คัดลอกลิงก์เเล้ว

[WFcontest] Burn It Out! ปาฏิหาริย์กิ้งก่าล่ามังกร

โดย Luisme

ไม่ว่าใครก็อยากเข้าโรงเรียนฝึกสัตว์วิเศษ ไม่ว่าใครก็อยากเป็นผู้ฝึกสัตว์วิเศษ เวย์น เซาเกิร์น ก็เช่นกัน แต่สัตว์วิเศษของเขากลับเป็น 'กิ้งก่า'! แล้วเขาจะเอาอะไรไปสู้กับลูกไฟบรรลัยกัลป์ของมังกรนั่น!?!

ยอดวิวรวม

362

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


362

ความคิดเห็น


3

คนติดตาม


8
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  21 เม.ย. 58 / 11:45 น.
นิยาย [WFcontest] Burn It Out! ү駡ѧ [WFcontest] Burn It Out! ปาฏิหาริย์กิ้งก่าล่ามังกร | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
  

ไม่ว่าใครก็อยากเข้าโรงเรียนฝึกสัตว์วิเศษ

ไม่ว่าใครก็อยากเป็นผู้ฝึกสัตว์วิเศษ

เวย์น เซาเกิร์นก็เช่นกัน

แต่สัตว์วิเศษของเขากลับเป็น 'กิ้งก่า'!

แล้วเขาจะเอาอะไรไปสู้กับลูกไฟบรรลัยกัลป์ของมังกรนั่น!?!

 

เรื่องสั้นเข้าร่วมประกวดของสำนักพิมพ์ 1168 ในหัวข้อ

โรงเรียนฝึกสอนสัตว์วิเศษในตำนาน

ความยาว 24 หน้า A4 ฟอนต์ Cordia New 14 pt.

(ขออภัยหากอ่านลำบากกรุณากดขยายอักษรค่ะ)

ลงไว้เมื่อวันที่ 10 มกราคม พ.ศ. 2558

  

เนื้อเรื่อง อัปเดต 21 เม.ย. 58 / 11:45


 

[WFcontest] Burn It Out! ปาฏิหาริย์กิ้งก่าล่ามังกร

 

เวย์น เซาเกิร์น ไม่เคยคิดว่าตัวเองโชคร้าย

เขาก็แค่...ดวงไม่ดีไปหน่อยเท่านั้น (มั้ง?)

 

สายลมพัดไล้ยอดหญ้าให้พลิ้วไหวแผ่วเบา พัดพาดอกหญ้าให้ปลิดปลิวโบยบินสู่ท้องฟ้า ไล่เรื่อยมาตามเนินหญ้ากว้างใหญ่สีเขียวขจี ราวกับระลอกคลื่นที่วิ่งไปบนผืนน้ำมหาสมุทร

ความสงบสุขดำเนินไปอย่างนั้นจนกระทั่ง...

"โอม~ จงมา! โอม~ จงมา ๆ มังกรจ๋า~!"

บนเนินหญ้ากว้างที่น่าจะสงบสุขกลับไม่สงบสุข เมื่อมีเด็กหนุ่มคนหนึ่งเดินมานั่งลงแล้วเริ่มสวด ต่อไข่ใบใหญ่ประมาณไข่นกกระจอกเทศ ซึ่งมีลายจุดสีแดงเหมือนลายของกางเกงชั้นใน มันถูกจับให้วางตั้งอยู่บนผืนหญ้าอันอ่อนนุ่ม

เหงื่อซึมชื้นไหลมาตามไรผมสีน้ำตาลอ่อน...ดวงตาสีน้ำตาลเข้มฉายแสงมุ่งมั่นแรงกล้า

...นามของเด็กหนุ่มนั้นก็คือ 'เวย์น เซาเกิร์น'

เขาเป็นหนุ่มหน้าใสวัยสิบห้าแข็งแรงสุขภาพดี แม้ว่าตอนนี้จะทำตัวเหมือนคนจิตไม่ค่อยปกติ ก้มหน้าก้มหน้าไม่สนใจสิ่งแวดล้อมรอบด้าน โพกผ้าคาดหัวสีขาวแถมยังสวดอย่างบ้าคลั่ง...

...ต่อหน้าไข่

ย้ำ! สวด-ให้-ไข่!

เชื่อเถอะว่าเขาไม่ได้เป็นบ้า! เชื่อเถอะน่ะ!

เขาเป็นแค่หนุ่มน้อยธรรมดาที่เข้าสู่วัยล่าท้าฝัน ต้องหาที่เข้าเรียนต่อในชั้นปีถัดไปเท่านั้น แล้วในโลกเวทมนตร์นี้ก็มีทางเลือกมากมาย เรียกได้ว่ายุคนี้ปล่อยให้เด็กมีอิสระทางความคิด

เป้าหมายของเวย์นคือ... 'ไคร์นมาร์ก อาคาเดมี่ ออฟ เมจิคอล ครีเอเชอร์'

หรือ 'โรงเรียนฝึกสัตว์วิเศษไคร์นมาร์ก' นั่นเอง!

ความจริงโรงเรียนฝึกสัตว์วิเศษมีอยู่หลายแห่ง ไม่ว่าจะเป็นเซนต์ซีก้าสกูล อายน์ซุสอาคาเดมี่ หรือเลนด์เซนท์ยูนิเวิร์ส ซึ่งล้วนมีชื่อเสียงโด่งดังมานานหลายร้อยปี ผลิตบุคลากรผู้ฝึกสัตว์วิเศษทีเลื่องชื่อมากมาย

แต่สำหรับเวย์น...ต้องเป็น 'ไคร์นมาร์กเท่านั้น

...เพราะที่นั่นมีสิ่งที่เรียกว่า 'ตำนานที่มีชีวิต'

ตำนานอันเลื่องชื่อของ 'มังกรอัญมณีทั้งห้า' เป็นเรื่องเล่าที่อยู่คู่กับโลกของเวย์นมานาน มังกรผู้ยิ่งใหญ่แสนสง่างามและทรงพลังนั้น อยู่ในนิทานแทบทุกเรื่องที่เคยฟังตั้งแต่เด็ก

ในยุคนี้...มังกรทั้งห้าได้ปรากฏกายขึ้นพร้อมกัน

แต่เหล่ามังกรเองก็เป็นเพียงสัตว์วิเศษชนิดหนึ่ง ต้องผ่านการฝึกโดยผู้ฝึกสัตว์วิเศษไม่มีข้อยกเว้น แต่สำคัญที่ผู้ฝึกมังกรอัญมณีในตำนานทั้งห้า ดันเลือกเข้าเรียนที่ไคร์นมาร์กเหมือนกันหมด โดยยังไม่มีใครทราบเหตุผลที่ชัดเจนมากนัก

...แต่ขึ้นชื่อว่าเป็นตำนานย่อมต้องได้รับความสนใจ

ไม่ว่าจะเป็นมังกรผลึกแก้วเกล็ดมันเงาโปร่งแสง ยิ่งโตเต็มวัยเกล็ดจะเรืองแสงภายใต้แสงจันทร์ และสะท้อนแสงจนแทบมองไม่ได้ใต้แสงตะวัน ทั้งยังสามารถปล่อยแสงให้ศัตรูมองไม่เห็นชั่วคราวได้

มังกรพลอยสีม่วงที่มีผิวสีม่วงและเกล็ดสีเดียวกัน เมื่อโตเต็มวัยจะเป็นสีลาเวนเดอร์ระยิบระยับ รวมถึงสามารถพ่นลำแสงทรงพลังทำลายศัตรูได้

มังกรไพลินที่มีลักษณะสวยงามตั้งแต่แรกเกิด เกล็ดไล่สีจากฟ้าอ่อนจางไปจนถึงสีฟ้าแก่เข้ม ทั้งยังส่องแสงระยับแม้ว่าจะอยู่ภายใต้แสงสว่าง หากถูกคุกคามจะปล่อยพลังคลื่นเสียงใส่ศัตรู

มังกรมรกตที่มีเกล็ดสีเขียวโปร่งแสงในวัยเด็ก แต่จะแข็งแกร่งและมีเฉดสีที่มากขึ้นตามอายุ เกล็ดที่ส่องประกายใช้ซ่อนการเคลื่อนไหวได้อย่างดี ทั้งนี้ยังสามารถใช้ระเบิดพลังลมโจมตีได้

สุดท้ายมังกรบุษราคัมที่เมื่อแรกฟักออกจากไข่ ผิวจะมีสีส้มเหลืองคล้ำเกล็ดยังอ่อนและขุ่น แต่จะโปร่งแสงและมีเหลี่ยมมุมมากขึ้นตามอายุ เมื่อโตเต็มที่เกล็ดจะมีประกายดุจแสงอาทิตย์ พลังที่ใช้ในการต่อสู้ป้องกันของมันคือพายุไอน้ำ

ถึงรู้ตำนานแบบงู ๆ ปลา ๆ...แต่ก็อยากจะเห็นเสียแล้ว

ดังนั้นในเวลานี้จึงไม่มีโรงเรียนใดจะโด่งดัง มากไปกว่า 'โรงเรียนฝึกสัตว์วิเศษไคร์นมาร์ก' ซึ่งเด็กที่จบการศึกษาขั้นพื้นฐานแล้วแห่แหนกันไปสมัคร เท่าที่ประมาณการณ์ตัวเลขคาดอาจถึงหลักหมื่น

เวย์นก็เป็นคนหนึ่งที่ตามกระแส...เอ๊ย! มีความฝัน

เด็กหนุ่มอยากเห็นมังกรในตำนานที่ว่าสักครั้ง อย่างน้อยในช่วงชีวิตที่ผ่านมาของเวย์นนั้น แทบไม่มีอะไรพิเศษพอที่จะเก็บไว้เล่าให้หลานฟังได้

...แค่ปัจจุบันยังไม่มีสาวไหนชายตามาเลยด้วยซ้ำ

ลืมเรื่องนั้นไปก่อน!

เพราะสิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือสอบเข้าให้ได้ ข่าวดีที่ว่าเวย์นสอบผ่านข้อสอบข้อเขียนแล้ว ด้วยความที่เด็กหนุ่มเป็นแฟนพันธุ์แท้ผู้บ้าคลั่ง รู้จักทุกซอกมุมของไคร์นมาร์กเป็นอย่างดี

เหลือก็แต่...สอบภาคปฏิบัติในอีกสามวันเท่านั้น

พูดเหมือนจะง่าย! แต่ทำยากที่สุด!

ถ้าคิดจะเป็นผู้ฝึกสัตว์วิเศษย่อมต้องมีสัตว์วิเศษ แน่นอนว่าไม่ใช่ไปจับมาจากข้างถนนหรือในป่า แล้วก็ไม่ได้เกิดมาคู่กันอย่างกับนิยายรักน้ำเน่า แต่ต้องไปซื้อไข่สัตว์วิเศษมาจากร้านค้าเฉพาะ นำมาฟักพร้อมกับลงทะเบียนให้เรียบร้อย

ทว่า...!

ไข่สัตว์วิเศษไม่ได้เหมือนกับไข่ไก่ไข่เป็ดหาซื้อง่าย นอกจากมีร้านค้าขายผูกขาดอยู่ไม่กี่แห่งแล้ว แต่ละแห่งยังโก่งราคาเก็งกำไรกันสนุกสนาน

...ทุบกระปุกเทหมดหน้าตักถังแตกจริงจังก็วันนี้

ที่สำคัญที่สุด...เขาไม่รู้เลยว่าจะได้สัตว์วิเศษอะไร

อารมณ์เหมือนลุ้นของเล่นที่แถมมากับถุงขนม เวย์นเคยเห็นมาตั้งแต่แมลงหวี่พ่นน้ำลายได้ ไปจนถึงเคลเบอรอสสุนัขเฝ้านรกสุดโหดเหี้ยม ระดับต่างกันจนบางคนอยากฆ่าทิ้งแล้วซื้อใหม่

ถ้าได้นกฟีนิกซ์...คงจะดูหล่อ

ถ้าได้มิโนทอร์...คงเท่เป็นบ้า

ถ้าได้คีเมรา...คงดูเข้าที

แต่ถ้าจะให้ดี...เวย์นอยากได้เป็นหนึ่งในมังกรอัญมณีทั้งห้า

ฟังดูฝันเฟื่องลม ๆ แล้ง ๆ มโนยังกับสาวน้อย แต่ความฝันของเวย์นคือการได้เห็นมังกรอัญมณี ยิ่งถ้าได้เป็นผู้ฝึกด้วยแล้วเขาคงจะตายตาหลับ ทั้งหมดนั้นคือเหตุผลที่เขากำลังสวดมนต์อยู่

“มาแล้ว...!

ทันใดนั้นไข่ใบโตเริ่มไหวระริกปรากฏรอยร้าว ร่องแตกเริ่มลากตัวยาวแผ่กระจายไปรอบไข่ ก่อนสิ่งมีชีวิตจะพุ่งออกมาตรงหน้าเด็กหนุ่ม บังเกิดแสงสว่างเจิดจ้าจนเวย์นต้องหลับตาลง

 

แปะ!

อะไรบางอย่างได้เข้ามาบดบังทัศนวิสัยของเขา เวย์นยังหลับตาจินตนาการว่ามังกรคงทับ โดยไม่รู้ตัวเด็กหนุ่มเริ่มมีสีหน้ากระหยิ่มยิ้มย่อง หัวเราะในลำคอด้วยท่าทางเหมือนคนเสียสติ

“หึ ๆ หึ ๆ”

ความเงียบสงัดอันแสนสงบดำเนินอยู่เนิ่นนาน บนเนินหญ้ากว้างที่เวย์นเลือกไว้เผื่อได้มังกร สายลมพัดแรงขึ้นเล็กน้อยเสมือนดีใจไปกับเขา ความสุขดำเนินไปจนกระทั่งมีเสียงใครบางดังขัด

“ช่วยเลิกหัวเราะเหมือนไอ้หื่นกามโรคจิตทีเถอะ”

เฮ้ย! โดนมังกรด่าเว้ย!!!

เวย์นยกมือขึ้นหวังตีสั่งสอนมังกรปากหมาสักที แต่กลับคว้าได้แต่อากาศธาตุว่างเปล่าเท่านั้น เด็กหนุ่มขมวดคิ้วมุ่นก่อนตะปบเข้าที่หน้าตน สัมผัสเหมือนเกล็ดของมังกรมีขนาดเล็กกว่า เพียงเท่านี้เขาก็จับเจ้าสิ่งนั้นดึงออกจากใบหน้า

หมับ!

“เฮ้ย!” สิ่งที่ฝันไว้ว่าน่าจะเป็น มังกร ร้อง

“กรี๊...เอ๊ย! เฮ้ย! จิ้งเหลน!!!” คนที่ฝันไว้ว่าจะได้ฝึกมังกรร้องบ้าง

“ข้าไม่ใช่จิ้งเหลน! กิ้งก่าต่างหาก! ไอ้โง่เอ๊ย!” กิ้งก่านั้นสะบัดตัวหลุดจากมือของเวย์นไปได้ “ข้าเพิ่งออกมาจากไข่ แทนที่จะฟูมฟักดูแล ปล่อยให้ตากลมตั้งนาน”

“ใครจะอยากฟูมฟักดูแลจิ้งเหลนอย่างนายวะ!” เวย์นลุกขึ้นเถียงขวับอย่างไม่ยอมแพ้เช่นกัน

“มีออกเยอะแยะ”

กิ้งก่าตัวยาวยักไหล่อย่างไม่ยี่หระขณะเปลี่ยนสี กลับเป็นสีเขียวดั้งเดิมหลังจากโกรธจนตัวแดง มันสะบัดหางม้วนงอด้วยท่าทางเหมือนสง่างาม ไม่ว่ามองจากมุมไหนก็เป็นเพียงกิ้งก่าธรรมดา

เวย์น...มีเวรมีกรรมสมชื่อจริง ๆ เลยนะเราเนี่ย

ไม่มีกฎห้ามไม่ให้ซื้อไข่ใบใหม่มาฟักถ้าไม่พอใจ แต่เวย์นไม่มีเงินเก็บเหลือแล้วแม้แต่นิดเดียว หากคิดจะเก็บเงินคงไม่ทันในอีกสามวันเป็นแน่ พอทำใจได้เด็กหนุ่มจึงเปิดบทสนทนาขึ้นใหม่

“นายชื่ออะไร?”

“ก่อนจะถามชื่อคนอื่น เจ้าควรแนะนำตัวด้วย”

กิ้งก่าผู้เคร่งมารยาทตำหนิด้วยคำพูดและแววตา ดวงตากลอกได้รอบทิศเหมือนกิ้งก่าทั่วไป จนเวย์นเผลอคิดขึ้นมาว่าเขาอาจโดนร้านตุ๋นเอา อาจขอเงินคืนแล้วซื้อไข่ใบใหม่ได้ก็เป็นได้ แต่แล้วก็จำใจแนะนำตัวออกไปอย่างเสียไม่ได้

“ฉัน  'เวย์น เซาเกิร์น' อายุสิบห้า แล้วนายล่ะ?”

“ข้า  'ดิออส' เป็นกิ้งก่า เพิ่งฟักออกมาเมื่อครู่นี้” ดิออสทวนคำพูดรูปแบบเดียวกันย้อนกลับมา

เรื่องพรรค์นั้นต่อให้เจ้าตัวไม่บอก...เขาที่เป็นคนฟักก็ต้องรู้อยู่แล้ว

เวย์นนึกอยากร้องไห้แต่คงดูไม่สมชายเกินไป ว่ากันตามจริงเด็กหนุ่มผ่านความซวยมามาก แต่ไม่คาดคิดเหมือนกันว่าจะซวยได้ขนาดนี้ ฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายทางใจตอนนี้...ทันไหม?

ดิออสใช้ตากลมโตกลอกได้ทุกทิศจ้องเด็กหนุ่ม ก่อนไต่ขึ้นมาเกาะอยู่ทางไหล่ข้างขวาของเขา มันใช้กรงเล็บตบเบา ๆ คล้ายเป็นการปลอบใจ พอเวย์นหันไปมองกิ้งก่าหนุ่มก็ยิ้มแฉ่งส่งมาให้ มันเอ่ยถ้อยคำปลอบโยนอย่างกิ้งก่าแสนดี

“เอาน่ะ ข้ารู้ว่าเจ้าผิดหวัง แต่ข้าจะช่วยเจ้า”

“ช่วยไปตายได้ไหม?” เวย์นแสร้งทำตาละห้อย

“ไอ้เวย์น!” ดิออสง้างกรงเล็บเตรียมกระซวกลูกตาทันที

“เฮ้ย! ล้อเล่น! อย่านะเว้ย! ฆ่าผู้ฝึกไม่ได้เว้ย!” เวย์นหลับตาปี๋พลางรีบปัดมือป้องกันเป็นพัลวัน “กรงเล็บนั่นเก็บไว้ใช้ตอนเข้าทดสอบเหอะ รีบใช้ตอนนี้เดี๋ยวก็สึกหมดกันพอดีหรอกน่ะ”

ดิออสกะพริบตาแล้วก้มมองกรงเล็บของตัวเอง ก่อนจะกางใบหูแล้วหัวเราะจนตกจากไหล่เวย์น ขณะที่เด็กหนุ่มได้นั่งแต่จ้องอีกฝ่ายอย่างงุนงง จนกิ้งก่าเริ่มจะสงบเสียงหัวเราะลงได้จึงพูดขึ้น

“เจ้ารู้จักกิ้งก่าหรือเปล่า?”

“ก็คล้าย ๆ พวกจิ้งเหลน” เวย์นตอบกลับทันควันโดยแทบไม่ใช้หัวคิด

“ไม่ใช่โว้ย! ก็บอกจนปากฉีกว่าข้าไม่ใช่จิ้งเหลน!

ดิออสเปลี่ยนเป็นสีแดงอีกครั้งแล้วปีนขึ้นมาใหม่ มายืนบนไหล่ข้างขวาของเด็กหนุ่มเหมือนเดิม ท่าทีอวดเบ่งเหมือนตนเป็นมังกรหรืออะไรเทือกนั้น เล่นเอาเวย์นรู้สึกหนาว ๆ ร้อน ๆ ชอบกล ยิ่งมันแสยะยิ้มด้วยดวงตาลุกโพลงแล้ว

“ความสามารถพิเศษของกิ้งก่า...การอำพราง” เสียงแหบต่ำของดิออสกังวานอย่างมีมนต์ขลังค์

แวบ...!

ฉับพลันนั้นเองร่างของเวย์นและดิออสได้หายไป เสมือนกับว่าไม่ได้นั่งเถียงกันอยู่จนถึงเมื่อครู่นี้ แต่ความจริงแล้วพวกเขายังคงอยู่บนเนินหญ้า เพียงดิออสใช้พลังหักเหแสงให้เนียนไปกับรอบด้าน

วาบ...!

“โห...ยอดไปเลย!” เวย์นถึงกับเผลอออกปากชื่นชมอย่างจริงใจ

“ใช่ไหมล่ะ?

ดิออสเปลี่ยนกลับเป็นสีเขียวพร้อมยืดอกภูมิใจ ใบหูของมันแผ่กว้างด้วยความโอ้อวดเต็มที่ แล้วต้องมาหน้าทิ่มกับคำถามต่อมาของผู้ฝึก คำถามซึ่งแทงเข้ากลางใจดำของกิ้งก่าน้อย

“แต่ก็ได้แค่ซ่อน...โดนโจมตีมาก็เสร็จอยู่ดีว่ะ”

“เจ้าเพิ่งบอกอยู่ว่าข้ามีกรงเล็บเป็นอาวุธ!”ดิออสประท้วงน้ำตาคลอปริ่มจวนเจียนจะไหล “ดีแต่หาข้อเสียมาพูดให้ข้าฟังอยู่ซ้ำไปซ้ำมา คิดว่าข้าไม่มีปมด้อยเลยหรืออย่างไรกันวะ!

“นายก็เป็นปมด้อยของชีวิตฉันอยู่นี่ไงเล่า!” เวย์นโต้กลับสะบัดกิ้งก่าสำออยลงกับพื้นหญ้า

“ไอ้เวย์น! จุดนี้เจ้าต้องง้อข้า! ไม่ใช่งอนกลับ!

“ไม่เล่นตามบทเว้ย!

ทั้งคนทั้งกิ้งก่าต่างสะบัดหน้ากันไปคนละทาง เวย์นทั้งโกรธทั้งผิดหวังจนอยากจะเป็นบ้า ความฝันอันยิ่งใหญ่กลับพังทลายลงในพริบตา อีกสามวันเขาต้องเข้ารับการทดสอบอยู่แล้ว สมองของเด็กหนุ่มว่างเปล่าแทบไม่เจอทางออก

แต่ว่าอย่างน้อยตอนนี้...เขายังมีสัตว์วิเศษอยู่

“ดิออส”

เวย์นเอ่ยเรียกชื่อกิ้งก่าปากมากอย่างลองเชิง แต่เจ้าตัวคงรออยู่แล้วจึงหันมาครึ่งตัวเล่นแง่ ผู้ฝึกมือใหม่เห็นดังนั้นเลยยิ้มกว้างกล่าวขึ้นว่า

“กลับบ้านกันเถอะ ฉันเริ่มหิวแล้วแหละ”

 

หลังจากกลบเกลื่อนพ่อกับแม่เรื่องสัตว์วิเศษ ว่าตัวใหญ่จนไม่สามารถพากลับบ้านได้ เวย์นจึงแอบพาดิออสมาอยู่ในห้องนอนของเขา จนเวลาผ่านไปได้สามวันไวอย่างกับโกหก

“หือ? นี่มันอะไรกันเนี่ย?”

ภายในห้องนอนบนชั้นสองของบ้านขนาดกลาง เด็กหนุ่มกำลังพยายามแต่งตัวให้เนี้ยบที่สุด แต่ระหว่างที่ส่องกระจกซึ่งแขวนห้อยอยู่ง่อนแง่น เวย์นกลับค้นพบความผิดปกติบางอย่างบนตัวเขา

“ห๊ะ?”

ดิออสกำลังกินขนมปังไส้แยมอยู่บนหมอนที่พื้น ส่งเสียงถามเด็กหนุ่มโดยไม่แม้แต่จะหันไปดู เวย์นจึงต้องเป็นฝ่ายผละจากกระจกก้มมาหา ยอมรับเลยว่าตั้งแต่มีดิออสเข้ามาอยู่ในห้องด้วย ห้องของเขาคับแคบและรกขึ้นอย่างมาก

“นี่ไง ตราสัญลักษณ์อะไรไม่รู้ที่หลังมือของฉัน” เวย์นชี้แจงพลางยื่นหลังมือข้างซ้ายไปให้ดิออส

“สัญลักษณ์ของฉันไง”

ดิออสตอบหน้าซื่อตาใสอย่างไร้เดียงสาเป็นที่สุด แล้วหันไปมุดขนมปังไส้แยมต่ออย่างสบายใจ ต่างจากเวย์นที่อารมณ์ได้ขึ้นสูงจนปรอทแตก เด็กหนุ่มเข้าคว้าคอกิ้งก่าตัวดีขึ้นมาประจันหน้า

“ใครอนุญาตให้นายมาทำสัญลักษณ์บนตัวฉันวะ!

“เห็นไหมว่าข้ากำลังกิน! เจ้ากำลังเสียมารยาท!” ดิออสดิ้นดุ๊กดิ๊กไปมาทั้งที่แยมยังเลอะอยู่ที่ปาก “เรื่องแค่นี้คนที่คิดจะฝึกสัตว์วิเศษต้องรู้สิวะ! กลับไปอ่านกฎของการเป็นผู้ฝึกสัตว์วิเศษซะ!

“กฎ...กฎอะไร!?!” ผู้ฝึกสัตว์วิเศษแต่ไม่ยอมอ่านคู่มือตะคอกถาม

“กฎที่ว่า...จะมีตราสัญลักษณ์ประจำตัวสัตว์วิเศษ ปรากฏขึ้นเป็นหลักฐานบนตัวของผู้ฝึกน่ะสิ ปล่อยข้ากลับลงไปกินเจ้าของอร่อยได้แล้ว เจ้ามนุษย์เถื่อนไร้มารยาทพื้นฐานสากล ไม่อย่างนั้นข้าจะฟ้องร้องหน่วยคุ้มครอง...”

ก๊อก ๆ!

“เสร็จยังลูก? เออร์วากับบาเซมารอข้างล่างแล้วนะ” เสียงคุณแม่ที่เคารพรักยิ่งดังผ่านประตูเข้ามา

“ครับ ๆ! จะไปเดี๋ยวนี้แหละครับ”

เด็กหนุ่มเปลี่ยนน้ำเสียงตอบกลับไปอย่างสุภาพ แล้วจึงคว้าคอดิออสจับโยนลงกระเป๋าสะพาย โดยทำเป็นไม่ได้ยินเสียงร้องก่นด่าโวยวาย จากนั้นพุ่งตัวออกจากห้องนอนไปอย่างรวดเร็ว

ที่ด้านล่าง...เพื่อนสนิททั้งสองของเขารออยู่แล้ว

“งะ งะ ไง!

เวย์นยกมือขึ้นทักทั้งที่เหงื่อแตกพลั่กเต็มหลัง ดวงตาสีน้ำตาลเลิ่กลั่กไปมาอย่างมีพิรุธชัดเจน เด็กหนุ่มอธิษฐานอย่าให้เพื่อนรักอย่าเพิ่งถามอะไร เกี่ยวกับสัตว์วิเศษแสนมหัศจรรย์ของเขาเลย แต่เจอท่าทางแบบนั้นไม่ว่าใครก็ต้องถาม

“เป็นอะไรของนาย?”

เออร์วา รูแลนนา สาวน้อยสวมแว่นเลนส์โต จ้องตรงมายังเขาด้วยดวงตาสีเขียวคมกริบสุดโหด เธอเป็นหนึ่งในเพื่อนสมัยเด็กไม่กี่คนของเขา ความดุร้ายของเธอขนาดเพื่อนสนิทยังไม่เว้น

“เปล่า! เนอะบาเซ” เวย์นเฉไฉหันไปหาพรรคพวกจากเพื่อนอีกคน

บาเซ ม็องมายล์เด็กหนุ่มผมสีเงินยาวสลวย ผู้สวมเสื้อคลุมตัวหนาปิดมิดไปจนถึงลำคอ แถมด้วยแว่นดำกับหมวกสีเดียวกันอีกต่างหาก ท่าทางเหมือนอาชกรร้อยคดีที่ต้องซ่อนตัว เขาเพียงแค่ขยับแว่นตาดำเล็กน้อยแล้วเอื้อนเอ่ย

“ครับ นายคงพยายามปิดบังอะไรอยู่สินะครับ” แทนที่จะช่วยกันกลบเกลื่อนเขากลับตอบยิ้ม ๆ

“เห็นด้วย” เออร์วาสมทบ

ทั้งคู่จ้องมองมาด้วยสายตาตรวจสอบเต็มร้อย ในมือมีถุงขนมปังของร้านเขาที่แม่คงทำให้ ไม่อยากจะอวดว่าที่เปิดร้านขนมปังชั้นล่างของบ้าน เพราะฝีมือทำขนมปังของแม่เป็นที่เลื่องลือ

“เอาเป็นว่าเราค่อยไปคุยกันที่ไคร์นมาร์กเถอะ!

เวย์นโพล่งแล้วรีบดันหลังเพื่อนรักทั้งสองออกไป ก่อนจะถอยกลับมาโบกมือลาผู้เป็นแม่เล็กน้อย เขาดันทั้งคู่จนมาถึงรถม้าและขนสัมภาระขึ้นหมดแล้ว เวย์นจึงเผลอตัวถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

“ตกลงว่านายกำลังปิดบังอะไรพวกเราอยู่?”

เออร์วาเปิดประเด็นถามขึ้นมาทันทีไม่อ้อมค้อม คนเพิ่งถอนหายใจยังไม่สุดถึงกับสำลักอากาศ เวย์นไอคอกแคกอย่างคนมีชนักอันใหญ่ติดหลัง ขณะที่บาเซถอดหมวกและแว่นตาออกในที่สุด

ใบหน้าแสนงดงามจนผู้หญิงทั้งโลกต้องอิจฉา...อยู่ภายใต้เสื้อผ้าพะรุงพะรังเทอะทะเหล่านั้น

“ใช่ครับ คิดว่าพวกเราจะดูไม่ออกเลยเหรอครับ?”

ถ้าเป็นคนอื่นถูกจ้องด้วยตาสีฟ้าสวยขนาดนี้ ไม่ว่าชายหรือหญิงคงใจเต้นตึกตักโครมคราม แต่เวย์นชินกับใบหน้าสวยเกินมนุษย์นี้แล้ว เพราะนี่เองที่เป็นสาเหตุที่บาเซต้องแต่งตัวมิดชิด

“ความจริงแล้ว...ฉันได้กิ้งก่ามาเป็นสัตว์วิเศษ!” ว่าจะอมพะนำเสียหน่อยกลับโพล่งออกไปไม่เป็นท่า

“...”

เพื่อนสนิททั้งสองถึงกับเบิกตากว้างอึ้งเงียบไป พอดีกับที่ดิออสมุดออกมาจากกระเป๋าสะพาย แล้วไต่ขึ้นนั่งบ่นหงุงหงิงอยู่บนไหล่ขวาของเวย์น หางม้วนของมันส่ายไปมาอย่างไม่พอใจนัก

“ในนั้นร้อนจะตาย! เจ้ายังจับข้ายัดลงไปอีก!” เสียงแหลมเล็กสะบัดห้วนอย่างเอาเรื่องพอตัว

“เวย์น...เจ้าตัวนี้เหรอ?”

เออร์วาชี้ไปยังกิ้งก่าที่ไม่ว่ามองอย่างไรก็ปกติ ไม่มีความเป็นสัตว์วิเศษหรือสิ่งมหัศจรรย์ใด ดิออสกระโดดลงจากไหล่มาที่ตักของเวย์น กวาดสายตามองเธอตามด้วยบาเซแล้วจึงพูดขึ้น

“เพื่อนเจ้าเหรอ? สวยดีนะ ทั้งสองคนเลย” มันว่าแล้วยิ้ม

เวย์นสะกิดกิ้งก่าคู่หูแล้วเอ่ยแก้ “ดิออส...บาเซเขาเป็นผู้ชายนะ”

“อ้าวเหรอ? โทษที ข้าเพิ่งรู้ว่านิยมแต่งหญิงกัน”

ยิ่งพูดยิ่งเน้นย้ำปมด้อยของเพื่อนรักเข้าไปทุกที จนร่างทั้งร่างของบาเซคนสวยเริ่มจะสั่นเทิ้ม เวย์นจึงตัดบทก่อนจะมีศพกิ้งก่าให้ต้องไปเผา เด็กหนุ่มผายมือไปยังกิ้งก่าตัวยาวบนตักของตน กล่าวแนะนำตัวให้อย่างเรียบง่ายพอเป็นพิธี

“นี่ ดีออ...เอ๊ย! ดิออส เป็นสัตว์วิเศษของฉัน”

เออร์วาขยับแว่นอันโตของเธอแล้วหยิบสมุดจด สายตาคมปลาบเหมือนใบมีดจ้องเขม็งตรงมา แม้แต่เวย์นที่น่าจะชินตั้งนานแล้วยังแอบขนลุก ยิ่งเมื่อน้ำเสียงแสนหวานแต่แฝงความดุดันถามขึ้น

“อ๋อ...แล้วดิออสทำอะไรได้บ้างล่ะ? พ่นพิษหรือว่าไฟได้ไหม?”

“ไม่ได้” ดิออสตอบปฏิเสธได้อย่างฉะฉานน่าชื่นชม

“งั้นทำอะไรได้?” เออร์วารุกถามอีก

แวบ...!

ร่างของเวย์นและดิออสพลันเนียนกลืนไปกับรถม้า ดวงตาสีเขียวของเออร์วาเบิกขึ้นเล็กน้อย เพียงชั่วครู่ก่อนท่าทีของเด็กสาวจะสงบลงตามเดิม แถมเธอยังลองเอื้อมมือไปสัมผัสบริเวณนั้น

“จับอะไรของเธอน่ะ!” เวย์นรีบปัดมือเธอออกจากอกเสื้อของเขาทันที

“แค่กลหลอกตาเท่านั้น แต่ไม่ได้หายไปจริงสินะ”

เออร์วาไม่สนใจเสียงประท้วงของเด็กหนุ่มตัวยุ่ง เธอจดอะไรบางอย่างลงในสมุดอยู่พักหนึ่ง แล้วจึงเงยหน้าขึ้นมาสบประสานสายตากับเวย์น น้ำเสียงจริงจังนั้นแทบทำให้คนฟังหยุดหายใจ

“ในฐานะเพื่อนฉันเตือนนายไว้อย่างนะเวย์น...ปีนี้ผู้ฝึกมังกรดำคนนั้นเข้าร่วมทดสอบด้วย”

 

โอเค...เขาควรจะเชื่อที่เออร์วาเตือนแต่แรก!

การทดสอบภาคปฏิบัติเริ่มต้นได้อย่างโหดร้าย เมื่อกรรมการผู้คุมสอบสร้างสนามรบจำลอง ตั้งแต่บริเวณทางเข้าเป็นสนามเพลาะไล่ไปจนถึงป่าทึบ พร้อมสั่งให้ทุกคนลงสนามตะลุมบอนกัน ผู้เหลือรอดตามจำนวนรับเท่านั้นที่เข้าเรียนได้

เปรี๊ยะ!

เวย์นพยายามเบี่ยงตัวหลบสายฟ้าแต่ไม่พ้น “ว้าก! ร้อน!

เชื่อเถอะว่า...แมลงหวี่พ่นน้ำลายยังจะมีประโยชน์เสียกว่า!

นอกจากทำได้แค่ทำตัวเนียนไปมาในสนามรบ เวย์นที่ท่าทางน่าจะกำจัดได้ง่ายยังถูกเพ่งเล็ง ขณะนี้เขากำลังวิ่งหลบสายฟ้าของยูนิคอร์นสีดำ ซึ่งแค่เปิดเกมพี่แกก็พุ่งเป้ามาที่เขาอย่างโหดร้าย

เปรี๊ยะ!

เอ็งเป็นดาร์คไซด์ของยูนิคอร์นเหรอวะ! ถามจริง!

“ดิออส! ทำอะไรสักอย่างสิ! เสื้อขาดฉันแล้ว!

เวย์นตะโกนลั่นอย่างไม่คิดจะพรางตัวอีกต่อไป ทั้งที่ตัวเขาและดิออสยังคงกลืนไปกับสนามรบ แต่ยูนิคอร์นซาดิสม์นั่นดันจับเค้าไอของเขาได้ สายฟ้าจึงพุ่งตรงมายังเขาได้อย่างแม่นยำ ตรงจุดนี้ในฐานะคู่แข่งยังต้องขอชื่นชม

“ที่จริงกางเกงเจ้าก็ขาด...ข้าลืมบอกไป โทษที” ดิออสตอบด้วยน้ำเสียงไม่ทุกข์ร้อนแต่อย่างใด

“เออ! หาทางสู้มันหน่อย!

เวย์นรีบยึดกางเกงของเขาเอาไว้ให้มั่นโดยพลัน ทั้งที่ยังต้องคอยวิ่งหลบไปมาเหมือนหนูติดจั่น รู้สึกสมเพชตัวเองจนอยากกลับบ้านไปหาแม่

“งั้นเข้าป่า”

เมื่อได้รับคำแนะนำเวย์นไม่รอช้าหักเลี้ยวทันที จนกิ้งก่าบนไหล่ต้องรีบใช้กรงเล็บจิกเสื้อเวย์นไว้ ก่อนจะโดนเหวี่ยงไปหายูนิคอร์นบ้าเลือดตัวนั้น พลังพรางตัวที่ใช้อยู่จึงสะดุดเลือนหายไป

“เจ็บโว้ย! อย่าพยศมาจิกฉันสิวะ! ไอ้จิ้งเหลน!” แต่คงจะกดแรงลงมากไปจึงจิกเข้าที่เนื้อคู่หู

“ไม่ใช่จิ้งเหลน! ต้องให้ย้ำอีกกี่รอบ ไอ้เวย์น!

ถึงจะมัวแต่ทะเลาะกันอย่างไม่ดูสถานการณ์ แต่ทั้งสองก็ลุยเข้ามาในส่วนของป่าทึบจนได้ ดิออสยิ้มร่าก่อนจะเร่งพลังพรางตัวขึ้นอีกครั้ง ร่างทั้งสองจางหายไปพร้อมกับเสียงแหบต่ำดังแผ่ว

“คราวนี้...ลองมาลิ้มรสความน่ากลัวของข้าละกัน”

กุบกับ ๆ!

ไม่นานนักจึงมีเสียงฝีเท้ายูนิคอร์นดังใกล้เข้ามา ตามด้วยการปรากฏตัวของยูนิคอร์สีดำทมิฬ เขามันยังมีประกายไฟแล่นแปลบปลาบให้เห็น ผู้ฝึกเป็นเด็กหนุ่มนั่งอยู่บนหลังท่าทางหัวเสีย เขาสบถออกมาก่อนจะหันซ้ายหันขวาไปรอบ ๆ

“เหอะ...ไอ้ไก่อ่อนนั่นหายหัวไปอยู่ไหนแล้ววะ”

ฉึบ!

อะไรบางอย่างปาดผ่านข้างแก้มของเด็กหนุ่มไป เลือดสีแดงสดค่อยไหลซึมชื้นลงมาตามผิว เมื่อหันกลับไปเขาพบแต่เขาของยูนิคอร์นคู่ใจ ข้อสรุปหนึ่งเดียวปรากฏขึ้นในหัวสมองของเขา เด็กหนุ่มพลันส่งเสียงจิ๊ปากอย่างไม่พอใจ

“แบล็คฮอค นี่แกคิดจะทำอะไรกับฉันกันน่ะ?”

ยูนิคอร์นสีดำรีบส่ายหัวและแกว่งขาเพื่อปฏิเสธ แต่นัยน์ตาของเด็กหนุ่มหรี่อย่างโกรธเคือง เพราะได้เข้าใจสัตว์วิเศษผิดไปเรียบร้อยแล้ว เขาปาดเลือดนั่นทิ้งก่อนอ้าปากจะพูดบางอย่าง

...แต่เขาช้าไป

ผัวะ!

“แบล็คฮอค! เป็นอะไรของแกวะ! ใจเย็นก่อน!

ยูนิคอร์นดำเริ่มพยศอย่างคลุ้มคลั่งไม่ยอมเชื่อฟัง พยายามสลัดเด็กหนุ่มที่ตบหน้ามันให้ตกหลัง แต่ผู้ฝึกยังคงสามารถเกาะเอาไว้ได้เหนี่ยวแน่น แบล็คฮอคจึงได้ตัดสินใจเลือกใช้วิธีการสุดท้าย

เปรี๊ยะ!

กระแสไฟฟ้าพลังงานสูงพุ่งออกจากเขาของมัน ย้อนเข้าโจมตีใส่เด็กหนุ่มผู้ยังเกาะอยู่บนหลัง แม้การต่อสู้ในสนามรบจำลองไม่ทำให้ตายได้ ทว่าหากผู้ฝึกหมดสติถือว่าถูกคัดออกโดยทันที

ซูม...!

ร่างของเด็กหนุ่มและยูนิคอร์นสีดำถูกดูดหายไป เกิดความเงียบขึ้นภายในป่าทึบอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นใบไม้จึงขยับไหวแผ่วเบาทั้งที่ไร้ซึ่งสายลม ก่อนร่างสองตัวป่วนจะปรากฏระหว่างหมู่ไม้ ซึ่งเป็นสิ่งมีชีวิตเช่นกันยูนิคอร์นตัวนั้นจึงสับสน

วาบ...!

“เย้! กำจัดมันได้แล้วโว้ย! เก่งมากเลยดิออส!” เวย์นอุ้มกิ้งก่าคู่ใจชูขึ้นสูงด้วยความตื่นต้น

“ไม่ต้องชม ๆ ข้ารู้ ๆ” ดิออสหัวเราะร่าพยักหน้าอย่างอารมณ์ดี

“วิธีการสุดยอดของความชั่วร้ายแบบตัวโกงนี่...ขอตั้งชื่อว่า แผนระหองระแหงคลางแคลงใจ’!” เวย์นประกาศลั่นชูนิ้วขึ้นฟ้าด้วยท่าที่คิดว่าเท่ “ทำไมทำหน้าแบบนั้น...นี่เป็นคำชมเชียวนะ”

“ข้ารู้สึก...เหมือนถูกหลอกด่ายังไงก็ไม่รู้สินะ”

ขณะที่เวย์นและดิออสเพิ่งได้รับชัยชนะนั้นเอง ผู้เข้าร่วมการทดสอบได้ถูกคัดออกไปมากแล้ว ทางฝั่งบาเซเองได้มาเจอกับเออร์วาเข้าโดยบังเอิญ เด็กหนุ่มเสยเส้นผมสีเงินไปด้านหลังแล้วทักทาย

“คงไม่คิดกำจัดผมออกไปหรอกใช่ไหมครับ?”

“ก็ไม่แน่นะ”

เออร์วายักไหล่ด้วยท่าทีไม่ใส่ใจสักเท่าไหร่ เธอเพิ่งกำจัดผู้เข้าทดสอบไปเก้าคนก่อนเจอเขา จิ้งจอกเก้าหางสัตว์วิเศษของเธอสยบอยู่แทบเท้า ผมสีดำที่มัดเป็นหางม้าพลิ้วอย่างนางพญา บรรยากาศรอบกายเด็กสาวน่าพรั่นพรึงเสมอ

“เหลือต้องโดนคัดออกอีกคนเดียว...หวังว่าเวย์นจะปลอดภัยนะครับ” บาเซพูดยิ้ม ๆ

“คนบ้ามักจะไม่ตายง่าย ๆ อยู่แล้วล่ะ บาเซ” เสียงของเออร์ทอดแผ่วลงเล็กน้อยอย่างกังวล

“แต่มันก็ไม่เป็นอย่างนั้นเสมอไปหรอกนะครับ” บาเซเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าจำลองแล้วยิ้มขึ้นอีก “เธอว่าระหว่างคนบ้ากับมังกรดำ...อย่างไหนอยู่รอดได้นานกว่าครับ?”

สาวน้อยเบิกตากว้างร้องขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อ “อย่าบอกนะว่า...!

ครืน!

ยังไม่ทันที่เออร์วาจะได้ถามเธอกลับต้องทรุดลง เมื่อมังกรที่มีเกล็ดสีดำสนิทมันวาวบินผ่าน แรงลมที่ตีกระพือจากปีกของมันทรงอานุภาพ พัดพาทุกสิ่งทุกอย่างให้ราบคาบในเสี้ยววินาที

“...มังกรดำ...” เออร์วาอุทาน

“ครับ...ถ้าให้ผมเดามันต้องกำลังมุ่งหน้าไปหาเวย์น” บาเซพยักหน้าโดยมีสายตาที่คาดเดาอารมณ์ยาก

 

“เสียเวลากับยูนิคอร์นดาร์คไซด์ไปเยอะเลยแฮะ”

เวย์นปาดเหงื่อเพราะอากาศในป่าทึบนั้นอบอ้าว ผสมกับความตื่นเต้นลุ้นจนใจเต้นระทึกเมื่อสักครู่ แม้แต่ดิออสที่เป็นกิ้งก่ายังเริ่มกระพือหูไปมา เรียกให้เกิดลมเบา ๆ พัดเข้าหน้าตัวเองบ้าง

“ข้าว่านี่คงโดนคัดออกกันไปเยอะแล้วล่ะมั้ง?” ดิออสพึมพำหลังพยายามเงี่ยหูฟังเสียงระยะไกล

“ดีนะที่หลบเข้าป่า”

เวย์นรู้ดีว่ามันค่อนข้างน่าเวทนาที่เอาแต่หลบหนี แต่ช่วยไม่ได้เพราะเขาไม่มีอะไรไปสู้กับพวกนั้น ดังนั้นทางที่ฉลาดที่สุดในตอนนี้คือซ่อนตัวก่อน หลบไปจนกว่าจะเหลือจำนวนพอดีรับเข้าเรียน

ครืน...

เสียงบางสิ่งพังทลายดังแว่วมาให้ต้องสะดุ้งเล่น ยิ่งกับคนที่กำลังใจคอไม่ค่อยดีด้วยแล้ว เวย์นเอื้อมไปลูบหลังดิออสเหมือนหากำลังใจ กิ้งก่าหนุ่มจึงขยับหางม้วนงอของมันอย่างรู้หน้าที่ ตบลงบนไหล่ของเด็กหนุ่มเบา ๆ เพื่อให้อุ่นใจ

“มาถึงขั้นนี้แล้ว...เดี๋ยวเจ้าก็ได้เข้าเรียนที่นี่แน่” ดิออสบอกเสียงนิ่งทั้งที่ยังรู้สึกระแวงอยู่

“รู้อยู่แล้วล่ะ”

...เวย์นทำเป็นปากดีตอบกลับแม้สังหรณ์ใจไม่ดี

ในชีวิตที่ผ่านมาของเขาถึงจะไม่ค่อยสวยงาม แต่เด็กหนุ่มไม่เคยมองโลกในแง่ร้ายสักครั้ง แต่ ณ เวลานี้สิ่งที่คล้ายคลึงกับสัญชาตญาณ กำลังร้องเตือนเวย์นให้คอยระแวดระวังเอาไว้

โครม!

ชั่วเสี้ยววินาทีที่สัญชาตญาณสั่งให้ขาออกวิ่ง ต้นไม้ในแถบนั้นพากันล้มลงมาเป็นทิวแถว ฝุ่นคละคลุ้งไปทั่วจนไม่สามารถมองเห็นสิ่งใด เวย์นเอาตัวเข้าป้องกันดิออสจนตัวเองล้มกลิ้ง

“เฮ้ย! ไม่เป็นไรนะเว้ย!

ดิออสซึ่งอยู่ในอ้อมกอดเขาส่งเสียงโวยวายขึ้น ทำให้เด็กหนุ่มรีบขยับกายแล้วลุกขึ้นมายืน พลันรู้สึกเหมือนมือน้ำแข็งลูบผ่านแผ่นหลัง สัญญาณเตือนภัยภายในกายตีระฆังเตือนลั่น เวย์นเค้นเสียงที่เกือบจะแห้งหายไปถามคู่หู

“ดิออส...ตรงนั้นมีอะไร?”

“มีสัตว์วิเศษบางอย่างอยู่แต่ข้ายังไม่แน่ใจนัก” ดิออสกางใบหูออกเริ่มใช้พลังอำพรางตัว “ระวังตัวไว้ละกัน ข้ารู้สึกได้ถึงจิตสังหารค่อนข้างรุนแรง ยิ่งกว่ายูนิคอร์ใจโหดก่อนหน้านี้ด้วยซ้ำไป”

ครืน...

เมื่อฝุ่นผงสงบเวย์นกับดิออสได้หายไปแล้ว แต่สภาพป่ารอบด้านราบคาบเป็นหน้ากลอง เหลือไว้เพียงเศษซากของต้นไม้หักโค่นที่ล้มเป็นแนว ราวกับว่าจะเป็นการเปิดทางเอาไว้ให้สำหรับ การปรากฏกายขึ้นมาของเงามืดขนาดใหญ่

เงามืดซึ่งส่องแสงเงางาม...เกล็ดของมังกรดำ

“ซ่อนตัวงั้นเหรอ?”

เด็กหนุ่มผู้มีผมสีทองอ่อนนุ่มเหมือนเจ้าชาย แต่มีนัยน์ตาสีแดงเข้มดุร้ายคล้ายสีโลหิต ก้าวลงจากหลังมังกรดำด้วยท่วงท่าทรงอำนาจ เขาทอดสายตาไปยังผลงานของสัตว์วิเศษตน ก่อนจะแสยะยิ้มที่เวย์นรู้สึกขนลุกจากระยะไกล

“มิดไนท์” เด็กหนุ่มเอ่ยปากเรียกมังกรดำข้างกาย

“ครับ นายท่าน”

มังกรดำนบน้อมลงมาอยู่ที่ปลายเท้าของเขา เด็กหนุ่มผู้ถูกเรียกว่า นายท่าน แย้มยิ้มขึ้น รอยยิ้มนุ่มนวลนั้นกลับแลดูน่าหวาดหวั่น เขาสะบัดมือไปด้านข้างพร้อมออกคำสั่งเสียงเย็น

“สัตว์วิเศษที่แกพูดถึง...ลากพวกมันออกมา”

“ว้าก!

เหมือนว่าความอดทนต่อความกลัวจะสิ้นสุด เวย์นจับตัวกิ้งก่าวิเศษเขวี้ยงออกจากตัวเขา ร่างของเด็กหนุ่มจึงปรากฏกลับมาให้ได้เห็น เช่นเดียวกับดิออสซึ่งโวยใส่ผู้ฝึกดีเด่นแทบจะทันที

“โอ๊ย! เจ็บนะโว้ย! โยนข้ามาได้!

ดิออสกางใบหูขู่ฟ่ออย่างกับแมวใส่ผู้ฝึกตัวดี ที่หาเรื่องตายคนเดียวไม่พอยังลากมันมาด้วย กิ้งก่าหนุ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงด้วยอารมณ์โมโห

“ฉันยอมแล้วก็ได้! นายไปกำจัดคนอื่นเถอะ!” เวย์นตะโกนใส่ฝ่ายตรงข้ามคล้ายจะร้องขอ “ฉันอยากเข้าเรียนที่นี่จริง ๆ มันเป็นความฝันของฉัน เพื่อแม่ของฉันด้วย”

เดี๋ยวนะ...แม่ของเขาไม่เคยขออะไรแบบนี้เสียหน่อย

...แต่ขอเรียกคะแนนสงสารสักนิดก็แล้วกันนะ

“ครอบครัวของฉันเปิดร้านขายขนมปังเล็ก ๆ อยู่ในเมืองที่หรูหราฟู่ฟ่าและยิ่งใหญ่เหลือเกิน พวกเราได้แต่เฝ้ามองและใฝ่ฝันของแบบนั้น ฉันมาที่นี่เพราะอยากให้แม่มีชีวิตที่ดีขึ้นกว่านี้”

“...เวย์น...”

แม้กระทั่งดิออสยังถึงกับพูดไม่ออกบอกไม่ถูก กับสกิลการแถระดับแอดวานซ์ของคู่หูตัวแสบ พ่วงด้วยกะล่อนปลิ้นปล้อนและลวงโลกที่สุด อะไรคือการหมดทางสู้จนต้องดราม่ามากลบ เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าทางนั้นหรือทางนี้เป็นผู้ร้าย

“เพราะอย่างนั้นแล้ว...นายปล่อยฉันไปเถอะ”

“ไร้สาระ”

มารยาสามหมื่นล้านเล่มเกวียนโดนปัดทิ้งไม่ไยดี เพียงแค่น้ำคำอันแสนเย็นชาจากเด็กหนุ่มผมทอง แววตาสีเลือดบ่งชัดว่าที่พูดทั้งหมดเขาไม่สนใจ เวย์นถึงกับชักสีหน้าเปลี่ยนอารมณ์ในทันใด

“โว้ย!!! ขอร้องกันดี ๆ คงจะไม่ชอบล่ะสินะ!

“นี่หมายความว่า...!?!

“ดิออส! เกาะไหล่ฉันให้แน่นที่สุด! ใช้พลังของนายให้มากที่สุด!” เวย์นหันกลับไปคว้ากิ้งก่าสัตว์วิเศษขึ้นบนไหล่ “เพราะว่า...พวกเรากำลังจะต้องเผ่นกันแล้วแหละ!

“ไม่ได้คิดจะสู้เลยสักนิดเรอะ!” ดิออสผู้ผิดหวังประท้วงลั่น

“เห็น ๆ กันอยู่ว่าสู้ยังไงก็ไม่รอดจะสู้ให้โง่ทำไม!

ดิออสถึงกับเอ๋อกินเมื่อเจอคำแก้ตัวของคู่หู ไม่รู้จะชมว่ารู้จักเจียมตัวหรือด่าว่าขี้ขลาดกันดี แต่อย่างน้อยควรจะรักษาศักดิ์ศรีบ้างแม้สักนิด ไม่ใช่มาเผ่นป่าราบอย่างตัวประกอบแบบนี้

แต่เวย์นถือคติว่า...ศักดิ์ศรีมันก็แค่ของที่กินไม่ได้!

เออร์วากับบาเซบอกเขาก่อนเข้ารับการทดสอบ ว่าจะพยายามช่วยกันกำจัดคนที่เหลือออก เพื่อให้เวย์นสามารถเข้ามาเรียนโรงเรียนนี้ด้วยกัน แม้ว่าเด็กหนุ่มจะไม่สามารถช่วยอะไรพวกเขาได้

...และเขาเชื่อมั่นในตัวเพื่อน

ดังนั้น...เวย์นจึงมีหน้าที่ต้องเอาตัวรอดให้ได้นานที่สุด

 

“ตามไปจัดการพวกมันให้เรียบร้อย มิดไนท์” เด็กหนุ่มผมทองยืนมองอีกฝ่ายวิ่งหนีไปพูดขึ้น

“แต่เฮล...”

มิดไนท์กลับลังเลเมื่อเห็นมารยาของอีกฝ่าย  มันเรียกชื่อผู้ฝึก เซเฮล ชวานน์ซาร์ด หรือ เฮลด้วยน้ำเสียงแหบต่ำแต่แฝงรอยหวั่นไหวชัดเจน แต่เซเฮลเมินท่าทีนั้นแล้วก้าวขึ้นหลังของมัน

ปั่ก!

ปลายเท้าเตะเข้าที่สีข้าง...เร่งให้มิดไนท์ต้องกางปีก

ขณะที่เวย์นกำลังออกวิ่งอย่างเอาเป็นเอาตาย ลัดเลาะไปตามแนวป่าที่ยังพอมีเหลืออยู่บ้าง เพื่อเอาตัวรอดจากการถูกกำจัดเป็นคนสุดท้าย โดยมีดิออสกิ้งก่าคู่หูเกาะแน่นอยู่ที่ไหล่ข้างขวา พลังอำพรางใช้อย่างต่อเนื่องจนเริ่มไม่ได้ผล

“ดิออส! ทำไมฉันเริ่มเห็นตัวเองชัดขึ้นล่ะ!?!” เวย์นเหลือบมองร่างตนเองร้องถามขึ้นอย่างร้อนรน

“เล่นใช้พลังต่อเนื่องนานขนาดนี้ข้าก็ไม่ไหวเว้ย! ต้องมีพักชาร์ตพลังบ้างอะไรบ้างเข้าใจไหม?” ดิออสส่ายหางม้วนงอไปมาอย่างมีน้ำโห “กิ้งก่านะไม่ใช่อูฐจะได้ถึกได้ทนอยู่ได้นาน ๆ น่ะ”

ครืน...

ป่ากำลังถูกโค่นไล่หลังมาชนิดที่ว่าไฟลนก้น แล้วในที่สุดต้นไม้ต้นสุดท้ายที่บังอยู่ก็หักล้มลง ภาพของมังกรสีดำคู่อาฆาตปรากฏขึ้นอีกครั้ง สีเข้มดำมืดของมันเหมือนคำพิพากษาจากนรก ราวกับแต่ละวินาทีนั้นดำเนินไปอย่างเชื่องช้า

บ้าเอ๊ย...นี่เขาจะมาจบเอาง่าย ๆ แบบนี้เหรอ?

ตูม!

ในพริบตาที่เวย์นหยุดแล้วกลับตัวไปเผชิญหน้า ลูกไฟบรรลัยกัลป์สีดำทมิฬพุ่งมาโดยไม่ให้ตั้งตัว เด็กหนุ่มจึงใช้ทักษะการเอาตัวรอดกลิ้งหลบ จนหลบพ้นรัศมีทำลายล้างไปได้อย่างฉิวเฉียด

“โอ๊ย! ร้อน ๆ ๆ! คิดจะฆ่ากันให้ตายเลยรึไง?”

เด็กหนุ่มตบแขนเสื้อขาดรุ่งริ่งที่ติดไฟให้ดับลง ตามตัวเต็มไปด้วยฝุ่นและเขม่าจากลูกไฟเมื่อครู่ แต่แล้วเขาก็นึกได้ว่าคู่หูปากมากเงียบผิดปกติ แล้วภาพที่เขาไม่อยากเห็นก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

“ดิออส! นายไม่เป็นอะไรใช่ไหม!?!” เวย์นตะโกนถามหวังเพียงให้อีกฝ่ายได้ยิน

“วะ...เวย์น”

ดิออสฟุบนิ่งอยู่ออกไปไม่ไกลจากเวย์นมากนัก ในสภาพโทรมลุกไม่ขึ้นไม่ต่างไปจากเด็กหนุ่ม มันเค้นเสียงที่แทบเลือนหายเรียกชื่อผู้ฝึกของตน ซึ่งพุ่งตัวเข้ามาอุ้มกิ้งก่าที่ตัวซีดขึ้นอย่างตกใจ

“แข็งใจไว้ก่อนดิออส อีกไม่นานมันจบแล้ว” เวย์นไม่รู้แล้วว่าเขาบอกดิออสหรือปลอบตัวเอง

“อืม...ข้าจะ...อำพรางตัว...เจ้าไว้ก่อน...ละกัน”

แวบ...!

ดิออสเร่งพลังสูงขึ้นจนลำตัวของมันเรืองแสง เวย์นรู้สึกราวกับว่าอาจจะมีปาฏิหาริย์ ร่างของเด็กหนุ่มและกิ้งก่ากลืนหายไปกับรอบข้าง แต่เพียงแวบเดียวก็กลับมาปรากฏเหมือนเดิม พร้อมกับที่กิ้งก่าวิเศษหมดสติไปเรียบร้อยแล้ว

วาบ...!

ร่างของเด็กหนุ่มและกิ้งก่าคู่หูหายจากสนาม มาปรากฏอยู่ที่ห้องพักรักษาพยาบาลด้านนอก มีเจ้าหน้าที่เข้ามารับดิออสไปเข้ารับการรักษา ส่วนเวย์นได้แต่นั่งให้พยาบาลทำแผลอย่างไร้สติ

“เวย์น! นายเป็นอะไรหรือเปล่า!?!

เออร์วาวิ่งเข้ามาหาด้วยสีหน้าเป็นห่วงชัดเจน โดยมีบาเซสวมแว่นดำเดินตามหลังมาเงียบ ๆ แล้วทั้งคู่ต้องตกตะลึงกับแววตาสีน้ำตาลว่างเปล่า ทั้งที่ปกติเวย์นเป็นคนที่มีพลังเหลือเฟืออยู่ตลอด

“...” เด็กหนุ่มเหม่อมองไปเบื้องหน้าอย่างไร้จุดหมาย

“เวย์น! ตอบฉันสิ! อย่าเอาแต่เงียบแบบนี้สิ!

เออร์วาใจเสียขึ้นเสียงพลางเขย่าตัวเด็กหนุ่ม เด็กสาวไม่เคยเห็นเพื่อนสนิทเป็นเช่นนี้มาก่อน นัยน์ตาสีเขียวที่คมดุเสมอกลับอ่อนลงในทันใด เธอลนลานจนทำอะไรไม่ถูกกับท่าทีที่ไม่รู้จัก

ทันใดนั้น...บาเซถอดแว่นดำแล้วดันสาวน้อยออกไป

เพียะ!

...แทนที่จะต่อยเจ้าตัวกลับสะบัดมือตบฉาดเข้าให้

“ไม่เป็นไรหรอกครับ” น้ำเสียงเด็กหนุ่มหน้าสวยเย็นยะเยือกดุจน้ำแข็ง “แค่สอบไม่ผ่านโรงเรียนเดียวไม่เป็นไรหรอก มีโรงเรียนฝึกสัตว์วิเศษให้ไปสอบอีกตั้งเยอะ...ถึงผมจะกล้าพูดเพราะผมสอบผ่านก็เถอะ”

“บาเซ...นั่นสินะ”

เวย์นกุมแก้มที่โดนฝ่ามืออรหันต์ซัดเข้าเต็มรัก แล้วจึงหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ สีหน้าและแววตากลับมาเป็นคนบ้าคนเดิม ท่ามกลางสายตาอ่อนใจของเพื่อนรักทั้งสอง

...ทว่าบางสิ่งที่ผิดปกติได้เกิดขึ้นแล้วโดยไม่รู้ตัว

“เดี๋ยวก่อน...ดูที่ถ่ายทอดสดมาจากสนามแข่งสิ”

น้ำเสียงสงบนิ่งของเออร์วาเรียกให้ทุกคนหันไป พบกับภาพบนจอกระจกใสที่ถ่ายทอดสดอยู่ สภาพสนามรบจำลองไหม้เกรียมแทบไม่เหลือ ยังเห็นสะเก็ดไฟแลบแปลบอยู่บนซากไม้ หมอกควันจากการเผาไหม้คละคลุ้งไปทั่ว

“เกิดอะไรขึ้นกันน่ะ?”

ตูม!

ฉับพลันนั้นภาพของลูกไฟสีดำคุ้นตาผ่านเข้ามา ตามด้วยกล้องกวาดไปยังต้นกำเนิดลูกไฟนั้น ร่างของมังกรสีดำกำลังโบยบินสูงเสียดฟ้ามัวหม่น พ่นไฟแผดไปทั่วทั้งสนามราวกับกำลังคลุ้มคลั่ง

“มิดไนท์...เสียการควบคุมไปแล้วอย่างนั้นเหรอ?”

กิ้งก่าหนุ่มท่าทางปกติเดินเข้ามาพูดเสียงเครียด นอกจากบาดแผลเล็กน้อยที่มีพลาสเตอร์ปิด ดิออสแลดูไม่เหมือนกิ้งก่าใกล้ตายก่อนหน้านี้

“ดิออส!” เวย์นร้องอย่างดีใจแล้วอุ้มกิ้งก่าคู่ใจขึ้นมากอด

“โอ๊ย! เบา ๆ หน่อยได้ไหม?” ดิออสดิ้นขลุกขลักแกว่งหางม้วนงอของมันไปมา “ถึงสนามรบจำลองจะช่วยลดความเสียหายให้ แต่ใช่ว่าข้าจะไม่เจ็บไม่ปวดแผลอะไรเลยนะ จะปลื้มปริ่มดีใจก็ไม่ว่าหรอกแต่กอดเบา ๆ ที”

“ดิออส ที่ว่ามังกรดำเสียการควบคุมคืออะไร?”

เออร์วาพาทุกคนกลับมาสู่เหตุการณ์ปัจจุบัน บาเซใส่แว่นดำแล้วยืนกอดอกรอฟังเช่นกัน ดิออสจึงไต่ไปเกาะที่ไหล่ของเวย์นแล้วอธิบาย

“สัตว์วิเศษอย่างพวกข้ามีพันธะสัญญาอยู่นะ ข้าต้องเชื่อฟังและยึดมั่นในเจตนารมณ์ผู้ฝึก ทำตามเสมือนหนึ่งเป็นความตั้งใจของตนเอง ซึ่งส่วนมากทั้งสองอย่างมักจะสอดคล้องกัน”

“แต่ถ้าไม่ใช่แล้ว...จะเป็นอย่างที่เห็นสินะครับ” บาเซสรุป

“ใช่แล้วล่ะ” ดิออสพยักหน้ารับคำด้วยสีหน้าราบเรียบ

ฟิ้ว!

เสียงอะไรบางอย่างโฉบบินดังแทรกขึ้นกลางคัน เรียกสายตาทุกคนในห้องไปยังจอกระจกใส แล้วภาพที่เวย์นใฝ่ฝันอยากเห็นมาตลอดชีวิต ได้ปรากฏขึ้นบนจอนั้นท่ามกลางเสียงบรรยาย

ขณะนี้มังกรดำของหนึ่งในผู้เข้าร่วมการทดสอบ ได้เกิดคลั่งอาละวาดขึ้นมาอย่างไม่คาดคิดครับ! มังกรอัญมณีและผู้ฝึกจึงเข้าควบคุมสถานการณ์แล้ว! ผู้อำนวยการกล่าวว่ายังคาดเดาเหตุการณ์ไม่ได้!’

“ไปกันเถอะ ดิออส”

“หา!?!

อยู่ ๆ เวย์นกำหมัดแน่นตัดสินใจอย่างกะทันหัน ทุกคนในที่นั้นเว้นแต่ดิออสถึงกับร้องเสียงหลง แต่ก่อนที่ใครจะทันได้ห้ามกิ้งก่าหนุ่มก็ฉีกยิ้มกว้าง ให้กับผู้ฝึกที่เริ่มมีพัฒนาการขึ้นมากับเขาบ้าง

“เอาสิ ข้าเองก็อยากช่วยเจ้ามิดไนท์นั่นเหมือนกัน”

 

เนื่องจากแต่รับการฟื้นฟูพลังจากห้องพยาบาล ดิออสจึงสามารถใช้พลังพรางตัวได้ชั่วครู่ เพียงพอให้เด็กหนุ่มและกิ้งก่าลอบเข้าสนามได้

“รู้สึกเหมือนเป็นหัวขโมยขึ้นมายังไงก็ไม่รู้สินะ” ดิออสพึมพำ

“ก็ไม่ได้ดูดีตั้งแต่แรกแล้วล่ะ ช่างมันเถอะน่า”

เวย์นเมินเสียงบ่นหงุงหงิงของกิ้งก่าเคร่งมารยาท จากที่ดูในจอกระจกมิดไนท์น่าจะอาละวาด อยู่ในบริเวณท้ายป่าทึบในส่วนของขอบสนามรบ เด็กหนุ่มรีบวิ่งผ่านสนามเพลาะไปอย่างรวดเร็ว

“ไปเลยคริสตัล! บลายน์ดิ้ง ไลท์!!!

ซูม...!

เมื่อเวย์นมาถึงได้เริ่มมีการเปิดฉากโจมตีขึ้นแล้ว มังกรผลึกแก้วเกล็ดสะท้อนประกายโบยบิน ปล่อยลำแสงสีเงินสว่างจ้าพุ่งเข้าใส่มังกรดำทันที

กรร...

มิดไนท์สะบัดเร่าเพราะเกิดตาพร่าขึ้นชั่วขณะ ก่อนจะหันมาพ่นลูกไฟสีดำทมิฬกราดเข้าใส่ มังกรผลึกแก้วจึงต้องรีบล่าถอยออกมาตั้งหลัก โดยมีมังกรพลอยสีม่วงกับมังกรไพลินเข้ามาช่วย

“มีแต่จะคลั่งมากขึ้น...ทำให้สงบลงไม่ได้เลย”

...ผู้ฝึกมังกรผลึกแก้วถึงกับครางอย่างท้อใจ

“ไม่เป็นไร เธอหลบก่อน ขอพวกฉันลองดูบ้าง” ผู้ฝึกมังกรพลอยสีม่วงพูดแล้วหันไปเผชิญหน้า “ลุยเข้าไปเลยอะเมธิสต์! ไลทนิ่งฟอร์ส!!!

“ฉันจะช่วยด้วย! แซฟไฟร์! แพนนิกซาวด์!!!

ลำแสงสีม่วงพันเกลียวกับคลื่นเสียงทรงพลัง พุ่งเข้าโจมตีมังกรดำหวังให้สยบในคราเดียว ทว่ากลับถูกปีกสีดำปัดทิ้งโดยไม่สะทกสะท้าน เล่นเอาสองผู้ฝึกมังกรผงะจนไม่ได้ทันตั้งรับ

กรร...!

“เอมเมอรอล์ด! เข้าไปกันไว้เร็ว! เบิร์สท์วินด์!!!

สายลมพลันหมุนเหวี่ยงเป็นพายุเข้ากลืนลูกไฟ ที่มิดไนท์โจมตีตอบโต้กับมังกรทั้งคู่ก่อนหน้า หักล้างรุนแรงจนเกิดฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่ว

“ต้องทำยังไงถึงจะคุมได้กันนะ! ลุยโทแพซ!” ผู้ฝึกมังกรบุษราคัมบ่นอย่างหัวเสียแล้วชี้นิ้ว “ทำให้มังกรดำสงบลงให้ได้! ดีไฮเดรททอร์นาโด!!!

ตูม!!!

พายุไอน้ำถูกกลืนหายไปภายในพริบตาเดียว ผู้ฝึกมังกรอัญมณีทั้งห้าเริ่มมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก แต่แล้วเสียงแหกปากของใครคนหนึ่งได้ดังขึ้น

“เซเฮล! เรียกมิดไนท์สิวะ! เรียกมันกลับมา!!!

“นาย...เวย์น?”

เด็กหนุ่มท่าทางสะบักสะบอมปรากฏกายขึ้น เรียกสติจากเด็กหนุ่มที่เกาะหลังมังกรดำแน่น ดวงตาสีแดงฉายแววตกใจอยู่แวบหนึ่งก็หรี่ลง เซเฮลตะโกนกลับด้วยน้ำเสียงอ่อนแอเหลือเกิน

“ฉันทำไม่ได้! มิดไนท์ไม่ยอมฟังฉันอีกต่อไปแล้ว!

กรร...!

ลูกไฟบรรลัยกัลป์พลันสาดเข้ามาใส่อีกระลอก เวย์นกลิ้งตัวหลบได้อย่างคนเริ่มจะชำนาญ เด็กหนุ่มกัดฟันกรอดด้วยความรู้สึกหลากหลาย เขากระทืบเท้าสบถออกมาอย่างหัวเสียเป็นที่สุด

“บ้าเอ๊ย...!

“เดี๋ยวนะ...นี่นายเป็นใคร? มาจากไหนกันน่ะ?”

หนึ่งในผู้ฝึกมังกรอัญมณีถามขึ้นด้วยความมึนงง แต่เวย์นกำลังมาดพระเอกมาอย่างแรงกล้า เด็กหนุ่มจึงหันไปออกคำสั่งกับไอดอลตัวเองเฉย

“ถึงผมจะไม่ได้เป็นรุ่นน้องคุณ แต่พี่ช่วยผมหน่อยได้ไหมครับ?”

“ห๊ะ...เอ่อ...ก็ได้”

“ผมจะเข้าไปช่วยเซเฮลลงจากบนนั้นก่อน พวกพี่ช่วยเปิดทางให้ผมกับดิออสนะครับ” ผู้ฝึกมังกรอัญมณีในตำนานพยักหน้ากันหงึก “แล้วเรื่องที่ว่าหลังจากนั้น...ถึงเวลาค่อยคิดแล้วกันครับ!

อ้าว...!?!

ยังไม่ทันที่ใครจะได้โต้แย้งการแก้ปัญหาของเขา เวย์นกลับชิ่งออกวิ่งนำไปหามังกรดำก่อนแล้ว ลูกไฟบรรลัยกัลป์สีดำทมิฬพุ่งเข้ามาอยู่เป็นระยะ แต่ได้พลังของมังกรอัญมณีช่วยสกัดกั้นเอาไว้ได้

ตูม! ตูม! ตูม!

“เซเฮล!/มิดไนท์!

เวย์นร้องเรียกเด็กหนุ่มผมทองผู้หวาดกลัว พร้อมกับดิออสบนไหล่ตะโกนชื่อของมังกรดำ ขณะที่ทั้งคู่กระโจนขึ้นไปหามิดไนท์ที่ปราดลงมา ก่อนลำตัวสีเขียวของดิออสจะเรืองแสงขึ้น

แสงสว่างเจิดจ้าปกคลุมไปทั่วทั้งบริเวณ...เมื่อแสงนั้นจางหายทุกคนต้องตื่นตะลึง

วาบ...!

ร่างใหญ่ของมังกรอีกตัวปรากฏขึ้นกลางท้องฟ้า เกล็ดสีแดงเงางามโปร่งแสงนั้นเปล่งประกาย ราวกับเป็นดวงอาทิตย์อีกดวงของโลกใบนี้ ปีกและร่างกายกำยำยิ่งใหญ่กว่ามังกรตัวไหน

“เทพมังกรอัญมณี...มังกรทับทิม...ซาดิเออร์”

หนึ่งในผู้ฝึกมังกรอัญมณีครางอย่างไม่เชื่อสายตา ตลอดชีวิตของผู้ฝึกมังกรอัญมณีย่อมเคยได้ยิน ตำนานของเทพมังกรอัญมณีซาดิเออร์...มังกรทับทิม

“อะ...เอ๋!?!

เวย์นที่หลับตาปี๋จนถึงเมื่อครู่ลืมตาอย่างงุนงง พบว่าตัวเขากำลังอยู่บนหลังของมังกรร่างใหญ่ สยายปีกครอบคลุมน่านกว้างได้เกือบทั้งหมด แล้วเสียงแหบเข้มแต่สำเนียงคุ้นเคยก็แว่วดัง

“ขอบคุณที่เจ้าเชื่อมั่นในทุกสิ่งทุกอย่าง เซาเกิร์น”

“ดะ...ดิ...ดิออส...เหรอ?”

มังกรทับทิมไม่ตอบเบือนหน้ากลับไปยังมังกรดำ เพียงสบตาเท่านั้นมิดไนท์พลันลู่ปีกหลับตาลง บินร่อนลงบนผืนแผ่นดินแล้วนอนนิ่งไปอย่างสงบ

“มิดไนท์! มิดไนท์เป็นอะไรหรือเปล่า!?!

เซเฮลที่ได้สติกลับมาร้องเรียกมังกรคู่หูเสียงสั่น แม้จะพยายามเขย่าแต่มังกรดำก็ไม่ลืมตาขึ้นมา เด็กหนุ่มผมทองทรุดลงคล้ายหมดแรงที่จะยืน น้ำเสียงที่เคยเย็นชาแผ่วเบาลงอย่างน่าใจหาย เขากอดปลายจมูกของมิดไนท์แล้วพร่ำเรียก

“มิดไนท์...มิดไนท์...ฉันขอโทษนะ...ตื่นเถอะ”

“ไม่เป็นไรหรอก”

“นาย...!?!” เซเฮลผงะก้าวถอยไปอย่างตกใจ

เมื่อสิ้นเสียงคำรามแหบต่ำอันน่าเกรงขามนั้น ดิออสในร่างมังกรทับทิมสยายปีกร่อนลงมา เวย์นกระโดดลงแล้วตรงเข้ามายื่นมือให้เขา ฉุดเด็กหนุ่มผู้สิ้นหวังลุกขึ้นยืนด้วยขาด้วยเอง

“ปลอดภัยดีใช่ไหม?” เวย์นถามด้วยรอยยิ้ม

เซเฮลพยักหน้าอย่างเงียบงันโดยไม่เอ่ยอะไร เขาเสยเส้นผมสีทองนุ่มที่ยุ่งเหยิงอย่างว้าวุ่น ก่อนจะเบิกตากว้างกับคำพูดถัดมาของดิออส

“มังกรดำเพียงแค่หลับไปเพื่อพักผ่อนเท่านั้น”

“อืม! ขะ...ขอบคุณ!

ร่างมังกรทับทิมพลันกลายเป็นประกายแสง เหลือทิ้งไว้เพียงร่างของกิ้งก่าธรรมดาตัวหนึ่ง เวย์นรับร่างกิ้งก่าที่ลอยลงมาอย่างแผ่วเบา ก่อนหันกลับไปเพราะสายลมโหมกระหน่ำ

“นาย เวย์น เซาเกิร์น ผู้เข้าทดสอบงั้นสินะ”

“คะ...ครับ”

เมื่อสถานการณ์ฉุกเฉินได้สงบลงไปเรียบร้อย ถึงเวลาที่เด็กหนุ่มแหกกฎต้องได้รับบทลงโทษ เวย์นกลืนน้ำลายนึกอยากจะหายตัวไปเดี๋ยวนั้น

“โดยปกติแล้วพวกเรามักจะยึดถือกฎระเบียบ...ซึ่งรวมถึงปฏิบัติและบังคับใช้อย่างเคร่งครัด”

...หนึ่งในผู้ฝึกของมังกรอัญมณีกล่าวเสียงเข้ม

“แต่ในครั้งนี้ผู้อำนวยการได้ให้การอนุมัติแล้ว” เวย์นที่ก้มหน้าเตรียมรับผิดถึงกับชะงักเงยขึ้น  ”เวย์น เซาเกิร์นเมื่อครู่น่าประทับใจมาก ยินดีต้อนรับสู่โรงเรียนฝึกสัตว์วิเศษไคร์นมาร์ก”

และแล้วในที่สุดความฝัน...ก็มาบรรจบกับความจริง

 

“ไอ้จิ้งเหลน! แปลงร่างเป็นมังกรสิวะ...โอ๊ย!!!

เวย์นได้เข้าเรียนในไคร์นมาร์กอย่างที่ฝันเอาไว้ ในคาบเรียนวันนี้เป็นการทดสอบความสัมพันธ์ แต่กิ้งก่าสัตว์วิเศษดูจะไม่ให้ความร่วมมือนัก

“ของดีใครเขาจะเอามาโชว์กันบ่อย แล้วข้าก็ไม่ใช่จิ้งเหลนอะไรนั่นด้วย”

“กรุณารอสักครู่นะครับอาจารย์! สัตว์วิเศษผมเป็นมังกรจริง ๆ!

เวย์นหันไปอ้อนวอนต่อศาสตราจารย์เกลลาซี ขณะที่พยายามจับดิออสเขย่าเพื่อให้แปลงร่าง ก่อนจะถูกปลายหางม้วนงอนั้นสะบัดตบเข้าให้

ป้าบ!

“ข้าจะไปหาอะไรกินล่ะ! ลาก่อนนะ! ไอ้เวย์น!!!” พูดจบกิ้งก่าตัวดีก็หันหลังวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว

“เดี๋ย...!” เวย์นเอื้อมมือออกไปทว่าคว้ามาได้แต่อากาศ

“คาบนี้เป็นการทดสอบความสัมพันธ์ระหว่างคุณ กับสัตว์วิเศษที่เป็นคู่หูของคุณนะคุณเซาเกิร์น เห็นได้ชัดว่ายังมีปัญหาอยู่ค่อนข้างมากทีเดียว คงต้องคุณเชิญมาเรียนซ่อมเสริมหลังเลิกเรียน”

“ครับ” ผมนี่...น้ำตาไหลเป็นสายธารเลยครับอาจารย์

 

เวย์น เซาเกิร์น ไม่เคยคิดว่าตัวเองโชคร้าย

เขาก็แค่...ต้องเชื่อมั่นในตัวเองและคนรอบข้างเท่านั้น

 

~จบ~

ผลงานอื่นๆ ของ Luisme

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2558 / 09:45
    ฮึ่ยยย ดิออสตั้ลล๊ากกกกกกกก ////^//// (วิบัติเพื่อเสียง)



    แต่งสนุกและน่าสนใจครับ ถึงจะเป็นเรื่องสั้นแต่ก็อ่านสนุก แถมไม่มีปมค้างไว้ให้เหมือนบางเรื่องที่เคยอ่านมา ไม่ห้วนเท่าไหร่ แต่งเก่งม๊ากมาก 



    รู้สึกฟรุ้งฟริ้งมุ้งมิ้งมากตอนที่เฮลอ่อนแอ (?) แล้วก็ทำให้รู้สึกว่ามิดไนท์เองก็เป็นมังกรที่ดี ตอนแรกสองคนนี้เปิดตัวมาซะร้ายกาจ สุดท้ายก็เด็กน้อยน่ารักดีๆนี่เอง -..-



    เรื่องสั้นนี่ยอดเยี่ยมและตลกโปกฮา คุณสามารถทำให้องค์ประกอบหลายๆอย่างเข้ากันได้ดี มันออกมาแล้วดีมากนะสำหรับผม



    ที่ผมชื่นชมขนาดนี้คือ ส่วนตัวผมไม่ชอบอ่านนิยายแฟนตาซีหรือเวทย์มนต์ตามเว็บหรอก เพราะมันไม่น่าสนใจ มีแต่เรื่องรักๆใคร่ๆ ไม่งั้นก็จะออกแนวออนไลน์ไปเลย หรือบางเรื่องถึงจะไม่ออนไลน์ ไม่มีรักใคร่แต่กลับอ่านแล้วไม่ใช่ซะงั้น



    สุดท้ายนี้ผมไม่รู้ว่าหมดเขตประกวด หรือประกาศผลไปรึยัง- -" แต่ก็ขอให้ได้นะครับ
    #3
    0
  2. วันที่ 11 มกราคม 2558 / 09:23
    ลาก่อนนะ เวย์น...#ทำไมขำ 555+ >-< สู้ๆนะคะท่านลูอิส
    #2
    0
  3. วันที่ 11 มกราคม 2558 / 00:28
    ชอบเรื่องนี้จังเลย สนุกอ่ะ 
    #1
    0