คุณชอบหน้าอ่านนิยายแบบใหม่มั้ย
ช่วยบอกเราหน่อย
คัดลอกลิงก์เเล้ว
เรื่องสั้น : ฟรีสไตล์ > แฟนตาซี

ฟิค เมมฟิสโต พรสาปซาตาน : ปฐมบทแห่งบาปกำเนิด

โดย Sweet-novel

เมื่อแท้จริงแล้วซาตานเป็นเพียงเด็กสาวผู้งามงดเท่านั้น แต่อย่างซาตานน่ะรึจะเคยมีความรัก? ใครว่าซาตานไม่เคยผูกพันกับใคร...รักแรกของเธอในยุคสมัยปฐมกาล รักแรก...ที่กลายเป็นความเกลียดชังมวลมนุษยชาติ...


ยอดวิวรวม

971

ยอดวิวเดือนนี้

2

ยอดวิวรวม


971

ความคิดเห็น


10

คนติดตาม


44
จำนวนโหวต : 0

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

“But of the tree of the knowledge of good and evil, thou shalt not eat of it: for in the day that thou eatest thereof thou shalt surely die.”

 

(Genesis 2 : 17)




 

ใครว่าซาตานล่อลวงมนุษย์ให้ลิ้มลองผลไม้แห่งความรู้ดีรู้ชั่ว? เปล่าเลยแท้จริงแล้วมนุษย์เองต่างหากที่เป็นฝ่ายก้าวเข้ามาหาซาตานเอง

 

ใครเล่าจะคิดว่าซาตานเป็นเพียง เด็กสาว’ …ใครเล่าจะคิดว่าซาตานไม่เคยโกหก?

เมมฟิสโตซาตานในร่างเด็กสาวผู้เปี่ยมไปด้วยสติปัญญาและความงามอันพร้อมสรรพเบื่อหน่ายเต็มทนกับความเชื่อผิดๆ ของเหล่ามนุษย์ ทั้ง การสร้างโลก บาปกำเนิด และ ความเชื่อว่าคำพูดซาตานเชื่อใจไม่ได้ จนกระทั่งลงมือเขียน บันทึกซาตานเพื่อแก้ไขความเชื่อผิดๆ เหล่านั้น

ผลไม้แห่งความรู้ดีรู้ชั่วที่ อาดัมและ เอวาได้ลิ้มลองนำความบาปมาสู่ทายาทของตนในรุ่นหลัง การทำทุกวิถีทางเพื่อให้ตัวเองพ้นความผิดโดยการใส่ร้ายซาตานแต่ก็นำมาซึ่งผลลัพธ์ที่ไม่ดีขึ้นแม้แต่น้อย

ความรักที่ไม่ควรจะเกิดขึ้นและไม่มีทางสมหวัง แปรเปลี่ยนกลายเป็น ความแค้นฝังอยู่ภายในใจตลอดมา และยิ่งเพิ่มพูนมากขึ้นเรื่อยๆ

คนที่ซาตานรักนั้นก็คือ

 

…………………………………………..

 

- CREDIT -

 

PUNICA PUBLISHING , REJET

 

- ORIGINAL STORY -

 

YAHREA

 

- ILLUSTRATION -

 

CLASSIC TIME , DIABOLIK LOVERS LOST EDEN

 

…………………………………………..

 

 
สวัสดีค่า~ วันนี้ Sweet-novel มาในแนวแฟนฟิคค่า ซึ่งเรื่องนี้จะมีซาตานโลลิอย่าง เมมฟิสโต เฟเรส เป็นตัวหลักค่า ซึ่งรูปแบบการเขียนก็จะคล้ายกับไดอารีของเมมฟิสโตในท้ายเล่มคอมมิกหรือที่เรียกว่า บันทึกซาตาน นั่นเองค่ะ ซึ่งเรื่องนี้อ้างอิงจากพระคัมภีร์ไบเบิลเป็นส่วนมากนะคะ แต่เรื่องรักๆ ใคร่ๆ นี่เติมเองค่ะไม่มีในพระคัมภีร์ ถถถถ
ยังไงก็สามารถติดตาม เมมฟิสโต พรสาปซาตาน ของพูนิก้า สำนักพิมพ์ได้นะคะ เล่ม 3 ออกนานแล้วน้า ไหนจะมีสารานุกรมสีดำอีกด้วย








แล้วก็...ขอให้สนุกกับการอ่านนะคะ~


 

6/1/2017
 

 
 
o w e n tm.

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 7 มิ.ย. 60 / 16:43

บันทึกเป็น Favorite


บันทึกซาตาน

Mephistopheles

 

 

 

 

ฤดูใบไม้ผลิ

ปี 2007

 

 

 

 

ข้าพเจ้าเชื่อในพระเจ้า พระบิดาผู้ทรงสรรพานุภาพ ทรงเนรมิตฟ้าดิน

 

เหล่ามนุษย์ในปัจจุบันมักสวดด้วยบท ข้าพเจ้าเชื่อนี้ ซึ่งวันนี้ข้าก็จะมาเล่าเรื่องย้อนไปถึงการสร้างโลกและ บาปกำเนิดให้มนุษย์อย่างท่านได้ทราบทั่วกัน หวังว่าคงไม่น่าเบื่อจนหลับไปเสียก่อนนะ

อ้อข้าขออภัยที่เสียมารยาท ข้านั้นมีนามว่าเมมฟิสโต เฟเรส ท่านเรียกข้าว่าเมมฟิสโตก็ได้ แต่แน่นอนนั่นเป็นแค่นามแฝงข้าไม่ใช่ซาตานในคราบบุรุษรูปงามอย่างที่ท่านคิดหรอกนะ ร่างจำแลงข้าเป็นเพียงเด็กสาวในวัย 11 ปีเท่านั้น ข้าเกิดมาในความสมบูรณ์แบบทั้งสติปัญญาและความงามอันพร้อมสรรพ

ข้าจะเล่าทุกอย่างเท่าที่ข้าอยากจะเล่าน่ะนะบางทีท่านอาจไม่เข้าใจในบางจุดเพราะภาษาของข้าเข้าใจยากเกินไป รึเพราะท่านเป็นมนุษย์ผู้โง่เขลาอย่างที่ข้าชอบพูดประจำ คิกคิก

ข้านั้นมีอายุพอๆ กับแผ่นดินโลกที่ท่านกำลังอาศัยอยู่รึอาจจะยาวนานกว่านั้นก็ได้นะ แต่ข้าขอบอกไว้ก่อนว่านี่ไม่ใช่การสารภาพบาปเพราะข้าไม่ได้ทำบาปอะไรเลย ข้านั้นปราศจากบาปไม่เหมือนมนุษย์อย่างท่านหรอกที่ทำบาปราวกับมันคือกิจวัตรประจำวัน

 

ข้าไม่เคยกล่าวคำโกหก ข้ายังไม่ได้ทำอะไรทั้งสิ้น ข้าเพียงแสดงความจริงให้มนุษย์ได้รับรู้เกี่ยวกับผลไม้แห่งความรู้ดีรู้ชั่วก็เท่านั้นแต่มนุษย์ก็ยังตราหน้าว่าข้าเป็นดั่งอสรพิษที่มีลิ้นสองแฉก เหมือนวาจาซึ่งเชื่อถือไม่ได้ แต่ข้าไม่ได้เป็นเช่นนั้นการโกหกหลอกลวงนั้นเป็นสิ่งที่ข้าเกลียดอย่างมาก มันเป็นสัญลักษณ์ของผู้ไร้ศักดิ์ศรี และข้าไม่ได้เป็นเช่นนั้น

 

เอ้อข้าก็พาท่านนอกเรื่องมาเสียนานได้เวลาเข้าเรื่องกันเสียที บันทึกครั้งนี้ไม่ใช่บันทึกที่ถูกเขียนในช่วงเวลานั้นๆ เหมือนกับบันทึกที่ผ่านมาหรอก แค่จู่ๆ ข้าเกิดนึกอยากเขียนมันขึ้นมาก็เท่านั้นแม้ว่าท่านจะไม่เคยตอบบันทึกข้าสักหนเลยก็ตามที เอาล่ะข้าจะเริ่มเล่าแล้วนะ

 

 

 

ย้อนกลับไปในสมัยปฐมกาล สมัยที่พระบิดาหรือพระเจ้าที่ท่านเรียกกันนั่นแหละได้ทรงสร้างเอกภพ จักรวาล และโลกใบนี้ขึ้นมา ภายในโลกยังคงว่างเปล่าไร้ซึ่งสิ่งใด โลกยังคงมืดมิดไร้ซึ่งแสงสว่าง ในวันแรกพระบิดาทรงแยกแสงสว่างออกจากความมืดมิด เรียกว่า วัน และ คืน ท่านคงทราบดีว่าตามที่ท่านได้รับรู้มาว่าพระเจ้าสร้างโลกภายใน 6 วันและให้วันที่ 7 หรือวันอาทิตย์เป็นวันบริสุทธิ์ แต่นั่นไม่จริงเลย… 6 วันนั้นน่ะไม่ใช่ 24 ชั่วโมงอย่างที่มนุษย์เข้าใจกัน แต่เป็นหลายสหัสวรรษต่างหาก

นานวันเข้า ข้าก็ได้แต่เฝ้าดูพระบิดาสร้างโลกไปนั่นแล จนในที่สุดข้าซึ่งมีทัณฑ์บาปอยู่ก่อนแล้วคือการยกกองทัพสู้กับพระผู้เป็นเจ้าข้าจึงถูกขับไล่ออกจากสวรรค์ลงมาอยู่ใต้พิภพ ข้าจึงนึกสนุกเปลี่ยนมันให้กลายเป็นใต้พิภพที่ร้อนรุ่มและทรมานที่ท่านเรียกกันว่านรกอย่างไรเล่า ตอนนั้นข้าก็ไม่นึกหรอกนะว่านรกที่ข้าสร้างไว้จะกลายเป็นที่รับวิญญาณเปื้อนมลทินของมนุษย์เสียได้ มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่ชั้นต่ำและสกปรกนักโดยเฉพาะมนุษย์เพศชาย ตัวข้าในตอนนี้ล่ะรังเกียจจริงๆ

 

จนกระทั่งวันหนึ่งวันที่พระเจ้าได้สร้างมนุษย์ขึ้นมาเป็นคนแรกจากการปั้นผงคลีดินและประทานลมปราณแห่งชีวิตให้ทางจมูกของเขา มนุษย์ชายคนนั้นมีนามว่า อาดัมตอนนั้นข้ายังไม่มีอคติต่อมนุษย์สักนิดเดียว ข้าได้แต่เฝ้ามองของเล่นชิ้นใหม่นี้อย่างใคร่รู้เท่านั้น มนุษย์ทำอะไรได้บ้าง? จะเหมือนกับพวกเราเทวดาบนสวรรค์รึไม่อ๊ะข้าลืมไป ตอนนี้ข้าไม่ใช่หัวหน้าเทวดาคณะเครูบแล้วนี่นะ เป็นเพียงซาตานที่ถูกเกลียดชังเท่านั้น

พระเจ้าได้ทรงเรียกสวนสวรรค์นี้ว่า เอเดนแต่ถึงกระนั้นก็ยังทรงสร้างสวนเล็กๆ ไว้ทางทิศตะวันออกของเอเดนนี้เพื่อให้อาดัมพักอาศัย โดยกลางสวนเอเดนนี้ได้มี ผลไม้แห่งความรู้ดีรู้ชั่วอยู่ ซึ่งภายหลังมนุษย์ก็มักเรียกมันว่าผลไม้ต้องห้ามทั้งที่มันไม่ใช่ชื่อจริง

 

บรรดาต้นไม้ทุกอย่างในสวนเจ้ากินได้ทั้งหมด แต่ต้นไม้แห่งความรู้ดีและรู้ชั่วเจ้าอย่ากินผลจากต้นนั้นเป็นอันขาด เพราะว่าเจ้ากินในวันใด เจ้าจะตายแน่ในวันนั้น

 

นั่นเป็นคำสั่งเด็ดขาดที่พระบิดาได้ทรงตรัสกับอาดัม หึหึ ณ เวลานั้นข้ารู้แจ้งในทันทีว่าเพราะเหตุใดพระองค์จึงสั่งห้าม ท่านมีความเห็นว่าอย่างไรเล่า? ข้าจะให้เวลาท่านคิดสักประเดี๋ยวก็แล้วกัน

 

แต่ละวันข้าเฝ้ามองอาดัมไม่ให้คลาดสายตา ดูๆ ไปเขาก็รูปงามในระดับหนึ่งเลยล่ะ แต่อยู่คนเดียวท่ามกลางสรรพสัตว์แบบนั้นไม่เหงาแย่รึ? ข้าอยากจะรู้จักมนุษย์ให้มากกว่านี้ ไม่สิข้าอยากรู้จักตัวตนของเขามากกว่านี้

ข้าตัดสินใจแล้ว คืนนี้แหละที่ข้าจะลองเข้าไปคุยกับอาดัมเสีย แต่ทว่าเขาก็ได้หลับไปเสียก่อน ข้าจึงทำได้เพียงมองดูใบหน้ายามหลับใหลนี้เท่านั้น เมื่อข้าได้เห็นใกล้ๆ ก็รู้สึกได้ว่าใบหน้าข้ามันร้อนผ่าวไปหมดโดยลืมสังเกตไปว่าที่เขาหลับไปเป็นเพราะพระประสงค์ของพระบิดา

นานเข้ากว่าข้าจะรู้สึกตัว เมื่อเริ่มรู้สึกได้ว่าพระเจ้ากำลังจะกระทำการบางอย่างข้าเลยรีบเข้าไปหลบซ่อนหลังพุ่มไม้ใกล้ๆ นั่นเสีย ช่างน่าละอายยิ่งนักที่ซาตานอย่างข้าต้องมาคอยหลบซ่อนด้วยวิธีงี่เง่าเช่นนี้ ข้าเห็นพระบิดาเสด็จลงมายังอาดัมก่อนจะชักกระดูกซี่โครงอันหนึ่งของเขาออกมาและทรงกระทำให้เนื้อกับซี่โครงติดกัน กระดูกซี่โครงนั้นถูกสร้างให้กลายเป็นหญิงรูปงามงามเสียจนข้ายังต้องยอมรับในความงามนั้น แต่ว่านางก็ไม่ได้งดงามไปกว่าข้าหรอกนะ! ตอนนั้นข้าแอบทำแก้มป่องอย่างไม่พอใจเสียด้วย ปกติข้าก็มักปฏิบัติตนเช่นเด็กแบบนี้แหละ แต่ก็ไม่รู้เพราะอะไรกันที่ข้าต้องหงุดหงิดเมื่อเห็นนางผู้นั้นด้วย ข้ามีลางสังหรณ์ไม่ดีเลย

เมื่ออาดัมตื่นขึ้นพระเจ้าทรงมอบนางผู้นั้นให้เป็นภรรยาของอาดัมซึ่งเขาก็ตกลง ทำไมรู้สึกไม่พอใจเช่นนี้นะ นี่ข้าเป็นอะไรไป?

 

อ่าหลายวันที่มนุษย์ทั้งสองอยู่ด้วยกันทำให้ข้ารู้สึกหดหู่ใจเหลือเกิน ให้ข้าเดาข้าคงจะหลงรักอาดัมเข้าแล้วกระมัง? อาจเป็นเพราะข้าอยู่ที่นี่อย่างเหงาหงอย มีเพียงท่านพี่ซึ่งเป็นงูตัวหนึ่งที่อยู่เคียงข้างตลอดเวลากับปีศาจที่จงรักภักดีต่อข้า แต่ถึงกระนั้นข้ากลับรู้สึกโดดเดี่ยว

 

เพราะเหตุใด?”

 

นั่นก็ยังเป็นสิ่งที่ข้าหาคำตอบไม่ได้จนปัจจุบันทั้งที่ข้านั้นเพรียบพร้อมไปด้วยสติปัญญาแท้ๆ ในตอนนั้นข้ารู้สึกว่าหากปล่อยมนุษย์ทั้งสองให้เป็นอย่างนี้ต่อไปคงไม่ดีกับข้าแน่ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้จึงปีนขึ้นไปบนต้นแอปเปิ้ลและนำผลมันมากินก็เท่านั้น แอปเปิ้ลเนี่ยเป็นหนึ่งในไม่กี่อย่างที่ข้าชื่นชอบบนโลกมนุษย์เชียวนะ ทั้งหอมหวานขนาดนี้ทำไมจึงจะไม่ชอบ

แต่ข้าก็ไม่ชอบนักหรอกเวลาใครมาขัดจังหวะเวลาข้าลิ้มลองแอปเปิ้ลนี้อยู่ แต่คนที่ขัดจังหวะข้าดันเป็นภรรยาไร้นามของอาดัมนี่สิ จู่ๆ นางก็มาถามข้าเรื่องผลไม้แห่งความรู้ดีรู้ชั่วซะอย่างนั้น ด้วยความที่ข้าเป็นพวกหยิ่งในศักดิ์ศรีจึงมักไม่บอกอะไรง่ายๆ แต่เป็นการกล่าววกไปวนมาให้หล่อนทำความเข้าใจเองมากกว่า หลังข้าอธิบายเจ้าผลไม้นั่นเสร็จข้าจึงถามไปว่า

 

จริงหรือที่พระเจ้าตรัสว่า เจ้าอย่ากินผลจากต้นไม้ทุกชนิดในสวนนี้” ?”

 

แน่นอนข้าแค่ถามในสิ่งที่ข้ารู้อยู่แล้วเท่านั้น ข้าอยากรู้ว่านางจะตอบเช่นไรนางรีบทักท้วงข้าในทันทีด้วยท่วงท่าไร้เดียงสา ผลของต้นไม้ชนิดต่างๆ ในสวนนี้เรากินได้ แต่ผลของต้นไม้ต้นหนึ่งซึ่งอยู่ท่ามกลางสวน พระเจ้าตรัสว่า เจ้าอย่ากินหรือแตะต้องมัน มิฉะนั้นเจ้าจะตาย” ” นางตอบเพียงเท่านั้นข้าก็เผลอแสยะยิ้มไปโดยไม่รู้ตัว แต่นั่งอยู่บนต้นไม้นี่ข้ารู้สึกไม่สะดวกเอาเสียเลยที่จะสนทนากันจึงได้ลงมาจากต้นไม้ก่อนจะกล่าวตามความจริงโดยไม่ได้โกหกนางแม้แต่ประการใด

 

เจ้าจะไม่ตายแน่ เพราะว่าพระเจ้าทรงทราบว่า เจ้ากินผลไม้นั้นวันใด ตาของเจ้าจะสว่างขึ้นวันนั้น และเจ้าจะเป็นเหมือนพระที่รู้ดีรู้ชั่ว

 

ใช่มันไม่มีพิษ กินแล้วไม่ตาย ก็แค่ทำให้เจ้าหมดสิทธิ์อมตะก็เท่านั้น

แต่ข้าพูดความจริงความจริงทุกประการแต่มนุษย์ก็ยังตราหน้าว่าข้าล่อลวงนางทั้งที่ข้าแค่บอกความจริงนางผู้นั้นตัดสินใจกระทำอย่างไรหลังฟังคำพูดของข้าก็เป็นสิทธิ์ของนาง ข้าไม่ได้เด็ดผลไม้นั่นมายัดปากนางเสียหน่อย

และนางก็ตัดสินใจก้าวเดินเข้าไปหาต้นไม้แห่งความรู้ดีรู้ชั่วและเด็ดผลของมันมากิน ข้าแอบดีใจอยู่ไม่น้อยท่านจำคำถามที่ข้าถามท่านได้หรือไม่? คำถามที่ว่า ท่านว่าเพราะเหตุใดจึงทรงสั่งห้ามกินผลไม้นั่น? คำตอบแรก...

 

การทดสอบอย่างไรล่ะ

 

พระบิดาทรงทำการทดสอบมนุษย์ หากเชื่อฟังก็จะได้กิน ผลไม้แห่งชีวิตซึ่งจะทำให้เป็นอมตะเฉกเช่นข้าและพระบิดาเจ้า ท่านคงไม่คุ้นชื่อกันล่ะสิ รึบางท่านก็อาจสับสนว่ามันคือผลไม้แห่งความรู้ดีรู้ชั่วกระมัง แต่ถ้าหากว่าไม่เป็นเช่นนั้นก็จะโดนเนรเทศออกจากเอเดน ซึ่งนางผู้นั้นก็ได้กินมันเข้าไปแล้ว ทีนี้ข้าก็จะได้เฝ้ามองอาดัมอย่างมีความสุขไปตลอดนิรันดร

ในเมื่อข้าเอ่ยไปว่า คำตอบแรกแน่นอนนั่นย่อมมี คำตอบที่สองเช่นกัน

แต่ทว่าสิ่งที่ข้าวาดฝันไว้มันผิดมหันต์

 

เมื่อนางเชิญชวนสามีของนางให้มากินด้วย

 

ไม่ได้นะอาดัมอย่าไป

อย่ากินผลไม้นั่นนะ

ถ้าเจ้ากินล่ะก็ชีวิตเจ้าจะพบแต่ความยากลำบาก ต้องเจ็บปวดทรมาน จะต้องถูกขับไล่จากเอเดนที่สุขสบายนี้นะ!

ณ วินาทีนั้นในหัวข้ามันสับสนวุ่นวายไปหมด ข้าไม่กล้าแม้แต่จะเรียกชื่อของเขาเพื่อหยุดการกระทำนั้นไว้ และอาดัมก็กินมันเข้าไปจนได้ ข้ารู้ดีถึงฤทธิ์ของผลไม้นั่น บัดนี้มนุษย์ทั้งสองได้ตาสว่างขึ้น และรู้ว่าตนกำลังเปลือยกายอยู่จึงหาใบมะเดื่อมาปกปิดร่างกายไว้

แต่แน่นอนไม่มีใครหนีจากพระเจ้าได้

 

เย็นวันนั้นมนุษย์ทั้งสองได้ยินพระสุรเสียงของพระบิดาเสด็จดำเนินอยู่ในสวนเอเดน มนุษย์ทั้งสองรีบหลบซ่อนตัวท่ามกลางต้นไม้ต่างๆ ในสวน

 

เจ้าอยู่ไหน?”

 

พระเจ้าพร่ำเรียกหาอาดัมและภรรยาของเขา อาดัมจึงตอบไปว่าเขารู้สึกกลัวเพราะเขาเปลือยกายอยู่จึงได้มาหลบซ่อน ซึ่งทำให้พระเจ้าจึงได้รู้ว่ามนุษย์ทั้งสองฝ่าฝืนคำสั่งไปเสียแล้ว จึงได้ถามเหตุผลที่ได้ทำลงไป

ฝ่ายอาดัมตอบว่าเพราะภรรยาของตนส่งให้ตนจึงได้กินเข้าไป พระบิดาจึงทรงถามหญิงนั้นถึงเหตุผลที่นางละเมิดคำสั่ง

 

เด็กหญิงคนนั้นล่อลวงข้าพระองค์ ข้าพระองค์จึงรับประทาน

 

นางชี้มาที่ข้าซึ่งกำลังนั่งกินแอปเปิ้ลอยู่บนต้นพลางคุยกับท่านพี่เกี่ยวกับเรื่องของมนุษย์ทั้งสองนั่น ข้าทำอะไรผิด? ข้ายังไม่ได้ล่อลวงนางเลย

ข้าเพียงข้าเพียงแค่ตอบในสิ่งที่นางใคร่รู้เท่านั้นข้ากระทำผิดหรือ? ข้าพูดความจริงข้าไม่ได้โกหก! ข้าไม่เคยโกหก!

 

“เมมฟิสโต…นี่เจ้าอีกแล้ว?”

 

ข้ายังไม่ทันได้อธิบายสิ่งที่เกิดขึ้น พระบิดาก็ทรงตรัสสาปอสรพิษ…ท่านพี่ของข้าทั้งๆ ที่ท่านพี่ก็ไม่ได้ทำอะไรผิดแต่ต้องกลายเป็นผู้รับโทษทัณฑ์แทนข้า เพราะพระบิดาได้ให้อำนาจแก่ข้าในการปกครองโลกใบนี้และทดสอบมนุษย์ได้ตามต้องการจึงไม่สามารถสาปอะไรข้าได้อีกแล้วแต่ท่านกลับสาปผู้อื่นที่ไม่ใช่ข้าแทน เพราะเหตุใดเพราะอะไรกัน…!?!

พระองค์จะรักเจ้ามนุษย์นั่นไปมากเกินแล้วพวกมันใส่ร้ายข้าขนาดหญิงสาวที่พระองค์สร้างขึ้นเองกระทำความผิดพระองค์ไม่ทรงถามไถ่ความจริงจากข้าสักนิดเป็นเพราะพระองค์ทรงรักชายหนุ่มนามอาดัมนั่นจนมาสาปข้าโดยไม่ถามไถ่ความจริงงั้นหรือ!?! ไม่ยุติธรรมเสียเลย แม้แต่พระบิดาเจ้าก็ยังไร้ซึ่งความยุติธรรม!

 

หลังจากพระเจ้าสาปท่านพี่ไปแล้ว พระองค์ก็มอบคำสาปให้แก่หญิงนั้นโดยการมอบความเจ็บปวดจากการคลอดบุตรให้ ส่วนอาดัมจะต้องหากินบนผืนแผ่นดิน เหงื่อไหลโซมกายจนกว่าจะกลับกลายไปเป็นเพียงผงคลีดินดังเดิม

อาดัมจึงเรียกภรรยาของเขาว่า เอวาเพราะนางเป็นมารดาของบรรดาชนผู้มีชีวิต ก่อนที่จะถูกขับไล่ออกจากสวนเอเดนพระองค์มอบเสื้อคลุมด้วยหนังสัตว์และสวมใส่ให้ รักกันเข้าไปข้าล่ะเกลียดนัก ไม่รู้เพราะเหตุอันใดท่านจึงได้รักสิ่งมีชีวิตสกปรกเช่นนี้ได้ลงข้าเกลียดหากไม่มีอาดัมข้าก็ไม่ต้องกลายเป็นผู้ผิด เพราะพระบิดานั่นแหละที่รักอาดัมมากทั้งที่เมื่อก่อนนั้นเคยรักข้า ข้าเคยเป็นทูตสวรรค์ที่มีอำนาจรองลงมาจากท่าน แต่บัดนี้กลับไปใส่ใจมนุษย์โง่เขลานั่นมากกว่า

 

จุดจบที่มันไม่ควรจะเป็นเช่นนี้

แต่ข้าก็ทำอะไรไม่ได้อยู่แล้วข้าย้อนเวลากลับไปแก้ไขไม่ได้หรอก

 

อ๊ะจะว่าไปก็ลืมไปเลย ข้าลืมบอก คำตอบที่สองไปสินะ

คำตอบที่สองก็คือ

 

ความรัก

 

เพราะพระเจ้าไม่อยากให้มนุษย์พบเจอกับความบาป โรคภัยไข้เจ็บ และความตายแต่นั่นเป็นสงครามระหว่างข้ากับพระบิดาทางอ้อมด้วย นั่นหมายถึงถ้ามนุษย์เชื่อฟังพระเจ้าและไม่หลงใหลในความบาปก็เท่ากับข้าเป็นฝ่ายแพ้ แต่กลับกันหากมนุษย์หลงใหลในความบาปและฝ่าฝืนคำสั่งห้ามกินก็เท่ากับข้าเป็นฝ่ายชนะ

งั้นครั้งนี้ข้าก็ชนะสินะ แต่ต้องแลกมากับการกลายเป็น ปีศาจจอมโกหกหลอกลวงงั้นรึช่างไม่คุ้มค่าเอาเสียเลย

เพราะเจ้ามนุษย์สองคนนั่นแท้ๆข้าไม่เข้าใจว่าข้าเคยหลงรักสิ่งมีชีวิตแบบนั้นไปได้อย่างไร? ช่างน่าสมเพช

 

 

อ่า…ท่านอ่านมาถึงจุดสิ้นสุดแล้วสินะ ท่านคิดอย่างไรบ้างล่ะ? บรรพบุรุษของท่านเป็นผู้กระทำผิดหรือเป็นข้าที่เป็นฝ่ายผิดกัน? ลองคิดทบทวนดูเถิดแต่หากจะว่าข้าผิดข้าก็ไม่ถือโทษท่านหรอก ความเชื่อน่ะเปลี่ยนยากจะตายไป

แต่ข้าจะแสดงให้ท่านเชื่อเองว่าข้านั้นปราศจากบาปและเหนือกว่าพระบิดา

 

ถึงเวลาอันควรแล้วสินะที่ข้าจะต้องจบบันทึกเล่มนี้ ครั้นนึกถึงอาดัมคราใดข้าก็รู้สึกโกรธเคืองทุกคราข้าอยากจะพักผ่อนเสียหน่อย แต่ก็คงไม่ได้พักผ่อนล่ะนะ

เพราะตอนนี้ข้าได้ยินเสียงความปรารถนาจากเด็กหญิงคนหนึ่งซึ่งใกล้จะตายเธอน่าสนใจมากเลยทีเดียวล่ะ วิญญาณขาวสะอาดบริสุทธิ์แต่กลับมีความรู้สึกบางอย่าง…ความรู้สึกบางอย่างที่ทำให้นางพิเศษกว่าเด็กวัยเดียวกันเสียอีกหากจะปล่อยให้นางตายไปคงน่าเสียดายมากเป็นแน่ เพราะงั้นข้าก็เลยคิดจะเก็บนางไว้ เล่นต่ออีกสักหน่อย

ถึงแม้ที่ข้าคาดการณ์ไว้ว่าการลงทุนทำสัญญาครั้งนี้จะกินเวลานานหน่อยก็เถอะ แต่ข้าเชื่อว่าข้าจะต้องได้เห็นเรื่องสนุกจากเด็กหญิงคนนี้มากเลยล่ะ

 

ก่อนที่เราจะจากกัน ข้าก็ยังคงยืนยันความเชื่อเดิมๆ ที่ข้าเชื่อมาตลอด

 

 

ความดีของมนุษย์มันก็แค่ผ้าขี้ริ้ว

 

 

 

 

 

 

ฤดูใบไม้ผลิ

ปี 2007

 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Sweet-novel จากทั้งหมด 3 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

10 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 20:54

    สนุกเกินคำบรรยาย //-ปี2007 ปีที่เราเกินนี้หว่าาา ตอนนี้อยู่ป.5

    #10
    0
  2. #9 000000000000000o (@000000000000000o) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 18:29
    เด็กผู้หญิงนี่อายาเมะจากคดีความรักสีเท่ารึปล่าวค่ะ??
    #9
    1
    • #9-1 Sweet-novel (@Sweet-novel) (จากตอนที่ 1)
      7 กรกฎาคม 2561 / 00:06
      ใช่แล้วจ้าาา~
      #9-1
  3. #8 000000000000000o (@000000000000000o) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 18:28
    ห..หะ..โหด...โหดอ้าาาาา
    #8
    0
  4. #7 000000000000000o (@000000000000000o) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2561 / 18:28
    ห..หะ..หะ...โหดอะ
    #7
    0
  5. วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 20:17
    เมฟี่น่าสงสารง่า~~
    #6
    0
  6. วันที่ 31 มีนาคม 2560 / 22:52
    สงสารอ่ะ สำนวนดีมากค่ะ
    #5
    1
    • 31 มีนาคม 2560 / 23:57
      ขอบคุณมากนะคะ~ > w <

      แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 26 เมษายน 2560 / 11:25
      #5-1
  7. วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 20:52
    ขอบคุณทุกคอมเม้นต์มากนะคะ~ แล้วจะพัฒนาให้ดียิ่งขึ้นไปเลยค่ะ

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 10 มีนาคม 2560 / 00:34
    #4
    0
  8. วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:33
    แต่งดีมากเลยค่ะ!!
    #3
    0
  9. #2 Puff pah
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 19:17
    สู้ๆค่ะเจ้~~
    #2
    0
  10. #1 Puff pah
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 19:16
    ง่าาาา---สงสารเมมฟี้._.
    #1
    0