นาฬิกาปลุกวิ่งได้

ฉันเดินขึ้นบันได  บีบี้นอนอยู่ตรงหน้ามุข  เหลือบตาสีน้ำตาลมามอง  มันถูกล่ามโซ่ไม่ให้ไปเกะกะเวลาแม่เดินทำงานบ้าน  ตบหัวมันแปะๆ  นอนอย่างสงบอย่างนี้  แสดงวาคงเล่นบอลเสร็จแล้ว

ฉันนอนตื่นสายไม่ได้  พ่อกับแม่ก็เหมือนกัน

ตอนเช้า  หมาเล็ก  หมาโต  จะตะกุยประตูห้องนอนจ้าละหวั่น  กิจวัตรประจำวันของพ่อ  คือตื่นมาโยนลูกบอลให้หมาวิ่งไปคาบกลับมาส่ง  จนกว่าพวกมันจะลิ้นห้อยยอมเลิกรา  บางทีแม่ก็เป็นคนโยนบอลให้พวกมัน  แต่คงไม่สนุกเท่าพ่อ  ถึงจะเล่นกับแม่แล้ว  มันก็จะรอพ่อมาเล่นด้วยอยู่ดี 

ด้วยความรักหมา  พ่อต้องยอมตื่นเช้ามาเล่นกับมันทุกวัน

ตีห้าหรือตีห้าครึ่งฉันต้องตื่นนอน  ถ้าบุญคุ้มอารมณ์ดีก็จะมาปลุกโดยการปีนมานอนบนอก  อุ่นดีแต่ก็อึดอัด  ฉันจึงไม่ค่อยจะได้นอนหงาย

เผลอไม่ได้จะโดนแมวเหยียบอก

ถ้าฉันไม่ยอมตื่นบุญคุ้มก็จะหลับอยู่บนอกด้วยกัน

ตัวอันตรายคือเจ้าบุญเทียบหรือต้วมเตี้ยม  มันจะร้องเป็นนาฬิกาปลุกอยู่บนหลังตู้  ถ้าไม่ตื่นจะกระโดดใส่มุ้ง  ฉันต้องลุกพรวดปลดแมวออกจากมุ้งทันที  ปล่อยไว้มุ้งจะขาด  ต้องบริจาคโลหิตให้ยุง

ถ้าแผนนี้ไม่ได้ผล  เจ้านายยังนอนต่อ  ต้วมเตี้ยมจะมุดเข้ามางับปลายนิ้วเท้า  ปลายนิ้วเป็นส่วนที่ไวต่อความรู้สึก  ฉันต้องสะบัดเท้าแทบไม่ทัน  ต้วมเตี้ยมจะวนเวียนกัดบ้างตบบ้างอยู่อย่างนั้น  จนฉันต้องยอมแพ้ลุกขึ้นเก็บมุ้งแต่โดยดี  หลังจากที่ต้วมเตี้ยมได้รับชัยชนะ  คุณแมวทั้งหลายจึงค่อยๆ พากันลุกจากที่นอนวิ่งหน้าตั้งลงบันได  ไปนั่งรอตรงหน้าจานข้าว

ถ้าฉันมัวชักช้า  เก็บโน่นเก็บนี่อยู่ชั้นบน  บุญเทียบจะวิ่งตึงตังกลับมาตาม  โดยพี่ๆ น้องๆ ที่เหลือนั่งรออยู่ด้านล่าง  ด้วยความไว้วางใจเต็มเปี่ยม

แน่นอนว่า  ฉันต้องรีบตามเจ้าตาแป๋วลงไป

“ก็แมวหิวแล้วนี่คะ”  ต้วมเตี้ยมร้องบอกก่อนก้มหน้าก้มตากินอาหารแมวในจาน 

ส่วนบ้านพ่อ  เจ้าบีบี้กับบูบู้คงตะโกนแข่งกันว่า  “มาเล่นกันเถอะๆ”

ใครที่อยากนอนตื่นสาย  อย่าเผลอมามีสัตว์เลี้ยงเชียว  ตกหลุมรักมันเมื่อไหร่เป็นอันไม่ได้ตื่นสายตลอดชีวิต

๙ สิงหาคม  ๒๕๕๒