คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

One more chance , นางมารร้ายขอเป็นนางเอก [HanChul , KiHae]

ตอนที่ 28 : Part. 26 ... 100%


     อัพเดท 31 ส.ค. 57
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนฟิคเกาหลี
Tags: hanchul, gengchul, kihae, sj, suju
ผู้แต่ง : F.GC ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ F.GC
My.iD: https://my.dek-d.com/fang070535
< Review/Vote > Rating : 100% [ 3 mem(s) ]
This month views : 115 Overall : 11,586
237 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 413 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
One more chance , นางมารร้ายขอเป็นนางเอก [HanChul , KiHae] ตอนที่ 28 : Part. 26 ... 100% , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 578 , โพส : 3 , Rating : 33% / 3 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


B ♔ W


O N E    M O R E    C H A N C E

น า ง ม า ร ร้ า ย ข อ เ ป็ น น า ง เ อ ก

F.GC

 

คู่พี่ตัวโตน้องตัวเล็กก็ไปแล้ว คู่นางมารร้ายกับนายตัวร้ายก็ไปแล้ว ก็ต้องวนกลับมาที่คู่ที่อย่างสองจิตสองใจอย่างดงเฮและคิบอมกันหน่อยนะคะ มาช่วยกันลุ้นช่วยกันเชียร์ว่าคู่นี้จะลงเอยกันยังไง???



 P A R T.  T W E N T Y  -  S I X

 

คนกลุ่มหนึ่งเดินเข้าไปในสนามบินกันอย่างพร้อมเพรียง พวกเขาดูตื่นเต้น และสดใส ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่มากมาย พวกเขากำลังมีความสุข และเมื่อเดินเข้าไปในสนามบิน ก็เรียกสายตาของคนรอบข้างให้หันมามองได้ไม่ยาก ไม่ว่าจะเป็นใบหน้าที่หล่อเหลาเกินบรรยาย หรือเพราะว่ามีคนดังที่ร่วมเดินมาด้วยกันแน่

            “คิบอม เพราะนายอะ คนถึงมองพวกเรากันเต็มเลยเห็นไหม” ผู้ชายหน้าตาสวยที่ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นผู้ชายพูดขึ้นอย่างไม่จริงจังนัก ดูก็รู้ว่าแค่หยอกเล่น

            อีกคนหัวเราะเบาๆ กับคำหยอกนั้น “ใช่เพราะผมคนเดียวซะที่ไหนละครับ”

            ใช่แล้ว อีกเหตุผลหนึ่งที่ทำให้ทุกคนหันมามองอย่างสนใจก็เพราะคนที่ร่วมเดินมาด้วย คิม คิบอม นายแบบหนุ่มที่กำลังมาแรงอย่างมากในตอนนี้ ทั้งหมดเดินไปยืนอยู่ที่เส้นทางของผู้โดยสารขาเข้าประเทศอย่างใจจดใจจอ

            รออยู่ได้ไม่นาน คนที่เฝ้ารอก็เดินออกมา ร่างเล็กๆ นั้นโบกมือตอบทันที เมื่อเห็นพวกเขาโบกมือและส่งเสียงตะโกนกันยกใหญ่

            “พี่ซินฮะ คิดถึงจังเลย” วิ่งเข้ามาโผกอดทันที ซึ่งอีกคนก็กอดตอบทันที พร้อมกับหอมแก้มเสียยกใหญ่ด้วยความคิดถึง

            “คิดถึงเหมือนกันเจ้าตัวเล็ก นี่หายดีแล้วใช่ไหม” ถามด้วยความเป็นห่วง

            “ฮะ หายดีแล้วฮะ”

            แล้วก็หันไปทักทายคนอื่นต่อ ร่างเล็กๆ เข้ากอดคิบอม “ไม่เจอกันนานนะบอม สบายดีนะ”

“สบายดี” อีกคนกอดตอบแล้วยิ้มให้

“สวัสดีฮะพี่คัง พี่ทึก สบายดีใช่ไหมฮะ”

“พวกเราสบายดี” ทั้งคังอินและอิทึกเข้ามากอดต้อนรับ

“สวัสดีครับพี่ฮัน พี่ซินไม่ได้ดื้อใช่ไหมฮะ”

“พี่ปราบซะอยู่หมัดแล้ว” ฮันกยองพูดแล้วหัวเราะ พลางขยี้ผมอีกคนอย่างต้อนรับ โดยมีเสียงโวยวายของฮีชอลดังอยู่ไม่ห่าง

“ผมกลับมาแล้วฮะพี่ตัวโต”

“ยินดีต้อนรับครับตัวเล็ก” แล้วทั้งซองมินและคยูฮยอนก็โผเข้ากอดกันด้วยความคิดถึง

หลังจากที่กอดทักทายกันเป็นที่เรียบร้อยแล้วทั้งเจ็ดคนก็เดินออกจากสนามบินไป แต่เพราะคิบอมมีงานต้องไปทำ จึงต้องขอแยกจากทุกคนก่อนโดยขึ้นรถตู้ของบริษัทไป ที่เหลืออีกหกคนต่างก็แยกย้ายกันไปขึ้นรถแล้วมุ่งหน้าตรงไปยังบ้านของตระกูลคิม

แต่ก่อนที่จะได้ก้าวขึ้นรถที่ฮันกยองเปิดรอ สายตาของฮีชอลก็เหลือบไปเห็นใครบางคน ใครที่ทำให้หัวใจของเขากระตุกวูบทันทีที่เห็น แม้จะไม่แน่ใจว่าใช่เขาแน่รึเปล่า ที่รูปร่างที่แสนคุ้นเคยและคุ้นตานั้น ก็ทำให้ไม่อาจละสายตาออกไปได้ แม้จะเห็นเพียงแค่ด้านหลังแต่ในใจลึกๆ ก็บอกว่ามั่นใจว่าต้องเป็นเขา...

คนที่ทำให้รัก

คนที่ทำให้เจ็บ

คนที่ทำให้ทรมาน

คนที่เป็นเหมือนทุกๆอย่างในอดีต

อดีต... ที่ยังไม่เคยจางหาย

อดีต... ที่ยังจำฝังใจ

 

ชเว ซีวอน!

 

 

 

 

“นางมาร นางมาร มีอะไรรึเปล่า”

ดวงตากลมโตละจากภาพที่มองแล้วหันมาหาอีกคน แล้วส่ายหน้าไปมา “เปล่าหรอก” พูดเบาๆ แล้วก้าวขึ้นรถที่อีกคนเปิดประตูรออยู่

ฮันกยองมองคนรักอย่างสงสัย แต่ก็ไม่ได้คิดอะไร จึงปิดประตูให้แล้วเดินอ้อมไปฝั่งคนขับแล้วขับรถออกไปพร้อมกับรถของคยูฮยอนและคังอินที่ขับออกจากสนามบิน

นายตัวร้ายเริ่มชวนอีกคนคุย และไม่นานฮีชอลก็ลืมเรื่องที่คิดเมื่อครู่ไปจนหมดสิ้น โดยไม่รู้เลยว่า หลังจากที่ละสายตาจากไปแล้วก้าวขึ้นรถ ก็มีสายตาคู่หนึ่งมองตอบกลับมาเช่นกัน

ร่างสูง หน้าตาหล่อเหลาที่ทำเอาสาวๆ สามารถวิ่งเข้าหาทันทีเพียงแค่เขาขยิบตาให้ ท่าทางภูมิฐาน ดูก็รู้ทันทีว่าเป็นคนที่มีฐานะ เพียงแค่เขาเดินออกมากจากช่องของผู้โดยสาย สายตาของเขาก็สะดุดกับใครคนหนึ่งได้ทันที

คนที่ทำให้เขาตกหลุมรักได้ง่ายๆ คนที่รักเขาหมดใจ และเขารักหมดใจ แต่ก็เป็นเพราะเขาไม่ดีเอง...

ตลอดเวลาความรู้สึกผิดยังมีอยู่เต็มในหัวใจ เขาอยากที่จะหาโอกาสเอ่ยคำขอโทษสักครั้ง อยากที่จะแสดงให้รู้ว่าเขานั้นเสียใจกับการกระทำของตัวเขาเอง

ชายหนุ่มมองตามร่างของอีกคนไปตลอดทาง และก็รู้ทันทีว่าตอนนี้ คนนั้นคงมีใครอีกคนเข้ามายืนข้างๆ ก็ได้แต่หวังและภาวนาให้ได้เจอคนดีๆ ไม่ใช่คนเลวๆ อย่างผม ที่ทิ้งเขาไปง่ายๆ โดยไม่สนใจสักนิดว่าเขาจะเจ็บปวดสักแค่ไหน

ผมขอโทษนะครับ... เจ้าหญิงซินเดอเรลล่า

ผมขอโทษที่ไม่อาจจะเป็นเจ้าชายที่แสนดียืนเคียงข้างเจ้าหญิงได้

ผมขอโทษที่ผมเป็นคนเลว และจากเจ้าหญิงไป...

ผมขอโทษ...

 

 

 

 

            รถหรูทั้งสามคันเลี้ยวเข้าไปจอดในโรงจอดรถของบ้านตระกูลคิม ทั้งหกคนก้าวลงจากรถเกือบจะพร้อมๆ กัน คยูฮยอนยกกระเป๋าของซองมินลงจากรถ ก่อนที่คังอินและฮันกยองจะช่วยกันยกเข้าไปในบ้าน แล้วมีแม่บ้านมาจัดการต่อ

“คุณหนูซองมินของนม” แม่นมเข้ามากอดแล้วหอมแก้มซองมินด้วยความคิดถึง “นมคิดถึงคุณหนูมากเลยค่ะ ดีใจจริงๆ ที่คุณหนูของนมกลับมา”

ซองมินเองก็กอดตอบกลับเช่นกัน “ผมก็คิดถึงนมมากๆ เลยฮะ”

“เข้าไปคุยกันข้างในบ้านเถอะครับ” ฮีชอลพูด ก่อนที่ทั้งหมดจะย้ายเข้าไปในห้องนั่งเล่น

“นมขอตัวไปทำอาหารต้อนรับคุณหนูก่อนนะคะ ทุกๆ คนจะอยู่ร่วมทานอาหารด้วยกันไหมคะ”

ทุกคนตบปากรับคำที่จะอยู่ร่วมทานอาหารด้วยกัน แล้วแม่นมก็เดินออกจากห้องรับแขกเพื่อไปดูอาหารมื้อพิเศษในครัว

ทั้งหกคนพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน เสียงหัวเราะและรอยยิ้มปรากฏอยู่บนใบหน้าของทุกคน ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าพวกเขาเฝ้ารอเวลานี้มานานแค่ไหน วันที่จะได้ยิ้มและหัวเราะ กับคนที่รัก ถึงแม้จะน่าเสียดายที่คิบอมไม่ได้อยู่ร่วมด้วย แต่พวกเขาก็มีความสุขกันมาก

วันนี้คงเป็นวันแรกหลังจากที่เกิดเรื่องราวขึ้นในอดีตที่พวกเขาสามารถยิ้มและหัวเราะได้อย่างเต็มที่

“ไหนๆ สุดสัปดาห์นี้ก็เป็นวันหยุดทั้งที เราไปเที่ยวกันไหม?” ฮีชอลเป็นคนเสนอขึ้นมา

“แล้วจะไปที่ไหนหล่ะ” ฮันยกองที่นั่งอยู่ข้างๆ กันนั้นหันมาถาม

“อืม.. ก็ดีนะ ว่าแต่คิบอมมีงานรึเปล่า ไหนๆ ก็จะไปกันหมดทุกคนแล้ว ขาดคิบอมไปคนนึงก็แปลกๆ อยู่นะ” อิทึกพูดขึ้น

“รู้สึกว่าคิบอมจะมีงานที่ต่างจังหวัด เราก็ไปด้วยกันกับคิบอมซะเลยสิ” ฮีชอลเสนอขึ้นอีกครั้ง

ทุกคนมองหน้ากัน “จะไม่เป็นการรบกวนคิบอมกับพวกทีมงานของเขารึไง”

“งั้นรอเดี๋ยวนะ” พูดจบฮีชอลก็วิ่งหายขึ้นไปบนห้องชั้นบนก่อนจะวิ่งลงมาในเวลาไม่นานในมือก็ถือ iPad ของคิบอมลงมาด้วย ร่างบางเดินกลับมานั่งที่โซฟาข้างฮันกยองเหมือนเดิม มือก็กดนู้นดูนี้ “ไม่ต้องห่วง ไม่เป็นการรบกวนหรอก เพราะว่าเป็นงานของคุณอาดงซอน ว้าวว ถ่ายปกนิตยสารที่เกาะเชจูซะด้วย แต่เป็นตอนสิ้นเดือนแหะ แต่สิ้นเดือนก็เป็นวันหยุดนินา เราไปพร้อมคิบอมก็ได้ เพราะสุดสัปดาห์นี้คิบอมก็มีงาน”

ฮีชอลไล่อ่านดูตารางานของคิบอมก่อนจะเงยหน้าขึ้นบอกทุกคน “ตกลงเป็นว่าเราจะไปกันสิ้นเดือนนี้ ไปเกาะเชจูกันนะ โอเคไหม?”

“พูดเองเสร็จสรรพแบบนี้ไม่ต้องถามความคิดเห็นก็ได้นะนางมาร” ฮันกยองพูดหลังจากที่ฮีชอลพูดจบ

“นายไม่มีสิทธิออกเสียง เงียบไปเลย” พูดว่าเข้าให้ ก่อนจะตามด้วยฝ่ามือพิฆาตตีเข้าที่แขนแข็งแรง

นายตัวร้ายขยับตัวหลบทันทีพลางร้องโวยวาย “โอ๊ย นางมารโหดชะมัด”

แล้วก็เป็นอันตกลงกันโดยที่ฮีชอลเป็นคนตัดสินใจคนเดียวพร้อมใจกันไปเที่ยวเชจูในวันหยุดสิ้นเดือน ร่างบางรีบโทรไปหาดงซอนเรื่องที่จะขอตามคิบอมไปที่เกาะเชจูด้วยทันที ซึ่งอีกฝ่ายก็ยินดีเป็นอย่างยิ่ง โดยบอกว่าจะจองเรือสำหรับพวกเขาโดยเฉพาะให้ ไม่ต้องไปร่วมเดินทางกับบรรดาทีมงาน อะไรๆ ก็ดูเหมือนจะราบลื่นเสียจริง

 

 

 

 

ชายหนุ่มในกางเกงขาเดฟสีดำเปลือยท่อนบน มีเพียงสร้อยเส้นยาวคล้องคออยู่เท่านั้น กำลังยืนโพสท่าใส่กล้องที่กำลังกดชัดเตอร์รัวเพื่อถ่ายภาพ คิบอมกำลังถ่ายแบบเป็นพรีเซ็นเตอร์ให้กับกางเกงยีนส์ยี่ห้อดังยี่ห้อหนึ่ง โดยขณะที่กล้องกำลังถ่ายภาพนั้นบรรดาทีมงานสาวๆ ต่างก็มายืนรอบๆ เพื่อแอบมองนายแบบหนุ่มด้วยสายตาหลงใหล เพราะนี่ถือเป็นครั้งแรกที่คิบอมยอมถอดเสื้อโชว์หุ่นดีๆ ของตัวเอง

คิบอมขยับลงนั่งกับพื้น ร่างสูงนั่งพิงกับฉากด้านหลัง พลางหยิบหมวกมาสวม ทุกอริยะบทที่คิบอมทำช่างภาพก็กดถ่ายไว้ตลอดเวลา ไม่ว่าจะทำท่าทางแบบไหนทุกอย่างก็ดูดีไปหมด เหมือนทุกครั้งที่ขยับท่าทางก็เป็นการโพสท่าอย่างเป็นธรรมชาติ

ช่างภาพขยับลงนั่งตรงหน้าคิบอม แล้วถ่ายภาพตั้งแต่ช่วงขาของนายแบบขึ้นไปจนถึงหน้าท้องที่มีมัดกล้ามสวยงามเรียงตัวอยู่ ถ้าภาพนี้ได้ลงหนังสือแฟนคลับคงรีบแห่ซื้อจับจองกันเป็นแถว

หลังจากที่ต้องโพสท่าอยู่เป็นเวลาชั่วโมงกว่าก็ถึงเวลาพัก ทีมงานรีบเข้ามาส่งเสื้อให้คิบอมรับไปสวมทันที ชายหนุ่มโค้งให้กับทุกๆ คนเป็นการขอบคุณ ก่อนจะเดินไปหาช่างภาพเพื่อดูรูปที่ถ่ายไปเมื่อครู่ว่าจะต้องถ่ายซ่อมอีกรึเปล่า แต่เพราะความเป็นมืออาชีพของเขาทำให้ไม่ต้องถ่ายซ่อมอีก

“ไม่ต้องถ่ายซ่อมอะไรแล้วหล่ะ” ช่างภาพหันมาพูดกับคิบอม “มืออาชีพขนาดนี้ ถ้าจะพลาดก็ต้องพลาดที่ช่างภาพอย่างฉัน ไม่ใช่นายแบบหรอก”

“พี่ก็พูดเกินไปครับ ผมไม่ได้เก่งอะไรขนาดนั้นสักหน่อย” ร่างสูงแก้มป่องยิ้มอย่างเขินๆ กับคำชมนั้น

“หวังว่าเราคงได้ร่วมงานกันอีกนะคิบอม ผมดีใจจริงๆ ที่ได้ร่วมงานกับมืออาชีพอย่างนาย”

นายแบบหนุ่มโค้งให้ “ผมตั้งหากละครับที่ต้องดีใจ พี่เป็นช่างภาพฝีมือเยี่ยมมากครับ”

“ยอกันไปยอกันมานะ” ผู้จัดการของคิบอมเอ่ยแซวเรียกเสียงหัวเราะจากทุกๆ คนได้เป็นอย่างดี

เมื่องานไม่มีข้อผิดพลาดอะไร คิบอมจึงเอ่ยลากทีมงานทุกคนแล้วเดินออกจากสตูดิโอไป ครั้งนี้เขาขับรถมาเองส่วนผู้จัดการนั้นนั่งรถของบริษัทมา ทั้งคู่จึงแยกกันกลับ นายแบบหนุ่มเอ่ยลาผู้จัดการแล้วเดินไปขึ้นรถของตัวเองก่อนจะขับออกไปทันที

คิบอมขับรถเล่นไปเรื่อยๆ อย่างไม่รีบเร่ง เพราะวันนี้หมดงานของเขาแล้ว ระหว่างที่ขับรถอย่างสบายอารมณ์สายตาก็เหลือบไปเห็นร่างที่คุ้นเคยกำลังเดินอยู่บนทางเท้ากับเพื่อนๆ กลุ่มใหญ่ คิบอมขับรถเข้าไปใกล้ๆ แล้วเปิดกระจกทัก

“ดงเฮ”

อีกฝ่ายสะดุ้งเล็กน้อยด้วยความตกใจ และเหมือนจะไม่ใช่แค่เจ้าของชื่อคนเดียวที่ตกใจ ทุกคนที่เดินอยู่ด้วยก็สะดุ้งแล้วหันมามองเจ้าของเสียงทันที

บรรดาเพื่อนๆ ของดงเฮต่างส่งเสียงกันยกใหญ่เมื่อเห็นว่าใครเป็นคนเรียกชื่อเพื่อนของพวกเขา

“ค คิบอม ม มาได้ยังไงฮะ”

“ฉันพึ่งไปถ่ายแบบเสร็จเลยมาขับรถเล่นหน่ะ แล้วก็เห็นเธอเลยเข้ามาทัก” คนแก้มป่องส่งยิ้มให้ “นี่กำลังจะไปไหนกันหรอ”

“อ้อ พึ่งเลิกเรียนนะฮะ เลยกำลังจะไปหาอะไรทานเล่นกัน”

“ขอยืมตัวดงเฮหน่อยได้ไหมครับ” คิบอมหันไปถามบรรดาเพื่อนๆ ของคนตัวเล็ก ซึ่งดูเหมือนทุกคนก็พร้อมใจกันพยักหน้ารับ “ไปเที่ยวด้วยกันหน่อยสิ” หันไปยิ้มให้ดงเฮพร้อมกับเอื้อมมือมาเปิดประตูรถให้ทันที

“อา..ฮะ ก็ได้ฮะ” ดงเฮหันไปลาเพื่อนๆ ก่อนจะขึ้นรถของคิบอมไป แล้วรถคันหรูก็พุ่งทะยายออกไปทันที

“จะไปไหนหรอฮะ” หันมาถาม

คิบอมหันมามองก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ “ไม่รู้สิ”

“อ อ้าว” อีกคนร้องอย่างงงๆ ทันที

“ฉันแค่อยากขับรถเล่นไปเรื่อยๆ ไม่มีจุดหมายปลายทางหรอก อยากจะร่วมนั่งรถไปด้วยกันไหมหล่ะ” หันมาถาม

ดงเฮย่นจมูกนิดๆ “คิบอมรับดงเฮมาแล้ว ยังไงก็ต้องไปส่งดงเฮด้วยแหละ”

คิบอมหัวเราะ “ได้สิ แล้วจะไปส่งถึงบ้านเลย” พลางยื่นมือไปโยกหัวอีกคนเบาๆ อย่างหยอกล้อ

เขาขับรถไปเรื่อยๆ ตามถนนหนทางในตัวเมือง ก่อนจะแวะซื้อของทานเล่นที่ร้านสะดวกซื้อแล้วก็ขับรถออกไปนอกเมือง จอดรถแถวๆ ทุ่งหญ้าที่กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา คิบอมชวนดงเฮให้ลงไปนั่งเล่นด้วยกันก่อน ทั้งสองหาที่นั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ริมแม่น้ำ

“คิบอมชอบมานั่งแบบนี้หรอฮะ” ดงเฮหันไปถามเมื่อทั้งคู่ลงนั่งกันเรียบร้อยแล้ว

“ใช่แล้วหล่ะ ฉันชอบมานั่งบนทุ่งหญ้าใต้ต้นไม้ริมแม่น้ำนะ มันทำให้ฉันผ่อนคลาย” ตอบพลางขยับลงนอนเหยียดยาวบนพื้นหญ้าแสนนุ่ม “เธอล่ะ ชอบอะไรแบบนี้ไหม”

“ดงเฮชอบอยู่กับทะเลมากกว่าฮะ แต่แบบนี้ก็สบายดีเหมือนกัน ลมพัดเย็นดี”

ความเงียบเข้าครอบคลุมพื้นที่ ทั้งสองคนไม่มีใครพูดอะไรออกมา คงเพราะไม่รู้จะชวนอีกฝ่ายคุยอะไรดี

“เธอมีคนที่ชอบรึเปล่าดงเฮ” หลังจากที่เงียบกันอยู่สักพัก ก็เป็นคิบอมที่เป็นฝ่ายพูดออกมาก่อน

อีกฝ่ายหันไปมองพลางทำตาโต “คน.. คนที่ชอบหรอฮะ...”

“ฉันมีนะ ฉันมีคนที่ฉันชอบมากๆ จนเรียกว่ารักเลยก็ได้”

“คน.. คนนั้นหรอฮะ.. พี่สาวของคิบอม” ขณะที่พูดก็รู้สึกในใจเจ็บแปลกๆ

คิบอมพยักหน้ารับ “คนนั้นแหละ คนรักที่ฉันจะไม่มีวันลืม” เพียงแค่ได้ยินคำตอบหัวใจดงเฮก็เจ็บแปลกทันที ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน แต่มันเจ็บ... เจ็บจนอยากจะร้องไห้

“พี่สาวเป็นรักครั้งแรกของฉัน คนที่ฉันรักมาก” คิบอมยังคงพูดต่อไป โดยไม่ได้บอกใบหน้าของคนฟังสักนิดว่ากำลังส่งสายตาตัดพ้อมาว่าไม่อยากรับฟังอีกแล้ว “รักจนฉันคิดว่า ฉันคงไม่อาจหลงรักใครได้อีกแล้ว” ยิ่งฟังก็ยิ่งเจ็บ ยิ่งฟังก็เหมือนยิ่งอยากจะร้องไห้มากขึ้นเท่านั้น

“แต่รู้ไหม.. ตอนนี้กลับมีคนที่ทำให้หัวใจฉันเต้นแรงอีกครั้งทุกครั้งเวลาที่อยู่ใกล้ พอไม่เจอหน้าก็รู้สึกแปลกๆ แล้วพอแค่ได้ยินเสียงก็อารมณ์ดีเกือบทั้งวัน”

“เขา... เป็นใครหรอฮะ” จะใช่ดงเฮรึเปล่าฮะ ประโยคหลังเป็นเพียงแค่ความรู้สึกในใจที่ไม่กล้าพูดมันออกไป

“เขาคนนั้นหรอ... เขาเป็นคนน่ารัก มักจะมีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้าเสมอ เป็นคนที่แค่เห็นฉันก็ยิ้มได้ทันที ฉันพบเขาครั้งแรกที่...”

“ฉันพบเขาครั้งแรกที่สนามบิน” แล้วดวงใจที่กำลังพองโตนั้นก็เล็กลงอีกครั้ง “ฉันเพียงแค่เห็นเขาผ่านๆ แต่ก็ทำให้ฉันรู้สึกสะดุดตาได้ไม่ยาก แต่ฉันก็คิดว่า มันคงไม่มีทาง คนเราเพียงแค่มองเห็นกันผ่านๆ คงไม่มีทางเจอกันอีกครั้งแน่นอน แล้วฉันก็พบเขาอีกครั้งบนเครื่องบินลำเดียวกัน”

ดงเฮนั่งรับฟังอยู่เงียบๆ แม้ในใจจะแอบเจ็บปวดก็ตามที แต่เขาก็ยอมเป็นผู้รับฟังที่ดี

คิบอมก็ยังคงเล่าเรื่องราวต่อไปเรื่อยๆ “ฉันคิดว่านั่นคงเป็นโอกาสสุดท้ายที่ฉันจะได้เห็นเขา แต่แล้วก็ไม่ใช้ ไม่นานฉันก็พบเขาอีกครั้ง... เป็นการพบกันที่ตลกดี แล้วก็ไม่น่าเชื่อ ว่าโลกจะกลมเสียขนาดนั้น” ร่างที่นอนราบอยู่ขยับลุกขึ้นนั่ง

“ฉันพบกับเขาอีกครั้งระหว่างที่ฉันกำลังให้สัมภาษณ์นักข่าวคนหนึ่งอยู่ เขาเปิดประตูเข้ามาในห้องอย่างกะทันหัน แล้วก็รีบกลับออกไปอย่างรวดเร็วทันที แล้วหลังจากนั้นไม่นาน ฉันก็พบเขาอีกครั้ง โดยที่ฉันเกือบจะขับรถชนเขาซะแล้ว และฉันก็ได้พบเขาอยู่เรื่อยๆ ได้พูดคุย จนฉันมั่นใจว่า...” คิบอมหันมามองหน้าอีกคน

ดงเฮที่รู้ตัวแล้วว่าหมายถึงตัวเองนั้นก็พยายามหลบสายตา แต่ก็ไม่อาจทำได้ เพราะดวงตาอีกคนตรึงเขาเอาไว้ ดวงหน้าขาวๆ นั้นร้อนขึ้นทันทีจนเจ้าตัวก็รู้ว่ามันคงกำลังเปลี่ยนสีเป็นสีแดง “จนฉันมั่นใจว่า... ฉันหลงรักเธอเข้าซะแล้ว ดงเฮ...”

ความเงียบเข้าโรยตัวอีกครั้ง ใบหน้าน่ารักของดงเฮกลายเป็นสีแดงอย่างไม่ต้องสงสัย มันแดงจนไปถึงใบหูทั้งสองข้าง คิบอมนั่งมองใบหน้านั้นความรอยยิ้ม และความพึงพอใจกับปฏิกิริยาของอีกคน

คนตัวเล็กพยายามที่จะพูดอะไรสักอย่าง แต่สุดท้ายก็พูดไม่ออก

“ฉันรู้ว่าเธอเองก็มีใครอยู่ในใจ แต่ฉันก็มั่นใจอย่างไม่คิดเข้าข้างตัวเองว่าเธอก็มีใจให้ฉัน แต่เธอก็มีใจให้ใครอีกคน”

ดงเฮเงยหน้ามองหน้าของคิบอม “เธอชอบปาร์ค ยูชอน ฉันรู้ดี”

“ด ดงเฮ...”

คิบอมขยับลุกขึ้นยืน มือปัดเศษหญ้าเศษใบไม้ออกจากตัว ก่อนจะส่งมือให้อีกคน “เย็นมากแล้ว กลับกันเถอะ เดี๋ยวเธอจะกลับบ้านดึก”

ดงเฮยื่นมือไปจับมือคิบอม โดยที่อีกคนก็ดึงตัวเขาให้ลุกขึ้น แล้วก็เดินกลับไปที่รถทำให้ดงเฮต้องรีบเดินตามไป ตลอดทางกลับบ้านนั้น ดงเฮนั่งเงียบไม่พูดอะไร เช่นเดียวกับคิบอม เขาทำเพียงขับรถไปเงียบๆ ไม่แม้จะหันมามองใบหน้าของดงเฮ

รถของคิบอมจอดอยู่หน้าบ้านของดงเฮ ความเงียบยังคงเข้าครอบคลุมทำให้ได้ยินเพียงเสียงของเครื่องยนต์เท่านั้น

“ข ขอบคุณนะฮะที่มาส่ง” ดงเฮเอ่ยขอบคุณอีกคน

มือของคิบอมเอื้อมมาคว้าแขนอีกคนไว้ก่อนที่ดงแฮจะลงจากรถ ใบหน้าหล่อเหลาเลื่อนเข้ามาใกล้แล้วกดจูบลงที่ริมฝีปากของอีกคนเบาๆ แล้วผละออก “ขอให้ฉันได้เป็นอีกหนึ่งในตัวเลือกของเธอได้ไหม ขอให้เธอนึกถึงฉัน คิดถึงฉันอีกคนได้ไหม”

“ด ดงเฮ...”

“ฉันไม่ได้ขอให้เธอตอบตกลงรับรักฉัน แต่ขอให้เธอรับฉันไว้พิจารณาอีกสักคน ไว้วันไหนที่เธอตัดสินใจได้แล้วว่าเธอเลือกใคร ระหว่างฉันกับปาร์ค ยูชอน วันนั้นค่อยบอกฉัน ไม่ว่าเธอจะเลือกใคร ฉันก็พร้อมและยินดีรับฟังคำตอบจากปากของเธอ”

คิบอมยื่นมือลูบผมอีกคนเบาๆ “นอนหลับฝันดีนะ”

แล้วรถของคิบอมก็พุ่งทะยานออกไป... เหลือไว้เพียงคำพูดที่ฟังอยู่ในใจของดงเฮ...

 

 

 

 

แม้เวลาจะผ่านมาหลายชั่วโมงแล้ว แต่ดงเฮก็ไม่สามารถลืมเลือนคำพูดของคิบอมได้ แม้จะรู้สึกดีใจและใจเต้นแรงที่รู้ว่าคนที่คิบอมรักเป็นตัวเขาเอง แต่ก็มีอีกใจที่คอยห้ามเอาไว้

ใช่แล้ว... ทุกอย่างเป็นอย่างทิ่คิบอมพูด ในใจของดงเฮมีคิบอมอยู่ แต่ก็ไม่ได้มีแค่เขาคนเดียว มันยังมีใครอีกคนอยู่ด้วย ปาร์ค ยูชอน... คนๆ นี้ก็ได้เข้ามาอยู่ในใจของดงเฮด้วยเช่นกัน และเข้ามาอยู่ก่อนที่คิบอมจะเข้ามาเสียอีก

นี่ผมเป็นอะไร.. ผมรู้ตัวว่าผมเองก็หลงรักคิบอมเหมือนกัน แต่ผมก็ตัดพี่ยูชอนออกไปไม่ได้ ทั้งๆ ที่พี่ยูชอนก็ไม่ได้มีท่าทีว่ารักหรือสนใจผมเลยสักนิด แต่ผมก็ไม่สามารถตัดพี่เขาออกไปได้จริงๆ แล้วผมก็ไม่สามารถผลัก คิบอมออกไปได้ด้วยเหมือนกัน

ผมกำลังเก็บพวกเขาทั้งสองคนไว้ในใจ... ผมรู้ตัวผมดี ในขณะที่ผมอยู่กับคิบอม แต่พอพี่ยูชอนโทรมาผมก็รีบวิ่งไปหาพี่เขาแทบจะทันที ผมปล่อยคิบอมเอาไว้เพียงเพราะแค่เห็นว่าใครโทรมาหาผม แต่คิบอมก็ยังรอผม รอให้ผมกลับไปหาเขา แล้วเขาก็กลับมาส่งผมที่บ้าน

เขายอมรอผมเป็นชั่วโมงเพื่อมาส่งผมที่บ้าน ในขณะที่ผมกลับไปหาใครอีกคน...

ผมควรจะทำยังไง.. ผมควรจะเลือกใคร...

ไม่สิ... ผมไม่สมควรจะเลือกใคร...

แต่หัวใจของผมกำลังเรียกร้องใครสักคน แล้วคนๆ นั้นคือใคร

พี่ยูชอน...

หรือ...

คิบอม...

ใครกันแน่ที่หัวใจของผมเรียกร้อง ใจผมเต้นระรัวเวลาอยู่กับพี่ยูชอน ใจผมเต้นแรงเหมือนจะหลุดจากอกเวลาอยู่กับคิบอม ทำไมหัวใจของผมถึงได้เป็นแบบนี้ ถ้าเพียงแค่หัวใจของผมมีปฏิกิริยากับใครมากกว่า ผมก็คงรู้ตัวแน่ชัดว่าใคร... คือคนที่ผมรัก

ถ้าผมเลือกพี่ยูชอน... คิบอมจะต้องเจ็บและเสียใจ ผมทนไม่ได้ที่จะเห็นเขาเจ็บปวด

แต่ถ้าผมเลือกคิบอม... แล้วกับพี่ยูชอนล่ะ ผมรู้สึก... ว่าผมตัดพี่เขาไม่ขาด แต่ถ้าพี่ยูชอนไม่รักผม แล้วผมเลือกคิบอม ผมก็คงมีความสุข

แต่ถ้าพี่ยูชอนเองก็รักผม... ผมก็ต้องทำให้พี่ยูชอนเจ็บ

ไม่ว่าผมจะเลือกใคร... ก็ต้องมีใครสักคนที่เจ็บปวดใช่ไหม?...

หรือว่าผมกำลังคิดมากไป ผมควรเลือกคนที่รักผมแน่นอนอย่างคิบอมรึเปล่า ผมกำลังสับสน ผมสับสนอยู่ในใจของผม...

ใครก็ได้...

ช่วยผมที...

บอกผมที... ว่าผมควรทำยังไง...

.

.

.

สุดท้ายคืนนั้น ดงเฮก็หลับไปด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความสับสนและความเจ็บปวดที่ผสมกับความรู้สึกดีๆ...

 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
One more chance , นางมารร้ายขอเป็นนางเอก [HanChul , KiHae] ตอนที่ 28 : Part. 26 ... 100% , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 578 , โพส : 3 , Rating : 33% / 3 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 3 : ความคิดเห็นที่ 224
ดงเฮเลือกบอมเถอะ จะได้ไม่เสียใจ คนอ่านจะร้องไห้แล้ว
Name : Delotion < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Delotion [ IP : 14.207.230.192 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 กันยายน 2558 / 16:53
# 2 : ความคิดเห็นที่ 208
ด๊องเอ้ยยยย เลือกบอมเถอะ~ ยูชอนไม่โอเคหรอกกกก
Name : d-sj < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ d-sj [ IP : 49.230.199.220 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 สิงหาคม 2558 / 06:53
# 1 : ความคิดเห็นที่ 103
เลือกอิบอมเถอะหมวยลูก อิมิคมันไม่ได้รักหนูจริงหรอกนะ
ถ้าได้รู้แบบนั้นแล้วคงจะเลือกได้ง่ายขึ้นแน่ๆอ่ะ
เอาเหอะ ตัดสินใจดีๆละกัน ไม่งั้นจะพลาดโอกาสไปเลยนะ...
Name : angle [ IP : 118.173.235.44 ]

วันที่: 30 สิงหาคม 2557 / 11:03
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android