คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

One more chance , นางมารร้ายขอเป็นนางเอก [HanChul , KiHae]

ตอนที่ 26 : Part. 24 ... 100%


     อัพเดท 18 ส.ค. 57
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนฟิคเกาหลี
Tags: hanchul, gengchul, kihae, sj, suju
ผู้แต่ง : F.GC ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ F.GC
My.iD: https://my.dek-d.com/fang070535
< Review/Vote > Rating : 100% [ 3 mem(s) ]
This month views : 83 Overall : 11,554
237 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 411 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
One more chance , นางมารร้ายขอเป็นนางเอก [HanChul , KiHae] ตอนที่ 26 : Part. 24 ... 100% , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 554 , โพส : 4 , Rating : 33% / 3 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


B ♔ W

O N E    M O R E    C H A N C E

น า ง ม า ร ร้ า ย ข อ เ ป็ น น า ง เ อ ก

F.GC

 

หลังจากที่คู่ฮันชอล คิเฮ ออกมาหวานให้ได้ฟินกันไปหลายตอนแล้ว ตอนนี้ก็ยกให้กับพี่ตัวโตกับน้องตัวเล็กหน่อยแล้วกันนะคะ

ขอคอมเม้นต์เป็นกำลังใจให้ไรเตอร์ด้วยนะคะ ^^



 P A R T.  T W E M T Y - F O U R 

 

“พี่... ตัวโต...”

เสียงที่ไม่ได้ดังไปกว่าเสียงกระซิบดังขึ้นภายในห้องที่เงียบกริบมันทำให้คนที่อยู่ในห้องนั้นได้ยินอย่างชัดเจน คยูฮยอนหันมองรอบๆ อย่างงๆ ว่าเสียงที่ได้ยินนั้นคือเสียงของอะไรแล้วใครเรียก ก่อนจะเบนสายตาไปยังร่างของคนตัวเล็กที่นอนอยู่บนเตียง ดวงตากลมโตที่เคยปิดสนิทตอนนี้ค่อยๆ กระพริบก่อนจะลืมขึ้น แม้จะไม่ได้ลืมขึ้นเสียเต็มตา แต่เปลือกตานั้นก็เผยอลืมอยู่ไม่ผิดแน่ นิ้วมือก็ค่อยๆ ขยับทีละนิด

“ต ตัว... ตัวเล็ก ตัวเล็กของพี่ฟื้นแล้ว” คยูฮยอนร้องเสียลั่นห้องด้วยความดีใจ รีบกดกริ่งเรียกพยาบาลเข้ามาในห้องทันที

“ม มีอะไรหรอคะ” เสียงพยาบาลดังขึ้นในเวลาต่อมา

“คุณพยาบาลฮะ ซองมินฟื้นแล้วครับ ซองมินฟื้นแล้ว” พูดด้วยความยินดีน้ำตาไหลอาบน้ำไม่ใช่เพราะเสียใจ แต่เพราะว่าดีใจ

พยาบาลที่ได้ยินก็ถึงกับตกใจรีบเข้ามาดูทันที เมื่อเห็นว่าซองมินฟื้นแล้วจริงๆ ก็รีบออกไปบอกหมอที่ดูแลทันที ชายหนุ่มที่อยู่ในห้องก็รีบขยับมาอยู่ข้างเตียง “ซองมิน... จำพี่ได้ไหม ตื่นเสียทีนะตัวเล็ก หลับไปนานจังเลยรู้ตัวไหม... พี่คิดถึงเราใจจะขาดแล้วนะตัวเล็ก” มือนุ่มของคนตัวเล็กยังคงเอามาแนบแก้ม

ซองมินค่อยๆ หันหน้ามามองคนที่พูดกับตัวเองช้าๆ อยู่ๆ น้ำตาก็ไหลออกมาทันทีอย่างไม่รู้สาเหตุ พยายามที่จะเปล่งเสียงพูด แต่ก็ไม่มีเสียงอะไรหลุดออกมาเลยสักนิด

“ยังนะตัวเล็ก ยังไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้นนะ เดี๋ยวรอให้คุณหมอมาดูอาการก่อนนะ ตัวเล็กคงเหนื่อยเพราะหลับไปตั้งนานร่างกายขาดสารอาหาร นอนเฉยๆ นะตัวเล็กนะ” ยกมือเช็ดน้ำตาที่หางตาให้ “ไม่ต้องร้องไห้นะครับตัวเล็ก ไม่ต้องร้องไห้นะ”

“... พ พี่...” มือที่ถูกนำไปแนบแก้มค่อยๆ ขยับปัดไปมาเหมือนตั้งใจจะเช็ดน้ำตาให้คยูฮยอน

“ครับๆ พี่ก็ไม่ร้องเหมือนกันครับ พี่แค่ดีใจที่ตัวเล็กตื่น” คยูฮยอนรีบยกมือเช็ดน้ำตาของตัวเองทันที

ไม่นานหมอที่ดูแลซองมินก็เดินเข้ามา “เป็นเรื่องที่น่าอัศจรรย์แล้วก็น่ายินดีมากเลยนะครับ ถ้ายังไงหมอขอพาตัวคุณซองมินไปตรวจร่างกายหน่อยนะครับ”

“ค ครับคุณหมอ ผมฝากซองมินด้วยนะครับ” คยูฮยอนพูดกับหมอก่อนจะหันมาหาซองมินที่ถูกย้ายไปไว้อีกเตียงเพื่อเตรียมพาไปยังห้องตรวจ “พี่จะรอตัวเล็กอยู่หน้าห้องตรวจนะครับ พี่รักตัวเล็กนะ รักมากๆ เลยนะครับตัวเล็กของพี่” แล้วก็จุมพิตเบาๆ บนหน้าผาก ก่อนจะเดินตามเตียงที่ถูกเข็นออกไป

คยูฮยอนรีบกดโทรศัพท์หาเพื่อนรักของตัวเองทันที “ซิน ซินหรอ.. ซิน” เสียงนั้นดูรีบร้อนและร้อนรนมาก

[เดี่ยวคยู ใจเย็นๆ มีอะไร เกิดอะไรขึ้นอย่างนั้นหรอ] ปลายสายส่งเสียงมาอย่างสงสัย

“ซองมิน..ซ ซองมินฟื้นแล้วซิน ซองมินตื่นแล้ว ต ตื่นขึ้นมาแล้วนะ”

[... จ จริงหรอ ซองมินตื่นแล้วหรอ ฉ ฉัน ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้แหละ]

คยูฮยอนเก็บโทรศัพท์มือถือใส่กระเป๋าตัวเองพลางจ้องมองไปที่ประตูห้องตรวจอยู่อย่างนั้น ครั้งหนึ่งเขาก็เคยมานั่งอยู่แบบนี้ แต่มันไม่เหมือนกัน ครั้งก่อนเขานั่งรอด้วยน้ำตาแห่งความเสียใจ แต่ครั้งนี้เขานั่งรอด้วยน้ำตาแห่งความดีใจ

.

.

.

เตียงผู้ป่วยถูกเข็นอย่างรีบเร่งโดยบุรุษพยาบาลล้อมรอบด้วยนางพยาบาลที่วิ่งตามโดยที่ถือสายน้ำเกลือเอาไว้ด้วย เสียงร้องไห้ดังออกมาอย่างอดกลั้นเอาไว้ไม่อยู่สลับกับเสียงเรียกชื่อของคนที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงนั้น

“ต ตัวเล็ก... ตัวเล็กของพี่ อึก... พี่ พี่ขอโทษครับ พี่ขอโทษ” คยูฮยอนเอาแต่พูดพร่ำขอโทษอยู่อย่างนั้น ดวงหน้าหล่อเหลาเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตาที่ไม่อาจอดกลั้นเอาไว้ได้ เขานั่งอยู่ตรงนั้นหน้าห้องฉุกเฉินไม่ขยับไปไหน ไม่สนใจว่าร่างกายของตัวเองนั้นจะเปียกชุ่มแค่ไหนก็ตาม

เสียงฝีเท้าที่วิ่งเข้ามาด้วยความเรียบร้อยเรียกสายตาของคยูฮยอนให้ละออกจากประตูห้องไปได้ “ค คยู ซองมินหล่ะ ซองมินอยู่ไหน เกิดอะไรขึ้นกับซองมิน”

“ต ตอนนี้ซองมินอยู่ในห้องฉุกเฉิน เข้าไปได้สักพักแล้ว” ตอบทั้งๆ ที่ไม่กล้าเงยหน้ามองตาพูดผู้ด้วยเลยสักนิด

“น นี่มัน นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น!” เสียงหวานนั้นตวาดขึ้นเสียดัง “ท ทำไม ทำไมนายปล่อยให้ซองมินต้องเป็นแบบนี้”

“ซ ซิน... ฉันขอโทษ เป็นความผิดของฉันเอง ฉันขอโทษนะ” คยูฮยอนนั่งคุกเข่าลงตรงหน้าฮีชอลทันที น้ำตายังคงไหลไม่หยุด “จะทำอะไรฉันยังไงก็ได้ ฉันผิดเอง”

สิ้นคำพูดของคยูฮยอน ฮีชอลก็รีบเข้าไประดมมือใส่อย่างไม่ยั้งใบหน้านั้นก็ยังคงเต็มไปด้วยน้ำตาเหมือนกัน “ไหนนายสัญญากับฉันแล้วไงว่าจะดูแลซองมินให้ดีที่สุด น นายมัน ถ้าซองมินเป็นอะไรขึ้นมาฉันจะไม่ให้อภัยนายเด็ดขาด!

ทั้งคยูฮยอนและฮีชอลต่างก็นั่งรออยู่หน้าห้องฉุกเฉินอย่างใจจอใจจ่อ เวลาผ่านไปหลายชั่วโมงกว่าที่หมอจะเดินออกมาจากห้อง

“ห หมอฮะ น้องชายผมเป็นยังไงบ้างฮะ” ฮีชอลรีบเข้าไปถามทันที

หมอผู้ดูแลถอนหายใจเบาๆ “คนไข้อาการน่าเป็นห่วงนะครับตอนนี้ หมอยังบอกอะไรไม่ได้ทั้งนั้น เอาเป็นว่าขอให้หมออยู่ดูอาการของคนไข้อีกสักพักก่อนนะครับ แต่คิดว่าไม่น่ามีปัญหาอะไร เพราะตัวคนไข้เองก็ถูกส่งมาโรงพยาบาลทันที แต่ที่น่าห่วงก็คงจะเป็น... กำลังใจของคนไข้นะครับ หัวใจของคนไข้เต้นอ่อนมาก ยังไงหมอขอตัวก่อนนะครับ”

“หมอฮะ... ช่วยน้องชายผมให้ได้นะฮะ”

“ครับ หมอจะพยายามอย่างสุดความสามารถครับ”

“ซ ซองมิน ซองมิน อย่าเป็นอะไรนะ ได้โปรด อย่าเป็นอะไรเลยนะ”

 

 

 

 

ใช้เวลากว่าครึ่งชั่วโมงต่อมาฮีชอลกับฮันกยองก็มาถึง ร่างบางรีบวิ่งเข้ามาหาคยูฮยอนทันทีที่มาถึง

“คยู ซองมินฟื้นแล้วจริงๆ หรอ” รีบถามทันทีด้วยความตื่นเต้น

“จ จริงสิ ซองมินฟื้นแล้ว จ จำฉันได้ด้วย ตอนนี้หมอกำลังตรวจร่างกายของซองมินอยู่” ใบหน้าของคยูฮยอนเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

“ด ดีใจจังเลย ในที่สุดซองมินก็ฟื้นสักที” ฮีชอลน้ำตาไหลออกมาด้วยความดีใจ ฮันกยองที่เห็นก็เดินอมยิ้มเข้ามากอดคนรักเอาไว้ในอ้อมแขน

“ดีใจด้วยนะ ในที่สุดซองมินก็ฟื้นสักที” ฮันกยองพูดกับคนรักและเพื่อนรักของตัวเอง เขารู้ดีว่าคนที่เขารักทั้งสองคนนี้เฝ้ารอคอยเวลานี้มานานแค่ไหน และเจ็บปวดทรมานแค่ไหน

ตั้งแต่ที่เขาได้รู้จักกับคยูฮยอนมาน้อยครั้งที่ฮันกยองจะเห็นคยูฮยอนยิ้มออกมาจากหัวใจ เขาดีใจจริงๆ ที่ได้เห็นมัน ฮันกยองยกมือขึ้นลูบผมนุ่นของฮีชอลเมื่อคนตัวเล็กกอดเอวของเขาเอาไว้

ไม่นานหมอก็เดินออกมาจากห้อง ฮีชอลรีบเข้าไปถามทันที “หมอฮะ ซองมินเป็นยังไงบ้างฮะ”

หมอส่งยิ้มให้ทุกคน “ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับคุณซองมินปลอดภัยดีทุกอย่าง จะมีก็แค่ร่างกายอ่อนเพลียเพราะว่านอนอยู่นานไม่ได้ออกกำลังกายเลย ช่วงนี้หมอจะให้คุณซองมินทานอาหารอ่อนๆ ไปสักระยะ แล้วก็ทำกายภาพบำบัดง่ายๆ เพื่อเรียกเรี่ยวแรงของคุณซองมิน อาการอย่างอื่นก็ไม่มีอะไรครับ หายห่วงได้เลย”

“ขอบคุณนะฮะหมอ ขอบคุณจริงๆ” ทั้งฮีชอลและคยูฮยอนต่างก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

สักพักซองมินก็ถูกพากลับไปที่ห้องพักตามเดิม โดยที่พวกเขาทั้งสามคนก็รีบเดินตามไปทันที ซองมินนอนมองพวกเขาอยู่บนเตียง ร่างเล็กส่งยิ้มให้ คยูฮยอนก็รีบเข้าไปอยู่ใกล้ๆ ทันที

“ตัวเล็กเจ็บตรงไหนไหมครับ อยากได้อะไรไหม หิวรึเปล่า น้ำหน่อยไหมครับ” ถามออกมาเป็นชุดไม่หยุด

ซองมินส่ายหน้าเล็กน้อย “ไม่เป็นอะไรฮะ ตัวเล็กยังไม่หิว”

คยูฮยอนยิ้มกว้าง “พี่รักตัวเล็กมากๆ เลยนะครับ พี่ขอโทษนะสำหรับเรื่องวันนั้น จริงๆ แล้ว...” ตั้งใจที่จะอธิบายทุกอย่างให้ฟัง แต่อีกคนก็เอ่ยขัดขึ้นเสียก่อน

“ตัวเล็กรู้ฮะ ตัวเล็กได้ยินเสียงของพี่นะ ตัวเล็ก... ก็ยังรักพี่เหมือนเดิมนะฮะ” พูดไปก็หน้าแดงไป ทำเอาคนที่ได้ฟังนั้นยิ้มกว้างกว่าเก่าหลายเท่านั้น ก่อนจะโน้มหน้าไปจุมพิตที่หน้าผากมนนั้น แล้วก็คงจะมีต่อหากไม่มีเสียใครขัดขึ้นเสียก่อน

“อ่ะแฮ่ม... โรงพยาบาลสำรวมด้วยคยู” คนสวยค้อนขวับใส่เพื่อนรักของตัวเองก่อนจะเดินมาอยู่ข้างๆ คยูฮยอน “ตื่นก็ดีแล้วเจ้ากระต่าย พี่คิดถึงมากๆ เลยนะรู้ไหม”

“ผมก็ดีใจที่ตื่นขึ้นมาฮะ แล้วก็คิดถึงพี่มากๆ เหมือนกัน”

“เจ้าเด็กน้อยทำเป็นพูด ตัวเองนอนหลับไปเป็นปีๆ แท้ ยังมีหน้ามาบอกว่าคิดถึงกันอีก มันน่าตีจริงๆ เลย” พูดแล้วก็ลงมือตีน้องทันทีแม้จะแค่เบาๆ เป็นเชิงหยอกก็ตาม

“ไม่เอาน่านางมาร เดี๋ยวน้องเขาก็เจ็บกันพอดี” ฮันกยองคว้ามือของคนรักเอาไว้ ซองมินมองหน้ามองคนแปลกหน้าสำหรับเขา ฮันกยองที่เห็นว่าซองมินกำลังมองอยู่ก็ส่งยิ้มให้

“ใครหรอฮะ” แม้จะรู้ว่าเป็นการเสียมารยาทแต่ก็อดที่จะเอ่ยถามไม่ได้

ฮีชอลหันไปมองหน้าคนรักก่อนจะหันมาตอบน้องของตัวเอง “นายตัวร้ายนิสัยแย่ๆ น่ะ ซองมินอย่าสนใจเลย”

ฮันกยองกรอกตาไปมา ยกมือโยกหัวฮีชอลอย่างที่ชอบทำแล้วพูดแนะนำตัวเองแทน “พี่ชื่อฮันกยอง เป็น... พี่ชายของซินนะ”

“บ๊ะ ถ้าฉันมีพี่ชายอย่างนายนะขอไม่มีดีกว่านายมันตัวอันตราย” หันไปค้อนขวับใส่

“นายมันก็ตัวอันตรายเหมือนกันนั่นแหละนางมาร” เถียงกลับ

“นายตัวร้าย”

“นางมารร้าย”

“นายตัวร้าย นายตัวอันตราย”

ทั้งสองยังคงสลับกันเถียงไปมา คยูฮยอนยืนมองคนทั้งสองอย่างปลงๆ ก่อนจะหันมาบอกซองมิน “นั่นฮันกยอง เพื่อนสนิทของพี่เอง แล้วก็เป็นแฟนของซินเขาด้วย”

ซองมินทำหน้าตกใจ “ล แล้วพี่ซีวอนหล่ะฮะ”

“เลิกไปตั้งแต่วันที่นายเข้าโรงพยาบาลนั่นแหละ” เป็นฮีชอลเองที่หันมาตอบ “เรื่องของคนอื่นช่างเถอะ ยังไงนายก็รู้จักฮันแล้ว ก็อย่างที่คยูบอกนั่นแหละ ฮันเป็นแฟนของพี่เอง”

“อ่า... ยินดีที่ได้รู้จักนะฮะพี่ฮันกยอง” ซองมินพูดกับฮันกยอง

“ครับ เช่นกันนะ”

ไม่นานพยาบาลก็เดินเข้ามาเพื่อทำการเช็ดตัวให้ซองมิน แล้วก็นำอาหารมาให้ ฮีชอลกับฮันกยองก็นั่งอยู่ในห้อง โดยที่คยูฮยอนเป็นคนป้อนข้าวป้อนน้ำให้ซองมิน ก่อนที่ทั้งสองคนจะกลับก่อน

“กระต่ายเดี๋ยวพี่กลับก่อนนะ เดี๋ยวจะเข้าบริษัทก่อนแล้วจะได้บอกพ่อด้วย เย็นๆ จะมาหาใหม่นะ” ฮีชอลเดินไปบอกน้องชายตัวเอง

“ฮะพี่ซิน”

“พักผ่อนเยอะๆ นะ” ยิ้มให้ซองมินก่อนจะหันไปหาคยูฮยอน “ฝากดูซองมินด้วยนะ”

คยูฮยอนยักคิ้วให้ “ไม่ต้องห่วง”

“เดี๋ยวพี่จะรีบมานะ”

“ไว้เจอกันครับ”

แล้วทั้งสองคนก็ออกจากห้องพักไป คยูฮยอนจึงหันมาดูแลซองมินต่อ

 

 

 

 

กลายเป็นว่าจากกำหนดการเดิมที่จะเดินทางกลับไปยังเกาหลีในอีกไม่กี่วันข้างหน้าของทั้งสามคนก็ต้องเป็นอันเลื่อนออกไป เพราะพวกเขาอยากที่จะอยู่ดูแลซองมินจนกว่าจะได้ออกจากโรงพยาบาลแม้เจ้าตัวจะบอกแล้วบอกอีกว่าไม่เป็นอะไร รีบกลับไปเรียนได้แล้วก็ตามที

“พี่ฮะ ผมว่าพวกพี่ไม่ต้องเลื่อนวันกลับหรอกฮะ” ซองมินที่ตอนนี้เริ่มขยับร่างกายได้มากขึ้นกว่าเดิมแล้วพูดพลางขยับตัวนั่งพิงหมอนที่คยูฮยอนจัดเตรียมไว้ให้พรอมกับช่วยประคอง

“ไม่ได้หรอกซองมิน” ฮีชอลพูดพลางเปิดดูตารางการบินไปด้วย

“ที่นี่คุณพ่อก็อยู่ พยาบาลก็เยอะแยะดูแลผมได้อยู่แล้วล่ะฮะ พวกพี่ๆ น่ะกลับไปกันเถอะ หยุดเรียนมาแบบนี้มันไม่ดีนะฮะ แล้วอีกตั้งเกือบเดือนกว่าผมจะได้ออกจากโรงพยาบาล” ซองมินยังคงพูดต่อไป

“ไม่เป็นอะไรหรอกครับตัวเล็ก พวกพี่อยู่ที่นี่แหละดีแล้ว” คยูฮยอนนั่งลงข้างเตียงยกมือลูบผมคนรักเล่น

“ดียังไงฮะ พี่ตัวโต พี่ซิน ดื้ออีกแล้วนะฮะ ตอนนี้ผมก็หายแล้วไงฮะ ดูสิทำอะไรเองได้ตั้งหลายอย่างแล้ว ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้ว เหลือก็แค่ออกกำลังกายบ่อยๆ ก็เท่านั้นเอง”

“หย๊า ไอ้น้องคนนี้มาหาว่าฉันดื้อหรอ ดี ฉันกลับก็ได้” ฮีชอลสะบัดหน้าใส่น้องตัวเองอย่างงอนๆ

ซองมินที่เห็นแบบนั้นก็รีบเอ่ยง้อทันที “พี่ซินฮะ... ผมแค่ไม่อยากให้พี่เสียการเรียนไปมากกว่านี้นะฮะ ผมอยู่ได้จริงๆ พี่ซินกับพี่ตัวโตกลับไปเถอะฮะ” แต่เมื่อเห็นว่าทั้งสองคนคงจะไม่มีทีท่าจะว่ายอมก็หันไปพึ่งอีกคนที่ตอนนี้ก็สนิทกันแล้ว “พี่ฮันฮะ พี่ฮันก็เห็นด้วยกับผมใช่ไหมอ่ะ บอกพวกพี่ๆ ทีสิฮะ”

ฮันกยองที่พยายามนั่งเงียบๆ เฉยๆ ไม่สนใจก็ถึงกับสะดุ้ง เงยหน้ามองน้องชายคนรักก็ถึงกับหนักใจ ดวงตากลมแบ๊วนั้นมองมาอย่างออดอ้อน ให้ความรู้สึกเหมือนนางมารเวลาอ้อนเสียจริงๆ พอหันมาเห็นหน้าคนรักก็ถึงกับต้องถอนหายใจ

“ที่ซองมินพูดก็ถูกนะนางมาร ดูสิตอนนี้ก็สบายดีทุกอย่างแล้ว คงไม่อยากทำให้น้องลำบากใจหรอกใช่ไหม” สุดท้ายก็ยอมช่วยน้องพูดอีกแรง

เขารู้ทำไมจะไม่รู้เหตุผลที่สองคนนี้ไม่อยากกลับ ไม่ใช่เพราะว่ากลัวซองมินจะเป็นอะไร หรือเพราะอยากจะอยู่รอจนซองมินออกจากโรงพยาบาล แต่เหตุผลที่แท้จริงก็คือ กลัวว่าถ้ากลับไปแล้วซองมินอาจจะหลับไปอีกก็ได้

ฮีชอลหันไปมองหน้าซองมินที่มองมาอย่างเข้าใจในความรู้สึกของคนเป็นพี่ดี “ผมสัญญา ถ้าผมออกจากโรงพยาบาลและหายดีทุกอย่าง ผมจะรีบบินไปหาพี่ที่เกาหลีเลยฮะ รับรองไม่เกินสามเดือนแน่ๆ ฮะ”

“นายสัญญาแล้วนะ แล้วก็ต้องโทรหาพี่บ่อยๆ ด้วยเข้าใจไหม ถ้าอีกสามเดือนนายไปไม่ถึงเกาหลีพี่จะมาบุกที่นี่เลยคอยดูสิ” สุดท้ายก็ยอมใจอ่อนให้น้องจนได้

“ฮะ ผมสัญญาเลย พี่ตัวโตก็ด้วยนะฮะ กลับไปตั้งใจเรียนนะ เดี๋ยวตัวเล็กกลับไปพี่จะได้มาติวให้ตัวเล็กได้ยังไงล่ะฮะ” ซองมินหันไปบอกคนรักที่อยู่ข้างๆ

“แต่พี่อยากดูแลตัวเล็กนินา”

ใช่ สำหรับคยูฮยอนที่รู้สึกผิดมาตลอด ก็คงอยากจะทดแทนความผิดในครั้งนี้ให้ถึงที่สุด รักมากก็ห่วงมากเป็นธรรมดา

ซองมินเหลือบมองฮีชอลและฮันกยองเล็กน้อยเหมือนต้องการสื่อความนัยบางอย่าง นางมารร้ายเห็นแต่ก็แกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ทำเอาฮันกยองถึงกับต้องถอนหายใจแล้วลากคนสวยออกมาด้วยกันพร้อมกับเสียงหวานโวยวายลั่น เมื่อทั้งสองคนออกไปแล้วซองมินก็ขยับหันมานั่งมองหน้าคนรักดีๆ มือเล็กยกขึ้นจับแก้มทั้งสองข้างเอาไว้

“พี่ตัวโตฮะ ตัวเล็กรู้ว่าเพราะอะไร ตัวเล็กเข้าใจพี่แล้วยังไงหล่ะฮะ พี่ไม่ต้องรู้สึกผิดอีกแล้วนะ”

มือหนายกขึ้นกุมมือเล็กเอาไว้ “ยังไงพี่ก็ผิด ผิดกับตัวเอง ผิดกับตัวเล็กแล้วก็ผิดกับซิน เพราะพี่สัญญาเอาไว้แล้วว่าจะดูแลตัวเล็กให้ดีที่สุด แต่.. พี่ก็กลับทำให้...”

“เรื่องนี้พี่ไม่ผิดนะฮะ ตัวเล็กผิดเองที่เข้าใจอะไรไปผิดๆ จนทำให้เกิดเรื่องราวมากมาย พี่ไม่ต้องคิดมากนะฮะ ตัวเล็กรักพี่ แล้วก็จะรักพี่ตัวโตไปตลอดเลยนะฮะ” ใบหน้าน่ารักส่งยิ้มหวานมาให้

“ขอบคุณนะตัวเล็ก พี่ก็รักตัวเล็กเหมือนกัน” คยูฮยอนส่งยิ้มตอบกลับ ดวงหน้าคมคายหล่อเหลาค่อยๆ เลื่อนหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้าน่ารักนั่น ต่อมาริมฝีปากของทั้งคู่ก็สัมผัสกันอย่างอ่อนโยน อ่อนหวานและลึกซึ้ง รสจูบที่นุ่มนวลทดแทนช่วงเวลาทั้งหมดที่ผ่านมา ความแห้งแล้งในหัวใจก็กลับมาชุ่มชื่นอีกครั้ง เหมือนชีวิตนี้ที่ขาดน้ำมาตลอดก็กำลังได้รับน้ำมาหล่อเลี้ยงให้อยู่ต่อไปได้

ผลัวะ!

เสียงเปิดประตูอย่างแรงดังขึ้นก่อนจะตามมาด้วยเจ้าของฝ่ามือที่ผลักประตูเสียงดังจนคนที่กำลังหวานถึงกับสะดุ้ง ฮีชอลเดินหน้าง้ำหน้างอเข้ามาตวัดตามองคยูฮยอนอย่างคาดโทษ ทำเอาคนที่ได้รับสายตานั้นถึงกับหัวเราะเบาๆ อย่างทำอะไรไม่ถูก

“โรงพยาบาล ไม่ใช่ห้องส่วนตัว” ตามมาด้วยเสียงพูดจากระทบกระทั่ง

ฮันกยองที่เดินตามเข้ามาก็ถึงกับสายหน้าให้กับความเป็นเด็กๆ ของคนรัก ร่างสูงหันมองคนที่อยู่ในห้องอีกสองคนก่อนจะยกยิ้มให้ ซึ่งคยูฮยอนเองก็ยิ้มกลับอย่างเข้าใจความหมายกันดี จะยกเว้นก็แต่ซองมินที่ไม่เข้าใจและคนที่นั่งหน้างออยู่เท่านั้น ฮันกยองเดินไปหยุดอยู่หน้าคนรักที่ยังคงพร่ำบ่นคยูฮยอนไม่จบสิ้น ก่อนจะก้มลงประกบริมฝีปากลงไปเพื่อปิดเสียงจากปากนุ่มๆ นั้นทันที

ดวงตากลมโตนั้นเบิกกว้างขึ้นมากกว่าเก่า เมื่ออีกคนถอนริมฝีปากออกไปก็เตรียมจะด่ากลับถ้าไม่ติดว่ามีเสียงขู่ออกมาก่อน “เลิกบ่น เลิกด่าสักทีน่านางมาร ถ้าไม่หยุดจะมากกว่าจูบแล้วนะ ที่โรงพยาบาลเนี่ยเลย ในห้องนี้เนี่ยแหละ”

“อ อ ไอ้บ้า ไอ้ลามก” ดวงหน้าสวยนั้นขึ้นสีแดงระเรื่อขึ้นทันที เรียกเสียงหัวเราะจากคยูฮยอนแล้วก็ซองมินได้อย่างไม่ยากเย็นนัก

 

 

 

 

แม้จะเป็นเรื่องน่าเสียดายที่ซองมินไม่สามารถมาส่งพวกเขาทั้งสามคนที่สนามบินได้เพราะหมอยังไม่อนุญาตให้ออกจากโรงพยาบาล แต่ทั้งสามคนก็เลือกที่จะไปหาซองมินที่โรงพยาบาลก่อนที่จะไปสนามบิน ฮีชอลเดินเข้าไปกอดน้องชายของตัวเองที่นั่งอยู่บนเตียงในห้องพัก ฮันกยองยกมือขึ้นลูบผมของซองมินเบาๆ

“แล้วเจอกันนะซองมิน รีบๆ ตามพี่กลับไปนะ” ฮีชอลพูดกับน้องชายของตัวเอง ก่อนจะกอดรัดอีกที

“ฮะพี่ซิน แล้วผมจะรีบตามกลับไปฮะ” ซองมินกอดตอบพี่ชาย

“รักษาตัวดีๆ นะเจ้าตัวเล็ก” ฮันกยองพูดขึ้นบ้าง แม้จะพึ่งรู้จักกันได้ไม่นานแต่ก็น่าแปลกที่ฮันกยองและซองมินสามารถเข้ากันได้ดีจนเหมือนกลายเป็นพี่น้องกันจริงๆ

“ฮะพี่ฮัน ฝากดูพี่ซินด้วยนะฮะ” ซองมินตอบฮันกยองโดยที่อีกฝ่ายก็ยกยิ้มให้เป็นเชิงรับคำโดยไม่สนใจอาการค้อนขวับๆ ของอีกคนที่โดนพาดพิงเลยสักนิด

พี่ดูแลตัวเองได้นะซองมิน ไม่จำเป็นจะต้องไปฝากให้หมอนั่นดูแลพี่เลย ฮีชอลพูดกับซองมินพร้อมกับส่งค้อนให้คนรัก

แต่ถึงยังไงมีคนดูแลก็ดีกว่าไม่มีไม่ใช่หรอฮะพี่ซิน ซองมินยิ้มกว้าง

ฮีชอลและฮันกยองล่ำลาซองมินอยู่อีกสักพักก่อนที่ฮีชอลจะโดนคนรักของตัวเองลากออกจากห้องไปเพื่อให้คยูฮยอนและซองมินได้มีเวลาส่วนตัวกัน หลังจากที่เพื่อนรักเปิดทางให้แล้วคยูฮยอนก็ขยับยืนข้างเตียงของคนรัก

คยูฮยอนคว้าเอามือเล็กมาจับเอาไว้ พี่อยากอยู่ดูแลตัวเล็กนะครับ พยายามอ้อนหวังให้ซองมินเปลี่ยนใจให้ตนได้อยู่ต่อ

แต่ดูเหมือนคนตัวเล็กนี้จะใจแข็งไม่ใช่เล่น ไม่ต้องมาอ้อนเลยฮะ ตัวเล็กไม่เป็นอะไรแล้วจริงๆ อีกไม่นานก็จะได้ออกจากโรงพยาบาลแล้ว

ถึงอย่างนั้นก็เถอะครับ พี่ก็ยังอยากดูแลซองมินอยู่ดีนินา คยูฮยอนทำหน้างออย่างคนงอนๆ ทำเอาอีกคนถึงกับหัวเราะให้กับท่าทางที่ไม่เหมาะสมกับตัวนั้น

แขนเล็กตวัดโอบรอบเอวหนาของคนที่ยืนอยู่ ซบหน้าลงที่อกกว้างโดยที่มืออีกคนก็โอบกอดตอบทันที ดวงหน้าน่ารักเงยหน้าขึ้นสบตากับคนรักก่อนจะพูดประโยคชวนให้หลงหัวปักหัวปำ เดี๋ยวซองมินจะรีบบินไปเกาหลี แล้วก็จะให้พี่ตัวโตดูแลไปตลอดเลยดีไหมฮะ

คยูฮยอนก้มลงหอมแก้มนุ่มนั่นอย่างหมั่นเขี้ยว เข้าใจพูดนะเรา พูดให้พี่หลงดีใจเล่นน่ะสิ

ไม่พูดเล่นนะฮะ ตัวเล็กพูดจริงๆ พยักหน้ายืนยันคำพูด แต่ไม่รู้ว่าคนแถวนี้จะยอมรับตัวเล็กไปดูแลรึเปล่านะสิฮะ

ฮึ่ย... น่าหมั่นเขี้ยวจริงเลยนะ ถ้าอยู่บ้านล่ะก็พี่จับปล้ำไปแล้ว ว่าแล้วก็กดจมูกลงที่แก้มนั้นอีกครั้ง พูดแล้วห้ามคืนคำนะ รีบๆ กลับไปให้พี่ดูแลนะครับ ห้ามให้พี่รอนานนะ

ฮะ ตัวเล็กจะไม่ให้พี่รอนานหรอกฮะ ก็พี่นะ... รอตัวเล็กมาตั้งนานแล้ว ซบหน้าลงกับอกแกร่งอีกครั้ง มือก็กอดรัดอีกคนแน่นขึ้น ตัวเล็กขอโทษนะฮะที่ปล่อยให้พี่ต้องรอนานขนาดนี้ ดวงตากลมใสรื้อไปด้วยหยาดน้ำตา

คนตัวสูงกว่าก้มลงมองคนที่กอดตัวเองเอาไว้ ก่อนจะยกมือขึ้นลูบแก้มเบาๆ ไม่ต้องขอโทษพี่หรอกครับ ก็ตอนนี้ตัวเล็กก็กลับมาหาพี่แล้วยังไงหล่ะ อดีตก็ปล่อยมันไปเถอะนะ เรามาเริ่มต้นกันใหม่นะครับตัวเล็กของพี่

ฮะ เรามาเริ่มต้นกันใหม่ ตัวเล็กรักพี่นะฮะ

พี่ก็รักตัวเล็กครับ รักมาตลอด แล้วก็จะรักตลอดไปด้วย

ซองมินเงยหน้าขึ้นสบตากับคนรักของตน ก่อนจะอดหน้าแดงไม่ได้เมื่อเห็นสายตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักที่ส่งมาให้ คยูฮยอนที่เห็นเช่นนั้นก็ยิ้มขำ ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน คนตรงหน้าของเขาก็ยังคงน่ารักสม่ำเสมอไม่เปลี่ยนแปลง เพราะความน่ารักนั้นทำเอาเขาอดใจไม่ไหว ต้องโน้มหน้าลงไปใกล้อีกคน มือหนาดันคางมนให้เงยขึ้นเพื่อรอรับสัมผัสที่แสนจะหอมหวานจากเขา

ซึ่งอีกคนก็พร้อมรับอย่างเต็มใจดวงตาสดใสนั้นค่อยๆ ปรือลงจนปิด รอรับสัมผัสจากริมฝีปากที่แสนจะอ่อนนุ่มของคนรัก คยูฮยอนมอบจูบที่อ่อนหวานและลึกซึ้งให้กับซองมินอยู่เนิ่นนาน ริมฝีปากของร่างหนานั้นเคล้าคลอเคลียริมฝีปากนุ่มของอีกคนไม่ห่างไปไหน ไล่ปลายจมูกไปตามพวงแก้มที่ขึ้นสีแดงระเรื่อ ขมับ ติ่งหู ก่อนจะเลื่อนมาประกบจูบอีกครั้ง แล้วก็ทำซ้ำอยู่อย่างนั้นเรื่อยๆ มือหนาก็เริ่มซุกซนลูบไล้ไปตามแผ่นหลังของคนรักช้าๆ

ซองมินที่ตอนนี้โดนคยูฮยอนชักนำเสียจำอ่อนปวกเปียกทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ส่งเสียงครางอยู่ในลำคอเพราะอีกคนก็ยังไม่ยอมละริมฝีปากออกไป จะผลักให้หยุดการกระทำนั้นก็เหมือนจะเสียเปล่า เพราะจากที่จะยกมือขึ้นผลักอก กลับกลายเป็นยกมือขึ้นวางบนไหล่เพื่อหาที่ยึดเหนี่ยวเสียอย่างนั้น

แต่เพราะคยูฮยอนยังพอรู้ตัวอยู่บ้างว่าอะไรควรทำหรือไม่ควรทำ ร่างสูงจึงละริมฝีปากออกจากริมฝีปากที่แสนจะเชิญชวนนั้นอย่างอ้อยอิ่ง ใบหน้าคมหล่อเหลาจ้องมองใบหน้าน่ารักที่ขึ้นสีเพราะเขินอายนั้นอย่างเต็มไปด้วยความสุข

วันนี้พี่มัดจำไว้แค่นี้ก่อน ไว้ตัวเล็กบินไปหาพี่เมื่อไหร่ พี่จะต่อให้เสร็จนะครับ พูดเสร็จแล้วก็หัวเราะชอบใจเมื่อเห็นปฏิกิริยาตอบโต้ของคนรักเป็นอาการหน้าแดงจัด บิดตัวไปมาด้วยความเขิน ก่อนจะลงมือทำร้ายร่างกายของเขา

พี่บ้า พูดอะไรก็ไม่รู้ ใครเขาจะไปอยากได้กัน ซองมินเม้มปากแน่น มองค้อนอีกคนแม้ใบหน้าจะยังคงเป็นสีแดงอยู่ก็ตามที

ฮะฮะฮะ ใครก็ไม่รู้ รู้แต่เมื่อกี้มีคนทำหน้าเสียดายตอนพี่ถอนจูบล่ะ

พี่บ้า ซองมินจัดการประเคนกำปั้นน้อยๆ ที่แรงไม่น้อยลงที่อกนั้นทันทีจนคยูฮยอนต้องแกล้งร้องโอดโอยด้วยความเจ็บเรียกคะแนนสงสาร ไม่ต้องมาเรียกร้องคะแนนสงสารเลย ตัวเล็กรู้ว่าพี่ไม่ได้เจ็บจริงหรอก

โถ่... เจ็บสิครับ ตัวเล็กทุบพี่เต็มแรงเลยนะ

บ้า ตัวเล็กไม่ได้แรงเยอะขนาดนั้นซะหน่อย ค้อนขวับเข้าให้อีกครั้ง คยูฮยอนหัวเราะให้กับความน่ารักของคนรักของตนก่อนจะก้มลงหอมแก้มนุ่มนิ่มนั้นอีกฟอดใหญ่ พลางกอดซองมินเอาไว้แน่นเพื่อให้หายคิดถึง ทดแทนในข่วงเวลาที่ขาดหายไปและเติมเต็ม

ใกล้ได้เวลาต้องไปสนามบินแล้วนะฮะ ซองมินเงยหน้ามองคยูฮยอน

พี่ไม่อยากไปเลยตัวเล็ก กอดเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

เดี๋ยวไม่นานตัวเล็กก็ตามไปแล้ว ไม่ต้องห่วงนะฮะ ยิ้วหวานให้ เดี๋ยวพี่ซินก็คงจะเข้ามาตามแล้วแหละฮะ

ไม่ทันขาดคำประตูห้องพักก็ถูกเปิดออกพร้อมกับร่างของฮีชอลและฮันกยองที่เดินเข้ามาในห้อง ใกล้ได้เวลาแล้วนะคยู

อืม รู้แล้วหล่ะ คยูฮยอนถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะก้มลงมองคนในอ้อมแขนอีกครั้ง

ซองมินส่งยิ้มให้กับทุกคน ทำหน้าเศร้ากันทำไหมฮะ ผมไม่ได้เป็นอะไรนักสักหน่อย เดี๋ยวผมก็ตามไปแล้วฮะ

รู้แล้วน่า ฮีชอลส่งค้อนให้น้องชาย

พี่ไปก่อนนะตัวเล็ก รีบๆ ตามไปนะครับ คยูฮยอนปล่อยอ้อมกอดจากซองมินช้าๆ พร้อมกับส่งยิ้มให้

รีบๆ ตามไปนะซองมิน ฮีชอลเดินเข้ามากอดซองมินบ้าง

ฮะ แล้วจะรีบตามไปฮะ ซองมินส่งยิ้มให้กับทุกคน

ทั้งฮีชอลและคยูฮยอนต่างก็เข้ามากอดซองมินกันเสียยกใหญ่ ส่วนฮันกยองทำเพียงแค่ลูบผมแล้วยิ้มให้เท่านั้น แล้วทั้งสามคนก็เดินออกจากห้องไป พร้อมรอยยิ้มของซองมินที่ส่งให้

แล้วผมจะรีบตามไปฮะ



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
One more chance , นางมารร้ายขอเป็นนางเอก [HanChul , KiHae] ตอนที่ 26 : Part. 24 ... 100% , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 554 , โพส : 4 , Rating : 33% / 3 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 4 : ความคิดเห็นที่ 206
ทุกอย่างดีขึ้นแล้ว เย่ๆๆๆๆ รีบฟายนะมินมิน
Name : d-sj < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ d-sj [ IP : 49.230.194.108 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 สิงหาคม 2558 / 07:40
# 3 : ความคิดเห็นที่ 123
คยูมิน...เข้าใจกันแล้ว มินก็ไม่ได้เกลียดคยู ดีใจแทนคยูจริง ๆ เลย
Name : BowKyChullie < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ BowKyChullie [ IP : 171.96.244.89 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 ตุลาคม 2557 / 20:00
# 2 : ความคิดเห็นที่ 101
บรรยากาศกลับมาดูสดใสขึ้นมาเลยตอนมินฟื้น
โอ๊ยยยยยยยยยยยยย ดีจายยยยยยยยยยยยย
รีบๆรักษาตัวให้หายแล้วกลับไปเจอทุกคนนะ ^^
Name : angle [ IP : 223.205.45.89 ]

วันที่: 20 สิงหาคม 2557 / 10:36
# 1 : ความคิดเห็นที่ 99
โอว น่ารักจริงๆคยูมิน ทุกอย่างคลี่่คลายแล้ว
คู่คิเฮก็รีบๆลงเอยกันซะนะจ้ะ

ตามอ่านรอบสองก็ชอบคยูมินจริงๆเป็นอะไรที่ละมุนน่ารักจังค่ะ
Name : ออล [ IP : 124.121.81.71 ]

วันที่: 17 สิงหาคม 2557 / 11:26
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android