[EXO x YOU]: Fic4Me :แฟนฟิคเรื่องนี้ (Me) ตัวฉันเป็นนางเอก

ตอนที่ 26 : ตอน 21 : Behind Her. ข้างหลังเธอยังมีฉัน. . . [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,457
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 66 ครั้ง
    6 พ.ย. 57

 

-21-

 

 

 

 

 

        "แล้วใครกันที่มันทำให้เธอเสียใจ  บอกฉันมา"    ใช้สายตาคมคายจดจ้องใบหน้าสวยเปื้อนน้ำตาพลางกระตุกเบาๆเป็นความหมายให้ร่างบางนั่งลงที่เดิม  ก่อนที่ชายหนุ่มเจ้าของนิสัยไม่เคยไว้ใจใครจะหันไปมองหญิงชายคู่หนึ่งที่กำลังมีความสุขอยู่เบาะหลัง  แล้วหันกลับมามองผู้หญิงใจดีที่ตามหามาตลอดอีกรอบหนึ่ง

 

 

 

        .....ในที่สุดฉันก็ตามหาเธอเจอสักที

 

 

 

        ขณะที่หญิงสาวยังคงยืนอึ้งเพ่งมองหน้าผู้ชายอันตรายที่นานมาแล้วเคยเจอกันในสถานการณ์ที่ไม่สู้ดีนัก  และเมื่อคิดได้ว่าเขาคือจื่อเทา  นายน้อยมาเฟียตระกูลหวงอันโด่งดัง  นานึลก็รีบวางกล่องเค้กไว้ที่พื้นแล้วหย่อนตัวนั่งลงทันทีโดยไม่สนใจผ้าเช็ดหน้าที่เขากำลังยื่นมาให้  มือบางพยายามถกแขนเสื้อของจื่อเทาขึ้นเพื่อดูว่าแผลที่โดนยิงคราวก่อนหายดีหรือยัง

 

 

 

        "แผลที่แขนนายดีขึ้นบ้างไหม?"

 

 

 

        "เธออย่าห่วงไปเลยน่า"

 

 

 

        "ก็จะไม่ให้ห่วงได้ยังไงในเมื่อนายใช่คนธรรมดาซะที่ไหน?"

 

 

 

        น่าแปลกที่คำพูดเล็กน้อยของผู้หญิงจิตใจดีงามสามารถทำให้หัวใจใหญ่ๆของมาเฟียขี้ระแวงอ่อนลงได้เสมอนับตั้งแต่ครั้งสุดท้ายที่เธอส่งความจริงใจแฝงไว้กับคำพูดว่าให้ระวังตัว  ริมฝีปากบนใบหน้าเข้มยกยิ้มบางๆพลางมองหญิงสาวที่กำลังง่วนอยู่กับการดูแผลด้วยความอบอุ่นใจชนิดที่ไม่เคยได้สัมผัสมานานแล้ว

 

 

 

        "ขอบคุณที่เธอยังไม่ลืมฉันนะนานึล"

 

 

 

        "ฉันจะลืมคนที่เอาปืนจ่อหัวฉันลงได้ยังไง"  ส่งยิ้มประชดประชันไปให้มาเฟียหนุ่มที่นั่งอยู่ใกล้กันหลังจากดูแผลที่ใกล้จะสมานสมบูรณ์บนแขนของจื่อเทาเรียบร้อย  ทำให้ชายหนุ่มที่ได้ฟังถ้อยคำเสียดสีหัวใจแค่นขำเล็กน้อยเป็นการรับมุข

 

 

 

        .....ปากแม่นี่ไม่ได้ดีเหมือนจิตใจเลยสักนิด

 

 

 

        ยกยิ้มส่ายหน้าไว้อาลัยให้กับปากคอที่เราะร้ายของร่างบางใกล้ตัว  ก่อนจะฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าตกลงแล้วมันเกิดอะไรขึ้น ผู้หญิงคนนี้ถึงได้ร้องไห้จะเป็นจะตายขนาดนั้น  แต่จากเหตุการณ์ทั้งหมดมันก็พอจะเดาได้ว่าไอ้หญิงชายคู่นั้นที่นั่งอยู่ข้างหลังนั่นแหละต้นเหตุ

 

 

 

        "ใครทำให้เธอร้องไห้  ใช่ไอ้สองตัวที่เธอมองตอนขึ้นรถเมล์ปะ?"

 

 

 

        "ห่ะ!  เอ่อ... ไม่ใช่!"  

 

 

 

        “แล้วร้องไห้ทำไม?”

 

 

 

        "คือว่า...

 

 

 

        ขืนรอให้ผู้หญิงคนนี้เอ่ยจบประโยคก็คงอกแตกตายไปเสียก่อนจะได้ครองรักกับผู้หญิงจิตใจดีสักคนแน่ๆ  จื่อเทาผู้ไม่แพ้จึงดันตัวลุกขึ้นหมายจะเดินไปคุยกับบุคคลสองคนนั้นให้รู้เรื่องว่ามันกล้าดียังไงถึงบังอาจมาทำให้ผู้มีพระคุณของนายน้อยตระกูลหวงต้องเจ็บช้ำน้ำใจ

 

 

 

        .....ใครทำให้นานึลต้องร้องไห้เดี๋ยวเถอะมึง  ยอดหน้ามึงจะแหก!

 

 

 

        ย้ำหนักแน่นภายในใจแต่ก็ต้องนั่งลงที่เดิมอยู่ดีเพราะจู่ๆก็มีแรงมหาศาลมาดึงแขนเอาไว้แล้วกระชากให้ตัวเขานั่งอยู่กับที่   ซึ่งก็ไม่ใช่ใครที่ไหน  แต่เป็นร่างบางข้างกายที่กำลังจ้องหน้าจื่อเทาอย่างเอาเป็นเอาตายอยู่ในเวลานี้

 

 

 

        “จะไปไหนกันจื่อเทา!?”

 

 

 

        “ไปหักกระดูกคนที่ทำให้เธอร้องไห้ไงเล่า!”  พูดอย่างอารมณ์เสียแล้วทำท่าจะลุกไปเคลียร์กับหญิงชายปริศนาอีกหน  แต่ก็คงไม่ได้ผลเพราะผู้หญิงคนนี้เล่นล็อกแขนของตัวเองเอาไว้เหมือนกับคู่รักกอดกันไม่มีผิด  แล้วแรงของแม่คนนี้ก็ไม่ใช่จะน้อยๆ

 

 

 

        “นายจะไปเที่ยวทำร้ายร่างกายคนอื่นไม่ได้นะจื่อเทา  ประเทศเราไม่ใช่บ้านป่าเมืองเถื่อนนะ!

 

 

 

        "เออไม่ไปแล้ว!"   คืออยากจะเอาหัวโขกกระจกให้มันแตกไปเมื่อรู้ตัวว่าถึงจะต่อล้อต่อเถียงผู้หญิงคนนี้ยังไงก็คงจะไม่สามารถเอาชนะได้  หรือจริงๆแล้วอาจจะเอาชนะได้แต่เลือกที่ยอมแพ้กันแน่ก็ไม่ค่อยเข้าใจตัวเองเหมือนกัน

 

 

 

        .....โอ๊ยคันตีนเหลือเกิน!

 

 

 

        เมื่อผู้ชายใกล้ตัวอารมณ์เย็นลง  หญิงสาวจึงค่อยๆคลายมือออกจากแขนแข็งแรงของจื่อเทาแล้วเอนกายพิงเบาะของตัวเอง  ดวงตาบนใบหน้าสวยกรอกตาขึ้นฟ้าถอนหายใจระบายความท้อใจให้กับเรื่องต่างๆที่ต้องเผชิญในวันนี้  ในขณะที่จื่อเทาเองทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากจะเพ่งมองผู้หญิงใจดีที่นั่งอยู่ใกล้ๆด้วยความเป็นห่วงว่าเธอจะสามารถอยู่บนโลกที่โหดร้ายนี้ได้ยังไงกันถ้าหากไม่มีใครมาคอยดูแล

 

 

 

        "จื่อเทา  ฉันรู้ว่านายแอบด่าฉันอยู่ในใจว่าฉันไม่ควรจะเกิดมาให้เป็นภาระของโลก"

 

 

 

        “ทำไมเธอคิดแบบนั้น?"

 

 

 

        "เพราะใครๆก็คิดกับฉันแบบนี้"  ตัดพ้อตัวเองแบบไม่มองหน้าของมาเฟียคนเดิมเนื่องด้วยรู้ดีว่าตัวเองเป็นคนยังไง  ทำให้จื่อเทาเอื้อมมือหนาไปกระชับมือบางเอาไว้แล้วกุมแน่นๆ  ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยเรื่องราวที่แท้จริงเกี่ยวกับผู้หญิงคนหนึ่งที่ชอบคิดว่าตัวเองไม่ดีอย่างนั้นไม่ดีอย่างโน้นให้เธอได้เข้าใจเสียที

 

 

 

        .....ว่าจริงๆแล้วเธอมีค่าแค่ไหนในสายตาของฉัน

 

 

 

        "แต่ก่อนฉันเคยคิดนะว่าฉันเป็นคนเลว”  ประโยคกำกวมถูกส่งมาสู่ร่างบางที่นั่งไม่รับรู้โลกให้หันหน้าไปมองใบหน้าคมคายอย่างสนใจใคร่รู้โดยไม่ลืมที่จะชักมือของตัวเองออกมาเบาๆ  แล้วส่งสายตากังวลปนสงสัยแล้วพยักหน้ารับเป็นนัยว่าให้ผู้ชายข้างกายเล่าต่อได้เลย

 

 

 

        “จนกระทั่งฉันมาเจอผู้หญิงคนหนึ่ง

 

 

 

        “ให้ฉันทายนะ  ฉันคิดว่านายคงอยากทำตัวให้ดีขึ้นเพื่อผู้หญิงคนนั้นใช่ไหม?”  เปรยคำถามจากหัวใจถามไถ่อดีตของจื่อเทาที่คงจะเจ็บปวดอยู่ไม่น้อยให้เขาได้มีโอกาสระบายออกมาได้บ้าง  ซึ่งสิ่งที่ได้รับกลับมาคือการส่ายหน้าปฏิเสธจากมาเฟียหนุ่ม

 

 

 

        “เธอคิดผิดแล้วนานึล  ผู้หญิงคนนั้นทำให้ฉันรู้ว่าฉันยังเป็นคนดีเสมอมา”  

 

 

 

        “....”

 

 

 

        "เธอไม่จำเป็นต้องเกลียดสิ่งที่เธอเป็น  เพราะบางทีสิ่งที่เธอเป็นอาจทำให้ผู้ชายบางคนระลึกได้ถึงบางสิ่งที่เขาเคยลืมไปแล้ว"

 

 

 

        ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วบริเวณจนสามารถได้ยินแม้กระทั่งเสียงเต้นของหัวใจของคนทั้งสอง  หญิงสาวพยายามเพ่งมองให้ลึกเข้าไปในดวงตาคมของผู้ชายข้างกายเพื่อหาความหมายแอบแฝงจากประโยคที่เขาพูดมา  ทว่าภายในใจของนานึลไม่อาจจะคิดเข้าข้างตัวเองได้เลยว่าผู้หญิงคนที่จื่อเทาพูดถึงหมายถึงตัวเอง  

 

 

 

        .....เพราะฉันไม่ได้มีค่าอะไรขนาดนั้น

 

 

 

        เพียงไม่นานรถเมล์ที่นั่งอยู่ก็จอดตรงป้าย  นานึลที่ตั้งสติได้ก็รีบชักใบหน้ากลับมาทันที  ก่อนที่หางตาจะเหลือบไปเห็นเซฮุนกับนาอึนเดินผ่านไปยังประตูรถเพื่อลงป้ายนี้  หญิงสาวลอบกลืนความเจ็บปวดลงคอข่มใจมองแผ่นหลังกว้างของผู้ชายที่เปรียบเสมือนดวงใจอีกคนนอกจากน้องชายกำลังเดินจากไปช้าๆราวกับว่าตอนนี้อยู่คนละโลกกัน

 

 

 

        .....กลับมาเซฮุน

 

 

 

        เป็นเรื่องยากที่จะตัดใจให้ขาดแบบไร้เยื่อใย  ยอมรับอย่างไม่อายภายในใจว่ายังคงหวัง  ว่าสักวันผู้ชายใจร้ายคนนั้นจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมในไม่ช้า  ม่านน้ำตาก่อตัวขึ้นมาทีละน้อยแล้วค่อยๆไหลลงสู่พวงแก้มใสเมื่อหัวใจมันไม่ทำตามที่สมองเคยสั่งเอาไว้  มือบางสั่นไหวจนจื่อเทาที่นั่งอยู่ข้างกันรับรู้ได้ว่าเรื่องราวเป็นมันมายังไง  แล้วบอกได้เลยว่าคนที่มันกล้าทิ้งผู้หญิงดีๆแบบแม่คนนี้ไปนี่คงโคตรโง่ดักดาน  

 

 

 

        .....เชี่ยแ.ม่งโคตรโง่!

 

 

 

        จื่อเทาคว้ามือบางแล้วออกแรงดึงให้เดินตามไปด้วยกัน  ซึ่งครั้งนี้ร่างบางไม่ขัดขืนแต่อย่างใด  เดาไม่ยากว่าเธอคงไร้สติอยู่ในตอนนี้  ถือเป็นการดีที่ชายหนุ่มมาเฟียผู้ไม่เคยไว้ใจใครนอกจากตัวเองได้ทำตามสิ่งที่คิดไว้คือตามพวกมันทั้งคู่ไปดูว่ามันไปลงเอยกันที่ไหน  และเมื่อลงมาจากรถเมล์เรียบร้อย  จื่อเทาก็จูงมือนานึลเดินตามหญิงชายคู่นั้นไปห่างๆ  จนกระทั่งมันเดินไปถึงคอนโดหรูหราบ่งบอกฐานะว่าหนึ่งในสองคนนั้นคงจะรวยไม่ใช่น้อย

 

 

 

        “นานึลตั้งสติหน่อย!  แล้วสั่งฉันมาได้เลยว่าจะให้ฉันจัดการมันยังไง!?”  เขย่าไหล่บางเบาๆเพื่อเรียกขวัญที่หายไปให้กลับมาสู่ร่างกายบอบบางน่าทะนุถนอม  ทำให้นานึลที่เพิ่งจะรู้สึกตัวมองไปรอบๆก็พบกับคอนโดที่ดูคุ้นตาเหมือนว่าเคยมาเมื่อนานมาแล้ว

 

 

 

        .....นี่มันคอนโดที่เซฮุนอยู่ไม่ใช่หรอ

 

 

 

        “จื่อเทา  พาฉันกลับบ้านที

 

 

 

        “ฉันจะพาเธอกลับบ้านก็ต่อเมื่อฉันได้เตะก้านคอมัน!

 

 

 

        “นายอย่าทำร้ายเซฮุนกับนาอึนนะจื่อเทา”  คว้ามือหนามากระชับเพื่อขอร้องให้ผู้ชายใกล้ตัวยอมใจอ่อนแล้วปล่อยเรื่องนี้ไปเพราะมันไม่ใช่เรื่องของเขาเลยที่จะต้องมายุ่งเกี่ยวให้เสียเวลา  ทำให้ชายหนุ่มขมวดคิ้วแสดงความแคลงใจว่าทำไมผู้หญิงคนนี้ต้องขอร้องอะไรให้คนเลวๆสองคนแบบนี้

 

 

 

        “ทำไมฉันต้องทำตามคำขอร้องของเธอเพื่อพวกมัน!?”

 

 

 

        “ฉันกำลังขอร้องให้นายทำเพื่อฉัน  ที่สำคัญคือเพื่อตัวนายเอง

 

 

 

        ได้ฟังคำพูดที่มองออกว่าผู้หญิงคนนี้ไม่เคยเป็นห่วงตัวเองแต่เป็นห่วงคนรอบข้างเสมอ  แล้วเป็นคนดีแบบนี้จะไปกล้าขัดใจได้อย่างไรเล่าปัดโถ่เถอะแม่คุณเอ๊ย  จื่อเทาขบกรามพยักหน้ารับคำสั่งจากร่างบางพลางดึงหญิงสาวมากอดเอาไว้เป็นการสงบจิตสงบใจของตัวเองไม่ให้ไอ้สองขานี่วิ่งเข้าไปตั้นหน้าใครบางคน

 

 

 

        “ไม่เป็นไร  ข้างหลังเธอยังมีฉัน”  กระชับกอดให้แน่นขึ้นเพื่อย้ำกับตัวเองว่าต่อจากนี้จะขออยู่ข้างหลังรองรับทุกเรื่องที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของผู้หญิงนี้  ที่ทำไปทั้งหมดคือการตอบแทนบุญคุณที่เธออุตส่าห์ช่วยเหลือเขาเอาไว้ในยามลำบาก  และนอกเหนือจากการตอบแทนบุญคุณคือความรู้สึกแสนประหลาดที่ไม่ควรจะเกิดขึ้นต่อผู้มีพระคุณเลยจริงๆ

 

 

 

        “....”

 

 

 

        “ต่อจากนี้มีอะไรแค่หันหลังมาเท่านั้น  ฉันพร้อมคำตามทุกคำสั่ง”  

 

 

 

        “ปล่อยฉันก่อนจื่อเทา”  ดันแผงอกแข็งแรงให้ออกห่างจากตัวเมื่อรู้สึกได้ว่าเขากำลังกอดแน่นขึ้นจนหายใจลำบาก  หากแต่สิ่งที่รับรู้ได้อย่างหนึ่งคือความจริงใจในทุกวลีที่เอ่ยออกมาจากของนายน้อยจื่อเทามาเฟียอันตราย

 

 

 

        เป็นผลให้จื่อเทาจำเป็นต้องคลายอ้อมกอดที่ต้องการปกป้องในทุกเรื่องจากโลกที่เลวร้ายลงทุกวันออก  ชายหนุ่มปลีกตัวออกไปโทรศัพท์หาลูกน้องให้เอา  BMW K 1600 GTL  มอเตอร์ไซค์ลูกรักคู่ใจสีแดงคันงามราคาแพงมาให้  ในระหว่างรอให้ลูกน้องรับสาย  มือหนาก็ล้วงเข้าไปในกระเป๋ายีนส์สีเข้มก่อนจะหยิบบุหรี่ออกมาจากซอง  จุดไฟแล้วเอาเข้าปากสูดลมหายใจ  หลังจากนั้นก็พ่นควันสีเทาออกมาระบายความเครียด

 

 

 

        ในขณะที่นานึลซึ่งยืนมองอยู่ไกลๆเมื่อเห็นว่ามาเฟียตัวร้ายกำลังเอาควันพิษเข้าปอดก็รีบบึ่งเข้าไปหาจื่อเทาทันที  หญิงสาวกลั้นหายใจส่งฝ่ามือปะทะริมฝีปากบนใบหน้าหล่อเต็มแรงแล้วฉวยเอามวนบุหรี่ที่ร่างสูงถือก่อนจะปาลงกับพื้น  ทำให้จื่อเทาสะดุ้งโหยงเอามือลูบปากตัวเองต้อยๆ

 

 

 

        “อะไรของเธอเนี่ย!  ตบปากฉันทำไมมันเจ็บนา!

 

 

 

        "อยากตายเร็วมากนักหรือไงถึงได้เอาควันพิษเข้าร่างกายแบบนี้เนี่ยหืม!?”

 

 

 

        “ก็มาสูบไกลๆแล้วไงเล่า!

 

 

 

        “เมื่อกี้นายบอกฉันใช่ไหมว่าถ้าทุกคำสั่งของฉันนายพร้อมทำตาม  งั้นฉันขอสั่งให้นายเลิกสูบบุหรี่ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป!  ไม่รักใครก็รักตัวเองบ้างสิ!

 

 

 

        จื่อเทาอ้าปากค้างในความจุ้นจ้านของร่างบางใจดี  ตะกี้ไม่น่าพูดเลยว่าพร้อมคำตามทุกคำสั่ง  แต่มาเฟียตระกูลหวงพูดแล้วไม่เคยคืนคำ  ดังนั้นจื่อเทาจึงพยักหน้ารับด้วยความจำใจแล้วยื่นซองบุหรี่พร้อมไฟแช็คให้นานึล

 

 

 

        “แต่นานึล  เธอสั่งฉันแบบนั้นมันเหมือนเราเป็นแฟนกันเลยว่าป่ะ?”

 

 

 

        “พูดบ้าอะไรของนายเนี่ย!”  รับซองบุหรี่มาแล้วปาใส่อกผู้ชายตรงหน้าหวังให้เขาเลิกพูดจาทีเล่นทีจริงแบบนี้เสียที  ประเดี๋ยวใครมาได้ยินเข้าคงไม่ดีต่อตัวของจื่อเทาเอง  เนื่องจากผู้ชายคนนี้ไม่ใช่แค่ผู้ชายธรรมดาทั่วไป  กลับเป็นนายน้อยตระกูลดังที่คุมพื้นที่ส่วนใหญ่ในแถบนี้เอาไว้ทั้งหมด

 

 

 

        “อันแน่ะเขินใหญ่  คำสั่งต่อไปขอเด็ดๆนะครับคนสวย

 

 

 

        “จื่อเทา  นี่นายเสียสติไปแล้วหรือไง!?”

       

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

        “ยอมรับ...โดยดีว่า...มีเมียแล้ว~”   เสียงร้องเพลงดังลั่นภายในห้องร้องคาราโอเกะหรูหราของวูล์ฟคลับที่บนโต๊ะเต็มไปด้วยกลับแกล้มกับเครื่องดื่มสีอำพันมากมาย  คนร้องไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นชานยอลหนุ่มหล่อน่ารักที่มาผ่อนคลายเกี่ยวกับเรื่องวุ่นวายที่เกิดขึ้นเมื่อเช้า  โดยที่ข้างกายมีสาวสวยคอยรินยาย้อมใจให้อยู่ไม่ห่าง

 

 

 

        “พี่ชานยอลเมามากแล้วนะคะ

 

 

 

        “โอ๊ยเมาอะไรกัน  แค่นี้ทำอะไรคอทองแดงเคลือบโลหะหนักอย่างพี่ไม่ได้หร๊อก!

 

 

 

        แต่แล้วความสนุกรื่นรมย์ก็จบลงเมื่อมีใครบางคนเปิดประตูเข้ามาขัดความสุข  ชานยอลรวบรวมสติจ้องมองร่างสูงดำมืดที่ว่านั่นก็พบว่ามันคือสารวัตรนักเรียนตัวดำคล้ำน่าเกลียดน่ากลัวที่ใครๆต่างก็กล่าวขานถึงความเนี้ยบในระเบียบวินัย

 

 

 

        “ไอ้ดำวังเวง  โผล่หัวมามีเรื่องอะไรวะ?”

 

 

 

        “กูกับมึงมีเรื่องต้องเคลียร์กัน”    

       

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

        ก๊อก  ก๊อก  ก๊อก!

 

 

 

        เสียงเคาะประตูดังขึ้นกลางดึกในบ้านเช่าหลังเล็กที่มีเจ้าของบ้านเป็นแค่นักเรียนหญิงมัธยมปลายให้ตื่นจากการหลับใหล  มือบางขยี้ตาไปมาแล้วดันตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงฟังเสียงทุบประตูอย่างบ้าคลั่งสักพักก็ไม่มีทีท่าว่าเสียงจะจางหายไป  ดูแล้วคงไม่ใช่คนมาเคาะผิดบ้านเสียแล้ว

 

 

 

        .....ใครกันมาดึกดื่น

 

 

 

        สองขาเรียวก้าวไปยังประตู  มือบางบิดลูกบิดแล้วเปิดออกไปก่อนที่ประสาทการมองเห็นจะส่งภาพไปให้สมองได้ประมวลผลว่าร่างสูงที่ยืนอยู่หน้าประตูคือผู้ชายที่อดีตชอบทำร้ายร่างกายให้เจ็บปวดอยู่เสมอ

 

 

 

        “ชานยอล  มาทำอะ...

 

 

 

        ยังไม่ทันที่ร่างบางจะเอ่ยจบประโยคก็ต้องเก็บเสียงเอาไว้ในลำคอตามเดิมเนื่องจากอยู่ดีๆชานยอลก็กระชากข้อมือแล้วดึงเข้ามากอด  เป็นผลให้ใบหน้าสวยซบลงกับแผงอกอุ่นๆที่คุ้นชิน  กลิ่นกายที่หอมอ่อนๆในแบบของชานยอลถูกคละเคล้ากลบเกลื่อนด้วยกลิ่นของแอลกอฮอล์  และนี่คงเป็นสาเหตุที่เขาเหาะระเห็จมาถึงที่นี่กลางดึก

 

 

 

        .....นายคงมาระบายอารมณ์กับฉันอย่างนั้นสินะ

 

 

 

        เมื่อคิดได้ดังนั้นหญิงสาวจึงพยายามดิ้นให้หลุดจากอ้อมกอดแข็งแรง  แต่เขากลับรัดร่างกายไร้ค่านี้ให้แน่นขึ้นกว่าเดิมจนสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่ร่างสูงใหญ่ตั้งใจสื่อออกมาทางร่างกายเสมือนกับว่าผู้ชายคนนี้มีเรื่องอะไรบางอย่างที่กังวลอยู่ในใจ  ก่อนที่หญิงสาวจะได้ยินประโยคที่ทำให้ใจมันหายยามได้ฟัง

 

 

 

        “ถึงเวลาที่ฉันต้องก้าวออกมาจากชีวิตของเธอแล้วล่ะนานึล

 

 

 

30%

 

 



        ร่างสูงคลายอ้อมกอดออกแล้วหันหลังสาวเท้าไปยังรถยนต์ที่จอดอยู่ไม่ไกลนัก  ทำให้หญิงสาวที่ได้ยินประโยคที่หวังว่าจะได้ยินมาทั้งชีวิตยืนนิ่งมองตามแผ่นหลังของชานยอลที่กำลังเดินจากไป  ทั้งที่จริงแล้วมันควรจะดีใจด้วยซ้ำที่คนใจร้ายเอ่ยออกมาแบบนั้น  แต่ทำไมหัวใจมันกลับว่างเปล่าราวกับไม่อยากให้เขาจากไปไหน  และทันทีที่สายตาบนใบหน้าสวยเห็นชานยอลกำลังจะขึ้นรถยนต์  สองขาไม่รักดีจึงวิ่งเข้าไปหมายจะถามให้มันรู้เรื่องว่าเหตุผลที่แท้จริงแล้วคืออะไร

 

 

 

        .....คิดอยากจะมาก็มา  คิดอยากจะไปก็ไปตอนไหนก็ได้งั้นหรอ!?

 

 

 

        “ชานยอล!  นายลงมาจากรถเดี๋ยวนี้นะ  มาคุยกับฉันให้มันรู้เรื่อง!”  นานึลวิ่งเข้าไปประชิดตัวรถแล้วทุบกระจกไปมาหลายที  แต่ดูเหมือนว่าผู้ชายที่นั่งอยู่ข้างในตัวรถยนต์คันหรูจะไม่สนใจ  เขาเหยียบคันเร่งเป็นผลให้รถเคลื่อนที่ไปข้างหน้า  หญิงสาวเลยจำเป็นต้องวิ่งตามไปด้วยแล้วระดมทุบกระจกไปด้วยอยู่แบบนั้น

 

 

 

        ในขณะที่รถยนต์คันเดิมเพิ่มความเร็วมากขึ้นจนนานึลไม่สามารถวิ่งตามได้ทัน  หญิงสาวจึงหยุดวิ่งแล้วหอบหายใจจ้องมองรถยนต์คันหรูขับออกไปด้วยความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความไม่เข้าใจผสมผสานกับความโมโหในการกระทำของคนใจร้าย  คืนนี้ไม่ว่ายังไงก็ต้องคุยให้มันรู้เรื่อง  และอีกครั้งที่สองขาเรียวมันทำท่าจะวิ่งตามเขาไป  ถ้าไม่ติดว่ามีรถมอเตอร์ไซค์สีแดงราคาแพงแล่นมาจอดข้างกาย  เขาค่อยๆถอดหมวกกันน็อคออกเผยให้เห็นใบหน้าที่เหมือนกับลูกชายตระกูลมาเฟียชื่อดัง

 

 

 

        “จื่อเทา!  นายมาได้ยังไง!?”

 

 

 

        “ฉันก็ไม่ได้ไปไหนนี่  อยู่ข้างหลังเธอตลอด”  ชายหนุ่มบนมอเตอร์ไซค์คู่ใจส่งยิ้มไปให้หญิงสาวที่ดูท่าทางจะกำลังเลือดขึ้นหน้า  เพราะใบหน้าที่เคยซีดเผือดของเธอเรื่อสีแดงออกมาอย่างชัดเจน  มือหนาเลยส่งหมวกกันน็อกอีกใบยื่นไปให้แบบทีเล่นทีจริง  แต่เธอกลับคว้าหมวกกันน็อคของเขาไปสวมเอาไว้อย่างรวดเร็วแล้วฉีกขาก้าวขึ้นมานั่งซ้อนท้าย

 

 

 

        “ตามรถยนต์สีดำคันหน้าไป!

 

 

 

        “เอาจริงอะ?”  หันมาถามย้ำเผื่อว่าร่างบางที่นั่งอยู่ข้างหลังจะเปลี่ยนใจ

 

 

 

        “ตามรถคันหน้าไปเร็วๆ  ฉันไม่อยากทิ้งฮานึลไว้คนเดียวนานๆนะรู้ไหม!?”

 

 

 

        “ฉันให้ลูกน้องเฝ้าบ้านของเธอไว้แล้ว

 

 

 

        “งั้นก็รีบๆตามคนบ้าคนนั้นไปเร็วๆสิจื่อเทา!”  กำหมัดทุบลงไปกลางแผ่นหลังของจื่อเทาเต็มแรงอย่างลืมตัว  จนคนถูกทำร้ายร่างกายสะดุ้งสุดตัวเพราะความเจ็บรีบร้อนใส่หมวกกันน็อคแล้วเร่งเครื่องยนต์ขับตามรถยนต์ของชานยอลไปในทันที

 

 

 

        ในระหว่างที่ชานยอลขับเรียบมาตามถนนก็สังเกตได้ถึงความผิดปกติในกระจกมองหลัง  เมื่อมีรถมอเตอร์ไซค์คันโคตรใหญ่แลดูคล้ายกับพาหนะคู่ชีพของไอ้มดแดงวีสิบแปดกำลังไล่ล่าตามติดตนอย่างกับว่ามันกำลังจะตามมาปลิดชีพ  เห็นดังนั้น  ชานยอลจึงเปลี่ยนเกียร์แล้วเหยียบคันเร่งเพื่อหนีจากมหาโจรคนเลว

 

 

 

        .....คิดจะปล้นกูกลางดึกหรือมึง  คิดผิดแล้วมึง!  กูลืมกระเป๋าตังค์ไว้ที่วูล์ฟคลับเว้ย!

 

 

 

        ทางด้านจื่อเทาที่มีเสียงของนานึลคอยกระตุ้นอยู่ไม่ห่างก็เพิ่มความเร็วจนหญิงสาวที่ซ้อนท้ายอยู่จำเป็นต้องเลื่อนวงแขนกระชับเอวแข็งแรงของจื่อเทาเอาไว้ให้แน่นขึ้นกันตัวเองไม่ให้หล่นลงไปบนถนน  กระทั่งมาเฟียหนุ่มหน้ามนไล่ตามรถยนต์ของชานยอลจนทัน  นานึลเลยโบกไม้โบกมือให้ชานยอลเห็น  เขาจะได้หยุดรถแล้วลงมาพูดกันให้รู้เรื่อง

 

 

 

        “จอดรถยนต์เดี๋ยวนี้นะชานยอล!

 

 

 

        “อย่ามัวแต่ไปโบกมือเรียกเขา  เดี๋ยวก็หงายหลังไปหรอก!

 

 

 

        และแล้วสายตาหมองหม่นบนใบหน้าหล่อน่ารักก็สบเข้ากับร่างกายบอบบางบนเบาะมอเตอร์ไซค์  และแม้เธอจะใส่หมวกกันน็อคอยู่แต่หัวใจมันก็จำได้ดี  นาทีนี้สองมือเลยหักรถยนต์เข้าข้างทางพลางแตะเบรกแบบไม่ได้ตั้งใจ  และแน่นอนว่าหัวใจมันสั่นไหวเวลาได้มองเธอตามมาหากันทั้งๆที่ตัวเขาเพิ่งจะพูดจาใจร้ายออกไป

 

 

 

        .....เธอไม่ควรที่จะตามฉันมาแบบนี้

 

 

 

        ชานยอลขมวดคิ้วนั่งมองผ่านกระจกหน้ารถยนต์ไปยังผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังถอดหมวกกันน็อคออก  เธอยื่นหมวกใบเดิมให้ผู้ชายอีกคนที่ตัวเขาไม่เคยเห็นหน้า  ก่อนที่ผู้หญิงคนนั้นจะเดินมาเปิดประตูซึ่งตอนนี้มันล็อคอยู่  ชายหนุ่มลอบกลืนน้ำลายลงคอแล้วหันไปจ้องนานึลที่ยืนอยู่ไม่ไกล  ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงดื้อด้านในเรื่องที่ไม่ควรจะดื้อเสมอ

 

 

 

        .....กว่าฉันจะกลั้นใจพูดประโยคนั้นออกไป  เธอรู้ไหมว่ามันยาก

 

 

 

        “ชานยอล  นายเปิดประตูแล้วลงมาเคลียร์กับฉันให้รู้เรื่องเดี๋ยวนี้นะ!

 

 

 

        เสียงที่แว่วดังผ่านเข้ามาในตัวรถยนต์ปลุกสติของชานยอลให้กลับคืนมา  ชายหนุ่มสูดหายใจเข้าให้เต็มปอด  ยื่นมือหนาออกไปปลดล็อคแล้วก้าวลงมาจากรถยนต์  ทำให้จื่อเทาที่เฝ้ามองดูเหตุการณ์อยู่เห็นว่าชายคนที่นานึลคงจะแคร์อยู่ไม่น้อยลงมาจากรถก็รีบปรี่เข้ามายืนข้างหลังนานึลทันที  ไม่ต่างอะไรกับชานยอลที่คิดสงสัยว่าไอ้หน้าแหลมตาตู่เหมือนคนอดนอนเพราะเย่อผู้หญิงมาทั้งคืนคนนี้มันเป็นใคร  ปากหนาจึงเอ่ยถามผู้หญิงจิตใจดีออกไปแบบหวังคำตอบ

 

 

 

        “นานึล  ไอ้แหลมนี่มันคือใคร?”

 

 

 

        ประโยคที่ว่าจื่อเทาคือไอ้แหลมทำให้หญิงสาวขนลุกซู่ไปทั้งตัว  ซวยแล้วชานยอล  เล่นกับใครไม่เล่นมาเล่นกับมาเฟียตระกูลหวงเชียวนะ  นานึลเลยได้แต่เบิกดวงตาให้โตขึ้นแล้วหันขวับไปมองหน้าของจื่อเทาเป็นเชิงขอโทษสำหรับคำพูดที่ไม่รู้จักกาลเทศะ  แต่ก็ไม่ลืมที่จะตอบคำถามของชานยอลเช่นเดียวกัน

 

 

 

        “ผู้ชายที่อยู่ข้างหลังฉันชื่อจื่อเทา  เป็นมา...

 

 

 

        “กูเป็นมาริโอ้  เมาเหรอแห่งโรงเรียนมัธยมเอ็มไพร์”  จื่อเทาพูดแทรกขึ้นมาก่อนที่นานึลจะเอ่ยจบประโยคว่าเขาเป็นมาเฟียตระกูลหวง  ขืนปล่อยให้คนอื่นรู้กันมีหวังจะโดนสั่งเก็บเอาง่ายๆ  ซึ่งนั่นก็ทำให้นานึลหันกลับไปมองหน้าของจื่อเทาอีกทีแล้วพูดออกไปแบบไม่มีเสียงว่าขอโทษ

 

 

 

        “แหลมอย่างมึงเนี่ยนะ!?”

 

 

 

        “เออแหลมอย่างกูนี่แหละ  ว่าแต่มึงเห็นอะไรไหมไอ้น้องชาย?”  จื่อเทาเดินมาหาชานยอลแล้วส่งฝ่ามือแข็งแรงไปปะทะกับไหล่กว้างของชานยอลเต็มแรง  เล่นเอาผู้ชายที่มีดีแค่สมองกับกำลังในช่วงเอว  นอกนั้นไม่มีอะไรดีไหล่ทรุดไปตามแรงฟาดของจื่อเทา

 

 

 

        “เห็นอะไรวะ?”  ชานยอลถามกลับ  และสิ่งที่ได้รับคือไอ้ผู้ชายที่ชื่อจื่อเทาเมาเหรอคนนี้มันกำลังหลุบตาลงต่ำทำทีให้ตัวเขาก้มลงมองอะไรบางอย่าง  แล้วอะไรบางอย่างที่ว่านั่นก็คือมันถอดรองเท้าออกแล้วขยับนิ้วตีนของมันไปมาเสมือนกับว่ามันกำลังจะบอกอะไร

 

 

 

        “ดูนิ้วตีนกู  ตอนนี้กูกำลังโคตรคันตีน

 

 

 

        “ช่วยเกาไหมพี่ชาย?”

 

 

 

        “มึงคุยกับนานึลให้รู้เรื่อง  แล้วถ้ากูเห็นมึงขับรถหนีนานึลไปอีก  ไหปลาร้ามึงหัก...”  จื่อเทาคลายมือออกจากไหล่ของชานยอลแล้วเดินไปยังมอเตอร์ไซค์ลูกรักที่จอดอยู่ใกล้ๆ

 

 

 

        “เจ็บมากไหมชานยอล?”

 

 

 

        “เก็บคำถามไว้ถามไอ้เซฮุนเถอะ”  ถ้อยคำประชดประชันดังขึ้นมาจากริมฝีปากบนใบหน้าหล่อเพื่อแสดงให้คนที่กำลังจ้องหน้าเขาด้วยแววตาเป็นห่วงได้รู้สักทีว่าคนเขาคิดยังไง  ไม่ใช่เอะอะอะไรก็มาบอกว่าใจร้าย  นี่ผู้หญิงคนนี้ไม่รู้เลยหรือไงว่าไอ้คนใจร้ายคนนี้มันก็มีหัวใจไม่ใช่จะไม่รู้สึกอะไร

 

 

 

        .....คนหล่อก็เป็นคนนะเว้ยไม่ใช่ตึกเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์!

 

 

 

        “ฉันแค่อยากจะรู้ว่าสิ่งที่นายพูดมามันหมายความว่ายังไง?”

 

 

 

        “แฟนก็ไม่ใช่  เพราะงั้นเธออย่ามาทำสายตาเรียกร้องให้ฉันอยู่ข้างๆเธอ  เห็นแล้วมันน่ารำคาญ

 

 

 

        “ทำไมนายถึงใจร้ายกับฉันตลอดเลย

 

 

 

        “เพราะฉันไม่อยากทำให้ซูจีเสียใจ

 

 

 

        จบประโยคของผู้ชายที่ชอบทำให้ร้องไห้อยู่เสมอมานับตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกัน  อันที่จริง  เหตุผลของเขาก็ดูหนักแน่นและแน่วแน่ดีสำหรับสิ่งที่เขาคิดจะทำเพื่อผู้หญิงที่เขารัก  หญิงสาวพยักหน้ารับรู้ถึงคำตอบที่ถูกเอ่ยขึ้นเมื่อครู่แล้วตั้งใจกำมือให้แน่นรวบรวมความกล้าฝืนใจพูดในสิ่งที่ตรงข้ามกับหัวใจโดยสิ้นเชิง

 

 

 

        “ถ้าอยากจะไปก็ไป

 

 

 

        “....”

 

 

 

        “ไปแล้วไม่ต้องกลับมา

 

 

 

        กลุ่มคำที่ทำให้หัวใจของชานยอลมันกระตุกไหวจนรู้สึกได้ว่ามันเต้นแรงในแบบที่ไม่น่าให้อภัย  ชายหนุ่มเองก็สะกดใจพยายามที่จะไม่มองสายตาที่ชอบทำให้เขาใจอ่อนไปเสียทุกครั้ง  เนื่องจากกลัวว่าถ้าขืนยังมองเข้าไปในดวงตาที่อ่อนโยนของผู้หญิงตรงหน้า  เห็นทีว่าสองขาคงจะไม่มีกำลังเดินหันหลังให้เธอแน่นอน

 

 

 

        .....เธออย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนั้นจะได้ไหมนานึล

 

 

 

        แข็งใจขมวดคิ้วเมินสายตามองผ่านคนตัวเตี้ยกว่าไปข้างหน้าพลางลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ  ใจจริงอยากจะคว้าผู้หญิงคนนี้มากอดเอาไว้แต่ก็ต้องหักห้ามใจที่จะทำ  ไม่ทันไรชานยอลก็เหมือนจะสังเกตเห็นชายคนหนึ่งบนเบาะมอเตอร์ไซค์พร้อมกับถืออะไรสักอย่างที่คล้ายอาวุธร้ายแรงผิดกฎหมายอยู่ไกลๆ  ชายหนุ่มเพ่งมองอีกครั้งก็ตระหนักได้ว่าไอ้ผู้ชายคนนั้นมันกำลังเล็งปืนมาทางผู้หญิงที่เขาเพิ่งตัดสินใจเดินออกมาจากชีวิตของเธอ

 

 

 

        ปัง!

 

 

 

        เสียงปืนดังขึ้นพร้อมกับการที่ร่างกายบอบบางถูกดึงมากอดเอาไว้  ในขณะที่ชานยอลหมุนตัวเอาร่างกายของตนรับลูกกระสุนไว้แทน  ความเจ็บปวดเหมือนถูกสายฟ้าผ่าลงมาที่กลางหลังมันชั่งเป็นเครื่องเตือนใจได้ดีว่านี่คือบทลงโทษสำหรับสิ่งที่ตัวเขาชอบทำให้ผู้หญิงในอ้อมกอดเสียใจ  เพียงไม่นานสติที่เคยมีอยู่เต็มเปี่ยมก็ลอยหายไปในอากาศ

 

 

 

        “ชานยอล!”  มือบางสั่นเทาประคองชานยอลที่โถมเข้ามาใส่ทั้งตัว  ดวงฤทัยสั่นระรัวส่งผลให้มือไม้มันอ่อนแรงก่อนจะสัมผัสได้ถึงของเหลวสีแดงที่ไหลอาบลงสู่มือของหญิงสาว  สองร่างทรุดลงกับพื้นราวกับไร้กำลัง  และจื่อเทาเองที่เห็นเหตุการณ์ก็รีบวิ่งเข้ามาหาบุคคลทั้งสองที่อยู่ไม่ไกลกันแล้วนั่งลงเอ่ยถามนานึลที่คงกำลังจะตกใจ

 

 

 

        “นานึล  เธอเจ็บตรงไหนไหม!?”

 

 

 

        “ฉันไม่เป็นอะไร  แต่ชานยอล...”  ทำได้เพียงแค่นั่งกอดร่างกายของผู้ชายใจร้ายเอาไว้แน่นไม่ลุกไปไหน  ส่งผลให้จื่อเทาจำเป็นต้องส่งฝ่ามือที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความห่วงใยไปสัมผัสไหล่บางเบาๆ

 

 

 

        “ฉันจะพาไอ้ชานยอลไปส่งโรงพยาบาล  แต่ตอนนี้เธอต้องตั้งสติแล้วไปเปิดประตูรถยนต์คันนั้น

 

 

 

        คำพูดของจื่อเทาทำให้นานึลวิ่งไปเปิดประตูรถยนต์ของชานยอล  ส่วนจื่อเทาก็พยุงร่างกายของชานยอลขึ้นมาแล้วเดินไปยังรถยนต์คันเดิม  ก่อนจะจัดแจงให้มันนั่งอยู่เบาะหลัง  ถึงจะเป็นอย่างนั้นแต่ลูกชายมาเฟียตระกูลหวงก็ยังดันหลังของนานึลให้นั่งเบาะหลังใกล้ๆชานยอล  แล้วตัวเองก็ถือวิสาสะนั่งที่คนขับเพื่อพาเจ้าของรถยนต์ไปโรงพยาบาล

 

 

 

        “ชานยอล  นายอดทนไว้ก่อนนะ”  มือบางเปื้อนเลือดบีบมือหนาของผู้ชายใจร้ายเอาไว้  สายตาส่ายไปมาบ่งชี้ว่าตอนนี้มันตกใจจนทำอะไรไม่ถูกพอเห็นเลือดที่เอาแต่ไหลออกมามากมาย  น้ำตาเป็นสายไหลรินสู่พวงแก้มใส  หัวใจดวงน้อยสั่นจนหายใจไม่ทั่วท้อง

 

 

 

        .....นายอย่าเพิ่งทิ้งกันไปไหนนะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

        โรงพยาบาลโอ สาขาห้า

 

 

 

        หญิงสาวเดินไปเดินมาอยู่หน้าห้องฉุกเฉินด้วยความร้อนใจเพราะชานยอลเข้าไปนานแล้วก็ไม่เห็นจะออกมาสักที  ตัดกับจื่อเทาที่นั่งนิ่งครุ่นคิดถึงบางสิ่งที่พอจะเป็นไปได้หากแต่เขายังไม่แน่ใจพอที่จะตัดสินว่าเหตุการณ์ครั้งนี้มันเป็นฝีมือของใคร

 

 

 

        .....อย่าบอกนะว่าเป็นฝีมือของไอ้พวกส้นตีนที่เอาแต่หลบอยู่ในกะลาพวกนั้น!

 

 

 

        เมื่อคิดได้ก็ไม่ควรนั่งเฉยๆแล้วปล่อยให้คนข้างหน้าเดินไปมาจนมาเฟียตาลายแบบนี้  ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้าไปหาหญิงสาวที่กำลังเดือดเนื้อร้อนใจ  ก่อนที่เขาจะยื่นมือหนาไปกระชับข้อมือบางเพื่อรั้งให้นานึลหยุดเดินเสียที

 

 

 

        “ใจเย็นน่า

 

 

 

        “มันเป็นความผิดของฉัน  ถ้าฉันไม่ดื้อตามชานยอลมาเขาก็คงไม่ต้องลงจากรถแล้วเขาก็คงไม่โดนยิงแบบนี้”  สลัดข้อมืออย่างแรงทำให้จื่อเทาจำต้องคลายมือออกแล้วปล่อยให้เธอได้ทำตามใจ  เนื่องด้วยรู้ดีว่าถึงจะพูดอะไรออกไป  นาทีนี้เธอคงไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น  แต่ในใจของจื่อเทาก็ยังมีสิ่งหนึ่งที่คาใจว่าเหตุใดผู้หญิงใจดีคนนี้ถึงทำท่าทางร้อนใจขนาดนี้

 

 

 

        “ว่าแต่ทำไมเธอถึงเป็นห่วงมันขนาดนั้น?”

 

 

 

        “เพราะเขาเป็นเพื่อนของฉัน”  หยุดเดินแล้วหันมาตอบจื่อเทาอย่างไม่ลังเลใจ  คิดไปก็ตกใจกับคำพูดของตัวเองอยู่ไม่น้อย  นี่ไปนับเพื่อนนับฝูงกับคนที่คอยเอาแต่ทำร้ายกันตั้งแต่ตอนไหน  หรือบางทีอาจจะเผลอใจไปกับความดีในตอนที่เขาบอกว่าจะกลับไปดูแลแฟนของเขาให้ดีกว่าเดิม

 

 

 

        .....แต่นายเกลียดฉัน  นายคงไม่อยากจะเป็นเพื่อนกับฉัน

 

 

 

        หลังจากนั้นไม่นาน  คุณหมอกับพยาบาลที่รับดูแลชานยอลก็เดินออกมาพร้อมกับท่าทางที่ทำให้คนรอฟังข่าวอย่างหญิงสาวถึงกับใจหาย  เพราะคุณหมอเล่นเอ่ยประโยคที่ทำเอาคนฟังแทบจะหัวใจวายตายเสียหลักเซไปข้างหลัง  จื่อเทาจึงต้องประคองนานึลเอาไว้ไม่ให้เธอล้มลงไปกองกับฟื้น

 

 

 

        “คนไข้เสียเลือดมากเลยครับ  จำเป็นต้องให้เลือด  แต่ช่วงหัวค่ำมีอุบัติเหตุกลุ่มใหญ่แอดมิด  เลือดที่สำรองอยู่ในโรงพยาบาลเลย...

 

 

 

        “เลือดกรุ๊ปอะไรครับ?”  เป็นจื่อเทาที่ออกปากถามก่อนแบบไม่รอให้หมอพูดจบเดี๋ยวจะไม่ทันการ  ถ้าหากไอ้ชานยอลคนนั้นมันตายไปจริงๆ  ผู้หญิงที่เขาสัญญาว่าจะคอยดูแลอยู่ข้างหลังคงจะตายตามไปด้วยอีกคน

 

 

 

        “คนไข้เลือดกรุ๊ปเอครับ

 

 

 

        “ผมก็เลือดกรุ๊ปเอครับ

 

 

 

        “งั้นคุณเดินตามพยาบาลไปห้องบริจาคเลือดเลยนะครับ  หมอขอตัวไปดูคนไข้ต่อก่อนนะครับ

 

 

 

        “ครับ”  จื่อเทารับคำแพทย์แล้วพานานึลไปนั่งเก้าอี้แถวนั้น  ก่อนจะรีบร้อนหมายจะเดินตามพยาบาลไปห้องบริจาคเลือดเพื่อช่วยชีวิตใครก็ไม่รู้  และในขณะที่จื่อเทากำลังจะเดินจากไป  มือบางอ่อนนุ่มกลับรั้งเขาไว้ด้วยการจับแขน  ด้วยเหตุนี้จื่อเทาเลยต้องหันกลับมามองผู้หญิงใกล้ตัวอีกครั้ง

 

 

 

        “มีอะไรหรือเปล่า?”

 

 

 

        “ฉันขอบคุณนะจื่อเทาที่นายทำเพื่อชานยอล

 

 

 

        “ฉันไม่ได้ทำเพื่อมัน  แต่ฉันทำเพื่อเธอ”  พูดออกไปตามตรงเรียบง่ายสไตล์มาเฟียหนุ่ม  ก็บอกแล้วไงว่าต่อจากนี้มันพร้อมที่จะทำทุกอย่างเพื่อผู้หญิงที่ทำให้เขาระลึกได้ถึงความดีที่มันยังไม่เคยเลือนหายไปไหน  หากแต่มันยังคงอยู่ในหัวใจของจื่อเทา

 

 

 

        .....กูแม่งโคตรพระเอกเลยให้ตายเถอะ!

 

 

 

        ในขณะที่หญิงสาวกำลังจ้องมองแผ่นหลังกว้างของผู้ชายที่นิสัยดีคนหนึ่งที่เดินไปไกล  เหตุการณ์ครั้งนี้ไม่รู้ว่าจะตอบแทนจื่อเทายังไงด้วยซ้ำที่เขาอุตส่าห์มีน้ำใจช่วยเหลือคนที่ไม่รู้จักอย่างชานยอล  แถมยังคอยตักเตือนสั่งสอนให้ร่างกายไร้ค่านี้สามารถประคองตัวได้แม้ในยามคับขัน  สิ่งเหล่านั้นที่ได้รับมาล้วนเป็นความจริงใจที่สามารถสัมผัสได้ผ่านสายตาและการกระทำของจื่อเทา

 

 

 

        .....นายเป็นคนดีจริงๆ

 

 

 

        นั่งชื่นชมอยู่ในใจได้ไม่นานก็คิดได้ว่าควรจะแจ้งให้ทางบ้านของชานยอลรับรู้ในสถาการณ์ตอนนี้  แต่พอมาคิดดูดีๆแล้วตนไม่มีเบอร์โทรศัพท์ครอบครัวของชานยอลเลย  ส่วนโทรศัพท์ของชานยอลก็ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน  ตอนนี้ควรจะโทร.ไปหาใครถ้าไม่ใช่...

 

 

 

        .....เซฮุน

 

 

 

        เป็นชื่อแรกที่มักจะเกิดขึ้นเสมอเวลาต้องการที่พึ่ง  ถึงแม้ว่าจะรู้ว่าหัวใจของเขามันเย็นเกินไปจนไม่สามารถเข้าไปใกล้ได้  อย่างเดียวที่ทำได้คือคอยวิ่งตามโดยรักษาระยะห่างด้วยความกลัวว่าจากนี้ถ้าเข้าไปใกล้มากเกินไป  เขาอาจจะผลักไสด้วยถ้อยคำที่ทำร้ายดวงใจดวงน้อยที่มีความหมายว่าเลิกรา  หญิงสาวกลั้นน้ำตาที่มันกำลังจะไหล  แข็งใจเดินไปที่ตู้โทรศัพท์สาธารณะแถวนั้นแล้วกดเบอร์ของเซฮุน  เพียงไม่นานเขาก็รับสาย  แต่เสียงที่ได้ยินมันกลับไม่ใช่เสียงของเขา  หากแต่เป็นเสียงหวานเจือความงัวเงียที่ทำให้จังหวะการเต้นของหัวใจมันผิดไปจากเดิม

 

 

 

        [นี่มันตีสามนะไม่ใช่สามโมงเช้า!  โทร.มาหัดเกรงใจคนอื่นเขาบ้าง!]

 

 

 

        เหมือนใจมันหล่นวูบจนไม่มีแรงจะยกหูต่อไป  สองขาไร้เรี่ยวแรงเมื่อเสียงจากปลายสายคล้ายกับเสียงของเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่มีอยู่ในตอนนี้  หญิงสาวกะพริบตาถี่ไล่หยดน้ำสีใสที่กำลังล้นคลอรอบขอบตา แล้วพยายามอย่างมากที่จะเอ่ยวาจาให้เป็นปกติเพื่อที่จะได้คุยกับเพื่อนสนิทของชานยอล

 

 

 

        “ขอสายเซฮุนหน่อยค่ะ

 

 

 

        [เซฮุนนอนอยู่  ฉันรำคาญเลยตื่นขึ้นมารับ  ว่าแต่เธอเป็นใครห่ะ?]

 

 

 

        “ฉันเป็นแฟนของเซฮุน

 

 

 

        [มโนหรือเปล่าเธอ?]

 

 

 

        “ฝากบอกเขาทีได้ไหม  ว่าฉัน...

 

 

 

        [โอ๊ยรำคาญ!  แค่นี้นะ  คนจะนอน!]

 

 

 

        .....ฝากบอกที  ว่าฉันคิดถึงเขามาก

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

        “ใครโทร.มาหรอนาอึน?”  เสียงอู้อี้ของเซฮุนที่กำลังนอนอยู่บนโซฟาภายในห้องนอนที่คอนโดหรูหราใจกลางกรุงโซลเอ่ยถามร่างบางในชุดนอนลายหมีสีชมพูมิดชิดที่นั่งอยู่บนเตียงในห้องเดียวกัน  จนอดขำไม่ได้ที่ผู้หญิงน่ารักคนนั้นป้องกันตัวเองอย่างดีไม่ให้เขาได้ทำอะไรเกินเลย

 

 

       “ใครก็ไม่รู้  เบอร์ไม่โชว์ชื่อ  แต่เขาบอกว่าเป็นแฟนของนาย

 

 

 

        “แฟนฉันอย่างนั้นหรอ?”  ลุกขึ้นนั่งบนโซฟาแล้วเอียงคอถามซ้ำอย่างสงสัย  ในตอนนี้คนที่พอจะแอบอ้างได้เป็นแฟนก็มีอยู่คนเดียวคือผู้หญิงจิตใจดีอย่างนานึล  ไม่น่าเชื่อว่าเดี๋ยวนี้เธอจะกล้าพูดจาเหมือนกับว่าเป็นเจ้าเข้าเจ้าของเขาอย่างโจ่งแจ้งขนาดนี้

 

 

 

        “ก็เออสิ  เสียงเหมือนจะร้องไห้ด้วยนะ  นายไปทำใครท้องมาหรือเปล่าเนี่ย?”

 

 

 

        จบกลุ่มคำที่ส่งผลให้เซฮุนเอะใจว่าจริงๆแล้วเรื่องราวมันเป็นยังไงกันแน่  ชายหนุ่มขมวดคิ้วดันตัวลุกขึ้นจากโซฟาแล้วเดินไปหยิบโทรศัพท์ของตนในมือของนาอึน  ก่อนจะกดดูสายเข้าว่ามันเป็นเบอร์ที่โทร.มาจากที่ไหน  และเมื่อใช้ความรู้ที่มีตรวจสอบก็พบว่ามันเป็นเบอร์ของตู้โทรศัพท์สาธารณะในโรงพยาบาลโอสาขาห้า

 

 

 

        “โทร.มาจากโรงพยาบาล...

 

 

 

        “โรงพยาบาล  ใครเป็นอะไรหรอไอ้หยิ่ง?”

 

 

 

        “เปล่า  เธอนอนต่อเถอะ  เดี๋ยวฉันมา”  พูดเสร็จก็ถอดเสื้อกล้ามสีขาวออกจนหญิงสาวที่มาขออาศัยอยู่สักพักต้องรีบเบือนหน้าไปทางอื่นเพราะไม่อยากจะเห็นร่างกายที่ชวนให้จิตใจมันไม่อยู่กับเนื้อกับตัว  ตัดกับเซฮุนที่แอบยิ้มชำเลืองมองนาอึนเล็กน้อยแล้วเดินไปหยิบเสื้อเชิ้ตในตู้เสื้อผ้ามาใส่

 

 

 

        “นายจะแอบไปหาผู้หญิงที่ไหน?”

 

 

 

        “หึง?”  ตามด้วยการถอดกางเกงนอนจนเหลือแต่บ็อกเซอร์แล้วคว้ายีนส์สีเข้มมาใส่แบบไม่เกรงใจผู้หญิงที่กำลังนั่งปิดตาอยู่เลยแม้แต่น้อย

 

 

 

        “เปล่าหึง  แต่นายไปไหนฉันจะไปด้วย  เผื่อนายทำผู้หญิงท้องฉันจะได้แจ้งมูลนิธิปวีหนาได้อย่างทันท่วงที!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

        เซฮุนขับรถเรื่อยๆจนมาถึงโรงพยาบาลโอสาขาห้า  สิ่งแรกที่มองหาคือใครบางคนที่ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับเธอหรือเปล่าถึงได้โทร.มาหาดึกดื่นขนาดนี้  ชายหนุ่มสาวเท้าโดยมีนาอึนเดินตามมาติดๆ  และแล้วสองขายาวก็มาหยุดหน้าห้องฉุกเฉิน  เซฮุนกวาดสายตามองไปรอบๆก่อนจะพบเข้ากับผู้หญิงคนหนึ่ง  เธอกำลังนั่งหลับตาพิงไหล่ใครบางคนที่เขาไม่เคยเห็นหน้า  คิ้วหนาขมวดเข้าหากันแล้วยืนเอามือล้วงกระเป๋าจ้องอยู่สักพัก  สวนทางกับนาอึนที่เลือกจะเข้าไปกล่าวทักทายเพื่อนสาวด้วยเสียงอันดังจนทำให้นานึลสะดุ้งตื่นจากนิทรา

 

 

 

        “นานึล!  หมอนี่ใครอะ  เธอควงผู้ชายไม่ซ้ำหน้าเลยนะ!

 

 

 

        “นาอึน...”  รีบผุดตัวลุกขึ้นยืนแล้วชะเง้อมองหาคนที่อยากเจอและอยากคุยแต่ไม่ค่อยมีโอกาสเนื่องจากเขาห่างไกลออกไปทุกที  ในขณะที่จื่อเทาก็ลุกยืนตามนานึลเช่นเดียวกัน  ส่วนทางด้านเซฮุนที่ยืนมองอยู่นานแล้วตอนนี้กำลังเดินเข้าไปหานานึลเพื่อไถ่ถามว่ามันเกิดอะไรขึ้น

 

 

         “เธอโทร.มาหาฉันมีเรื่องอะไรหรือเปล่านานึล?”

 

 

 

        “คือว่าชานยอลโดนยิง  ฉันเลยโทร.หานายให้นายติดต่อกับทางบ้านของชานยอลให้หน่อย  ขอโทษจริงๆนะคะที่รบกวน”  ก้มหน้าก้มตาพูดเสียงอ่อยแล้วสะกดความตื้อตันที่มันกำลังจะล้นออกมาพอเห็นเพื่อนสนิทกับแฟนของตนออกมาด้วยกันกลางดึก

 

 

 

        .....มันไม่มีทางที่ฉันจะทำให้นายกลับมารักฉันแล้วใช่ไหมเซฮุน?

 

 

 

        ในเวลาเดียวกันนั้น  เซฮุนกลับไม่ได้สนใจในท่าทีเสียใจของนานึลเลยสักนิด  ตรงกันข้าม  ความประหลาดใจมันกำลังถาโถมเข้ามาใส่ไม่ยั้งเมื่อได้ยินว่าผู้หญิงใกล้ตัวคนนี้พูดเรื่องที่ไม่น่าจะเป็นไปได้  เพราะแต่ไหนแต่ไรไอ้ชานยอลมันก็ไม่เคยมีเรื่องกับใครที่ไหน

 

 

 

        .....แล้วมันจะโดนยิงได้ยังไง?

 

 

 

        “เดี๋ยวฉันจะโทร.แจ้งตำรวจ  ว่าแต่เธอ...

 

 

 

        “แจ้งไปก็เท่านั้น” 

 

 

 

        เป็นเสียงของจื่อเทาที่หยุดเซฮุนไม่ให้ทำอะไรไร้สาระ  ซึ่งนั่นก็ทำให้เซฮุนที่กำลังจะควักโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงชะงักไปเล็กน้อย

 

 

 

        “มึงพูดเหมือนมึงรู้อะไร

 

 

 

        ทันใดนั้น  ประตูห้องฉุกเฉินก็ถูกเปิดออก  ทั้งสี่คนหันไปมองก็พบว่าเป็นชานยอลที่นอนอยู่บนเตียงโดยมีพยาบาลเข็นออกมา  นานึลที่เห็นว่าชานยอลยังหลับตาอยู่ก็รีบวิ่งเข้าไปหาผ่านหน้าเซฮุน  ทำให้ชายหนุ่มเจ้าของนิสัยเย็นชาได้แต่มองตามผู้หญิงที่ไม่รู้ว่าตอนนี้หัวใจของเธออยู่ที่ใคร  มือหนาที่ไร้ความจริงใจจึงรั้งข้อมือบางเอาไว้ไม่ให้เธอได้ไปหาไอ้เพื่อนเวรที่นอนตายอยู่บนเตียง

 

 

 

        “กลับบ้านไป  เดี๋ยวฉันจะจัดการเรื่องของไอ้ชานยอลมันเอง

 

 

 

        “แต่เซฮุน  ชานยอลเขาโดนยิงเพราะฉัน

 

 

 

        “ฉันหึง”  ตั้งใจปล่อยคำพูดเพื่อดึงหัวใจของนานึลให้กลับมาหา  ส่งสายตาคมคายมองลึกเข้าไปในดวงตาที่สั่นไหวบนใบหน้าสวย และด้วยความที่ถ้อยคำของผู้ชายไม่มีหัวใจมันแทรกลึกเข้าไปเติมเต็มหัวใจที่ขาดหายไปในช่วงเวลาที่ผ่านมา  หญิงสาวจึงพยักหน้ารับคำว่าจะกลับไปแต่โดยดี

 

 

 

        "นั่นนายพูดจริงใช่ไหมเซฮุน?"

 

 

 

        “นานึลเพื่อนรัก!  คืนนี้ฉันจะไปนอนเป็นเพื่อนเธอนะ  ฉันรู้ว่าเธอนอนไม่หลับแน่ๆหลังจากผ่านเรื่องร้ายๆมา  งั้นพวกเราก็มาเม้าท์มอยตามประสาสาวๆกันทั้งคืนเลยดีไหม  เนอะๆเสียงของนาอึนดังขึ้นขัดการประสานตาของนานึลกับเซฮุน  นั่นทำให้จื่อเทาที่พอมองออกว่าการที่ผู้หญิงในชุดนอนลายหมีสีชมพูกระทำเช่นนี้มันหมายความว่าเธอกำลังต้องการเป็นจุดรวมความสนใจของไอ้ผู้ชายที่ชื่อเซฮุนโดยการที่เธอทำเหมือนไม่สนใจอะไร

 

 

 

        .....แต่จริงๆแล้วยัยนั่นกำลังทำเหมือนผลักไสไอ้เซฮุนออกไปเพื่อที่จะได้ใกล้กว่าเดิม

 

 

 

        จื่อเทาส่ายหน้าเล็กน้อยด้วยความเอือมแล้วใช้นิ้วสะกิดแผ่นหลังของนานึลเบาๆเป็นเชิงว่าควรที่จะกลับไปนอนพักเอาแรงได้แล้ว  เป็นผลให้นานึลหันมามองจื่อเทาก่อนจะหันกลับไปยิ้มให้เซฮุนอีกครั้ง

 

 

 

        “ฉันไปนะเซฮุน

 

 

 

        “อืม

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

        บนรถยนต์คันหรูที่มีปลายทางเป็นบ้านของนานึล  คนขับเป็นชายรูปร่างบึกบึนกำลังทำหน้านิ่วคิ้วขมวดเพื่อแสดงความเงียบขรึมให้นายหญิงของนายน้อยได้เห็น  จนจื่อเทาที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปตบบ่าที่มีความหมายโดยนัยว่าให้ลูกน้องคนสนิทที่สุดอย่าง  อก แทคยอน  ให้ทำตัวตามสบาย  ตัดกับสองสาวที่นั่งอยู่เบาะหลังที่ตอนนี้นอนกรนแข่งกันอย่างออกรสออกชาติแบบไม่เกรงใจชายฉกรรจ์สองคนข้างหน้าเลย

 

 

 

        “นายน้อยครับ  คนที่ลอบทำร้ายนายหญิงเป็นคนของไอ้อี้ชิงไม่ผิดแน่ครับ”  แทคยอนรายงานถึงสิ่งที่ลูกน้องระดับล่างสืบรู้มาให้จื่อเทาได้ฟัง  นั่นทำให้จื่อเทาขบกรามแน่นระงับความโกรธจนอยากจะเอาส้นตีนฟาดหน้าไอ้อี้ชิงเพื่อระบายอารมณ์

 

 

 

        .....กูกะแล้วว่าต้องเป็นมึง  ไอ้เชี่ยอี้ชิง

 

 

 

        “ทำไมมันถึงไม่ล็อกเป้ามาที่ฉัน  แต่ดันเล็งปืนไปทางนานึล?”  เอ่ยถามคนสนิทที่ฝีมือในการต่อสู้เป็นเลิศอีกครั้ง

 

 

 

        “เพราะนายหญิงคือจุดอ่อนของนายน้อยไงครับ

 

 

 

        ถึงกับกุมขมับเพราะเพิ่งจะรู้ตัวว่าเขากำลังดึงนานึลให้เข้ามาเกี่ยวข้องกับสถานการณ์อันตรายในแบบที่ไม่สามารถจะเลี่ยงได้แล้ว  ในเมื่อไอ้อี้ชิงมันรู้เป้าหมายแล้วตั้งใจให้ลูกน้องของมันเล็งปืนมายังผู้หญิงที่สำคัญที่สุดในชีวิต  ลิมิตที่ทนมานานก็ขาดลง  ชายหนุ่มเหลียวหลังไปมองนานึลที่กำลังนอนหลับไม่รู้เรื่องรู้ราว  น่าแปลกที่เพียงแค่มองเท่านั้นมันก็เหมือนมีอะไรบางอย่างทำให้เขาลังเล  ส่งผลให้แทคยอนที่แอบเห็นนายน้อยไม่แน่ใจได้แต่เอะใจเล็กน้อย

 

 

 

        “นายน้อยลังเลอะไรครับ  ปกตินายน้อยไม่กลัวใครนี่ครับ?”

 

 

 

        “แต่ก่อนฉันไม่กลัวอะไรแม้แต่ความตายเพราะฉันไม่มีอะไรต้องห่วง  แต่ตอนนี้ฉันไม่ใช่คนที่ไม่มีใครอีกแล้ว

 

 

 

        “นายน้อยคงกำลังหมายถึงนายหญิงสินะครับ  ผมถึงบอกไงครับว่านายหญิงเป็นจุดอ่อนของนายน้อย

 

 

 

        แทคยอนขับรถยนต์เรื่อยมาตามทางจนใกล้จะถึงบ้านของนายหญิง  เพียงไม่นานดวงตาคมเข้มที่จับจ้องบนถนนของแทคยอนก็เห็นกลุ่มควันมากมายโพยพุ่งมาจากบ้านที่ดูคุ้นตา เป็นไปในทิศทางเดียวกับจื่อเทาที่ขมวดคิ้วมองรถดับเพลิงและชาวบ้านแถวนั้นกำลังมุงดูบ้านของนานึลที่ถูกไฟไหม้  เปลวเพลิงสีแดงตัดกับความมืดมิดในเวลากลางคืนมันชั่งทำให้ผู้ชายตัวใหญ่สองคนหัวใจหล่นวูบไปทันที

 

 

 

        .....เชี่ยแม่งเอ้ยนี่ฝีมือใครอีกวะเนี่ย!?

 

 

 

        จื่อเทานั่งไม่ติดเบาะจนต้องลูกน้องคู่กายรู้ดีว่าเขาควรทำอะไร  แทคยอนรีบเหยียบคันเร่งเข้าไปใกล้จุดเกิดเหตุแล้วหาที่จอด  และด้วยความเร็วที่กระชากตัวรถก็ทำให้สองสาวที่นั่งอยู่เบาะหลังตื่นจากนิทรา  ดวงตาบนใบหน้าของนานึลกะพริบถี่ไล่ความมัวที่มาบดบังการมองเห็น  ก่อนจะพบกับบ้านของใครคนหนึ่งกำลังถูกไฟไหม้

 

 

 

        “นั่นมันบ้านฉันนี่!”  สติหลุดลอยออกไปไกลเรียกเท่าไหร่มันก็ไม่กลับมาเมื่อรู้ว่าบ้านหลังนั้นเป็นบ้านของตน  ในขณะที่รถยนต์จอดสนิท ทั้งสี่คนบนรถยนต์ก็รีบเปิดประตูออกมาแล้ววิ่งไปดูเหตุการณ์บริเวณหน้าบ้าน  ส่วนทางด้านแทคยอนที่ตกใจอย่างมากเนื่องจากเขาเป็นคนสั่งให้ลูกน้องคอยดูแลบ้านหลังนี้อย่างใกล้ชิด  ถ้าเดาไม่ผิด  คนของไอ้อี้ชิงคงเก็บคนของตระกูลหวงไปหมดแล้ว

 

 

 

        .....ไอ้พวกหมาลอบกัด!

 

 

 

        ตัดกับนานึลที่ฝืนยืนให้ไหวแม้ร่างกายจะไร้กำลัง  ลำพังสภาพของตัวเองตอนนี้คงเดินไปไหนไม่ไหว  หยดน้ำตาที่ชอบรินไหลออกมาแสดงถึงความใจหายพอคิดไปไกลถึงน้องชายตัวน้อยที่ยังคงนอนอยู่ในบ้านหลังนั้น  ความรู้สึกนี้มันเหมือนกับตอนที่รู้ว่าใกล้จะเสียแม่ไป  ใจมันจะขาดจนไม่อาจที่จะยืนอยู่เฉยๆได้แล้ว

 

 

 

        “ฮานึล!  พี่กำลังจะไปช่วยเรานะ!”  ก้าวขาแล้ววิ่งหมายที่จะเข้าไปช่วยน้องชายที่ไม่รู้จะเป็นตายร้ายดียังไง  คิดไปก็เหมือนจะเป็นความผิดของตนทั้งหมดที่เกิดเรื่องวุ่นวายแบบนี้  มันทรมานแทบจะขาดใจ  แต่แล้วร่างกายบอบบางกลับโดยสวมกอดเอาไว้จากทางด้านหลังเพื่อหยุดไม่ให้นานึลได้เข้าไปในกองไฟ  พอหันไปดูกลับไม่ใช่คนที่สัญญาว่าเขาจะคอยอยู่ข้างหลังกลับเป็นลูกน้องของเขาที่ชื่อแทคยอน  ใบหน้าสวยหันย้อนไปมองข้างหน้าอีกครั้งก่อนจะเห็นจื่อเทาวิ่งเข้าไปในบ้านที่ไฟมันกำลังไหม้จนน่ากลัว

 

 

 

        “ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!  ฉันจะเข้าไปข่วยน้องชายของฉัน  นายควรจะหยุดจื่อเทาไม่ใช่ฉัน!  ปล่อย!

 

 

 

        “นายหญิงครับ  ได้โปรดสงบสติอารมณ์ก่อนเถอะครับ

 

 

 

        ขณะที่นักดับเพลิงกำลังจัดแจงฉีดน้ำเข้าไปในเปลวไฟขนาดใหญ่  นานึลกำลังดิ้นสุดกำลังเพื่อที่จะตามเข้าไปช่วยน้องชาย  นาอึนที่ยืนอึ้งอยู่นานก็ได้สติช่วยจับนานึลไม่ให้ดิ้น  และในเมื่อเพื่อนสาวสิ้นคิดคนนี้ไม่เลิกบ้า

 

 

 

        เพี้ยะ!

 

 

 

        มือบางของนาอึนจึงถูกส่งเข้าไปปะทะกับใบหน้าเปื้อนน้ำตาของนานึลจนคนที่โดนตบรู้สึกเจ็บไปทั่วแก้มก่อนที่ความชาจะระดมเข้ามาแทนที่

 

 

 

        “เลิกบ้าสักที!  อยู่เฉยๆได้ไหม  เธอกำลังทำให้เรื่องมันยุ่งยากมากขึ้นนะยัยเพื่อนบ้าผู้ชาย!”  ตวาดลั่นตักเตือนเพื่อนสาวให้เลิกบ้า  ทว่านานึลกลับหันหน้ากลับมา  ช้อนสายตามองตนแล้วตะโกนสวนมาด้วยเสียงที่ฟังไม่ค่อยจะรู้ว่าเธอพูดอะไร  เพราะนังเพื่อนบ้านี่กำลังร้องไห้ไปด้วยพูดไปด้วย

 

 

 

        “แล้วถ้าหากว่าคนในบ้านเป็นครอบครัวของเธอล่ะนาอึน!  ฮึก...เธอจะทำยังไง!  นั่นน้องชายของฉันทั้งคนนะ  น้องชายของฉันทั้งคน  ฮึก...เธอจะให้ฉันยืนอยู่นิ่งๆมองน้องชายตายต่อหน้าต่อตาหรือไง!?”

 

 

 

        “หยุดตะโกนใส่หน้าฉันนะนานึล  ฉันไม่ชอบ!

 

 

 

        น้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความเกลียดชังถูกส่งไปยังประสาทการรับรู้ของนานึลให้หยุดพูดจาทำลายความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนที่พอมีหลงเหลืออยู่บ้าง  มือบางพยายามแกะมือหนาของแทคยอนออกไปให้พ้นจะได้รีบตามไปช่วยฮานึลได้ทัน

 

 

 

        .....รอพี่ก่อนนะฮานึลของพี่

 

 

 

        ตู้ม!

 

 

 

        เสียงระเบิดดังขึ้นมาพร้อมกลุ่มควันที่พุ่งสูงขึ้น  ทำให้คนแถวนั้นต่างก็พูดกันไปว่าท่อแก๊สในบ้านคงจะระเบิดหรืออะไรสักอย่าง  หัวใจของร่างบางหล่นวูบทันทีที่เห็นว่าสภาพบ้านแทบจะไม่เหลือหนทางที่คนข้างในจะสามารถออกมาได้  เสียงร้องไห้โพล่งลั่นตัดกับเสียงอื้ออึงบริเวณรอบกาย  เรี่ยวแรงที่จะยืนตอนนี้หายไปหมดจนต้องทรุดตัวลงไปนั่ง  แต่ถึงอย่างนั้น  แทคยอนก็ยังคงประคองนายหญิงเพื่อไม่ให้เธอได้ทำอะไรที่เสี่ยงต่อชีวิต

 

 

 

        “น้องพี่กับจื่อเทาต้องออกมาสิ

 

 

 

        “นายน้อยต้องพาน้องชายของนายหญิงออกมาอย่างปลอดภัยแน่นอนครับ”  ปลอบใจหญิงสาวอายุน้อยกว่าตนเองอยู่หลายปี  สิ่งที่สัมผัสได้คือผู้หญิงคนนี้เข้มแข็งได้อย่างไม่น่าเชื่อแม้จะเผชิญหน้ากับเรื่องเลวร้าย  สาเหตุที่คิดได้คือการที่เธอกำลังแข็งใจจ้องมองภาพไร้ความหวังตรงหน้า ด้วยความหวังว่าคนที่เธอรักจะปลอดภัย

 

 

 

        .....นายน้อยเลือกคนไม่ผิดจริงๆ

 

 

 

        มาจนถึงวินาทีนี้  แทคยอนเพิ่งเข้าใจว่านานึลไม่ใช่จุดอ่อนของนายน้อยอย่างที่เขาเคยคิดมาตลอด  แต่นายหญิงกลับเป็นส่วนเติมเต็มความเข้มแข็งให้นายน้อยจื่อเทาเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาได้  อีกทั้งยังทำให้นายน้อยมีเป้าหมายแน่วแน่ทั้งๆที่นายน้อยไม่เคยคิดอยากจะทำอะไรเองเลยนอกจากจะฝืนใจทำตามคำสั่งของพ่อเรื่องการเป็นทายาทรุ่นต่อไป  แล้วเป้าหมายที่ว่ามันคือความตั้งใจที่จะปกป้องนายหญิงด้วยชีวิต  ถ้าหากทั้งชีวิตของนายน้อยต้องทนเห็นนายหญิงเสียใจเพราะการสูญเสียน้องชาย  นายน้อยก็คงเหมือนกับตายทั้งเป็น

 

 

 

        .....นายหญิงรอนายน้อยอยู่ นายน้อยรีบๆออกมาได้แล้วนะครับ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

โปรดติดและตามตอนต่อไป

คุยกับนักเขียน :

เอาใจช่วยน้องชายและผู้ชายที่เหมือนจะดีได้ต่อไปในตอนหน้า  หลายเรื่องราวกำลังเข้มข้นและปูทางสู่ผู้ชายอีกหลายคนที่นางเอกเฝ้ารอ  ผู้ชายกลุ่มเก่าก็ยังคงวนเวียนและไม่เลิกทำให้เสียใจ  ตอนหน้ารับรองว่าแซ่บและเข้มข้นมาก  เพราะมีเหตุการณ์หลายอย่างที่คาดไม่ถึง  ไม่เจอกันมานานอยากบอกว่าคิดถึงนางเอกเหลือเกินหนา  แน่นอนว่ารักนางเอกไม่เสื่อมคลาย  และสุดท้ายขอเสียงปรบมือให้กับแทคยอนร่างใหญ่หนาที่อุตส่าห์มาเสริมทัพ  หากอยากเวิ่นเว้อระบายความเครียดขอเชิญได้ที่แท็กฟิค  #fic4me  มีผู้ชายหลายคนรอรีรวมถึงนักเขียนที่รักนางเอกมากคนนี้ด้วยหนา


หลายคนที่ต่างก็น้อยใจว่าเหตุใดเล่าหนาถึงออกน้อยเพียงนี้  หากแต่น้อยใจได้แต่ดูแต่ละคนน้อยใจสิ  รอกันไปก่อนเดี๋ยวก็มีบทเองล่ะหนา  เดี๋ยวนะ  ขวาล่างสุดนั่นใครน่ะ  นายน้อยตระกูลโอนิซึกะหรือนั่นอะนะ โอ๊ยฮา



 

 

สุขใดเล่าเท่าแฟนเก่ากลับมา  ขอร้องล่ะหนากลับมาช่วยดีไม่ใช่เหมือนจะดีอีกคน  แฟนอาร์ตจากน้องเดียร์เจ้าเก่า  เฮียคัมแบคเสียที  ตอนนี้หัวใจเจ็บปวดมากเลย  ขอคนมาดามใจด่วน  ใครก็ได้  คนที่เจออยู่คือเหมือนจะดี

 

 

ลูกรักจื่อเทา BMW K 1600 GTL ราคาแพงเหลือเกิน อยากนั่งซ้อนท้าย  ไม่ไหวละ  นั่งแต่รถยนต์เปลี่ยนมาซ้อนท้ายมาเฟียหน่อยไหมจ้ะนางเอก  อย่าเถียงว่าไม่อยากเป็นนายหญิงของนายน้อย  แมลงปอไม่เชื่อ~


 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 66 ครั้ง

18,601 ความคิดเห็น

  1. #18583 Miniaelly (@Miniaelly) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 22:43
    มีใครจริงใจกับนางเอกจริงๆบ้างมั้ย😂
    #18583
    0
  2. #18383 galaxy (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2559 / 16:37
    เกลียดอีนาอึน ทำเป็นหวงตัว จะให้เซฮุนหลงตัวเอง ทำเป็นแกล้งดี เกลียดมัน จริงเลยยยไรท์ เค้าอิน โมโหหหหห
    #18383
    0
  3. วันที่ 22 เมษายน 2559 / 06:06
    ทำไมรู้สึกว่า นาอึนนางพยายามวะ แรกๆพยายามทำเป็นเพื่อนที่ดีงี้ แต่สุดท้ายดีแตก ว่านางเอกบ้าผู้ชาย แต่ตัวเองนี่กำลังทำตัวหวงผช.ที่บอกว่ารำคาญๆอยู่ลอมร่อ คิดแล้วขึ้น ลำไยนาง ส่วนจื่อเทาบทโคตรจะเท่เลย แทคยอนน่ะหรอ 5555 ทำไมดูอ่อยโยนขัดกับรูปร่างจังฟ้ะ
    #18175
    0
  4. #18156 Yuki Sirima Buamuangkao (@mybjl) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 6 เมษายน 2559 / 09:13
    ไม่ชอบนาอึนอ่ะ พยายามทำตัวเป็นเพื่อนที่ดี แต่มันกลับทำเป็นเพื่อนขี้อิจฉา ลำใยนางมากก
    #18156
    0
  5. #18054 HANAHm (@GDxNhz) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 21 มีนาคม 2559 / 09:51
    เกลียดนาอึน หืมมมมม โมโหหหหห
    นี่กำลังคิดจะย้ายมาทีมจื่อเทา แต่ก็กลั๊วกลัว กลัวเป็นเหมือนฮุน 55555
    #18054
    0
  6. #17523 Gudetama (@Gudetama) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2558 / 03:22
    จื่อเทากรุณาอย่าทำให้นานึลเสียใจทีหลังนะะะ ดราม่ามามากพอแล้ว
    #17523
    0
  7. #17490 bubbleeer (@bubbleeer) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2558 / 19:30
    แต่จื่อเท๊เท่ กรี๊ดมาก โอ้ยๆ ><
    #17490
    0
  8. #17489 bubbleeer (@bubbleeer) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2558 / 19:28
    นาอึนนี่ก็ขี้เสือกจัง โอ่ยยย ตอนพี่ชานอยู่จื่อทำไมฮา พี่อคก็มา แต่นึกภาพพี่อคแบบเท่ๆไม่ออกนคกออกแต่แบบสาว ถถถถถถถถถ ยังรอบยอนนี่อยู่นะคะ ถถถถถถถถถ
    #17489
    0
  9. #16976 bigbadbouy (@bigbadbouy) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2558 / 00:01
    ไรท์แต่งได้ดีสุดๆเลย อ่านแล้วอินมากอ่ะโคตรเกลียดนาอึนเลยอยากจะลากมาตบซักยก หึ้ยยยยย
    #16976
    0
  10. #16521 หญิงสาวผู้อ่อนแอ (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2558 / 20:43
    เกลียดนาอึนนนนนน!!!!!

    มันตอแหล
    #16521
    0
  11. #16353 atom8812 (@atom8812) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 เมษายน 2558 / 15:23
    เทาพ่อพระของนานึล
    #16353
    0
  12. #15734 luhan_7 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 มีนาคม 2558 / 07:38
    จื่อเทานายอย่าหักหลังทีหลังนะเว้ย คยองพูดได้ใจมากเลยอะ นาอึนนี้ก้กระแดะว่าคนอื่นไม่ดูตัวเองเลยนะรู้ว่าเพื่อนชอบก้ยังจะยุ่ง แหม!อย่าให้เจอข้างนอกนะจะตบให้สักฉาด นานึลเข้มแข็งได้แล้วสู้คนได้แล้วนะ
    #15734
    0
  13. #15732 luhan_7 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 มีนาคม 2558 / 06:52
    เปลี่ยนไปซ้อนท้ายพี่เทาดีก่าาาา ><

    ส่วนยัยนาอึนไปตายที่ไหนก้ไปเมื่อไหร่นานึลจะเข้มแข็งและสู้คนอื่นสะทีอะ ไรท์
    #15732
    0
  14. #15022 Sweetcaramelly (@prawittra) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2558 / 21:50
    เฮียคริสจิมาแว้ว เราเชียน์เทาด้วยนะ อย่าเลวนะเทา แค่นี้อิฮุนกะนางนาอึนก็เลวใส่นานึลจนชั้นอยากจะสั่งเทาให้ไปบึ้มบ้านมันล้าวว
    #15022
    0
  15. #14772 may (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2558 / 18:34
    ฉันชอบคนที่คอยทำร้าย(จิตใจ)ฉันหรอเนี่ย!! /นังนาอึนฉันอยากตบแกจิงเล้ย!!
    #14772
    0
  16. #14753 ChamPagne (@hiqueen94) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2558 / 21:59
    คำเดียวเลยนะคะ อยากได้เทา  555555555555555

    คือชอบมากกก กรี๊ดเทามากก -////-



    #14753
    0
  17. #14503 melody_mse (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 4 มกราคม 2558 / 12:25
    ชอบมากๆ^^~
    #14503
    0
  18. #14306 sasiprapa deechairam (@bb_205-elf) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2557 / 20:38
    นาอึนฉันไม่ชอบเธอ
    #14306
    0
  19. #13905 pinkydrop (@pinky_drop) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2557 / 21:54
    เฮียมาซะทีนะ เฮียขอแบบให้พระเอกทุกตัวตายเรียบเลยนะ
    #13905
    0
  20. #13588 ข้าพเจ้ากำลังคิดเจัาคะ (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2557 / 04:17
    โอ้ย ทำไมโอเซฮุนทำแบบ นี่จะพลานเกลียดตัวจิงแหละนะ อินจัด 55555
    #13588
    0
  21. #13162 toon_smile13 (@toon-sunicha) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2557 / 19:59
    กรี๊ดดดดดด~~จื่อเทาจ้าาาาา โคตรเท่เลยยยย *^*
    #13162
    0
  22. #13104 ice_skate (@ice_skate) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2557 / 18:52
    รู้สึกแบบเดียวกับนานึลเลยอ่ะ ไรท์เก่งนะ ทำเราอินฟิคขนาดนี้
    #13104
    0
  23. #12893 LoVe ExO FoReVeR (@babybambooss) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2557 / 10:48
    เกลียด! บอกได้คำเดียวคือเกลียด!!! โอเซฮุน นายมัน... ฮิ้ย! ด่าจนไม่มีคำจะด่าแล้ว แล้วยัยนาอึนหนิ กล้าดียังไงมาตบหน้าชั้นยะ ตอนแรกก็คิกว่าเป็นคนใสๆ ไม่อยากให้เซฮุนมายุ่งอะไรอย่างงี้ แต่พอได้อ่านควาทคิดของจื่อเทาเท่านั้นแหละ แหม่...อ่อยจั๊ง!!! เรียกร้องความสนใจเหรอ ฮ่ะ!!! ยัยเพื่อนเลว!! เดี๋ยวบอกจื่อเทาสั่งเก็บซะ >< สูน.. สูนมากกก บอกได้คำเดียว สูน!!!
    #12893
    0
  24. #12654 ฐาณีย์ (@newfrung14) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2557 / 20:18
    รักจื่อเทาาาาาาาาาาาาาาา เกิ๊นคำบรรยาย บร้าเจรงงงง
    #12654
    0
  25. #12599 Ran Koray (fayefur) (@fayefur) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2557 / 11:04
    พี่จื่อแมนมาก
    #12599
    0