broken mission ภารกิจลวงใจ เผลอเมื่อไหร่จบเกม

ตอนที่ 6 : Chapter 5 ตำปลาร้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 332
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    25 พ.ค. 57

 

 







 

Chapter 5 ตำปลาร้า









 


“เอาจริงอ่ะเนี่ย?”


“ก็เธอบอกให้เลือกที่ฉันชอบไง ฉันชอบแบบนี้” ลันนาทำหน้าปลงๆพร้อมทั้งกดโทรศัพท์โทรออกหาเอเธนส์


อ้อ ลืมบอกไปสินะว่าตอนนี้ลันนากำลังจะเลี้ยงมื้อเย็นฉันน่ะ พร้อมทั้งชวนเอเธนส์มาเป็นเจ้ามือเลี้ยงฉันอีกคนด้วย


แล้วก็นะฉันแค่เล่นอะไรสนุกๆโดยเลือกร้านส้มตำแผงลอยรสแซ่บหน้าประตูวัดที่เคยมาซื้อกินบ่อยๆเท่านั้นเอง


“ฉันสั่งพลางได้ป่ะ” แล้วฉันก็หันไปถามเพื่อนซึ่งคุยโทรศัพท์เสร็จพอดี ยัยนั่นพยักหน้าพร้อมทั้งนั่งกดโทรศัพท์ยิกๆโดยไม่คิด
จะสนใจว่าฉันสั่งอะไรไปบ้าง


แหงสิยัยนี่ไม่ได้ชอบแบบนี้ เดี๋ยวเธอก็คงนั่งเขี่ยๆแต่ไม่กินอีกตามเคยนั่นแหละ


ผ่านไปพักหนึ่งบุคคลที่รอคอย(?)ก็ปรากฏตัว


อืมเกินมาจากที่คิดคนหนึ่งแฮะ


“จะกินที่นี่จริงอ่ะ?” แล้วเอเธนส์ก็เอ่ยออกมาเป็นคนแรก


แต่ไอ้คนที่ฉันคิดจะแกล้งเนี่ยสิดันนั่งลงตรงข้ามฉันอย่างหน้าตาเฉยซะงั้น ฉันเลยขอใช้เขาให้เป็นประโยชน์หน่อยแล้วกัน


“เพื่อนนายยังไม่ว่าอะไรเลยเห็นมั๊ย? นั่งสิฉันสั่งแล้วนะ”


“มาแล้วค้าาาา” คุณป้าเจ้าของร้านถือจานอาหารมาเต็มสองมือก่อนจะวางมันลงตรงหน้า


หอมเป็นบ้าเลย~


“เธอสั่งอะไรกินวะเนี่ย?” แล้วนายเคย์(ซึ่งไม่ได้รับเชิญตั้งแต่แรก)ก็เอ่ยถามพร้อมกับทำสีหน้าแปลกๆ


“ตำปูปลาร้า”


“แหวะ!!” และเขาก็แสดงออกมาชัดเจนว่ากินมันไม่ได้แน่ๆ


ถือว่าวันนี้คิดบัญชีทบต้นทบดอกเลยแล้วกันนะนายเคย์ ฉันจะจัดการนายก่อนใครเลยที่บังอาจมาพูดจากล่าวหาฉันจนเสีย
หายไปหมด


“เอ้าๆๆๆ ทานกันได้แล้วไม่ต้องเกรงใจ อ่ะนี่นายกินเยอะๆนะ รับรองว่าอร่อย” ฉันตักส้มตำปูปลาร้าใส่จานเคย์ก่อนใครทำเอาเจ้าตัวกลืนน้ำลายลงคอดังเฮือก!


“มะ ไม่เป็นไร”


“มาแล้วก็กินสิ อย่าให้เสียเที่ยว เร็วๆ” ฉันกดเสียงต่ำตรงพยางค์ท้ายเป็นเชิงกดดัน ทำให้นายเคย์เริ่มก้มมองอาหารในจานอีกครั้งพร้อมกับตักมันขึ้นมา


ช้อนที่มีส้มตำปลาร้าค้างอยู่กลางอากาศพักหนึ่ง ก่อนที่เจ้าตัวจะตัดสินใจ


“ฉันไม่หิว แกกินดิ” ส่งมันใส่จานของเอเธนส์เสียดื้อๆ


“อ้าวมางี้ได้ไงวะฉันไม่กินปลาร้า อ่ะให้แกแล้วกันไอ้ยูจิน” แล้วมันก็ถูกย้ายไปอยู่ในจานของยูจินจนได้


นี่ฉันต้องทำการกดดันต่อสินะ


“ฉันลืมไปเนอะว่าพวกนายมันลูกคนรวย คงกินของบ้านๆแบบนี้ไม่เป็นใช่มั๊ยล่ะ นายไม่ต้องกะ


แล้วนายยูจินตักมันเข้าปากด้วยสีหน้าเรียบเฉย


อีตานี่


“เลิกพูดมากทีเหอะ น่ารำคาญ”


ทุกคนหยุดมองยูจิน ไม่มีใครพูดอะไรและไม่มีใครแตะอาหารตรงหน้า


ที่จริงฉันไม่ได้สั่งมาแค่ส้มตำปูปลาร้าสักหน่อย ตรงหน้าเรามีทั้งลาบ น้ำตก คอหมูย่าง ยำปลาดุกฟู แล้วก็ต้มแซ่บ แต่ที่ทุก
คนไม่กล้าแตะอะไรเลยนั่นก็เพราะส้มตำปลาร้าที่ฉันตักใส่จานพวกเขาไง


ดูก็รู้ว่าพวกนี้ไม่กล้ากิน เหอะ!


“กินสิ อร่อยจะตาย” และฉันก็ลงมือบ้างเพราะไม่มีใครเริ่มเลย


“อ่าเอ่อ


เมื่อเห็นว่าทุกคนเอาแต่มองเงียบๆ ฉันเลยต้องหาทางอื่น


“อ่ะ กินเยอะๆนะ ดูท่าจะไม่มีคนช่วยกินเลยแฮะ” ฉันตักตำปลาร้าใส่จานนายยูจินอีกอย่างจงใจทำเอาเพื่อนเขามองมาพร้อมกับเหงื่อแตกพลั่ก -_-:;


“ฉันคิดว่าฉันมีธุระ ฉันไปก่อนดีกว่า”


“อ้าว” ลันนามองสองคนที่ลุกขึ้นตาละห้อย “ฉันไปด้วยสิ เพิ่งนึกออกว่ามีธุระ” แล้วเพื่อนรักฉันก็เอาด้วยอีกคน


“เธอจะทิ้งฉันเหรอลันนา”


“ปละ เปล่านะ แต่” ฉันพอรู้มาบ้างแหละว่าลันนาไม่ชอบกลิ่นปลาร้า(เพราะฉันเคยพาเธอมากินครั้งหนึ่งล่ะ) แต่ว่าทำไม
จะต้องทิ้งฉันไว้กับอีตานี่อีกแล้วเนี่ย?


“ลันนาจะไปไหน เดี๋ยวผมไปส่งก็ได้ ส่วนรถก็ให้เอพายกับไอ้ยูเอากลับแล้วกันนะ”


“อืม เดี๋ยวฉันไปจ่ายค่าอาหารให้นะ จะเอาอะไรอีกมั๊ย?”


“ไม่ต้องหรอก ฉันเลี้ยงเองดีกว่า” เอเธนส์ขัดพร้อมกับเดินไปที่ป้าเจ้าของร้านแล้วจ่ายเงินก่อนจะชิ่งหนีออกไปอย่างรวดเร็ว


“เฮ้อ! เอาอีกแล้ว” ฉันหยุดกินพร้อมกับบ่นออกมา


“นั่นสินะ อย่างกับจะวางแผนให้ฉันอยู่กับเธอ” คนตรงหน้าพูดออกมาจนฉันสะดุ้ง


นี่เขากำลังแกล้งจับผิดฉันอยู่รึเปล่าก็ไม่รู้


“นั่นสินะแต่หมอนั่น” ฉันกำลังคิดวางแผนไม่ให้เขาสงสัยอยู่ และตอนนี้ก็กำลังประมวลคำพูดที่ต้องโน้มน้าวให้เขาเชื่อฉันให้ได้ด้วย


ยูจินเลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงบอกให้พูดต่อให้จบ


ที่จริงฉันกำลังนึกไม่ออกต่างหากว่าจะพูดอะไรต่อน่ะ แต่ว่าเรื่องงี่เง่าที่ฉันเคยคิดมันอาจจะใช้ได้ผลก็ได้นะ


“หมอนั่นรู้ว่าฉัน


“กลับเถอะ ฉันไปล่ะ” แล้วนายยูจินก็ลุกพรวดพร้อมกับเดินออกไปจากตรงนี้เหมือนไม่อยากฟังซะอย่างนั้น


ฉันเลยต้องวิ่งตามเขาไป(อีกแล้ว)ทั้งๆที่เท้ายังเจ็บอยู่


“นี่ นายจะไปไหน?”


เขาไม่หยุด ไม่รอ และไม่หันมามองกันเลยด้วยซ้ำ และฉันก็ไม่ชอบที่จะต้องทำเหมือนกำลังง้อเขาเลยไง


ที่ฉันไล่ตามเพราะกุญแจรถยัยลันนาอยู่ที่ฉันต่างหาก แต่ฉันขับรถไม่เป็นจะเอามันกลับได้ยังไง


แต่เฮอะ! ไม่หยุดก็อย่าหยุดมันสิ ฉันหาทางอื่นก็ได้


ไหนๆก็มาถึงทางเข้าวัดแล้ว เข้าไปไหว้พระล้างซวยสักหน่อยก็น่าจะดี ยังไงวันนี้ฉันก็แต่งตัวเรียบร้อย(กว่าปกติ)ไม่ได้ใส่สั้นเหมือนที่ใส่ประจำอยู่แล้ว


แต่พอไหว้พระขอพรเสร็จเรียบร้อยแล้วเดินกลับออกมาจากโบสถ์ ฉันกลับพบอะไรบางอย่าง


นายยูจินน่ะ


“มานั่งทำอะไรตรงนี้ยะ” ไม่รอช้า ฉันเลือกที่จะเดินไปนั่งลงข้างๆเขาทันทีโดยไม่ลังเล


ใบหน้าเขาตอนนี้แดงระเรื่อแปลกๆจนน่าสงสัย


“แล้วเป็นอะไรน่ะ ทำไมสีหน้าดูไม่ค่อยดี” ฉันไม่ได้เป็นห่วงเลยนะ แค่ถามตามประสาเพื่อนมนุษย์เท่านั้นเอ๊งง!


แต่เขากลับเงียบ ไม่ตอบอะไร แถมยังทำท่าจะลุกขึ้นหนีอีก ทำให้ฉันต้องคว้ามือเขาไว้อย่างจำใจ


ยังไงซะก็ช่วยเอารถยัยลันนากลับไปทีเถอะ ฉันขี้เกียจต้องชวนเพื่อนมาเอารถอีกนะ


“อะไร อยากรู้เหรอ? ฉันกินเผ็ดมากไม่ได้พอใจยัง!!” แล้วเขาก็พูดออกมาเองจนหมดทั้งๆที่ฉันไม่ได้คาดคั้น


แค่จะเอากุญแจรถให้เขาเองนะ T_T


แต่เพราะงั้นสินะถึงได้รีบลุกหนีเมื่อกี้น่ะ


“เปล่า จะบอกว่าขับรถไม่เป็น ช่วยขับรถเพื่อนฉันกลับให้หน่อย”


“อ่อยป่ะเนี่ย!


อ้าวอีตานี่น่าตบให้คว่ำนัก มองยังไงว่าฉันอ่อยเขา


แล้วฉันก็ไม่เคยคิดด้วยว่าคำพูดแบบนี้จะหลุดออกมาจากปากคนอย่างอีตานี่ได้หรือว่าเขารู้อะไรนะ


“ว่าแต่ กินเผ็ดไม่ได้จริงดิ? แล้วกินไปทำไมล่ะ  แล้วทำยังไงนายจะหาย” ฉันถามอย่างสนใจเพราะดูสีหน้าเขาแล้วยังไม่ค่อย
ดีเท่าไหร่ และถ้าไม่ทำให้เขาอาการดีขึ้นฉันก็ไม่รู้ว่าเขาจะพารถยัยลันนากลับไปส่งโดยสวัสดิภาพได้รึเปล่าน่ะสิ


ไอ้ส้มตำปูปลาร้านั่นก็เผ็ดน้อยซะที่ไหน พอดีฉันมันพวกกินเผ็ดจัดซะด้วย


“กินน้ำเยอะๆ”


“งั้นรอเดี๋ยวนะ เดี๋ยวฉันไปซื้อมาให้” ฉันลุกไปร้านค้าทันทีพร้อมกับซื้อน้ำกลับมาให้เขาสองขวด


“ทำไม?” แต่เขากลับไม่ยอมรับมันไปแล้วยังมองหน้าฉันอย่างจับผิดอีก


ฉันจะทำดีบ้างไม่ได้รึไง? ก็ไม่ได้เป็นห่วงหรอกนะ แต่กลัวจะพารถเพื่อนฉันกลับไปส่งไม่ไหวต่างหาก


คิดว่าฉันจะใส่ยาเบื่อไว้ในน้ำรึไงยะ?


“เดี๋ยวนายมาตายใส่ฉันเหมือนเมื่อวานน่ะ ฉันไม่มีปัญญาพานายกลับไปส่งหรอกนะ”


“ขอบใจ” เขารับขวดน้ำไปแล้วกระดกมันเข้าปากอย่างรวดเร็วเหมือนคนกระหายน้ำมาสามชาติเศษ


ส่วนฉันก็นั่งลงข้างๆเขาโดยไม่ได้พูดอะไรต่อเพราะไม่รู้จะพูดอะไร


จะว่าไปในนี้บรรยากาศเงียบสงบดีนะ ร่มรื่นน่าพักผ่อนด้วย


“จะกลับเลยมั๊ยล่ะ?” เหมือนคนข้างๆอาการจะดีขึ้นแล้วถึงได้เอ่ยชวนแบบนี้ แต่ฉันไม่ได้บอกสักหน่อยว่าจะกลับพร้อมกับ
เขาน่ะ แค่จะให้เขาเอารถไปส่งให้เท่านั้นเองนะ


อีกอย่างฉันยังอยากนั่งที่นี่ต่ออีกสักพัก เพราะนานๆทีจะได้เจอที่สงบๆกับเขาบ้าง ทำงานแต่ละวันก็มีแต่ผู้คนพลุกพล่าน
ให้ตาลาย แถมยังเสียงดังอึกทึกอีก


ยิ่งช่วงนี้ปิดเทอมอยู่ด้วยฉันเลยรับงานเต็มที่จนแทบไม่มีเวลาพักผ่อนสักเท่าไหร่


“ฉันจะนั่งนี่ต่ออีกสักพัก ถ้านายจะกลับก่อนก็ได้นะ เดี๋ยวฉันกลับแท็กซี่เอง”


“ไม่เป็นไร ฉันก็ว่าจะนั่งต่อ” ฉันหันไปมองเขาอย่างแปลกใจ ก่อนจะหันกลับมาคว้าสมุดโน๊ตเล่มเล็กในกระเป๋ามาวาดรูปเล่น


เวลาผ่านไปสักพัก สิ่งที่ได้บนกระดาษตรงหน้าก็คือรูปรูปหนึ่งซึ่งเป็นด้านหลังของคนสองคนนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวยาวภายใน
สวน ไม่รู้สิ
มันนึกอะไรไม่ออกเลยวาดไปเรื่อยๆแล้วก็ได้ออกมาแบบนี้น่ะ


“กลับเถอะ” คนข้างๆลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะเอ่ยออกมาเบาๆ


ฉันเลยเก็บสมุดใส่กระเป๋าแล้วก็ลุกขึ้นตามเขาออกมา


ยูจินพาฉันมาส่งที่บ้าน แต่เขาไม่ได้กลับไปอย่างที่คิดเพราะอยู่ดีๆเขาก็แทรกตัวผ่านประตูบ้านที่ฉันเพิ่งเปิดมันออกมาอีกแล้ว


“นี่! เข้าไปทำไมอีกเนี่ย!!


“ฉันหิว” พอเดินตามเข้ามาก็พบกับยูจินซึ่งมุ่งเข้าไปในครัวของบ้านเป็นที่เรียบร้อย ดูท่าจะหิวจริงจังแฮะ ถึงขนาดบุกครัว
บ้านฉันเลยนี่


“นายเพิ่งกินส้มตำไปนี่นา ไม่อิ่มรึไง?”


“เธอคิดว่าฉันกินไปจริงๆรึไง เฮอะ!


กะแล้วเชียวว่าตอนออกมาจากไหว้พระสีหน้าเขาไม่ค่อยดี นอกจากกินเผ็ดไม่ได้สงสัยจะกินปลาร้าไม่เป็นด้วยแฮะ


ฉันว่าพอลับหลังฉันน่ะอีตานี่ต้องไปล้วงคอออกจนหมดแน่ๆเลย


“แล้วมาทำฟอร์ม ไงล่ะสุดท้ายก็บอกฉันซะเองจนหมดเปลือก” ฉันว่าพลางผลักเขาออกจากตู้เย็นแล้วหยิบของสดที่มีอยู่
ออกมาแทน “ไปรอข้างนอกไป เดี๋ยวทำให้กิน”


“ฉันทำเอง”


“ไม่ต้อง เดี๋ยวครัวฉันพัง” ฉันไม่แน่ใจว่าเขาจะทำอาหารเป็นรึเปล่าน่ะสิ ขืนปล่อยให้ทำเองแล้วครัวฉันพังน่ะใครจะมาเก็บ
มันก็ไม่พ้นฉันอีกอยู่ดี
=_=


“ฉันทำเป็น เอามา”


“ไม่ต้อง ไปรอข้างนอกเลย”  เรายื้อแย่งถาดกุ้งสดไปมากันจนสุดท้าย


เคร้ง!!


ง่ะ


“เห็นมั๊ยล่ะ ตกหมดเลย”


“เธอนั่นแหละจะมาแย่งฉันทำไมวะเนี่ย!


“เออๆ นายออกไปรอก่อน ฉันยังมีอีกถาด เดี๋ยวฉันทำเอง”


“ฉัน


“นี่บ้านฉัน ฉันทำเอง” พอพูดประโยคนี้ออกไปก็ดูเหมือนเขาจะยอมแพ้แล้วเดินออกไปนอกบ้าน


ฉันมองกุ้งที่กระจัดกระจายเต็มพื้นอย่างอาลัยอาวรณ์ก่อนจะก้มลงเก็บกวาดมันใส่ถาดไว้ตามเดิม


“ใครทำเสียของคนนั้นก็ต้องกินสิ โทษฉันไม่ได้นะอีตาบื้อ” ฉันบ่นกับตัวเองก่อนจะเทกุ้งในถาดลงล้างน้ำหนึ่งครั้งเพื่อความ
สะอาด


มื้อนี้อร่อยแน่ ! หึหึ



 





ไหนว่าจะเอาคืนไงยูจิน
ไม่ทันได้คิดด้วยซ้ำ โดนเอพายจัดมาอีกดอกแล้ว ฮาาาา

อ้อ...ตอนนี้บีเปิดจองหนังสือเรื่อง Sibling L. (แอลฟา The Zix) แล้วนะคะ
สำหรับใครที่เคยอ่านนิยายบีมาก่อนคงรู้จัก
ส่วนเรื่อง Hidden Love ที่พิมพ์ไปแล้ว ยังมีบางคนถามถึงอยู่ ก็รีปริ้นท์ให้เหมือนกัน
รายละเอียดทั้งหมดตามนี้นะคะ >> 
http://goo.gl/nrTXgF

239 ความคิดเห็น

  1. #60 ooiidd4 (@ooiidd4) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2557 / 06:28
    ลุ้นต่อค่ะ
    #60
    0
  2. #41 ICCube (@naonic37) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2557 / 11:56
    เริ่มสงสาาพระเอกแล้ว 5555
    #41
    0
  3. #35 Plai_fon (@fonzaza01) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2557 / 09:37
    ยูจินโดนอีกจนได้ 55555
    #35
    0
  4. #32 -LoveEXO'- (@maplejab) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2557 / 13:52
    ยูจินนนนนนนนนนนนนน นายนิ่งง่ะ 555 นิ่งมาก พายจะไหวไม๊เนี่ย ย แต่นางแบบเริ่มแสดงออกมั่งละ 
    #32
    0