{ fic iKON } เส้นขนาน (แทนโดนแบน) :bjin bobyun jundong junhyuk &YG

ตอนที่ 14 : ❥ 11. "ขอโทษ" 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,123
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    14 พ.ค. 58


 

  11. "ขอโทษ"

 


           ร่างของใครบางคนยืนเกาะประตูห้องฉุกเฉินพยายามมองเข้าไปข้างใน ด้วยท่าทีกระวนกระวาย มือบีบเข้าหากันแน่น เดินวนไปวนมาอยู่หน้าห้อง ริมฝีปากขบเม้มจนห้อเลือด พยามยามกลั้นเสียงสะอื้น

.............ฉันจะไม่ร้องอย่าเป็นอะไรไปนะ นายบอกไม่ต้องห่วงไง นายบอกไม่อยากเห็นน้ำตาฉัน ฉันจะไม่ร้อง อย่าเป็นอะไรไปนะ ขอร้องอย่าเป็นอะไรไปนะ ฉันจำนายได้แล้ว...........

 แต่จะพยายามอดทนแค่ไหน สุดท้ายก็ไม่สามารถที่จะทนได้อีกต่อไป ความกลัว ความสับสน ความเป็นห่วง กังวล มันกดดันไปหมด สภาวะต่างๆที่บีบเข้ามา มันบีบให้เขาระบายออกมาเป็นน้ำตาหยดเล็กๆที่ไหลรินไม่ขาดสาย เสียงสะอื้นเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆจนไม่สามารถกลั้นได้อีกต่อไป  ในใจได้แต่ภาวนาขอให้คนข้างในห้องอย่าได้เป็นอะไรไปนะ ทุกอย่างที่มันเกิดขึ้นเพราะเขา ถ้าเขาเชื่อคนในห้อง ทุกอย่างคงไม่เป็นแบบนี้ คนข้างในคงไม่ต้องมาเจ็บแบบนี้ อย่าเป็นอะไรไปนะ ฉันขอโทษ 

 

ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเมื่อเดือนก่อน
 

            “นายรู้ไหม นายทำงานได้แย่มาก มีช่องโหว่มากมาย ไปศึกษาปัญหาทั้งหมดมาและสรุปมาให้ฉันภายในหนึ่งเดือน  ที่สำคัญนายจะต้องไม่ให้ใครรับรู้ในสิ่งที่นายกำลังทำอยู่ ไปได้แล้ว

           

            (.....เพราะคำพูดของฮันบินกลายเป็นเหตุผลให้ผมพยายามอย่างหนักที่จะแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้น และเพื่อพิสูจน์ให้ฮันบินเห็นว่าผมก็ทำงานได้ดี แววตาของคนตัวสูงที่มองมาตอนเขาพูด มันแสดงออกถึงการดูถูก  มันทำให้ผมยิ่งต้องพยายามอย่างหนักที่จะสืบเสาะถึงต้นตอของเรื่องที่เกิด..)

            จินฮวานทุ่มสุดกำลังไม่ยอมหลับไม่ยอมนอน อาศัยบริษัทเป็นเหมือนที่พักชั่วคราวไม่ยอมกลับไปนอนที่บ้าน เพราะเขาเป็นพวกที่ไม่ชอบปล่อยปัญหาให้มันคาราคาซัง มันจะทำให้เขานอนไม่หลับ ทุกสิ่งที่เขาทำ เขาทำออกมาด้วยใจด้วยความรอบคอบตรวจแล้วตรวจอีก เพื่อให้มันออกมาดีและมีข้อบกพร่องน้อยที่สุด

ดังนั้นเขาจึงพยายามใช้ทุกวินาทีให้มีค่า เพื่อหาความผิดพลาดนี้ว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร ใครกันที่เป็นคนทำ แล้วมันมีเป้าหมายคืออะไรหรือว่าต้องการทำลายบริษัทของเขา ถ้าเป็นอย่างที่คิดยิ่งช้าไม่ได้ ยิ่งลดเวลาในการหาหลักฐานได้มากเท่าไหร่บริษัทก็ยิ่งเสี่ยงน้อยลงเท่านั้น แต่นี้ก็หนึ่งอาทิตย์แล้วยังไม่มีความคืบหน้าเลย..................

 

สงสัยจะเป็นอีกวันหนึ่งที่เขาต้องนอนบริษัท จินฮวานเดินไปหยิบเสื้อผ้าที่ขอให้น้องยุนเตรียมมาให้ เดินหายเข้าไปในห้องสูทที่เชื่อมกับห้องทำงาน คนตัวเล็กเดินลึกไปยังห้องน้ำที่อยู่ด้านในสุดของห้อง ห้องสูทนี้สามารถเข้าได้สองทางคือจากห้องของประธานและห้องของรองประธาน แต่ส่วนมากคนที่ใช้ห้องสูทก็จะเป็นจินฮวานซะมากกว่าเพราะพ่อของเขาไม่เคยอยู่ห่างจากแม่เลย ไม่มีทางที่จะมานอนบริษัทแน่ๆ

จินฮวานเดินเข้าไปในห้องโดยไม่ทันสังเกตเลยว่ามีเสื้อสูทของใครสักคนวางอยู่บนเตียงนอน เขาเดินตรงไปยังห้องน้ำเลยตามความเคยชิน เขากระชากประตูเปิดออกทันที แล้วเดินเข้าไป.................

.........................เห้ย...................................

จินฮวานร้องออกมาด้วยความตกใจ เมื่อตัวเขาชนเข้ากับใครอีกคนที่เดินสวนออกมา แรงปะทะส่งผลให้ร่างเล็กๆของจินฮวานเซไปข้างหลังและกำลังจะล้มลง คนตัวสูงรีบตวัดวงแขนหนาของตัวเองรวบเอวบางเข้ามาแนบตัว ก่อนที่อีกคนจะล่วงลงไปกระแทกพื้น ใบหน้าของคนตัวสูงก้มมองใบหน้าของคนตัวเล็กในอ้อมกอดเพื่อดูว่าอีกคนเป็นใคร แต่หน้าของคนตัวเล็กยังคงก้มชิดอยู่กับอกเขาอยู่

เมื่อหายตกใจแล้วจินฮวานจึงเงยหน้ามองใบหน้าของคนตรงหน้าให้ชัดว่าเป็นใครที่กล้าเข้ามาใช้ห้องนี้ แต่เมื่อสายตาของทั้งคู่ประสานกันเหมือนกับเวลามันหยุดหมุนไปชั่วขณะ ร่างบางรีบเบี่ยงหน้าหลบสายตาคมดุที่จ้องมา ก่อนจะแอบลอบมองอีกคน ไล่สายตามองตั้งแต่แนวคาง ไปที่จมูกโด่งๆ จนมาถึงสภาพร่างกายหนาที่มีเพียงผ้าขนหนูพันกายแบบลวกๆ หยดน้ำที่ไหลจากเส้นผมลงมาตามลำคอจนมาถึงแผงอก เส้นผมเปียกๆที่ลู่ลงปิดใบหน้าบางส่วนแต่ก็ไม่สามารถทำให้ความหล่อดุดันของคนตรงหน้าหายไปเลยสักนิด กลับทำให้ดูมีเสน่ห์ชวนค้นหามากขึ้นไป
            ร่างบางยังคงลอบมองคนตรงหน้าด้วยความตกตะลึง จนสายตามาสะดุดอยู่ที่ริมฝีปากหนา ความทรงจำวันนั้นที่เกิดขึ้นในห้องนอนก่อให้เกิดอาการร้อนๆขึ้นมาที่ใบหน้าสวย คนตัวเล็กรีบหลุบสายตาลงมองพื้น ไม่กล้ามองหน้าอีกคน สายตาที่ละจากใบหน้าของอีกคนปะทะเข้ากับอกแกร่งที่ยังมีหยดน้ำพราว อาการร้อนๆก็ยิ่งเพิ่มขึ้น ริมฝีปากแห้งผาก ลิ้นเล็กๆแล่บเลียให้ความชุ่มชื้นกับริมฝีปากตัวเอง เม้มริมฝีปากเข้าหากันด้วย เมื่อเกิดอาการที่ทำอะไรไม่ถูกตามนิสัยส่วนตัว..................

 

(อ่า คนบ้า ทะ ทำไมมาอยู่นี้ได้ล่ะ แล้วทำไมไม่แต่งตัวให้เรียบร้อยล่ะ หืมร้อน ทำไมจะต้องมาเจอตอนนี้ด้วยนะ อ่าคนหน้าไม่อาย แล้วเราจะให้เขากอดอีกนานไหมเนี่ย คิมจินฮวานมีสติหน่อยสิ)

            “เอ่อ เอ่อ ขะ ขอบคุณ แล้วก็ขอโทษ ไม่คิดว่านายจะอยู่นี้

            “ก็หัดสังเกตอะไรซะบ้างสิ

            (เย็นชาจริงๆ คนบ้า เคยยิ้มบ้างไหมเนี่ย เคยมองโลกในแง่ดีมั้งไหม)

            “ก็ไม่คิดนี้ว่าจะมีคนใช้ เพราะปกติก็มีแค่ป๊ากับฉัน สองคนที่เข้าห้องนี้ได้

            “ก็จำไว้ด้วยสิว่าตอนนี้มีฉันด้วย

            “เอ๋ ก็ขอโทษแล้วไง จะเอาอะไรอีก คุณประธานคิมฮันบิน

            “เงียบ แล้วช่วยถอยไปด้วยครับคุณจินฮวาน

            “เอ่อ เอ่อ

            “ได้ยินไหมครับ จะยืนมองอีกนานไหมครับ

            “ไม่ได้มองซะหน่อย มั่วแล้ว

            “แล้วหน้าแดงทำไม

            ………………ตึก.............ตึก.........................

            “ใครๆ หน้าแดง ไม่แดงซะหน่อยก็ปล่อยมือสิจะได้ไป

            “หึ

            ฮันบินค่อยๆคลายวงแขนที่รัดเอวร่างบางของจินฮวานออก มองคนที่ถูกปล่อยให้เป็นอิสระ ยืนทำตัวไม่ถูกหันรีหันขวาง พอเขาจ้องมองอีกครั้งก็รีบสะบัดตัวเข้าห้องน้ำไปอย่างเร็ว ปล่อยให้คนตัวสูงที่ยืนอยู่ยิ้มขำๆกับอาการของคนตัวเล็ก…..

 

(แค่เขาโดนตัวนิดๆหน่อยๆ หน้าก็แดงแป๊ดเลยนะ ว่าแต่เขานี้เขายิ้มงั้นหรอ ทำไมถึงยิ้มได้นะ กี่ปีแล้วนะตั้งแต่ตอนนั้นที่เขาไม่สามารถยิ้มได้อีกเลย พี่ผมจะยิ้มได้แล้วใช่ไหม พี่จะไม่โกรธผมใช่ไหม ผมคิดถึงพี่นะ.....................)

 

จินฮวานเดินเข้าไปในห้องน้ำยืนมองตัวเองในกระจก ยกมือขึ้นกุมแก้มที่ร้อนผ่าว มองใบหน้าตัวเองที่มีสีแดงๆกระจายเต็มใบหน้า

………………ตึก.............ตึก.........................

 

(อ่าหน้าแดงจริงๆด้วย แต่ทำไมหัวใจต้องเต้นแรงด้วย ทำไมเราต้องหน้าแดง เขินหรอ เรารู้สึกอะไรกับเขาหรอ …ตึก.............ตึก..... ทำไมต้องรู้สึกกับผู้ชายเย็นชาคนนี้ด้วยนะ คิมฮันบิน นายมัน โอ้ยฉันเป็นอะไรเนี่ย หยุดคิดบ้าๆได้แล้ว เขาก็แค่คนเย็นชา ไม่เห็นจะรู้สึกอะไรเลย อีกอย่างคนที่บอกจูบแรกของเราเป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบแบบนั้น ไม่มีทางที่จะรู้สึกอะไรด้วยหรอก ถึงเขาจะเคยช่วยเราก็เถอะ โอ้ยคนน่าหมันใส้ ไม่รู้สึก ไม่รู้สึกอะไรทั้งนั้นแหละ แต่คนบ้าหุ่นดีชะมัด)

ร่างบางสะบัดหัวตัวเองไปมาแรงๆ ก่อนจะหมุนตัวไปอาบน้ำ ใช้สายน้ำเย็นชะล้างอาการร้อนๆที่เกิดขึ้นกับเขา .....................

 

จินฮวานอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็เดินขยี้ผมเปียกๆของตัวเองออกมาจากห้องน้ำ ก่อนที่จะหยุดชะงัก เมื่อเห็นอีกคนยังนั่งอยู่ที่ปลายเตียงในห้องนอน ตวัดสายตาหันมามองเขาก่อนหันกลับไปสนใจเอกสารที่อยู่ในมือ

ทำไมนายยังอยู่อีก ไม่กลับบ้านหรอ

นอนนี้

แต่ฉันก็จะนอนนี้ นายกลับไปนอนที่บ้านสิ

งานไม่เสร็จ ฉันจะนอนนี้

ไม่ให้ ฉันใช้ห้องนี้ก่อน นายจะนอนไม่ได้

เงียบ ฉันบอกแล้วว่าจะนอนนี้ ถ้าจะนอนก็นอนด้วยกัน จะกลัวอะไรผู้ชายด้วยกัน อีกอย่างเตียงก็ออกจะกว้าง

แต่ ฉันไม่อยากนอนกับนายนี้

ฉันไม่ชอบคนพูดมาก จะนอนหรือไม่นอน

โอเคนอนก็ได้ แต่นายห้ามข้ามฝั่งมานะ

บอกตัวเองดีกว่านะ

นาย นาย

อยู่ด้วยกันขอความกรุณาลดเสียงด้วย ฉันยังใช้สมาธิอยู่

หึย คิมฮันบิน!!! ไม่นอนก็ได้ เชิญนอนไปคนเดียวเถอะ

คนตัวเล็กเดินไปคว้ากระเป๋ากับกุญแจรถ เพื่อจะออกไปนอนโรงแรมที่อยู่ในละแวกใกล้ๆกับบริษัท คนที่นั่งอ่านเอกสารอยู่ตวัดสายตาหันมามอง

จะไปไหน

ไปนอนโรงแรม ไม่อยากนอนกับนาย

นอนนี้แหละ อย่าสร้างปัญหาได้ไหม

ฉันสร้างปัญหายังไง

คิดว่าที่บริษัทมีปัญหามันเกิดเพราะอะไร ไม่คิดมั้งหรอว่าอาจจะไม่ใช่แค่บริษัทที่มันต้องการ แต่อาจจะเป็นตัวนายด้วยก็ได้

ไม่ต้องห่วง ฉันดูแลตัวเองได้

หรอ

 

ร่างสูงตวัดสายตามองคนตัวเล็กด้วยสายตาวาวโรจน์ วางเอกสารที่ดูอยู่ลงบนโต๊ะแล้วกระโจนเข้าหาคนตัวเล็กทันที เขาเหวี่ยงคนตัวเล็กลงบนเตียงแล้วตามมาทาบทับ กระชากแขนคนตัวเล็กกดลงกับเตียงนอน กักคนตัวเล็กด้วยแขนแกร่ง จ้องมองอีกคนที่กำลังตกใจ กดเสียงพูดด้วยเสียงดุ

เอาสิ พาตัวเองออกจากใต้ร่างฉันให้ได้ แล้วจะไปนอนโรงแรมก็ไป หรือไปไหนก็ไป แต่ถ้าทำไม่ได้ก็นอนนี้ด้วยกัน

 “ได้!!!”

ร่างเล็กเริ่มดิ้น ทั้งทุบทั้งตี พยายามดิ้นต่อสู้อย่างสุดกำลัง เพื่อเอาชนะคนเย็นชาที่ท้าทายเขา แต่ยิ่งจินฮวานดิ้นเท่าไรฮันบินก็ยิ่งรัดแน่นขึ้นแน่นขึ้น จนจินฮวานหมดแรงและคิดว่าคงไม่มีท่าที่จะสู้คนอย่างฮันบินได้

ร่างกายถูกพันธนาการด้วยแขนแกร่งจนไม่สามารถกระดุกกระดิกไปไหนได้ ร่างกายเล็กๆเริ่มหอบลมหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน ไม่มีแรงเหลือที่จะดิ้นหนีอีกแล้ว สุดท้ายก็ยอมแพ้

อื้อ ปล่อยสิ ปล่อยยอมแพ้แล้วหายใจไม่ออก

หืมงั้นก็นอน

ก็ขยับไปสิ นายนอนทับฉันแบบนี้อึดอัด

หืม

ฮันบินพลิกตัวลงนอนข้างๆคนตัวเล็ก แต่ก็ไม่วายตวัดแขนคว้าเอาจินฮวานเข้ากอด ไม่สนใจอีกคนที่ร้องโวยวายไม่ยอมให้เขากอด ออกแรงดิ้นขัดขืน แต่ก็ไม่มีแววว่าฮันบินจะปล่อยให้จินฮวานหลุดไปได้ มีแต่ออกแรงกอดรัดมากขึ้น จนตัวเล็กหมดแรงแล้วนอนหลับไป..............

 

         

 

จินฮวานหลับไปแล้วร่างสูงของฮันบินก็ยันกายลุกขึ้น เดินไปหยิบเอกสารที่ดูค้างอยู่ ตรวจสอบสิ่งที่เห็นในเอกสารอีกครั้ง ก่อนจะต่อสายหาคนสนิทอย่างพี่มินโฮที่เพิ่งกลับมาจากอเมริกาได้อาทิตย์หนึ่งแล้ว

 

ฮาโหล ว่าไงฮันบิน

………………อื้อ..........ปะ..........ปล่อยได้แล้ว.................

เสียงอะไรอะพี่มินโฮ

ไม่มีอะไรหรอกนะ ก็แค่แมวมันร้อง

หื้ม ดูแลแมวดีดีล่ะ

ฮ่าๆ แกนี่นะ ว่าแต่มีอะไรล่ะ โทรมาซะดึกเชียว

พี่ ผมอยากให้พี่ตามและตรวจสอบ คนๆนี้ให้หน่อยว่ามันกำลังทำอะไรอยู่ ผมส่งข้อมูลไปให้แล้ว

ทำไมต้องตรวจสอบ มีปัญหาใหญ่มากหรอ

หื้ม ถ้าเป็นอย่างที่คิดจริง ก็ใหญ่มากและทำให้หลายคนอยู่ในอันตราย

เอองั้นเดี๋ยวจัดการให้ พรุ้งนี้เลยไหม

……………….หือ......หือ......ปล่อยนะ.....................

ก็ดีพี่ แต่ผมว่าพี่จัดการแมวบนเตียงพี่ก่อนดีไหม

เอ่อกูจัดการอยู่ มึงนั้นแหละขัดจังหวะ รู้ดีจริงนะ

งั้นไม่กวนแล้ว รีบจัดการล่ะพี่ แมวพี่ยิ่งพยศอยู่

เออจัดการแน่ ปล่อยมานานแล้ว

 

…………………..ติ๊ด..............................

 

มินโฮวางสายจากฮันบินแล้วหันมอง คนบนเตียงที่เขากอดเอวอยู่ ขยับตัวดิ้นหนีออกจากอ้อมกอดเขา ตวัดสายตาขวางๆส่งมาให้เขาอย่างไม่พอใจ

แต่มีหรอคนอย่างมินโฮจะยอมปล่อยแมวขี้พยศ ชอบประชดตัวนี้ไป เขาตามง้อมาตั้งหลายวัน กว่าจะบุกเข้ามาในห้องนี้ได้ วันนี้ต้องคุยให้รู้เรื่องและต้องทำให้กลับมาเป็นเหมือนเดิมให้ได้

มินโฮคลายอ้อมกอดออก แล้วหมุนตัวอีกคนให้หันมาเผชิญหน้า เริ่มอธิบายเหตุผลต่างๆที่เขาหายไป ง้ออีกคนด้วยคำพูดมากมายที่เขาไม่เคยได้บอก ตอนแรกอีกคนก็ไม่ยอมรับฟัง ยกมือขึ้นปิดหู แต่มินโฮก็จับมือมากุมไว้ จับปลายคางดันให้เงยหน้าขึ้น บังคับใบหน้าให้มองสบตากับเขา ฟังที่เขาจะบอก

หายโกรธนะ พี่ขอโทษ พี่จะไม่ไปไหนแล้ว

ไม่!!! ไม่ต้องมาพูดเลย

มองตาพี่สิ มองพี่สิ หายโกรธพี่เถอะนะ กลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหม

ไม่ ผมไม่ยอมกลับไปเป็นเหมือนอีกแล้ว ผมไม่อยากกลับไปเป็นคนที่โดนทิ้ง กลับไปเถอะนะ

ไม่ พี่ไม่กลับ นายจับหัวใจพี่ดูสิ เห็นไหมมันเต้นแรงแค่ไหน นายดูสิ มันเคยเต้นแรงกับใครมันก็ยังเต้นแรงกับคนนั้น กลับมาคบกันนะ

หายไปตั้ง 2ปี จะกลับมาทำไมตอนนี้

พี่ขอโทษ ฟังพี่หน่อยสิ

ไม่ฟัง!!! ผมจะนอน!!! ออกไปจากห้องผม

ฟังหน่อยนะ พี่รักนายนะได้ยินไหม

พะ พะ พี่รักผมหรอ

ก็รักนะสิ ดีกันนะ กลับมาเป็นแฟนกันนะ

มะ มะ ไม่เป็นหรอก

ไม่ยอมไม่เป็นไร พี่จะรอนะ

ไม่ต้องรอเพราะผมจะไม่ยอมใจอ่อนให้พี่อีกแล้ว

แม้ว่าพี่จะรักนายมากงั้นหรอ นายจะไม่ยอมรับมันหน่อยหรอ

มะ มะ ไม่รู้  อย่ามาบังคับนะ และไม่ต้องมาทำหน้าตาแบบนั้นเลย

ที่รัก ดีกันเถอะนะ นายก็รู้ว่าพี่หายไปเพราะไร ให้อภัยพี่เถอะนะ

..................... มะ มะ ไม่รู้

ตอบไม่ได้หรอ งั้นพี่ถือว่าเราตกลงนะ

ย๊า อย่ามามัดมือชกนะ

พี่ไม่มัดมือหรอก พี่ชอบมัดใจมากกว่า กลับมาคบกันนะ

“…………...

ไม่ตอบพี่ถือว่าตกลงนะ

ตกลง ตกลงแล้วนะ

หื้ม

งั้นมาพี่กล่อมนอน เหมือนเมื่อก่อนนะ

มะ มะ ไม่เอา ยะ อย่านะ คนบ้าอย่านะ

น๊า นะ อย่าดื้อสิ เดี๋ยวไม่ได้นอนนะ

 

            …………………………อื้อ...............อื้อ............อ่า........

 

ร่างของคนที่มินโฮเรียกว่าแมว ตอนนี้นอนหมดแรงอ่อนละทวยอยู่ใต้ร่างเขา หมดฤทธิ์แมวที่แสนพยศ กลายเป็นแมวน้อยแสนยั่วสวาทส่งเสียงครางหวานจนอีกคนไม่อาจที่จะหยุดการกระทำได้ เขาแค่จะกอดจะหอมให้หายคิดถึง ตอนนี้หยุดไม่ได้แล้ว ร่างกายของคนที่เขาโหยหามาตลอดสองปี กำลังนอนมองเขาด้วยสายตาหวานเยิ้ม และส่งเสียงหวานๆ ส่ายหน้าสวยๆไปมาด้วยความเสียวซ่านกับสัมผัสที่เขามอบให้ ที่รักของเขา ขอเถอะนะ

 

………….ตัดฉับ.............(ถ้าอยากอ่านพาร์ท มินโฮ รอสเปเชียลนะ)....................

 

 

จินฮวานขยับตัวตื่นเช้าขึ้นมา ก็ไม่เจออีกคนแล้วมีเพียงรอยยุบที่บ่งบอกว่าอีกคนเพิ่งจะลุกออกไป จินฮวานลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัว เดินไปยังห้องทำงาน เพื่อสะสางปัญหาที่เป็นอยู่

ร่างบางทำงานตามปกติเหมือนทุกวันหาเอกสารเก่าๆไปเรื่อย แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าจะเจอสิ่งที่ผิดปกติ เวลาล่วงเลยมาจนบ่าย ร่างกายเริ่มประท้วงให้ไปหาอะไรใส่ท้องน้อยๆได้แล้ว เขาเดินหยิบกระเป๋าเงิน แล้วออกจากห้องไปยังร้านอาหารที่อยู่ด้านล่างก่อนจะพบกับพี่ชายสุดหล่อที่ค่อยดูแลซื้อข้าวซื้อน้ำให้เขาเวลาที่ไม่ได้ลงมาหาอะไรกิน

 

อ่าววันนี้ทำไมลงมาซื้อเองล่ะ พี่กำลังจะซื้อไปให้พอดีเชียว

ขอบคุณครับแต่ไม่อยารบกวนบ่อยๆอ่ะ แล้วอยากเปลี่ยนบรรยากาศบ้างอยู่แต่ในห้องมันคิดไม่ออกอ่ะ

หืมแล้วมันไปถึงไหนแล้วล่ะ ไม่คืบหน้าเลยหรอ

ไม่คืบหน้าเลยครับ ผมเครียดเลย

เอางี้ไหม เดี๋ยวพี่ช่วยหา

ไม่เป็นไร ขอบคุณครับ

จินไม่ต้องเกรงใจพี่หรอก จินก็รู้ว่าพี่เป็นห่วงจินนะ

ขอบคุณครับพี่ แต่ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรครับ

หืม จินไม่ได้โดนใครแกล้งใช่ไหม ลองคิดดีๆนะ

หืม........แกล้งหรอ

หืมแกล้ง ลองกลับไปหาที่มาสิ ว่าคนที่ให้จินทำงานอ่ะเขาต้องการอ่ะไรนะ

ประธานเขาคงไม่แกล้งหรอกมั้งพี่

ก็ไม่แน่นะ ป๊าจินเขาอาจจะทดสอบอะไรบางอย่างจินก็ได้

ป๊าหรอ

ก็ป๊านายสิ จะใครซะอีกล่ะ

ครับ ป๊าคงอยากจะทดสอบผมแหละ

(จริงสิ ป๊ายังไม่ได้ประกาศนี้นะว่าเปลี่ยนประธานบริษัทเป็นฮันบินแล้ว นายนั้นก็ไม่อยากให้ใครรู้ด้วย งั้นก็ให้พี่เขาคิดว่าเป็นป๊าแล้วกัน)  

            “’งั้นผมขอตัวไปเคลียร์งานต่อนะครับ

            “ดูแลตัวเองนะ มีอะไรก็ปรึกษาพี่ที่ได้นะ จินก็น่าจะรู้นะว่าพี่เป็นห่วงจินแค่ไหน

            “ผมรู้ แต่ผม

            “ไม่เป็นไร ไม่ต้องบอกพี่หรอก

            “งั้นผมไปก่อนนะครับ

 

คนที่จินฮวานเรียกว่าเป็นพี่ มองตามร่างเล็กด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากความเป็นห่วงเป็นใยที่มีให้เมื่อกี้ กลายเป็นโกรธแค้นจนอยากจะฆ่าให้ตายในตอนนี้ แต่เขาก็แค่คิดเพราะมันมีวิธีที่ทำให้ทรมานกว่าตายอีก ก็คือตายทั้งเป็นไง ก่อนจะยกเครื่องมือสื่อสารกดเข้าโปรแกรมแชท

 

???m???:อีกสามอาทิตย์ กูจะส่งกวางน้อยไปให้มึง หวังว่ามึงจะจัดการได้นะ

 

 

Kangyoon: ไม่ต้องกลัวครั้งนี้ไม่พลาด สิ่งที่รอมานานต้องเป็นของเรา พวกมันต้องได้รับความเจ็บปวดเหมือนเรา

 

???m???:เออ อย่างให้พลาดอีกละ ไม่งั้นมึงอาจจะตายแทนมันก็ได้นะ ทำให้มันตายทั้งเป็น เจ็บแบบที่มันไม่เคยได้รับ เข้าใจใช่ไหม

                       

Kangyoon: เข้าใจแล้ว ไม่พลาดหรอกน่า ไม่ต้องกลัว บ๊าย

 

....................................

 

จินฮวานที่เดินแยกจากพี่ที่คุยด้วยมากำลังคิดถึงสิ่งที่อีกคนพูด ร่างบางเกิดความคิดบางอย่าง ทำไมเราไม่ลองไปค้นในห้องนายนั้นดูล่ะ อย่างน้อยมันต้องมีบางอย่างบ้างล่ะ หากนายนั้นจะแกล้งเราจริงๆ จะได้จัดการซะเลย

ร่างบางเดินมาถึงหน้าห้องของประธาน ก่อนจะเดินไปถามเลขาหน้าห้องเขาว่า

ประธานอยู่ไหมครับ

ไม่อยู่คะ ไม่ทราบท่านรองมีเรื่องอะไรหรือเปล่าค่ะ ฝากไว้ได้นะคะ

อ่อ พอดีผมจะมาเอาเอกสารที่เมื่อวานเอามาให้เขาเซ็นต์แล้วลืมเอากลับอ่ะครับ ผมขอเข้าไปแป๊ปหนึ่งได้ไหมครับ

อ่าได้สิคะ

ขอบคุณครับ

ร่างบางเปิดประตูเข้ามาก็ลงมือรื้อหาเอกสารที่มีข้อมูลความผิดปกติที่ฮันบินให้เขาหาทันที แต่หาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ

จนประตูที่อยู่เชื่อมกับห้องเขาเปิดออกอย่างแผ่วเบา พร้อมกับร่างสูงที่เดินปรากฏตัวออกมา เขายืนพิงกรอบประตูมองอีกคนที่กำลังรื้อค้นโต๊ะเขาได้สักพักแล้ว เขาเดินเข้าไปใกล้ยกแขนขึ้นเท้ากับโต๊ะกักคนที่มัวแต่สนใจรื้นเอกสารอยู่ กดเสียงถามคนตรงหน้าด้วยเสียงเครียด

คุณมาทำอะไรครับ คุณจินฮวาน

 

…………………เห้ย....................

 

จินฮวานตกใจเสียงของอีกคน หมุนตัวกลับมามอง จังหวะที่หันมา ด้วยระยะห่างกันที่มีไม่มากทำให้จมูกของทั้งคู่แตะกัน สายตาคนตัวเล็กจ้องมองคนตัวสูง เหตุการณ์เมื่อคืนที่โดนนอนกอดจนหลับบวกกับอาการตกใจ สายตาดุดุที่มองจ้องมาเร่งเอาคำตอบทำให้เสียงที่ตบกลับไปตะกุกตะกักไม่เป็นคำ 

มะ มา ได้ไงเนี่ย มะ มะ ไม่ได้ทำอะไรเลย

หรอครับ โกหก!!!”

มะ ไม่ได้โกหกนะ

แล้วเอกสารที่อยู่ในมือนั้นเรียกอะไรครับ

ก็แค่ แค่

โกหก!!!! ฉันเกลียดคนโกหก!!!! เข้ามาหาอะไร

ฉัน ฉัน

ตอบไม่ได้หรอ

ร่างสูงขยับตัวเข้าไปใกล้จนร่างของคนเล็ก จนอีกคนถอยไปชนกับโต๊ะแล้วล้มลงไปนั่งอยู่บนโต๊ะ ร่างสูงจ้องตาคนตัวเล็ก จับผิดด้วยสายตา

หมดทางหนีแล้วตอบมา เข้ามาเอาอะไร

ฉัน ฉัน .....

ตอบ!!!! อย่าให้ฉันหมดความอดทน

โอ้ย!!! ตอบแล้วไม่ต้องตะคอกได้ไหม

ทำผิดไม่มีสิทธิ์ต่อรอง ตอบ!!”

ก็แค่อยากพิสูจน์ บางอย่างแค่นั้นเอง

อะไรที่อยากพิสูจน์ ตอบ!!!”

ก็ พิสูจน์ว่านายแกล้งฉันหรือเปล่าไง

หึ แล้วเป็นไงได้คำตอบยัง ถ้าได้แล้วก็ออกไป!!!”

ไม่ได้ แล้วก็ไม่ออกด้วยจนกว่านายจะบอกมาว่านายแกล้งฉันหรือเปล่า บอกมาก่อนสิ

ฉันบอกแล้ว ฉันจะได้อะไรตอบแทน คิมจินฮวาน!!”

ก็ได้ความรู้สึกดีดีของฉันไง นายก็ได้พิสูจน์ตัวเองว่าไม่ได้แกล้งฉันด้วย

แล้วถ้าฉันอยากได้อย่างอื่นด้วยล่ะ

อย่างได้อะไรล่ะ

อยากได้นี้

 

ร่างสูงชี้ไปที่ริมฝีปากของจินฮวาน แล้วกดริมฝีปากลงไปหาริมฝีปากเบาอย่างรวดเร็ว ไม่มีเวลาให้ร่างบางได้ตั้งตัว เขากดย้ำแล้วย้ำอีกเพื่อเตือนให้อีกคนรู้ว่าอย่ามายุ่งกับเขา กดจูบอยู่นานจนพอใจ แล้วพลักจินฮวานออกจากตัว พร้อมกับพูดเสียงดุ

ฉันไม่ได้แกล้งนาย ฉันไม่เคยเอาความเสี่ยงของธุรกิจมาเล่นขายของ ออกไปได้แล้ว!!”

นะ นายมันบ้า ไอคิมฮันบิน หึ่ย

ฉันบอกให้ออกไปไง คิมจินฮวานหรือว่าอยากให้ตอบอะไรอีก ได้นะ แต่ขอค่าตอบแทนเหมือนเดิม

ไม่ต้อง ไม่อยากรู้แล้ว ฉันเกลียดนาย

แล้วไง

ไอบ้า คิมฮันบิน

 

จากวันนั้นก็ผ่านมาเกือบสามอาทิตย์ อีกสามวันก็ครบที่ฮันบินกำหนดไว้แล้ว ผมพยายามหลบหน้าฮันบินตลอดไม่ยอมเข้าใกล้เขาอีกเลย ไม่กล้าแม้แต่จะมองตา ก็มันรู้สึกแปลกๆเวลาที่อยู่ใกล้ ผมทำอะไรไม่ถูก และไม่เข้าใจเขาว่าทำไมต้องทำแบบนั้นด้วย ผมพยายามไม่คิดพยายามจะไม่สนใจ ทำงานเพื่อลืมรอยสัมผัสนั้น แต่ยิ่งอยากลืมผมกลับยิ่งจำ แถมจะให้หนีอย่างไง เขาก็มานอนห้องเดียวกับผมอยู่ดี แถมยังคว้าเอาตัวผมไปกอดทุกคืนด้วย คนบ้า…..

 

ผมจะไม่คิดเรื่องเขาแล้ว จะสนใจแต่เรืองงานเรื่องเดียว จนในที่สุดวันนี้ผมก็เจอบางอย่างเข้าให้แล้ว เค้าลางของรอยรั่วบางอย่างเริ่มปรากฎให้เห็น จินฮวานเดินตรงไปหาเลขาประจำตัวเขาที่อยู่หน้าห้องเพื่อขอเอกสารการประมูลของโครงการก่อสร้างศูนย์กิจกรรมกลางกรุงโซล แต่เขาก็ได้รับข่าวว่าเลขาของเขาไม่มาทำงานได้ 1 อาทิตย์แล้ว และด้วยความอยากจะปลดภาระออกจากตัว ทำให้เขารีบเคลียร์ปัญหาให้มันจบ เขากลับมาที่ห้องต่อสายตรงหาฝ่ายบุคคลเพื่อขอที่อยู่ของเลขา

 

            “ฮาโหล สวัสดีค่ะ ฝ่ายบุคคลบริษัท YG construction”

            “ฮาโหลผมจินฮวานนะครับ ผมต้องการที่อยู่ของจางฮันนาเลขาผมด่วนเลยครับ

            “คะ สักครู่นะคะ เดี๋ยวดิฉันจะรีบหาให้เลยคะ ท่านรองประธาน

            “………………………………..”

            “คะ ท่านรองประธานไม่ทราบว่าจะสะดวกเป็นรับทางเมลล์ หรือ......

            “บอกเลยก็ได้ครับ เดี๋ยวผมจดเดี๋ยวนี้เลย

            “คะ เธออยู่ที่ 173ห้อง703 อาพาร์ทเม้นท์ควอน ถนนสายชงโน เขตโซล คะ

            “ครับขอบคุณ นะครับ

            “ไม่เป็นไรคะท่านรองประธาน มันเป็นหน้าที่อยู่แล้วค่ะ ยินดีรับใช้คะ

 

            จินฮวานจดที่อยู่ใส่กระดาษพับเก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อ แล้วก้มหน้าก้มตาทำงานไปเรื่อยๆจนเงยหน้ามองนาฬิกาอีกทีก็ 19.30 PM เขาตัดสินใจใหม่ว่าจะไปพรุ่งนี้เพราะตอนนี้ก็มืดแล้ว ไปอาจจะไม่เหมาะ.......

 

………………………………………..

 

 

ตกดึกคืนนั้นที่อพาร์ทใจกลางกรุงโซล ภายในห้องห้องหนึ่งที่อยู่ชั้นบนสุดที่ตกแต่งด้วยความหรูหราบ่งบอกถึงฐานะเจ้าของห้องได้ดี ร่างหญิงสาวคนสวยและชายหนุ่มหล่อสมาร์ทดูดีตั้งแต่หัวจรดเท้า กำลังฉลองให้กับความสำเร็จที่สามารถทำงานบางอย่างให้ลุล่วงไปได้ด้วยดี และกำลังวางแผนหนี

 

เธอทำงานดีมากเลยนะ ไม่ใครสงสัยเธอเลย

ก็ให้รางวัลหน่อยสิคะ

ร่างของหญิงสาวเดินไปนั่งบนตักของชายหนุ่มก่อนจะยกมือขึ้นคล้องคอ กดริมฝีปากลงไปบดเบียดริมฝีปากของชายหนุ่มอย่างเชื้อชวน ดึงร่างสูงให้เดินตามมาแล้วพลักลงบนเตียงนอน ก่อนจะจัดการเปิดเกมรักที่เร่าร้อน หลังจบเกมส์รักแล้วชายหนุ่มก็พลิกตัวลงจากตัวของฝ่ายหญิงมานอนข้างๆ กระซิปที่ข้างหูของหญิงสวย

 

เธอทำงานดีมากเลยนะ ฉันมีรางวัลจะให้ด้วยหลับตาสิ

 

หญิงสวยหลับตาลงตามที่ฝ่ายชายบอก เขาดึงหญิงสาวขึ้นมานั่ง จับหญิงสาวนั่งหันหลังอยู่กลางเตียงนอน เขาเดินมาซ้อนด้านหลังหญิงสาวลูบไล้ไปตามลำคอสร้างความเสียวกระสั่นให้กับร่างกายของหญิงสาวอีกครั้ง

 

.............อ่า............อย่าแกล้งสิคะ...........มา....มา....ร.....

 

ไม่ต้องรีบนะ คุณได้รับรางวัลแน่น ใจเย็นนะครับ

 

.........กร๊อบ..............ตุ๊บ...................

 

         

………………….…………………………….

 

   เช้าวันรุ่งขึ้นจินฮวานรีบตรงที่พักของเลขา โดยมีร่างสูงของอีกคนตามไปห่างๆ คอยดูแลคนตัวเล็กที่ไม่ค่อยได้นอนเพราะมั่วแต่เคลียร์ปัญหา คอยห่มผ้าเวลาที่คนตัวเล็กเผลอหลับ ทุกอย่างและความเป็นไปของคนตัวเล็กอยู่ในสายตาเขาตลอด เขาอาจเย็นชา แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจำอีกคนไม่นิ………….

 

            ร่างเล็กของจินฮวานเดินลงจากรถตรงขึ้นไปยังห้องของฮันนาเลขาสาวประจำตัวเขา ที่เขาก็ไม่ทันสังเกตว่าเธอไม่มาทำงานเป็นอาทิตย์เพราะมั่วแต่สนใจหาหลักฐานของการทุจริตภายในองค์กรจนลืมใส่ใจคนรอบข้าง ร่างเล็กๆตรงไปยังห้อง 703 กดสัญญาณอินเตอร์เฟสหน้าห้อง แต่ก็ไม่มีสัญญานตอบรับซึ่งมันก็แปลกๆ เพราะจากที่ทำงานด้วยกันมาเลขาของเขาไม่มีญาติที่ไหน เป็นเด็กกำพร้าไม่มีญาติพี่น้อง แล้วก็ไม่เคยขาดงานด้วยซ้ำ

            ในใจตอนนี้เริ่มอยู่ไม่สุข เขารีบไปตามคนดูแลให้ใช้กุญแจไขเข้าไปดูภายในห้อง เพื่อดูให้แน่ใจว่าเลขาของเขาไม่ได้เป็นอะไรอยู่ในห้องนี้ แต่สิ่งที่เขาเห็น คือร่างเล็กๆของเลขาเขาดวงตาเบิกโพร่ง ผมสลายลงพื้น หัวห้อยลงจากเตียงแต่อยู่ในสภาพที่หัวถูกหักให้หันกลับมาด้านหลัง ร่างกายเปลือยเปล่า ซึ่งไม่ต้องบอกก็คงจะรู้แล้วว่าเธอตายแล้ว เสียงกรี๊ดของป้าผู้ดูแลดังลั่น

และแม้เสียงกรีดร้องจะดังแค่ไหน แต่ก็ไม่สามารถลบภาพสยอดสยองของภาพตรงหน้าได้ มันยิ่งตอกย้ำสิ่งที่เห็นตรงหน้าได้อย่างดีว่าเลขาเขาตายแล้วและไม่ได้ตายแบบธรรมดา แต่ถูกฆาตกรรม ร่างบางๆของจินฮวานยืนแข็งทื่อไม่สามารถขยับไปไหนได้ ตกใจ กลัว สับสับสน สติได้หลุดลอยไปกับเหตุการณ์ตรงหน้า จนกระทั้งเขาถูกกระชากตัวเข้าไปกอด ร่างสูงกดหน้าเขาเข้ากับอกกว้างลูบหัวเขาเบาๆ ก่อนจะดึงเขาออกจากห้องไป

 

            “เคยบอกแล้วไงว่าจะทำอะไรให้ทำด้วยตัวเอง นายเอาเลขาเข้ามาเกี่ยวเป็นไง

            “ฉะ ฉันไม่รูว่ามันจะเป็นอย่างนี้ ฉะ ฉะขอโทษ

 

            …………..ฮึกๆ.............ฮึก.................

 

            พูดได้แต่คำว่าขอโทษร่างบางของจินฮวานก็สั่นระลิกไม่สามารถเก็บความตกใจ กับความรู้สึกผิดที่ดึงเลขาเข้ามาเกี่ยวข้องได้ เขาไม่เคยรู้เลยว่าเรื่องในบริษัทมันจะทำให้มีความเสี่ยงถึงขนาดฆ่ากันได้ง่ายๆแบบนี้

 

            “ไม่ต้องร้องแล้ว ต้องเข้มแข็งสิ ตอนนี้ยิ่งนายอ่อนแอ ศัตรูก็ยิ่งเห็นจุนอ่อน

 

            ร่างสูงของฮันบินได้แต่ปลอบคนตัวเล็กที่มีศักดิ์เป็นพี่เขา แต่เขาไม่เคยเรียกหรอก จากที่เขาตามดูคนตัวเล็กทุกย่างก้าวใน 3 อาทิตย์ที่ผ่านมา คนตัวเล็กไม่ได้ทำงานชุ่ยอะไร แต่มันมีบางอย่างที่ผิดปกติคือ รายงานต่างๆที่สำคัญๆ มีแค่ผู้บริหารระดับสูงเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้ใช้ได้ กลับถูกเปิดเผยออกไปมากมาย และถูกปลอมแปลง ซึ่งมันก็เป็นไปได้ว่า เลขาของคนตัวเล็กต้องมีส่วนรู้เห็น และไม่ได้ตายเพราะช่วยคนตัวเล็ก แต่ตายเพราะโดยปิดปาก จากที่เห็นข้างศพมีกระเป๋าเดินทางที่เตรียมจะหนี และยังมีเอกสารการเดินทางตกอยู่ประเทศปลายทาง คือ ฮ่องกง

 

            “หยุดร้องไห้ได้แล้ว!! มันไม่เกิดประโยชน์ และมันก็ไม่ช่วยให้ทุกอย่างดีขึ้น

            “แต่ แต่ ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเพราะฉัน ถะ ถ้าฉันไม่เข้าไปขอให้เขาช่วยหาเอกสารให้ ขะ ขะ เขาก็คงไม่ตาย

            “ฟังนะ และคิดตามด้วย คิมจินฮวาน

            “หืม หืม

            “นายสังเกตความผิดปกติของเลขามั้งไหม ว่าเธอเปลี่ยนไป

            “มะ มะ ไม่

            “งั้นคงไม่รู้สินะว่าเธอไม่ได้ตายเพราะช่วยนาย แต่ตายเพราะโดนฆ่าปิดปาก หมดประโยชน์แล้วก็โดนเขี่ยทิ้ง และคนที่ทำต้องเป็นคนในบริษัท ดังนั้นนายต้องระวังตัวโดยเฉพาะคนใกล้ตัว

           

หืม รวมทั้งนายด้วยหรือเปล่า ก็นายยังมาอยู่ที่นี้ได้ไง

            “ก็แค่บังเอิญ

            “ขอโทษนะครับ อยากขอความร่วมมือหน่อยครับ

            “ได้ครับ

 

            ตำรวจเข้ามาในที่เกิดเหตุและความร่วมมือในการให้คำ หลังจากให้ปากคำเสร็จทั้งสองคนก็เดินทางกลับไปในที่ทำงานอีกครั้ง โดยที่จินฮวานบอกว่าจะให้ฮันบินดูเอกสารที่เจอหน่อย แต่ก็ติดที่ว่าเอกสารที่สำคัญส่วนที่เหลือฮันนาเป็นคนเก็บทำให้ไม่สามารถสาวถึงคนทำเรื่องทั้งหมดได้ ฮันบินรับรู้และบอกว่าต่อจากนี้จะทำเองไม่ให้จินฮวานยุ่งเกี่ยวอีก และบอกให้จินฮวานไปพัก……

 

            วันต่อมาคดีของฮันนาก็เป็นไปตามที่ฮันบินคิดไว้ ทั้งคู่ถูกเรียกตัวมาที่โรงพักอีกครั้ง เพื่อฟังสรุปคดีของฮันนา ตำรวจกล่าวว่าเธอโดนฆาตกรรมแต่สาเหตุตำรวจมองไว้สองกรณี กรณีที่หนึ่งเรื่องชู้สาว เพราะผู้ตายเป็นคนสวยและก่อนตายผู้ตายได้มีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับฆาตกรก่อนที่จะถูกลงมือฆ่า ส่วนกรณีที่สองน่าจะเป็นเรื่องโดนฆ่าปิดปาก เพราะก่อนที่ผู้ตายจะตายได้มีการเตรียมการหนี แต่ก็มาโดนฆ่าปิดปากซะก่อน และทั้งสองกรณีสรุปได้ว่าคนที่ทำต้องเป็นคนใกล้ชิดผู้ตายมากๆ รู้ความเคลื่อนไหวของผู้ตายเป็นอย่างดี ส่วนเรื่องคดีทางตำรวจจะเร่งดำเนินการสืบหาตัวคนร้ายให้เร็วที่สุด

 

            หลังจากฟังความคืบของคดีจากตำรวจเสร็จก็เดินออกมาขึ้นรถแล้วกลับเข้าบริษัท โดยที่ทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไรเลยสักคำมีเพียงจินฮวานที่นั่งเหม่อออกไปข้างนอก เหมือนคิดอะไรอยู่ จึงไม่สังเกตว่าฮันบินได้ขับรถออกนอกเสียงทางไปอีกทางแล้ว

            “เห้ย จะไปไหนอ่ะ นี้ไม่ใช่ทางกลับบริษัทนะ

            “เงียบเถอะน๊า

            “ฉันจะกลับออฟฟิศ มีงานที่ยังไม่ได้ทำอีกตั้งเยอะแยะ

            “บอกให้เงียบไง

            “แต่ฉันจะทำงานได้ยินไหม คิมฮันบิน

            “ได้ยิน แต่ถึงแล้ว ลงไปได้

            “ลงไปไหนล่ะ

  

            ฮันบินไม่สนใจจินฮวานเขาเดินออกจากรถ ตรงไปที่ทะเล เดินไปเรื่อยๆ ไม่สนใจจินฮวานที่ลงจากรถวิ่งตามหลังเขามา ทั้งคู่เดินเอาเท้าเตะทรายเล่นจนเวลาผ่านไปสักพัก คนตัวเล็กก็นั่งลงบนโขดหินเล็กๆ เพื่อมองพระอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้า ก่อนที่เขาหันมองหาเสียงเพลงที่ลอยตามลมมา เสียงอยู่มันเหมือนกับว่าดังอยู่ใกล้ๆเขา จินฮวานหันไปหาก็พบกับฮันบินที่กำลังดีดกีตาร์ร้องเพลงเศร้าๆเพลงหนึ่ง (Linkin Park - Shadow of the Day (Boyce Avenue piano acoustic cover)) เสียงทุ้มแหบกับดนตรีหวานๆ ทำนองอะคูสติก ทำให้จินฮวานไม่อาจละสายตาไปทางไหนได้ ริมฝีปากเบาเริ่มขยับตามทำนองของเพลง เสียงหวานๆเล็กๆปล่อยอารมณ์ไปตามเพลง จนดนตรีท่อนสุดท้ายถูกบรรเลงจบลง คนตัวสูงเงยหน้าขึ้นมองคนตัวเล็กก่อนจะลุกมาจับมือคนตัวเล็กดึงให้ลุกขึ้นพาเดินไปที่รถแล้วจับคนตัวเล็กยัดเข้าไปในรถ ก่อนจะขับออกไป

 

            “ทำไม่นายถึงพาฉันมาที่นี้

            “ฉันอยากมาเอง ไม่ได้พานายมา อย่าเข้าใจผิด

            “หรอ แต่ไงก็ขอบคุณนะ

            “…………”

 

            ฮันบินไม่ตอบอะไร ขับรถต่อไปแล้วเลี้ยวเข้าร้านอาหารชายทะเลแห่งนี้ที่ประดับประดาด้วยดวงไฟเล็กระยิบระยับ แสงไฟดวงเล็กๆสะท้อนตัดกับเกลียวคลื่นที่วิ่งเข้าฝั่งเห็นเป็นริ้วๆช่างเหมือนกับทะเลกำลังเต้นรำ มันสวยจนจินฮวานอดยิ้มออกมาอย่างตื่นเต้นไม่ได้ หันไปเขย่าแขนคนข้างๆ แล้วส่งยิ้มหวานไปให้จนอีกคนทำยิ้มตาม แต่ก็แค่เสี้ยววินาทีคนตัวสูงก็หุบยิ้มลงอย่างรวดเร็ว โดยที่คนตัวเล็กไม่ทันได้เห็น

ร่างสูงเดินตามพนักงานเข้าไปยังห้องยัง VIP ห้องหนึ่งที่ติดกับทะเล ห้องนี้ถูกสร้างให้ยื่นเข้าไปในทะเล ห้องทั้งห้องสร้างขึ้นมาด้วยกระจกใส มองเห็นท้องทะเลยามคำคืนที่กระทบกับแสงไฟที่ถูกตกแต่งไว้ มันสวยจนบรรยายไม่ได้ และยังเห็นท้องฟ้ายามค่ำคืน ที่มีดวงดาวพราวระยิบกำลังส่องแสงแข่งกับดวงจันทร์ บรรยากาศที่แสนสวยกับเสียงดนตรีหวานๆ ทำให้จินฮานลืมความหดหู่ไปช่วงขณะ เขาดื่มด่ำกับสิ่งที่อยู่รอบตัว จนอาหารหน้าตาน่าทานถูกวางบนโต๊ะ เขาจึงหันมาสนใจกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าแล้วสบตากับฮันบินที่มองเขาอยู่แล้ว จินฮวานเอ่ยปากขอบคุณคนตัวสูงอีกครั้ง

 

            “ขอบคุณนะ

            “ฉันแค่หิวข้าว ไม่ได้อยากพานายมา อยากเข้าใจผิด

            “ถึงอย่างนั้นก็ขอบคุณนะ

            “เรื่องของนายแล้วกัน

 

            จินฮวานส่งรอยยิ้มสดใสไปให้อีกคนแต่คนตัวสูงก็ไม่สนใจ ตั้งหน้าตั้งตาทานอาหารที่อยู่บนโต๊ะ ทั้งคู่ทานอาหารอิ่มแล้ว ฮันบินลุกขึ้นเตรียมจะกลับ แต่ก็ถูกมือเล็กดึงไว้แล้วลากเขาออกมาที่ชายหาดด้านหน้า ดึงฮันบินให้นั่งลงตาม

 

            “อย่าพึ่งกลับได้ไหมของอยู่ที่นี้อีกแป๊ปหนึ่ง

            “………หืม………..”

            “ขอบคุณ

            “แต่แค่ชั่วโมงเดียวนะ

            “………หืม........

 

            ฮันบินปล่อยให้จินฮวานนั่งมองทะเลดูคลื่นกระทบฝั่งไปเรื่อยๆ โดยที่เขาไม่พูดอะไร อากาศเริ่มเย็นลง ไอลมหนาวๆที่พัดจากทะเลทำให้รู้สึกไม่สบายตัว เขาเดินกลับไปที่รถแล้วเดินกลับมา พร้อมกับโยนเสื้อกันหนาวตัวใหญ่คลุมหัวร่างบาง แล้วทิ้งตัวนั่งข้างๆ

 

            “ไม่ต้องพูดมาก

            “ยะ ยังไม่ได้พูดอะไรเลย

            “ก็บอกว่าไม่ต้องพูดมากไง

          

จินฮวานไม่พูดอะไร เพียงแค่หันไปยิ้มหวานส่งไปให้ แล้วหยิบเสื้อที่คลุมหัวเขามาใส่แล้วหันหน้ามองทะเลบ้าง เงยหน้ามองดาวระยิบที่ไม่สามารถเห็นได้ชัดขนาดนี้ในกรุงโซลบ้าง...................

 

            จนเริ่มดึกทั้งคู่ออกจากร้านอาหารตรงกลับบ้าน ฮันบินจอดรถที่หน้าเรือนกระจกเดินเข้าไปทิ้งคนตัวเล็กให้เดินอ้อมมาเข้าประตูหน้า เขากำลังจะเดินกลับห้องไปนอน แต่ก็ไม่ลืมที่จะเข้าไปกอดพ่อกับแม่ที่นั่งอ่านดูซีรี่ย์อยู่ แล้วขอตัวไปนอนพัก

 

 

 

            จินฮวานอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็เดินมาทิ้งตัวลงนอน นอนคิดถึงคนบางคนที่ตอนนี้คงหลับไปแล้ว ผมไม่รู้เหมือนกันว่า อีกคนอยากไปทะเลเองหรือยังไง แต่ยังก็ขอบคุณ ผมไม่คิดเลยว่าผู้ชายที่ดูเย็นชาอย่างเขาจะรู้จักสถานที่สวยๆ โรแมนติกแบบนั้นด้วย ผมอยากบอกขอบคุณอีกคนก็ไม่รับ ไม่สนใจ เขาเป็นคนแบบไหนกันแน่นะคิมฮันบิน คนที่บางทีก็ดูเย็นชา บางทีก็ดูร้อนเร่าดั่งไฟ บางครั้งกับดูอบอุ่นจนหัวใจเต้นแรง ยิ่งตอนที่เขาร้องเพลง เสียงทุ้มแหบปนหวานในบางครั้ง มันทำให้ผมไม่อาจละสายตา จนเหมือนกับว่าผมเป็นผู้หญิงที่รู้สึกว่ากำลังมีความรัก…..

 

 

            ในขณะที่อีกคนนอนนึกถึงอีกคน อีกคนก็กำลังยืนมองแสงไฟที่รอดออกมาจากห้องที่ห่างกันเพียงระเบียงกั้น ร่างสูงยืนนึกถึงสิ่งที่ตัวเองทำในวันนี้ เขาพาอีกคนไปยังร้านที่เขาไม่คิดว่าจะพาใครไปอีก แถมยังเล่นเพลงที่ไม่คิดว่าจะร้องออกมาได้แล้ว ยิ่งเขามองคนร่างบางตอนที่ไม่ยิ้มแล้วมันเจ็บปวดเหมือนถูกเข็มทิ่มแทงที่หัวใจ แต่พออีกคนยิ้มกลับหัวใจเต้นแรงเหมือนกับเขาพึ่งวิ่งแข่งมาอย่างงั้นแหละ เขากำลังเป็นอะไรนะ นี้หรือเปล่าที่เรียกว่าแสงสว่างที่กำลังจะกลืนความมือสีดำให้หายไป.......

          

...............................

 

            เช้าวันต่อมาจินฮวานออกจากบ้านไปทำงานแต่เช้า แต่ก็เจอกับฮันบินที่ยืนพิงรถอยู่ก่อนแล้ว เขาเดินมาดึงแขนเล็กให้เดินตามไปที่รถก่อนจะจับร่างบางยัดเข้าไปนั่งในรถ ไม่รอให้คนตัวเล็กได้ถามสักคำ เขาเดินกลับไปฝั่งคนขับแล้วพูดขึ้น

 

            “ไม่ต้องทำหน้าสงสัย ต่อไปนี้นายจะไปไหนก็ต้องไปกับฉันเท่านั้น จนกว่าจะหาคนที่ฆ่าเลขานายเจอ อย่าไปไหนคนเดียว แม้แต่ประชุมข้างนอก เข้าใจไหม

            “เข้าใจ แต่จะทำตามหรือเปล่าไม่รู้

            “ต้องทำตามเท่านั้น เข้าใจไหมเนี่ย

            “เข้าใจ แต่ฉันไม่ใช่เด็กนะ สั่งจัง

            “ก็อย่าดื้อ เพราะนายมันเด็กน่ารำคาญ

            “คิมฮันบิน ฉันแก่กว่านายนะ

            “ก็แค่อายุ ส่วนอย่างอื่นไม่ใช่

            “หึย คิมฮันบิน

 

……………………

 

จินฮวานลงจากรถฮันบินก็เดินหนีไปยังห้องทำงานอย่างรวดเร็ว ทำงานถึงเที่ยงก็เดินลงไปหาอะไรกิน เขาเดินสวนกลับพี่ชายคนสนิท พี่ชายดึงแขนจินฮวานไว้ แล้วพูดกับจินฮวาน

 

            “พี่กำลังตามหาเราอยู่พอดีเลย

            “ตามหาผมทำไมครับ

            “ก็พอดีพี่มีประชุมเรื่องประมูลเครื่องใช้ไฟฟ้าเข้าโครงการใหญ่ของบริษัท แต่ว่าที่บ้านโทรมาบอกว่าแม่พี่ไม่สบายเข้าโรงพยาบาลด่วน นายไปเข้าประมูลแทนพี่ที่สิ

            “ได้ครับ แต่ว่าที่ไหนล่ะครับ

            “โรงแรมนัมปริ๊ซพาเลช ชั้น35 ห้องแกรนด์ แล้วนี้ก็เอกสาร นายก็ไปกับพี่เลยแล้วกัน พี่ไปส่ง พี่พาทางนั้นพอดี

            “ครับ

 

            จินฮวานเดินตามพี่ชายคนสนิทไป โดยลืมคำเตือนของฮันบินไปเสียสนิท เขานั่งรถมาจนมาจอดหน้าโรงแรงแล้วกล่าวลาพี่ชายคนสนิท ไม่ทันได้สังเกตคนในรถเลยว่ามีรอยยิ้มแบบไหน

จินฮวานเดินเข้าไปภายในโรงแรมได้สักพักรถที่เขานั่งมาก็ขับออกไป คนขับหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดหาซึงยูนทั้งที

 

            “กูเอากวางมาส่งให้แล้วนะ จัดการด้วย ถ้าจัดการไม่สำเร็จ ก็ฆ่าเลยอย่าให้มันมีปากซัดทอดมาที่แกได้

            “หวานดิงี้ เดี๋ยวจะจัดการให้ถึงใจเลย แต่ว่ามึงไม่เสียใจหรอวะ มาต่อคิวจากกูก็ได้นะโว้ย

            “กูไม่ชอบกินของเหลือ ไม่ใช่แนว จัดการให้สำเร็จไม่งั้นมึงนั้นแหละจะเดือดร้อน

            “แต่ถ้าของเหลือเป็นจินฮวานก็น่าสนนะโว้ย แต่ไม่เอาก็เรื่องของมึง และไม่ต้องกลัว เดี๋ยวจัดให้ แค่นี้กูเข้างานก่อน

 

            ซึงยูนเดินออกจากห้องน้ำ ไปยังห้องประมูลที่จัดขึ้น โดยไม่ทันสังเกตว่าภายในห้องน้ำนั้นไม่ได้มีแค่เขาคนเดียว ร่างสูงผิวสีแทนค่อยๆเดินเปิดประตูออกมาจากห้องข้างๆ เขาเดินตามอีกคนออกไป ใช่แล้วคนที่ฮันบินให้เขามาตามก็คือ คังซึงยูน ประธานบริษัทคังซึงยูนอิเล็กทรอนิกส์ กรุ๊ป มินโฮรีบต่อสายหาฮันบินรายงานเหตุการณ์ที่ได้ยินมาให้อีกคนได้ฟัง ก่อนจะถามว่านายรู้จักคนที่ชื่อ จินฮวาน ไหม เหมือนมันกำลังจะทำอะไรคนนี้สักอย่าง ฮันบินได้ยินดังนั้นตะคอกใส่โทรศัพท์อย่างลืมตัว

 

            “พี่!!! ว่าไงนะ จินฮวานงั้นหรอ เวรเอ้ย!!! แม่งบอกอะไรไม่เคยฟังเลย พี่จับตาไว้นะอย่าให้คลาดสายตา

            “เออ แล้วเขาเป็นใครว่ะ ไมทำให้มึงเป็นเดือดเป็นร้อนได้ขนาดนี้

            “แค่นี้นะ

 

            ฮันบินวิ่งไปที่ห้องทำงานของจินฮวานเพื่อดูให้แน่ใจว่าไม่ใช่คนเดียวกัน แต่ก็ไม่เห็นตัวจินฮวานดังนั้นก็ชัวร์แล้วว่าเป็นจินฮวานคนเดียวกัน เขารีบไปที่รถแล้วขับออกไปโรงแรมที่จัดงาน ที่จัดงานประมูลอยู่ห่างจากบริษัทเขามาก อย่างต่ำต้องใช้เวลาถึงสามชั่วโมงขอให้ทันที่เถอะ

 

 

.......................................

 

            ร่างบางเข้าร่วมงานประมูลเครื่องใช้ไฟฟ้าสำหรับโครงการใหม่ของบริษัท เวลาผ่านไปสองชั่วโมงก็ได้ข้อสรุปว่าเลือกบริษัทเล็กๆแห่งหนึ่งที่ให้ราคาไม่สูงไม่ต่ำเกินไป แต่คุณสมบัติและการดีไซน์เข้ากับโครงการ

ตั้งแต่เช้ามาคนตัวเล็กยังไม่แตะอาหารเข้าปากเลยร่างกายรู้สึกกระหายน้ำจึงยกน้ำที่ตั้งอยู่ตรงหน้าขึ้นจิบ เสร็จแล้วก็รีบออกลุกออกจากห้องเพื่อกลับบ้าน เขารู้สึกเหมือนคนจะเป็นลม ร่างกายเอนไปเอนมา ก่อนที่ภาพจะค่อยเลือนแล้วดับไป

ร่างบางกำลังจะล่วงลงพื้น แต่ก็มีมือหนามาสอดรับร่างบางไว้ในอ้อมกอดแล้วพยุงออกจากห้องไป เขาพาจินฮวานมาที่รถจับยัดเข้าไปในรถ แล้วขับเขาไปยังโรงแรมร้างที่ห่างจากที่นี้ไปคนละเขต

เขาจับคนตัวเล็กที่ไม่ได้สติมัดมือ ปิดตา จับมือที่มัดผูกกับหัวเตียง เดินไปสั่งลูกน้องตัวเองที่อยู่ด้านนอกให้ดูแลข้างนอกให้ดีอย่าให้ใครเข้ามาได้ ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไป

            ร่างบางของจินฮวานค่อยๆขยับตัว แต่ก็ไม่สามารถขยับแขนได้ พยายามจะลืมตาแต่ก็มองไม่เห็น เหมือนมีอะไรสักอย่างปิดตาเขาอยู่ ร่างบางค่อยๆนึกย้อนไปถึงก่อนที่เขาจะหมดสติเขาดื่มน้ำเข้าไป แล้วก็รู้สึกเหมือนกำลังจะเป็นลม แล้วภาพก็หายไป แล้วนี้เขาอยู่ไหน ความกลัวเริ่มเกาะกินหัวใจ เสียงของคนตัวสูงตอกย้ำในความทรงจำ

 

              (ไม่ต้องทำหน้าสงสัย ต่อไปนี้นายจะไปไหนก็ต้องไปกับฉันเท่านั้น จนกว่าจะหาคนที่ฆ่าเลขานายเจอ อย่าไปไหนคนเดียว แม้แต่ประชุมข้างนอก เข้าใจไหม

            “เข้าใจ แต่จะทำตามหรือเปล่าไม่รู้” )

 

 

            จิตใจของคนตัวเล็กเริ่มอ่อนแอลง ร่างบางๆเริ่มสั่น ริมฝีปากกัดเข้าหากัน น้ำตาเริ่มไหลซึม เสียงเปิดประตูของห้องอะไรสักอย่างดังขึ้นก่อนจะได้ยินเสียงเท้าดังใกล้เข้ามา

 

(เขามองอะไรไม่เห็นเลย ผ้าที่ปิดรัดตาไว้เริ่มชื้นด้วยน้ำตาของความกลัวกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาทุกขณะ)

 

 

 

            ในใจขออย่าให้เป็นอย่างที่เขาคิดเลย เสียงฝีเท้าดังเข้ามาใกล้จนมาหยุดอยู่ใกล้เขา มือหยาบของใครสักคนจับที่แก้มเขา เขาขยับตัวหนีสัมผัสแต่ก็ติดที่มือถูกมัดติดกับอะไรสักอย่าง มือหยาบยังคงสัมผัสไปทั่ว เขาพยายามขยับตัวหนี กระเถิบตัวขึ้นนั่งชันเข่าเข้าหาตัว แต่มือหยาบก็กระชากขาเขาออกก่อนจะแทรกตัวเข้ามาอยู่หว่างขา ร่างบางดิ้นรนอย่างหนักร้องตะโกนให้คนภายนอกได้ยิน แต่ยิ่งสร้างอารมณ์หฤหรรษ์ให้อีกคนอย่างมาก

 

            “ร้องอีก ร้องดังๆ ยิ่งตอนฉันอยู่ภายในตัวนาย ร้องดังๆนะมันคงจะทำให้ฉันมีความสุขที่สุด ฮ่าฮ่า ฮ่าฮ่า ฮ่าฮ่า

            “ กะ กะ แกเป็นใคร ต้องการอะไร อยากได้อะไรฉันให้นายหมดเลย ปล่อยฉัน

            “ฉันไม่อยากได้อะไร แต่มีคนอย่างให้ฉันทำ และอีกอย่างฉันอยากยัดเยียดความเป็นผัวให้นายไง มาสนุกกันเถอะ

            “ไม่ อย่านะ อย่า ช่วยด้วย ช่วยด้วย

            “ฮ่าฮ่าฮ่า ร้องเข้าไป ร้องดังๆ นายนี้มันกระตุ้นอารมณ์ ฉันดีจริงๆ

 

            เสียงร้องขอความช่วยเหลือดังออกไปจนถึงด้านนอก ลูกน้องของซึงยูนหัวเราะให้กันอย่างชอบใจ

            มือหนาขอซึงยูนตะปบลงเสื้อของจินฮวานก่อนจะกระชากจนมันขาดติดมือ เสื้อตัวสวยขาดไม่เหลือชิ้นดี ผิวขาวสวยราวกับเด็กสาววัยแรกรุ่นเผยอวดสายตาหื่นของคนที่ทาบทับร่างบางเขายกมือขึ้นตะปบลงบนเนื้อขาวอย่างไม่ปราณี บีบเค้นไปทั่วอย่างคนอดอยากไม่เคยได้ลิ้มลองของดี

เสียงร้องเจ็บปวดของร่างเล็กร้องดังอย่างจะขาดใจ ภาวนาให้ใครก็ได้ ได้โปรดมาช่วยเขาที เสียงร้องดังเริ่มแหบแห้ง ริมฝีขบเม้นสะกดกั้นความกลัวจนห้อเลือด ข้อมือมีรอยเลือดซึมเต็มข้อมือจากการออกแรงดิ้น เขาดิ้นรนขัดขืนเพื่อหนีสัมผัสน่าขยะแขยงนี้ น้ำตาไหลเลอะเต็มใบหน้า เสียงร้องไห้ เสียงสะอึกสะอื้น ปานขาดใจของคนตัวเล็กแทบจะทำให้คนที่เฝ้าอยู่ด้านนอกแทบจะพุ่งเข้าไปจัดการ ถ้าไม่ติดว่าฮันบินยังมาไม่ถึง เขาคงยิงหัวสมองไอระยำพวกนี้กระจายไปแล้ว

 

            ซึงยูนก้มลงจูบริมฝีปากของคนตัวเล็กแต่ก็ต้องร้องโอ้ดโอย เมื่อคนร่างบางกัดที่ริมฝีปากเขาจนเลือดไหลซึม เขาตบเข้าที่หน้าทั้งสองข้างของคนตัวเล็กอย่างไปปราณี กระชากตัวของคนตัวเล็กขึ้นมาแล้วผลักไปกระแทกกับกำแพงจนเกิดรอยช้ำที่แขนเต็มไปหมด เขากดร่างบางลงกับเตียง แล้วต่อยเข้าที่ท้องจนร่างบางจุกไม่สามารถดิ้นได้อีก

เขาลงมือปลดกระดุกกางเกงที่คนใต้ร่างใส่อยู่ เลื่อนหน้าไปจะกดจูบอีกครั้ง แต่อีกคนก็กัดริมฝีปากตัวเองไว้จนเลือดซึ่มฝีปากมีแต่กลิ่นคาวเลือด ไม่ยอมเปิดปากให้อีกคนได้มีโอกาสได้ล่วงล้ำเข้ามาในโพร่งปากสวย คนตัวสูงจึงเลือนใบหน้ามาดูดเม้นท์ที่ลำคอขาวแทน มือก็ค่อยๆถอดกางเกงของคนตัวเล็กออก แล้วรูดกางเกงของคนตัวเล็กลงไปถึงเข่า และกำลังจะรูด .........................

 

 

                                    ………………………..ผล๊ะ........................

 

            เสียงประตูเปิดพร้อมกับร่างของฮันบินที่เดินเข้ามาพร้อมกับปืนในมือ เข้าเล็งไปที่หัวของซึงยูนที่ตอนนี้ใบหน้าซีดเผือด ฮันบินที่มีใบหน้าเรียบนิ่ง ความเย็นชาที่แผ่ออกมาจากตัว และดวงตาที่คมราวกับใบมีดที่พร้อมจะเชือดเฉือนเพียงแค่สบตา ไม่มีคำพูดใดใดออกจากปากของฮันบินหรือซึงยูน เขาทำเพียงจ้องหน้ากัน ก่อนที่ฮันบินจะเดินเข้าไปใกล้ๆ คนตัวสูงแล้วถีบอีกคนออกจากตัวของคนตัวเล็ก ดวงตาเขาเบิกกว้างด้วยความโกรธ ตวัดสายตามองหน้าอีกคนตัวความโกรธ

 

            .............................เสียงปืนดังขึ้น....................................

 

            ร่างของซึงยูนนอนหายใจรวยระรินอยู่กับพื้น ร่างสูงเดินไปกระทืบซ้ำบนปากแผลที่เปิดของซึงยูนจนเลือดไหลทะลักออกจากร่างมากมาย มินโฮเดินเข้ากระชากร่างของฮันบินออก ชี้ไปที่จินฮวาน คนตัวสูงละความสนใจจากคนที่กำลังจะตาย พลักหน้ามินโฮให้หันไปทางอีกไม่ให้มองคนที่อยู่บนเตียง แล้วก็รีบเดินไปหยิบผ้าห่มขึ้นคลุมร่างกายของคนตัวเล็กที่ตอนนี้มีเพียงกางเกงที่หลุดไปกองอยู่ที่เข่า ภาพตรงหน้าทำให้เขาฆ่าคนได้โดยไม่ลังเล ภาพของคนตัวเล็กที่ซ้อนทับกับคนที่เขาไม่สามารถลืมได้คนที่ทำให้เขาปิดกั้นหัวใจจนทุกวันนี้  ภาพของคนที่เขาเฝ้าถนอมมีเลือดซึมที่ริมฝีปาก แก้มทั้งสองข้างมีแต่รอยนิ้วมือ ไหนจะตามแขนที่มีรอยเขียวช้ำ ตามลำตัวมีแต่รอยแดงๆที่ดูก็รู้ว่ามันเป็นรอยอะไร มึง

          

            .................................ปัง.........................................

 

            เขายิงซ้ำอีกทีที่หัวของซึงยูน แล้วจัดการแกะเชือกที่มัดข้อมือของคนตัวเล็กออก แก้ผ้าปิดตา เมื่อคนตัวเล็กลืมตาขึ้นมาเห็นเป็นเขาก็โผเข้ากอด ปล่อยเสียงร้องไห้ออกมาไม่ขาด น้ำตาไหลซึมไปทั่วไหล่เขา

 

            ฮันบินกดหน้าจินฮวานกับตัวเขา ยกมือขึ้นลูบหัวคนตัวเล็กไปมา ก่อนจะห่ออีกคนตัวด้วยผ้าแล้วอุ้มร่างบางออกไปโดยไม่ลืมจะสั่งให้มินโฮและลูกน้องสร้างสถานการณ์ว่าเป็นการฆ่ากันเอง

 

            มินโฮใส่ถุงมือแล้วเริ่มปฏิบัติการกลบเกลื่อนหลักฐาน เขาหยิบเอกสารที่ฮันบินเอามาให้เขาวางไว้ในกระเป๋าของคนตาย หยิบปืนที่ของลูกน้องคนตายที่ยิงไปแล้วหลายนัดเอามาใส่มือ แล้วจัดการสลับผ้าปูที่นอนกับห้องอื่น เก็บเชื่อกที่ใช้รัดแขนจินฮวานออกไม่เหลือหลักฐานทางอินทรีย์วัตถุแล้ว เหลือแต่รอยฟันที่ติดอยู่ที่ริมฝีปากของคนตาย มินโฮจัดการตัดริมฝีปากของคนตายออกใส่ถุง แล้วจุดไฟเผาที่เกิดเหตุ ก่อนจะเดินออกไปจากห้องอย่างไม่เคยเกิดอะไรขึ้น

 

            เขาเดินออกมาก็เห็นหลังไวไวเหมือนใครสักคน กำลังลากสังขารเดินตามฮันบิน เขารีบวิ่งตามไป ทันเห็นอีกคนกำลังจะแทงฮันบินที่หลัง

 

            “ฮันบินนนนนนนนนนน ระวัง!!!!

 

            ร่างของฮันบินหันมามองก่อนจะเอี้ยวตัวหลบแต่ก็ไม่พ้น มีดแทงเข้าด้านข้างลำตัว

 

 

                                    ………………………….ฉึบ...........................

 

            “ฮันบิน นนนนนนนนนน”       

……………………………….ปัง.............................

            ร่างสูงทรุดลงกลับพื้น แต่ก็ยังไม่ปล่อยคนตัวเล็กให้หลุดมือยันตัวขึ้นก้าวเดินต่อไปอย่างไม่สนใจบาดแผลที่โดนแทงสักนิด  มินโฮยิงคนที่แทงฮันบินตายแล้ววิ่งมาหาผู้ที่เป็นน้องและเป็นดั่งเจ้านายของตน ยื่นมือไปรับร่างบางในมือแต่อีกคนก็ไม่ให้ จึงได้แต่ขอกุญแจรถ ขับมาจอดรับ ฮันบินวางจินฮวานลงแล้วตัวเองก็ขยับมานั่งอีกฝั่งโดยที่ยังคงคว้าเอาคนตัวเล็กที่ยังสั่นไว้แน่นแม้อีกคนจะหลับไปแล้วมากอดไว้แนบกาย เขาสั่งให้มินโฮรีบออกรถก่อนที่ตำรวจและหน่อยดับเพลิงจะมาถึง แต่ก่อนไปก็ไม่ลืมที่จะยิงรถของซึงยูนที่จอดอยู่ให้ระเบิดเป็นจุล กลบร่องรอยของร่างบางที่อาจจะมีตกหล่นบนรถของคนตาย

 

            รถของมินโฮวิ่งมาถึงโรงพยาบาลแวะส่งฮันบินที่โรงพยาบาล เพื่อทำแผลแต่อีกคนไม่ยอมบอกว่าไม่เข้า พากลับบ้าน แผลเล็กแค่นี้ไม่จำเป็นต้องเข้าโรงพยาบาล มินโฮจึงจำใจพากลับบ้าน รถวิ่งมาจอดที่เรือนกระจก ฮันบินเดินมาอุ้มจินฮวานไม่ยอมให้มินโฮแตะตัวจินฮวานเลย

            เขาวางจินฮวานลงบนที่นอนในห้องนอนกลางเรือนกระจก ส่วนตัวเองเดินไปถอดเสื้อแล้วหยิบกล่องปฐมพยาบาลออกมา โดยมีมินโฮเป็นคนทำแผลให้

 

            “ฮันบินพี่ว่าแกไปโรงพยาบาลเถอะ แผลมันลึกเหมือนกันนะโว้ย เดี๋ยวติดเชื้อแล้วจะไม่คุ้มนะ

            “ถ้าพรุ้งนี้ผมติดเชื้อพี่ก็มาพาผมไปโรงพยาบาลแล้วกัน

            “เออมึงนี่นะ ไม่เคยห่วงตัวเองเลย แล้วนี้จะบอกป๊ามึงปะ

            “ค่อยบอกแล้วกันนี้ก็ดึกแล้ว

            “พี่ก็ไปนอนห้องพี่จีวอนก็ได้นะ มันไม่อยู่

            “ไม่เอาอ่ะก็จะกลับไปหาแมวที่บ้าน

            “เหอะตามใจ แล้วอย่าลืมเก็บหลักฐานให้เรียบร้อยล่ะ

            “เออไม่พูดกูก็ลืมแล้วเนี่ย แม่ง ยี้ ปากมันอยู่ในกระเป๋ากางเกงกูสัส

            “เออทุเรศวะ พี่เอาไปทิ้งทะเลเลยไป

            “เออกูต้องขับรถไปทะเลตอนนี้นินะ โหฝังไว้ที่สุสานบ้านมึงไม่ได้หรอวะ

            “ไม่ได้ไปทิ้งทะเลเหมือนเดิมนั้นและ อย่ามักง่ายพี่เรียนพิสูจน์หลักฐานมาก็น่าจะรู้นิ แล้วก็กลับไปได้แล้ว เดี๋ยวแมวพี่คิดถึง

            “อย่ามาไล่เลยมึง กูเห็นนะสายตามึงอ่ะ คุยกับกูแต่มองคนบนเตียงนู้น ชิกูไปก็ได้ เจ้าชายเย็นชาละลายทีนี้ร้อนดั่งไฟน้ำแข็งเลยนะมึง

            “ไปซะทีเถอะ

            “เออไปแน่ล่ะ แล้วพรุ่งนี้จะมาดูว่าจะตายไหม

            มินโฮเดินออกไปแล้วฮันบินก็เดินมาดูคนตัวเล็กที่ร้องไห้หลับไปตั้งแต่เขาอุ้มออกมาจากที่นั้นแล้ว เขาเดินมานั่งข้างๆคนตัวเล็ก สัมผัสใบหน้าของคนตัวเล็กด้วยความอ่อนโยน แต่อีกคนก็เกิดสะดุ้งขึ้นมาแล่งร้องเสียงดังอย่างหวาดกลัวจนฮันบินต้องรวบตัวเข้ามากอด ลูบหัวลูบหลังจนอีกคนสงบลง

            “ไม่ต้องกลัวนะ ผมอยู่นี้แล้ว

            “หืม กลัว เราขยะแขยง เราอยากอาบน้ำ อยากลบรอยพวกนี้

            “หืม แล้วเดินไหวไหม

            “ไหวไหว พาไปอาบน้ำที

            จินฮวานค่อยๆลุกขึ้นจากเตียง แต่พอก้าวเดินได้ไปเท่าไหร่ก็จะล้ม สุดท้ายฮันบินก็เดินมาช้อนตัวจินฮวานเดินเข้าห้องน้ำไป เขาวางจินฮวานบนอ่างอาบน้ำ หันไปเตรียมน้ำให้อาบแล้วถามจินฮวาน

            “อาบเองได้ไหม จะให้ช่วยไรหรือเปล่า

            “มะ ไม่ ขอบคุณถ้าเสร็จแล้วจะเรียกนะ ปะ ปะ ไปได้แล้ว อย่ามองสิ

            “หืม กดปุ่มเรียกแล้วกันแล้วนี้เสื้อผ้าใส่ไปก่อนแล้วกัน

 

            ฮันบินเดินออกมาจากห้องน้ำจับที่แผลเริ่มมีเลือดไหลซึมออกมานิดๆ เขาเดินไปหยิบอุปกรณ์ทำแผลมาเปลี่ยนผ้าพันแผลใหม่ แล้วเดินไปยืนรอใกล้ๆกับประตูห้องน้ำ กลัวว่าอีกคนเรียกแล้วไม่ได้ยิน............

 

            จินฮวานพยายามขัดตามรอยที่ถูกคนเลวทำไว้แต่ยิ่งขัด ความรู้สึกรังเกียจยิ่งเพิ่มขึ้นเพิ่มขึ้นจนร้องไห้ออกมา เหตุการณ์ต่างๆยังทำให้เขากลัวไม่หาย ร่างบางนั่งร้องไห้อยู่ในห้องน้ำจนได้ยินเสียงฮันบิน

            “เสร็จยัง เป็นอะไรหรือเปล่า

            “ปะ ปะ เปล่าไม่เป็นไร จะเสร็จแล้ว

 

            จินฮวานค่อยๆลุกจากจากอ่างน้ำแล้วหยิบเสื้อผ้าที่วางอยู่ขึ้นมาใส่ก่อนจะค่อยๆพยุงตัวเดินออกมาจากห้องน้ำแต่ก็สะดุดกับพื้นต่างระดับและล้มลง มือไปปัดโดนของประดับตกแตกเสียงดัง

 

            ....................เพล้ง.....................

 

            ฮันบินไม่รอช้าเปิดประตูเข้ามาทันที เขารวบร่างบางขึ้นมาอุ้มแล้วเดินพามายังเตียงนอน หยิบกล่องรักษาพยาบาลแล้วทำแผลตามตัวให้คนตัวเล็ก รวมทั้งแผลที่เกิดขึ้นใหม่ด้วย

            ฮันบินใช้สำลีเช็ดไปตามแผลที่เกิดโดยเฉพาะที่ริมฝีปาก พอเขาแตะคนตัวเล็กกลับร้องไห้ออกมา

 

            “อื้อ ขยะแขยง รังเกียจ รอยพวกนี้ เอาออกไปทีได้ไหม อื้อ อึก อึก ไม่อยากเห็น ไม่อยากให้มันอยู่บนตัว อื้อ อึก อึก อะ อะ เอา ออก ไป ทะ ที นะ

 

            ฮันบินไม่รอช้าปิดปากคนตัวเล็กด้วยริมฝีปากของเขา มอบสัมผัสหวานกลบรอยสัมผัสหยาบที่คนตัวเล็กรังเกียจ ไล่ลบรอยจากริมฝีปากไปยันตามลำคอ หน้าอก จนถึงหน้าท้อง รอยสัมผัสหยาบโลนกลายเป็นสัมผัสหวานจากคนตัวสูง เสียงสะอื้นจากการร้องไห้เปลี่ยนเป็นเสียงครางหวานๆ ร่างหนาขยับตัวขึ้นกดจูบที่ริมฝีปากอีกครั้ง ก่อนจะละริมฝีปากออกแล้วใช้มือปาดเช็ดริมฝีปากคนตัวเล็กเบาๆ

 

            “ลบให้แล้วนะ แล้วทั้งหมดนี้ก็เป็นสัมผัสของผมแล้ว ถ้าอยากให้ลบอีกเมื่อไรก็บอกนะ

 

            จินฮวานไปไม่พูดอะไร เพียงแค่มองแล้วหลบสายตาของคนตัวสูงไปทางอื่น ไม่หันมามองสายตาหวานๆที่ส่งมาให้ จนคนตัวสูงทิ้งตัวลงนอนข้างๆ ชี้ให้คนตัวเล็กดูท้องฟ้า ดูดาว ดูพระจันทร์ที่กำลังส่องแสง กลิ่นกุหลาบดำกุหลาบขาวส่งกลิ่นหวานหอม เขาดึงคนตัวเล็กมากอดลูบหัวจนคนในอ้อมกอดหลับไป เขาถึงหลับตาลง แต่แผลที่โดนแทงกลับปวดจนทำให้นอนไม่หลับ จนเกือบสว่างถึงหลับไปด้วยความเพลีย........

……………………………

เช้าวันต่อมา ร่างบางๆของจินฮวานขยับตัวลุกขึ้นแต่ก็ยังรู้สึกปวดตามเนื้อตัวตัวไปหมด แต่ความร้อนจากคนข้างๆก็ทำให้เขานอนต่อไปไม่ได้ ไอร้อนจากคนข้างๆมันร้อนมากเลย เขาหันไปมองคนที่นอนข้างๆ ก่อนที่จะยกมือขึ้นแตะหน้าผากความร้อนจากร่างอีกคนทำให้เขารีบสะบัดมือออก ก่อนที่จะพยายามปลุกอีกคนให้ลุกขึ้น

            “ฮันบิน ฮันบิน ตื่นสิ

            “ฮันบิน ฮันบิน ตื่นสิ ตื่นสิ นายอย่าทำให้พี่กลัวได้ไหม ตื่นสิ หื้อ นายเป็นอะไร อย่าเป็นอะไรไปนะ “

            ไม่มีเสียงตอบรับจากคนตัวสูง ร่างบางรีบลุกจากที่นอนเดินไปออกไปเพื่อจะหยิบผ้ามาเช็ดตัวให้กับคนตัวสูง แต่ด้วยความที่รีบเกินไปมือจึงไปฟาดเข้ากับของบางที่เป็นแก้วตรงกลางมีจิ๊กซอว์อันหนึ่งถูกหลอมอยู่ข้างในใจกลางแผ่นแก้ว จินฮวานอดหยิบขึ้นมาจะวางไว้ที่เดิมแต่เหลือบไปสะดุดตาเข้าจิ๊กซอว์ชิ้นนี้ที่มีลายมือเล็กๆเขียนชื่อไว้ “จินนี่” ก่อนจะหันไปมองหัวนอนอีกครั้ง ก็เห็นหนังสือนิทานเล่นหนึ่ง ความทรงจำวัยเด็กเมื่อนานมาแล้วไหลเข้ามาในหัว

 

(สัญญานะว่าถ้าเจอกันอีกครั้งจะไม่ลืมกัน” “สัญญา)

 

            จินฮวานจำได้แล้วเด็กน้อยที่ชอบให้เขาอ่านหนังสือนิทานเล่มเดิมๆทุกวัน เด็กที่ชอบต่อจิ๊กซอว์เป็นชีวิตจิตใจ และจิ๊กซอร์ชิ้นนั้นฮันบินเขียนชื่อเขาไว้ แล้วบอกว่าพี่ต้องกลับมาต่อมันนะ

            “ฮะ ฮะ ฮันบิน ฮันบิน

            “พี่ขอโทษที่จำไม่ได้ พี่ขอโทษ

            ร่างบางเขย่าตัวฮันบินก็ไม่ยอมตื่น มีแค่ขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะนิ่งไปอีกครั้ง ร่างบางรีบวิ่งไปที่ห้องน้ำ เอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดตามตัวเพื่อให้ความร้อนลดลง แต่ก็ต้องตกใจเมื่อเห็นเลือดที่ติดกับเสื้อสีขาวที่คนตัวสูงใส่อยู่ร่างบางไม่รอช้า เปิดเสื้อขึ้นดูก็ต้องตกใจเลือดชุ่มเต็มผ้าพันแผลที่พันไว้จนซึ่มออกมาเปียกเสื้อที่ใส่อยู่ด้านนอก น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลเต็มสองแก้มเสียงสะอื้อดังขึ้น มือก็ขยับเช็ดไปตามตัวให้คนตัวสูงจนได้ยินเสียงอีกคนพูด

            “จะ จะ จินนี่ ร้องไห้ทำไม อย่าร้อง อย่าร้องนะ

            “อึก ฮื้อๆ ไม่ร้องๆ ไปหาหมอกันนะ

            “หืม หืม ยะ ยะ หยุดร้องไห้นะ ผมไม่เป็นอะไร ไม่ต้องห่วงไง ผมไม่อยากเห็นน้ำตาจินนี่นะ อย่าร้อง

            “ฮื้อๆ อึก ฉะ ฉันไม่ร้องแล้ว ไปหาหมอ กะ กันนะ

            ร่างบางพยายามพยุงร่างสูงขึ้นแต่ก็ไม่ไหว เขาจึงรีบวิ่งไปตามอาแดซองให้มาช่วย แล้วพาคนตัวสูงไปโรงพยาบาล …………..

           

 

 

เขายืนอยู่หน้าห้องฉุกเฉินด้วยความกระวนกระวายใจ จนคุณหมอเจ้าของคนไข้เดินออกมาจากห้องฉุกเฉิน

คนไข้พ้นขีดอันตรายแล้วนะคะ แต่ตอนนี้ต้องรอพักพื้นว่าแผลที่ติดเชื้อ ไม่มีอาการแทรกซ้อนเพิ่มเติม ยังหมอขอตัวนะคะ และถ้าจะเข้าเยี่ยมบอกพยาบาลนะคะ เขาจะพาไปเปลี่ยนชุดเพื่อเข้าห้องปลอดเชื้อ

หลังจากฟังหมอพูดเสร็จขาของจินฮวานก็ทรุดลงไปนั่งกลับพื้น โดยมีดงฮยอกค่อยพยุง จินฮวานเล่าเรื่องทุกอย่างให้ทุกคนได้ฟังแล้ว เหลือแต่ยุนฮยองกับอาแดซองที่เดินทางไปดูจีวอนที่ฮ่องกง ทุกคนต่างเห็นพ้องกันว่าหลังจากฮันบินและจีวอนกลับมาบ้านเมื่อไรเราจะมาหารือเรื่องนี้กัน ............................................

 

...................................................100%.........................................

 

  iKON  DARK | หมายเหตุ  

1.อ่านแล้วขอกำลังใจ คอมเม้นท์สักนิด ติดแท็กก็ได้  

2.อ่านแล้วเนื้อเรื่องไม่ดีไม่สนุกบอกได้นะจะได้ปรับปรง
3.ไรท์ไม่คอยมีเวลาอัพเหมือนช่วงแรกๆ แต่ถ้ารีดน่ารักไรท์จะอัพบ่อยๆนะ

ทวงฟิค @gigtoyou เมาท์ติดแท็ก  #เส้นขนานikon 

 

 

 

©
t
h
e
m
y
b
u
t
t
e
r

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

818 ความคิดเห็น

  1. #588 DewdedoO (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2559 / 01:04
    นัมซงก็มา

    ลุ้นมากแบบโอ๊ยสติจะแตก

    ฮือออออออ
    #588
    0
  2. #559 บีจิน (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 21:33
    เศร้าอะ ร้องให้เลย ชอบบีจินมาก มีทุกรสชาติจริงๆ หวาน เศร้า พี่จินจำบีได้แล้วบีหายเร็วนะ ป.ล ชอบมินแท เหมื่อนกัน แม้วน้อย
    #559
    0
  3. #392 Bytonglll (@tongdap) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2558 / 22:12
    ร้องไห้กับพี่จินเลยอ่าาา แอบกลัวตอนตัดปาก55
    #392
    0
  4. #343 junhoeismytype (@thitiratpisurat) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2558 / 11:19
    อยากอ่านมินัมแล้วอ่า5555 นางเป็นแมวที่โหดใช่ย่อยนะมิโนนะ5555 อยากอ่านสเปเชี่ยลแล้ว
    #343
    0
  5. #183 B'twixt (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2558 / 16:53
    นัมซงนำไแล้ว 555

    สงสารยูนเหมือนกันแหะ ชอบได้บทตัวร้าย 555 ตรงตัดปากนี่แอบน่ากลัวแหะ TT

    ว่าเเต่คนที่ลอกพี่จินตัว m นี่มาร์ค ต้วนรึป่าว?

    บินดูละมุนจึ้เยอะเลย (////^////)
    #183
    0
  6. #164 Naan-naam Quetzal (@naan-naam07) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2558 / 17:45
    ไรท์อย่างเทพอะะะะะ แต่งโคนันสบาย มิโฮโผล่มาอย่างเจ๋ง แอบสยองตอนตัดปาก 555555
    #164
    0
  7. #157 malilyy (@malilyy) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2558 / 21:45
    ลุ้นมากกก ในที่สุดจินนี่ก็จำฮันบินได้แล้วนะ
    #157
    0
  8. #156 malilyy (@malilyy) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2558 / 21:44
    ลุ้นมากกกกกก จำกันได้แล้วนะะ จินนี่ของฮันบิน
    #156
    0
  9. #148 BEMINEMINO (@beminemino) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2558 / 19:31
    เราถึงกับร้องไห้~ ;--; ฮันบินจำจินฮวานได้ตลอดเลยดิ จำได้แม้แต่คำสัญญา...
    หรือจริงๆแล้วตลอดเวลาฮันบินไม่เคยลืมจินฮวานเลย ฮือออออ โคตรโรแมนติกอ่ะ
    พระเอกมากเราอยากเป็นจินฮวานทันที.. ใครอ่ะที่ส่งจีนานไปให้ซึงยูนคนหื่น
    โดนยิงเลยอ่ะไม่น่าไปยุ่งกับของรักของหวงคนอื่นเลยเนอะ กามหนักมากชีวิตก็สั้นแบบนี้แหละนะ...
    มิโนโหดมาก ตัดปากเพื่อทำลายหลักฐาน แถมยังน่าสงสารต้องเอาปากเค้าไปทิ้งลงทะเลอีก
    โอยยยยย ตลก แมวที่บ้านมิโนชื่ออะไรหว่านี่อยากรู้จัง 55555 ชอบตอนฮันบินลบรอยให้ตัวเล็กจัง
    ดูละมุนดูรักดูถนอมมากเลยอ่ะ ตอนที่ผลักหน้ามิโนก็ด้วย คือหวงของมากไหม
    ไม่ยอมให้ใครได้ดูได้ดมได้เชยชมนอกจากตัวเองเลยสินะ โง้ยยยเขินไปอีก
    นี่รักเค้ามากขนาดยอมตายแทนได้เลยนะ โดนแทงยังอดทนมาได้ขนาดนี้
    ลูกมาเฟียนี่ถึกและทนจริงๆ 555555555 ห้ามเป็นอะไรนะฮันบิน
    ต้องฟื้นขึ้นมาลบรอยให้จีนันอีกนะเว้ยยยย!!

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 26 มิถุนายน 2558 / 01:20
    #148
    0
  10. #132 aorsol (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2558 / 12:47
    ดีใจจังเค้าจำกันได้เแล้วจ้า คือชอบฮันบินอ่า ความรักที่ฮันบินมีให้พี่จินมันอบอุ่นและคือดีมากอ่า แอบเขิลเบาๆตอนเขาสวีทกันจ้า ฮันบินขึ้หวงอ่าไม่ยอมให้ใครโดนตัวพี่จินเลย //ไรท์รีบมาต่อไวๆนะคะ Pleaseeeeeeeeeeeee
    #132
    0
  11. #130 55555 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2558 / 21:55
    อัพต่อเร็วๆเน้อไรท์รออ่านอยู่เน้อ~พี่จินจำฮันบินได้แล้วววว ปริ่มค่ะ!!!!น้ำตาแทบไหล~ดีใจอ่าาา~ชอบฮันบินลุกนี้จัง~~ฟินอ่าาาตอนที่นางรบรอยให้พี่จินมันเป็นอะไรที่แบบฟินค่ะจิกหมอนจนไส้หมอนทะลัก5555555 มาต่อเร็วน๊าาไรท์~^____^รอเสมอ#ชอบฟิคเรื่องนี้มากติดตามต้้งแต่ยะงไม่โดนแบน
    #130
    0
  12. #120 somegigo (@pomle) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2558 / 10:20
    รอนะคะ รออ
    #120
    0
  13. #119 somegigo (@pomle) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2558 / 10:19
    โอ้ยยย จินนี่จำฮันบินได้แล้วว โอ้ย ทำไมรู้สึกว่าฮันบินนุ่มนวล(?)ขึ้นนน ฮันเบนนนนน รีบหายไวๆ กรี๊ด ชอบบบ
    #119
    0
  14. #118 pimpairrin (@nischakamon_pair) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2558 / 07:51
    มาอัพไวๆนะค้า พี่จินจำได้แล้ว
    #118
    0
  15. #117 CttTmo (@ctttmo) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2558 / 19:00
    ตอนนี้ลุ้นมากว่าอิพี่ชายสร้างภาพแสนดีนี่เป็นใคร แกนะแก ตอแ_ล ตลบตะแลง!!! แล้วนัมแทนี่คือยังไง คือพี่แกชอบฮันบินไม่ใช่เรอะ แล้วใครคือแมวน้อยอะ สงสัยพี่มิโฮมาดามใจชิมิ 5555555 ตื่นเต้น รอไรท์ๆๆๆๆๆ
    #117
    0
  16. #116 CttTmo (@ctttmo) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2558 / 18:50
    โอ้มายก้อดดดดดดด คือมันดีงามมากๆอะ ฮันเบนนนนนนน นายเป็นผู้ชายอบอุ่นนินาาาา คือสงสารพี่จินมากฮือ เจ็บมากมั้ย ซึงยุน!!แกตาย!!!(ถ้าไม่ถือว่าเป็นเมนนี่จะตัดทิ้งจากใจ55555 นางเป็นตัวโกงบ่อยไปนะ) แต่ก้ต้องขอบใจนะ ถ้าไม่มีซึงยุนพี่จินนี่คงไม่มีโมเมนท์กับฮันบิน อิฮันบินก็เอ้อออ ไม่ห่วงตัวเองเลยยยย ว่าแต่คนที่ฮันบินนึกถึงนี่ใครแว้ แลดูนางก็ชอบพี่จินมาตลอด หรือยังไง มีมาม่าหรอ ไม่นะ T T
    #116
    0
  17. #114 ฺBJinny_97 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2558 / 17:35
    อัพต่อน้ะไรท์ เราติดตามตั้งแต่ก่อนโดนแบนแล้ว ดีใจน้ะที่ #เส้นขนาน กลับมา เย้ๆ
    #114
    0
  18. #113 ฺBJinny_97 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2558 / 17:35
    อัพต่อน้ะไรท์ เราติดตามตั้งแต่ก่อนโดนแบนแล้ว ดีใจน้ะที่ #เส้นขนาน กลับมา เย้ๆ
    #113
    0
  19. #112 ฺBJinny_97 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2558 / 17:35
    อัพต่อน้ะไรท์ เราติดตามตั้งแต่ก่อนโดนแบนแล้ว ดีใจน้ะที่ #เส้นขนาน กลับมา เย้ๆ
    #112
    0
  20. #111 ฺBJinny_97 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2558 / 17:35
    อัพต่อน้ะไรท์ เราติดตามตั้งแต่ก่อนโดนแบนแล้ว ดีใจน้ะที่ #เส้นขนาน กลับมา เย้ๆ
    #111
    0
  21. #110 ฺBJinny_97 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2558 / 17:35
    อัพต่อน้ะไรท์ เราติดตามตั้งแต่ก่อนโดนแบนแล้ว ดีใจน้ะที่ #เส้นขนาน กลับมา เย้ๆ
    #110
    0
  22. #109 ฺBJinny_97 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2558 / 17:35
    อัพต่อน้ะไรท์ เราติดตามตั้งแต่ก่อนโดนแบนแล้ว ดีใจน้ะที่ #เส้นขนาน กลับมา เย้ๆ
    #109
    0
  23. #108 Takieb (@takieb) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2558 / 13:18
    โอ๊ยยยยยย ซึงยูนอ่า ตายเลยไหมละ ห่านพี่จินจำได้แล้วนะ ดีใจด้วยที่จินนี่จำแกได้ซะที
    #108
    0