บุญเทียบเป็นแมวตัวเมียตัวเดียวของบ้าน ก็เลยได้ตำแหน่งสาวสวยประจำบ้านโดยไม่มีใครคัดค้าน เจ้าแมวสาวหางกุดจอมตะกละซนที่สุดในบ้าน แต่เล่นกับบุญเทียบแล้วสนุกที่สุด ขนาดบุญก่อที่เด็กกว่ายังไม่ขี้เล่นเท่ามัน
เช้าวันหนึ่งของปลายปี ๕๑ ฉันจอดเฮร่าตรงที่จอดรถใกล้เสาธง นักเรียนกำลังรวมตัวกันเพื่อจะทำกิจกรรมหน้าเสาธง ลูกแมวขาวตัวเล็กๆ ท่าทางไม่น่าจะหย่านมเลยด้วยซ้ำ เดินร้องไม่หยุดปากตรงมาหาฉัน มองซ้ายมองขวาไม่เห็นใครแสดงตัวเป็นเจ้าของ ฉันจึงหิ้วคอมันพาไปดูนักเรียนซ้อมดนตรีไทยตอนเช้าด้วยกัน เจ้าตัวเล็กนอนขดหลับบนตักฉันอย่างมีความสุข ไม่รู้ว่าเพราะหายหนาวแล้วหรือเพราะเคลิบเคลิ้มกับบทเพลงของเด็กๆ
ตอนกลางวันนักเรียนหญิงแย่งกันมาขออุ้มลูกแมวขาวของคุณครู พากันไปถึงโรงอาหาร เจ้าลูกแมวได้เนื้อไก่ทอดจากคนนั้นคนนี้ คงจะหายหิว เพราะเมื่อกลับมาถึงห้องเรียนก็นอนหลับไม่กวนใคร
ฉันได้แต่กังวลใจว่าจะเอาแมวกลับบ้านยังไงดี เพราะต้องขี่จักรยานยนต์กลับบ้านตั้งหลายกิโลเมตร แถมไม่ได้เอากระเป๋าเป้มาด้วย นักเรียนหญิง ม.๒ บอกว่าจะลองขอให้พ่ออนุญาตให้เลี้ยงแทนแมวสามสีที่เพิ่งถูกวางยาตายไป แต่ไม่รู้ว่าจะสำเร็จหรือเปล่า ฉันจึงให้เขาพาแมวกลับบ้านไปก่อนแล้วจะแวะไปดู
ปรากฏว่าพ่อของเขาไม่ให้เลี้ยงโดยอ้างว่ามันเป็นแมวหางกุด ซึ่งบางคนถือว่าเป็นลักษณะของแมวไม่ดี ฉันแอบเดือดปุดๆ อยู่ในใจ เกิดเป็นแมวหางกุดมันเสียหายอะไรนักหนา คนเราถ้าจะดวงไม่ดีไม่ต้องมีแมวหางกุดก็ดวงไม่ดีอยู่นั่นเอง นึกเกลียดตำราแมวให้คุณให้โทษขึ้นมาตะหงิดๆ เลยบอกนักเรียนให้ช่วยอุ้มไปส่งที่บ้าน
แล้วเจ้าแมวขาวหน้าซื่อ (ในตอนนั้น) ก็กลายมาเป็นสมาชิกของบ้านแมว โดยได้ชื่อว่า “บุญเทียบ”
บุญเทียบเป็นแมวที่มีชื่อเล่นเยอะที่สุด เพราะมันเป็นแมวสีขาวมีแต้มสามสีนิดเดียว ขนสีขาวฟูๆ ทำให้ฉันเรียกมันว่า “ไอ้เม็ดกระท้อน” เวลามันกระโดดโหยงๆ กลางดงหญ้าเหมือนกระต่ายก็เลยได้ฉายา “เจ้ากระต่ายขาว” พอเริ่มอ้วนขึ้นมาหน่อยก็ถูกเรียกว่า “ตุ้ยนุ้ย” ไอ้นิสัยชอบนอนหงาย อวดพุงห้อยๆ ของมัน ทำให้ฉันชอบตบพุงมันเล่นและเรียกมันว่า “เจ้าแมวพุงยุ้ย”
แต่เพราะเป็นแมวตัวเล็กสุดของบ้าน กว่าจะเดินตามพี่ๆ ตัวโตทัน แข้งขาอ่อนๆ แบกตัวกลมๆ ตามหลังไปเชื่องช้า มันจึงได้ชื่อเล่นแบบเป็นทางการว่า “เจ้าต้วมเตี้ยม” เรียกไปเรียกมาลองนับดูถึงรู้ว่ามันได้ชื่อไปมากกว่าตัวอื่น
บุญเทียบมาอยู่ที่บ้านหลังจากบุญคุ้มมาอยู่ไม่เท่าไหร่ ตัวไล่เลี่ยกัน มันจึงมักจะวิ่งเล่นไล่ฟัดด้วยกัน ที่เล่นบ่อยที่สุดคือมุดเสื่อไล่จับ ตัวหนึ่งมุดไปใต้เสื่อ อีกตัวก็ไปดักหน้าดักหลังหรือไม่ก็กระโจนตะปบลงบนเสื่อที่คลุมอยู่บนตัวเพื่อน
บุญพารับหน้าที่เป็นพ่อแมวให้ลูกแมวตัวใหม่อีกตามเคย ตอนแรกมันก็คอยวิ่งหนีด้วยความรำคาญบ้าง แต่สุดท้ายก็ยอมนอนให้บุญเทียบดูดนมแต่โดยดี จนกระทั่งบุญเทียบโตเป็นสาวก็ยังเอาหัวมุดเข้าไปดูดนมที่ซอกขาหน้าของบุญพาอยู่ทุกคืน
ตอนที่ฉันยังไม่ทันย้ายบ้านมาอยู่ที่ปัจจุบัน วันหนึ่งเสียงหมาไล่เห่าดังขึ้นนอกบ้าน ตอนแรกยังไม่ทันเอะใจ แต่สักพักนับจำนวนแมวดูปรากฏว่าบุญเทียบหาย ฉันออกไปเดินหาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ เรียกมันก็เท่านั้น เพราะบุญเทียบไม่ใช่แมวที่ชอบร้องตอบเวลาที่ตัวเองมีปัญหาอย่างบุญพา หรือวิ่งมาหาคนทันทีที่ได้ยินเสียงเรียกอย่างบุญคุ้ม กระทั่งฉันปีนขึ้นไปบนเกาะกลางถนนหน้าบ้าน ถึงเห็นแมวตัวขาวๆ ขึ้นไปเกาะตัวแข็งอยู่บนยอดมะขาม เรียกให้ลงมายังไงก็ไม่ยอมลง จึงตัดใจรอให้มันแน่ใจว่าปลอดภัยแล้วลงมาเอง ฉันไปบอกบุญพา บุญคุ้ม และบุญแถมให้ไปตามน้องเข้าบ้าน ปรากฏว่าคุณแมววิ่งขึ้นไปเล่นบนต้นมะขามแทน พักใหญ่ๆ จึงกลับเข้าบ้านทั้งสี่ตัว
ครั้น อบต. คิดจะปรับปรุงถนนภายใน มีการรื้อเกาะกลางถนนออก ต้นมะขาม มะม่วง มะยมหน้าบ้านถูกโค่นลงหมด ฉันกังวลว่าคุณแมวจะไม่มีที่หนีหมา จึงไปจองต้นตะแบกเอาไว้ แต่กว่าจะได้มา ก็เป็นตอนย้ายไปอยู่บ้านใหม่ วันแรกที่ต้นตะแบกมาถึงบ้าน แมวทั้งสี่ตัวปีนเล่นกันสนุกสนาน สมเจตนารมณ์ที่จะเอาไว้ให้แมวปีน แต่เวลาหนีหมามันกลับใช้วิธีวิ่งเข้าบ้านแทนเสียนี่
ย้ายมาอยู่บ้านหลังใหม่ มีฟุตบาธหน้าบ้านและฟากตรงข้ามก็เป็นที่รกร้าง มีคนจูงวัวควายไปเลี้ยงในนั้น บางทีก็ไปตกปลา ดักหนู คุณแมวทั้งหลายจึงมีที่วิ่งเล่นมากกว่าที่เดิม จิ้งเหลน กิ้งก่า ตั๊กแตน หรือจิ้งหรีดอย่าได้เผลอเชียว คุณแมวพากลับเข้าบ้านเป็นประจำ แต่แปลกที่ฉันไม่เคยเห็นบุญเทียบจับตัวอะไรได้ แล้วพาเข้าบ้านสักที เห็นแต่คอยแย่งของตัวอื่นมาเล่น
ทางเท้ายาวตลอดหน้าห้องแถวส่วนใหญ่แล้วยังไม่มีใครมาอยู่ วัชพืชงอกแทรกตามร่องอิฐที่ปูบนพื้น กลายเป็นสนามหญ้าของคุณแมว ฝาท่อระบายน้ำมีร่องมีรู บุญเทียบเดินผ่านทีไรต้องเอาเท้าแหย่เล่นทุกที แม้แต่รูกลมๆ บนเสาไฟ มันก็ต้องเอาจมูกหรือมือแหย่สำรวจ
อะไรที่ขยับเขยื้อนเคลื่อนไหวได้ เป็นสิ่งที่น่าสนใจของบุญเทียบหมด บางวันก็ไล่ตามแมลง บางวันก็ย่องตามนก แมวขาวหูลู่หมอบจ้องอยู่หลังกอต้นไม้สีเขียว ขาวเด่นขนาดนั้น นกไม่เห็นก็แปลกแล้วล่ะ
หญ้าคอมมิวนิสต์มีดอกเหมือนตัวบุ้งเป็นของเล่นสุดโปรดอีกอย่างของบุญเทียบ เห็นมันตะปบเล่น ฉันก็มักจะเข้าไปร่วมด้วย ถอนก้านดอกหญ้าออกมาแหย่มัน บุญเทียบจะตั้งอกตั้งใจไล่ตะปบ ไม่ว่าจะดึงหนีขึ้นข้างบน ลากระพื้น หรือลากหมุนรอบตัว บุญเทียบก็สู้ขาดใจ เล่นกับบุญเทียบได้แป๊บเดียว บุญก่อเห็นเข้าก็รีบมาไล่จับดอกหญ้าด้วยอีกตัว ก็...ต้องแบ่งๆ กันเล่นสิ
บุญเทียบชอบอยู่ใกล้ๆ คน แต่ไม่ชอบให้กอดหรือจับนัก น่าแปลกที่มันไม่ยอมเก็บเล็บเหมือนแมวตัวอื่น ไม่ว่าจะเป็นบุญพา บุญแถม บุญคุ้ม หรือบุญก่อ เวลาถูกอุ้ม ถูกกอด แม้ไม่เต็มใจเท่าไหร่ก็จะเก็บเล็บเรียบร้อย พอปล่อยก็ค่อยกระโดดหนีไป แต่บุญเทียบน่ะพอกอดปั๊บก็กางเล็บปุ๊บ ทั้งดิ้นทั้งข่วน จะปล่อยมันทีต้องเล็งจังหวะไม่ให้มันข่วนได้ เล่นด้วยทีไร เจ็บตัวทุกที
แต่มันไม่อยากให้กอด ก็ยิ่งน่าแกล้งนี่นา เลี้ยงแมวไว้จะไม่กอดได้ไง
เวลาฉันเดินผ่าน บุญเทียบเลยตั้งท่าเตรียมหนีไว้ก่อนเสมอ
เมื่อก่อนบุญก่อได้แต่ดูพี่บุญเทียบกับบุญคุ้มเล่นกันครึกครื้นอยู่สองตัว ตอนนั้นยังต่างขนาดกันมากแถมบุญก่อยังผอมกะหร่อง พอตอนนี้บุญคุ้มหายไปแล้ว บุญเทียบก็หันมาเล่นกับบุญก่อแทน วิ่งไล่กันทีเสื่อปลิว ของหล่นกราว กระโดดหลบไปชนตู้ ชนโต๊ะก็ไม่กลัวเจ็บ
บุญเทียบไม่ค่อยเล่นกับบุญพา เพราะถึงแม้บุญพาจะยอมให้ดูดนม แต่ก็คอยตามดมตามจีบมันอยู่ทุกวัน ยิ่งตอนบุญแถมยังอยู่ บุญพายิ่งหึงเก่ง ไล่ขู่ไล่ฟัดจนบุญแถมต้องคอยหลบไปอยู่ห่างๆ เหลืออดจริงๆ ก็กัดกันขนกระจุย
น่าสงสารบุญพา อุตส่าห์เลี้ยงมาตั้งแต่เล็กจนโต สาวเจ้าก็ไม่เคยเห็นใจ ขนาดตอนนี้บุญแถมไม่อยู่แล้ว บุญเทียบก็ไม่ยอมเป็นแฟนบุญพาสักที
แมวเป็นสัตว์ขี้ตื่นตกใจ เวลาออกนอกบ้านไปแล้ว ต่อให้เจอเจ้าของก็ไม่ไว้วางใจ ถ้าเรียกอย่างดีก็จะกระดิกหูรับ ส่วนจะให้วิ่งมาหาเนี่ยยาก แต่แมวพวกนี้คงแยกไม่ออกว่าไหนนอกบ้านในบ้าน มันรู้แต่ว่าถ้าอยู่ใกล้เจ้าของจะปลอดภัย ดังนั้นถ้าฉันออกมาเดินนอกบ้าน มันจะรีบวิ่งตาม
วันหนึ่งฉันนึกสนุก ลองพาแมวเดินเล่น ปรากฏว่าเจ้าบุญเทียบวิ่งตามไม่ยอมห่าง เป็นผู้ติดตามอันดับหนึ่ง รองลงไปก็เป็นบุญก่อ ส่วนบุญพามันคงเที่ยวซะปรุแล้ว ถึงตามก็เว้นระยะไม่ให้เสียเหลี่ยมแมวโต เพื่อนบ้านที่วิ่งออกกำลังกายแถวนั้น ถึงกับเท้าสะเอวยืนมองขบวนอันประกอบด้วยหนึ่งคนและสามแมวด้วยความทึ่ง
คนที่พาแมวเดินเล่น มีน้อยกว่าพาหมาเดินเล่นแน่นอน
จากเคยมีแมวห้าตัวลดมาเหลือสามตัว รู้สึกว่าบ้านโล่งๆ ไปจากเดิม ถึงแม้ฉันจะบอกบุญเทียบบ่อยๆ ว่ามันเป็นแมวไม่น่ารัก เพราะไม่ยอมให้เจ้าของกอด แต่ต้องยอมรับว่ามันช่างเป็นแมวที่แสนจะมีชีวิตชีวา
ถ้าไม่มีบุญเทียบคงไม่มีเสียงวิ่งตึงๆ ขึ้นบันไดมาตามหาคน ไหนจะหน้าที่ร้องปลุกเจ้าของตอนเช้าของมันอีก ถ้าไม่ยอมตื่นบุญเทียบจะคอยก่อกวน ตะปบนิ้วมือ งับนิ้วเท้า เรียกร้องให้ตื่นไปให้อาหารแมวตอนเช้าให้จงได้
ฉันว่าตอนเช้าๆ มันคงไม่ได้ร้องเมี้ยวๆ แต่ร้องว่า “แมวหิว แมวหิว” แหงๆ
แมวขาว พุงยุ้ย จอมตะกละ ที่ไม่ยอมเก็บเล็บตัวนี้น่ะ ถึงไม่น่ารักแต่ก็รักมันไปแล้วนี่นาÃ
ความคิดเห็น
ชอบรูปตอนบุญเทียบปีนต้นไม้มากค่ะ น่ารัก
ปล.บุญแถมน่ารักมากค่ะ
อัพ blog เหมียวๆ เพิ่มอีกนะคะ จะรออ่านค่ะ