[FIC EXO]THE WIFE เมียรัก เมียร้าย KL HH CB (END)

ตอนที่ 51 : SPECIAL’S PART : SOMEDAY , YOU’LL KNOW THAT I LOVE YOU.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,051
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    11 พ.ค. 61

:)  Shalunla  



 SPECIAL’S PART

SOMEDAY , YOU’LL KNOW THAT I LOVE YOU.

 

 

       ในบางครั้งนั้น...ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าความรู้สึกทั้งหมดมันเกิดขึ้นมาเมื่อไร และเกิดขึ้นได้อย่างไร รู้ตัวอีกทีผมก็ต้องมาตามหาเขาอย่างเป็นบ้าเป็นหลังเอาซะแล้ว

          บางที...ขอแค่เพียงผมได้ยินเสียงเขา...

          บางที...ขอแค่เพียงผมได้เห็นเขาอีกครั้ง...

 

          ผมก็ไม่ขออะไรอีกแล้ว...

 

 

            “เสี่ยวเอ๋อ หม่าม๊ามารับแล้วฮะ”

            “หม่าม๊าเสี่ยวลู่~

            ร่างเล็กของเด็กน้อยหน้าตาน่ารักคนหนึ่งวิ่งออกมาจากห้องเรียนชั้นอนุบาลสามที่ตนเรียนอยู่เพื่อมากอดแม่ผู้เป็นที่รัก คนหน้าสวยยิ้มกว้างเมื่อเห็นใบหน้าหวานของคนเป็นลูกก่อนจะอุ้มเด็กน้อยขึ้นพลางหอมแก้มซ้ายขวาที่ยุ้ยอย่างน่ารัก

            “หม่าม๊าฮะ~ วันนี้พี่ฟ๋านชิงจะมาหาน้องชี่ฮวนมั้ยฮะ?”

            เสียงเล็กเจื้อยจ้อยถามอย่างสดใส คนเป็นแม่หันไปยิ้มให้ครูประจำชั้นเพื่อขอรับลูกรักกลับบ้านก่อนจะหันมาตอบลูกรัก

            “ไม่รู้สิฮะ ถ้าชี่ฮวนเป็นเด็กดีพี่ฟ๋านชิงอาจจะมาหาลูกก็ได้”

            เด็กน้อยเจ้าของชื่อชี่ฮวนยิ้มกว้างโชว์ฟันน้ำนมก่อนจะกอดแม่ตนอย่างออดอ้อนพลางห้อมแก้มนุ่มซ้ายขวาจนลู่หานหัวเราะบางๆอย่างมีความสุข

            “ชี่ฮวนรักหม่าม๊าที่สุดเลยฮะะะ”

            “หว่อเหินต้าอ้ายหนี่”

            “นานึนซารางแฮ , ออมม่าJ

----------------------------------------------------

            ทันทีที่รถยนต์สีดำคันหรูจอดที่หน้าบริษัทยักษ์ใหญ่แห่งหนึ่งเสร็จปลายรองเท้าหนังยี่ห้อหรูก็ก้าวลงมาจากรถทันที ร่างสูงที่ดูภูมิฐานเดินลงมาจากรถพร้อมลูกน้องคนสนิทก่อนจะยืนมองบริษัทสาขาใหม่ที่เพิ่งสร้างเสร็จไม่นานนักแล้วค่อยเอ่ยขึ้น

            “นายสืบมาดีแล้วใช่มั้ย...จงอิน?

            จงอินพยักหน้ารับอย่างมั่นใจก่อนจะเอ่ยขึ้นต่อคนเป็นนาย “จากบริษัทของเราตรงนี้ เดินออกไปสักพักหนึ่งจะเจอสนามเด็กเล่นของโรงเรียนอนุบาลโตเกียว ผมเชื่อว่านักสืบคนนี้คงไม่พลาด” ร่างสูงพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้ก่อนจะเดินไปยังสนามเด็กเล่นที่จงอินบอกทันที

            เด็กตัวน้อยหลายคนต่างก็เล่นเครื่องเล่นในนั้นกันอย่างสนุกสนาน จะมีก็แต่ร่างสูงคนนั้นที่เอาแต่ยืนนิ่งๆมองหากล่องดวงใจที่เขาเองก็เพิ่งรู้มาไม่นานนี้ว่าเขาได้ให้กำเนิดใครคนหนึ่งมาแล้วถึงหนึ่งคน...

            “จากรูป...คงจะเหมือนแม่ไม่น้อย...”

            เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นกับตัวเองหลังจากหยิบรูปเด็กตัวน้อยที่เชื่อว่าเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของตนขึ้นมาดู นัยน์ตาคมกวาดสายตามองหาทั่วบริเวณก่อนจะเจอเป้าหมายที่นั่งไกวชิงช้าอยู่กับเพื่อนอีกหนึ่งคน ยืนแอบดูอยู่ไม่นานเด็กคนนั้นก็ลุกขึ้นก่อนจะยิ้มกว้างแล้วหยิบกระเป๋านักเรียนของตนที่อยู่ข้างๆเดินไปหาเด็กอีกคนที่น่าจะเป็นรุ่นพี่ที่ประตูโรงเรียนพลางเดินกลับบ้านด้วยกันทันที

            ขายาวของร่างสูงเดินตามเด็กทั้งสองอย่างเงียบๆ นัยน์ตาคมได้แต่มองลูกรักของตนที่ดูน่ารักน่าทนุถนอมเหมือนอย่างคนเป็นแม่อย่างคิดถึง...

            6 ปี...

          ไม่คิดเลยว่าเขาจะปล่อยเวลาไปนานถึงขนาดนี้... ร่างสูงชะงักเท้าหลังจากที่เห็นว่าเด็กชายตัวสูงกว่าอีกคนเดินออกไปซื้อไอศกรีมให้กับคนตัวเล็กก่อนที่ร่างสูงจะเดินเข้าไปหาเด็กคนนั้นด้วยท่าทีที่แสนใจดี

            “สวัสดีครับ J

            “สวัสดีฮะ J

            เด็กตัวน้อยตอบพลางยิ้มยีฟันมาอย่างน่ารัก มือหนาถูกยกขึ้นมาขยี้หัวเล็กอย่างเอ็นดูก่อนจะเอ่ยถามต่อเป็นภาษาญี่ปุ่นที่แสนจะสำเนียงเหมือนเจ้าของภาษา “หนูชื่ออะไรครับ?”

            “ชี่ฮวนฮะ เสี่ยวชี่ฮวน แล้วคุณลุงล่ะฮะ?”

            “ลุงหรอ?”

            “...”

            “ลุงชื่อ...โอเซฮุน

--------------------------------------------------

            กรุ๊งกริ๊งๆ~

            “หม่าม๊าฮะ~ ชี่ฮวนกลับมาแล้วฮะ”

            เสียงใสๆน่ารักเอ่ยขึ้นเป้นภาษาจีนอย่างถูกต้องพลางวิ่งเข้ามากอดลู่หาน คนร่างบางยิ้มขึนก่อนจะย่อลงมาอุ้มลูกรักขึ้นแล้วเอ่ยถาม “แล้วพี่ฟ๋านชิงล่ะฮะลูก”

            “สวัสดีครับน้าลู่”

            ร่างสูงผอมของเด็กผู้ชายวัยหกขวบก้าวเข้ามาในร้านเบอเกอรี่แสนน่ารักก่อนจะเอ่ยทำความเคารพร่างบางที่ยืนอยู่ในร้านเป็นภาษาจีนเช่นเดียวกัน  ถึงแม้จะอยู่บนแผ่นดินญี่ปุ่นแห่งนี้แต่ลู่หานก็ยังคงสอนภาษาบ้านเกิดของตัวเองให้ชี่ฮวนฟังและพูดอยู่เสมอ รวมทั้งซีวอนที่ช่วยดูแลเขาทั้งคู่ก็ได้สอนภาษาเกาหลีที่เป็นภาษาบ้านพ่อของชี่ฮวนอีกด้วย

            ฟ๋านชิงที่เป็นลูกของอี้ฟานกับอี้ซิงก็ได้ย้ายมาอยู่ที่ญี่ปุ่นกับชี่ฮวนอย่างถาวรหลังจากที่เมื่อปีที่แล้วทั้งคู่ได้มาเยี่ยมลู่หานที่นี่ ผลปรากฎก็คือชี่ฮวนติดฟ๋านชิงแจ ทำเอาฟ๋านชิงต้องขออี้ซิงกับอี้ฟานเรียกที่นี่ในชั้น ป.1 และปล่อยให้พี่สาวฝาแฝดของตนกลับไปเรียนที่เกาหลีตามเดิม

            ฟ๋านชิงเป็นเด็กที่ค่อนข้างเงียบขรึมและเป็นผู้ใหญ่เกินวัยแถมยังดูเย็นชา ผิดกับชิงชิงพี่สาวฝาแฝดที่สดใสจนราวกับโลกนี้มีแต่สีชมพู

            ลู่หานยิ้มให้ฟ๋านชิงก่อนจะเอ่ยขึ้น “เอ้อ! วันนี้น้าขอชี่ฮวนมานอนกะน้านะครับฟ๋านชิง วันนี้น้าต้องสระผมให้น้อง” ฟ๋านชิงยิ้มรับอย่างว่าง่ายก่อนจะเอ่ยพูดกะเด็กตัวน้อยที่ตอนนี้กอดอกงอนบวกกับยู่ปากเล็กอย่างน่ารัก

            “วันนี้ไปนอนกับแม่นะชี่ฮวน”

            “ไม่เอา ชี่ฮวนจะนอนกะพี่ฟ๋านชิงงง”

            “ชี่ฮวน”

            เสียงของฟ๋านชิงดังขึ้นอย่างปรามๆก่อนที่ชี่ฮวนจะขมวดคิ้วมุ่นแล้วสะบัดหน้าหนีทันที ให้ตายสิ...เห็นทีร่างเล็กจะงอนฟ๋านชิงซะแล้ว ฟ๋านชิงทำท่าจะง้อชี่ฮวนแต่ทว่าร่างสูงของใครอีกคนก็เดินออกมาจากทางหลังร้านเสียก่อน

            “ป๊ะป๊าซีวอนนนนนนน

            ซีวอนเดินมายังลู่หานก่อนจะรับชี่ฮวนที่อ้าแขนรอเขาอยู่แล้วขึ้นมาอุ้ม ลู่หานยิ้มบางๆให้ก่อนจะลูบหัวเล็กอย่างเอ็นดู เด็กน้อยนามชี่ฮวนไม่รอช้ารีบฟ้องร่างสูงทันทีที่เห็นว่าฟ๋านชิงกังจะสวัสดีคนที่ตนเรียกว่าป๊ะป๊า

          “ลุงซี...”

            “ป๊ะป๊าฮะ พี่ฟ๋านชิงไม่ยอมให้ชี่ฮวนนอนด้วย!

            “ฮึ? พี่เข้าไม่สะดวกรึเปล่าครับชี่ฮวน?”

            “ลู่แค่จะสระผมให้ชี่ฮวนน่ะครับ เลยขอให้ชี่ฮวนมานอนกับลู่”

            ชี่ฮวนทำแก้มพองลงอย่างเอาแต่ใจก่อนที่มือหนาของซีวอนจะจี้ที่เอวร่างอวบของเด็กน้อยนามชี่ฮวน

            “วันนี้ไปนอนกับแม่เสี่ยวลู่นะครับ นะ นะ จี้ๆๆ”

            “ฮ่ะๆๆๆ ได้ฮะ ได้ฮะ ฮ่าๆๆๆ”

            เด็กน้อยหัวเราะอย่างชอบใจก่อนจะตอบตกลง ซีวอนยิ้มอบอุ่นให้ลู่หานกับชี่ฮวนแล้วก็ฟ๋านชิงจนคนในร้านต่างก็มองอย่างชื่นชมในความน่ารักของครอบครัวน้อยนี้

----------------------------------------------

            เซฮุนนั่งอยู่ที่ม้านั่งในสวนสาธารณะอย่างเหม่อลอยเหลือบไปมองสองสาวที่นั่งอยู่ข้างๆก่อนจะเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินบทสนทนาที่แสนจะน่าสนใจของคนที่นั่งม้านั่งข้างๆตน

            “แกรู้มั้ย ร้านขนมที่อยู่ตรงข้างๆโรงเรียนมัธยมชายล้วนโตเกียวน่ะ ขนมอร่อยมากเลยนะยะ~

            “จริงเหรอ? แล้วร้านเป็นไงบ้าง?”

            “ก็น่ารักดีนะแก เหมาะสำหรับเด็กมอปลายอย่างเราเลยล่ะ ร้านสวย ขนมอร่อย แถมเจ้าของร้านยังหน้าตาน่ารักซะด้วยนะ! มีลูกเล็กๆด้วยล่ะ น่าจะประมาณสี่ห้าขวบ น่ารักเป็นบ้าเลยแกรรรรรรร ><

            “แล้วปิดกี่โมงวะ! ฉันเริ่มอยากได้ดูแลวอ้าาาา”

            “ไม่รู้อ่ะแก ไปดูกันเถอะๆ”

            สิ้นบทสนทนาร่างบางทั้งสองร่างก็เดินไปทันที เซฮุนที่ได้ยินดังนั้นก็นั่งนิ่งสักพักหนึ่งก่อนจะนึกขึ้นได้ว่านั่นเป็นร้านของร้านบางที่เขาโหยหามาหกปี ขายาวลุกขึ้นยืนก่อนจะยิ้มขึ้นบางๆแล้วเดินตามร่างบางทั้งสองนั่นไปทันที

            “ถึงแล้วล่ะแกร๊ อร๊ายยยยย!! นั่นแฟนเจ้าของร้านป้ะ? โอ๊ยยย ครอบครัวแสนสุขอ่ะค่ะ พ่อหล่อแม่สวยลูกน่ารัก เกร้สสส”

            เซฮุนชะงักปลายเท้าเมื่อได้ยิน ตาคมมองเข้าไปในร้านก่อนจะพบร่างสูงที่เขาจำได้ขึ้นใจกับร่างบางเจ้าของหัวใจและลูกน้อยที่เขาไม่เคยได้รู้ว่าเป็นอย่างไรบ้าง

            “เริ่มชีวิตใหม่ได้แล้วสินะ...”

            เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นเบาๆพลางยิ้มมุมปากอย่างสมเพชชะตาตัวเอง นัยน์ตาคมส่อแววเจ็บปวดก่อนจะหันหลังกลับแล้วเดินไปยังรถของตัวที่จอดไว้ไม่ไกลจากที่นี่เท่าไรนักทันที

-----------------------------------------

            “หม่าม๊าฮะ~

            เสียงของลูกน้อยดังขึ้นในระหว่างที่คนร่างบางกำลังเช็ดผมให้หัวเล็กอยู่ ลู่หานขานรับก่อนจะหยุดเช็ดผมแล้วก้มลงไปคุยกับลูกรัก

            “ครับชี่ฮวน?”

            “หม่าม๊าเคยบอกใช่มั้ยฮะ ว่าป๊ะป๊าจริงๆของชี่ฮวนก็เป็นคนเกาหลี”

            “...ครับลูก มีอะไรหรอครับบ?”

            “ป๊ะป๊าของชี่ฮวนชืออะไรนะฮะ? ชี่ฮวนทำได้แค่ว่าชื่อคล้ายๆชื่อเกาหลีของชี่ฮวนเลย”

            ลู่หานเงียบไปหลังจากได้ยินคำถามของลูกเล็ก ชี่ฮวนที่เห็นว่าแม่ของตนเงียบไปจึงหันหลังกลับมามองแม่ของตน “หม่าม๊า...” มือเล็กยกขึ้นมาลูบที่ใบหน้าหวานซึ่งตอนนี้เริ่มฉายแววเศร้า เสียงเล็กเอ่ยขึ้นก่อนจะส่ายหัวไปมา

            “หม่าม๊าอย่าทำหน้าแบบนี้สิฮะ...ชี่ฮวนไม่อยากให้หม่าม๊าเศร้า... ต่อไปชี่ฮวนจะไม่พูดเรื่องนี้อีกแล้วฮะ...”

            “หม่าม๊าขอโทษครับชี่ฮวน”

            ลู่หานยิ้มขึ้นก่อนจะลูบหัวลูกรักอย่างเอ็นดูแล้วเอ่ยขึ้น “ไหนครับ? ทำไมชี่ฮวนถึงถามถึงเรื่องนี้ล่ะครับ?” ชี่ฮวนยู่ปากเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยขึ้น

            “วันนี้มีลุงคนหนึ่งมาคุยกับชี่ฮวนล่ะฮะ ลุงเขาพูดภาษาญี่ปุ่นด้วยนะฮะ แต่ชื่อของลุงเขาดูเหมือนภาษาเกาหลีเลย”

            “อ่า แล้วไงต่อครับ?”

            “ชี่ฮวนรู้สึกคุ้นชื่อคุณลุงคนนั้นฮะ แถมยังรู้สึกว่าคุณลุงใจดีมากๆเลย”

            “แล้วคุณลุงเค้าชื่ออะไรหรอครับลูก?”

            ลู่หานขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยถามลูกรักในสิ่งที่สงสัย แต่พอได้คำตอบก็ทำเอาคนร่างบางถึงกับอึ้ง

            เซฮุนฮะ คุณลุงเขาชื่อโอเซฮุน

            ลู่หานนิ่งไปสักพักจนลูกเล็กต้องเอ่ยขึ้นถามเสียงเจี้อยแจ้วทำลายความเงียบ ลู่หานเหลือบมองที่กำลังข้อมือของตนก่อนจะจะเอ่ยขึ้นกับคนเป็นลูก

            “ชี่ฮวนครับ”

.

.

            “ที่หลังอย่าคุยกับคนแปลกหน้าอีก รู้มั้ยครับ?”

-------------------------------------------

            “ลู่หาน?”

            “...”

            “ลู่หาน??”

            “...”

            “ลู่!

            “ห้ะ?”

            ร่างเล็กๆสะดุ้งขึ้นก่อนจะหันมามองเพื่อนรักที่ยืนอยู่ข้างๆ มินซอกมองลู่หานอย่างเป็นห่วงก่อนจะเอ่ยถามถึงสาเหตุของอาการเหม่อลอยผิดปกติของเพื่อนตัวเล็ก “ลู่หานเป็นอะไร? ฉันเห็นลู่หานยืนคนกาแฟถ้วยเดิมจนมันจะเย็นแล้วนะ” ลู่หานขมวดคิ้วก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อพบว่าตัวเองเหม่อไปจริงๆ หัวเล็กส่ายเบาๆก่อนจะหยิบแก้วพลาสติกสำหรับนำกลับบ้านมาเทกาแฟใส่ลงไป

            “ไม่มีอะไรหรอกหมิน แค่ง่วงๆน่ะ”

            “จริงนะ? วันนี้ดูไม่ดีเลย ถ้าเหนื่อยล่ะไปพักก่อนก็ได้ ฉันยังอยู่ช่วยทั้งคน นี่เดี๋ยวพี่ซีวอนก็จะกลับมาแล้ว เห็นว่าจะพาไปกินเลี้ยงที่บ้านเพราะเป็นวันเกิดมินกี” มินซอกเอ่ยขึ้นพลางยิ้มให้ลู่หานบางๆ ลู่หานพยักหน้ารับก่อนจะช่วยกันทำออเดอร์ต่อไป

            หลังจากที่มินซอกเรียนจบก็มาช่วยลู่หานดูแลร้านนี้ ทั้งๆที่เจ้าตัวก็มีบริษัทดังมาทาบทามไปทำงานด้วยแต่มินซอกก็ไม่ยักจะสนใจ คนตัวขาวยังคงยืนยันที่จะช่วยลู่หานดูแลร้านกาแฟแสนน่ารักนี่จนกว่าร้านจะพังกันไปข้าง

            หลังจากเรียนจบมินกีก็เปิดแบรนด์เสื้อผ้าเป็นของตัวเองซึ่งก็ได้รับความนิยมไปทั่วเอเชียกับเสื้อผ้าแบรนด์นิวอิส ซีวอนก็เทียวไปเทียวมาระหว่างร้านกาแฟกับบริษัทของครอบครัวตน ล่าสุดนี้ก็เพิ่งไปเข้าร่วมประชุมผู้ร่วมหุ้น ครั้นจะบอกให้ซีวอนไม่ต้องลำบากยอมเหนื่อยมาคอยดูแลตนกับลูกซีวอนก็เอาแต่ยิ้มอบอุ่นแล้วก็ทำแบบเดิม

            ลู่หานไม่เคยคิดเลยว่าสิ่งที่เขากังวลมาตลอดหกปีจะเกินขึ้นเมื่อวาน วันที่พ่อที่แท้จริงของชี่ฮวนจะมาเจอลูกรัก ไม่ใช่ว่าอยากจะพรากลูกพรากพ่อ แต่ถ้าเซฮุนกำลังจะเริ่มต้นชีวิตใหม่แล้วรู้ว่าเขามีชี่ฮวนล่ะ?

            นัยน์ตาหวานเหลือบไปเห็นนาฬิกาที่แขวนอยู่ตรงผนังของร้านก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าวันนี้เขาต้องไปรับลูกน้อยที่โรงเรียนเอง พอคิดได้รถคันสวยของซีวอนก็ขับมารอรับเขาไปรับชี่ฮวนเสียแล้ว “หมินๆ งั้นเจอกันที่บ้านมินกีนะ ฉันขอไปรับชี่ฮวนก่อน”เมื่อเห็นดังนั้นจึงเอ่ยกับมิน ซอกแล้วเดินออกไปจากร้านทันที

-----------------------------------------------

            รองเท้าหนังแบรนด์ดังหยุดอยู่ที่หน้าโรงเรียนอนุบาลที่เมื่อวานเขาเพิ่งมาหาลูก เซฮุนกวาดสายตามองเด็กน้อยเจ้าของชื่อชี่ฮวนก่อนจะยกยิ้มขึ้นเมื่อเห็นว่าชี่ฮวนกำลังเล่นสนุกอยู่กับเพื่อนในสนามเด็กเล่นนั้น

            “จงอิน รอกูอยู่นี่แหละ”

            พูดกับลูกน้องคนสนิทก่อนจะเดินเข้าไปหาเด็กน้อยที่เป็นสายเลือดของตน เซฮุนยิ้มให้กลับเด็กน้อยที่มองเขาอย่างสงสัยก่อนจะเดินเข้าไปหาชี่ฮวนแล้วย่อตัวลงคุยด้วย

            “สวัสดีนะครับชี่ฮวน”

            ชี่ฮวนยู่ปากอย่างน่ารักก่อนจะวิ่งไปหลบหลังสไลด์เดอร์ในสนามเด็กเล่นก่อนจะแอบมองเซฮุนที่นิ่งไป ทำไมชี่ฮวนถึงแสดงออกกับเขาแบบนี้กัน? เซฮุนปรับสีหน้าที่ดูงุนงงให้กลับมายิ้มเย้มอีกครั้งก่อนจะหัวเราะขึ้นแล้วเอ่ยถามเด็กน้อย

            “ชี่ฮวนครับ ทำไมไปหลบลุงอย่างนั้นล่ะครับ”

            “หม่าม๊าของชี่ฮวนบอกว่า ไม่ให้คุยกะคนแปลกหน้าฮะ”

            เซฮุนหัวเราะออกมาๆเบาๆให้กับความใสซื่อของเด็กน้อยแต่ก็รู้สึกเจ็บปวดในคราเดียวกันที่ลูกของตนมองว่าเขาเป็นคนแปลกหน้า ให้ตายสิ...โอเซฮุนทิ้งคราบเพลบอยไปซะราบคาบ ร่างสูงเดินไปใกล้ๆชี่ฮวนมากขึ้นก่อนจะเอ่ย

            “ลุงดูเป็นคนที่ไม่น่าไว้ใจมากเลยหรอครับ?”

            “ไม่นะฮะ...ชี่ฮวนรู้สึกดีทุกครั้งเลยนะฮะที่ได้เจอกะคุณลุง”

            “...”

            “ไม่รู้สินะ...แต่ชี่ฮวนรู้สึกดีมากๆเลย”

            “...”

            “เหมือนชี่ฮวนได้เจอป๊ะป๊าจริงๆของชี่ฮวนเลย...”

            เซฮุนแทบจะคว้าร่างเล็กมากอดแรงๆซะเดี๋ยวนั้นแต่ก็ติดที่ว่ากลัวจะทำให้เด็กตื่น ใบหน้าหล่อเลหาได้แต่ยิ้มออกมาอย่างปิดไม่มิดก่อนที่จะเอ่ยขึ้น

            “ชี่ฮวนก็คิดว่าลุงเป็นป๊ะป๊าของชี่ฮวนสิครับ”

            “ชี่ฮวน!

            เสียงเล็กของใครอีกคนซึ่งเขาจำได้ดีดังขึ้นเมื่อชี่ฮวนกำลังจะวิ่งมากอดเขา เซฮุนหันไปตามเสียงก็พบว่าหูเขาไม่ได้เพี้ยนไป เสี่ยวลู่หานยืนอยู่ตรงนั้น....

            “หม่าม๊าบอกหลายครั้งแล้วใช่มั้ยครับ ว่าอย่าคุยกับคนแปลกหน้า

            เซฮุนจุกทันทีที่ได้ยินดังนั้น ลู่หานรีบเดินมาอุ้มชี่ฮวนเอาไว้ก่อนจะทำท่าจะเดินไปแต่เด็กน้อยก็เอ่ยขึ้นเสียงก่อน

            “หม่าม๊าฮะ นี่ไงฮะคุณลุงเซฮุนที่ชี่ฮวนเล่าให้ฟัง คุณลุงฮะนี่หม่าม๊าเสี่ยวลู่ของชี่ฮวนฮะ อ้อใช่! วันนี้หม่าม๊าบอกว่าจะพาชี่ฮวนไปปาร์ตี้ด้วย ชวนคุณลุงเซฮุนไปด้วยสิฮะ นะฮะ นะฮะ”

            เสียงของชี่ฮวนยังคงดังอย่างร่าเริงโดยที่ไม่ได้รับรู้ถึงความกระอักกระอ่วนใจของคนเป็นแม่เลยแม้แต่น้อย ลู่หานเหลือบมองเซฮุนที่จ้องเขาอย่างโหยหาอย่างปิดไม่มิดเพียงครู่เดียวก็ต้องรีบเบนสายตาหนี

            “ชี่ฮวนครับบบบ~

            เสียงทุ้มของบุคคลที่สามดังขึ้นก่อนจะปรากฎร่างสูงที่เดินมาหาร่างบางของลู่หาน ชี่ฮวนยิ้มร่าก่อนจะเอ่ยเรียกร่างสูงอย่างออดอ้อน

            “ป๊ะป๊าซีวอนนน”

            ซีวอนยิ้มให้กับเซฮุนก่อนจะเอ่ยขึ้น “สวัสดีครับ มีอะไรรึเปล่า?” เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเป็นกันเองชวนคลายเครียดก่อนจะทิ้งบอมบ์ลูกใหญ่ไว้แล้วพาอีกสองร่างปังรถของตนทันทีโดยทิ้งให้เซฮุนยืนนิ่งราวกับหินอยู่ที่เดิม

            “ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมก็ขอพาลูกพาเมียกลับบ้านแล้วกันนะครับ J

------------------------------------------------------

            ลู่หาน ซีวอน มินซอก มินกีและชี่ฮวนกำลังสังสรรค์อยู่ในบ้านที่มินกีได้จากพ่อเป็นของขวัญเรียนจบอย่างสนุกสนาน เดด็กน้อยในวันนี้ดูจะมีความสุขกับการกินอาหารจนอิ่มแปล้ ลู่หานก็คอยปรามลูกไม่ให้กินของที่ทำให้ชี่ฮวนไม่สบายเอาง่ายๆ มินกีเจ้าของงานวันนี้ก็ไม่ห้ามหลานตัวน้อยและยังอุตส่าห์ตักให้ชี่ฮวนเรื่อยๆจนคนเป็นเพื่อนต้องเอ่ยดุเขาไว้อีกคน

            สังสรรค์กันพอหอมปากหอมคองานเลี้ยงก็ต้องมีวันเลิกรา ลู่หานและมินซอกอาสาเป็นคนล้างจาน ซีวอนทำความสะอาดส่วนมินกีก็ดูแลหลานน้อยที่ไม่ค่อยมีเวลามาดูแล

            จานใบแล้วใบเล่าถูกล้างและทำความสะอาดอย่างดีก่อนจะถูกนำมาจัดเรียงบนชั้น มินซอกเอ่ยถามขึ้นเพื่อทำลายบรรยากาศที่แสนจะเงียบ

            “ลู่หานเป็นอะไรรึเปล่า ฉันเห็นลู่หานทำหน้าดูมีเรื่องไม่สบายใจ”

            “ไม่มี...หรอกหมิน”

            มินซอกเหลือบมองเพื่อนรักก่อนจะวางจานใบสุดท้ายลงกับชั้นแล้วเอ่ยขึ้น “เพื่อนมีไว้ระบาย มีไว้ปรึกษา ไม่ใช่มีไว้ให้เก็บหรือปิดบังความลับกัน” ลู่หานมองไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมายก่อนจะเอ่ยขึ้นเสียงแผ่ว

            “คุณเซฮุน...พ่อของชี่ฮวนเขามาที่นี่...”

            “แล้วเขารู้ได้ยังไง? ลู่หานหนีเขามาตั้งหกปีแล้วนี่”

            “ไม่สำคัญเท่ากับการที่เขาได้เจอชี่ฮวนแล้วหรอก...ฉันจะทำยังไงดีมินซอก?”

            มินซอกยิ้มขึ้นก่อนจะเอ่ยปลอบใจเพื่อนรักถึงความคิดของเขาที่คิดว่ามันน่าจะดีกับทั้งสองฝ่าย มินซอกเองก็ไม่รู้หรอกว่าเซฮุนอะไรนั่นเป็นยังไง แต่ถ้าลองตามหาลูกตนเองจนเจอตลอดหกปีอย่างนี้ทางฝ่ายนั้นก็ต้องรักลูกรักลู่หานไม่น้อยไปกว่ากันหรอก

            “บางทีนะลู่...”

            “...”

            “นายควรจะคุยกับพ่อของชี่ฮวนอย่างจริงจังแล้วลองเปิดใจให้เขานะ”

---------------------------------------------------------

            เซฮุนนั่งเซ็นเอกสารอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวที่ตัวเองเพิ่งขยายสาขามาใหม่ได้ไม่นาน ก็ต้องกลับมานั่งเหม่ออีกครั้ง คำว่าคนแปลกหน้าของลู่หานที่พูกกับชี่ฮวนเมื่อเย็นยังคงดังก้องอยู่ในใจเขา ให้ตายสิ! โอเซฮุนตอนนี้แทบจะไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไรเลยด้วยซ้ำ

            “จงอิน ตารางงานกูมีอะไรอีกมั้ย”

            “ไม่มีครับนาย ช่วงนี้ตารางงานนายว่าง”

            จงอินตอบพลางนึกในใจ  จะไม่ให้งานว่างได้ไงในเมื่อร่างสูงเอาแต่งานทำงานหามรุ่งหามค่ำมาตั้งแต่รู้ว่าตนเองมีลูก ความจริงแล้วเรื่องนี้เขาเองก็ไม่ได้ตั้งใจจะผิดสัญญากับลู่หานเรื่องที่คนร่างเล็กมีลูกหรอก แต่ในเมื่อเซฮุนจ้างนักสืบไปสืบเรื่องของคนร่างเล็กจนรู้เองเขาก็ไม่รู้จะโกหกอะไรต่อ

            “กูต้องทำยังไงต่อไป... กูอยากดูแลลูก อยากดูแลเมียของกู ไม่ใช่ให้ไอ้บ้านั่นมานั่งเรียกเมียกูว่าเมีย ชี่ฮวนเป็นลูกของกู กูรู้สึกได้”

            “นายก็ลองทำให้ลู่หานใจอ่อนสิครับ ผมเชื่อว่าลู่หานยังรักนายอยู่”

            เซฮุนนั่งเงียบพักหนึ่งก่อนจะยกยิ้มขึ้นแล้วเดินออกไปจากห้องทำงานทันที “จงอิน กูจะไปซื้อของให้ลูก”

---------------------------------------------------

            ลู่หานกำลังเตรียมของเพื่อที่จะเตรียมเปิดร้านอยู่ นัยน์ตากวางกวาดมองความเรียบร้อยของร้านก่อนจะยิ้มบางๆแล้วเดินไปหมุนป้ายหน้าร้านให้เป็นสีเขียวพร้อมคำว่า OPEN

            กรุ๊งกริ๊ง

            เสียงกระดิ่งหน้าร้านขึ้นหลังจากที่ลู่หานเดินไปที่เคาน์เตอร์ รอยยิ้มหวานเผยขึ้นพร้อมกับเสียงต้อนรับจากคนร่างเล็ก

            “รับอะไรดี...ครับ...”

            เสียงแผ่วลงเอาดื้อๆเมื่อเงยหน้าขึ้นมาพบกับลูกค้าที่ไม่คาดคิด เซฮุนมองลู่หานอย่างรู้สึกผิดก่อนจะเอ่ยขึ้น “เอสเปรสโซ่เย็นแก้วหนึ่งครับ...” ลู่หานพยักหน้ารับก่อนจะหันไปชงกาแฟตามออเดอร์ เซฮุนยังคงมองลู๋หานอย่างไม่ละสายตา เสียงทุ้มดังขึ้นหลังจากที่ความเงียบก่อตัวขึ้นมาได้ไม่นานนัก

            “ฉันขอโทษ...”

            “ไม่เป็นไรครับ”

            “ลู่หาน...ชี่ฮวนเป็นลูกของฉันใช่มั้ย?”

            “ไม่ใช่ครับ...”

            เซฮุนหน้าชากับคำตอบและการกระทำที่แสนจะเย็นชาของลู่หานเสียเหลือเกิน ในตอนนั้นอยู่หานก็คงรู้สึกเหมือนเขาสินะที่ต้องเจ็บเพราะโดนคนที่รักเย็นชาใส่

            “ชี่ฮวนเป็นลูกคุณซีวอนกับผม เพราะนั้นชื่อเกาหลีของชี่ฮวนเลยเป็นชีฮวาน”

            “ไม่จริง นายโกหกฉัน ลู่หานฉันขอโทษ ฉันอยากจะขอโอกาสดูแลนายกับลูกอีกสักครั้ง ให้โอกาสฉันเถอะนะ”

            “เราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกัน กาแฟแก้วนี้ผมให้คุณฟรีเป็นการขอบคุณที่เคยให้ชีวิตใหม่ผม แล้วก็ได้โปรดกลับไปซะ”

            เซฮุนได้แต่มองลู่หานอย่างอ้อนวอนแต่ลู่หานก็ไม่ใจอ่อน เซฮุนเพียงแค่เดินออกไปจากร้านก่อนจะหามาเอ่ยลาคนที่ตนรู้ว่ารักเมื่อสายไป

            ลู่หานนัยน์ตาสั่นระริก มือเรียวหยิบผ้าขึ้นมาเช็ดโต๊ะให้สะอาดก่อนจะเม้มบางบางไว้สกัดกลั้นหยาดน้ำใสที่ดูเหมือนพร้อมจะไหลทุกเมื่อ ตากลมมองตามแผ่นหลงัร่างสูงที่เดินออกห่างไปเขาช้าๆก่อนจะเอ่ยเสียงเบา

            “จะเป็นลูกของคุณได้ยังไง...วันเกิดของเขา คุณยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำ....”

-----------------------------------------------------------------------

            เซฮุนเดินเข้ามาในห้องทำงานของตนก่อนจะนั่งลงแล้วหยิบเอกสารที่วางไว้บนโต๊ะก่อนแล้วมาเซ็นอย่างดูไร้สติ ร่างสูงเพียงแค่ทำให้มันผ่านๆไปแฟ้มแล้วแฟ้มเล่า เซฮุนหักโหมกับการทำงานจนกระทั่งจงอินต้องเอ่ยขึ้นอย่างอดห่วงเจ้านายไม่ได้

            “นายครับ นี่จะบ่ายสองแล้วนะครับ นายไม่ทานอาหารกลางวันเหรอครับ”

            “อืม”

            “แต่นายไม่ควรหักโหมงานนะครับ”

            “อืม”

            “นายครับ?”

            “อืม”

            เซฮุนเพียงแค่ตอบรับในรับคอเท่านั้นไม่ว่าจงอินจะเอ่ยประโยคคำถามยาวแค่ไหน คนเป็นลูกน้องแทบจะตบหน้าผากตัวเองซะเดี๋ยวนั้นถ้าไม่ติดว่าเจ้านายตนยอมละออกจากแฟ้มเอกสารแล้วยอมเอ่ยขึ้น

            “กูควรจะกลับเกาหลีมั้ย?”

            “ครับ?”

            “เขาคงไม่อภัยให้กู”

            จงอินถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะเหลือบมองนาฬิกาซึ่งก็พบว่าเป็นเวลาเลิกเรียนของลูกน้อยของเจ้านายตนแล้ว ร่างสูงไม่ได้ตอบคำถามของเจ้านายแต่กลับยิงคำถามไปใหม่แทน

            “นายจะไปหาชี่ฮวนมั้ยครับ?”

 

            รองเท้าหนังราคาแพงก้าวลงมาจากรถจากัวร์สีดำคันคู่ใจ วันนี้เซฮุนมาเองคนเดียวและให้ลูกน้องกลับไปพักผ่อนซะ ก่อนจะกลับเกาหลีอาทิตย์หน้า

            นัยน์ตาคมมองนิ่งไปที่สนามเด็กเล่นซึ่งปรากฏเด็กคนเดิม คนที่เขามาหาในทุกๆวันอย่างเลื่อนลอย เขากำลังจะต้องยอมจากลูกของเขาไปจริงๆน่ะหรอ เซฮุนก็นึกขันให้กับความโง่ของตนเหมือนกันที่ครั้งหนึ่งเคยทิ้งเพชรที่มีค่ามากที่สุดของเขาไปและตอนนี้ก็มีคนเห็นค่าของเพชรเม็ดนั้นเสียแล้ว เซฮุนไปอาจรู้ได้เลยว่าเขาต้องทำอย่างไรเพื่อที่จะได้ลู่หานและชี่ฮวนกลับคืนมา มองทางไหนก็มีแต่ความมืด

            “คุณลุงเซฮุนนนนน~

            เสียงของเด็กตัวน้อยที่ตกเป็นเป้าสายตาของเซฮุนอยู่ก่อนแล้วเอ่ยขึ้นก่อนจะวิ่งมาหาร่างสูง ร่างเล็กๆของชี่ฮวนวิ่งมาอย่างอารมณ์ดีก่อนจะเอ่ยขึ้น

            “คุณลุงฮะ พรุ่งนี้คุณลุงว่างมั้ยฮะ”

            “ทำไมครับชี่ฮวน?”

            คุกเข่าลงไปคุยกับเด็กวัยห้าขวบก่อนจะยิ้มขึ้นอย่างอบอุ่น ชี่ฮวนยิ้มกว้างก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างภาคภูมิ “พรุ่งนี้วันเกิดชี่ฮวนฮะ ชี่ฮวนอยากชวนคุณลุงเซฮุนไปด้วยเพราะว่าชี่ฮวนชอบคุณลุงเซฮุน หม่าม๊าบอกว่าพรุ่งนี้จะจัดงานวันเกิด ชี่ฮวนอยากชวนใครไปก็ให้มาชวนได้เลยยย~” เซฮุนชะงักไปเล็กน้อย เขายังไม่ร็วันเกิดของลูกตัวเองด้วยซ้ำ ทำไมเขาถึงเป็นคนที่แย่แบบนี้นะ?

            “คุณลุงไปนะฮะ นะ ชี่ฮวนอยากขี่คอคุณลุง”

            “แต่...”

            “นะฮะ~

            เซฮุนได้แต่ยิ้มรับอย่างจำยอมเพราะเจ้าตัวเล็กที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขานี่ช่างน่ารักสดใสและขี้อ้อนจนใครก็ต้องยอมใจอ่อนทุกรายไป ร่างสูงยกยิ้มขึ้นเมื่อเห็นว่าเขามีของที่จะให้เด็กน้อยคนนี้แล้ว

            “ได้เยครับชี่ฮวน เดี๋ยวพรุ่งนี้ลุงจะไปหาที่ร้าน เราต้องพาลุงเข้างานด้วยนะ! เดี๋ยวแม่เราจะหาว่าลุงเป็นคนแปลกหน้า”

            “ได้เลยฮะ เดี๋ยวคุณลุงจะเป็นแขกของชี่ฮวนเองงง~

---------------------------------

            ลู่หานมารับลูกน้อยที่โรงเรียนเหมือนทุกๆวันและมิวายที่จะแอบลอบมองรอบๆว่าเซฮุนได้แอบมาหาลูกของเขามั้ย เมื่อไม่เห็นวี่แววของร่างสูงร่างบางก็ถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะหันมาอุ้มลูกรักแล้วเดินตรงไปยังรถของซีวอนเหมือนๆกันทุกๆวัน

            “หม่าม๊าฮะ พรุ่งนี้พี่ฝานชิงจะมามั้ย? พักนี้พี่ฝานชิงไปค่อยมารับชี่ฮวนที่โรงเรียนเหมือนแต่ก่อนเลย” ลู่หานยิ้มขึ้นก่อนจะกดจูบได้รูปลงกับแก้มยุ้ยๆของลูกรักแล้วค่อยเอ่ยตอบ “พี่ฝานชิงมีเรียนดนตรีต่อครับ พักนี้คงไม่ค่อยว่างเหมือนเดิมแล้วเนอะ ชี่ฮวนก็เล่นกับป๊ะป๊าซีวอนละกันนะครับ” ชี่ฮวนยิ้มขึ้นอย่างเข้าใจแม้จะรู้สึกผิดหวังไปบ้างแล้ว ก็ปกติฝานชิงมักจะมาหาเขาให้ได้แม้ว่าตัวเองจะติดธุระนี่น่า  

            พี่ฝานชิงใจร้าย :(

            “กลับบ้านเถอะฮะหม่าม๊า ชี่ฮวนอยากกลับไปนอนแล้ว...”

            ถึงปากจะยิ้มแต่ลู่หานก็รู้ว่าความจริงแล้วลูกตัวเองคงกำลังน้อยใจฝานชิงอยู่เป็นแน่ อ้อมแขนเรียวรีบอุ้มลูกน้อยขึ้นมายังรถใหญ่ก่อนที่ซีวอนจะยิ้มแล้วขับรถออกไป

 

            “แม่ฮะ”

            “ครับ?”

            เสียงใสๆเอ่ยขึ้นระหว่างที่ลู่หานกำลังเช็ดผมให้เจ้าตัวเล็กจอมซนอยู่ ชี่ฮวนดิ้นดุ๊กดิ๊กเล็กน้อยก่อนจะยืนขึ้นบนเตียงแล้วหันมามองหน้าผู้เป็นแม่ตรงๆ

            “ชี่ฮวนอยากรู้ฮะ อยากรู้มากๆเลย”

            “อะไรหรอฮะ?”

            “ทำไม พ่อของชี่ฮวนถึงไม่มาหาชี่ฮวนสักทีล่ะฮะ”

            “...”

            ลู่หานได้ยินคำถามก็ได้แต่นิ่งเงียบ ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันก่อนจะเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มที่มักจะส่งให้ลูกน้อยเสมอยามที่ถูกถามถึงพ่อ “หนูอยากเจอพ่อขนาดนั้นเลยหรอลูก” ชี่ฮวนยู๋ปากอย่างใช้ความคิดก่อนจะยิ้มกว้าง

            “ชี่ฮวนต้องอยากเจอพ่ออยู่แล้วสิฮะ แต่ชี่ฮวนก็ไม่ได้ไม่รักป๊ะป๊าซีวอนนะฮะ”

            “...”

            “พ่อของชี่ฮวนจะเป็นไงบ้างน้า~

            “ฮึก!

            แขนเรียวรีบคว้าลูกรักเข้ามากอดทันทีหลังจากที่กลั้นน้ำตาหยดสวยไว้ไม่ไหว เขาควรจะทำยังไงกับเรื่องนี้ดี ลู่หานควรจะทำยังไง? พระเจ้าครับ บอกเสี่ยวลู่หานคนนี้ที...

-------------------------------------------------------------

            ปาร์ตี้วันเกิดของชี่ฮวนตัวน้อยกำลังจะเริ่ม ถ้าเหมือนในทุกๆปีคนตัวเล็กคงจะวิ่งพล่านทั่วบ้านเพื่อแต่งตัวน่ารักๆรอพี่ชายใจดีแล้ว แต่ในปีที่เด็กน้อยได้แต่นั่งกอดเข่านิ่งอยู่ที่โซฟาในห้องนั่งเล่นของบ้านหลังไม่เล็กไม่ใหญ่ของลู่หานที่เพิ่งเก็บเงินซื้อได้ไม่นานด้วยความช่วยเหลือจากซีวอน

            “งานจะเริ่มแล้วนะครับฮวนฮวน น้าว่าฮวนฮวนไปเตรียมตัวเป่าเค้กดีกว่ามั้ยครับบ”

            เสียงของมินซอกดังขึ้นก่อนที่จงแดแฟนตนจะเดินเข้ามาในห้องพร้อมกันถุงขนมถุงใหญ่ที่ซื้อมาให้เด็กน้อยโดยเฉพาะ จงแดกันมินซอกเริ่มคบหาดูใจกันตั้งแต่เรียนปีสี่ จงแดก็ดูเอาใจใส่ดีและเห็นว่าอีกไม่นานนี้ก็จะมีข่าวดีของทั้งคู่ด้วย

            “น้าเฉินมาแล้วครับบบ”

            เสียงทุ้มไพเราะเอ่ยขึ้นพร้อมกับเดินมายังชี่ฮวนตัวน้อย มินซอกยิ้มบางๆก่อนจะรับถุงขนมมาแล้วแกะออกถุงหนึ่งให้ตัวเล็ก ชี่ฮวนรับมากอย่านอบน้อมก่อนจะยิ้มบางๆแล้วเอ่ยขอบคุณ

            “ขอบคุณน้าหมินกับน้าเฉินนะฮะ ชี่ฮวนรักน้าๆมากเลย~

            จงแดกับมินซอกก็ได้แต่ยิ้มให้กับความไร้เดียงสาของเด็กตรงหน้าก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ มินซอกเองก็เริ่มอยากจะมีเจ้าตัวเล็กกับเขาบ้างแล้วล่ะสิ

            “เฉิน”

            “ครับ?”

            “ฉันอยากมีเจ้าตัวเล็กบ้างง่ะ”

            “หืม?”

            มินซอกกอดแขนแกร่งอ้อนๆก่อนจะเอามือไปลูบที่ท้องบางแล้วเอ่ยอีก “หมินอยากมีเจ้าตัวเล็กแบบชี่ฮวนบ้างง่ะ เฉินว่าไง”

            “ก็ที่พลุ้ยๆอยู่นี่ไงครับ 5555

            จงแดพูดพร้อมกับชี้ไปที่หน้าท้องบาง ทำเอามินซอกถึงกับงอนตุ๊บป่องแล้วเดินออกไปที่ครัวทันที ชี่ฮวนวางถุงขนมไว้หลังจากที่ผู้ใหญ่ทั้งสองคนออกไปแล้ว คนตัวเล็กเดินไปยังหน้าบ้านก่อนจะเอ่ยพึมพำขึ้น

            “จะมืดแล้วน้า ทำไมพี่ฝานชิงกะคุณลุงเซฮุนยังไม่มาอีก”

            เดินไปเดินมาอยู่ตรงหน้าบ้าน หรือว่าพี่ฝานชิงจะไม่มาแล้ว? ยิ่งคิดก็ยิ่งน้อยใจ ชี่ฮวนไม่เคยโดนพี่ฝานชิงเบี้ยวงานวันเกิดเลยนะ ฮึก!....

            “ชี่ฮวน เข้าบ้านเร็วลูก”

            เสียงของลู่หานดังขึ้นก่อนที่จะยิ้มหวานๆพลางเอาผ้าปิดตามาคาดให้ลูกรัก ชี่ฮวนถูกลากเข้ามาในบ้านที่มืดเพราะปิดไฟไว้อย่างงงๆก่อนที่เสียงอะไรบางอย่างจะดังขึ้น

            “ฉู่ รี เชิง รี ไคว่ เลอ~ ฉู่ รี เชิง รี ไคว่ เลอ~

            เสียงเปียโนที่ดังเป็นจังหวะเพลงวันเกิดพร้อมกับเสียงที่แสนจะคุ้นเคยดังขึ้นทำเอาเด็กน้อยยิ้มกว้าง เมื่อชี่ฮวนรีบถอดผ้าปิดตาออกก็เจอกับฝานชิงที่กำลังเล่นเปียโนที่ลู่หานเคยซื้อเอาไว้เล่นเวลาว่างๆพลางร้องเพลงวันเกิดให้กับชี่ฮวนอยู่

            “พี่ฝานชิงงงงงง”

            เด็กตัวน้อยรีบวิ่งไปกอดฝานชิงก่อนจะยิ้มกว้าง พี่ฝานชิงจริงๆด้วย ฝานชิงกอดชี่ฮวนตอบก่อนจะเอ่ยขึ้น “สุขสันต์วันเกิดนะชี่ฮวน โตขึ้นอีกปีแล้วนะ ทำไมตัวยังเล็กเหมือนเดิมเลยล่ะห้ะเนี่ย?” ชี่ฮวนยู่ปากอย่างน่ารักก่อนจะเอ่ยตอบ “ตัวก็แก่กว่าเขาสองเดือนเอง ทำไมตัวถึงได้โตเป็นยักษ์อย่างนี้ล่ะห้ะ” ฝานชิงหัวเราะเบาๆก่อนจะยิ้มขึ้น ไม่นานนักก็ได้เวลาเป่าเค้ก

            “ทำไมพี่ฝานชิงถึงหายไปนานจังล่ะฮะ”

            “พี่ให้แม่สอนเล่นเปียโนมาเซอร์ไพร์สเราไง ชอบมั้ยล่ะ?” ชี่ฮซนยิ้มกว้างก่อนจะเริ่มหลับตาแล้วอธิฐานอย่างเงียบ

            ขอให้พี่ฝานชิงกับชี่ฮวนเป็นแบบนี้ตลอดไป... ขอให้พี่ฝานชิงใจดีแบบนี้ตลอดไป ขอให้พี่ฝานชิงไม่ลืมชี่ฮวนตลอดไป...

          เป่าเทียนเสร็จก็ยิ้มกว้าง ผู้ใหญ่ในงานต่างก็ยิ้มให้กับความน่ารักของเด็กทั้งสองตรงหน้าก่นที่เสียงทุ้มๆของคนมาใหม่จะดังขึ้น

            “ลุงมาแล้วครับชี่ฮวน”

---------------------------------

            “ลุงมาแล้วครับชี่ฮวน”

            “ลุงเซฮุนนนนนน~

            ร่างเล็กของชี่ฮวนรีบวิ่งไปรับร่างสูงทันทีก่อนที่ลู่หานซึ่งเพิ่งเรียกสติกลับคืนมาได้จะเอ่ยขึ้น “คุณเข้ามาได้ยังไง! ออกไปเดี๋ยวนี้!” เซฮุนเพียงแค่ยกยิ้มขึ้นก่อนจะทำเป็นมึนแล้วอุ้มชี่ฮวนขึ้นมาไว้ที่เอวแกร่ง ลู่หานรีบเดินไปอุ้มชี่ฮวนกลับมาก่อนจะตะคอกใส่ร่างสูงทันที

            ข้างนอกฝนเริ่มลงเม็ดหลังตั้งเค้าได้ไม่นาน ดูเหมือนเมื่อเช้าพยากรณ์อากาศจะบอกว่าวันนี้พายุจะเข้า ลู่หานมองออกไปข้างนอกก็เห็นว่าท้องฟ้าเริ่มน่ากลัวเต็มที

            “ออกไป! รีบกลับที่ของคุณไปซะ!

            “ฉันมารับลูกกับเมีย นายต้องไปด้วยกัน”

            “ผมบอกให้กลับไปไง!

            “ลู่หาน...เห็นแก่ชี่ฮวน”

            “ผมบอกหลายครั้งแล้วใช่มั้ยว่าเขาไม่ใช่ลูกคุณ จะเป็นลูกคุณได้ยังไงในเมื่อวันเกิดเขาคุณเองยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำ!

            “แล้วถ้าคนเป็นแม่ไม่บอก คนเป็นพ่อเขาจะรู้มั้ยลู่หาน?”

            “...”

            “นายไม่เคยบอก...ไม่ให้โอกาสฉันสักครั้ง นายทำให้ฉันดูเลวในสายตาลูก นายปิดเงียบจนฉันเพิ่งรู้จากนักสืบที่จ้างมาเมื่อไม่นานนี้”

            “...”

            “ถามจริงๆเถอะลู่หาน...นายไม่สงสารลูกบ้างหรอ?”

            ลู่หานน้ำตาไหลก่อนหันไปมองชี่ฮวนที่ยืนงงอยู่ข้างๆตน เสียงใสเอ่ยถามอย่างสงสัย “มีเรื่องอะไรกันฮะหม่าม๊า?” ลู่หานสูดหายใจเข่ลึกๆก่อนจะผลักเซฮุนออกแล้วดันออกไปจากบ้านหลังใหญ่ท่ามกลางสายฝนทันที

            “ลู่หาน!

            “ออกไป! ผมไม่ให้โอกาสคุณ! กลับไปซะ!

            ลู่หานรีบปิดรั้วบ้านไว้ก่อนจะวิ่งกลับเข้ามาในบ้านด้วยสภาพเปียกปอนทันที เซฮุนได้แต่ยืนตากฝนอยู่หน้าบ้านอย่างไม่คิดจะหนีไปไหน เขาผิดเอง เขาคงไม่หนีปัญหาอีกต่อไป เซฮุนยังคงยืนอยู่ที่เดิมตรงนั้นและคุกเข่าขอร้อง

            “หม่าม๊า...ลุงเซฮุ-...”

            “ขึ้นห้องไปนอนครับชี่ฮวน ฝานชิง น้ารบกวนพาน้องไปนอนหน่อย แล้วคืนนี้หนูค้างนี่เลยก็แล้วกันนะครับ”

            พูดเสร็จก็เดินขึ้นห้องไปทันที ซีวอน มินกี มินซอกและจงแดก็ได้แต่มองไม่ที่เซฮุนที่ยังคงคุกเข่าอยู่ที่เดิมแต่ก็ไม่รู้จะทำอย่างไรดี ลู่หานขึ้นห้องไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนจะมานั่งลงที่เตียงนุ่มของตัวเองเงียบๆ

          ลู่หาน...เห็นแก่ชี่ฮวน

          แล้วถ้าคนเป็นแม่ไม่บอก คนเป็นพ่อเขาจะรู้มั้ยลู่หาน?

          นายไม่เคยบอก...ไม่ให้โอกาสฉันสักครั้ง นายทำให้ฉันดูเลวในสายตาลูก นายปิดเงียบจนฉันเพิ่งรู้จากนักสืบที่จ้างมาเมื่อไม่นานนี้

          ถามจริงๆเถอะลู่หาน...นายไม่สงสารลูกบ้างหรอ?

            “คุณมันจะไปรู้อะไร...ฮึก! คุณมันจะไปรู้อะไรว่าผมต้องทนคิดถึงคุณมากแค่ไหนน่ะคุณเซฮุน... ฮึก!” ลู่หานได้แต่มองออกไปข้างนอกที่ฝนยังคงตกหนักอยู่และก็มีฟ้าแลบฟ้าร้องเป็นครั้งคราว ใจดวงน้อยอดเป็นห่วงร่างสูงที่คงจะกลับไปแล้วไม่ได้ ฝนตกหนักแบบนี้ขับรถมันอันตรายเขารู้ดี แต่จะทำยังไงได้ในเมื่อเขาไม่อยากอ่อนแอให้ร่างสูงได้เห็นอีกแล้ว เสียงทุ้มของร่างสูงยังคงวนเวียนในหัว ไม่นานนักก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

            ก๊อกๆ!

            ลู่หานเดินไปเปิดประตูก็พบกับร่างสูงเพรียวสมวัยของเด็กชายวัยหกขวบของฝานชิงที่ยืนอยู่ข้างๆร่างเล็กๆของชี่ฮวนที่อุ้มตุ๊กตาหมีตัวใหญ่อยู่ข้างกาย ฝานชิงก้มหัวลงเล็กน้อยเพื่อขอโทษที่ไม่ได้ทำตามคำสั่งก่อนจะเอ่ยขึ้น

            “ชี่ฮวนงอแงมาหาน้าลู่อย่างเดียวเลยครับ ผมขอโทษด้วย...”

            “ชี่ฮวนขอโทษนะหม่าม๊า...”

            ลู่หานยิ้มบางๆก่อนจะลูบหัวเด็กน้อยแล้วเอ่ยให้ฝานชิงกลับไปรอที่ห้องก่อน คนสวยอุ้มเด็กร่างเล็กมายังเตียงก่อนจะนั่งลงแล้วเอ่ยถาม “มีอะไรกับหม่าม๊าครับ?” ชี่ฮวนก้มหน้าเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยขึ้น

            “ลุงเซฮุน...กับหม่าม๊าเป็นอะไรกันรึเปล่าฮะ ชี่ฮวนเห็นทุกครั้งที่หม่าม๊าเจอคุณลุง หม่าม๊าจะดูเศร้าลงแล้วก็เสียใจ แถมทุกๆครั้งต้องแอบมาร้องไห้คนเดียวด้วย”

            ให้ตาย...เสี่ยวลู่หานก็เพิ่งรู้วันนี้ว่าเขาโดนเด็กมองทะลุปรุโปร่งไปไหนต่อไหนแล้ว ชี่ฮวนเลื่อนมือเล็กมากอดหม่าม๊าของตนเองก่อนจะเอ่ยขึ้น

            “หม่าม๊าอย่าโกหกชี่ฮวนเลยนะฮะ...”

            “ชี่ฮวน...?”

            “ถึงชี่ฮวนจะเด็ก แต่ชี่ฮวนก็พอจะปะติดปะต่อเรื่องได้นะ...”

            “...”

            “ลุงโอเซฮุนน่ะ...เป็นพ่อชี่ฮวนใช่มั้ยฮะ?”

            ลู่หานน้ำตาไหลลงมาทันที เด็กตัวน้อยแค่นี้ต้องมารับรู้อะไรที่น่าซับซ้อนและรกสมองเพราะเขาเองแท้ๆ มือเรียวกอดลูกรักไว้แน่นก่อนจะข่มน้ำตาตนเองแล้วเอ่ยถาม

            “แล้วหนูว่ายังไงบ้างลูก...”

            “ชี่ฮวนไม่ว่าอะไรหรอกฮะ ก็แค่หม่าม๊ากับป๊ะป๊ากลับมาดีกัน ชี่ฮวนจะได้มีพ่อแท้ๆกับเขาบ้าง ชี่ฮวนไม่รู้ว่าป๊ะป๊าทำอะไรให้หม่าม๊างอนมาก่อน แต่ชี่ฮวนขอให้หม่าม๊ายกโทษให้ป๊ะป๊าได้มั้ยฮะ?”

            “หนูไม่โกรธหรอครับ?”

            “ชี่ฮวนยังเด็กฮะ เพิ่งหกขวบวันนี้เอง ชี่ฮวนไม่อยากเก็บอะไรมาคิดเยอะๆหรอกฮะ เดี๋ยวไม่เหลือพื้นที่ให้คิดตอนโต ^+++^

            ลู่หานยิ้มกว้าง ในเมื่อลูกขอขนาดนี้แล้วลู่หานเองก็เริ่มใจอ่อนเต็มที ยอมรับว่าหกปีที่ผ่านมาเขาคอยไปแอบร้องไห้เพราะคิดถึงร่างสูงมาตลอด แต่เพราะว่ามีลูกน้อยคอยทำให้สดใสเลยรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง ลู่หานไม่เคยลืมเซฮูนได้เลยสักครั้ง แต่ถ้าจะให้เป็นแบบเมื่อก่อนเขาองก็เจ็บปวด...

            ลู่หานยิ้มบางๆเมื่อเห็นลูกรักยิ้มขึ้น เพื่อลูก...ร่างบางก็อยากจะให้โอกาสร่างสูงสักครั้ง ท่ามกลางฝนฟ้าคะนองลู่หานมองออกไปหน้าต่างก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นร่างสูงของเซฮุนยังคงคุกเข่าอยู่ตรงหน้าบ้านของตน ขาเรียวรีบวิ่งไปหยิบร่มที่หน้าประตูก่อนจะรีบวิ่งออกไปพลันเสียงฟ้าร้องก็ดังขึ้นเหมือนเกิดขึ้นใกล้ๆ

            เปรี้ยง!

          “คุณเซฮุน!!!

----------------------------------------------------

            ร่างเล็กของลู่หานรีบวิ่งมายังร่างสูงที่นอนหมดสติอยู่หลังจากเสียงฟ้าร้องทันที ลู่หานรีบเขย่าตัวร่างสูงแต่ก็ไม่เป็นผล เซฮุนไม่แม้แต่จะรู้สึกตัวแม้แต่นิดจนลู่หานต้องทิ้งร่มในมือลงแล้วพยุงร่างสูงเข้ามาบ้านทันที

            “ลู่หาน”

            เสียงของซีวอนดังขึ้นเมื่อลู่หานเข้ามาในบ้านแล้ว เขาเหลือบมองเซฮุนเพียงเวบเดียวก่อนจะมองมาที่ลู่หานวึ่งแสดงสีหน้าออกว่าเป็นห่วงเซฮุนอย่างชัดเจนก่อนจะเดินเข้าไปพยุงร่างของเซฮุนแทน

            “พี่ช่วย ขึ้นไปเปิดห้องไว้เถอะ”

            ลู่หานพยักหน้าแล้วทำตามอย่างว่าง่าย ซีวอนจึงรีบพยุงตัวร่างสูงของเซฮุนขึ้นไปบนห้องนอนของลู่หานทันที วางร่างของเซฮุนที่ตัวเปียกลงบนเตียงก่อนจะยืนเต็มตัวแล้วหันไปมองลู่หานที่รีบเดินมาดูอาการของเซฮุนทันที เสื้อเปียกขนาดนี้ต้องไม่สบายแน่ๆ ถ้าจะให้ใส่เสื้อของเขาเองก็คงจะตัวเล็กไป นัยน์ตาหวานเหลือบไปมองซีวอนก่อนจะนึกขึ้นได้

            “พี่ซีวอนฮะ ลู่ขอยืมชุดพี่ซีวอนให้คุณเซฮุนเปลี่ยนหน่อยได้มั้ยครับ”

            “อ่อ...ได้สิ”

            ซีวอนยิ้มบางๆก่อนจะเดินกลับไปที่ห้องตัวเองแล้วหยิบชุดมาให้เซฮุนเปลี่ยน ตาคมมองไปที่กระจกในตู้เสื้อผ้าก็จะยิ้มขึ้นบางๆ ที่ตรงนี้มีคนโง่คนหนึ่งยืนอยู่ล่ะ เพราะไม่ว่าร่างสูงจะทำอะไรก็ดูเหมือนลู่หานจะไม่เคยตัดใจจากเซฮุนได้เลยจริงๆ

            ส่ายหัวไปมาก่อนจะหยิบเสื้อยืดสีดำกับกางเกงขายาวใส่สบายมาให้ลู่หานแล้วก็ไม่ขอเป็นก้างให้คนรักกัน ขอให้เลือกถูกแล้วนะลู่หาน...

            ลู่หานบิดผ้าขนหนูผืนเล็กให้หมาดๆก่อนจะลงมือซับตัวให้ร่างสูงเผื่อเป็นการอาบน้ำหลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าให้แล้ว เพราะว่าร่างสูงตากฝนอยู่นานลู่หานจึงเตรียมยาไว้ตรงหัวเตียงเผื่อร่างสูงได้สติขึ้นมากลางดึกจะได้ให้ทานยา

            เมื่อเช็ดเสร็จก็เตรียมจะเอาผ้าไปตากแต่ก็ต้องชะงักปลายเท้าเมื่อเห็นอะไรบางอย่างตกอยู่ข้างๆกายสูง มือเล็กเอื้อมไปหยิบมันขึ้นมาก่อนจะต้องยืนนิ่ง สร้อยที่เขาเคยถอดคืนร่างสูงไปในคืนนั้น... ลู่หานกำสร้อยเส้นนั้นไว้แน่นก่อนจะนั่งลงสะอื้นข้างๆร่างสูงของเผลอหลับไปอีกคน

            “ลู่...หาน...”

            เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นพร้อมกับเปลือกตาหนาที่เปิดขึ้นช้าๆ เซฮุนปรับโฟกัสสายตาก่อนที่มือหนาจะยันตัวเองให้ลุกขึ้นนั่ง นี่เขาอยู่ที่ไหนกันนะ?

            ห้องนอน?

            เซฮุนขมวดคิ้วก่อนจะกระแอมไอเบาๆเพราะพิษหวัดที่ก่อตัวขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่ทราบ มือหนาปัดป่ายไปโดนกับความนุ่มของคนที่ฟุบอยู่ข้างๆจึงทำให้เซฮุนต้องหันไปมอง

            ลู่หานยังคงหลับอยู่ที่เดิมท่าเดิมและไม่รู้สึกตัวเหมือนเดิม เซฮุนก็เพียงยิ้มขึ้นบางๆเมื่อเห็นใบหน้าหวานที่กำลังหลับตาพริ้มอย่างมีความสุข นี่ลู่หานห่างจากเขาแล้วมีความสุข มีน้ำมีนวลขึ้นขนาดนี้เลยหรอ? มือหนาหวังจะยกขึ้นมาเพื่อสัมผัสกับใบหน้านวลอีกครั้งแต่ก็ต้องชะงักไว้ มือเขาไม่สมควรจะสัมผัสกับความบริสุทธิ์นี้... ลู่หานขยับตัวเล็กน้อยซึ่งนั่นก็ทำให้เซฮุนต้องรีบกลับไปนอนลงเหมือนเดิมและหลับตาลงทันที

            ลู่หานลืมตาขึ้นช้าๆก่อนจะมองมาที่ร่างสูง ยังไม่ได้สติอีกเหรอเนี่ย... ลู่หานมองใบหน้าคมอย่างโหยหาก่อนยกมือเรียวขึ้นมาสัมผัสที่ใบหน้าคมเบาๆ ปฏิเสธไม่ได้จริงๆว่าลู่หานเองก็คิดถึงเซฮุนมากเหมือนกัน กลีบปากบางเลื่อนไปประทับที่ขมับหนาก่อนจะเอ่ยขึ้น

            “ผมขอโทษ...”

            “ฉันต่างหากลู่หาน...”

            “คะ คุณฟื้นแล้ว!

            เซฮุนยันตัวลุกขึ้นนั่งก่อนจะยิ้มให้ลู่หานอย่างอบอุ่น ไม่ว่าจะผ่านมานานแค่ไหนลู่หานก็ยังคงเป็นลู่หานคนเดิม ลู่หานที่อ่อนโยนและไร้เดียงสาเหมือนลูกกวางตัวน้อยๆ

            “ฉันขอโทษ...”

            “คุณฟื้นแล้ว... ฮึก...”

            ลู่หานโผเข้ากอดทั้งๆที่เซฮุนยังพูไม่จบเลยด้วยซ้ำ เซฮุนได้แต่กอดร่างเล็กๆตัวก่อนจะเงียบเพื่อฟังคนตัวเล็กเอื้อนเอ่ย

            “ผมขอโทษ ผมขอโทษที่ขัดขวางคุณกับลูก ขอโทษที่ไม่ให้โอกาสคุณ ผมขอโทษ...”

            “ลู่หาน...”

            “ผมรักคุณ...”

            เซฮุนน้ำตานองหน้า ลู่หานเป็นคนดีจริงๆ เรื่องทั้งหมดทั้งๆที่เขาเป็นคนผิดแต่ลู่หานกลับให้อภัยเขาได้ง่ายๆทุกอย่าง เซฮุนเกลียดตัวเองจริงๆที่ครั้งหนึ่งเคยทิ้งเพชรล้ำค่าในมือเม็ดนี้ไปแล้วสุดท้ายก็ต้องมานั่งหาเป็นบ้าเป็นหลังอยู่อย่างนี้

            ความใจดีของลู่หานทำให้เซฮุนอดที่จะสวมกอดลู่หานเอาไว้แน่นๆไม่ได้ หลังจากที่ทั้งสองกอดกันอยู่นานเสียงของลู่หานก็เงียบลง เซฮุนดันตัวลู่หานออกมาก่อนจะเอ่ยประโยคที่เขาเฝ้ารอคอยเวลาที่จะได้บอกคนตรงหน้ามาเป็นเวลาหกปี

            “ฉันรักนาย...”

            “ฮึก...”

            “ฉันขอโทษสำหรับทุกๆอย่าง ลู่หาน...ได้โปรด... ได้โปรดเปิดใจให้ฉัน...”

            “คุณมันใจร้าย...”

            “...”

            “แต่ก็แปลกที่ผมไม่เคยเกลียดคุณได้สักที...”

            เซฮูนยิ้มขึ้นก่อนที่ลู่หานจะเป็นฝ่ายโผเข้ามอบจุมพิตแสนหวานเอง เป็นจูบที่ไม่มีการล่วงล้ำหากแต่มีแต่ความรู้สึกที่ทั้งคู่มีให้กันอย่างไม่รู้จบสิ้น ลู่หานหน้าแดงเห่อหลังจากที่ถอนใบหน้าหวานออกมาแล้ว

            “ลู่หาน”

            “ครับ...”

            “แต่งงานกับฉันนะ...”

            “...”

            “...”

            “อืม...”

            สุดท้ายแล้วลู่หานก็เลือกที่จะทำตามหัวใจตัวเองและลืมความเจ็บปวดที่เคยผ่านมาเพราะร่างสูงตรงหน้า คนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเจ้าของหัวใจเขาของตั้งแต่ต้น...

            เสี่ยวลู่หานรักโอเซฮุน โอเซฮุนรักเสี่ยวลู่หาน...

            แค่นี้ก็เพียงพอสำหรับเขาทั้งสองคนแล้วล่ะ :)­

­------------------------------------------------------------

 

            

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

2,695 ความคิดเห็น

  1. #2685 bitongy (@inikiy) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 00:40
    จะร้องไห้อ่ะ อ่านเรื่องนี้มาตั้งแต่เรียนม.ปลายจนตอนนี้ ปี3 แล้ว ไรท์ยังคงทำให้เราน้ำตาไหลได้เหมือนเดิม จะคิยสนับสนุนผลงานนะคะ
    #2685
    1
    • #2685-1 Yimmie 크리스 (@yimmiejy_yd_4012) (จากตอนที่ 51)
      12 พฤษภาคม 2561 / 02:58
      ขอบคุณมากๆนะคะ เรื่องนี้ยิ้มเองก็แต่งตั้งแต่ตอนมอต้นยันตอนนี้จะขึ้นปีสองแล้ว แง้งง ผูกพันเหมือนกันค่ะ ไม่นึกว่าจะมีใครยังรออยู่เลยหายไปนาน แต่กลับมาอัพเพราะรู้สึกว่าคู่ฮุนฮานยังจบไม่สวยเท่าไรเลยอยากให้อ่านตอนจบที่แท้จริงของมันมากกว่า

      ปล. ตอนนี้ยิ้มกำลังแต่งอีกเรื่องนะคะแต่เป็นคู่ฮุนแบคน้า ไม่เลิกชิบคริสเลย์ ฮุนฮาน ชานแบคหรอกค่ะแต่ตอนนี้กำลังอินเรือชู้555555 ไปติดตามได้นะคะ SENPAI SEHUN นะะ /ขายของแบบไม่เนียน
      #2685-1
  2. #2684 likehunhan (@preawhunhan) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 15:05
    ฮืออออในที่สุดเราก่อำด้อ่านตอนนี้ เรารอไรท์มาตลอดจริงๆนะแบบรอตั้งแต่เรื่องออกใหม่ๆอ่ะ เรารู้ขอบคุณจริงๆที่ไรท์มาลงตอนนี้ให้ ขอบคุณค่าาาา
    #2684
    1
    • #2684-1 Yimmie 크리스 (@yimmiejy_yd_4012) (จากตอนที่ 51)
      12 พฤษภาคม 2561 / 02:58
      ขอบคุณที่ติดตามเราตั้งแต่วัยกระเต๊าะเลยนะคะ ตอนนี้โตเปงสาวแย้ววว 555555555555
      #2684-1
  3. #2626 yingill (@yingill1) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 มกราคม 2558 / 23:15
    จริงดิ ying.kunlathida@gmail.com
    #2626
    0
  4. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(