คัดลอกลิงก์เเล้ว

[FIC LAFlORA]{Tiwa&Giyul}สร้อยเส้นนั้น...

ทั้งสองคนมีสิ่งนึงเชื่อมโยงไว้สิ่งๆนั้นคือสร้อยของทิวาที่กียุลเป็นให้เเต่เเล้วกียุลกับปาสร้อยนั่นหายไปอย่างไม่ใยดี เรื่องราวจะเป็นยังไงต่อกันนะ ถ้าอยากรู้ก็เข้ามาอ่านซะสิ^^

ยอดวิวรวม

5,105

ยอดวิวเดือนนี้

8

ยอดวิวรวม


5,105

ความคิดเห็น


45

คนติดตาม


71
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  21 ก.ค. 60 / 10:38 น.
นิยาย [FIC LAFlORA]{Tiwa&Giyul}鹹... [FIC LAFlORA]{Tiwa&Giyul}สร้อยเส้นนั้น... | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
อันยองนักอ่านนิยายลาฟลอร่าทั้งหลายยยยย
ไรท์จียุลคงเดิมเพิ่มเติมคือเริ่มดองนิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องยาวน้าาาติดตามอ่านกันได้น้าาา


-Character-



Name: Kim Giyul
Nichname:Giyul
Age:20
Calss:King 
Room:A
Position:student President

"I love you but you ever pain in thing I ever do go down. i'm sorry"




Name:Tiwa Pupichaya
Nichname:Tiwa
Age:19
Calss:Qeen
Room:A
Position:student President

"pain in my heart is no day disappeared."



Name:Lee Hyunjin
Nichname:Hyunjin
Age:20
Calss:king
Room:A
Position:Vice president student

"You Are My Destiny"


เนื้อเรื่อง อัปเดต 21 ก.ค. 60 / 10:38


[FIC LAFRORA]{Tiwa&Giyul}"สร้อยเส้นนั้น.."



"สร้อยเส้นนี้ฉันให้เธอนะทิวา"

"จริงหรอกียุลขอบคุณมากเลยนะมันสวยมากเลยล่ะ"

"ดีจังที่เธอชอบ"

"จะให้ไม่ชอบได้ไงมันเป็นสิ่งที่นายให้นิ^^"

"งั้นหรอถ้าเธอชอบฉันก็ชอบล่ะนะ"

"นี่จะเป็นสิ่งยืนยันว่าเราสองคนรักกันนะ^^"

"อื้ม"

- 1ปีที่เเล้ว-
.
.

"เราเลิกกันเถอะ..ทิวา.."

"ท..ทำไมล่ะ..กียุล.."

"ฉันเบื่อเธอเเล้ว"

"...บ..เบื่อเเล้วงั้นหรอ.."

"ใช่ ฉันเบื่อเธอเเล้ว"

"อืม--"

พึบ

ยังไม่ทันที่ร่างบางจะพูดเสร็จร่างหนาก็ใช้มือข้างนึงดึงสร้อยที่คอของร่างบางจนหลึดเเละเกวี้ยงไปในทิศของทะเลเมดิเตอเรเนียน

"กียุล!!?"

"สิ่งนั้นก็สมควรทิ้งไปนั่นเเหละดีเเล้วเพราะมันไม่สำคัญกับฉันเเล้วนิ"

เพี๊ย

สิ้นเสียงบนหน้าของชายหนุ่มรูปงามปานเทพบุตรก็เกิดรอยเเดงมือของร่างบางที่เหมือน'เป็นของเล่นชั่วคราว'ของเขา หน้าของกียุลสะบัดตามเเรงฝ่ามือของทิวาหรือร่างบาง
"ถึงมันจะไม่สำคัญกับนายเเล้ว!!เเต่มันก็ยังสำคัญกับฉันนะ!!!ฉันเกลียดนายที่สุดเลย!!"

"..."
เเล้วร่างบางก็รีบวิ่งไปทางที่สิ่งนั้นโดนขว้างไปนั้นก็คือริมทะเลเมดิเตอเรเนียน

"หึ..ไปซะที"ร่างหนาพูดพลางใช้มือหนาของตนเองลูบเเถวเเก้มที่โดนร่างบางตบเบาๆ


เจ็บเเฮะยัยนั่นมือหนักเป็นบ้าเลย

"คุณกียุลคะ?"

"ว่าไงไลลา"

"ล..ไลลา.."สาวน้อยร่างเล็กผมสีชมพูอ่อนดังดอกซากุระที่กำลังก้มหน้า

"หืม?"

"ล..ไลลาชอบคุณกียุลค่ะ!!คบกับไลลานะคะ!!"ร่างเล็กพูดพลางหน้าเเดง


ก็มีอยู่เป็นส่วนน้อยๆที่ผู้หญิงจะขอคบกับผู้ชาย


"ได้สิ..พอดีตอนนี้โสดเเล้วด้วย.."
ถึงร่างหนาจะพูดไปเเบบนั้นเขาก็ยังคงอาลัยอาวรร่างบางที่คบกันมานานเกือบ5ปีร่างบางที่เขาเคยโอบกอดเเละจับมือกันความอบอุ่มนั้นมันจะคอยเตือนเขา..เเต่เเล้ว

ความอบอุ่นนั้นก็ได้หายไปเเละไม่อาจหวนคืนได้อีกเเล้ว..

ปัจจุบัน

เวลา: 8.30 น.
ปู้นๆ

เสียงสัญญาณของรร.เจ้าชายที่จะมาเรียนที่ลาฟลอร่าได้ดังขึ้น
เหล่านักเรียนหญิงต่างก็ส่งเสียงกรี๊ดด้วยความดีใจกันยกใหญ่เเต่มีคนนึง..ที่เเม้เเต่หน้าที่ก็จะไม่อยากจะรับเพราะว่า...ต้องเจอกับเขาคนนั้นอีกครั้ง..
เมื่อเหล่าเจ้าชายลงมา

"ยินดีต้อนรับเหล่านักเรียนชายของรร.เจ้าชายโนอาห์ทุกคนนะคะ"
เสียงหวานเเต่เย็นเยือกไปด้วยความว่างเปล่าของทิวาพูด

"ขอบคุณสำหรับการต้อนรับของลาฟลอร่านะครับ ผมประธานนักเรียนคลาสคิงของรร.เจ้าชายโนอาห์ คิม กียุลครับ"

"ดิฉันประธานนักเรียนของลาฟลอร่าคลาสควีน ทิวา พุดพิชญา ค่ะ
มันเป็นมารยาทที่ต้องต้อนรับเเขกที่มาเหยือนค่ะ"



กียุลตกใจไม่น้อยที่คนตรงหน้าคือทิวา..อดีตคนรักของเขา..เเค่เเวบเเรกที่ได้พบกันอีกครั้ง..หัวใจของเขาก็เริ่มเต้นรัวอีกครั้ง..เพราะเธอไม่เหมือนเเต่ก่อนเเล้วงั้นหรอ..อะไรทำให้เธอเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้กัน..หรือเป็นเพราะเขาที่บอกเลิกเธอ..



"หลังจากนี้ขอให้นักเรียนลาฟลอร่าเเละนักเรียนโนอาห์ทุกคนไปรวมตัวกันที่หอประชุมของรร.ลาฟลอร่าตอน 9.00 น.ตรงนะคะ กรุณารักษาเวลาด้วยนะคะ เหลือเวลาอีก30 นาที เชิญพักผ่อนตามอัทยาศัยได้เลยนะคะ เเยกย้ายได้ค่ะ"

พอทิวาพูดจบเหล่านักเรียนของสองรร.ก็ต่างเเยกย้ายกันมีเเต่ทิวากับกียุลที่ยังอยู่ที่ท่าเรือ

"ประธานนักเรียนก็ต้องรักษาเวลาด้วยนะคะ ถ้าไม่มีธุระอะไรเเล้วดิฉันขอตัวนะคะ"
ในขณะที่ทิวากำลังเดินออกจากท่าเรือร่างหนาก็ใช้มือหนาของเขาจับเเขนของร่างบางอย่างรวดเร็ว

"เดี๋ยวสิทิวา"

"กรุณาเรียกให้ถูกด้วยนะคะดิฉั----"

"ฉันจะเรียกเเค่ทิวาเท่านั้น"

"คุณไม่เหมาะสมให้เรียกชื่อของฉันจังๆนะคะกรุณาเรียกว่าประธานลาฟลอร่าด้วยนะคะ"
พอร่างบางพูดจบก็รวบรวมเเรงเเละสะบัดเเขนตนเองออกจากการกอบกุมของร่างหนา

"คุณกียุลค่า~~~"

"พอดีเลยค่ะเเฟนคุณมาเเล้วนิคะงั้นดิฉันขอตัวนะคะ"
เเล้วร่างบางก็เดินออกไป

หอพักนักเรียนคลาสควีน

ห้อง 344 (ห้องของทิวา)
ปัง
-TIWA PART-
ฮึก...จะมาอีกทำไม..ฟ้ากำลังกลั่นเเกล้งฉันงั้นหรือ

ก๊อกๆ

"ใครคะ?"

"รองประธานของโนอาห์ครับ"

เเอ๊ด..

"มีอะไรหรอคะ"

"ทางคุณครูเขาเรียนมาว่าห้องพักสำหรับนักเรียนชายมันไม่พอน่ะครับผมก็เลยมาบอกประธานของลาฟลอร่าน่ะคับ

"โอเครค่ะเดี๋ยวจะรีบดำเนินการนะคะ"

"ครับ..อ่อ..ว่าเเต่คุณร้องไห้หรอครับ?"

"ปะ..เปล่าค่ะดิฉันไม่เป็นอะไรค่ะ"


"คุณชื่ออะไรหรอครับ ผมชื่อ ลี ฮยอนจินนะ เป็นรองประธานของโนอาห์นะครับ


"ดิฉันชื่อทิวา พุดพิชญา ค่ะ"

"งั้น..ผมขอเรียกสั้นๆว่า'วา'ได้ไหมครับ"

"ได้สิคะ^^"

"^^"

"งั้นเดี๋ยวเราไปห้องผอ.ด้วยกันเลยไหมคะ?"

"ครับ^^"

"งั้นเดี๋ยวฉันไปเอาของที่จะเอาไปให้ผอ.เเปปนึงนะคะรอหน้าประตูก่อนนิดนึงนะฮยองจิน"

"อะ..เอ่อ.."

"อะไรหรอ"

"ที่จริงเรียกจินเฉยๆก็ได้นะ"

"อื้ม^^จิน"

"^^"

-END TIWA PART-

อะไร..กัน..ทีฉันให้เรียนว่าประธานเเต่ทีจินให้เรียกวาได้..เเล้วทำไมเราต้องเเคร์เรื่องนี้ด้วย..ล่ะ..

ทางด้านทิวา

"มาเเล้วๆ"

"เเปปเดียวเองนิ^^"

"งั้นหรอๆ^^"

"ปะ ไปกันเถอะ"

"อื้ม^^"

"^^"

ห้องประธานนักเรียนของโนอาห์

กียุลที่กำลังนั่งเซ็นเอกสารอยู่

ติ้ง(ให้คิดว่าเป็นเสียงสร้อยตกนะคะ)

เสียงอะไรน่ะ

"สร้อยเส้นนี้ฉันให้เธอนะ'ทิวา' "

"จริงหรอ'กียุล'ขอบคุณมากเลยนะมันสวยมากเลยล่ะ"

"ดีจังที่เธอชอบ"

"จะให้ไม่ชอบได้ไงมันเป็นสิ่งที่นายให้นิ^^"

"งั้นหรอถ้าเธอชอบฉันก็ชอบล่ะนะ"

"นี่จะเป็นสิ่งยืนยันว่าเราสองคนรักกันนะ^^"

"อื้ม"

ภาพเก่าๆของวันวานที่เขาได้ให้ของขวัญเธอก็ไหลย้อนเข้ามาอีกครั้ง

ลืมเธอ..ไม่ลงจริงๆสินะ..ทิวา..

"เราเลิกกันเถอะ..ทิวา.."

"ท..ทำไมล่ะ..กียุล.."

"ฉัน'เบื่อ'เธอเเล้ว"

"...บ..เบื่อเเล้วงั้นหรอ.."

"ใช่ ฉันเบื่อเธอเเล้ว"

"อืม--"

'พึบ'

โธ่เว้ย!?

เเปะ

...




"สร้อยเส้นนี้...ที่เราเคยให้ทิวา..."
กียุลไม่รอช้าเขาหยิบโทรศัทพ์ไอโฟนรุ่นล่าสุดเเล้วกดไปที่เบอร์..เบอร์นึงเเต่เเล้วเขากลับนึกได้อีกว่า...

เขาเคยให้เธอเเละก็เป็นคนเกวี้ยงมันทิ้งไปเอง

มื่อรู้อย่างงั้นร่างหนาก็พุ่งตรงไปที่ริมทะเลเมดิเตอเรเนียนเผื่อบางทีสิ่งๆนั่นที่เขาเคยเกวี้ยงมาทางนี้อาจจะยังอยู่เเถวๆนี้ก็ได้
ร่างหนาไม่รอช้าเขาเริ่มวิเคราะห์ทิศทางการตกเเละเริ่มขุดหา

"มันอยู่ไหน.."
ร่างหนาที่กำลังขุดอย่างกับคนบ้าเเต่เเล้ว...

"...คุณคิมงั้นหรอ..?"
สิ้นเสียงร่างหนาถึงกับชะงักไปชั่ครู่เพราะเสียงอันเเสนหวานเเฝงความเยือกเย็นของน้ำเเข็งเอ่ยขึ้น

"มาทำอะไรเเถวๆนี้น่ะคะคุณประธานนักเรียนโนอาห์"

"ทิวา!เธอเก็บสร้อยไปเเล้วรึยัง!"

"....จะรู้ไปทำไมคะ?"

"ฉันถามเเละเธอก็มีหน้าที่ที่ต้องตอบ"

"มันหายไปเเล้วล่ะค่ะ"
ร่างบางพูดพร้อมหันหน้าไปอีกทาง

"พอฉันวิ่งมาหาตรงที่คุณปามันมาฉันหาเเทบตายก็ไม่มีล่องลอยอะไรเลยก็คงคิดว่า"มันคงจมดิ่งลงไปในทรายหรือไม่ก็ทะเล'เเล้วล่ะค่ะ"

--------------[10%]ติดตามครบ 5 คน อัพ ต่อ----------------

มาอัพต่อเเล้วจ้าาาา

"งั้นหรอ..."

"เเล้วคุณจะสนใจทำไมคะ?ในเมื่อคุณเป็นคนโยนมันทิ้งไปนะคะ?"
สองคำถามของทิวาถึงคนอื่นจะดูเมื่อเป็นคำถามธรรมดาๆเเต่สำหรับกียุล..มันเป็นคำถามที่ตอกย้ำความรู้เเละเรื่องราวในอดีตของกียุล
ตอนนี้ถ้าดูจากภายนอกกียุลคงจะดูปกติเเต่ภายในนั้นเหมือนมีเข็มเป็นร้อยทิ่มหัวใจเขาอยู่


ไม่เเปลกสินะ..ที่ฉันจะเจ็บ..ก็เธอเคยเจ็บเพราะฉันมาก่อนนิ



เมื่อมีความรัก ก็ต้องมีความสุขเเละก็ความเจ็บปวดมาด้วยเสมอ..


"ฉันเเค่อยากเอาไปให้'ไลลา'เท่านั้นเองเเตาก็ชั่งมันเถอะเดี๋ยวซื้อใหม่ก็ได้"
ร่างหนาพูดพร้อมทำท่าชิวๆเเต่ในใจจะอยากเห็นร่างบางที่เป็น'อดีตเเฟน'ของเขาได้หึงหวงเขาบ้าง
เเต่เเล้ว...

"ตามสบายค่ะเพราะเจ้าของไม่ใช่ฉันอยู่เเล้วเเละตอนนี้มันก็ ไร้ค่า สำหรับฉันเเล้วเหมือนกัน
สิ้นเสียงของร่างบาง
หัวใจของร่างหนาคล้ายจะเเตกละเอียด

"ขอตัวนะคะ"

เธอคิดจะฆ่าฉันให้ตายเลยใช่ไหม
อย่างที่ฉันเคยฆ่าเธอน่ะ..

พอร่างบางเดินออกไปร่างเล็กก็เข้ามาเเทน

"คุณกียุล..มาทำอะไรตรงนี้กับยัยทิวาคะ?"
ร่างหนาสังเกตได้ว่าร่างเล็กตรงหน้ามีอาการหึงหวงรุนเเรงเลย'โกหก'ไป

"เเค่คุยกันเฉยๆน่ะ"

"งั้นหรอคะนึกว่า'ถ่านไฟเก่า'จะติดนะคะ^^"
ดูเหมือนร่างเล็กจะเริ่มรู้ตัวเเล้วว่าร่างหนาของเขากำลังจะมารีเทิร์นกับร่างบางที่เขา'เกลียด'

"ไม่ติดหรอก เพราะยัยนั้นเป็นเเค่ 'ขอองเล่นชั่วคราว'ของฉันเท่านั้น"

"เเล้วไลลาล่ะคะของเล่นรึเปล่า?"
คำถามนี้ก็เหมือนตอกย้ำใจของกียุล..

"ไม่หรอ เธอเป็นคนรักของฉันไงล่ะ"

ของเล่นชั่วคราวที่เธอมองข้ามมันไปมันจะเดินหน้าต่อไปโดยไม่เดินถอยหลังกลับมาอีก

เช้าวันต่อมา
ณ ลานน้ำพุ

เคยมั่นใจ ว่าฉันไม่เคยหวั่นไหวเรื่องเธอ
เคยมั่นใจ ว่าลบเธอได้จากใจจริงจริง
ต่อให้บังเอิญมายืนที่เดิม ที่ที่มีเราในวันเก่าเก่า
ก็ไม่หวั่นอะไร

แต่ความจริงมันตอกย้ำ เมื่อเจอเธอ
ต้องกลายเป็นคนอ่อนแอ

เจ็บที่ยังรู้สึก เจ็บที่ยังเสียใจ เจ็บที่ยังรัก
ยังมีแต่เธอ อยากดูแลแต่เธอเรื่อยไป
เจ็บที่นานสักเท่าไร จากมั่นใจว่าเคยแข็งแรง
แต่สุดท้าย พบเธอถึงได้เข้าใจ ว่าฉันไม่เคยหยุดรักเธอ

เคยแน่ใจ ว่าฉันเป็นคนเข้มแข็งมากพอ
เคยแน่ใจ ว่าฉันทำได้อย่างนั้นจริงจริง
จะไม่มีวันที่เดินกลับไป และไม่มีทางไปเป็นอย่างเก่า
พูดไว้อยู่ในใจ

แต่ความจริงมันตอกย้ำ เมื่อเจอเธอ
ต้องกลายเป็นคนอ่อนแอ

เจ็บที่ยังรู้สึก เจ็บที่ยังเสียใจ เจ็บที่ยังรัก
ยังมีแต่เธอ อยากดูแลแต่เธอเรื่อยไป
เจ็บที่นานสักเท่าไร จากมั่นใจว่าเคยแข็งแรง
แต่สุดท้าย พบเธอถึงได้เข้าใจ ว่าฉันไม่เคยหยุดรักเธอ

เพลง : เจ็บที่ยังรู้สึก Ost. U-PRINCE Series ศิลปิน : นนท์ ธนนท์

เสียงร้องเพลงอันเเสนไพเราะเเฝงไปด้วยความเศร้า
ของทิวา
ทำให้คนบางคนที่เดินผ่านมาถึงกับต้องหยุดเดินเเละยืนฟัง

"ทิวา..."
ร่างหนาเดินเข้าไปตามเสียงอันไพเราะของร่างบาง

กึก
ร่างหนาเผลอเหยียบกิ่งไม้ทำให้ร่างบางถึงกับสะดุ้งเเละหยุดร้องกะทันหัน

"ท..ทิวา"

"..."
ทันทีที่ร่างหนาเอ่ยชื่อของร่างบาง ร่างบางก็ลุกขึ้นพร้อมกับจะเดินออกไป

"ด..เดี๋ยวสิ.."

"..."

หมับ

ร่างหนาโผเข้ากอดร่างบางจากด้านหลัง

"ขอร้องล่ะ..อย่าทำเป็นเหมือนฉันเป็นคนที่ไม่รู้จักของเธอจะได้ไหม.."

"ก็เเปลกสิคะเพราะเรา'ไม่เคยรู้จักกัน'เลยนะ
ตอนนี้ร่างหนากำลังสั่นเครือ..เพราะเธอ...ไม่เคยเย็นชาเยี่ยงนี้กับเขามาก่อน
ที่เขาบอกเลิกเธอ..ก็เพราะเขาเบื่อ..ก็จริง..เเต่วันนี้ที่เธอมายืนตรงหน้าเขา..หัวใจเขาก็เริ่มเข้าใจเเล้วว่า
   
ของเล่นชั่วคราวของเขาที่จริงก็คือคนที่เขารักหมดหัวใจเเละอยากจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม..เเต่วันนี้เขากลับจะไม่มีเเม้กระทั่งโอกาสจะเเก้ตัวเเม้กระทั่งเเค่นิดเดียวก็ไม่มี

"เธอไม่คิดจะให้โอกาสฉันซักครั้งเลยหรอ.."

"โอกาสหรอคะ...ก็ได้ค่ะ"

"จ..จริงหรอ!?"
พอร่างหนาพูดเสร็จร่างบางก็หันมาประจันหน้ากับเขา

"โอกาสนั่นก็คือ...'ออกไปจากชีวิตของฉัน'ซะนะ"

"......"
ร่างหนาเริ่มเข้าใจความรู้สึกของเธอวันนั้นมั่งเเล้ว
วันที่เขาบอกเลิกเเละพูดกับเธอไปเเบบนั้น

มันทำร้ายจิตใจเธอมากสินะ...ทิวา

"...ขอตัวก่อนนะคะ"
ทันทีที่ร่างบางพูดเสร็จก็รีบเดินออกมา

"...ขอโทษสำหรับวันนั้นนะ..ทิวา.."

ทางด้านของทิวา

"ฮึก..."

หมับ

ร่างสูงหนาของใครบางคนเข้ามากอดเธอจากด้านหลัง
"..."

"เอ๊ะ.."

"อย่าร้องไห้เลยนะวา.."

"จ..จิน..ฮึก.."
ร่างบางก็ค่อยๆหันหน้าเข้ามาหาร่างหนาสูงช้าๆ

"ร้องไห้เเล้วไม่น่ารักเลยนะ^^"

"ง..งั้นหรอ.."

"อื้ม...^^"
ร่างหนาสูงพูดพร้อมใช้มือหนาของเขามาเช็ดน้ำตาให้กับหญิงสาวที่กำลังตกอยู่ในภวังค์ของน้ำตา

-----------15%------------

มาเเล้วๆๆตามคำเรียกร้องงงงง

"จิน..."

"อย่าร้องไห้เลยร้ำตามันไม่เหมาะกับเธอนะ^^"

"อ...อืม.."

"ประกาศๆขอให้ประธานนักเรียนของลาฟลอร่าคลาสควีนกับประธานนักเรียนของโนอาห์คลาสคิงมาพบครูมารีกับผอ.ของทั้งสองรร.ด้วยนะคะ
ประกาศอีกครั้งนะคะ
ประกาศๆขอให้ประธานนักเรียนของลาฟลอร่าคลาสควีนกับประธานนักเรียนของโนอาห์คลาสคิงมาพบครูมารีกับผอ.ของทั้งสองรร.ด้วยนะคะ"

"เดี๋ยวเราไปด้วยกันนะวา"

"อื้ม^^"

เเล้วทิวากับจินก็เดินไปด้วยกัน
เเละสายตาที่จับจ้องทิวาอยู่นั้น
ก็มีน้ำใสๆที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นกับเขาได้เลยนั้นก็ไหลออกมา
"เธอทำเเบบนี้เพราะ'อยากจะเอาคืนฉัน'หรือ'คิดจะลืมฉัน'ไปเลยหรอทิวา.."

ห้องผอ.ไนติงเกล

เเอ๊ด...

"มาเเล้วค่ะ"

"มาเเล้วครับ"

ทิวากับจินพูดพลางที่เดินเข้ามาในห้อง

"อ่าวเเล้วประธานนักเรียนของโนอาห์ล่ะจ้ะไม่ได้มาด้วยกันหรอกหรอ?"

"เปล่านี่คะ"

เเอ๊ด..

"มาเเล้วครับ.."

"อ้าวหนูกียุล ทำไมทำหน้าอย่างกับว่าพึ่งร้องไห้มาล่ะจ้ะ?"

-----15.6%------
----------อีก 1 ชั่วโมงจะมาอัพใหม่นะเด้อ-----------

มาเเล้วๆๆๆขอโทษน้าพอดีไรท์ลืม//กราบนิยาย

"อ้าวหนูกียุล ทำไมทำหน้าอย่างกับว่าพึ่งร้องไห้มาล่ะจ้ะ?"

"เปล่าหรอกครับผมไม่ได้ร้องไห้มาหรอกครับ"

"งั้นหรอจ้ะงั้นมาเข้าเรื่องกันดีกว่า"

"ค่ะ/ครับ"

"พอดีครูมารีพึ่งเเจ้งมาว่าที่พักของนักเรียนโนอาห์ไม่พอน่ะจ้ะครูจึงต้องให้นักเรียนชายของโนอาห์ส่วนที่ไม่พอมาพักกับนักเรียนลาฟลอร่าคลาสควีนน่ะจ้ะ"

"ค่ะ/ครับ"

"หนูทิวา ไปประกาศด้วยนะจ้ะ"

"ค่ะ"

"เสร็จธุระเเล้วจ้ะเเยกได้เลยจ้ะ"

"ค่ะ/ครับ"


เเอ๊ด...ปัง


"นี่จินไปประกาศให้นักเรียนทั้งสองรู้กันดีกว่า"

"อ่าววานั่นมันหน้าที่ของประธานของทั้งสองรร.นะ"

"..งั้นหรอ"


"ไปกันเถอะคุณประธานนักเรียนลาฟลอร่า"
กียุลที่เงียบอยู่นานก็ได้เอ่ยขึ้น
พร้อมกับจับมือทิวาเดินออกไป

"เเล้วเดี๋ยวเจอกันนะจินไลน์มาหาฉันด้วยนะ^^"


ชิ...สนิทสนใกันจริงนะ


"เข้าใจเเล้วเดี๋ยวฉันจะไลน์ไปหานะวา"

"เคร!"

ระหว่างที่เดินไปห้องประกาศ

"เธอชอบจินงั้นหรอ..?"

"เเล้วทำไมดิฉันต้องตอบคุณด้วยคะ?"

"เธอชอบมันหรอ!!!?"

"อึก..."

กียุลที่เผลอตะหวาดใส่ทิวาก็รู้สึกตัวเพราะร่างบางตรงหน้าเขากำลังตกใจเเละใบหน้านั้น...เหมือนกำลังจะร้องไห้

พึบ..หมับ

"ฉันขอโทษนะ..ขอโทษที่ทิ้งเธอ..ขอโทษที่พูดเเบบนั้นกับเธอ..เเละขอโทษที่ทำให้สิ่งสำคัญของเธอหายไป..."
ร่างของชายหนุ่มโผเข้ากอดร่างบางอีกครั้ง
เเต่ครั้งนี้เขารู้สึกว่าร่างบางในอ้อมกอดของเขาไม่มีอาการต่อต้านเขาเลย

"คิดว่าตอนนี้ฉันควรจะรับคำขอโทษเเละให้อภัยกับสิ่งที่นายทำไหม?"

"...ฉันคิดว่าไม่"
เมื่อสิ้นเสียงร่างของชายหนุ่มที่กำลังกอดร่างบางของสาวชาวไทยอยู่นั้นก็เริ่มกอดเเน่นขึ้น..

"ก็ตามที่คุณบอกนั้นเเหละค่ะว่าฉันจะ'ไม่ให้อภัย'คุณอีกค่ะคุณ'คิม กียุล' "

-----16%------
สงสารไรท์หน่อย~~~การบ้านนี้ท่วมบ้านเเล้ว
ไรท์มาอัพได้บางครั้งน้าคงไม่ว่ากันน
ไปตามตื้อไรท์ได้ที่เพจเลยน้า
ชื่อเพจ:คลังนิยายของจียุลเเละข่าวสารเกี่ยวกับนิยาย
บายค่าาา

----

มาเเล้วๆๆ

มาเริ่มกันเลย~

"ก็ตามที่คุณบอกนั้นเเหละค่ะว่าฉันจะ'ไม่ให้อภัย'คุณอีกค่ะคุณ'คิม กียุล' "

"...ทำไมล่ะ"
ร่างหนาเมื่อได้ยินคำพูดของร่างบางถึงกับสั่นเครือ

"ก็คำพูดของคุณเมื่อตอนนั้นมัน'ได้ฆ่า'ฉันเเละฉันในตอนนั้นก็ตายไปเเล้วด้วยค่ะ"

"ยัยทิวา!!"
สิ้นเสียงใสๆ
ร่างบางเเละร่างหนาก็หันมาทางร่างเล็กทันที

"ล..ไลลา"

"..ว่าไงคะคุณไลลา บลองชาร์ค"
ร่างเล็กเดินเข้ามาหาร่างบางด้วยสีหน้าโกรธมาก

เพี๊ย!!

รอยเเดงขิงมือเรียวเล็กปรากฏที่เเก้มเนียนใสด้านซ้ายของร่างบาง

"ทิวา!?"
ร่างบางหยุดการกระทำทุกอย่างลงเเละมองร่างเล็กด้วยสีหน้าโกรธปนเเค้น

"หึ..เป็นเเค่ของเล่นเก่าๆริอาจจะมายกตัวเป็นคนรักของคนที่มีเจ้าของเเล้วสมกับเป็นสันดานของผู้หญิงชั้นต่ำๆจริง..โง่เเล้วอวดฉลาดอ้างสิทธิประธานนักเรียนคิดว่าใครเขายกย่องกันยัยผู้หญิงสกปรกทั้งร่างกายเเละจิตใจอย่างเธอไม่คู่ควรกับฐานะประธานนักเรียนเอาซะเลยนะ"

"พอเเล้วไลลา!!?"

"คุณกียุลอย่ามายุ่ง!!"

ผลัก! ตุบ!

"ไลลา.."
ไลลาผลักกียุลออกอย่างไม่ใยดี

"รักมันมากใช่ไหม"

"..."
ไลลาพูดพร้อมมองทั้งสองคนไปด้วย

"ไลลาเลือกคบคนผิดจริงๆสันดานเดียวกันเลย.."

เพี๊ย!

"เธอไม่มีสิมาต่อว่าฉันทั้งๆที่เป็นเเค่ลูกของคนใช้ที่ยกตัวขึ้นมาเป็นภรรยาคนที่2ของตระกูลบลองค์ชาร์คเเท้ๆใครกันเเน่ที่เป็นคนชั้นต่ำเเละยังใช้สันดานต่ำๆที่นี่อีก ไม่สมกับเป็นนักเรียนของลาฟลอร่าเลยนะ ที่จริงน่ะสันดานเเบบเธอควรอยู่ในคุกด้วยซ้ำ ยัยฆาตกร"

"อึก.."
สิ้นเสียงของร่างบางร่างเล็กถึงกับสะอึกทันที

"ยัยฆาตกร..?"

"ใช่ ลูกสาวผู้ที่ฆ่าพ่อของตนเองได้ลงคอเเละไม่ได้ร้องไห้ซักหยดในงานศพของพ่อไง!"

"อึก..."

"กรี๊ด!!!นังทิวา!!!"

เพี๊ยๆ!

ร่างเล็กพุ่งเข้าไปตบร่างบางอย่างเเค้นเคือง

"ไลลาหยุดนะ!!"


เพี๊ย!!!


หน้าของร่างเล็กถึงกับถูกฉุดไปตามเเรงเลยทีเดียวเเค่ครั้งเดียวของร่างบางก็ทำให้ร่างเล็กถึงกับจะล้มลง

"เพราะอย่างงี้ไงเธอถึงไม่มีเพื่อน สันดานเเบบนี้ใครเข้าจะชอบกัน หึ"
สิ้นเสียงร่างบางตรงหน้าก็หันหลังเเละเดินจากไป

"..."
ร่างหนาถึงกับชะงักกับการกระทำของร่างบางทันที

เธอเปลี่ยนไปขนาดนี้เลยหรอ..ทั้งๆที่ตอนนั้นโดนไลลาว่านิดหน่อยก็ร้องไห้เเล้วเเละ...

ร่างหนาที่กำลังนึกเรื่องราวเก่าๆถึงกับหยุด...


--อดีตของทิวาเเละกียุล--

"คุณทิวาทำเเบบนั้นไม่ได้นะคะ!"

"..ฮึก..เเง"

"เเย่เเล้วน่ออาทิวาร้องไห้"

ตึกๆๆๆปัง

เสียงประตูของห้องคหกรมมดังสนั่นเหล่านักเรียนหญิงถึงกับพะงักไปกันเลยทีเดียว

"ฮึก..ฮึก.."

"อ้าวทิวาเป็นอะไ---"
ร่างบางโผเข้ากอดร่างหนาเเน่น

"ฮึก..ฮึก..ฮือ.."

"ไม่เป็นไรน้าทิวาหยุดร้องเถอะน้า"

--จบอดีตของทิวาเเละกียุล--

"ต้องไปขอโทษทิวา"
สิ้นเสียงร่างหาก็รวบรวมเเรงเเละลุกขึ้นวิ่งไปทางที่ร่างบางเดินไปทันที

ด้านทิวา

"ฮึก...ฮือ"

"อ้าววา---"


พึบ


ร่างบางโผเข้ากอดร่างหนาสูงเเน่น

"เอ๋??"

"จิน..ขอกอดเเบบนี้เเปปนึงนะ"

"อืม.."
ร่างหนาสูงเห็นร่างบางในอ้อมกอดร้องไห้จึงกอดตอบเเล้วลูบหัวเเละบอกว่า

"ไม่เป็นไรน้าอย่าร้องไห้เลยน้าวา"
"ทิวา--!"
ร่างหนาที่วิ่งกะหืดกระหอบมาหาทิวาถึงกับไม่มีเสียงจะเรียก


การที่เห็นคนที่เรารักกอดกับคนอื่นที่ไม่ใช่เรามันเจ็บเเบบนี้เอง..


----16.9----
เดี่ยวมาอัพใหม่น้าาารอก่อนน้าเด้อออออ

---
มาเเล้วๆๆ

มาต่อกันเลยน้า
---

ห้องสภาประธานนักเรียน

เเอ๊ด..ปัง

"..."


เจ็บ...ฉันเจ็บพอกับที่เคยทำกับเธอรึยัง..

-อดีต-

ก่อนรร.เจ้าชายโนอาห์จะกลับ
"คุณกียุลไลลาอยากกินนั่นน่ะ~~"

"ได้สิ"

"เย้ขอบคุณนะคะ"
ร่างเล็กโผเข้ากอดร่างหนาตรงหน้า

"เอ๊ะ!?"

"^^"

"^^"

ทั้งสองยิ้มให้กัน  กอดกัน

ติ๋ง..

"ฉันเป็นเเค่ส่วนเกินในชีวิตเขา..เเค่ของเล่นที่เขาเบื่อเเล้วเเละก็ทิ้งไป..ชาตินี้ฉันจะไม่ยุ่งกับคนที่ชื่อว่า'คิม กียุล'อีก"

ทิวางั้นหรอ..เเปลว่าที่มาเพราะจะดูฉันงั้นหรอ หึ

จุ๊บ

"เอ๊ะ..0//^//0"

"^^"

"ผมรักคุณนะไลลา"

"ค่ะ"

"เราไปกันเถอะ--.."

ตึกๆ

เสียงฝีเท้าที่วิ่งออกไปเป็นสัญญาณว่าเธอกำลังวิ่งออกจากชีวิตใครบ้างคนไปโดย..ไม่ถอยหลังกับมาเเล้ว

17%
เดี๋ยวพรุ่งนี้สายๆมาต่อนะ
---
มาเเล้วจ้าาาา
วันนี้มาต่อให้อีก0.2%นะจ้ะ

---ยังอยู่ช่วงอดีตก่อนรร.เจ้าชายโนอาห์จะกลับน้า---

วันต่อมา

วันที่รร.เจ้าชายโนอาห์จะกลับ

ปู้นๆ

"กียุลเราขึ้นเรือกันเถอะ"
เสียงชายหัวไฟพูด
"เดี๋ยวสิ..รอก่อนได้ไหม.."
ดวงตาสีครามกำลังจ้องมองเหล่านักเรียนของลาฟลอร่าเพื่อที่จะหาทิวาเเต่ก็ไม่เจอทิวาเจอเเต่ไลลาที่กำลังโบกมือลาด้วยสีหน้ายิ้มเเย้ม



ไม่มาสินะ..



ร่างหนาเริ่มรู้สึกโหว่งเหว่งอย่างเห็นได้ชัด
ปกติก่อนกลับร่างหนาจะเห็นรอยยิ้มของเธอก่อนกลับเสมอเเต่เหมือนครั้งนี้ร่างหนาทำร้ายจิตใจเธอไปเเล้ว คงจะไม่มีสิทธิที่จะเห็นรอยยิ้มของเธออีกเเล้ว

"โชคดีนะเจ้าคะคุณคริสโตเฟอร์^^"

"คร้าบบยูริจัง"

"เดินทางดีๆนะย๊ะระวังจะเห็นจานบินจนพลัดตกจากเรือนะย๊ะ"

"คร้าบบบคุณนาซิสซ่า~~"

"โชคดีน่ออาฮอรัส"

"ขอรับคุณเหมยฮัว"

"ไปดีมาดีนะอเล็กเซ"

"คร้าบคุณโรซารี่"

"โชคดีนะคะคุณกียุลอย่าลืมเเชทกับไลลาทุกวันด้วยนะคะไลลาคิดถึงคะ^^"
พอไลลาพูดจบสาวๆทั้งสี่หรือพวกเพื่อนของทิวาก็เริ่มปริตัวออกห่างกียุล

"อืม"

ปู้นๆ


เเล้วรร.เจ้าชายโนอาห์ก็ออกเดินทางออกไปจากรร.เจ้าหญิงลาฟลอร่า

ณ บนเรือโนอาห์

ทิวา...
กียุลหยิบรูปขึ้นมาดู รอยยิ้มของสาวน้อยตาสีทับทิมอันสดใสเเวววา


17.2%
เสาร์อาทิตย์ไรท์ไม่ค่อยว่างเลยต้องจัดการกับการบ้านทั้งหมดถ้าว่างๆไรท์จะมาอัพน้าาารอก่อนนะเด้อ

-----
มาเเล้วๆ
----
--ปัจจุบัน--

[ประกาศๆขอให้นักเรียนที่ถูกคัดเลือกมารายงานตัวที่หอประชุมด้วยนะคะ]

หอประชุม
ทิวา-กียุล
โรซารี่-อเล็กเซ
ยูริ-คริสโตเฟอร์
นาซิสซ่า-ดันเต้
เหมยฮัว-ฮอรัส
ไลลา-ฮยองจิน

"เราได้จับคู่บัดดี้กันเเล้วนะคะ"

ตอนนี้พอจะมีโอกาศที่จะขอโทษอยู่

"ครูมารีคะ หนูขอเปลี่ยนคู่บัดดี้ได้ไหมคะ?"

ม..ไม่นะ..ไม่นะทิวาอย่านะ..

"ทำไมถึงอยากเปลี่ยนคู่คะควีนเลดี้ทิวา"

"หนูเกลียดขี้หน้าเขาค่ะ"

โดนเกลียดเเล้วสินะ..โอกาศพอจะยังมีให้ไหม..
---
17.2 [1/2]
---
รอเเปปนะเดี๋ยวมาต่อให้น้า

-----
มาเเล้วจร้าาาา

สุดท้ายทิวาก็ต้องยอมครูมารีเเละให้กียุลอยู่ร่วมห้องด้วย

ห้องทิวา&กียุล

เเอ๊ด..ปัง


พรึบ

"ขอโทษนะ.."
ร่างหนาโผเข้ากอดร่างบางจากด้านหลัง

"..."

"เธอจะไม่ตอบฉันเลยหรอ.."

".."
"นี่.."

"..."

"นี่ทิวา---"


เพี๊ย


ร่างบางตัดสินใจสลัดตัวจากร่างหนาอย่างสุดเเรงจนหลุดมาได้เเละก็ตบหน้าตนเองหนึ่งครั้ง

"เธอทำอะไรน่ะ!!"

"ฉันไม่ใช่คนงี่เง่าที่จะเชื่อคำพูดเพียงลมปากของคนเเบบนายได้หรอก"

"ท..ทำไมเธอ"

"หึ..ฉันผิดสินะ.."ร่างบางพูดพลางก้มหน้า
"ไม่เธอไม่ผิดซักหน่อยนะ---"

"ฉันผิดเอง!!! ผิดที่รักคนเเบบนาย!!  ผิดที่ทำทุกอย่างให้นายเเต่กลับไม่ได้สิ่งที่อยากได้มาตลอด!!!  ฉันผิดที่เข้าใกล้นาย!!!!  ฉันผิดที่คิดชอบนาย!!!! เเละฉันก็ผิดหวังที่มี่เพื่อนเลวๆอย่างนาย!!! ได้ยินไหมกียุล!!! ฉันเป็นคนผิดเอง--!"

พรึบ


"เธอไม่ผิดหรอก..ฉันขอโทษ...ขอโทษที่ทำให้เธอเจ็บ...ขอโทษที่ทำให้เธอร้องไห้...เเละขอโทษที่ดูเเละเธอไม่ดี..."

"ฮึก..."

17.4%

----

มาเเล้วจ้าาาา

----
            "ให้โอกาสฉันอีกครั้งได้ไหม..."
            
           "อ...โอกาสงั้นหรอ...."
           
          "ใช่..ฉันขอโอกาสอีกซักครั้งได้ไหม..."
           
         "กียุล...."ร่างบางหันมาสบตากับร่างสูงที่กำลังโอบกอดร่างบางอยู่
          
        "คุณไม่คิดบ้างหรอว่าโอกาศมันหมดไปเเล้วน่ะค่ะคุณคิม..?"
         
       "งั้นหรอโอกาสมันหมดไปเเล้วจริงๆหรอ?"
ร่างหนาพูดพร้อมมีเล่ห์ในบางอย่าง ที่หญิงสาวตรงหน้าอดที่จะสงสัยไม่ได้

ถ้าเธอถามไปเขาจะคิดยังไง?

ถ้าเธอพูดอะไรออกไปเขาจะคิดว่าเธอให้โอกาสเขาหรอ?

เเต่ถ้าเธอยอมให้โอกาสล่ะก็เขาก็จะไม่ทำให้เธอเสียใจอีกเเล้ว...


          "เเต่ยังไงก็รู้ผลอยู่ดีว่า ถ้าเธอให้โอกาสเขาอาจจะละเลยเธอไปอีก หัวใจที่เเตกสลายไปครั้งนึงเเล้วกับคนตรงนี้ ถ้าเธอให้โอกาสเขาเท่ากับเธอกำลังเสี่ยงในสิ่งที่อาจจะไม่เป็นจริง เสี่ยงที่เขาจะทิ้งเธออีก เสี่ยงหลายๆอย่างที่อยู่รอบกายของคนตรงนี้"

            เเละ..




           ถ้าเขาย้อนกลับไปในอดีตได้เขาจะไม่ทำให้เธอเจ็บเเน่ๆเเละจะไม่ทำให้เธอต้องเสียใจเเล้วร้องไห้อีกเเน่ๆ...ถ้าเธอยอมให้โอกาส ให้เขาได้เเก้ตัว ให้เขาได้ปรับปรุงตัวใหม่ เเละให้เขาได้ดูเเลหังใจของเธอไปตลอดชีวิตนี้....

        "ขอโอกาสให้เเก้ตัวหน่อยเถอะนะ  ขอร้องล่ะ..."ร่างหนาพูดพลางกำชับเเขนเเรียวหนาของเขาที่กำลังโอบกอดร่างบางไว้นั้นให้เเน่นขึ้น

       "ก็ได้ค่ะ ฉันจะให้โอกาสคุณอีกครั้งค่ะ"

           ร่างบางพูดพลางพยายามเเกะมือของร่างหนา
           ออกจากร่างกายชั้นนอกของเธอ

        "จริงหรอ!?"

ร่างหนายิ้มร่าเมื่อได้โอกาสที่จะได้คืนดีกลับร่างเล็ก
โอกาสที่เขารอมานาน ความพยายามของเขาเป็นผลสำเร็จซักที

            เเต่...

                    เขาไม่เหนื่อยหรอก เพราะว่าเขาเองก็รู้ดีว่า เมื่อก่อนนั้นเธอก็เคยวิ่งตามเขา เธออาจจะเหนื่อยกว่าเขาด้วยซ้ำไป  เธอเหนื่อยกว่าเขาเป็นพันเท่า เเละเธอก็หยุดวิ่งกลางทางเเต่ไม่ได้คิดจะเดินกลับไปที่เก่า เเต่มุ่งหน้าไปยังอีกทางที่เป็นคละกับเขาต่างหากล่ะ

 
        "โอกาสของคุณมีเเค่ครั้งเดียวนะ"


ร่างบางเน้นคำว่าครั้งเดียวพร้อมชูนิ้วขึ้นมาเป็นเลข 1 นิ้วชี้ที่เรียวเล็กสวยงามดั่งเจ้าของ


        ''หาสร้อยที่คุณเกวี้ยงมันทิ้งไปเมื่อ 1 ปีก่อนให้เจอเเล้วชั้นจะไม่เกลียดนายเลยล่ะคุณคิม"

                                                     19%


มาต่อเเล้วจ้าาาา


สร้อยเส้นนั้น...


คือโอกาสสุดท้ายของเรา..เราต้องหามันไม่ให้เจอ..




ติ้ง..

สร้อยอันนี้เป็นของใครนะ...เขาใจร้ายจริงนะ ทิ้งสิ่งเเบบนี้ได้ลง...จะมอบให้วาดีไหมนะ..วาจะดีใจไหมนะ...

                                                1 ปีก่อน..

เเชะๆ 

เสียงกดรัวๆของชัตเตอร์กล้องของใครบางคนดังขึ้น

                                            รูปภาพที่เกี่ยวข้อง

        "ทะเลเมดิเตอเรเนียนนี่สวยงามจังเลยนะ"

เสียงของชายหนุ่มคนนึงดังขึ้น พร้อมเพ่ง มองไปที่ท้องทะเลอันกว้างใหญ่ขอเมดิเตอเรเนียน

พรึบ...
ติ้ง..


"อ...อะไรน่ะ?"

ร่างสูงช้อนตามองสิ่งที่ตกกระทบกับเม็ดทรายสีเหลืองขาววิ้งวับ

"ส..สร้อยของใครน่ะ สวยจัง.."

ร่
างสูงถือวิสาสะหยิบมันขึ้นมาดู


สวยงามดังเพชรเเห่งท้องทะเลลึก ชั่งงดงามดั่งน้ำตาของท้องทะเล เเละพระอาทิตย์อันเปี่ยมไปด้วยความเร่าร้อน ผสมกันไป

เเละตอนนี้เขาสัมผัสได้ว่า...





คนที่เป็นเจ้าของมันกำลังร้องไห้ โศกเศร้าเสียใจกับเรื่องของ....


การนอกใจ..


19.5 %

--------------------------------[มาต่อตามคำเรียกร้องเเล้วจ้าาาาา]---------------------------------------


ไม่ใช่ว่าเธอไม่เคยคิดจะให้โอกาศกับเขา....เธออยากเเค่อยากรู้...อยากรู้ว่าถ้าทำเเบบนี้เขาจะยังมาตามตื้อเธออยู่ไหม...เเละตอนนี้เธอก็รู้เเล้ว...

เขารักเธอ...เเม้ว่าเราทั้งคู่อาจจะไปกันไม่ได้...

"จิน.."เสียงใสเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบของทั้งคู่ที่กำลังเดินทางไปยังห้องสภานักเรียนของโนอาห์

"อะไรหรอวา?"

"จินว่าฉันควรจะทำยังไงดี"

"เรื่องอะไรล่ะวา"

เมื่อจินพูดจบทิวาก็หยุดเดินทันทีเเล้วหมุนตัวมาหาจินด้วยใบหน้าที่เริ่มมีหยดน้ำใสๆตรงหางตาสวยทั้งคู่

ก็ไม่รู้ตัวเองร้องไห้เพราะอะไรเเต่มันกลับห้ามหยดน้ำตาให้มันไม่ไหลออกมาไม่ได้

"วาเธอเป็นอะไร!เธอร้องไห้ทำไม!ใครทำอะไรเธอบอกฉันมาเดี๋ยวฉันไปต่อยมันให้!!!"จินเมื่อเห็นว่าทิวาร้องไห้ก็รีบซักถามร่างบางทันที เเต่ผลที่ได้ก็คือทิวาไม่ตอบอะไรเขาเลยเอาเเต่ร้องไห้ท่าเดียวจนจินไม่รู้จะทำยังไงจึงดึงร่างบางให้าอยู่ในอ้อมเเขนเเละพูดปลอิบเธอพร้อมลูบหลังเพื่อเป็นการปลอบโลมไป

"ฉันควรทำยังไงดีฮึก..."

"ไม่เป็นไรค่อยๆคิดนะวา ทุกปัญหามันมีทางเเก้เสมอนะวา ไม่ต้องร้องไห้ มันไม่ได้ทำให้ทุกอย่างมันดีขึ้นหรอกนะ"

"จิน..."

"หืม?"

"ขอบคุณนะจิน ที่อยู่ข้างเราน่ะ"

"เเละให้ผมเป้นคนที่อยู่ข้างวาตลอดไปได้มั้ยวา?"

--------------------21%----------------




ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Mirage Miracle จากทั้งหมด 10 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

45 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 15:08

    หายไปเลย;-;;;

    #45
    0
  2. วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:04
    รอค่ะรอๆๆ
    #44
    0
  3. วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 21:33

    เนื้อเรื่องสนุกมากๆ รอนะคะ^^

    #43
    0
  4. วันที่ 10 กรกฎาคม 2561 / 17:25

    รออยู่น้า

    #42
    0
  5. #41 พระเจ้า;Joke (@ccreammy2006) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2560 / 20:52
    รอวนไปค่ะ#ต่อเถอะน้า
    #41
    0
  6. วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 22:39
    รออีก.....
    #40
    0
  7. #39 เมียพี่แท
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 19:47
    อ๊ากกกกกก ฟรินนนนนนนน/////
    #39
    0
  8. วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 21:46
    ต่อเถอะขอร้องงงงงงง~~~~
    #38
    0
  9. วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 19:08
    ร้องไห้รัวๆๆเลยค่ะ
    #37
    0
  10. #36 ผักกาด
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 22:39
    แล้วกียุลจะได้เป็นพระเอกมั้ยเนี่ย!!! เชียร์กียุลๆๆๆๆ
    #36
    0
  11. #35 ผักกาด
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 22:39
    แล้วกียุลจะได้เป็นพระเอกมั้ยเนี่ย!!! เชียร์กียุลๆๆๆๆ
    #35
    0
  12. #34 Drak dream (@-wave-) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 10:00
    ต่อเร็วๆนะ!!!?
    คือซึ้งมากอ่ะ เกือบร้องไหเลย
    สู้ๆนะไรต์
    #34
    0
  13. วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 11:54
    ตกลงใครเป็นพระเอก!?
    กียุล!?
    จิน!?
    ใครกันแน่!?
    #33
    0
  14. #32 Tk_lovely
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:32
    อัพไวๆนะคะะะะ
    #32
    0
  15. วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:19
    อัพเร็วๆนะค้าาาา~
    #31
    0
  16. #30 แมวสีชมพู
    วันที่ 14 มกราคม 2560 / 18:21
    สู้ๆนะค่ะ
    #30
    1
  17. วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 19:23
    อยากอ่านนนนนโมเอะอยากอ่านเเย้วง่ะมาต่อหน่อยสิ
    #29
    0
  18. #28 Miu Ayuko (@phatsa) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2559 / 14:49
    เมื่อไหร่จะมาอ่าาาาา อ่านวนไปหลายรอบเเล้วน้า
    #28
    0
  19. #27 Miu Ayuko (@phatsa) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 20:10
    ต่อเถอะนะคะ สนุกเกินปายยย จีจี
    #27
    0
  20. วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 08:43
    สู้ๆค่ะ มาต่อเร็วๆน้าา
    #26
    0
  21. วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 18:44
    ไรต์โมเอะจะอ่านแล้วๆอัพเร็วๆสิ

    ปล.ไม่อัพไม่ติดตาม
    #25
    0
  22. วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 18:44
    ไรต์โมเอะจะอ่านแล้วๆอัพเร็วๆสิ

    ปล.ไม่อัพไม่ติดตาม
    #24
    0
  23. วันที่ 22 พฤศจิกายน 2559 / 17:18
    การบ้านเราก็ยังไม่เสร็จเหมือนกันค่ะ จะรอนะค่ะ^^
    #23
    0
  24. #22 คนใหม่
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2559 / 21:42
    ที่เจ๊อัพไม่ได้เพราะไม่ใช้นิยาย100000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000 เรื่อง

    #22
    0
  25. วันที่ 19 พฤศจิกายน 2559 / 09:56
    อัพเร็วๆนะค้าาา สนุกมากเลยคะ
    #21
    1