คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

One more chance , นางมารร้ายขอเป็นนางเอก [HanChul , KiHae]

ตอนที่ 31 : Part. 29 ... 100%


     อัพเดท 26 ก.ย. 57
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนฟิคเกาหลี
Tags: hanchul, gengchul, kihae, sj, suju
ผู้แต่ง : F.GC ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ F.GC
My.iD: https://my.dek-d.com/fang070535
< Review/Vote > Rating : 100% [ 3 mem(s) ]
This month views : 85 Overall : 11,556
237 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 411 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
One more chance , นางมารร้ายขอเป็นนางเอก [HanChul , KiHae] ตอนที่ 31 : Part. 29 ... 100% , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 511 , โพส : 3 , Rating : 33% / 3 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


B ♔ W


O N E    M O R E    C H A N C E

น า ง ม า ร ร้ า ย ข อ เ ป็ น น า ง เ อ ก

F.GC

 

หลังจากเจอพาร์ทหนักๆ กับเรื่องเก่าๆ ของฮีชอลไปแล้ว ตอนนี้ก็ย้อนกลับมาที่ปัจจุบันกันบ้างนะคะ

ขอคอมเมนต์สำหรับกำลังใจในการแต่งบ้าง คงจะไม่มากจนเกินไปนะคะ ^^ ไรเองก็อยากอ่านความรู้สึกของทุกคนที่มีต่อฟิคเรื่องนี้นะคะ ถ้าไม่เสียเวลาจนเกินไป ก็รบกวนขอกำลังใจด้วยค่ะ





 P A R T. T W E N T Y - N I N E 
 

รถคันหรูเลี้ยวเข้ามาจอดที่ลานกว้างของมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในกรุงโซล และทันทีที่คนที่ขับรถมาก้าวลงจากรถก็เรียกเสียงกรี๊ดจากบรรดานักศึกษาผู้หญิงได้เป็นอย่างดี ชายหนุ่มส่งยิ้มทักทายให้กับทุกคน บรรดานักศึกษาที่ชื่นชอบเขาต่างก็รีบเข้ามาขอลายเซ็นและขอถ่ายรูปกันเสียยกใหญ่ เพราะมันไม่ง่ายเลยที่จะเจอนายแบบหนุ่มที่กำลังมาแรงในขณะนี้ในมหาวิทยาลัยแบบนี้!

“พี่ยูชอนมาทำอะไรที่นี่หรอคะ” เสียงของบรรดานักศึกษาหญิงที่รุมล้อมร้องถามทันที

“มาถ่ายแบบ หรือมาหาใครรึเปล่าคะ”

“หรือพี่ยูชอนมาหาแฟนที่นี่นะ หนูยังว่างอยู่นะคะพี่”

ใช่แล้ว คนที่ทุกคนกำลังล้อมอยู่นั้นคือนายแบบหนุ่ม ปาร์ค ยูชอน ชายหนุ่มไม่ได้ตอบคำถามอะไรมากมายนักเพียงแค่ส่งยิ้มให้ “ผมมาหาคนรู้จักน่ะครับ”

ในระหว่างที่ยืนให้แฟนๆ ถ่ายรูปสายตาคมก็พยายามมองหาใครบางคนที่เขาตั้งใจมาพบไปด้วย แล้วรอยยิ้มก็ปรากฏเมื่อเห็นคนที่ว่าเดินมากับกลุ่มเพื่อนๆ

“ดงเฮ” ยูชอนตะโกนเรียก

เจ้าของชื่อถึงกับสะดุ้งพลางหันมองซ้ายขวาเพื่อหาคนที่ตะโกนเรียกเขา “ดงเฮ ทางนี้” ยูชอนเรียกอีกครั้งพร้อมกับโบกมือทักทาย เมื่อเห็นเจ้าของชื่อก็รีบเดินไปหาทันทีพร้อมรอยยิ้มสดใส

“พี่ยูชอน มาได้ยังไงฮะเนี่ย”

ยูชอนเดินแหวกบรรดาแฟนคลับมาหาคนตัวเล็กตรงหน้าที่เดินยิ้มมาแต่ไกล “พอดีพี่มาทำงานแถวนี้ แล้วนึกได้ว่าดงเฮเรียนอยู่ที่นี่เลยแวะมาหา”

“ไม่โทรหาผมก่อนละฮะ ถ้าผมไม่อยู่พี่ยูชอนไม่มาเก้อเสียหรอ”

“พี่มั่นใจว่าจะเจอนะสิ ถึงได้มา แล้วนี่มีเรียนอีกไหม” ถามพลางยกมือขึ้นลูบผมอีกคนที่ปรกหน้าปรกตาให้

คนตัวเล็กหน้าแดงนิดๆ กับการกระทำของอีกคนพลางส่ายหน้าไปมา “ม ไม่มีแล้วฮะ”

“ถ้าอย่างนั้นไปหาอะไรทานกันนะ พี่หิวแล้ว” พูดพร้อมกับแย่งบรรดาหนังสือที่อีกคนกอดไว้มาถือเอง แล้วจัดการจูงมืออีกคนไปที่รถ

ดงเฮหันไปโบกมือลาเพื่อนๆ แล้วเดินตามอีกคนที่รถ คนตัวเล็กขึ้นไปนั่งบนรถที่อีกคนเปิดประตูรออยู่ก่อนแล้ว ก่อนที่รถของยูชอนจะแล่นออกจากมหาวิทยาลัยไปท่ามกลางสายตาของนักศึกษาในนั้น

“พี่ยูชอนจะไปทานที่ไหนหรอฮะ” หันไปถามอีกคน

“ร้านประจำของพี่เอง ร้านนี้อร่อยมากเลยนะ เลยกะว่าจะพาเราไปลองทานดู” ยูชอนหันไปยิ้มให้อีกคน รอยยิ้มที่ทำเอาดงเฮถึงกับใจเต้น คนตัวเล็กหน้าแดงนิดๆ ก่อนจะหันกลับไปมองทางต่อ

ตลอดการเดินทางไปร้านนั้นไม่ค่อยมีการพูดคุยมากเท่าไหร่ แต่ก็มีบ้างเพื่อไม่ให้บนรถนั้นเงียบเกินไป ยูชอนเลี้ยวรถเข้าจอดในที่จอดรถของร้านอาหาร ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินเข้าไปในร้านกัน นายแบบหนุ่มเลือกนั่งบริเวณด้านในเพื่อที่จะได้ไม่เป็นที่สนใจของคนอื่นมากนัก

“อยากทานอะไรก็สั่งได้เลยนะ” ยูชอนพูดกับดงเฮ

“ไม่ดีกว่าฮะ พี่ยูชอนเลือกให้ผมดีกว่า ผมทานได้หมดแหละฮะ” อีกคนส่งยิ้มกว้างมาให้

ชายหนุ่มยิ้มรับก่อนจะหันไปสั่งอาหารกับพนักงาน ซึ่งถือเป็นเมนูประจำเวลาที่มาที่ร้านนี้เลยทีเดียว

“วันนี้พี่ยูชอนมีงานอะไรหรอฮะ”

“มีงานถ่ายแบบลงนิตยสาร แล้วเราล่ะเรียนเป็นยังไงบ้าง ตั้งใจเรียนรึเปล่าหึ”

ดงเฮทำแก้มพองลม “ตั้งใจสิฮะ ผมตั้งใจเรียนอยู่แล้ว”

ยูชอนหัวเราะกับท่าทางนั้นก่อนจะยื่นมือไปหยิกแก้มของอีกคนอย่างหมั่นเขี้ยว “ทำตัวน่าหมั่นเขี้ยวน่ารักจริงๆ เลยนะเรา”

คนฟังถึงกับหน้าแดงกับคำพูดนั้น แต่ก็แกล้งทำเป็นไม่สน พร้อมกับปัดมือของอีกคนออก “พี่ยูชอนอะ ผมเจ็บนะฮะ”

ยิ้มขำก่อนจะยกมือขึ้นขยี้ผมอีกคนเสียจนยุ่ง ทำเอาใบหน้าน่ารักนั้นพองลมแล้วบูดบึ้งมากกว่าเดิม แต่แทนที่ยูชอนจะหยุดกับยิ่งหัวเราะมากกว่าเดิมที่เห็นอาการนั้น “น่ารักจริงๆ เลยนะนาย”

“ไม่ต้องมาแกล้งชมผมเลยฮะ” อีกฝ่ายยังคงงอนไม่เลิก

“ไม่ได้แกล้งชม พี่ชมจริงๆ ตั้งหาก”

ไม่รู้ว่าในเวลาแค่ไม่ถึงชั่วโมงดงเฮหน้าแดงไปกี่ครั้งแล้ว “อาหารมาแล้ว ทานกันเถอะฮะ” คนตัวเล็กแก้เขินด้วยการหันไปสนใจกับอาหารที่มาเสิร์ฟตรงหน้า คนที่ผ่านอะไรมามากกว่าอย่างยูชอนก็รู้ดีว่าดงเฮนั้นเขินมากขนาดไหน จึงไม่ได้แกล้งต่อแล้วหันมาเริ่มทานอาหารบ้าง รอยยิ้มมุมปากเล็กๆ ปรากฏอยู่ตลอดบนใบหน้าของชายหนุ่ม

หลังจากที่ทานอาหารกันเสร็จ ยูชอนก็พาดงเฮไปเดินเล่นที่ห้างสรรพสินค้าต่อ คนตัวเล็กอ้อนขอไปเดินดูหนังสือที่ร้านหนังสือ ซึ่งอีกคนก็ยอมพาไป ดงเฮเดินดูหนังสือที่สนใจโดยมียูชอนคอยเดินตามอยู่ใกล้ๆ หลังจากเวลาผ่านไปเกือบชั่วโมงก็ได้หนังสือที่ถูกใจมาสองเล่ม

“ไม่เป็นอะไรหรอกฮะพี่ยูชอน ผมจ่ายเองได้” ดงเฮพยายามห้ามเมื่อเห็นอีกคนกำลังจะจ่ายค่าหนังสือให้ตัวเอง

“ไม่เป็นอะไรหรอก ดงเฮยอมมาเป็นเพื่อนพี่ทั้งที”

“แต่พี่ยูชอนก็เลี้ยงข้าวผมไปแล้วนะฮะ หนังสือผมขอจ่ายเองนะ”

แต่สุดท้ายก็เป็นยูชอนที่เป็นคนจ่ายให้ เพราะร่างสูงไม่สนใจเสียงของดงเฮที่ร้องดังอยู่ข้างๆ หันไปหยิบเงินส่งให้พนักงานทันที ส่วนอีกคนก็ทำแก้มพองอย่างขัดใจ

ทั้งสองคนเดินดูของกันต่ออีกสักพักใหญ่ ส่วนมากจะเป็นพวกเสื้อผ้าต่างๆ ดงเฮเองก็คอยช่วยยูชอนเลือกเสื้อผ้าที่เหมาะกับนายแบบหนุ่มให้

“เมื่อยรึยัง ไปหาร้านกาแฟนั่งกันไหม” ยูชอนหันมาถามอีกคนหลังจากที่เดินออกจากร้านเสื้อแล้ว

ดงเฮพยักหน้ารับ ตอนนี้เขารู้สึกเมื่อยขามาก เพราะว่าเดินเยอะ ยูชอนจึงพาดงเฮไปนั่งร้านกาแฟก่อนจะเดินไปสั่งเครื่องดื่มกับขนมให้

“ขอบคุณฮะ” ดงเฮพูดพลางรับโกโก้จากยูชอนมาดื่ม “วันนี้พี่ยูชอนเลี้ยงผมทั้งวันเลย”

“ไม่เป็นไรหรอก ตอบแทนที่ดงเฮมาเที่ยวกับพี่ไง” ยูชอนยิ้มให้อย่างใจดี

“พี่ยูชอนใจดีกับผมแบบนี้ เดี๋ยวผมก็คิดเกินเลยกับพี่หรอก” ดงเฮพูดยิ้มๆ เหมือนต้องการจะแกล้งแหย่อีกคนเล่น แต่ในใจนั้นแอบเต้นตึกตักเมื่อพูดประโยคนั้นออกไป

“พี่ก็ไม่ได้ห้ามไม่ให้เราคิดเกินเลยกับพี่นินา”

คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมองอีกคนทันทีด้วยความตกใจ ยูชอนยิ้มให้ก่อนจะเอื้อมมือมาเช็ดปากที่เลอะเค้กให้อีกคน “กินเป็นเด็กๆเลยนะ ดูสิเลอะปากหมดแล้ว”

ดงเฮหน้าแดงได้ไม่ยากกับการกระทำที่แสนจะใจดีของยูชอน ในใจเต้นระรัวด้วยความเขินอาย “ขอบคุณฮะ” พึมพำพูดด้วยความเขินก่อนจะก้มหน้าก้มตาตักเค้กเข้าปาก

หลังจากนั่งพักจนหายเมื่อยแล้วยูชอนก็ชวนดงเฮกลับบ้านโดยที่ร่างสูงอาสาไปส่ง

“ผมเกรงใจพี่ยูชอน ผมกลับเองได้ฮะ”

“พี่ไปรับมา ก็ต้องพาไปส่งด้วยสิ ไปกันเถอะ” ไม่ฟังเสียงค้านของดงเฮ ยูชอนรีบคว้ามือของอีกคนมาจับไว้แล้วพาเดินไปที่รถ โดยที่อีกคนก้มหน้าเดินตามไป สายตาของดงเฮมองไปที่มือของตัวเองที่อีกคนจับเอาไว้ รอยยิ้มดีใจปรากฏบนใบหน้าน่ารักนั้น หัวใจของดงเฮกำลังจะล่องลอยไปหายูชอนแล้ว

นายแบบหนุ่มขับรถไปส่งดงเฮถึงที่บ้าน ตลอดทางนั้นไม่ได้พูดคุยกันมากนัก ดงเฮหันมาก้มหัวขอบคุณอีกคน “ขอบคุณนะฮะสำหรับวันนี้”

“พี่ก็ต้องขอบใจเราที่ยอมไปเป็นเพื่อนพี่”

คนตัวเล็กส่งยิ้มกว้างมาให้ “ไม่เป็นอะไรหรอกฮะ เพื่อพี่ยูชอนแล้ว แค่นี้มันไม่ยากอะไรหรอกฮะ”

ยูชอนยิ้มกับคำพูดของอีกคน ดูเหมือนว่าเจ้าตัวพึ่งจะรู้สึกตัวว่าพูดอะไรออกไป หน้าขาวๆ ถึงได้ขึ้นดีระเรื่ออีกครั้ง ดงเฮก้มหัวขอบคุณอีกครั้งแล้วรีบลงจากรถอีกคน แต่ยังไม่ทันจะได้ลง มือของยูชอนก็คว้าเข้าที่แขนของดงเฮไว้ก่อน ใบหน้าหล่อเหลาชะโงกมาหอมแก้มอีกคน

“พี่พูดจริงนะ พี่ไม่ห้ามไม่ให้ดงเฮคิดเกินเลยกับพี่หรอก เพราะพี่เองก็คิดเกินเลยกับดงเฮเหมือนกัน” ชายหนุ่มส่งยิ้มมาให้ “ไว้พี่จะโทรหานะ”

รถของยูชอนแล่นออกไปแล้วแต่ดงเฮยังคงยืนอยู่หน้าบ้านที่เดิม มือยกขึ้นจับแก้มที่อีกคนขโมยหอมไปอย่างไม่รู้ตัว ใบหน้าขาวใสขึ้นสีแดงด้วยความเขินอาย

“พี่พูดจริงนะ พี่ไม่ห้ามไม่ให้ดงเฮคิดเกินเลยกับพี่หรอก เพราะพี่เองก็คิดเกินเลยกับดงเฮเหมือนกัน” คำพูดของยูชอนนั้นลอยไปลอยมาในหัวไม่ยอมหายไปไหนสักที

 

 

 

 

วันนี้ดูเหมือนทุกคนจะคึกคักเป็นพิเศษเพราะอีกไม่กี่วันก็จะถึงวันสิ้นเดือนวันที่พวกเขาทั้งหมดตั้งใจจะไปเที่ยวเกาะเชจูกัน โดยเฉพาะฮีชอลที่ดูจะตื่นเต้นกว่าคนอื่นๆ ทั้งๆ ที่การไปเที่ยวทั้งนี้เป็นการฉลองต้อนรับซองมินที่หายป่วยและกลับมาเกาหลีอีกครั้งแท้ๆ

“ทุกคนอย่าลืมเก็บของซะด้วยหล่ะ เดี๋ยววันมะรืนนี้พวกเราก็จะไปเที่ยวเชจูกันแล้วนะ” ฮีชอลบอกคนอื่นๆ หลังจากเลิกเรียนแล้วทั้งหมดก็ย้ายมานั่งที่ร้านใกล้ๆ มหาวิทยาลัย โดยมีซองมินมาด้วยเช่นกัน

“แล้วเราจะไปกันตอนไหนหรอฮะพี่ซิน” ซองมินเอ่ยถาม

“ทุกคนมาที่บ้านฉันตอน 8 โมงนะ มากินข้าวเช้าที่บ้านฉันแล้วเราค่อยออกเดินทางกัน”

“แล้วคิบอมหล่ะ ไปพร้อมพวกเราด้วยรึเปล่า”

“ใช่ คิบอมก็ไปพร้อมเราด้วย เราคงถึงมกโพ1ประมาณ บ่ายโมงกว่าๆ ไม่ก็บ่ายสอง แล้วเราก็ต่อเรือไปเชจูโด2กันนน” ฮีชอลพูดด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้นเต็มที่

“ไม่ได้ค้างที่มกโพก่อนหรอกหรอ” คังอินถาม

ฮีชอลส่ายหน้า “ไม่ได้หรอก เพราะวันรุ่งขึ้นคิบอมมีงาน เราเลยต้องตรงไปเชจูกันเลย”

“แล้วทำไมไม่นั่งเครื่องไปนะ จะได้สบายๆ” ฮันกยองพูด

นางมารร้ายหันขวับทันที มือเรียวยกตีไหล่อีกคน “นั่งเครื่องไปก็ไม่ได้บรรยากาศหน่ะสิ ไปเชจูน่ะต้องไปด้วยเรือถึงจะได้บรรยากาศ”

“โอ๊ยๆ คร้าบๆๆ ทราบแล้วครับ ทำไมชอบทำร้ายร่างกายฉันอยู่เลย คอยดูนะ จะเอาคืนให้สาสมเลย เตรียมตัวโดนจัดหนักแน่” ฮันกยองขยับหนีจากฝ่ามือพิฆาตของฮีชอล

“ว่าไงนะ จัดหนักอะไรห๊ะ”

นายตัวร้ายส่งยิ้มเจ้าเล่ห์พร้อมกับยักคิ้วกวนๆ มาให้ “อยากรู้เดี๋ยวฉันจัดให้คืนนี้เลยดีไหม จัดหนักให้ลุกไปไหนไม่รอด”

เมื่อรู้ความหมายใบหน้าสวยก็ขึ้นสีแดงทันทีไม่รู้ว่าแดงด้วยความอายหรือแดงด้วยความโกรธ มือเรียวสวยระดมตีอีกคนไม่ยั้ง “อ ไอ้บ้า ไอ้คนลามก”

ฮันกยองหัวเราะอย่างสนุกสนานที่แกล้งอีกคนได้ พร้อมกับรวบข้อมือเล็กทั้งสองข้างของอีกคนแล้วดึงให้ลงมานั่งตักแล้วกอดไว้แน่น คนบนตักได้แต่ดิ้นพร้อมต่อว่าอีกคนไปด้วย แต่ก็รู้ว่าเจ้าตัวนั้นเขินไม่ได้โกรธอะไร ทุกคนหัวเราะและยิ้มกับการแสดงความรักที่ดูจะแปลกๆ ของฮันกยองกับฮีชอล

หลังจากที่พูดคุยนัดแนะการเดินทางกันเป็นที่เรียบร้อยแล้วทุกคนก็แยกย้ายกันกลับบ้านเพื่อไปจัดเตรียมข้าวของให้พร้อมสำหรับวันหยุดสิ้นเดือนนี้ วันนี้ฮันกยองไม่ได้ไปส่งฮีชอลที่บ้านเพราะคนสวยเอารถมาเองโดยมีซองมินมาด้วย และนั่นทำให้คยูฮยอนอดไปส่งซองมินที่บ้านโดยเหตุผลที่ฮีชอลบอกว่า

“ฉันก็เอารถมาเอง ซองมินก็อยู่บ้านเดียวกับฉัน แล้วนายจะไปส่งซองมินทำไม” แล้วเจ้าตัวก็รีบคว้าแขนน้องรักเดินออกจากร้านไปทันที ทำเอาอีกคนถึงกับคอตก แต่ก็ยอมเดินออกจากร้านเพื่อขับรถกลับบ้านแต่โดยดี

เมื่อกลับมาถึงบ้านทั้งฮีชอลและซองมินก็รีบไปเก็บของใส่กระเป๋าทันทีโดยมีบรรดาแม่บ้านเข้ามาช่วยเก็บให้ ก่อนที่ทั้งสองคนจะไปช่วยกันเก็บของให้คิบอมที่ตอนนี้ออกไปทำงานยังไม่กลับ

“แค่เก็บของแค่นี้ทำไมมันเหนื่อยจังเลยนะ” ฮีชอลบ่นขณะนั่งทับอยู่บนกระเป๋าเดินทางของคิบอม

“คงเพราะตื่นเต้นด้วยมั้งฮะ” ซองมินที่นั่งอยู่ใกล้ๆ กันพูดตอบ “ลงไปหาของว่างทานกันเถอะฮะ ผมอยากดื่มนมอุ่นๆ ไม่ก็โกโก้สักแก้วจัง”

“ไปสิ” แล้วทั้งสองคนก็ลงไปนั่งที่ห้องนั่งเล่นพร้อมกับโกโก้ร้อนคนละแก้วและขนมในจานอีกหลายใบ กินไปดูทีวีกันไปอย่างสนุกสนาน จนกระทั่งเย็นคิบอมถึงจะกลับมา ฮีชอลไล่ให้น้องชายแก้มป่องไปอาบน้ำให้เรียบร้อยก่อนจะลงมาทานอาหารเย็นด้วยกัน

“ฉันกับซองมินเก็บของให้นายแล้วนะ” ฮีชอลพูดขณะที่พวกเขาทั้งสามคนนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารเพื่อทานอาหารมื้อเย็นกัน

“ขอบคุณมากนะครับ ผมคงไม่มีเวลาเก็บเองแน่ๆ”

“พรุ่งนี้มีงานรึเปล่า” เป็นซองมินบ้างที่เป็นฝ่ายถาม

คิบอมเคี้ยวอาหารในปากจนหมดก่อนจะเอ่ยตอบ “มีตอนเช้าสองงาน ส่วนตอนบ่ายว่างก็เลยกะจะเข้าไปที่มหาลัย”

“ไม่ต้องเข้าหรอกคิบอม กลับมานอนพักที่บ้านแหละ ทำงานติดๆ กันมาหลายวันแล้ว พักบ้างเถอะ” ฮีชอลรีบเอ่ยห้ามทันที

นายแบบหนุ่มพยักหน้ารับ “ครับ อย่างนั้นก็ได้ แล้ววันศุกร์จะไปกันยังไงหรอครับ”

“ก็เดี๋ยวพวกนั้นจะมาที่บ้านเรากินข้าวอะไรเสร็จค่อยขับรถไปกัน”

“ขับรถไปเองหรอฮะ ไม่ได้ให้คนขับรถไปให้หรอฮะพี่ซิน” ซองมินเอ่ยถาม

ฮีชอลพยักหน้ารับ “ก็เอารถคันใหญ่ไปนั่นแหละ ยังไงเรือที่อาดงซอนเตรียมให้ก็เอารถขึ้นไปได้อยู่แล้ว มีรถไปเองสะดวกกว่าเป็นไหนๆ อยู่แล้ว”

เมื่อทุกคนทานอาหารกันเสร็จเรียบร้อยคิบอมก็ขอตัวขึ้นไปนอนพักเพราะรู้สึกเหนื่อยกับการทำงานมาทั้งวัน ฮีชอลกับซองมินนั่งดูโทรทัศน์อยู่ในห้องนั่งเล่นจนดึกจึงแยกย้ายกันไปนอน

 

 

 

 

ในที่สุดวันที่ทุกคนรอคอยก็มาถึง ในขณะที่ทุกๆ คนนั้นตื่นนอนกันหมดแล้ว อีกทั้งพวกคนอื่นๆ ไม่ว่าจะเป็นคังอิน อิทึก คยูฮยอน และฮันกยอง ต่างก็มาถึงบ้านของคนนัดเรียบร้อยแล้ว แต่คนที่กระตือรือร้นจะไปเที่ยวมากที่สุดยังคงนอนอยู่บนเตียงนอนหลังใหญ่ไม่ยอมลุกสักที

“ฮีชอลหล่ะคิบอม” ฮันกยองเอ่ยถามเมื่อเดินเข้ามาในบ้านแล้วพบแค่คิบอมนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น ส่วนซองมินนั่นเข้าไปช่วยแม่ครัวเตรียมอาหารเช้าให้พวกเขา

“พี่ก็น่าจะรู้ว่ารายนั้นตื่นสายแค่ไหน ป่านนี้ยังไม่ตื่นเลยครับ” คิบอมพูดยิ้มๆ

ฮันกยองหัวเราะเล็กน้อย “อย่างนั้นฉันขึ้นไปปลุกก่อนแล้วกัน เดี๋ยวก็สายจนได้” แล้วร่างสูงก็เดินขึ้นไปบนห้องของอีกคน

นายตัวร้ายเคาะประตูเบาๆ สองสามครั้งพอแค่เป็นพิธีเพราะรู้อยู่แล้วว่ายังไงคนที่นอนอยู่ก็ไม่มีทางตื่นเพราะเสียงเคาะประตูแค่นี้แน่ ชายหนุ่มเดินเข้าไปในห้องแล้วจัดการรูดม่านตรงปลายเตียงทันที แสงแดดที่สาดเข้ามาทำให้คนที่นอนอยู่เริ่มขยับตัว แต่ก็เพียงแค่นอนคว่ำหน้าเพื่อหลีกหนีจะแสงแดดแค่นั้นยังไม่ยอมลุกขึ้นมาแต่อย่างใด

ฮันกยองเดินไปนั่งที่เตียงอีกคนแล้วเริ่มปลุกโดยการเรียกแล้วเขย่าเบาๆ แต่ผลออกมาก็คือคนที่นอนยังคงนอนอยู่ไม่เปลี่ยนแปลง

“นี่ลุกได้แล้วน่า แปดโมงจะครึ่งอยู่แล้วนะ”

แต่ฮีชอลก็ยังคงหลับ...

“นี่ถ้าไม่ตื่นฉันปล้ำจริงๆ นะ” ผลตอบรับมีเพียงแค่การขยับตัวเล็กน้อยของฮีชอลเท่านั้น

“ยังไม่ตื่นใช่ไหม ถ้าไม่ตื่นฉันจะปล้ำจริงๆ แล้วนะ” ฮันกยองขยับไปคร่อมคนที่นอนอยู่พลางกระซิบพูดชิดใบหู

“อื้ออ” อีกคนส่งเสียงออกมาแค่นั้นแล้วก็หลับต่อ

ชายหนุ่มถึงกับส่ายหน้าด้วยความอ่อนใจกับอาการขี้เซาเหมือนแมวของคนรัก สุดท้ายก็ต้องใช้มาตรการขั้นเด็ดขาด ฮันกยองก้มหน้าลงแตะริมฝีปากลงที่ลำคอของอีกคน แล้วขบเม้มเบาๆ อีกคนเพียงแค่ขยับตัวไปมาอย่างนึกรำคาญใจแต่ก็ยังไม่ยอมตื่นเสียที มือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามเอวบาง แล้วสอดเข้าไปใต้ชุดนอนของอีกคน ลูบไปมาทั่วหน้าท้องขาวเนียน ไล้ขึ้นไปถึงยอดอกทั้งสองข้าง

“ตื่นได้แล้วนะนางมาร” กระซิบพูดกับคนที่ยังหลับสบาย

“อ๊ะ... อื้มม..” มีเพียงเสียงร้องออกมาเบาๆ แค่นั้น

“ถ้าไม่ยอมตื่นฉันจะทำมากกว่านี้แล้วนะ” ลิ้นร้อนส่งเข้าไปตวัดที่ใบหูของอีกคนช้าๆ มือสะกิดยอดอกทั้งสองข้างเล่นแล้วกดนิ้วลงไปเบาๆ

คนใต้ร่างเริ่มออกอาการ ร่างสวยบิดตัวไปมา การรับรู้ของร่างการนั้นตื่นตัวเต็มที่แล้ว แต่ดวงตากลมทั้งสองข้างนั้นยังไม่ยอมลืมขึ้น ฮันกยองขยับตัวออกแล้วอุ้มอีกคนเข้าไปในห้องน้ำ จัดการถอดชุดนอนของอีกคนออกแล้วว่างร่างบางลงในอ่างอาบน้ำ

สายน้ำจากฝักบัวกระทบร่างทำให้ฮีชอลเริ่มรู้สึกตัวตื่น ตากระพริบช้าๆ ก่อนจะลืมขึ้น พอเห็นแล้วรู้ตัวแล้วว่าอยู่ที่ไหน อะไรเป็นอะไร ริมฝีปากอวบอิ่มก็ตั้งท่าจะอ้าปากต่อว่าทันที แต่ก็โดนอีกคนฉวยโอกาสนั้นกดจูบลงไปจนมีเพียงแค่เสียงอื้ออึงในลำคอของคนสวยเท่านั้น มือหนาจัดการลูบไล้ไปทั่วผิดขาวเนียนของคนในอ่างอาบน้ำ มันเลื้อยลงต่ำเรื่อยๆ จนอีกคนต้องหดเกร็งหน้าท้องด้วยความเสียว

ฮันกยองค่อยๆ ละริมฝีปากออกมาแล้วส่งยิ้มให้อีกคน “ตื่นสักทีนะนางมาร”

“อ ไอ ไอ้บ้า ไอ้คนลามก” ฮีชอลจัดการสาดน้ำในอ่างใส่อีกคนทันทีจนเปียก

“เฮ๊ย นางมารฉันเปียกไปหมดแล้วนะ หยุดเล่นได้แล้ว”

แต่เพราะอีกคนยังไม่ยอมหยุดฮันกยองจึงต้องเข้าไปรวบตัวอีกคนไว้แล้วจัดการสั่งสอนทันที

“อื้ออ.. ฮ ฮัน ค คนอื่น รออยู่นะ” เสียงหวานเอ่ยห้ามอย่างสั่นๆ

“ก็ใครใช้ให้นายเล่นไม่รู้เรื่องแบบนี้หล่ะ ปล่อยพวกนั้นรอไปก่อนแล้วกัน ไม่นานเท่าไหร่หรอก” พูดจบก็กดจูบไปทั่วตัวอีกคนทันที เสื้อผ้าที่เปียกน้ำเพราะฝีมือของฮีชอลนั้นก็ถูกคนสวยจัดการถอดมันออกให้พ้นทาง แล้วทุกอย่างก็ดำเนินไปด้วยความต้องการของคนทั้งคู่

 

 

 

 

“ฮันมันไปปลุกซินถึงไหนละนั่น ป่านนี้ยังไม่ลงมากันเลย” คังอินพูดเมื่อพวกเขาทั้งหมดนั่งรออยู่ที่ห้องนั่งเล่นนานแล้ว แต่คนสองคนก็ยังไม่ยอมลงมาสักที

คยูฮยอนยิ้ม “ปลุกภาษาหนุ่มเพล์บอยอยู่ละมั้ง ฮ่าๆ” เป็นอันว่าทุกคนเข้าใจกันดียกเว้นซองมินเพียงคนเดียว

“เป็นยังไงหรอฮะ” ซองมินถามพลางจ้องมองทุกคนตาแป๋ว

“ไว้ถ้าตัวเล็กอยากรู้ พี่จะบอกเอง แต่ต้องตอนที่ตัวเล็กอยู่กับพี่สองคนนะ” คยูฮยอนยิ้มกรุ่มกริ่มให้คนรักที่นั่งอยู่ข้างกาย ทำเอาเจ้าตัวถึงกับหน้าแดง

“ไอ้หมาบ้า คิดลามกกับน้องฉันหรอ” เสียงหวานร้องขึ้นทันทีก่อนที่จะเดินเข้ามาถึงในห้องนั่งเล่นเสียอีก

“ว่าไง ปลุกภาษาหนุ่มเพล์บอยเสร็จแล้วหรอ ฮ่าฮ่า” คยูฮยอนร้องแซวซึ่งฮีชอลเองก็สามารถเข้าใจได้ไม่ยาก

ใบหน้าสวยนั้นขึ้นสีแดงนั่นทีร่างบางหยิบหมอนอิงแล้ววิ่งไล่ตีคยูฮยอนทั่วห้องแต่เพราะร่างกายตัวเองตอนนี้ไม่ค่อยจะเต็มร้อยเท่าไหร่จึงวิ่งได้ไม่นาน

“เอาน่าๆ รีบไปกินข้าวกันเถอะ จะได้ออกเดินทาง”

“ใช้แรงไปเยอะหรอวะไอ้ฮัน เอาไข่ด้วยไหมเดี๋ยวไปบอกแม่ครัวให้” คยูฮยอนยังคงร้องแซวมาอีกรอบ

“ไอ้หมาบ้า” หนังสือนิตยสารหลายเล่มถูกฮีชอลหยิบแล้วปาใส่อีกคนทันที ก่อนที่เจ้าตัวจะมองค้อนฮันกยองที่ยืนขำแล้วเดินนำไปห้องอาหารท่ามกลางรอยยิ้มขบขันของทุกๆ คน

หลังจากที่ทานอาหารมื้อเช้าเสร็จพวกเขาก็ยกกระเป๋าขึ้นรถตู้ของที่บ้านฮีชอลทันที ฮันกยองอาสาเป็นคนขับรถให้ก่อนก่อนที่จะสลับกับคยูฮยอนแล้วคังอินทีหลัง กว่าจะได้ออกเดินทางก็เลยเวลาที่ตั้งใจไว้มามากแล้วฮีชอลจึงต้องโทรไปมาดงซอนเพื่อบอกข่าวให้รู้

“อาดงซอนบอกว่าจะรอพวกเราแล้วขึ้นเรือไปด้วยกัน ส่วนพวกทีมงานถ้าพวกเขามาพร้อมแล้วก็จะให้ไปที่เกาะเชจูกันก่อนเลย พวกเราค่อยตามไปทีหลังก็ได้” ฮีชอลบอกให้ทุกคนได้รับรู้

แล้วรถตู้ก็แล่นออกจากบ้านมุ่งหน้าไปทางตอนใต้เพื่อไปมกโพกัน การเดินทางไปมกโพนั้นใช้เวลาไม่นานมากเพียงแค่ไม่กี่ชั่วโมงก็ถึง ตลอดการเดินทางเต็มไปด้วยความสนุกสนาน ฮีชอลเปิดเพลงจังหวะสนุกๆ เสียงพูดคุยเสียงหัวเราะและรอยยิ้มมีอยู่ตลอดทาง บางครั้งคนสวยก็นึกคึกนั่งเต้นอยู่ที่เบาะหน้าข้างฮันกยองเสียอย่างนั้นเรียกเสียงหัวเราะจากทุกๆ คนได้เป็นอย่างดี

“ไปเที่ยวกันครั้งนี้คงจะสนุกน่าดู” อิทึกพูด

“คงงั้นแหละครับ โดยเฉพาะพี่ซินคงจะสนุกกว่าคนอื่นหลายเท่า” คิบอมที่นั่งอยู่ตรงเบาะเดี่ยวริมประตูพูดขึ้นบ้าง

“แล้วคิบอมมีงานเยอะไหม” คังอินชะโงกหน้ามาถาม

“ก็ไม่เท่าไหร่หรอกครับ”

“น่าเสียดายนะที่คิบอมมีงาน ไม่งั้นก็คงไปเที่ยวกันสนุกแน่ๆ เลย” ฮีชอลหันมาพูดกับน้องชายตัวเอง

“ไปกันเลย ไปมกโพกัน!” ฮีชอลตะโกนลั่นรถ

 

 

1มกโพ เป็นเมืองท่าทางตะวันตกเฉียงใต้ของคาบสมุทรและมีอาหารทะเลสดที่ขึ้นชื่อของเกาหลี

2เชจูโด (เกาะเชจู) เชจูโด หรือ เกาะเชจู อยู่ทางใต้ของโซลเป็นหนึ่งในจังหวัดทั้งเก้าของประเทศเกาหลี สามารถเดินทางได้โดยเครื่องบิน และโดยเรือจากท่าเรือพูซาน วานโด อินชอน ยอซู หรือ มกโพ



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
One more chance , นางมารร้ายขอเป็นนางเอก [HanChul , KiHae] ตอนที่ 31 : Part. 29 ... 100% , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 511 , โพส : 3 , Rating : 33% / 3 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 3 : ความคิดเห็นที่ 225
บอมอ่า ต้องเร่งทำคะแนนแล้ว เฮอย่าปล่อยให้ยูชอนหลอกน้า ตอนนี้น่ารักอีกแล้วฮันชอล
Name : Delotion < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Delotion [ IP : 27.55.20.133 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 กันยายน 2558 / 12:39
# 2 : ความคิดเห็นที่ 212
อ๊ากกก ด๊องอย่าหลงกลยูชอนนะฮึ่ยยย แหมๆๆๆวิธีปลุกของฮันมันช่าง....
Name : d-sj < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ d-sj [ IP : 49.230.193.80 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 สิงหาคม 2558 / 07:21
# 1 : ความคิดเห็นที่ 107
เมนพึ่งจะตื่นแท้ๆเลยนะอิเกิง จัดซะแล้ว 555555555
อิบอมอย่ามัวแต่ชักช้าซี่ ยูชอนทำคะแนนนำไปแล้วนะ
ไม่งั้นจะโดนแย่งน้องหมวยไปจริงๆแน่ T^T
Name : angle [ IP : 223.206.44.123 ]

วันที่: 25 กันยายน 2557 / 17:23
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android