คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Psycho pass&Reborn:ความลับ](10069+shogo)

โดย omotaka_aum

เรื่องราวความลับที่โยงโลกสองโลกของตัวละครสามตัวเขาด้วยกัน สายสัมพันธ์ของเขาจะเป็นเช่นไรกันแน่...

ยอดวิวรวม

692

ยอดวิวเดือนนี้

8

ยอดวิวรวม


692

ความคิดเห็น


4

คนติดตาม


13
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  4 พ.ค. 60 / 20:38 น.
นิยาย [Psycho pass&Reborn:Ѻ](10069+shogo) [Psycho pass&Reborn:ความลับ](10069+shogo) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ไรต์คนเดิมจ้า พอดีจิ้นคู่นี้หนักมากแล้วไปเจอรูปโชโกะตอนเด็กกับคู่นี้ด้วย มีความแฟมิลี่อยู่ในๆเลยลองแต่งดู ฝากฟิคเรื่องนี้ด้วยน้าาา




ฟิคเรื่องนี้เป็นแนวปนชายๆนะใครรับไม่ได้ ปิดนะ




           

          



                                

เนื้อเรื่อง อัปเดต 4 พ.ค. 60 / 20:38






…..ระเบียบสังคมที่ถูกตรวจสอบอย่างเข้มงวด………..ช่างเป็นโลกที่น่าขยะแขยงสิ้นดี……





ตัวผม…...จะทำลายกฏบ้าๆพวกนี้ทิ้ง…..และกลายเป็นดังผู้สร้างโลกใหม่………..








………..เพราะผมเคยอยู่ที่นั่น…...โลกที่ไร้กฏบ้าๆ...โลกที่มนุษย์เป็นผู้คนธรรมดาที่ไม่มีระบบซีบิวมาบงการชีวิต







เรื่องมันเกิดขึ้นตั้งแต่ผมยังเด็ก…….











“โชโกะ แต่งตัวเสร็จรึยังรถมารอแล้วนะคะ”ร่างเล็กๆของเด็กน้อยตอบรับพร้อมรอยยิ้มบริสุทธิ์ดังสีผมของตน ขาน้อยๆทั้งสองวิ่งไปหาร่างเพรียวสาวของอิสตรีผมไพรินซึ่งไร้เครื่องแต่งหน้าใดๆแต่กลับสวยไม่แพ้ดาราสาวระดับนางแบบแนวหน้าเลยทีเดียว ใบหน้าของสตรีผู้เลอโชมปรากฏรอยยิ้มอ่อนโยนแต่งแฝงไปด้วยความลึกลับและน่าค้นหามือเรียวกอดลูกของตนอย่างรักและเอ็นดู”วันนี้ก็ตั้งใจเรียนนะคะ อย่าให้แถบสีเปลียนเป็นอันขาดเลยนะ”











“ครับ! แน่นอนครับคุณแม่มุคุโร่ไม่ต้องเป็นห่วง”ร่างเล็กยิ้มส่งให้หญิงสาวอย่างสดใสร่าเริง











“ดีมากคะ วันนี้กลับบ้านเร็วๆนะคะคืนนี้คุณพ่อจะกลับมาหาเรา”เมื่อได้ยินข่าวดีจากปากผู้เป็นแม่ดวงตากลมโตของเด็กน้อยกลับเป็นประกายวาววับอย่างยินดี











“ผมจะรีบกลับนะครับ! งั้นผมไปก่อนนะครับคุณแม่”ร่างเล็กๆหอมแก้มผู้เป็นแม่พรางยิ้มส่งและเดินออกไปขึ้นรถเพื่อพาตนไปยังโรงเรียนประถมในตัวเมือง เด็กน้อยนั้นคิดว่าวันนี้ช่างเป็นวันที่โชคดีและมีความสุขที่สุดอีกวันแน่ๆ…..











แต่ว่า…..ไม่ใช่เลย



..

.
.
.
.
.
.
.
.
.







นี่คือหุ่นของหน่วยความโปรดภัย ขณะนี้เกิดเหตุฆาตรกรรมกันเกิดขึ้น ขอให้ประชาชนอยู่ให้ห่างจากบริเวณนี้ย่ำอีกครั้ง….









หุ่นจากหน่วยรักษาความปลอดภัยดังทั่วบริเวณรอบบ้านเด็กน้อยที่วิ่งมาด้วยความหวัง ความสุขกลับชะงักลง สิ่งที่เด็กน้อยคิดมีเพียงแค่ว่าเกิดอะไรขึ้นและแม่อยู่ที่ไหน ร่างเล็กๆวิ่งแซกเหล่าหุ่นเข้าไปในตัวบ้านเดินไปเรื่อยๆพลันคว้านสายตาหาหญิงสาวผู่เป็นผู้ให้กำเนิดตนอย่างใจหวาดหวัน









“ผู้ตายคือใคร??”










“มากิชิมะ มุคุโร่ เลี้ยงดูลูกชายหนึ่งคนคือมากิชิมะ โชโกะส่วนสามีนั่นเป็นเจ้าของบริษัทขนมหวานยักษ์ใหญ่…”เสียงที่ดังออกมานั้นทำให้เด็กน้อยชะงักฝีเท้าไปชั่วขณะก่อนจะเร่งฝีเท้าเข้าไปยังต้นเสียงดวงตาสีสว่างค้างกับภาพที่เห็น….







ร่างทั้งร่างของเด็กน้อยสั่นสะท้าน ร่างของหญิงสาวผมไพรินที่คุ้นตานอนแน่นิ่งใบหน้างามสวยเหมือนดังนิทราไปชั่วครู่แต่เมื่อมองลงมาที่บริเวณหน้าท้องโลหิตสีเข้มหลออกมาเลอะพื้นจากการถูกของมีคมผ่า พร้อมทั้งเครื่องในที่ไหลออกมาอย่างหน้าสยดสยอง












“แม่….ครับ”









“เฮ้ย!! ใครปล่อยเด็กเข้ามากันเดียวไซโคพาสก็ดำพอดี รีบเอาเข้าไปบำบัดเร็วเข้า!”ร่างสูงใหญ่ของชายหน้าทะมึนร้องทักผู้สังเกตุการณ์คนอื่นให้จับตัวเด็กน้อยเอาไว้ แต่ไม่ทันเสียแล้วเด็กน้อยได้สติก่อนจะใช้ฝีเท้าวิ่งออกมาอย่างไม่คิดชีวิต น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าหยดลงอาบแก้มใสของตน








ผลัก!









“...อะ อ้าวเป็นอะไรไหม”แต่แล้วร่างชองเด็กน้อยกลับล้มลงเพราะชนกับร่างที่สูงกว่าหน้าที่เยาว์วัยเงยหน้ามามองพร้อมน้ำตาใบหน้าคมได้รูปและเส้นผมสีเดียวกับเด็กน้อยมองมาอย่างตกตกลึง ร่างเล็กสั่นคลอเมื่อรู้ว่าคนที่ชนนั้นคือใครก่อนเข้าไปส่วมกอดชายผมพิสุทธิ์ในชุดสูทขาวกอดตอบอย่างเคยชิน ไม่ต้องพูดคำใดๆแต่กลับเข้าใจสภานการณ์ดี”โชโกะ..”









“ฮึก...ฮือออ พ่อฮะ แม่ แม่เขา ฮือออ...แม่เขาไม่อยู่แล้ว”









“ชู่ว...เงียบนะ มากับพ่อเร็วก่อนคนอื่นจะเห็น”








คุณคงคิดว่ามันจบแค่นี้…..ทำให้ผมแค้นและเกลียดระบบซิบิล….ไม่...เปล่าเลย...ตอนนั้นผมยังเด็กเกินกว่าจะเกลียดหรือแค้นใคร……









“ท่านเบียคุรันครับ ผมวัดค่าไซโคพาสของคุณหนูมาแล้ว แต่เหมือนมันมีอะไรน่าแปลก….ผมวัดค่าไซโคพาสได้เท่ากับ0....มันหมายความว่ายังไงกันแน่ครับ!“









“จะเอายังไงดีล่ะตัวฉัน….ฉันต้องตามหามัน...มันพรากเธอไปจากฉัน...บอกฉันมาสิ…”เสียงพึมพำพรางกัดฟันคืดของเจ้าของบริษัทขนมหวานยักษ์ทำเอาลูกน้องที่ต้องการคำตอบถึงกับงวงงงแต่กลับไม่กล้าที่จะถามซ่ำเพราะสีหน้าที่ทุกทีมีแต่รอยยิ้มกลับดูหน้ากลัวราวกับนักล่า ถึงสังคมเบื่องหน้าเขาจะเป็นเจ้าของธุรกิจขนมหวานแต่เบื่องหลังนั้นเขากลับเป็นมาเฟียที่ทุกคนต่างหวั่นเกรง











ถ้าถามว่าแล้วทำไหมค่าแถบไซโคพาสถึงไม่เพิ่ม……








…...เขาเป็นพ่อของผม....สีผมพิสุทธิ์ที่ไม่ต่างกันของผมและเขานั่น










……….ก็เปรียบได้ดังค่าไซโคพาสของผมและเขาเช่นกัน








ผมเริ่มรู้ตัวก็ตั้งแต่ตอนนี้นั่นล่ะว่าทำไหมไซโคพาสของผมถึงใสได้ตลอดเวลาแต่อย่าคิดนะว่านี้คือจุดเริ่มต้นของสังคมไร้ระบบซีบิวของผม ไม่….ไม่ใช่









ไม่นานหลังจากที่แม่ผมตายได้ไม่กี่เดือนพ่อผมเป็นโรคประสาทเอาแต่พูดกับตัวเองและออกตามหาคนที่พรากคนรักของเขาไปตลอดกาล...แต่เหมือนราวกับมีคนมากระซิบข้างหูเขาหาเจอและปลิดชีวิตมันอย่างเลือดเย็น…..ทำไมผมรู้น่ะเหรอ….ผมอยู่ในที่ๆเขาไป….ผมมองสิ่งที่เขาทำอย่างไม่คิดกลัวแต่กลับคิดว่านี่แหละคือสิ่งที่ถูกต้อง..นี่คือความเป็นมนุษย์...และแล้วพระเจ้าก็ทอดทิ้นพ่อผม...ในเวลาต่อมาแถบสีของพ่อกลับมาเหมือนคนปกติ…และเหมือนเขารู้ว่าอะไรจะเกิด....เลขในไซโคพาสเกินกว่ากำหนดหลายเท่าตัวและสุดท้ายเขาโดนไอระบบบ้าๆนั้นฆ่าเขาตายโดยที่เขาซ่อนผมไว้ไม่ให้ใครรู้…








ไม่มีใครรู้นอกจากตัวเขาเอง….





.
.
.
.
.
.
.
.
.







“ฮึก...ฮือ...อีกแล้ว...แบบนี้ผมจะอยู่กับใครล่ะครับพ่อ….แม่”ร่างที่สั่นจากการร้องไห้กอดเข่าตัวเองอยู่ในห้องเล็กๆแคบๆ เขากลัว...และไร้ทางออก….เขาเด็กเกินกว่าจะรับเรื่องพวกนี้ไหว







กึก!






ร่างเล็กหันไปมองเสียงประตูที่ครั้งสุดท้ายที่มันปิดตัวลงคือร่างสูงของพ่อเขาที่พาเขามาซ่อนและจากไปมือน้อยคว้านหาอาวุธที่ใกล้ตัวที่สุดออกมาเพื่อป้องกันตัวเมื่อเห็นร่างที่เดินออกมามือเล็กที่สั่นไม่หยุดนั่นกลับหลับตาและฟาดไปสุดแรง






หมับ!








“ก่อนจะตีใครลืมตามองเขาให้ดีๆและอย่าหวั่นไหวเข้าใจไหมโชคุง?”ดวงตาคู่น้อยเบิกกว้างอย่างไม่อยากเชื่อสายตา มือแกร่งที่จับไม่ซึ่งเป็นอาวุธที่เขาฟาดไปได้ ใบหน้าคมยังคงยิ้มขี้เล่นพร้อมผมสีพิสุทธิ์นั่น…”หึๆ หน้าตาแบบนี้เหมือนมุคุโร่คุงไม่มีผิด”








“พ่อ….เหรอ….ใช่พ่อผมรึเปล่า”เสียงเล็กสั่นเครื่ออย่างไม่แน่ใจเพราะทั้งใบหน้าหล่อเหลาที่เยาว์วัยกว่าผู้เป็นพ่อและการเรียกชื่อนั่นอีก ดวงตาสีเหลืองเหมือนกับเขากลับเป็นสีอเมทิสต์ดูลึกลับ รอยสักที่ใต้ตาซ้ายนั่นพ่อเขาก็ไม่มี….









……..แต่ว่าเหมือนกันอย่างกับคนๆเดียวกัน








“จะเรียกแบบนั่นก็ถูกนะ แต่ฉันในพาราเวิลนี้ตายไปแล้ว ฉันชื่อเบียคุรัน เจสโซ่จะเป็นพ่อของเธอแทนเขาเอง เพราะฉะนั้นฉันถึงมารับโชวคุงไง”










“รับผม….รับผมไปไหนครับ”ดวงหน้าอ่อนเอียงคออย่างหน้าเอ็นดูให้กับคนที่ยังยิ้มขี้เล่นชวนละลายเรียวปากได้รูปพูดบางสิ่งออกมา เป็นคำพูดที่อาจเปลียนชีวิตผม








“ไปโลกอีกโลกยังไงล่ะโชคุง”










และนั่นทำให้ผมเจอแม่ของผมอีกครั้งแต่กลับเป็นชายหนุ่มที่สวยกว่าสาวทั่วไปเสียอีก….ความอบอุ่นกลับมาเหมือนเดิมถึงแม้ทั้งสองคนยังอายุไม่มากแม่ผมยังเรียนมัทยมและพ่อผมพึ่งยี่สิบกว่าๆ...แต่ถึงจะเป็นอย่างงั้นทุกๆวันที่ผมอยู่บนโลกใบใหม่ที่ไร้กฏของซิบิลมันทำให้จิตใจที่ขัดแย้งกับโลกใบนี้เกิดขึ้น อยากทำลายเมืองทั้งเมือง อยากเห็นเมื่อนี้พินาถ….อยากพังระบบซิบิลบ้าๆนี้ทิ้ง










…………..และผมก็เกือบทำสำเร็จเมื่อผมอายุสิบแปดพ่อผมส่งผมกลับมาเพราะถ้าผมอยู่นานมากกว่านี้จะเกิดการแปลปวรของช่วงเวลา ผมไม่ใช่คนของโลกนั่น แต่มันก็ทำให้แผนก่อการร้ายที่ผมคิดไว้ได้เกิดขึ้นจริง









ถึงแม้จุดจบมันจะไม่ค่อยสวยซะเท่าไหร่………








ตอนนี้...ผมถูกปืนจ่อหัวเตรียมตายอยู่นี่น้า………








หึๆ….ช่างหน้าขำ….แต่ก็ดีแล้วล่ะ….








ผมหันไปมองคนที่เตรียมลั่นไกตรงหน้าพรางยิ้ม ยิ้มอย่างมีความสุขเพราะนี่คือสิ่งที่ผมต้องการ การตายของผมจะไปกระตุ้นให้สังเกตุการณ์สึเนโมริ อากาเนะคิดต่อต้านซิบิลมากขึ้นเท่านั่น











“ทุกอย่างจบลงแล้ว”










“หึๆ ก็อย่างที่คุณว่า มันจบแล้ว”











ปัง!!





.

.

.

.

.





“ยินดีตอนรับกลับโชคุง”






“โชวโกะ! ผมเป็นห่วงแทบแย่คิดว่าจะไม่สำเร็จซะแล้ว...โล่งอกไปที”







ราวกับว่าผมหลับและฝันถึงการปฏิวัติ...การต่อต้านและตื่นขึ้นมาพบความจริงที่ว่า….ผมไม่ตายและกลับมา





ผมมองชายทั้งสองสลับกันร่างสูงผมพิสุทธิ์ที่ยิ้มแบบฉบับตนพรางลูบหัวปลอบใจร่างเพรียวผมไพรินราวอิสตรีที่แสร้งน้ำตาเล็ดเพราะผมกลับมาได้อย่างปลอดภัย ผมมองพ่ออย่างต้องการคำตอบ







“ไม่มีอะไรมากหรอกโชคุง….แค่ดึงดวงจิตของเธอกลับมาเข้าร่างในโลกนี้ก่อนที่จิตจะสลายไปเท่านั่นเอง แต่ก็...ทำเอาฉันเหนื่อยแทบแย่เลยนะ”






“คึหึๆ ถึงจะพูดแบบนั้นแต่ผมก็ช่วยคุณอยู่นิดๆนะครับ”






“ถ้างั้น...แบบนี้หมายความว่า”ผมมองพ่อและแม่ที่ยิ้มอย่างยินดี







“มากิชิมะ โชโกะในโลกนั่นได้ตายไปแล้วครับ ตอนนี้น่ะเหลือแต่เพียงโชโกะของเรา คึหึๆ ช่างน่ายินดีและคิดถึงเสียเหลือเกิน”






“มากิชิมะ โชโกะไม่มีอีกต่อไปแล้วนะโชคุง”ผู้เป็นพ่อพูดต่อจากร่างเพรียวบางของคุณแม่ก่อนจะลูบหัวผมและพูดไขข้อสงสัยให้ผมกระจ่าง”มีก็แต่โชโกะ เจสโซ่ เธอเป็นคนของโลกนี้อย่างเต็มตัวแล้ว ไม่ต้องไปโลกนั้นอีกแล้วนะ”






“คึหึๆ แบบนี้ก็แย่สิครับผมก็อยากให้ลูกใช้โรคุโดเหมือนกันนี่น้า”






“หึๆ ไม่ได้หรอกมุคุโร่คุงเพราะต่อไปเธอก็ต้องเปลียนเป็นคุณนายเจสโซ่เหมือนกันนั่นล่ะ”






เฮ้อ...ให้ตายสิเริ่มมีปากมีเสียงกันอีกแล้วสิ...พ่อกับแม่…..






แต่ว่า...สุดท้ายถึงผมทำไม่สำเร็จไปทุกอย่าง….






แต่มันกลับโล่งใจแปลกๆ……








ถ้างั้น….ต่อไปผมจะเล่นกับคุณพ่อคุณแม่ในโลกแสนโสมมนี้บ้างคงแก้เบื่อได้บ้าง....สินะ








หึๆ…….มาเฟียอย่างงั้นเหรอ…...ช่างหน้าสนใจราวกับตอนที่ผมอ่านนวนิยายฆาตรกรรมเล่มแรกเชียวล่ะ….







END.





ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ omotaka_aum จากทั้งหมด 8 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

4 ความคิดเห็น

  1. #4 ChardraBlood (@ChardraBlood) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 22:14
    โรคจิตเหมือนพ่อไม่มีผิดเลยนะโชคุง
    #4
    0
  2. วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 22:02
    กรี๊ดดดดด ฮืออออออรักกกกกเรื่องนี้
    คือติดตามทั้งสองเรื่องอะ แล้วพอเจอนี้แบบ สุดยอดดดดดด ยืนตบมือรัวแบบมิกะ55555
    เป็นฟิคที่แบบอืมมมมมเราก็จิ้นนะ5555สนุกกกกมากกกกกค่ะชอบมากกกกกกก โอ้ยยยยยรักกกก เริ่มบ้าและ555

    สนุกค่ะชอบมากเนื้อเรื่องดูสมเหตุสมผลดีมากชอบมากๆค่ะ
    #3
    1
    • 28 กันยายน 2560 / 03:25
      คอมเม้นช้าไปหน่อย เหะๆ ขอบคุณนะคะที่ชอบเรื่องที่ไรต์เขียนมาก เป็นกำลังใจอย่างดีให้ไรต์เลยคะ ขอบคุณสำหรับการคอมเม้นนะคะ รักรีดทุกคนจ้า><
      #3-1
  3. วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 09:05
    สนุกมากค่ะ เนื้อเรื่องดูสมเหตุสมผลดี
    #2
    0
  4. #1 nuch
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 05:06
    สนุกดี
    #1
    0