[End] เมื่อสิ้นกำแพงชิน่า - Attack on Titan [Yuri] [MikasaXAnnie]

ตอนที่ 12 : ตอนที่ 11 สลับตัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,271
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    4 พ.ค. 57

ตอนที่ 11 สลับตัว

“สวัสดี แจน ชาช่า แล้วก็...คริสต้า สินะ” เด็กสาวผมดำตาน้ำตาลเอ่ยทัก เธอคือเจ้าหญิงเซีย เจ้าหญิงลูกครึ่งมองโกล – สลาฟ (เชื้อชาติของกลุ่มคนก่อนจะกลายมาเป็นรัสเซีย)

“ฮิสตอเรียค่ะ” คริสต้าแก้ชื่อ “คุณรู้จักเรามาก่อนเหรอ”

“ก็ไม่เชิง” เซียบอก ชูกระดาษในมือให้ดู มันคือรายชื่อและรูปสเก็ตของหน่วยสำรวจทั้งหมด “ไม่ได้มีแต่นครแห่งขุนเขาที่ส่งไส้ศึกเข้าไปสอดแนมพวกเธอหรอกนะ”

“อะไรคือนครแห่งขุนเขาอ่ะ” ชาช่าถามไม่รู้จักเวล่ำเวลา

“พวกเธอรู้จัก...เผ่านักรบไหม”

“นักรบอย่างไรเนอร์ บราวน์น่ะเหรอ” แจนถาม เกร็งนิดๆเมื่อต้องมาอยู่ในห้องที่หรูหราราวกับห้องรับแขกในวังอย่างไรอย่างนั้น ทั้งๆที่อยู่กลางน้ำแท้ๆ เซียหยิบเอกสารอีกใบขึ้นมาดู

“อ้อใช่ นั่นแหละ ที่อยู่ของพวกนั้นคือนครแห่งขุนเขาน่ะ เป็นอาณาจักรไร้พ่ายที่อยู่ระหว่างเทือกเขาสูงกับทะเล” เซียตอบ “อาจจะเป็นความรู้ใหม่ที่น่าแปลกใจ...อย่างมาก สำหรับพวกเธอที่จะบอกว่าอาณาจักรของมนุษย์ไม่ได้มีอยู่เพียงในกำแพงมาเรีย”

“อะไรนะ” แจนถามอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง คนอื่นก็ด้วย

“ใช่ แปลกใจ...กำแพงมาเรียของพวกเธอ เราเรียกว่าอาณาจักรในกำแพง มันเป็นเพียงอาณาจักรเล็กๆ แต่มีปราการที่แข็งแกร่งกว่าที่อื่น ฉันพูดในกรณีที่ไม่นับรวมนครแห่งขุนเขาน่ะนะเพราะนั่นไม่ใช่ดินแดนของมนุษย์จริงๆ” เซียพูดไปเรื่อยๆโดยไม่สนใจว่าชาช่าหันไปสนใจอย่างอื่นที่ไม่ใช่เธอแล้ว “ยังไงก็ตามหัวหน้าเผ่านักรบที่ชื่อคอเตช...เขากระหายสงคราม เขาเลือกจะทำลายอาณาจักรของพวกเธอก่อนเพราะพวกเธออยู่ใกล้ที่สุด แต่กลับตายยากที่สุด”

“ตายยาก?” แจนตั้งท่าจะเถียง

“หมายถึงล่มสลายยาก พวกเธอต่อกรกับไททันได้ด้วยอาวุธประดิษฐ์ที่พวกเราและอาณาจักรอื่นๆไม่มี นั่นคือเหตุผลว่าทำไมเราถึงช่วยพวกเธอไม่ได้ ที่ฉันอยากพบพวกเธอก็เหตุผลนี้” เซียพูด “คอเตชเลิกสนใจอาณาจักรของเธอแล้ว ต่อไปก็คือเกาะอังกฤษซึ่งตอนนี้เกิดสงครามศาสนากันเองอยู่ เขาไม่ตอบรับการเจรจา และฆ่าไปเรื่อยๆ เราไม่เคยต้องปะทะกับเขามาก่อน นั่นทำให้เราไร้อาวุธและคนที่จะมีฝีมือพอจะฆ่าไททันได้”

“คุณไม่เคยช่วยเรา ทำไมเราต้องช่วยคุณ” คริสต้าถาม

“ทุกคนต่างตั้งความหวังว่าชาวอาณาจักรในกำแพงจะโค่นเผ่านักรบลงได้ตั้งแต่ข่าวการทวงอาณาเขตคืนจากไททันโด่งดังไปทุกดินแดน” เซียพูดถึงเหตุการณ์ปิดตายประตูที่กำแพงโรส “เราอ่อนแอเกินกว่าจะพึ่งตัวเอง”

“นั่นแค่ความคิดของคุณ” คริสต้าบอก “คุณยัดเยียดความคิดที่อ่อนแอให้คนของคุณ”

“ฮิสตอเรีย” แจนดุ ก่อนจะหันมาพูดกับเซีย “คุณบอกมาเลยดีกว่าว่าคุณต้องการอะไรจากพวกเรา”

“ข้อแรก...อาวุธของพวกเธอให้กับกลุ่มช่างและนักประดิษฐ์ พวกเขามีฝีมือพอสมควร น่าจะทำของเลียนแบบอาวุธของพวกเธอได้” เซียบอก “ข้อสองคือแจนและชาช่า ฉันอยากได้พวกเธอมาเป็นครูฝึกทหารให้ฉัน”

“แล้วฮิสตอเรียล่ะ” แจนถาม

“ข้อสุดท้าย...คริ...ฮิสตอเรีย ฉันอยากให้เธอมาเปลี่ยนตัวกับฉัน” เซียบอกเจตนารมณ์สุดท้ายของเธอ

“ห๊ะ?!” แจนอุทาน “ทำไมถึงทำอย่างนั้นล่ะ”

“ทหารจะสู้ศึก ผู้นำก็ต้องไม่นั่งดูอยู่บนบัลลังก์ ฉันจะลงไปฝึกพร้อมกับทหารอาสาทุกคน” เซียตอบด้วยใจแน่วแน่ “ฉันคิดว่าฮิสตอเรียคงจะเหมาะ ยังไงเธอก็เป็นเจ้าหญิงจริงๆอยู่แล้วนี่”

ทั้งสามตัวแข็งทื่อ เซียรู้เรื่องนี้ได้อย่างไรกันในเมื่อแม้แต่ไรเนอร์ยังไม่รู้ เพราะแผนเปลี่ยนหัวราชาของเอลวินล้มเหลว ก็ไม่น่ามีใครรู้เรื่องที่คริสต้าคือเจ้าหญิงนอกจากพวกเขาและกองทหารสารวัตรที่เก็บความลับได้มาอย่างยาวนานหลายรุ่น แถมกลุ่มที่เป็นกองทหารสารวัตรยังมีโอกาสถูกเปลี่ยนตัวหรือถูกฆ่าปิดปากได้เรื่อยๆ

“ฉันควรจะแนะนำองครักษ์ของฉันให้พวกเธอรู้จักได้แล้วสินะ” เซียพูด “เข้ามาสิ...โคนี่”

“โคนี่...นาย?!” โคนี่เข้ามาในชุดเครื่องแบบ แต่ไม่ใช่เครื่องแบบของกองทหารหน่วยสำรวจอีกต่อไป แต่เป็นชุดแบบผู้ดีอังกฤษ หัวของเขายังคงตัดทรงสกินเฮด ใบหน้าดูตกใจที่ภายในห้องนั้นมีเพื่อนของเขาอยู่

“แจน?! ชาช่า?! ฮิสตอเรีย?! พวกเธอยังไม่ตายเหรอ” โคนี่ทำท่าเหมือนอยากกระโดดกอด แต่กลับรู้สึกถึงสายตาอำมหิตลอยมาจากฮิสตอเรีย

“นายหลอกพวกเรา” แจนพูดขึ้น

“ฉันพยายามจะช่วยต่างหาก!

“นายก็หลอกเราอยู่ดี นายหลอกเราว่านายมาจากหมู่บ้านทางใต้ของกำแพงโรสไม่ใช่เหรอ” แจนท้วง

“นั่นเรื่องจริง ฉันเกิดที่นั้น แต่พ่อเลี้ยงของฉันคือทหารของที่นี่จริงๆ” โคนี่ตอบ “ฉันนึกว่าเขาแค่...เป็นพวกบ้าเพ้อฝันมาตลอด แต่หลังจากที่ไททันวานรนั่นปรากฏตัว มีคนของที่นี่ไปตามหาพ่อเลี้ยงของฉัน แต่เขาเจอแค่ฉัน”

“แล้ว...นายจะเก็บเงียบไว้ทำไมเล่า!” แจนโวยวาย

“ก็ฉันไม่รู้ว่าใครไว้ใจได้นี่! อย่างยูมิลล่ะ! เธออยู่กับเรามาตลอด แต่อยู่ๆก็กลับกลายเป็นว่าเธอเป็นไททัน!” โคนี่เถียงกลับ “แอนนี่ก็คนหนึ่งแล้ว ไรเนอร์กับเบลทรูทอีก! ฉันจะเชื่อใจพวกนายได้ยังไงในเมื่อมีเผ่านักรบอยู่ใกล้ตัวขนาดนี้น่ะ ทุกครั้งที่ฉันมองพวกนายฉันก็สงสัยอยู่เสมอว่าใครในพวกนายที่เป็นศัตรูอีก!

“แล้วคิดว่าฉันไม่สงสัยรึไงไอ้เจ้าบ้า!” แจนคว้าคอเสื้อของโคนี่ ทำท่าจะทุ่มเขากับพื้น...หมายถึงถ้าแจนมีฝีมือพอจะทำอย่างนั้นน่ะนะ “พวกเราก็ระแวงกันเองทุกคนนั่นแหละน่า! แต่มันไม่ได้ช่วยอะไรเลย มีแต่จะทำให้แย่ลง ฉันถึงได้เลิกสนใจเรื่องนั้นไงล่ะ ฉันเลือกจะเชื่อว่าพวกนายเป็นมนุษย์ปกติเหมือนกันแล้วใช้ชีวิตต่อไปให้ได้ คนที่มองโลกในแง่ร้ายอย่างฉันยังทำได้ แล้วทำไมนายจะทำไม่ได้ โคนี่!

“อะแฮ่ม” เซียกระแอม ทำให้ทั้งคู่รู้สึกตัวว่าต่อหน้าเขายังมีเจ้าหญิงอยู่อีกสองคน “แล้ว... พวกเธอจะตอบรับข้อเสนอของฉันไหม ฉันจะฝึกในฐานะคนธรรมดา เพราะงั้นพวกนายจะเคี่ยวยังไงก็ได้เต็มที่”

“จะทำตามแผนจริงๆเหรอครับ” โคนี่ถาม

“แผน?” แจนทวนคำ “แผนอะไร”

“คอเตชไม่ชอบการเจรจาทางการทูต เรื่องนั้นทุกคนรู้ดี แต่ราชาแห่งดินแดนน้ำแข็ง พ่อของฉันยังเชื่อว่าทำให้เขาเปลี่ยนใจได้ โดยจะส่งฉันไปแต่งงานกับเขาเพื่อสานสัมพันธ์ทางการเมือง” เซียบอก “ตามกำหนดการแล้วฉันจะเดินทางไปถึงนครแห่งขุนเขาในอีก 5 เดือนข้างหน้า แต่ฉันเดินทางมาก่อนโดยไม่บอกฝั่งนั้น”

“ทำไม” คริสต้าถาม

“คอเตชนั้นคือไททันที่ไร้ผู้พิชิตลงได้” เซียตอบ “แล้วถ้าในร่างมนุษย์ล่ะ”

“จะลอบสังหารด้วยตัวเองเหรอ” คริสต้าถามต่อ

“เขาไม่สมควรมีชีวิตอยู่” เซียตอบ “มนุษย์ชาติต้องพบกับหายนะก็เพราะเขา”

“จะเป็นไปได้ไหมถ้าท่านจะเล่าแผนให้เราฟัง” แจนถาม พยายามดึงชาช่าออกมาให้ห่างถาดของว่างของเจ้าหญิง

“ถ้าพูดถึงเจ้าหญิงบนหอคอยงาช้าง เธอจะนึกถึงบุคลิคของเธอคนนั้นออกมายังไง” เซียถามกลับ

“เอ่อ... ” แจนมองไปทางคริสต้า “ถ้าปกติก็อ่อนโยน อ่อนต่อโลก...ละมั้ง”

“และต้องถูกปกป้องอย่างดีจริงไหม? ...เดิมทีหลายอาณาจักรที่มีราชนิกูลที่อ่อนแอมากเท่านั้นมักจะถูกสลับตัวกับข้าราชบริวารเพื่อความปลอดภัย เราทำอย่างนี้เพื่อให้เขาเชื่อว่าฉันอ่อนแอไร้ทางป้องกันตัวหรือแม้แต่คิดจะฆ่าเขา” เซียเริ่มอธิบาย “เมื่อเขารู้ว่าฉันคือเจ้าหญิง เขาจะไม่ระแวงฉันเลย”

“โคนี่ เราต้องคุยกันหลังจากนี้นะ” แจนกระซิบ แต่ถูกคริสต้ากระทืบเท้า “โอ๊ย!

“ได้แน่นอน” คริสต้าตอบ “ศัตรูของศัตรูคือมิตร”

 

หลังจากจบการสนทนาทั้งหมด แจนลากคอโคนี่ออกมาจากเคหาสน์ของเจ้าหญิงเซีย นครแห่งทะเลสาบนี้ไม่ใช่เรือแพ แต่ถูกสร้างให้ฝังลึกลงไปในก้นทะเลสาบ อาคารและพื้นสร้างด้วยหินสูงเหนือน้ำมาหลายเมตรและมีอาคารไม้แยกย่อยออกไปปล่อยให้ลอยระดับเดียวกับน้ำ

“ขอโทษๆๆ ฉันก็ขอโทษแล้วไง จะให้ฉันชดใช้ยังไงล่ะ” โคนี่ร้องบอก ก่อนที่แจนจะดึงหัวเขาจนหลุดเสียก่อน

“เปล่า ฉันไม่ได้จะคุยเรื่องนั้น” แจนบอก “โคนี่ นายพร้อมจะตามหลังฉันเสมอใช่ไหม”

“ถึงนายจะนิสัยไม่ค่อยดีแถมปากเสีย แต่ก็ใช่ นายเป็นคนฉลาดพอจะเป็นหัวหน้าฉันได้”

“รู้ใช่ไหมว่าแผนของเจ้าหญิงเซียมันไม่ได้เรื่อง” แจนเปิดประเด็น

“หา? ทำไมล่ะ” โคนี่ถาม

“เจ้าหญิงที่นิสัยแบบนี้น่ะ รู้เลยว่าอารมณ์ร้อน คิดว่ามีโอกาสมากแค่ไหนที่เธอจะไม่ทำเสียแผนซะเอง” แจนถามกลับ “ให้ฮิสตอเรียเล่นเป็นเจ้าหญิงไปจนจบยังเหมาะกว่าเลย เจ้าหญิงเซียไม่เคยเจอเรื่องไททันมาด้วยตาตัวเองสักหน่อย แล้วการเล่นละครตบตาอีก ฮิสตอเรียทำได้ดีกว่าเห็นๆ”

“ฉันควรคิดว่านั่นเป็นคำชมรึเปล่า” คริสต้าถาม เห็นได้ชัดว่าเธอไม่ชอบคำชมนี้

“แล้วนายจะเอายังไง” โคนี่ถาม

“เปลี่ยนแผน แต่แผนนี้จะรู้แค่พวกเรา” แจนบอก “ฉันจะถามแค่ข้อเดียวสำหรับนายโคนี่ นายไว้ใจพวกเรามากแค่ไหน มากพอจะร่วมเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายและปล่อยให้โลกทั้งโลกตราหน้าพวกเราเป็นกบฏได้รึเปล่า”

“..........” โคนี่มองหน้าแจน การตัดสินใจเป็นเรื่องของเขา เขาต้องเลือกเอง...โคนี่ยืนเอาเท้าชิดพลางทำท่าถวายหัวใจของกองทหาร “ฉันถวายหัวใจแด่พระราชาไปแล้ว...และพระราชาของฉันคือฮิสตอเรีย”

มีแต่พวกเขาเท่านั้นที่รู้ความหมายนี้ เหล่าเพื่อนร่วมรบที่เสี่ยงเป็นเสี่ยงตายกับแผนการของเอลวินมาด้วยกันเท่านั้นก็เข้าใจ พระราชาที่ทุกคนรู้จักเป็นเพียงพระราชาจอมปลอม ฮิสตอเรีย เรนส์เท่านั้นที่ควรได้ขึ้นครองบัลลังก์แห่งชิน่า แจนพยักหน้าและเริ่มวางแผน เขาอาจะไม่ใช่ทหารที่เก่งกาจ แต่เป็นนักวางแผนที่ไม่เป็นรองใคร

“เจ้าหญิงเซียต้องตกใจแน่ๆที่แผนตัวเองโดนเปลี่ยนไปขนาดนี้น่ะ” โคนี่พูดขึ้นมาในที่สุด

“มีใครเห็นชาช่าบ้าง” คริสต้าถาม ทั้งหมดมองหน้ากัน พลางมองไปทางโรงอาหารของเคหาสน์

“เฮ้อ... ชาช่า!!!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

146 ความคิดเห็น

  1. #21 reluctant-heroes (@reluctant-heroes) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2557 / 17:46
    เนื้อเรื่องเริ่มเข้มข้นขึ้นมาแล้วสิ! >w<
    #21
    0