[FIC EXO]Curse of Fate{ChanBaek feat.EXO} [END]

ตอนที่ 13 : Curse of Fate: Chapter 12

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2779
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    28 ธ.ค. 56


Chapter 12


 

“จุดเปลี่ยนของโชคชะตา”


 

 

 

[Chanyeol’s…]

 

 

ผมตื่นขึ้นมาท่ามกลางทุ่งโล่งกว้าง ทำไมที่นี่มันช่างคุ้นตาเหลือเกิน...ผมรู้สึกเหมือนกับว่าเคยเจอมันอยู่ที่ไหนสักแห่ง โฮ่งๆเสียงเห่าของลูกหมาตัวน้อยดังขึ้นจากทางด้านหลัง ผมหันกลับไปดูแล้วพบว่าเจ้าลูกหมาตัวนี้มันคือผมเอง...มันคือร่างหมาป่าของผม เจ้าลูกหมาวิ่งเล่นไปทั่วบริเวณราวกับว่ามันคุ้นเคยกับที่นี่เป็นอย่างดี ลูกหมาตัวน้อยวิ่งไปคาบกิ่งไม้ก่อนที่จะมาหยุดอยู่ข้างหน้าผม มันคงสงสัยอยู่สินะว่าทำไมเราถึงอยู่ในสภาพนี้ ชานยอลอ่า…” เสียงเล็กเรียกชื่อของผมมาจากที่ไกลๆ เขาเป็นใครกันนะแล้วเขารู้จักผมได้ยังไงชานยอลมาทางนี้…” คนตัวเล็กยังเรียกผมไม่หยุด แต่ทำไมผมถึงมองไม่เห็นหน้าของเขาที่นี่ทำไมถึงได้แสงจ้าขนาดนี้ ผมเดินเข้าไปใกล้ๆคนตัวเล็กก่อนจะพบว่าชานยอลที่เขาเรียกนั้นไม่ใช่ผมแต่เป็นเจ้าลูกหมาชานยอลตัวนี้แทน ผมเอื้อมมือออกไปเพื่อที่จะคว้าแขนของคนตัวเล็กเอาไว้ แต่สิ่งที่เกิดขึ้นคือชายร่างเล็กตรงหน้าค่อยๆหายไป เขากำลังหายไปผมวิ่งตามภาพของคนตัวเล็กไปเรื่อยๆ แต่ดูเหมือนยิ่งวิ่งตามเท่าไหร่เขาก็ยิ่งไกลออกไปเท่านั้น ได้โปรดขอเพียงให้ผมได้เห็นหน้าเขา อย่าให้เขาจากไปทั้งๆแบบนี้เลย  “…รักชานยอลนะสิ่งสุดท้ายที่ผมได้ยินคือเสียงของใครสักคน ใครสักคนที่ผมไม่รู้จัก ผมมองไม่เห็นแม้กระทั่งหน้าตาของเขาแต่เขากลับบอกว่า..เขารักผม

 

 

เดี๋ยว!...” ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมาและพบว่าตอนนี้ตัวเองกำลังนอนอยู่ในห้องที่แสนคุ้นตา ที่นี่คือห้องนอนของผมในบ้านของผมเอง ผมลุกขึ้นจากที่นอนก่อนจะค่อยๆปรับโฟกัสสายตาเสียใหม่ผมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง จำได้ว่าครั้งล่าสุดผมไปเที่ยวกับเทาและก็พี่ซูโฮก่อนที่จะพลัดตกลงจากหน้าผา ที่จริงผมควรตายไปแล้วหรือไม่ก็ควรนอนอยู่ที่โรงพยาบาลนี่นา แล้วทำไมผมถึงได้มาอยู่ที่บ้านกันล่ะ ย๊า! ทำไมมันถึงได้ปวดหัวแบบนี้กันนะ เรื่องความฝันแปลกๆเมื่อคืนนี้ด้วย หลังจากที่นั่งมึนงงอยู่นานผมตัดสินใจลงจากเตียงและไปอาบน้ำแต่งตัวให้สดชื่นเสียหน่อย หือ?ขณะที่กำลังแต่งตัวอยู่นั้นผมก็สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงบางอย่างที่เกิดขึ้นกับตัวเองเข้า ทำไมที่ต้นคอของผมมันถึงไม่มีรอยสักรูปพระจันทร์เสี้ยวแล้วล่ะ แต่กลับมีรอยเล็บของใครไม่รู้อยู่เต็มไหล่ไปหมดแทน รอยจ้ำแดงๆบนอกพวกนี้ด้วย ถ้าไม่ติดว่าผมไม่ได้ยุ่งกับใครมานานมากแล้ว ผมคงจะคิดว่ารอยพวกนี้มันมาจากกิจกรรมระหว่างผมกับคู่นอนแน่ๆ ท่าทางจะร้อนแรงน่าดู เอ? จะว่าไปร่างหมาป่าของผมมันก็ไม่ตอบสนองแล้วด้วย หรือว่าการตกหน้าผาครั้งนี้เป็นการชดใช้เรื่องทั้งหมดแต่ก็ดีแล้วจากนี้จะได้ใช้ชีวิตแบบคนปกติสักที สงสัยต้องโทรบอกข่าวดีกับเฮียคริสหน่อยแล้ว

 

 

 

ไอ้ยอล! ไอ้ยอลแกอยู่ไหน

 

 

ไอ้เทา?ผมออกมาจากห้องน้ำหลังจากที่ได้ยินเสียงเรียกของเทา ไอ้เพื่อนบ้านี่มันมาทำอะไรแต่เช้ากันนะ แหกปากเสียงดังทำไมแต่เช้าวะ?

 

 

ก็ฉันนึกว่าแกหนีไปแล้ว

 

 

หนี? ทำไมฉันต้องหนีด้วยวะไอ้แพนด้านี่มันเป็นอะไรของมัน จู่ๆก็พูดจาแปลกๆ

 

 

ก็…”

 

 

ก็อะไร? เอ่อว่าแต่ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงวะ?

 

 

นี่แกจำอะไรไม่ได้เลยหรอ?

 

 

จำอะไร? ก็จำได้ว่าฉันตกจากหน้าผาแล้วก็….จำได้แค่นี้แหละผมพยายามนึกเรื่องต่อจากนั้นแต่มันนึกไม่ออกจริงๆ แถมยังรู้สึกปวดหนึบๆที่หัวอีกด้วย

 

 

แกกำลังจะบอกฉันว่าแกจำเรื่องหลังจากที่แกตกจากหน้าผาไม่ได้เลยอย่างนั้นหรอวะ?ไอ้แพนด้าถามผมด้วยสีหน้าแปลกใจสุดๆ มันมีอะไรเกิดขึ้นกับผมอย่างนั้นหรอ

 

 

ก็เออสิวะ ฉันรอดมาได้ไงวะเนี่ย โคตรเจ๋งเลยว่ะผมทิ้งตัวลงบนที่นอนก่อนจะเอนตัวลงให้หายเพลียเสียหน่อย ไอ้เทาหลังจากที่เกิดเรื่องมันมีอะไรเกิดขึ้นกับฉันรึเปล่าวะผมเอ่ยถามสิ่งที่ผมสงสัยอยู่ในตอนนี้ออกไป

 

 

เอ่อคือ…” ไอ้แพนด้าเอาแต่อ้ำอึ้งไม่ยอมตอบคำถามผมเสียที

 

 

นายแค่หลับไปน่ะชานยอลเสียงของบุคคลที่เข้ามาใหม่ดังขึ้น พี่ซูโฮเดินเข้ามาในห้องนอนก่อนที่จะเอ่ยถามอาการของผม เป็นไงบ้าง รู้สึกไม่ดีตรงไหนไหม?

 

 

สวัสดีครับพี่ซูโฮ ผมไม่เป็นอะไรแล้วครับ มีแค่อาการมึนๆหัวนิดหน่อยผมเอ่ยทักทายพี่ซูโฮก่อนที่จะบอกอาการกับเขา แล้วทำไมสองคนนั้นต้องกระซิบกระซาบอะไรกันด้วย

 

 

ดีแล้วล่ะ ถ้างั้นเรามาทานข้าวเช้ากันดีกว่านะพี่ซูโฮเอ่ยขึ้นก่อนที่จะเดินออกจากห้องผมไป

 

 

            อาหารเช้าวันนี้พี่ซูโฮลงมือทำข้าวหน้าเนื้อให้พวกเราทานกัน ข้าวหน้าเนื้ออย่างนั้นหรอทำไมผมถึงได้รู้สึกคุ้นเคยกับมันมากๆทั้งที่เมื่อก่อนผมไม่ค่อยทานอะไรแบบนี้สักเท่าไหร่ หรือว่าผมคงจะนอนเยอะจนสมองรวนไปหมดแล้วมั้งย๊า ผมปวดหัวอีกแล้ว ทำไมผมต้องเป็นแบบนี้ทุกครั้งที่พยายามนึกถึงเรื่องก่อนหน้านี้ด้วย

 

 

ไอ้ยอล แกไหวไหมวะ?เทาเอ่ยถามหลังจากที่เห็นผมยกมือขึ้นกุมขมับ

 

 

ไม่มีอะไร ฉันแค่รู้สึกปวดหัวนิดหน่อย

 

 

ฉันถามแกจริงๆเถอะ แกจำอะไรไม่ได้จริงๆหรอวะ?

 

 

จำอะไรวะ? ก่อนหน้านี้โอ๊ย!!” จากที่เมื่อกี้แค่รู้สึกปวดหนึบๆแต่พอผมยิ่งคิดมากเท่าไหร่ความเจ็บปวดมันยิ่งแล่นขึ้นมามากเท่านั้นนี่ผมกำลังเป็นอะไรกันแน่

 

 

พอแล้วๆ ไม่ต้องคิดแล้ว จำไม่ได้ก็ไม่เป็นไรแกคงต้องพักผ่อนอีกสักหน่อย

 

 

ไอ้เทา นี่ฉันหลับไปนานแค่ไหนกันวะ…” ผมเอ่ยถามด้วยความสงสัย เพราะผมสังเกตเห็นว่าในบ้านเริ่มมีฝุ่นมาเกาะเหมือนไม่มีใครอยู่ที่นี่มานานมากแล้ว

 

 

“…ก็…”

 

 

เกือบปี...เป็นเสียงของพี่ซูโฮที่เอ่ยขึ้นมาเพราะไอ้เทาไม่ยอมตอบคำถามผมเสียที คำตอบของพี่ซูโฮก็เล่นเอาผมพูดไม่ออกเหมือนกัน ผมหลับไปนานขนาดนั้นเลยหรอ...ตลอดเวลาหนึ่งปีที่ผ่านมา ผมนอนหลับอยู่แบบนี้...นอนนิ่งๆเหมือนคนไร้ชีวิตแบบนี้จริงๆหรอครับ...

 

 

นานขนาดนั้นเลยหรอครับ...

 

 

ถ้านับจากวันที่ชานยอลตกจากหน้าผาจนถึงตอนนี้...ก็น่าจะประมาณนั้น

 

 

...ว่าแต่เฮียคริสรู้เรื่องนี้รึยังครับ?ผมเอ่ยถามด้วยความอยากรู้...ไม่รู้ว่าป่านนี้เฮียจะรู้รึยังว่าผมเกิดอุบัติเหตุ

 

 

คริสรู้แล้ว...ทำไมพี่ซูโฮถึงได้พูดเสียงเบาแบบนี้ เหมือนเขากำลังไม่มั่นใจที่จะตอบคำถามของผม

 

 

โอ๊ะ! เฮียโทรมาพอดีไอ้แพนด้าที่ดูรนๆอยู่เมื่อครู่พูดขัดขึ้นมา แล้วทำไมมันต้องออกไปคุยข้างนอกด้วยนะ ปกติแล้วไอ้แพนด้ามันไม่เคยมีความลับกับผมนี่นา

 

 

มีอะไรรึเปล่าชานยอล?พี่ซูโฮเอ่ยถามหลังจากที่เห็นผมเอาแต่มองตามไอ้เทา

 

 

เปล่าหรอกครับ...ผมแค่รู้สึกเหมือนมันไม่ค่อยปกติ

 

 

ไม่ปกติยังไง?

 

 

ก็ดูเหมือนมันมีอะไรปกปิดผมอยู่ ผมพูดไปตามที่คิดพลางสังเกตปฏิกิริยาของพี่ซูโฮด้วย สองคนนี้ดูแปลกๆไปจริงๆ...

 

 

เทาคงดีใจที่ชานยอลกลับมาเป็นปกติแล้วน่ะ...เราเพิ่งพาชานยอลกลับมาบ้านเมื่อวานนี้เองนะ ที่นี่ก็เลยยังไม่ค่อยเรียบร้อยเท่าไหร่

 

 

ก่อนหน้านี้ผมอยู่ที่โรงพยาบาลหรอครับ?

 

 

อ่อ...อื้ม...พี่ซูโฮว่าพลางก้มหน้าทานข้าวต่อ

 

 

พี่ซูโฮครับ มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับผมใช่ไหมครับ...ผมรู้สึกว่าต้องมีบางอย่างไม่ปกติแน่ๆผมเอ่ยถามพี่ซูโฮไปตามจริง

 

 

อย่าคิดมากเลยนะชานยอล นายก็แค่หลับไป...สงสัยเป็นเพราะไม่ได้ใช้ร่างกายนาน นายก็เลยรู้สึกไม่ค่อยดีน่ะ...เอาอีกแล้ว พี่ซูโฮหลบตาผมอีกแล้ว...พวกเขามีบางอย่างปิดบังผมอยู่แน่ๆ แต่ยิ่งผมคิดมากเท่าไหร่ ความเจ็บปวดเหมือนหัวจะระเบิดมันยิ่งแล่นขึ้นมามากเท่านั้น

 

 

ถ้ามันเป็นแบบนั้นจริงๆ...ทำไมผมรู้สึกเหมือนว่าผมไม่ได้หลับไปเฉยๆ…” ผมรู้สึกอย่างที่พูดจริงๆ รู้สึกเหมือนตัวเองเคยอยู่ในโลกของความฝัน ที่ๆมีแสงจ้าจนมองไม่เห็นทางข้างหน้า ฝันที่สัมผัสได้ถึงความอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความอบอุ่น ฝันที่ผมไม่อยากตื่นขึ้นมา ฝันที่มีผู้ชายตัวเล็กคนหนึ่งซึ่งผมไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร...แต่เขาบอกว่าเขา...รักผม... [END]

 

 

ว่าไงไอ้เทาเสียงทุ้มของคริสเอ่ยทักทายคู่สนทนาที่อยู่ปลายสาย

 

 

[ว่าไงล่ะเฮีย วุ่นวายจนผมจะเป็นบ้าอยู่แล้วเนี่ย]

 

 

เรื่องอะไรวะ? เอ่อแล้วสรุปว่าแกกล่อมไอ้ยอลให้กลับไปทำงานกับพ่อมันได้รึยัง

 

 

[นั่นแหละประเด็น เฮียฟังที่ผมจะพูดดีๆนะ...ไอ้ยอลมันความจำเสื่อม...ไม่ใช่สิ ต้องบอกว่ามันลืมเฉพาะเรื่องของน้องชายเฮียมากกว่า]

 

 

หมายความว่าไงวะ? แกกำลังจะบอกว่าไอ้ยอลมันลืมแบคอย่างนั้นหรอคริสเอ่ยขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อหู

 

 

[ผมลองถามมันหลายรอบแล้วนะ แต่ทุกครั้งที่มันนึกย้อนกลับไปเรื่องก่อนหน้านี้ มันก็บ่นว่าปวดหัวทุกที]

 

 

ยาที่แกใช้กับไอ้ยอลมันเป็นยาสลบธรรมดาจริงๆใช่ไหมวะ?

 

 

[ก็ใช่น่ะสิเฮีย ผมใช้แค่ยาสลบกับไอ้ยอลจริงๆ]

 

 

...แล้วตอนนี้ไอ้ยอลมันเป็นไงบ้าง แกรู้ไหมฉันต้องตอบคำถามแบคมาเป็นร้อยรอบแล้ว นี่ก็โกหกไปว่าไอ้ยอลกำลังกลับไปปรับความเข้าใจกับพ่อ ไม่งั้นนะโดนซักอีกยาวแน่

 

 

[มันก็บอกแค่ว่าจำได้แต่เรื่องที่มันตกหน้าผา พี่ซูโฮบอกกับไอ้ยอลว่ามันแค่หลับไป เพราะอยากดูปฏิกิริยาของมันก่อน...แต่ก็อย่างที่บอก มันจำอะไรไม่ได้เลยสักนิดเดียว]

 

 

...เป็นแบบนี้ไปได้ยังไงคริสไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น เขาได้คุยกับแบคฮยอนก่อนหน้านี้ว่าทั้งคู่หาวิธีล้างคำสาปกันได้แล้ว หลังจากที่เขาและเทาไปที่เมืองไทยเพื่อพาชานยอลกลับตามคำสั่งของท่านประทานปาร์ค เทาแอบใช้ยาสลบกับชานยอลก่อนที่จะพาตัวกลับมาเพราะพูดดีๆด้วย คนอย่างชานยอลก็คงไม่ยอมเขาอยู่ดี

 

 

[ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน แล้วเฮียจะทำยังไงต่อ…]

 

 

ฉันก็คงต้องบอกความจริงกับแบค

 

 

[ไม่ได้นะเฮีย ถ้าน้องชายเฮียรู้เข้าต้องมาหาไอ้ยอลแน่ ตอนนี้อาการมันไม่ค่อยดีเลย ถ้ามันคิดถึงเรื่องอดีต อาการปวดหัวของมันก็จะกำเริบอีก]

 

 

แล้วจะให้ฉันทำยังไงวะ แบคต้องจับได้แน่…” คริสเอ่ยอย่างกังวล ถ้าเขายังโกหกแบคฮยอนต่อไปแบบนี้ สักวันน้องชายของเขาต้องจับได้แน่ๆอีกอย่างเขาเป็นห่วงความรู้สึกของแบคฮยอนด้วย

 

 

[บอกว่าไอ้ยอลไปอยู่ที่อื่นแล้วแบบนี้ได้ไหมเฮีย?]

 

 

แกคิดว่าแบคจะเชื่อหรอ? ไอ้ยอลติดแบคแค่ไหนแกก็รู้ดี ถ้าไม่มีอะไรผิดปกติเจ้านั่นต้องรีบเคลียร์กับพ่อแล้วกลับมาหาแบคแน่...แต่นี่มันเล่นจำอะไรไม่ได้เลยคริสกังวลอยู่ไม่น้อย ตอนแรกเขาคิดเอาไว้ว่าจะพาชานยอลกลับไปหาท่านประธานปาร์คตามคำสั่ง แล้วค่อยให้ชานยอลสานต่อเรื่องราวกับแบคฮยอนหลังจากที่จัดการปัญหาทางนู้นเสร็จแล้ว แต่นี่ชานยอลดันจำแบคฮยอนไม่ได้ นั่นก็หมายความว่าชานยอลจะไม่กลับมาอีกแล้ว...

 

 

[แล้วจะทำยังไงล่ะเฮีย นี่ผมปวดหัวจนจะบ้าอยู่แล้วนะ]

 

 

ยังไงฉันก็ต้องบอกแบค ฉันเชื่อว่าน้องฉันต้องเข้าใจ...เอาเป็นว่าตอนนี้แกทำให้ชานยอลกลับไปทำงานตามที่ท่านประธานต้องการให้ได้ก่อน ส่วนเรื่องทางนี้เดี๋ยวฉันจัดการเอง

 

 

[เอาอย่างนั้นก็ได้ ถ้างั้นผมจะทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้เรื่องแบคฮยอนแล้วจัดการเรื่องงานให้เสร็จ เฮ้อ หวังว่าที่เราทำอยู่นี่มันจะเป็นสิ่งที่ถูกต้องนะ...]

 

 

เอาน่า...ถือซะว่าช่วยให้ไอ้ยอลเป็นผู้เป็นคนมากขึ้น

 

 

[ครับเฮีย ถ้างั้นผมไปก่อนนะ หายออกมานานแล้วเดี๋ยวไอ้ยอลมันจะสงสัยเอา]

 

 

อื้อ ไว้เดี๋ยวฉันจะโทรหาอีกทีคริสวางสายจากเทาก่อนที่จะเดินกลับเข้าไปในบ้าน เขาไม่รู้จะเริ่มคุยเรื่องนี้กับแบคฮยอนยังไงดี น้องชายของเขาจะรับได้ไหม เพราะหัวใจของแบคฮยอนมันอยู่ที่รุ่นน้องของเขาเสียแล้ว

 

 

คุยกับใครหรอคริส?” เสียงเล็กเอ่ยถามพี่ชายหลังจากที่เห็นคริสเดินกลับเข้ามาในตัวบ้าน ตอนนี้เขาย้ายมาอยู่ที่ประเทศจีนได้3วันแล้วเพราะคริสบอกว่ามีงานที่ต้องเคลียร์อีกเล็กน้อย หลังจากที่เคลียร์งานเสร็จพวกเขาจะกลับไปอยู่บ้านที่เกาหลีด้วยกัน เพราะคริสจะย้ายกลับไปอยู่ดูแลบริษัทที่นั่นแทนคุณแม่

 

 

“ไอ้เทาโทรมาน่ะ” คริสว่าพลางหย่อนตัวนั่งลงข้างๆคนตัวเล็ก “แบค…คือว่าพี่มีเรื่องจะคุยด้วย”

 

 

“เรื่องอะไรหรอ?”

 

 

“เรื่องชานยอล…”

 

 

“ทำไม? ชานยอลเป็นอะไร เกิดอะไรขึ้นอย่างนั้นหรอคริส?” ร่างเล็กเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง ชานยอลของเขาเป็นอะไร ทำไมคริสต้องทำหน้าเครียดขนาดนี้ด้วย

 

 

“ไอ้ยอลมัน…ความจำเสื่อม”

 

 

“คริสว่าไงนะ? ชานยอลความจำเสื่อม…เมื่อไหร่? ได้ยังไง? ละ แล้วตอนนี้ยอลอยู่ที่ไหน? บอกแบคมานะคริส ชานยอลอยู่ที่ไหน!”

 

 

“แบคใจเย็นๆ…” คริสว่าพลางกุมมือของแบคฮยอนที่นั่งน้ำตานองหน้าเอาไว้ เขาคิดเอาไว้อยู่แล้วว่ามันจะต้องเป็นแบบนี้ แต่ยังไงแบคฮยอนต้องได้รับรู้และยอมรับมันให้ได้

 

 

“ละ เล่าให้แบคฟังได้ไหมคริส ฮึก กะ เกิดอะไรขึ้นกับชานยอล” เสียงเล็กเอ่ยถามทั้งน้ำตา เกิดอะไรขึ้นกับชานยอลของเขา…หรือว่าสิ่งที่ชานยอลเคยพูดมันจะเป็นความจริง…

 

 

“ที่จริงแล้ววันนั้นไอ้ยอลมันไม่ได้กลับไปเองหรอก…” คริสสารภาพความจริงกับแบคฮยอน ทั้งเรื่องที่เขาใช้ยาสลบกับชานยอล เรื่องอาการปวดหัวเวลาที่ชานยอลพยายามคิดถึงเรื่องราวในอดีต และก็เรื่องที่เขากับเทากำลังจะทำทั้งหมดด้วย

 

 

“หมายความว่าแบคจะไม่ได้เจอกับยอลอีกอย่างนั้นหรอคริส…”

 

 

“ไม่ใช่หรอก แค่ช่วงนี้เท่านั้น…จนกว่าเรื่องการงานของเจ้านั่นจะลงตัวและก็จนกว่าอาการปวดหัวของไอ้ยอลจะดีขึ้น”

 

 

“แล้วมันอีกนานแค่ไหนกันล่ะคริส”

 

 

“ไม่รู้เหมือนกัน…พี่คงต้องเข้าไปดูอาการของมันก่อน”

 

 

“เราจะกลับเกาหลีกันเลยใช่ไหม…เราจะไปหาชานยอลวันนี้เลยใช่ไหมคริส”

 

 

“…ไม่ใช่เร็วๆนี้หรอกแบค พี่ยังมีงานต้องทำอีกเยอะแยะเลย เอาไว้พี่เคลียร์งานเสร็จแล้วเราค่อยกลับพร้อมกันนะ…ถ้าถึงเกาหลีแล้วพี่จะรีบไปดูอาการของชานยอลให้เลย”

 

 

“แบคไปด้วยได้ไหม แบคดูอยู่ห่างๆก็ได้ขอแค่ได้เห็นหน้าชานยอลสักนิดหนึ่งก็ยังดี”

 

 

“แต่ว่า…”

 

 

“ขอร้องนะคริส…” เสียงเล็กเอ่ยอย่าเว้าวอน ขอแค่ให้เขาได้เห็นชานยอลอีกสักครั้ง…ขอแค่มองจากที่ไกลๆก็พอแล้ว

 

 

“ก็ได้…แต่แบคต้องสัญญานะว่าจะไม่ให้ชานยอลเห็นแบค”

 

 

“แบคสัญญา…”

 

 

 

TBC.



 

 






 




หายไปนานเลย ขอโทษนะคะ
ตอนนี้เป็นจุดพลิกบทแล้วนะ
จะไม่ค่อยมีแฟนตาซีแล้ว
ฝากติดตามด้วยนะคะ










 

Transparent Teal Star
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

565 ความคิดเห็น

  1. #535 fanfan (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2557 / 11:30
    โอ้ยยย ทำไมตีองมีอุปสรรคมาคั่นความรักของคนสองคนนะ

    อีกคนก็ความจำเสื่อม จำเรื่องที่ผ่านมาไม่ได้ อีกคนก็ต้องอยู่อย่างห่างๆ

    สงสารแบคจังเลย
    #535
    0
  2. #501 Delight.PN (@paew_nonticha) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2557 / 19:25
    ชานยอลจะหายไหมอ่า? TT
    #501
    0
  3. #458 J'Jenee JTB (@peppermint-open) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2557 / 23:40
    หมอค่ะขอยาแก้อาการความจำเสื่อมที!!!!
    #458
    0
  4. #454 sofaizaka (@sofaiza) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2557 / 00:32
    สัมผัสได้ถึงกลิ่นมาม่า TT^TT แบค สู้ๆนะ 
    #454
    0
  5. #415 แสงรัตติกาล (@prang9210) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 เมษายน 2557 / 00:59
    จนได้ไง...เห็นไหม คุยดีๆแต่แรกก็จบเรื่องแล้ว 
    #415
    0
  6. #382 linly (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 เมษายน 2557 / 22:17
    T^T สงสารเเบคอ้ะหยอยไมหยอยทำอย่างงี้!
    #382
    0
  7. #355 captain still remember me (@snck-95line) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 เมษายน 2557 / 01:02
    ได้ไงอ่ะ ลืมได้ไง ฟันแล้วทิ้ง?? ห๊ะ!!! 
    #355
    0
  8. #309 Beak-Fin (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 มีนาคม 2557 / 21:37
    ToT แบคสู้ๆ
    #309
    0
  9. #294 baekiesvirus (@baekiesvirus) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 มีนาคม 2557 / 10:27
    สงสารแบคคคคค ฮืออออ TT
    #294
    0
  10. #184 JDEXO (@jdme) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 มกราคม 2557 / 23:02
    สงสารป๋าย :(
    #184
    0
  11. #166 Beaoutwy (@thawinee-39) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2556 / 15:19
    สงสาร แบคจริงๆ ยอลความจำเสื่อมได้ยังไง
    คำสาปมันหายไปแล้วหรอ ฮอลลลลลลลลลลล
    #166
    0
  12. #140 Sincere KBM (@whitepearl1013) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2556 / 20:58
    สงสารแบคฮยอนจังเลย TT
    #140
    0
  13. #135 fantase (@fantasejang) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2556 / 23:45
    โอ๊ยยยยยยยยยเเบค เเกเข้มเเข็งมาก
    อดทนน่ะเเบค เดียวมันจะต้องผ่านไป
    #135
    0
  14. #134 BACON_BAEK (@khainoy) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2556 / 16:36
    ทำไมทุกคนถึงใจร้ายกับแบคแบบนี้ล่ะ ให้แบคทำเพื่อยอลแล้วไม่นึกถึงความรู้สึกแบคกันบ้างเหรอ ยอลไม่รู้สึกอะไรเพราะจำเรื่องราวระหว่างยอลกับแบคไม่ได้แต่คนที่จำได้ทุกเรื่องราวอย่างแบคล่ะจะต้องเจ็บปวดมากแค่ไหน ที่ต้องเห็นคนที่ตัวเองรักจำตัวเองไม่ได้แบบนี้ ไม่ตลกเลยนะคะพี่คริส
    #134
    0
  15. #129 bigbadbgirl (@-axxvvxx95) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2556 / 02:22
    สงสารแบคฮยอนมาก T^T
    ทำไมต้องมีข้อแลกเปลี่ยนที่มันโหดร้ายแบบนี้ด้วยนะการแก้คำสาป : (
    คนลืมนี่ไม่ค่อยเท่าไหร่ แต่คนถูกลืมนี่ดิ 
    แบคฮยอนอา.. ถ้าชานยอลมันจำแบคไม่ได้.. TT
    แบคก็..



    มาหาเรานะ -..- 55555555555555555
    #129
    0
  16. #122 BYun (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2556 / 20:03
    T_____T

    สงสารแบคจับใจ 

    ฮือออออออออออ
    #122
    0