Series รักฉบับติดเรต (E-BOOK)

ตอนที่ 10 : แผนการ (รัก) ฉบับติดเรต 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 419
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    8 มิ.ย. 61

“บ้าเหรอ! พูดแบบนี้ก็อายเป็นนะ” หญิงสาวกดส่งรูปอีโมติคอนรูปกระต่ายที่กำลังเขินอายตามข้อความไป

“ไตเติ้ลยังฮอตอยู่ไหม”

ลองไปอยู่แถวเส้นศูนย์สูตรหรือใกล้น้ำเดือดปุดๆ ดูสิ

“ยังฮอตอยู่ สาวๆ เพียบ” มือพิมพ์ข้อความไป ปากก็บ่นขมุบขมิบไปกับความโซฮอตของพ่อคุณพ่อขนุนหนัง “แล้วดูเหมือนพี่เติ้ลจะทนลูกจันทร์ไม่ค่อยได้ เห็นลูกจันทร์เป็นเด็กอยู่ร่ำไป และใช้เวลาที่เจอกันในช่วง หลังๆ บอกว่าลูกจันทร์ไร้เดียงสาและอ่อนต่อโลกมากแค่ไหน”

นั่นทำให้มณีจันทร์โกรธและงอนไม่พูดกับเขาหลายสัปดาห์ เขตต์ตะวันชอบล้อว่าเธอเป็นเด็กแก่แดด ทั้งที่จริงๆ แล้วเธออายุห่างจากเขาแค่ปีเดียวเท่านั้น แล้วปีนี้ก็เป็นนักศึกษาปีที่สามแล้วด้วย

เธออยากให้เขตต์ตะวันมอง อยากให้เขาต้องการเธอในฐานะผู้หญิงคนหนึ่ง ไม่ใช่น้องสาว (ร่วมโลก) คนหนึ่ง เธออยากได้เขา อยากให้เขาลากไปมุมลับตาที่ไหนสักแห่ง จูบและกระชากเสื้อผ้าของทั้งสองออก แล้วเมกเลิฟกับเธออย่างเร่าร้อน ใช่! เธออยากให้เป็นแบบนั้นแหละ

แต่เขตต์ตะวันมักจะสนใจแต่พวกก๋ากั่น สมองกลวง งั้นเธอก็คงต้องเปลี่ยน เพราะทำตัวอ่อนหวาน น่ารักไปก็ไม่ได้ช่วยอะไร

ติ๊ง! ติ๊ง!! ติ๊ง!!! ติ๊ง!!!!

“เฮ้! ลูกจันทร์ยังอยู่ไหม?

“อยู่”

“แล้วอยู่ที่ไหนล่ะ”

“หัวหิน”

“ว้าว! คิดถึงทะเลที่เมืองไทยจัง” มณีรินส่งรูปอีโมติคอนกระต่ายทำตาวิบวับตามมา

“งั้นก็รีบเรียนให้จบแล้วกลับบ้าน”

“โอเค จะพยายามไม่วอกแวกกับหนุ่มๆ ผมทอง ตาสีฟ้าแถวๆ นี้ คริๆ แต่ขอเตือนไว้ก่อน ฟ.แฟน นั่นก็เหมือนยกทรง ต้องบรรจงเลือกให้ดี ใส่แล้วหลวมเลิกทนทันที คับมากไปก็ทรมาน”

“เฮ้อ! เปรียบเทียบอะไรก็ไม่รู้ ไม่คุยด้วยแล้ว”

กดส่งกระต่ายแกว่งนิ้วตามข้อความไป เมื่อได้ยินเสียงรถยนต์วิ่งมาจอดที่หน้าบ้านพักตากอากาศ มณีจันทร์เดาว่าคนที่มาคงจะเป็นเขตต์ตะวัน เธอพิมพ์บอกญาติสาว

“แค่นี้ก่อนนะคะ พี่เติ้ลมาแล้ว”

“โอเค ถ้าได้ไตเติ้ลแล้วมาเล่าให้พี่ฟังด้วยล่ะ ว่าแซบขนาดไหน คริๆ”

หญิงสาวกลอกตา ก่อนจะกดส่งอีโมติคอนรูปกระต่ายแลบลิ้นไป ก่อนจะพิมพ์คำว่า “บ้า!!!

มณีจันทร์จัดการปิดแลปทอป ก่อนจะพาเท้าในรองเท้าแตะหัวกระต่ายสีชมพูแบบอยู่กับบ้าน ตรงดิ่งไปที่ประตู

 

“เออพวกมึงรีบตามมาเร็วๆ ล่ะ กูจะรออยู่ที่บ้านพักตากอากาศของครอบครัวที่หัวหิน อย่าชักช้า บอกไอ้เบ็นซ์พายัยเยอะมาด้วยก็ได้” เขตต์ตะวันเลิกแว่นตากันแดดเลนส์สีฟ้าขึ้น ขณะยืนพิงรถสปอร์ตเปอร์เช่ของตัวเอง “ได้ๆ เดี๋ยวจัดไว้ให้ แค่นี้ล่ะ แล้วเจอกัน”

ชายหนุ่มยังไม่ทันกดวางสายจากเพื่อนสนิท เมื่อร่างโปร่งระหงราวนางแบบของหญิงสาวคนหนึ่งกระโดดกอดคอเขาแน่น พร้อมระดมหอมแก้มซ้ายขวาราวพายุบุแคม การถึงเนื้อถึงตัวแบบนี้ เขตต์ตะวันสั่งห้ามหลังจากที่ทั้งสองเริ่มเข้าสู่วัยรุ่น แต่ดูเหมือนมณีจันทร์คงจะลืมเมื่อเธอระดมจูบหอมไปทั่วใบหน้าของเขา หลังจากที่ไม่ได้เจอกันเกือบเดือน

“คิดถึง พี่เติ้ลจังเลยค่ะ”

เขาก็คิดถึงเธอ คิดถึงทุกวันนับตั้งแต่โตเป็นหนุ่ม พูดได้ว่ามณีจันทร์เป็นฝันเปียกของเขาเลยก็ได้ แต่เขาไม่มีวันพูดหรอก เพราะถ้าขืนพูดออกไปเดี๋ยว แม่คุณทูนหัวจะยิ่งทำยิ่งกว่าหอมแก้ม แล้วมันก็ไม่เหมาะสมด้วยประการทั้งปวงในเมื่อครอบครัวของเธอไว้ใจเขาประดุจว่าเป็นลูกชายและพี่ชายที่ครอบครัวนั้นไม่เคยมี

“หยุดจูบ หยุดหอมพี่ได้แล้วลูกจันทร์”

เดี๋ยวก็ตบะแตกจับปล้ำซะเลยนี่

แต่ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ เพราะตอนนี้ไม่ใช่แค่จูบกับหอมแล้ว แต่เธอยังบดเบียดหน้าอกหน้าใจไซส์สามสิบหกกับแผงอกกว้างของเขาอย่างเร้าอารมณ์

ให้ตายสิว่ะ! “ลูกจันทร์พี่บอกให้หยุด ไม่งั้นพี่โกรธจริงๆ นะ” เขตต์ตะวันพูดเสียงแข็ง จับไหล่บอบบางแล้วดันไปข้างหลัง กวาดสายตามองร่างโปร่งระหงของน้องสาวร่วมโลกตั้งศีรษะจรดปลายเท้า

อกเป็นอก เอวเป็นเอว สะโพกเป็นสะโพก

เขาลอบกลืนน้ำลาย เมื่อมองเรือนร่างของสาวสวยตรงหน้า 36-24-35 สูงร้อยเจ็ดสิบเซ็นฯ กว่า โอ้! แค่เห็นก็ทำให้เลือดในกายหนุ่มแล่นซู่ซ่า แถมเลือกกำเดาทำท่าจะพุ่งออกมา (อากาศเดือนเมษามันร้อน)

สายตาคมกริบเผลอมองอ้อยอิ่งนานไปนิดตรงกางเกงยีนส์ขาสั้นขาดๆ อวดเรียวขายาวสวยและคอคว้านลึกของเสื้อกล้ามสีขาวอวดเนินอกอวบอึ๋มของวัยสาวสะพรั่งที่แม่ให้มามากไปนิด

เขตต์ตะวันกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก เลื่อนสายตาขึ้นมองใบหน้าเนียนสวย มณีจันทร์ถือได้ว่าเป็นสาวสวยหาตัวจับยาก ตา คิ้ว คาง จมูกรับกันงดงาม ริมฝีปากอวบอิ่มแดงระเรื่อที่เคลือบลิปกลอสชุ่มฉ่ำมันวาว

เพียงแค่มองริมฝีปากอวบอิ่มสีเชอร์รีที่ทาลิปกลอสแบบมันวาวหรือกลิ่นหอมหวานจากกายสาวก็ทำให้ตัณหาราคะเกินร้อยพุ่งสูงขึ้นในกายภายในเสี้ยววินาที น้องชายตัวแสบที่มีความคิดเป็นของตัวเองคึกคักแข็งขึงเหมือนท่อนเหล็กในกางเกงยีนส์ฟิตเปรี๊ยะจนแทบเจ็บปวด

ใจเย็นๆ ไอ้น้องชาย เดี๋ยวพี่จะชดใช้ให้ทีหลัง เขตต์ตะวันปลอบน้องชายตัวแสบที่มีความคิดเป็นของตัวเองในใจ

มณีจันทร์ทำปากยื่น “ก็ลูกจันทร์คิดถึงพี่เติ้ลนี่ค่ะ”

“พี่รู้ แต่ลูกจันทร์ก็รู้นี่ว่าเราสองคนไม่ใช่เด็กๆ เหมือนเมื่อก่อนแล้ว ที่จะกระโดดกอด หอม หรือทำอย่างที่เคยทำได้น่ะ”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

0 ความคิดเห็น