[EXO x YOU]: Fic4Me :แฟนฟิคเรื่องนี้ (Me) ตัวฉันเป็นนางเอก

ตอนที่ 24 : ตอน 20 : never will love. เราไม่เคยจะรักกัน. . . [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,432
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 75 ครั้ง
    5 ก.ค. 57

-20-

 

 

 

 

 

        โรงเรียนมัธยมเค

 

 

 

        ในเช้าวันจันทร์ระหว่างที่หมาป่าหนุ่มลู่หานผู้ไม่แพ้ในโชคชะตากำลังเตะฟุตบอลกันอย่างเมามันในอารมณ์กับเพื่อนสนิทนามว่ามินซอกกันอยู่นั้น  สายตาแหลมคมของหมาป่าหนุ่มตัวเดิมก็เหลือบไปเห็นหญิงสาวคนหนึ่งที่มักจะทำให้เลือดขึ้นหน้าทุกครั้งยามได้เห็น

 

 

 

        .....นางโง่!  ทำมาเป็นเดินเชื่องช้าเรอะ!  วอนแล้ว!  วอนโดนอัดแล้ว!

 

 

 

        ลู่หานหยุดเลี้ยงบอลเพ่งมองไปยังหญิงสาวที่กล้าหาญมาขโมยจูบแรกไปได้อย่างหน้าไม่อาย  ก่อนจะเล็งระยะกะจะเตะลูกฟุตบอลไปให้ถูกหัวกบาลของนางเสร่อเดินเด๊อะนั่นให้บุบ  ในขณะที่มินซอกซึ่งยืนมองอยู่ไกลๆก็พยายามจะวิ่งเข้าไปห้ามชายสุดโฉดไม่ให้ทำร้ายผู้หญิงน่าสงสาร  แต่ก็ไม่ทันเสียแล้วเพราะตอนนี้ลูกฟุตบอลที่เจ้าพ่อมินซอกใช้ทำมาหากินนั่นดันลอยไปถูกศีรษะของนานึลเข้าเต็มแรง

 

 

 

        “เห้ยไอ้หาน!  นั่นผู้หญิงนะเว้ย!?”  ห้ามปรามเพื่อนหน้าหวานแต่นิสัยโคตรเถื่อนว่านั่นอะเพศแม่  ไม่ใช่ต้นกล้วยที่อยากจะอัดตอนไหนก็อัดได้  ทว่าคำตักเตือนของมินซอกกลับไม่ทำให้หมาป่าฮึกเหิมหยุดการกระทำถ่อยๆได้เลย

 

 

 

        “ไอ้มินซอกมึงดูนั่น!  นางโง่นั่นโคตรอึด  โดนบอลอัดหัวยังเดินต่อได้สบายๆ  หรือว่ามันกลายเป็นซอมบี้ไปแล้ววะ!?”

 

 

 

        “โถไอ้หาน!  มึงเอาสมองส่วนไหนคิดว่าเขาเป็นซอมบี้!?”

 

 

 

        “เชี่ยแล้วมึง!  ซอมเบ้~~~~~~~~!”

 

 

 

        ลู่หานเอามือป้องปากตะโกนดังลั่นพลางวิ่งไปหาหญิงสาวที่กำลังเดินเอื่อยเฉื่อยไม่สนใจโลกอยู่ไกลๆ  ตัดกับมินซอกที่ยังคงยืนอยู่กับที่ไม่ยอมเดินเข้าไปใกล้ๆเพราะรู้ดีว่าผู้หญิงคนนั้นกลัวพลังลึกลับของตัวเองมากแค่ไหน  ขืนเดินดุ่มๆเข้าไปมีหวังเป็นลมเป็นแล้งไปคงไม่ดีแน่  และทันทีที่สองขาของลู่หานปรี่เข้าไปหาเป้าหมาย  มือหนาแข็งแรงของคนเถื่อนแห่งโรงเรียนมัธยมเคก็ฟาดเข้าไปที่กบาลน่าหมั่นไส้นั่นเต็มแรง

 

 

 

        “โอ๊ย!

 

 

 

        “โอ๊ยไร!  แหม่ทำมาเป็นสำออย!”  แยกเขี้ยวเงื้อมือขู่อีกรอบให้ผู้หญิงไร้สมองที่กำลังลูบหัวกลัว

 

 

 

        .....มันจะได้ไม่กล้าหือกับกู!

 

 

 

        “ลู่หาน!  หลายรอบแล้วนะที่นายตีหัวฉัน!

 

 

 

        “เลิกโง่ดิ  สัญญาเลยจะเลิกตี!”  ว่าแล้วก็ดีดหน้าผากแสนเถิกบนโครงหน้าสวยนั่นอีกเป้งจนเกิดรอยแดงเป็นวง  ลู่หานยกยิ้มอย่างสะใจที่เห็นผู้หญิงตรงหน้าทำท่าทำทางเหมือนจะร้องไห้เพราะตอนนี้นัยน์ตาของนางเสร่อนี่กำลังแดงก่ำ  อีกทั้งเธอยังไม่แม้แต่จะยกมือเรียวบางน่าสัมผัสนั่นขึ้นมาลูบบริเวณหน้าผากมนเลยสักนิด

 

 

 

        .....เหอะ!  กูไม่หลงกลน้ำตานั่นหรอกเว้ย!

 

 

 

        “นายหมายความว่าให้ฉันเลิกรักเซฮุนใช่ไหม?”

 

 

 

        “เห้ย!  เริ่มหายโง่แล้วนี่!

 

 

 

        “งั้นนายตีหัวฉันเยอะๆเลยลู่หาน  เอาให้ความจำเสื่อมจนลืมเซฮุนไปเลยได้ไหม?”  ก้มหน้าเอ่ยบอกด้วยเสียงที่บางเบา 

 

 

 

        จนลู่หานต้องก้มหน้าเข้าไปฟังใกล้ๆว่านางโง่คนนี้กำลังพูดอะไรอยู่  หมาป่าผู้สง่างามเงี่ยหูฟังถ้อยคำแผ่วเบาแบบนั้นอยู่เนิ่นนาน  และไม่รู้ทำไมเหมือนกันที่ใจมันมักจะเต้นแรงโครมครามเวลาอยู่ใกล้ๆผู้หญิงคนนี้เสมอ

 

 

 

        .....นี่กูโกรธยัยโง่นี่จนใจเต้นแรงเลยเรอะ!  วอนแล้ว!  วอนโดนเตะแล้ว!

 

 

 

        ลู่หานผละจากร่างกายบอบบางฉับพลัน  ไม่ฟงไม่ฟังมันแล้วว่านางเสร่อนี่จะพูดอะไร  ทำให้นานึลที่ยืนก้มหน้าก้มตาอยู่ใกล้ๆหมุนตัวเพื่อจะเดินหนีไปให้พ้นจากผู้ชายที่ทำร้ายได้แม้กระทั่งผู้หญิงที่ไม่มีทางสู้  แต่ก็ต้องชะงักเนื่องด้วยรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างมาดึงผมเอาไว้ไม่ให้สองขาได้เดินไปไหน

 

 

 

        .....มันจะมากเกินไปแล้วนะลู่หาน!

 

 

 

        หญิงสาวหยุดเดินแล้วสูดหายใจเข้าปอดเพื่อรวบรวมความกล้าที่จะพูดสิ่งที่คิดอยู่ในหัวสมองส่งไปให้คนใจคอโหดร้ายในแบบไม่หันหน้าไปมองให้เขารู้ว่าน้ำตามันกำลังจะไหล  แม้ว่าคำพูดเหล่านั้นมันอาจจะทำให้หัวที่วางอยู่บนคอของตัวเองแตกก็ตามที

 

 

 

        “เท่านี้ฉันก็เจ็บปวดหัวใจมากพออยู่แล้ว  นายยังจะใจร้ายทำฉันเจ็บตัวอีกหรอลู่หาน?”

 

 

 

        จึก!

 

 

 

        เสมือนโดนคำพูดของนางผู้หญิงโง่บ้าบอเสียบลงไปที่หน้าอกข้างซ้ายแล้วทะลุเข้ากลางใจเต็มๆ  ถ้าเป็นหนังจีนกำลังภายใน  หมาป่าผู้กล้าคงกระอักเลือดแล้วนอนตายอยู่ตรงนี้ไปนานแล้ว  หนุ่มหน้าหวานชะงักไปในทันทีแล้วรีบชักมือหนาของตัวเองที่กำลังรวบผมของนานึลเอาไว้กลับมาอย่างรวดเร็ว

 

 

 

        “อย่ามาพูดให้ฉันรู้สึกผิดนะเว้ยยัยโง่!

 

 

 

         ยืนพูดกับกลุ่มผมสีดำไร้หน้าตาบ่งบอกความรู้สึกของผู้หญิงโง่ดักดาน  ลู่หานลอบถอนหายใจให้กับความรู้สึกผิดเล็กน้อยที่เพิ่งเกิดขึ้นเป็นครั้งแรก  แปลกเหลือเกินที่หัวใจมันหน่วงมันหนักเวลาได้ฟังคำพูดน่าสงสารของนางเสร่อที่ไม่รู้จักหายโง่เสียที

 

 

 

        “เจอกันที่ห้องเรียนนะลู่หาน  ฉันไปก่อนนะ

 

 

 

        และในเวลานี้ชายหนุ่มก็ทำได้แค่ยืนมองผู้หญิงที่เป็นจูบแรกกำลังเดินจากไปโดยที่ไม่สามารถทำอะไรได้เลย  นั่นก็ทำให้มินซอกเจ้าพ่อฟุตบอลที่เฝ้ามองดูอยู่นานก็เดินเข้ามาหาเพื่อนหนุ่มหน้าตาดี  แล้วส่งมือหนาไปตบบ่าลู่หานหนักๆสองสามที

 

 

 

        “ตกลง  มึงแกล้งเขาแล้วมึงมีความสุขไหมไอ้หาน?”  ถามไอ้เพื่อนคนแมนที่กำลังทำหน้าตาราวกับว่ามีใครตายยังไงยังงั้น  และสิ่งที่มินซอกได้รับกลับมาคือกลุ่มคำที่แสดงออกถึงความรู้สึกที่สวนทางกับคำพูดของลู่หานโดยสิ้นเชิง

 

 

 

        “เวลาเห็นยัยเสร่อนั่นเจ็บแล้วกูโคตรมีความสุขเลยมึง!  ลู่หานขมวดคิ้วตะคอกเสียงดังใส่หน้าเพื่อนอย่างมินซอกแล้วสะบัดไหล่ให้มันเอามือของมันออกไปจากไหล่ได้แล้ว  ก่อนที่หมาป่าจะก้าวเท้าเดินไปในทิศทางตรงกันข้ามกับผู้หญิงที่ก่อนหน้านี้เพิ่งจะทำให้หมาป่าหมดอารมณ์ใช้กำลัง

 

 

 

        .....วันนี้กูจะเลิกแกล้งนางโง่วันนึงแล้วพรุ่งนี้กูจะแกล้งมันต่อไป  เอาให้มันเจ็บไปทั้งตัวเลย!

 

 

 

        เดินไป  คิดไป  โมโหไปตามสไตล์คนแมน  ผู้หญิงบ้าอะไรก็ไม่รู้ชอบทำให้ของขึ้นได้ทุกวัน  โมโหคันไม้คันมืออยากจะอัดมันให้ตายไปให้พ้นๆจะได้ไม่ต้องเจอใบหน้าโง่น่าหมั่นไส้นั่นอีก

 

 

 

        หลังจากที่ลู่หานเดินจากไปก็เหลือแค่มินซอกที่ยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิม  แทนที่ไอ้สองขานี่จะเดินตามเพื่อนแมนๆอย่างลู่หานไป  กลับเลือกเดินตามผู้หญิงที่คงจะกำลังเจ็บหัวเพราะโดนลูกฟุตบอลกระแทกเข้าอย่างจัง  เธอคงกำลังเจ็บหน้าผากเพราะโดนดีดเหม่ง  เธอคงกำลังเจ็บหนังศีรษะเพราะโดนดึงผม  และคงกำลังเจ็บเพราะโดนไอ้เซฮุนห้องหนึ่งทำร้ายจิตใจ

 

 

 

        .....นี่ชีวิตของเธอเจอแต่ความเจ็บปวดหรือไงกัน

 

 

 

        แอบถามอยู่ภายในใจได้ไม่นาน  รู้ตัวอีกทีมินซอกก็เดินตามหลังผู้หญิงที่แลดูจะเศร้าสร้อยตลอดเวลา  ชายหนุ่มส่งมือหนาสะกิดไหล่บางเพื่อให้นานึลหยุดเดิน  ซึ่งนั่นก็ทำให้หญิงสาวที่รู้สึกถึงสัมผัสบริเวณไหล่หันกลับมามอง

 

 

 

        “มะ!...มะ!...มิน!...มิน!  ริมฝีปากบางขยับไม่ได้เมื่อเจอหน้าเจ้าพ่อฟุตบอลผู้มีพลังลึกลับ  ดวงตาเรียวรีเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ  ความรู้สึกขวัญผวาถาโถมเข้ามาใส่จนยากที่จะยืนอยู่ใกล้ๆผู้ชายน่ากลัวคนนี้นานๆ  ที่กลัวขนาดนี้ไม่ใช่เพราะเขาเป็นหมอดูที่ทำนายแม่น  แต่เมื่อไม่นานมานี้ดันไปรับรู้ว่าเขาสามารถติดต่อกับวิญญาณได้

 

 

 

        .....ดังนั้นต้องมีผีวนเวียนอยู่รอบๆตัวของมินซอกแน่นอน!

 

 

 

        แล้วจะรอช้าอยู่ใย  ทำไมไม่วิ่งหนีไปให้ไกลจากมินซอก  หญิงสาวรีบวิ่งหนีสุดกำลังจนเหมือนจะไปชนกับอะไรเข้าสักอย่าง  ร่างกายบอบบางเสียหลักล้มลงกับพื้น  พอตั้งสติได้แล้วลืมตาขึ้นมาดูก็พบกับเด็กสาวตัวเล็กที่คงจะเป็นรุ่นน้องคนหนึ่งนอนกองอยู่บนพื้นเหมือนกัน

 

 

 

        “น้องคะเจ็บมากไหม  พี่ขอโทษที่พี่วิ่งไม่ดูตาม้าตาเรือ!  ลุกลี้ลุกลนเข้าไปประคองเด็กสาวอีกคนที่ถูกตัวเองชนจนล้มพับไป  ทำให้เด็กสาวคนเดิมฟิวส์ขาดปัดมือของนานึลที่กำลังช่วยพยุงออกไปด้วยความโมโห

 

 

 

        “เจ็บสิพี่!  ไม่ต้องมาช่วย  ฉันลุกเองได้!  รุ่นน้องหน้าตาสะสวยดันตัวลุกขึ้นพลางปัดฝุ่นที่เลอะอยู่ตามเนื้อตัว  ในขณะที่นานึลเองก็ลุกขึ้นเหมือนกัน  และด้วยความเป็นห่วงกลัวว่าน้องสาวหน้าบึ้งคนนี้จะบาดเจ็บตรงไหน  ปากบางบนใบหน้าสวยสีซีดจึงเอ่ยถามอย่างเป็นห่วงเป็นใยอีกครั้ง

 

 

 

        “เจ็บตรงไหนไหมคะน้อง?”

 

 

 

        “เจ็บตรงนี้!  ที่หัวใจ!  กล้าหน่อยไหมสัมผัสที่ใจฉันดู!

 

 

 

        “คะ?”

 

 

 

        “รุ่นพี่ชื่อ  ฮง นานึล  ใช่ไหม  ได้ข่าวว่าโดนรุ่นพี่เซฮุนฟันแล้วทิ้งนี่  อ่อใช่แล้ว!  เป็นมือที่สามมันสนุกมากนักหรอพี่!  โอ๊ยเจ็บปวดหัวใจแทนรุ่นพี่ซูจีจริงๆ!  ไหนจะเจ็บปวดรวดร้าวกับหัวใจของตัวเองอีก!  เมื่อไหร่รุ่นพี่ชานยอลจะโสด!  เออเกือบลืมไป  รุ่นพี่ชานยอลฝากไอ้นี่มาให้!

 

 

 

        เด็กสาวคนเดิมล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากระโปรงแล้วหยิบกระดาษที่ถูกพับไว้ออกมา  ก่อนจะยื่นให้ผู้หญิงที่โดนฟันแล้วทิ้งแถมเป็นมือที่สามอย่างนานึล

 

 

 

        “ใครฝากมาให้พี่นะคะ?”

 

 

 

        “รุ่นพี่ชานยอลมัธยมห้าห้องหนึ่ง!  แฟนในอนาคตของฉันฝากมาให้ย่ะ!

 

 

 

        เมื่อเห็นว่ารุ่นพี่หน้าตาน่าเกลียดตรงหน้ายืนซื่อบื้อไม่ยอมรับกระดาษที่ยื่นให้  เด็กสาวจึงโยนกระดาษไว้แถวๆนั้นอย่างอารมณ์เสียแล้วเดินจากไป  ทำให้นานึลก้มลงเก็บประดาษบนพื้นแล้วคลี่ออกดู  ก่อนจะพบเข้ากับข้อความที่อ่านแล้วถึงกับอยากจะพุ่งตัวออกไปให้มายบอดี้มันชนกับดาวเคราะห์แคระ

 

 

 

        .....มาหาคนหล่ออย่างฉันที่โรงยิมตอนนี้ด่วน!

 

 

 

        อ่านจบก็ต้องรวบรวมสติอยู่พักใหญ่  ข้อความแรกว่าเลวร้ายแล้วนะพอคิดไปไกลถึงจุดประสงค์ที่ชานยอลลงทุนฝากจดหมายมาให้  แต่พอเหลือบไปเห็นข้อความที่สองก็ต้องรีบสงบจิตสงบใจให้เย็นลง

 

 

 

 

       .....โปรดอ่านก่อนครับ  ถ้าเธอไม่มาภายในสิบนาทีล่ะก็  คลิปจะถูกปล่อยไปให้ไอ้ตัวเล็กฮานึลภายในสามวินาที  อาห์

 

 

 

        ต้นประโยคไม่จำเป็นต้องเขียนคำว่าครับก็ได้ถ้าท้ายประโยคจบลงด้วยคำว่าอาห์แบบนี้  แล้วตกลงไอ้คำว่าอาห์หลังข้อความนั่นมันหมายความว่าอย่างไร  มือบางขยำกระดาษจนเละไม่เหลือซากแล้วยัดใส่กระเป๋ากระโปรงด้วยความรำคาญใจ  หญิงสาวท่องพุทโธยับยั้งความดันโลหิตที่กำลังพุ่งสูงขึ้นจนน่าใจหาย  เจอเรื่องบ้าบอคอแตกแบบนี้แต่เช้าใครจะทนไหวกัน

 

 

 

        .....ฉันจะต้องหาทางลบคลิปนั่นอย่างจริงจังเสียแล้ว!

       

        ทันทีที่หญิงสาวผู้โชคร้ายมาถึงโรงยิมก็เจอเข้ากับร่างสูงแข็งแรงในยูนิฟอร์มนักเรียนสีขาวไร้เนคไทกำลังชู๊ตบาสลงห่วง  นี่ถ้าไม่ติดว่าผู้ชายหื่นกามคนนั้นทำอะไรเอาไว้บ้างที่ผ่านมา  ป่านนี้คงจะได้เป็นเพื่อนกันไปแล้วแน่ๆ  เพราะเมื่อสองวันก่อนในห้างสรรพสินค้านั่น  ชานยอลมีท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างชัดเจน  แม้จะไม่รู้ว่าการเปลี่ยนไปครั้งนี้ของชานยอลจะดีขึ้นหรือแย่ลง

 

 

 

        .....แต่ฉันก็รู้สึกว่านายเปลี่ยนไปไม่เหมือนคนเดิม

 

 

 

        นานึลเดินเข้าไปใกล้ๆคนที่กำลังเล่นบาสอย่างชานยอล  กระทั่งสายตาของหญิงสาวสังเกตเห็นถึงเม็ดเหงื่อที่ไหลซึมออกมาตามร่างกายแข็งแรง  หยดน้ำที่บ่งชี้ว่าผู้ชายคนนี้ออกกำลังกายมานานนั่นมันทำให้เสื้อยูนิฟอร์มนักเรียนสีขาวที่ถูกปลดกระดุมออกสองเม็ดชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อจนเห็นกล้ามเนื้อแน่นๆเลือนลางภายใต้เสื้อตัวบาง

 

 

 

        .....นี่ฉันกำลังมองอะไรกันเนี่ย!

 

 

 

        ลอบกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่พลางสั่งสายตาไม่รักดีในใจว่าควรหยุดมองร่างกายน่าหลงใหลนั่นได้แล้ว  แต่ดูเหมือนว่าสายตามันจะไม่ฟังที่สมองสั่ง  เพราะหญิงสาวกำลังทอดสายตาจับจ้องไปยังเรือนร่างกำยำกับโครงหน้าได้รูปที่แสดงถึงความจริงจังในการชู๊ตบาสลงห่วง  ทำให้ชายหนุ่มที่ขะมักเขม้นในการโชว์พาวรู้สึกได้ถึงรังสีบางอย่างที่กำลังแทะโลมร่างกายเซ็กซี่ของตัวเขา

 

 

 

        “เอ้าเธอ!  กำเดาไหลแล้ว”  หยุดเล่นกับลูกบาสแล้วหันขวับมามองใบหน้าสวยพร้อมปล่อยข้อความแซวผู้หญิงที่กำลังจ้องเขม็งมาที่ตัวเองด้วยตาไม่กะพริบ  ริมฝีปากบางบนใบหน้าหล่อยกยิ้มกรุ้มกริ่มแล้วโยนลูกบาสทิ้งไว้แถวนั้น  ก่อนจะค่อยๆย่างก้าวมาใกล้คนที่ยืนตาค้างตัวแข็งเป็นหิน

 

 

 

        “เลือดกำเดาฉันไหลหรอ?”

 

 

 

        “คิดอะไรลามกกับฉันหรือเปล่าเนี่ย?”  พูดได้ไม่อายฟ้าอายดินทั้งๆที่ผู้หญิงตรงหน้าไม่ได้มีเลือดไหลออกมาทางจมูกเลยสักหยด  ชายหนุ่มใช้มือจับเสื้อชุ่มเหงื่อบริเวณหน้าอกของตัวเองแล้วขยับร่างกายเข้าไปหาเพื่อเอาเสื้อเช็ดจมูกให้นานึลไปมา  จากนั้นชานยอลก็ไม่รอช้าใช้มือหนาที่ว่างอยู่ฉวยโอกาสโอบเอวเพื่อไม่ให้คนน่ารักหนีไปไหนได้

 

 

 

        .....อ่าห์  ได้กลิ่นเหงื่ออันแสนจะน่าหลงใหลของฉันไหมนานึล?

 

 

 

        เหมือนจะพร่ำเพ้ออยู่เพียงผู้เดียวเพราะในตอนนี้หญิงสาวกำลังออกแรงดันแผงอกให้ออกไปห่างๆด้วยแรงมหาศาลที่มี  จนชานยอลจำเป็นต้องยอมถอยออกมาอย่างจำใจ  ก่อนที่สายตาของนานึลจะพบเข้ากับความว่างเปล่าบนเสื้อที่ไม่มีแม้แต่เลือดสีแดง

 

 

 

        .....นี่ชานยอลกำลังหลอกฉันอยู่อย่างนั้นเรอะ!  ฉันคิดผิดแล้วที่มองว่านายเปลี่ยนไป!  นายยังใจร้ายกับฉันเหมือนเดิม!

 

 

 

        “ชานยอล!  ทำไมนายถึงเป็นคนแบบนี้นะ!  ในหัวของนายคิดแต่เรื่องอะไรที่มันลามกรึยังไง!?”  ไม่ทนอีกแล้วคราวนี้จะไม่ทน  หญิงสาวที่อดีตเคยอ่อนหวานและเรียบร้อยเม้มริมฝีปากสะกดอารมณ์โกรธไม่ให้มันปะทุออกมามากมายนัก  แต่มันก็มากพอที่จะกล้าส่งกำปั้นจากฝ่ามือบางหวังจะทุบหนักๆลงไปที่แผงอกแข็งแรงนั่นสักที

 

 

 

        “เธออย่าทำตัวหยาบคายแบบนี้สิ”  จับหมับเข้าที่ข้อมือบางของผู้หญิงจิตใจดีทั้งสองข้างแล้วกระชากเข้ามาแนบกับตัว  ก่อนจะยื่นใบหน้าคมคายไปประชิดใบหน้าสวยที่แดงแปร๊ดเพราะความโกรธ

 

 

 

        “ปล่อยมือฉันเดี๋ยวนี้เลย!

 

 

 

        “ทำตัวไม่น่ารักต้องโดนทำโทษนะครับที่รัก”  ว่าเสร็จก็ยู่ปากจู๋ออกไปแตะริมฝีปากบางเบาๆแล้วพยายามกดร่างกายนุ่มนิ่มให้นอนราบลงไปกับพื้น  พร้อมนั่งคร่อมผู้หญิงน่ารักที่ไม่ได้รักเรากลางโรงยิมไร้ผู้คนแบบไม่อายผีสางเทวดา

 

 

 

        “อย่านะชานยอล!

 

 

 

        “ยิ่งดิ้นยิ่งหลบมันยิ่งทำให้ฉันอยากกดเธอลงบนเตียงนะนานึล

 

 

 

        “นายหยุดพูดจาลามกแบบนี้จะได้มั้ย!?”  นอนดิ้นสุดกำลังแต่ก็ไม่เป็นผลเพราะผู้ชายหื่นกามคนนี้ดันกดข้อมือยึดเอาไว้กับพื้นก็เท่ากับว่าหมดโอกาสหนีไปไหนได้อีก  หญิงสาวขมวดคิ้วมองใบหน้าหล่อบนร่างกายของตัวเองชั่วครู่

 

 

 

        “หยุดดิ้นทำไม  ดิ้นต่อเถอะเร้าใจดี”  โน้มใบหน้าคมคายลงต่ำแล้วใช้ปลายจมูกกดลงบนพวงแก้มหอมหวน  ลากไล้ลงมาที่ลำคอขาวนวลเนียนก่อนจะบรรจงกดจูบหนักๆเพื่อทำเครื่องหมายสีแดงเอาไว้ตามลำคอ

 

 

 

        “นี่มันโรงยิมนะชานยอล  เกิดใครเข้ามาเห็นจะทำ...ยังไง”  ผ่อนลมหายใจแล้วเชิดใบหน้าสวยขึ้นด้วยความเผลอไผลไปกับความเร่าร้อนที่ชานยอลกำลังมอบให้  แต่ก็ไม่ลืมที่จะปฏิเสธสัมผัสที่น่าหลงใหลด้วยการดิ้นไปมาเหมือนเดิม

 

 

 

        “ฉันจะรีบเสร็จก็แล้วกัน  แต่ถ้ารีบทำ...ตรงนั้นของเธออาจจะเจ็บได้นะ

 

 

 

        “บ้า...

 

 

 

        “ฉันขอแค่รอบเดียวเอง  นะครับ...

 

 

 

        “หัดควบคุมอารมณ์บ้างสิชานยอล”  แม้จะรู้สึกดีขนาดไหนแต่ยังไงมันก็ไม่ถูกต้อง  ตอนนี้หญิงสาวทำได้แค่เหลียวมองไปรอบๆโรงยิมเพราะถูกมือหนาแข็งแรงของชานยอลกดเอาไว้หนักและแน่นกว่าเดิม  อีกทั้งเขายังไม่เลิกดูดกลืนอยู่แถวลำคอจนเรี่ยวแรงที่มีมันสลายหายไปหมดแล้ว

 

 

 

        “...นานึล”  

 

 

 

        “หืม?” 

 

 

 

        นอกจากจะไม่มีเรี่ยวแรงตอบโต้ความละมุนของชานยอลแล้วยังจะต้องมาเจอกับน้ำเสียงเซ็กซี่ที่ร้องเรียกชื่อตัวเองอีก  เจอแบบนี้ร้อยทั้งร้อยก็ต้องขานรับแบบเคลิบเคลิ้มด้วยกันทั้งนั้น  แต่สิ่งที่ทำให้ความรู้สึกละไมเหมือนล่องลอยอยู่ในสวรรค์จบลง  คือคำพูดของชานยอลที่ส่งผลให้ผู้หญิงที่ได้ฟังถึงกับหัวใจหยุดเต้น

 

 

 

        “ฉันอยากมีลูก

 

 

 

        สิ้นสุดประโยคที่ทำให้หญิงสาวเกิดอาการหน้ามืดไปโดยฉับพลัน  ดวงตาที่เคยหรี่จนแทบจะปิดลงของนานึลก็เบิกโพลงขึ้นด้วยความตกใจ

 

 

 

        ตุบ!

 

 

 

        แต่ไม่ทันไรก็เหมือนจะเห็นลูกบาสลูกใหญ่ลอยมากระแทกเข้าที่หัวของผู้ชายที่ในสมองคิดแต่เรื่องลามกข้างบนร่างกายอย่างจัง  ทำให้ชานยอลทิ้งตัวลงมาทับนานึลเต็มแรงเหมือนกับว่าเขานั้นหมดสติไปไม่มีผิด  เป็นเวลาเดียวกันกับการที่นานึลได้ยินเสียงหวานใสคุ้นหูลอยเข้ามา

 

 

 

        “ไอ้บ้าโรคจิตหูกาง  สมแล้วที่ต้องโดนแบบนี้!

 

 

 

        และนี่คือเสียงที่ว่านั่น  จากเหตุการณ์ทั้งหมดเดาได้ไม่ยากเลยว่านาอึนเป็นคนทุ่มลูกบาสมาใส่หัวของชานยอลจนสลบไป  ทำให้นานึลที่ยังคงนอนอยู่ใต้ร่างกายของชานยอลเหลือบมองใบหน้าของผู้ชายใจร้ายเล็กน้อยด้วยความเป็นห่วง  ก่อนจะหันหน้าไปพูดกับนาอึนที่ยืนกอดอกมองดูอยู่ใกล้ๆ

 

 

 

        “นาอึน...นี่เธอทำรุนแรงไปหรือเปล่า?”

 

 

 

        “โอ๊ยเพื่อน!  เธอว่าฉันแบบนี้อยากมีลูกกับมันนักหรอ  ปล่อยให้มันตายๆไปอะดีแล้ว!”  ว่าเพื่อนสาวที่อ่อนแอทั้งร่างกายและจิตใจ  พลางช่วยถีบร่างกายไร้สติของชานยอลให้ออกไปจากตัวนานึล  ทำให้นานึลค่อยๆดันตัวลุกขึ้นแล้วเริ่มต้นพูดตักเตือนสติเพื่อนสาวอารมณ์ร้อนคนนี้ให้คิดได้เสียบ้าง

 

 

 

        “อย่าใช้แต่อารมณ์และความรุนแรงสินาอึน  ถ้าเกิดชานยอลตายไปจริงๆเธออาจจะติดคุกเลยนะ”  

 

 

 

        “มันทำกับเธอขนาดนี้  เธอยังจะเป็นห่วงมันอีกหรอ!?”

 

 

 

        “เขาสลบไปแบบนี้ฉันต้องเป็นห่วงอยู่แล้ว  แต่ฉันห่วงเธอมากกว่านะ  เธอเป็นเพื่อนที่เป็นเพื่อนจริงๆคนแรกของฉัน  ใจเย็นๆนะนาอึน  ที่ฉันพูดไปเพราะไม่อยากให้เธอใช้กำลังในการแก้ปัญหา

 

 

 

        “อ่อหรอ!  แล้วความอ่อนแอที่เธอชอบมโนไปว่านั่นคือความอ่อนโยนมันแก้ปัญหาได้ไหมล่ะ?”  

 

 

 

        เมื่อได้ฟังความคิดของนาอึน  นานึลก็ต้องเก็บถ้อยคำที่อยู่ในหัวทั้งหมดลงไปในลำคอตามเดิม  สิ่งที่ทำได้ตอนนี้คือเบือนหน้าไปทางอื่นเพื่อครุ่นคิดถึงความอ่อนแอที่มีอยู่ในตัวจนล้นออกมาในแบบที่ใครๆก็สามารถเห็นได้

 

 

 

        “ฉันไม่เคยมองสิ่งที่ฉันทำว่ามันคือความอ่อนโยนเลยนะนาอึน”  นานึลเหม่อมองไปทางอื่นแล้วพูดออกมาเบาๆเพื่อระบายความเสียใจภายในใจที่เพื่อนสนิทคนแรกพูดจาเหมือนกับคนที่ไม่ได้เป็นเพื่อนกัน  ขณะที่นาอึนซึ่งทนไม่ไหวกับพฤติกรรมอันน่าโมโหของเพื่อนสาวอ่อนต่อโลกก็อดไม่ได้ที่จะสะบัดหน้าเดินหนีไปให้พ้นๆ

 

 

 

        .....ใจเย็นไว้นาอึนคนสวย  นั่นเพื่อนนั่นเพื่อน  ไม่อารมณ์ร้อน!

 

 

 

         ย้ำภายในใจก่อนที่นาอึนจะกระฟึดกระฟัดเดินออกไปจากโรงยิมอย่างรวดเร็ว  ทิ้งให้นานึลอยู่กับชายไร้สติอีกคนที่ยังคงนอนหลับตาอยู่ที่เดิม  และทันทีที่สมองน้อยไร้รอยหยักคิดได้  หญิงสาวจิตใจงามก็เดินเข้าไปหาชานยอลก่อนจะทรุดตัวนั่งลงแล้วเริ่มเขย่าลำตัวของชานยอล

 

 

 

        “ชานยอล!  ตื่นเร็ว  อย่าทำให้คนอื่นเขาเป็นห่วงสิ!”  

 

 

 

 

        ตัดมาทางเซฮุนที่กำลังเดินมุ่งหน้าไปยังโรงยิมเนื่องด้วยเล็งเห็นว่าผู้หญิงน่าสนใจเดินตรงไปที่นั่น  ตามจริงแล้วนาอึนไม่ควรจะนั่งรถเมล์ออกมาจากคอนโดคนเดียวในตอนเช้า  เธอน่าจะรอกันอีกสักหน่อยจะได้ออกมาโรงเรียนพร้อมกัน  ชายหนุ่มยกยิ้มบางๆเมื่อคิดถึงร่างบางที่อยู่ด้วยกันในสองวันที่ผ่านมา  แต่ด้วยความที่นาอึนเป็นคนไม่ยอมใครง่ายๆ  เซฮุนเลยทำได้เพียงแค่รอเวลาที่เธอจะเปิดใจให้ก็เท่านั้น

 

 

 

        .....เธอจะใจแข็งไปถึงไหนนะนาอึน

 

 

 

        เดินคิดเรื่อยๆจนกระทั่งมาถึงโรงยิมภายในโรงเรียน  สายตาบนใบหน้าหล่อเรียบนิ่งกวาดมองไปรอบๆจนพบเข้ากับหญิงสาวคนหนึ่งกำลังผุดลุกผุดนั่งเหมือนทำอะไรสักอย่าง  สองขายาวย่างเข้าไปใกล้ๆก่อนจะพบกับคนนอนตายอยู่

 

 

 

        “เกิดอะไรขึ้นหรอนานึล?” 

 

 

 

        เซฮุนเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงแล้วยืนก้มหน้าถามนานึลด้วยน้ำเสียงนิ่งๆเหมือนเดิม  ทำให้บุคคลที่กำลังง่วนอยู่กับการช่วยชีวิตของชานยอลอย่างนานึลเงยใบหน้าขึ้นมาหาต้นเสียงทันทีที่ได้ยิน

 

 

 

        “เซฮุน!”  รู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูกเวลาเห็นหน้าผู้ชายคนนี้  นี่มันเหมือนกับความโศกเศร้าที่มีมันหายไปหมดยามได้เจอกัน  ริมฝีบากบางยกยิ้มกว้างส่งไปให้เซฮุนแล้วร้อนรนหันหน้ากลับมา  เนื่องด้วยรู้ตัวดีว่าตอนนี้ตัวเองมีสภาพเหมือนซอมบี้อย่างที่ลู่หานว่าไว้ไม่มีผิด

 

 

 

        .....เซฮุนจะโกรธฉันไหมนะที่ฉันไม่สวยแถมยังน่าเกลียดขนาดนี้  ฉันนี่เป็นแฟนที่ไม่ได้เรื่องเลย

 

 

 

        ส่งผลให้เซฮุนที่เห็นว่าผู้หญิงที่ดูจะมั่นคงในความรักหลบหน้าหลบตาก็ได้แต่แปลกใจเล็กน้อย  เพียงแต่เวลานี้ชายหนุ่มไม่ได้อยู่ในช่วงที่จะง้องอนใครให้เสียเวลา  เซฮุนจึงนั่งลงข้างๆแล้วดูอาการของไอ้เพื่อนเลวในกลุ่มว่ามันเป็นอย่างไรบ้าง

 

 

 

        “ไอ้ชานยอลมันเป็นอะไร?”  หันใบหน้านิ่งมาถามผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้างกัน

 

 

 

        “เอ่อ...ชานยอลโดนของแข็งกระแทกหัวจนสลบไป”  ก้มหน้าบอกในแบบที่ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเซฮุน  ทำให้ชายหนุ่มเริ่มที่จะไม่แน่ใจแล้วว่าหัวใจของผู้หญิงคนนี้ยังอยู่ที่เขาหรือเปล่า

 

 

 

        “ตอนนี้หัวใจเธออยู่ที่ใคร?”  ถามซ้ำให้แน่ใจว่าตัวเองจะไม่มีทางแพ้เกมนี้แน่นอน  เซฮุนขมวดคิ้วจดจ้องรอฟังคำตอบจากนานึลด้วยความกังวลเล็กน้อยว่าความรู้สึกของร่างบางอาจจะไม่เหมือนเดิม  ตรงกันข้ามกับนานึลที่ได้ฟังคำถามก็แอบดีใจที่เซฮุนยังทำเหมือนแคร์กันอยู่บ้างจนเกือบจะลืมตอบคำถามไปเสียแล้ว

 

 

 

        “ฉัน...

 

 

 

        “หรือมันไม่ได้อยู่ที่ฉันแล้ว?”

 

 

 

        “ยังอยู่สิเซฮุน  นายก็รู้ว่าฉันรักนายคนเดียว”  หันขวับมาตอบเจ้าของคำถามแล้วส่งรอยยิ้มกล้าๆกลัวๆไปให้ผู้ชายที่กำลังทำหน้าตาเคร่งเครียดอยู่ไม่ห่าง

 

 

 

        .....ใช่  ฉันยังรักนายเสมอ

 

 

 

        เพียงได้ฟังคำบอกรัก  เซฮุนก็เบาใจไปเปราะหนึ่ง  อีกทั้งมันยังรู้สึกมีความสุขทุกครั้งยามที่ได้ฟังว่าผู้หญิงคนนี้ยังคงรักตัวเขาไม่เคยเปลี่ยนไป  เพราะถ้อยคำเหล่านั้นมันทำให้เซฮุนรู้ตัวดีว่าเกมครั้งนี้เขาถือไพ่เหนือกว่าชานยอล  แต่สิ่งที่อยู่บนความสุขคือความไม่มั่นใจว่าร่างบางข้างกายพูดจริงหรือเปล่า

 

 

 

        “ฉันไม่เชื่อเธอหรอก  เธอตอบช้ามากเลยนะเมื่อกี้

 

 

 

        “แล้วต้องทำยังไงนายถึงจะเชื่อฉันล่ะเซฮุน?”

 

 

 

        “อยู่เฉยๆ”  เซฮุนเอ่ยปากบอกให้ร่างบางใกล้ตัวนั่งนิ่งๆ  แล้วเอื้อมมือหนาออกไปรั้งต้นคอของผู้หญิงข้างกายเข้ามาใกล้ๆ  ชายหนุ่มหลับตาลงบรรจงประกบริมฝีปากเข้ากับปากบางนุ่มนวลน่าหลงใหล  ลิ้นร้อนชำนาญถูกส่งเข้าไปเกี่ยวพันหยอกเย้าภายในโพรงปากหอมหวานอย่างเร่าร้อน  ก่อนที่เปลือกตาของเซฮุนจะลืมขึ้นอีกครั้งเพื่อมองหน้าชานยอลที่กำลังหมดสติอย่างมีชัย  ในขณะที่ตัวเองก็ยังไม่หยุดจาบจ้วงผู้หญิงที่ทำให้เซฮุนสามารถชนะชานยอลได้ในเกมครั้งนี้

 

 

 

        .....มึงรีบๆตื่นขึ้นมาดูกูกับคนที่มึงรักกำลังมีความสุขสิไอ้ชานยอล

 

 

 

        เซฮุนใช้โอกาสในช่วงที่ร่างบางกำลังอ่อนไหวค่อยๆกดหญิงสาวที่กำลังหลับตาแน่นนอนลงกับพื้น  ชายหนุ่มคร่อมทับร่างกายบอบบางพลางโน้มใบหน้าลงขบใบหูร้อนของหญิงสาวเบาๆแล้วเลื่อนริมฝีปากหนาต่ำลงมายังลำคอ  ก่อนจะออกแรงดูดซ้ำไปที่รอยแดงก่อนหน้านี้ให้มันชัดเจนกว่าเดิมเพื่อตอกย้ำชัยชนะเหนือไอ้เพื่อนเวรที่คงจะตื่นขึ้นมาเจอภาพบาดตาบาดใจในเร็วๆนี้

 

 

 

        .....กูจะเล่นเมียมึงอยู่ใกล้ๆมึงนี่แหละ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ฉากที่ถูกตัดออก

อยู่ในไบโอทวิต

 

 

 

 

 

 

 

 

 

        หญิงสาวหลับตาลงอีกครั้งพร้อมหลั่งน้ำตาให้มันไหล  มือบางทิ้งลงสู่พื้นแล้วปล่อยร่างกายให้ผู้ชายใจร้ายได้กระทำจนพอใจ  อีกนานแค่ไหนกว่าสัมผัสที่อ่อนโยนแต่ไร้ความจริงใจแบบนี้จะจบลง  อีกนานเท่าไหร่กันที่เซฮุนจะเลิกเรียกชื่อผู้หญิงที่ชื่อนาอึนทั้งๆที่เขากำลังล่วงเกินร่างกายนี้อยู่  นานึลลืมตาขึ้นอีกครั้งเพื่อมองใบหน้าของชายคนหนึ่งที่ยังคงนอนหงายไร้สติอยู่ไม่ไกล  หวังเพียงให้เขาได้สติรีบตื่นขึ้นมาช่วยพาร่างกายไร้ค่านี้ออกไปให้พ้นจากสถานการณ์เลวร้ายแบบนี้เสียที

 

 

 

        แต่เหมือนเสียงร้องเรียกภายในใจของนานึลจะส่งไปถึงชานยอล  เพราะตอนนี้ชานยอลกำลังกะพริบตา  ซึ่งแน่นอนว่าตอนนี้ชายหนุ่มรู้สึกมึนหัวจนต้องนอนอยู่นิ่งๆและพยายามรวบรวมสติว่าก่อนหน้านี้มันเกิดอะไรขึ้นตัวเองถึงได้สลบไป  ไม่นานนัก  เสียงครางคุ้นหูของชายคนหนึ่งก็เล็ดลอดเข้าโสตประสาท  ทำให้ชานยอลหันไปมองตามเสียงที่ว่านั่นอย่างเชื่องช้า  ก่อนที่สายตาบนใบหน้าหล่อจะสบกับดวงตาแดงก่ำบนใบหน้าเปื้อนน้ำตาของคนที่เขาอยากเจอหน้าในทุกวัน

 

 

       

        สองสายตาสบหากันอยู่แบบนั้นอยู่เนิ่นนานราวกับว่าทั้งโลกหยุดหมุน  ชานยอลเห็นแค่ร่างกายของผู้หญิงจิตใจดีเพียงคนเดียวเท่านั้น   นี่สมองคงกำลังทำงานผิดพลาดอยู่แน่นอน   เพราะภาพที่อยู่รอบๆนั่นมันเลือนรางและเบลอไปหมดจนมองไม่เห็นว่าใครทำอะไรกันอยู่  ชายหนุ่มจึงขมวดคิ้วมองดูอีกครั้งจะได้เห็นความจริงว่าทั้งหมดนี้มันเกิดอะไรขึ้น

 

 

 

        “ไอ้เซฮุน!”  ตกใจจนอยากจะเป็นบ้าพอเห็นว่าผู้หญิงคนนั้นกำลังถูกไอ้เพื่อนเลวทำอะไรอยู่  ชานยอลกระเด้งตัวลุกขึ้นอย่างรวดเร็วจงใจใช้เท้าถีบไปยังไอ้เพื่อนชั่วอย่างแรงจนไอ้เซฮุนมันกระเด็นไปไกล  ก่อนที่ชานยอลจะลุกลี้ลุกลนปลดกระดุมเสื้อของตัวเอง  แล้วเอาเสื้อตัวเดิมที่เพิ่งถอดนั่นมาคลุมร่างกายบอบบางเอาไว้

 

 

 

        “ชานยอล...

 

 

 

        “ไหวไหมนานึล?!”  ถามผู้หญิงที่นอนหมดแรงพลางปาดน้ำตาบนใบหน้าของเธอแล้วหันขวับไปจ้องหน้าไอ้เพื่อเวรที่ตอนนี้เก็บอาวุธไปแล้วเรียบร้อย  ยิ่งมองหน้าความโกรธมันก็ยิ่งเพิ่มขึ้นทุกที  ชานยอลจึงปรี่เข้าไปหาเซฮุนพร้อมกระชากคอเสื้อของมันขึ้นมา  มือหนากำหมัดเงื้อสุดกำลังก่อนจะปล่อยใส่ใบหน้าเรียบนิ่งเต็มแรง

 

 

 

        ผัวะ!

 

 

 

        “ไอ้เซฮุน  มึงทำอะไรเมียกู!?”  ตะโกนถามเพื่อนในขณะที่ยังกระชับคอเสื้อของมันเอาไว้ไม่ให้มันหนีไปไหน  แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือสีหน้ากวนประสาทกับรอยยิ้มเย็นชาน่าหมั่นไส้ที่ทำให้เขาโมโหทุกครั้งยามได้มอง

 

 

 

        “แน่ใจหรอว่าเมียมึงคนเดียว?”

 

 

 

        “มึงว่าไงนะ!?”

 

 

 

        “กูถามว่ามึงแน่ใจหรอว่านานึลเป็นเมียของมึงคนเดียว?”  ส่งรอยยิ้มแห่งชัยชนะไปให้ชานยอลที่หน้าดำหน้าแดงเพราะความโกรธ  แล้วปัดมือของไอ้เพื่อนในกลุ่มออกไปจากคอเสื้อของตนก่อนจะขยับเสื้อให้เข้าที่เข้าทาง  ทำให้ชานยอลที่ได้ฟังถึงกับระงับอารมณ์ไม่อยู่อีกครั้งใส่หมัดอัดหน้าไอ้เพื่อนใจดำอีกหน

 

 

 

        ผัวะ!

 

 

 

        ซึ่งครั้งนี้เซฮุนจะไม่ทนยืนเฉยๆให้ไอ้ชานยอลมันต่อยอีกแล้ว  มือหนาของผู้ชายมาดขรึมจึงปล่อยกำปั้นปะทะใบหน้าหล่อน่ารักเข้าให้บ้าง  ทำเอาชานยอลเซถลาไปเล็กน้อย  และเมื่อชานยอลเจ็บไอ้เซฮุนก็ต้องเจ็บด้วยสิมันถึงจะยุติธรรม  ชานยอลจึงทำท่าทางจะชกสวนมันไปอีกรอบถ้าไม่ติดว่าตอนนี้ชายหนุ่มรู้สึกคล้ายกับว่ามีใครบางคนมากอดเขาไว้จากทางด้านหลัง

       

 

 

        .....นานึล

 

        ชานยอลชะงักไปโดยทันทีที่หางตาเหลือบไปเห็นผู้หญิงใจดีกำลังซุกใบหน้าลงกับแผ่นหลังกว้างของตัวเอง  ชายหนุ่มลดมือที่กำลังจะพุ่งใส่หน้าสัตว์โลกตัวหนึ่งแล้วเปลี่ยนมาวางทาบทับบนมือเล็กที่เอื้อมมากอดลำตัวแข็งแรงเอาไว้  น่าแปลกที่หัวใจมันเต้นช้าโดยอัตโนมัติผสมผสานกับการที่ใจมันกำลังเย็นลงเรื่อยๆ

 

 

 

        .....ขอโทษจริงๆที่ฉันตื่นขึ้นมาช้าเกินไป

 

 

 

        ร่างสูงเจ้าของใบหน้าหล่อน่ารักทำได้แค่ขอโทษในใจเบาๆแค่นั้น  ในขณะเดียวกัน  เซฮุนที่เบื่อเหลือเกินกับเกมซ้ำซากที่ต้องเจออยู่ทุกวัน  ในเมื่อวันนี้เขาได้ทั้งหัวใจได้ทั้งร่างกายของผู้หญิงคนนั้นไปแล้ว  มันก็หมดสิ้นซึ่งความท้าทายและความสนุก  แถมวันนี้ยังพ่วงมาด้วยความสะใจที่สามารถหักหน้าไอ้ชานยอลโดยที่ทำให้มันเห็นภาพบาดใจเต็มๆตา

 

 

 

        .....เท่ากับว่าเกมกูชนะโดยสมบูรณ์

 

 

 

        เซฮุนหมุนตัวเดินออกจากโรงยิมโดยไม่คิดจะถามไถ่เลยสักคำว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นอย่างไรบ้างที่ต้องเจอกับเรื่องต่างๆในวันนี้  และทันทีที่คิดได้หลังเดินออกมาไกลมากแล้ว  ชายหนุ่มก็เผลอตัวหันหลังกลับไปมอง  ก่อนจะย้ำกับตัวเองภายในใจถึงความรักอันมั่นคงที่นานึลมีให้ว่าเธอไม่มีทางเปลี่ยนใจไปจากตัวเขาแน่นอน  คิดได้แบบนั้นมันก็สบายใจเหลือล้นที่เกมนี้ไอ้ชานยอลเพื่อนยากมันไม่มีทางจะชนะล้านเปอร์เซ็น

       

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

        ย้อนกลับมาทางชานยอลที่ยังคงเปลือยแผงอกตอนนี้กำลังนั่งติดกระดุมเสื้อยูนิฟอร์มให้ผู้หญิงน่ารักตรงหน้าในโรงยิมอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน  สายตาบนโครงหน้าคมคายเหล่มองนานึลที่นั่งก้มหน้าก้มตาเป็นระยะจนกระทั่งติดกระดุมเสร็จ  ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วบริเวณก่อนที่ชายหนุ่มจะเป็นคนทำลายความเงียบนั่นขึ้นมา

       

 

 

        “เงยหน้าขึ้นมาสินานึล  ขอมองหน้าให้ชื่นใจหน่อย

 

 

 

        “....”

 

 

 

        “วันนี้โดดเรียนกันไหมครับ?”

 

 

 

        "....”

 

 

 

        “งั้น...

 

 

 

        “ฉันไม่ได้เป็นของนายแค่คนเดียวอีกแล้วชานยอล  ฉันขอโทษ

 

 

 

         แม้ว่าจะรู้สึกเสียใจมากขนาดไหนที่ได้ยินว่าผู้หญิงใกล้ตัวไม่ได้เป็นของตัวเขาแค่คนเดียวอีกต่อไป  แต่จะให้ทำอย่างไรในเมื่อสิ่งที่เสียไปแล้วมันไม่สามารถเรียกกลับคืนมาได้  ชานยอลลอบถอนหายใจกลั้นน้ำตาไม่ให้มันไหลออกมาแล้วหลับตาลง  มือหนาถูกส่งไปโอบกอดร่างกายบอบบางมาไว้แนบลำตัว  ก่อนจะเอ่ยถ้อยคำปลอบโยนจิตใจที่บอบช้ำของนานึลให้หายเศร้าไปได้บ้าง

 

 

 

        “ไม่เป็นไรนานึล

 

 

 

        “ฉันรู้สึกผิด

 

 

 

        "อย่ารู้สึกผิด  เพราะเราไม่เคยจะรักกัน

 

 

 

        "แน่นอนอยู่แล้ว  เพราะนายรักซูจี"

 

 

 

        "ใช่  ฉันรักซูจี"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

        ในคาบเรียนที่สองของชั้นมัธยมห้าห้องสามที่ไร้ครูผู้สอนนั้นเต็มไปด้วยเสียงเม้าท์มอยกันอย่างสนุกสนาน  ตัดกับนักเรียนใหม่ที่เพิ่งย้ายเข้ามาได้ไม่นานอย่างนาอึนที่นั่งเท้าคางเหลือบไปมองโต๊ะเรียนว่างเปล่าข้างกายด้วยความหงุดหงิดใจ

 

 

 

        .....เหอะ!  คนอะไรเห็นผู้ชายดีกว่าเพื่อน!

 

 

 

        ตำหนิเพื่อนสาวอย่างนานึลในใจอยู่คนเดียวท่ามกลางความรื่นเริง  ไม่นานนักหญิงสาวนิสัยกล้าหาญก็รู้สึกได้ถึงแรงสะกิดเบาๆบริเวณไหล่  ส่งผลให้นาอึนเปลี่ยนสายตาจากโต๊ะของเพื่อนเป็นเจ้าของแรงที่ว่านั่นแทน  ซึ่งก็ไม่ใช่ใครที่ไหน  เป็นนักฟุตบอลของโรงเรียนนามว่าลู่หานที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้านี่เอง

 

 

 

        "นายมีอะไรหรอ?"

 

 

 

        "เพื่อนเธอหายไปไหน  ทำไมถึงไม่มาเข้าเรียนคาบแรก"  เมื่อหมาป่าหนุ่มผู้คล่องแคล่วในการตบกบาลผู้หญิงเห็นว่านางโง่แสนเสร่อที่ชื่อว่านานึลไม่มาเข้าเรียนคาบแรกจึงเอ่ยปากถามด้วยความอยากรู้  สาบานได้เลยว่าที่ถามดูเนี่ยไม่ได้เป็นห่วงเป็นใยอะไรนางโง่นั่นมันเลยสักนิด

 

 

 

        .....ว่าแต่มันหายไปไหนวะ  ถ้ามาเมื่อไหร่โดนอัดแน่  ไหนบอกเจอกันที่ห้องไงวะ  แล้วทำไมมันหายไปวะเห้ย!

 

 

 

        นี่ขนาดไม่ห่วงยังแอบสงสัยในใจตั้งมากมาย  แล้วถ้าเกิดวันหนึ่งหัวใจมันเกิดเป็นห่วงนางโง่ขึ้นมาจะเป็นยังไงไม่อยากจะคิด  และคำถามจากลู่หานก็ทำให้นาอึนถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่  หญิงสาวกอดอกเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ก่อนจะส่ายหน้าบอกบุญไม่รับตอบส่งๆไปด้วยความเบื่อหน่าย

 

 

 

        "มัวแต่ไปพลอดรักอยู่กับผู้ชายมั้ง"

 

 

 

        "พูดจาดีๆหน่อยนาอึน"  คำตอบจากปากของผู้หญิงที่นั่งอยู่ช่างวอนโดนเตะเสียนี่กระไร  ลู่หานข่มใจที่จะไม่ทำอะไรรุนแรงกับเพื่อนเพียงคนเดียวของนางโง่ที่เป็นจูบแรก  ไม่อย่างงั้นไม้คมแฝกที่แอบซ่อนเอาไว้อยู่หลังห้องอาจจะฟาดโดนปากของนางนาอึนนี่โดยที่นางไม่รู้ตัวก็ได้

 

 

 

        .....เพื่อนางโง่  เราต้องใจเย็นไว้!

 

 

 

        "ลู่หาน  ฉันถามหน่อยเถอะ  นายจะถามหาเพื่อนฉันทำไมในเมื่อนายเกลียดเพื่อนฉันจะตาย"

 

 

 

        "นั่นมันเรื่องของฉัน"  สวนกลับทันควันด้วยคำพูดไร้ความสนิทสนม

 

 

 

        "งั้นมันก็เป็นเรื่องของฉันเหมือนกันที่จะไม่ตอบคำถามนาย"  ส่งรอยยิ้มเยาะเย้ยกวนประสาทไปให้ลู่หานที่กำลังกำหมัดแผ่รังสีความโกรธ  จนมินซอกที่นั่งอยู่ในที่ของตัวเองต้องรีบมาลากเพื่อนหนุ่มอารมณ์ร้อนกลับไปนั่งที่ก่อนจะมีเรื่องอะไรเกินเลย  นาอึนเลยได้แต่มองตามด้วยหางตาแล้วส่ายหน้าแสดงความเซ็งอีกครั้ง

 

 

 

        .....โอ๊ยหงุดหงิด!

 

 

 

        นาอึนนั่งเบื่อได้ไม่นานสักพักก็เจอกับเหตุการณ์เดิมอีกหน  เพียงแต่คราวนี้เป็นผู้ชายต่างห้องเจ้าของผิวสีแทนเซ็กซี่ที่ในมือถือกล่องเค้กมายืนจดจ้องอยู่หน้าโต๊ะของนานึลซึ่งอยู่ข้างกาย  ก่อนที่ผู้ชายคนนั้นจะวางเค้กกล่องใหญ่ไว้บนโต๊ะแล้วหันมายิงคำถามใส่

 

 

 

        "วันนี้นานึลมาโรงเรียนไหม  พอดีฉันไปดักรอที่โรงอาหารตั้งแต่เช้าก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงา"

 

 

 

        สิ้นเสียงของจงอินสารวัตรนักเรียนตัวดำทำเอานาอึนแทบอยากจะหงายหลัง  เอาอีกแล้วมาแนวเดิม  มีแต่ผู้ชายมาถามหาแบบเดิมๆไม่รู้จักจบจักสิ้น  จนบางครั้งก็แอบคิดในใจไม่ได้เหมือนกันว่าเพื่อนสาวที่มัวแต่อยู่กับผู้ชายในโรงยิมมีดีอะไรนักหนา  แล้วบางครั้งก็อดที่จะคิดสงสัยไม่ได้ว่า...

 

 

 

        .....ทำไมเธอถึงมีแต่เพื่อนผู้ชายล่ะนานึล

 

 

 

        "เฮ้!  นาอึน  ฉันถามว่าวันนี้นานึลมาโรงเรียนไหม?"

 

 

 

        "มาสิ  สงสัยมัวแต่ทำภารกิจส่วนตัวอยู่ล่ะมั้งถึงไม่ยอมมาเรียนคาบแรก"  บอกกับจงอินไปตามความจริงเท่าที่ตัวเองได้สัมผัสมา  ทำให้ชายหนุ่มผิวเข้มพยักหน้ารับเพราะคิดว่านานึลคงไปเข้าห้องน้ำหรืออะไรสักอย่างเลยไม่อยากถามต่อให้วุ่นวาย

 

 

 

        "งั้นถ้านานึลมา  ฝากบอกว่าอย่าลืมกินเค้กนี่ให้หมดล่ะ  เธอจะกินด้วยก็ได้นะนาอึน  แล้วก็ช่วยอยู่เป็นเพื่อนกับนานึลไปนานๆเลยนะ"  ฝากฝังเรียบร้อยก็หมดธุระที่จะต้องยืนอยู่โดยมีสายตาอำมหิตของไอ้ลู่หานคนโคตรแมนจดจ้องอยู่ไม่ห่าง  ท่าทางมันคงจะว่างมากถึงมีเวลาใช้สายตาด่าทอกันแบบนี้  จงอินได้ทีเงยหน้าขึ้นมองไปยังลู่หานที่นั่งอยู่ไกลๆ  ก่อนจะส่งรอยยิ้มพิมพ์ใจไปให้มันแล้วเดินออกจากห้องเรียน

 

 

 

        ทำให้หมาป่าที่พอจะสงบสติอารมณ์ได้แล้วเส้นเลือดแตกอีกครั้ง  ร่างกายแข็งแรงดันตัวลุกขึ้นหมายจะไปเอาเลือดหัวของไอ้เวรดำขี้แงไม่สมกับเป็นบุรุษกล้าแกร่งมันออกมาชำระแค้น  เป็นผลให้มินซอกเพื่อนนักฟุตบอลต้องรีบกระชากแขนให้คนแมนนั่งลงเหมือนเดิม  แต่ถึงแบบนั้นหมาป่ารูปงามก็ยังส่งคำด่าทอดังลั่น  พาให้ผองเพื่อนในห้องต่างก็หันมามอง

 

 

 

        "มึงตายแน่ไอ้ดำ!  อย่าให้กูเจออีกนะเห้ย!  มึงโดนอัดแน่!  เละแน่มึง  เป็นโจ๊กแน่  เละเป็นโจ๊ก  ปล่อยกูไอ้มินซอก!"

 

 

 

        และแล้วเสียงเห่าหอนของหมาป่าก็สงบลงเมื่อมินซอกเจ้าพ่อฟุตบอลใช้มือหนาปิดปากของมันเอาไว้  ทำให้เพื่อนทั้งห้องเข้าสู่สภาวะปกติ  ในขณะเดียวกัน  นาอึนที่เบื่อเหลือเกินกับการที่ต้องมาคอยตอบคำถามว่าเพื่อนสาวหายไปไหน  มือบางเลยเอื้อมไปดันกล่องเค้กมาไว้ข้างหน้าของตัวเองแล้วเปิดกล่องออก  ก่อนจะใช้ช้อนที่มีอยู่ในกล่องจ้วงเค้กกินให้มันหายเครียด

 

 

 

        .....เห็นผู้ชายดีกว่าเพื่อนมันต้องเจอแบบนี้แหล่ะยัยเพื่อนบ้า  คราวนี้จะง้อยังไงฉันก็ไม่ใจอ่อนแน่!

 

 

 

        ไม่ทันไรหางตาของนาอึนก็เหมือนจะเห็นผู้หญิงมานั่งข้างกัน  ท่าทางคงจะเป็นนานึลไม่ผิดแน่  หญิงสาวที่มีเค้กอยู่เต็มปากจึงหันขวับไปมองด้วยแววตาอาฆาต  ทว่าผู้หญิงที่เพิ่งเดินมานั่งดันไม่ใช่นานึล  กลับเป็นซูจีแฟนของไอ้บ้าหูกางโรคจิตที่เพื่อนของตัวเองดันไปแย่งมาเสียนี่

 

 

 

        "ซูจี?"

 

 

 

        "นาอึน  เธอเพิ่งย้ายเข้ามาใหม่คงยังไม่รู้เรื่องราวต่างๆล่ะสินะ"

 

 

 

        "เรื่องราวอะไรของเธอ?"

 

 

 

        "ถามจริงๆ  เธอไม่เคยสงสัยบ้างเลยหรอว่าทำไมนานึลถึงสนิทแต่กับพวกผู้ชาย"  ถามเด็กใหม่ที่ไม่รู้อะไรแล้วทำมาเป็นอวดเก่งสู่รู้ไปเสียทุกเรื่อง  ซูจีหยักยิ้มที่เต็มไปด้วยมิตรภาพส่งไปให้นาอึน  และผลลัพธ์ที่ได้กลับมาคือประโยคห้วนๆจากปากของนาอึนที่ไม่คาดว่าจะได้ฟัง

 

 

 

        "เพราะเพื่อนฉันบ้าผู้ชาย"

 

 

 

        "เธอรู้แล้วทำไมยังคบกับนานึลต่อล่ะ?"

 

 

 

        "อ๋อ  พอดีฉันเพิ่งรู้เมื่อเช้าเลยยังไม่ตัดสินใจว่าจะเลิกคบหรือยังไม่เลิกคบ  ว่าแต่เธอช่วยกลับไปนั่งที่ได้ปะ  ฉันรำคาญมากเลยเนี่ย"  เอ่ยปากไล่ให้ผู้หญิงสวยแต่น่ารำคาญแล้วตักเค้กเข้าปากต่อไป  ทำให้ซูจีจำใจต้องลุกออกไปตามคำเชิญของเด็กใหม่  ถึงแม้จะไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่นักที่โดนไล่  แต่เมื่อได้คุยกับนาอึนก็สบายใจว่าเธอไม่ได้โง่ถึงขนาดไม่รู้ว่านานึลเป็นคนยังไง

 

 

 

        เมื่อซูจีเดินจากไปได้เพียงไม่นาน  นาอึนก็รู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนของโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋ากระโปรง  หญิงสาววางช้อนลงแล้วล้วงเอาโทรศัพท์ออกมาดูชื่อ  พอได้ดูชื่อเท่านั้นแหละความหงุดหงิดมันเพิ่มขึ้นแบบทวีคูณ  แต่ในความหงุดหงิดนั่นบางครั้งมันก็แอบมีความรู้สึกดีๆอยู่บ้าง  มือบางเลยไม่ปฏิเสธที่จะรับสาย

 

 

 

        "ว่าไงไอ้หยิ่ง?"

 

 

 

        [คิดถึง]

 

 

 

        "ไอ้บ้าหน้าหยิ่ง  นี่นายเป็นบ้าอะไรของนายอยู่ดีๆมาคิดถึงฉัน!?"

 

 

 

        [วันนี้กลับคอนโดพร้อมกันนะ]

 

 

 

        "ไม่มีทาง!"

 

 

 

        [ฉันจะไปรอเธอหน้าโรงเรียน]

 

 

 

        จู่ๆก็วางสายไปแบบไม่ถามความสมัครใจของนาอึนเลยสักคำ  หญิงสาวพ่นลมหายใจขจัดความโกรธแล้วกินเค้กต่อไปพลางคิดถึงเรื่องบางเรื่องที่ไม่น่าจะคิดเพราะมันไม่เคยมีอยู่เลยในหัวสมอง

 

 

 

        .....ถ้าฉันจะกลับพร้อมเซฮุน  เขาจะหาว่าฉันง่ายไปไหมนะ

       

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

        ตอนเย็นในวันเดียวกันนั้นหลังจากเลิกเรียน  หญิงสาวที่หน้าตาหม่นหมองในสภาพทรุดโทรมกำลังนั่งรอรถโดยสารประจำทางอยู่ที่ป้ายหน้าโรงเรียนท่ามกลางความวุ่นวายในการแยกย้ายกันกลับบ้าน  บนหน้าตักของเธอมีกล่องใบใหญ่ที่ภายในเหลือเค้กอยู่ไม่ถึงครึ่งวางเอาไว้  สายตาเหม่อมองลอยไปไกลปล่อยสมองให้ว่างเปล่า

 

 

 

        ปริ้น!

 

 

 

        เสียงแตรรถดังลั่นสั่งร่างกายบอบบางให้สะดุ้งสุดตัว  หญิงสาวตาโตได้สติรีบหอบกล่องเค้กวิ่งไปยังรถเมล์ที่จอดรออยู่โดยไม่รู้เลยว่ามันใช่รถสายที่ตัวเองจะนั่งกลับบ้านหรือเปล่า  สองขาขาวก้าวขึ้นรถโดยสารประจำทาง  มือบางจ่ายเงินค่าโดยสารแล้วเริ่มมองหาที่นั่งไปรอบรถ  ก่อนที่สายตาบนใบหน้าซีดเผือดจะสบเข้ากับชายหญิงคู่หนึ่งที่ดูคล้ายกับคนรู้จัก

 

 

 

        .....นั่นมันเซฮุนกับนาอึน

 

 

 

        พยายามรวบรวมสติเพ่งมองดูให้ชัดเจนว่าผู้ชายที่กำลังใช้มือดันหัวของผู้หญิงอีกคนที่หลับอยู่ให้มาพิงไหล่  มันเป็นความจริงหรือภาพหลอนประสาทก่อกวนจิตใจให้คิดมากไปเอง  หญิงสาวกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ไล่น้ำสีใสที่ชอบมาเอ่อคลออยู่รอบดวงตาให้หมดไป  แล้วจ้องมองชายคนเดิมที่เขากำลังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียวราวกับว่าเขามีความสุขเหลือเกินเวลาอยู่ใกล้กับผู้หญิงคนนั้น  ตอนนี้คล้ายกับร่างกายมันยืนไม่ไหวเมื่อย้อนคิดไปถึงเรื่องราวที่คนใจร้ายทำเอาไว้เมื่อเช้า  ริมฝีปากบางเม้มแน่นห้ามใจไม่ให้สองขาบ้านี่มันเดินเข้าไปหารับความเจ็บปวดอีกหน  พอกันทีกับการต้องอดทนรักคนที่เขาไม่เคยเห็นค่า  ทว่ามันก็ยากเหลือเกินที่จะตัดใจให้ขาดไปเลยในคราวเดียว

 

 

 

        .....ความรักของเรามันเดินมาสุดทางแล้วใช่ไหมเซฮุน

 

 

 

        พอคิดแล้วมันใจหายอย่างบอกไม่ถูก  หัวใจมันเจ็บปวดจนทนไม่ได้  อยากจะวิ่งเข้าไปหาแล้วเอ่ยปากถามผู้ชายใจร้ายคนนั้นดังๆว่าเราจะไม่มีทางกลับมาเป็นเหมือนเดิมอีกแล้วแบบนั้นใช่ไหม  เซฮุนคนเก่าหายไปไหน  ไม่รักกันแล้วทำไมไม่บอกเลิกกันไปให้มันจบๆ  จะมัวมาทนคบกันต่อไปให้มันได้อะไร  หรือบางทีการที่เขายังไม่บอกเลิกอาจเป็นเพราะเขายังมีเยื่อใยให้อยู่  นี่ถ้ามีญาณทิพย์ล่วงรู้ได้ก็คงดีว่าเขาคิดอะไรในใจ  คำถามมากมายพุ่งเข้ามาใส่ไม่ยั้งจนยากที่จะยืนมองชายหญิงคู่นั้นอีกต่อไป

 

 

 

        ร่างบางทำได้เพียงแค่ใช้มือบางปาดน้ำตาและสงบสติอารมณ์ไม่วู่วามทำอะไรที่มันเป็นการลดคุณค่าไปมากกว่านี้แล้วเดินไปนั่งเบาะที่มันว่างเพียงที่เดียวเพื่อเลี่ยงการเผชิญหน้า  หญิงสาวหย่อนตัวนั่งลงข้างๆชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่ริมหน้าต่าง  เขากอดอกพิงเบาะมีหมวกแก๊ปสีดำปิดบังใบหน้าเอาไว้  สายตาบนโครงหน้าสวยจึงสามารถเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างได้โดยไม่อึดอัดใจ  เพราะผู้ชายข้างตัวคงจะกำลังหลับอยู่  ไม่รู้ทำไมเวลาได้มองสิ่งต่างๆที่มันผ่านไปนอกกระจกแล้วน้ำตามันไหลออกมาโดยไร้สาเหตุ  จนเผลอปล่อยโฮออกมาแบบไม่เกรงใจคนที่กำลังนั่งหลับอยู่ข้างกัน   ร่างบางสะอึกสะอื้นระบายความเสียใจ  มือไม้ทุบลงไปบนหน้าอกหวังจะให้ความจุกที่เจอมันบรรเทาลงไปบ้าง  แต่แล้วก็สังเกตเห็นสิ่งปกติบางอย่างเมื่อทางกลับบ้านมันเปลี่ยนไป

 

 

 

        .....ฮึก  อย่าบอกนะว่าฉันขึ้น  ฮึก  รถเมล์ผิดสาย

 

 

 

        ถ้าแบบนั้นก็ไม่มีเหตุผลที่ต้องจะทนดูภาพทำร้ายจิตใจอีกต่อไป  นานึลกระเด้งตัวลุกขึ้นแล้วหอบกล่องเค้กก้าวเดินแต่ก็ต้องชะงักเมื่อรู้สึกถึงแรงจับบริเวณข้อมือ  ใบหน้าสวยหันไปมองก็พบว่าเป็นผู้ชายที่เอนกายหลับอยู่กำลังกระชับข้อมือของตนเอาไว้  ด้วยความตกใจหญิงสาวจึงรีบช้อนสายตาขึ้นมามองโครงหน้าได้รูปที่ตอนนี้ยังคงมีหมวกปิดบังใบหน้าอยู่  ก่อนที่จะได้ยินคำพูดบางอย่างลอยเข้ามาในหู  

 

 

 

        “ถ้าฉันเป็นเธอนะ

 

 

 

        “คะ...

 

 

 

        “ฉันจะตามไปดูว่ามันทั้งคู่ลงป้ายไหน

 

 

 

        “นาย...ว่าไงนะ?”

 

 

 

        “ฉันจะตามไปดูว่ามันทั้งคู่ไปลงเอยกันที่ไหน

 

 

 

        “....”

 

 

 

        “แล้วหลังจากนั้นฉันจะเดินเข้าไปถีบยอดหน้าแม่ง!

 

 

 

        หลังจากจบคำพูดของผู้ชายที่เคยถูกเข้าใจผิดมาตลอดว่าเขานั้นหลับอยู่  นานึลก็ขมวดคิ้วมองชายหนุ่มที่กำลังหยิบหมวกออกจากใบหน้าหล่อเหลานั่น  และทันทีที่ได้เห็นใบหน้าคมคายได้รูปของชายคนเดิม  ดวงตาบนใบหน้าสวยก็โตขึ้นด้วยความประหลาดใจ  ในขณะที่ชายหนุ่มคนนั้นหยิบผ้าเช็ดหน้าจากกระเป๋ากางเกงออกมาเพื่อยื่นให้ผู้หญิงที่ดูท่าจะตกใจอยู่ไม่น้อย

 

 

 

        “เช็ดน้ำตาของเธอก่อน  ฉันซักมาคืนให้แล้ว

 

 

 

        “นาย!

 

 

 

        "แล้วใครกันที่มันทำให้เธอเสียใจ   บอกฉันมา

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

โปรดติดและตามตอนต่อไป

คุยกับนักเขียน  :

เหนื่อยจังกับการต้องทนรักคนที่เราไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่  นางเอกทนอีกหน่อยหนึ่งหนา  พอแล้วดราม่ามาต่อกันที่ช่วงเม้าท์มอยกับนักเขียนที่รักนางเอกคนเดิม  เอิ้ก  บอกแล้วไงว่าคอมเม้นท์ไม่สำคัญเท่ากำลังใจ   เห็นว่านางเอกยังรักยังรออยู่ก็คึกใจแล้ว  รักนางเอกหนา  อยู่เป็นกำลังใจให้กันไปนานๆเลยหนา  อย่าทิ้งกันไป  หรือถ้าจะเลิกอ่านก็เลิกไปเงียบๆเถอะหนาอย่าเม้นท์บอกเลยมันเสียใจ  บางทีหมดกำลังใจเอาเสียง่ายๆ  คือคนแก่ขี้น้อยใจ  ดราม่าตามวัยคือสิ่งที่มีอยู่ในชีวิต  ใครกันหนอคือชายคนนั้น  ไปร่วมลุ้นกันในตอนหน้า  เด็ดมากสุดยอดมาก  สนุกมาก  ถ้าอยากสนุกให้ถึงขีดสุดเชิญที่แท็ก  #fic4me  รักนางเอกเสมอมา~

 

 

เจอกันที่ห้องเรียนนะลู่หาน  ฉันไปก่อนนะ”  แล้วนางเอกก็เดินจากไป  ทิ้งให้หมาป่าหนุ่มผู้สง่างามได้แต่มองตามนางเอกด้วยความเศร้า น่าสงสาร  แฟนอาร์ตจากดีไซน์อาร์ตประจำ  #fic4me  มณีรัตน์  ลีบำรุง  ทำไมไม่หันมากด  เดินทำไมหนา

    

 

 

แล้วผู้ชายพวกนี้จะอวดกันไปถึงไหน  นางเอกเจ็บจะตายอยู่แล้วใครจะมาช่วย  โถ่นมัสการค่ะหลวงพี่จงแด  สิ่งที่หลวงพูดพี่มามันใช่เลยค่ะหลวงพี่  นับถือในความดีของหลวงพี่มากมาย  เหนือฟ้ายังมีฟ้าค่ะผู้ชายทุกคน

 

 

  นางเอกอย่าลังเล กดเลยจ้า  นางเอกจ๋า โหวตหน่อยจ้า  นางเอกจ๋า โหวตหน่อยจ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 75 ครั้ง

18,597 ความคิดเห็น

  1. #18589 kmodile38 (@kmodile38) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 21:35

    นางเอกเรานี่นางเอกจริงๆ

    #18589
    0
  2. #18190 exonick1993 (@exonick1993) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 16:14
    กรี๊ดดดดด จื่อเทาจัดการเซฮุนเลย
    #18190
    0
  3. #18155 Yuki Sirima Buamuangkao (@mybjl) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 เมษายน 2559 / 08:17
    เทาเท่ระเบิดอร้ายยย
    #18155
    0
  4. #18073 momo_momeez (@momo_momeez) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 มีนาคม 2559 / 21:35
    ควรเลือกพี่เทาเป็นพระเอก5555 จื่อเทาจัดการมัน เลยบังอาจมาทำให้นางเอกเราเสียใจ
    #18073
    0
  5. #18053 HANAHm (@GDxNhz) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 มีนาคม 2559 / 07:55
    นี่เริ่มโมโหนางเอกแล้วนะ โมโหฮุน โมโหชยอลด้วย กรี๊ดดดด ><
    #18053
    0
  6. #17763 mikiexoooooooo (@mikiexoooooooo) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 มีนาคม 2559 / 01:12
    ไม่ชอบนาอึนเลยอ่า
    #17763
    0
  7. #17599 evelin (@evezaza30) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2558 / 19:54
    พี่จื่อไปถีบยอดหน้าพวกมันกัน
    #17599
    0
  8. #17488 bubbleeer (@bubbleeer) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2558 / 18:35
    พี่จื่อ เก็บพวกมันทั้งคู่เลยขร่าาาาา
    #17488
    0
  9. #17465 daungsam (@daungsam) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2558 / 20:29
    สงสารนานึลอ่ะ น้ำตาจิไหล ฮือๆๆๆๆ ร้องไห้แปป
    #17465
    0
  10. #16352 atom8812 (@atom8812) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 เมษายน 2558 / 15:15
    เกลียดทั้งนาอึนทั้งฮุนนี่//รอเจอนายอยู่น่ะอี้ชิง(เพ้อจริงไรจริง)
    #16352
    0
  11. #15731 luhan_7 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 24 มีนาคม 2558 / 03:29
    พี่เทาคะฉันอยากจะขอบคุณพี่จริงๆเลยที่ได้มาเจอกัน พี่หานนี้ก้แม๊นแมน
    #15731
    0
  12. #15713 hwan (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 มีนาคม 2558 / 22:33
    เราอินจนร้องไห้หนักมากกกกกก เซฮุนใช้เราเปนเครื่องมือแค่เอาชนะชานยอลแค่นั้นอ่อ ไม่รักเราจิง

    สงสารตัวเองจิงๆ
    #15713
    0
  13. #15021 Sweetcaramelly (@prawittra) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2558 / 21:32
    มีตอนแรกนี่เห็นอยากได้จังนะทีตอนนี้ละไม่เห็นค่า อิเลวฮุน#อินจัด55 เทา มาแล้นน
    #15021
    0
  14. #15020 Sweetcaramelly (@prawittra) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2558 / 21:31
    เทามาแล้วววว เขินน แบนเซฮุนคนเลงออกไป ขอให้ตอนจบไม่มีคู่ ขอให้เจ็บกว่านานึบ100เท่า ชิ้
    #15020
    0
  15. วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2558 / 19:06
    เลววว โคตรเลววว ทำไมเซฮุนทำแบบนี้คะตอบที เจ็บปวดรวดร้าวไปถึงไส้ติ่ง ตอนแรกก็เซฮุนนะ ไปๆมาๆ อ่าวอินี่มันเลว ตอนนี้เชียร์ชานยอล(?)5555 จริงๆเมนเซฮุน แต่เรื่องนี้ทำเราอินมากค่ะ อ่านทีนี่แทบเปลี่ยนเมน สงสารตัวเอง ทำไมต้องมาทนรักคนที่เค้าไม่รักเราด้วย คิดไปคิดมาก็น่าเศร้าใจ คนที่เรารักเขาก็ไม่รักเรา คนที่รักเราเราก็ไม่รักเค้า บอกทีคนกลางอย่างฉันต้องทำยังไง ถีบยอดหน้าทุบดั้งตบกระโหลกเซฮุนดีไหม นาอึนอะไรนั่นก็เหมือนกัน ด่าเพื่อนบ้าผู้ชายขนาดนั้นเรียกว่าเพื่อนอีกหรอ โอ๊ยหดหู่ใจแทนนานึล(?) อะไรจะอินขนาดนี้ แต่ชอบมากค่า สู้ๆ
    #15008
    1
    • #15008-1 อั้มคนนี้แฟนเซฮุน &lt;3 (จากตอนที่ 24)
      14 มีนาคม 2558 / 14:15
      โอ้ววว เหมือนเราเปี๊ยบบ!!! เราเมนเซฮุน ตอนแรกก้เชียร์เซฮุน แต่ไปๆมาๆโหยยยยถ้าจะเลวขนาดนี้น้ะ!ฟหกด่าสว ตอนนี้เชียร์ชานยอลอยู่ อินมากจนแทบจะเปลี่ยนเมนอยู่ล้ะ 55555555
      #15008-1
  16. #14863 Sharon (@sharon110) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2558 / 21:48
    เทาาาาาา พระเอกตัวจริงออกมาแล้ว TaT เกลียดแกว่ะเซฮน!!
    #14863
    0
  17. #14751 ChamPagne (@hiqueen94) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2558 / 20:53
    เทาโผล่มานี่กรี๊ดลั่นบ้านเลยค่ะ ฮือออออออออออ พี่เทาขาาาาาา5555555555555555 T////T
    #14751
    0
  18. #14305 sasiprapa deechairam (@bb_205-elf) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2557 / 20:28
    เซฮุนฉันเกลียดแกจริงๆนะเนี่ย 
    #14305
    0
  19. #13901 pinkydrop (@pinky_drop) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2557 / 21:22
    ชานยอลเลิกกะซูจีเร็วๆ ซี่
    #13901
    0
  20. #13148 >< (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2557 / 21:36
    อ่านแล้ว รู้สึกเกลียดฮุนเลยยยย

    แบบว่าอิน ฮุนนี่ช้านนนนเกลียดแกกกก>
    #13148
    0
  21. #12707 aom (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2557 / 10:15
    โหอิเน่เลวว่ะ ทำกับอีกคนคิดถึงอีกคน แม่ง
    #12707
    0
  22. #12596 Ran Koray (fayefur) (@fayefur) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2557 / 10:45
    บรรยายไม่ออกเลย ถ้าเป็นพี่น้องกันจริงๆล่ะก็ขอกระโดดถีบยอดหน้าซักครั้งเหอะ
    #12596
    0
  23. #12354 ยินดี (@xy-ko) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2557 / 22:43
    กรี๊ดดดดด เทา///โผล่มาสักทีนะมุง
    #12354
    0
  24. #12051 -mahmintty (@mintty-pn) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2557 / 04:42
    ในเรื่องนี้ มีอะไรเลวร้ายไปกว่าเซฮุนอีกไหมคะ หนูจะได้เตรียมใจ
    #12051
    0
  25. #11745 The king of angle (@minkkyjang-43) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2557 / 00:13
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดเดดดดดดเทาเทาเทา ออกตัวอย่างหล่ออ่ะ
    #11745
    0