

            นี่ก็จะไปเออออกับเขาทำไม..

 

            หญิงชาวดอยหัวเราะเฮ่อๆอย่างชอบใจก่อนจะค่อยๆยันตัวลุกขึ้นยืน และก่อนที่เธอจะเดินออกไปเธอก็ชี้ๆที่หน้าของลู่หานก่อนจะพูดบอก

            “หน้าหนูเปื้อนน่ะ ไปทำอะไรมาดำปี๋เลย เช็ดออกซะนะ”

            ใบหน้าหวานเหวอแล้วเหวออีกจนกระทั่งเธอเดินออกไปนู่นแล้ว หน้าเปื้อนอย่างนั้นหรอ.. มือยกขึ้นเช็ดๆหน้าของตัวเองดูก็พบว่ามีคราบดินติดมือออกมาจริงๆ ดินสีดำแบบนี้สงสัยตั้งแต่ตอนล้มอยู่ในป่า.. นี่ลู่หานมีเจ้าคราบดินสีดำเปื้อนหน้าอยู่ทั้งวันเลยหรอ ถ้างั้นที่เซฮุนหัวเราะก็เพราะว่าหน้าลู่หานมันเปื้อนเป็นลูกหมูสกปรกแบบนี้ใช่มั้ย

            “นี่คุณแกล้งผมหรอ”

            เขาไม่ตอบเอาแต่หัวเราะในลำคอหึๆ คุยกันดีไม่ทันข้ามวันเขาก็มาทำให้หงุดหงิดอีกแล้ว ใบหน้าหวานบูดบึ้งเหมือนพึ่งไปซัดรังแตนมา..

 

            เซฮุนยืนขึ้นเต็มความสูงแล้วยื่นปลายเสื้อยืดของเขาให้ลู่หานที่นั่งอยู่กับพื้นข้างแปลงผัก

            “มือผมเปื้อน เช็ดหน้าให้คุณเดี๋ยวจะเปื้อนไปกว่าเดิม”

           

            อีกฝ่ายยังคงนิ่ง.. เซฮุนจึงถอดเสื้อยืดของเขาออกก่อนจะนั่งลงกับพื้นตรงหน้าลู่หาน เขาขยับเข้ามาใกล้แล้วใช้มือจับคางมนเอาไว้ก่อนจะใช้เสื้อของเขาเช็ดคราบดินสีดำสกปรกนั้นออกจากดวงหน้าหวาน บางทีการที่เห็นหน้าลู่หานไม่ชัดก็อาจจะทำให้เขาเลิกคิดว่าลู่หานเป็นมารีได้.. ซึ่งมันก็ได้ผล

            แต่จริงๆแล้วความคิดและความรู้สึกของลู่หานต่างหากที่จะทำให้เขาเลิกคิดว่าลู่หานนั้นคือมารี..

           

 

            “คุณเป็นคนยังไงกันแน่” เสียงหวานเอ่ยข้างหูอีกฝ่ายราวกับจะถามทั้งตัวเองและถามเขา

ร่างสูงที่กำลังแบกคนขาเจ็บเลิกคิ้วขึ้น

            “ทำไม”

            “บางครั้งคุณก็เหมือนเกลียดผม แต่สุดท้ายก็เข้ามาทำดีด้วย.. มันเหมือนการตบหัวแล้วลูบหลัง ตกลงคุณเป็นคนดีหรือคนไม่ดีกันแน่”

            “แล้วคุณคิดว่าผมเป็นคนแบบไหนล่ะ”

            “มันน่าแปลกตรงที่ความรู้สึกของผมบอกว่าคุณไม่ได้เลวร้ายอะไร..”

            เซฮุนลอบยิ้มออกมา

 

            “ผมบอกให้ใครเชื่อคำพูดของผมไม่ได้หรอก คุณเชื่อความรู้สึกของตัวเองเถอะ”

            “ผมก็ไม่ใช่คนเชื่อคนง่ายอยู่แล้ว แต่ก็อย่างที่คุณบอกนั่นแหละ..”

            “อะไร”

            “คนเราน่ะสื่อสารกันด้วยความรู้สึกนะ..”

 

 

 

 

 

 

 

© themy butter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

618 ความคิดเห็น

  1. #477 meilu9690 (@meilu_9690) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2558 / 17:30
    เป็นการสื่อสารด้วยความรู้สึกที่ละมุนมาก >..<
    #477
    0
  2. #459 mamama (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2558 / 19:28
    อาซาบีนี่เป็นที่ปรึกษาที่ดีมากเลยน้า
    #459
    0
  3. #420 br - (@beerbiere) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2558 / 01:22
    ห้ามเผลอเข้าใจป้ะเซฮุน นี่ลู่หาน ไม่ใช่มารี ..
    #420
    0
  4. #353 บีทาเก้นท์ (@betagen13) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2558 / 19:28
    ฮื้ออออ คนสวยทัดดิอกไม้งามมมมม เค้าว่ากันว่สคนสวยคูดอกไม้ เท้าซ้ายคู่เท้าขวา เธอกับฉันแค่มองตา ขอเดาว่าต้องคู่เซฮุนนนาน กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด เก็บมารีไว้ในส่วนลึกเถอะพี่ฮุนนนนนนนนนน คนตรงหน้าาาาา อย่าหวั่นไหวเพราะคิดถึงมารีหรืออะไรรรรรรรร เปิดใจเข้าใจป่าาาวววววววว
    น่ารักมากมายยยยยยยจะบอกว่าชอบบทการสนทนาของเซฮุนกะพลู่มากเลยยยยไม่ได้ถึงกับเถียงแต่ก็ไม่ถึงกับหวานหยดมันอยู่ตรงกลางตามความเหมาะสมน่ารักปนเขิลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลอยากจะไปอยู่ดอยเลยเจรงๆๆๆๆๆน่ารักมวกกกกกแอร้วววววว

    นี่ตอนที่พลู่หน้าเเดงนี่บับบบฮือออ เผลอใจเต้นิแรงไปยังงงงงงงงง นี่เต้นแรงร้าววว เขิลมวกก
    #353
    0
  5. #306 hpyfriday (@hpyfriday) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2558 / 22:01
    เก็บมารีไว้เป็นความทรงจำที่ดีสิเซฮุนแล้วนายจะมีความสุขขึ้น มันไม่ได้เป็นผลดีแค่กับนายคนเดียวนะ มันยังดีกับลู่หานด้วย
    #306
    0
  6. #295 maimes' ❀ (@wacharaporn) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2558 / 18:09
    ไม่จำเป็นต้องลืมมารีก็ได้แต่ถ้าจะเริ่มใหม่เซฮุนจำเป็นต้องเก็บมารีไว้แค่ในความทรงจำ
    ตอนนี้เหมือนทั้งสองคนกำลังเปิดใจรับอีกคนเข้ามาโดยไม่รู้ตัว
    รอแค่วันไหนทั้งคู่จะมีแค่กันและกันเพียงแค่นั้นเอง
    รอวันที่ลู่หานคือลู่หานไม่ใช่เงาของมารีแบบที่เซฮุนเคยรู้สึก
    ลู่หานเชื่อในความรู้สึกของตัวเองเถอะนะเราว่ามันถูกแล้ว
    เซฮุนก็ยังคงเป็นเซฮุนไม่ใช่คนอ่อนโยนแต่เป็นคนอบอุ่น
    การกระทำดูจะแข็งกร้าวแต่ทุกอย่างมันแฝงด้วยควาาห่วงใย

    #295
    0
  7. #294 mulatemalata (@sapangg) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2558 / 09:12
    อร้ายยยยยยยยยย น่าย้ากกกกกกกก เเต่ถ้าลู่ฮานรู้ความจริงทำไงอ่า
    #294
    0
  8. #293 a_miki (@amiki) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2558 / 23:10
    เซฮุนคงจะไม่ได้ภาพทับซ้อนลู่หานกับมารีนะ ง่อววว
    #293
    0
  9. #292 ❥Supǝrbǝst . (@superbest) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2558 / 09:32
    มันเป็นบรรยากาศสขายๆแต่แฝงความเครียดไงไม่รู้อ่ะ. ฮุนเหมือนอยู่ในช่วงสับสนอ่ะ
    #292
    0
  10. #291 Akanishi Yimei (@akanishibluecat) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2558 / 06:25
    เกบมารีไว้ในใจตลอดไปนะไม่ได้ขอให้ลืม 
    แต่อยากให้มองลู่หานเปนลู่หาน อย่าได้เอามารีมาเก่วข้องได้มั้ย 
    ตอนนี้ความรู้สึกน่าจะอย่างเดวกันนะ คือชอบ แต่ก่กลัวอีกคนบอกไม่ใช่เหออออ. เมื่อไหร่จะเข้าใจกันเนอะ 
    นี่เราลุ้นให้มีฉากจูบมาก 555แบบบรรยากาศพาไปอะไรแบบเนี้ย 
    #291
    0
  11. #289 aoyoilritz88 (@aoyoilnritz68) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2558 / 02:40
    ใช้ความรู้สึกคุยกันอยู่ซินะ..อิอิ น่ารักๆๆๆ
    #289
    0
  12. #288 YuPPy_ BaeKHyuN (@napasorn-115) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2558 / 00:26
    โอเซอยากมีลูก แล้วลู่หานจะท้องได้หรอค่ะ
    #288
    0
  13. #287 Soobie (@kataibie) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2558 / 23:36
    เซฮุนอยากมีลูกหรอ กระแซะลู่หานสิ
    #287
    0
  14. #286 p.Ty (@ktypare-309) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2558 / 22:20
    เซฮุนนนน น่ารักจังเลยค่ะ อยากมีลูกด้วย กระซิบบอกพี่ลู่เลยค่ะ 5555555
    #286
    0
  15. #285 luhanbaekhyunkai (@luhanbaekhyunkai) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2558 / 20:13
    เขินอ่ะ เขิน เมื่อไฟร่จะพัฒนาความสัมพันดีย์ๆ5555
    #285
    0
  16. #284 cplove (@cplove) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2558 / 20:06
    ขอให้รักลู่แบบที่เป็นลู่น้าา เซฮุน อย่ามองลู่เป็นมารีเบยน้าาา
    #284
    0
  17. #283 fanfun68 (@muenfun237) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2558 / 19:38
    มันดีนะที่เซฮุนเริ่มมองลู่หานเป็นลู่หาน ไม่ใช่มารี ว่าแต่แค่เช็ดหน้านี่ถอดเสื้อเลยอ่อ อยากหน้าเปื้อน 555555
    #283
    0
  18. #281 OH.MyHunHan (@linonan) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2558 / 18:15
    งื้ออออ อยากเห็นเด็กๆวิ่งเล่นในบ้าน ปั๊มลูกเลยปั๊มลูกกกกกกกก
    #281
    0
  19. #279 fairylu_ (@pleum-asr) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2558 / 13:07
    เซฮุนเริ่มมองลู่หานเป็นลู่หานแล้ว เย่ ปล.รีบๆมีลูกกันนะผัวเมียคู่นี้ คิคิ
    #279
    0
  20. #278 AlwaysHH (@sehunhanonly) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2558 / 12:05
    คงจะดีถ้าความรู้สึกสามารถส่งถึงกันทั้งหมด..
    #278
    0
  21. #277 jjtk (@bebiejaney) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2558 / 10:42
    โอ๊ย ผัวเมียคู่นี้น่ารักอ่ะ
    #277
    0
  22. #276 กุ้งนาง (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2558 / 09:14
    ลู่ก็คือลู่ ไม่ใช่มารีนะฮุน
    #276
    0
  23. #275 lulu kid (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2558 / 06:45
    น่ารักคอดๆ บรรยากาศดี๊ดี เด็กดอยหน้าเปื้อนดิน2คนผัวเมียช่วยกันเก็บผัก ชอบพล็อตไรท์คิดด้ายงัยเอามาอยู่บนดอยเนี่ย น่าเอ็นดูจิงๆ ได้ซึมซับบรรยากาศนึกภาพออกเลย สะพายกระบุงเก็บผัก 55 น่ารักๆ ไม่รู้จะพูดอะรัยนอกจากคำนี้ มีเซฮุน มีลู่หาน มีซูฮอ มีหม่องเทา มีอาซาบี มีคนดอยพูดไม่ชัด ทุกคน ทุกอย่างน่ารักหมดเลย อ่านเเล้วยิ้มได้ ^_^
    #275
    0
  24. #274 ALIENLU (@galaxydo) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2558 / 00:57
    เซฮุนเมื่อไหร่จะรักพี่ลู่จริงๆซักที เราเจ็บนะ
    #274
    0
  25. #273 ALIENLU (@galaxydo) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2558 / 00:57
    เซฮุนเมื่อไหร่จะรักพี่ลู่จริงๆซักที เราเจ็บนะ
    #273
    0