{ fic iKON } เส้นขนาน (แทนโดนแบน) :bjin bobyun jundong junhyuk &YG

ตอนที่ 15 : ❥ 12. "จีบ"

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,673
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    11 มิ.ย. 58


 

  12. "จีบ"

 

 สปอย์ล

"ปล่อยมือสักทีสิจะกินไหมเนี่ย"
"ก็กินข้าวอย่างเดียวไม่อร่อย มันจืด กินของหวานก่อนได้ไหมหึ้ม"
"ม่ะ มะ ไม่ต้องยะ ยะ ยื่นหน้าเข้ามาใกล้นะ ยะอย่านะ ถ้าทำอีกฉันจะไม่ป้อนนายแล้วกินเองเลยนะ"
"ไม่ป้อนได้ไง ถ้าฉันเป็นไรไปใครจะจีบนายล่ะ ฮื้ม"




 12. "จีบ"

 

     ครอบครัวของท๊อปและครอบครัวของจียงยืนรอผลการรักษาของฮันบินอยู่หน้าห้องด้วยความกระวนกระวายใจ นานจนหลายชั่วโมงผ่านไปบานประตูก็เปิดออกพร้อมกับร่างของหัวหน้าทีมแพทย์ที่ทำการรักษาเดินออกมาด้วยใบหน้าอิดโรยแล้วอธิบายว่า………..

“อาการ………..ของคนไข้..หนักมากครับ คนไข้เสียเลือดมาก บาดแผลเกิดอาการอักเสบและติดเชื้อ ทางเราได้ทำการรักษาอย่างเต็มความสามารถแล้วครับ………..ตอนนี้...”

“............หมายความว่าครับหมอ!!…..ฮันบิน…..เขา เขา..” เสียงแผ่วเบาที่แทบจะไม่เป็นเสียงของจินฮวานเอ่ยถามออกมาอย่างกล้าๆกลัวๆในคำตอบที่จะได้รับ น้ำตาเริ่มคลอดวงตาสวย แขนขา และหัวใจมันชาเหมือนกลับเขากำลังลอยคว้างในอากาศ

“ฮันบิน เขา….. เขา…..”

“เดี๋ยวครับๆ ใจเย็นๆนะครับ…..หมอจะบอกว่าคนไข้พ้นขีดอันตรายแล้วไม่มีอะไรที่น่าเป็นห่วงครับ แต่ตอนนี้รอแค่ให้คนไข้ฟื้นและเผ้าระวังอาการของบาดแผลที่ติดเชื้อ ระวังเรื่องของอาการแทรกซ้อน ถ้าญาติจะเข้าเยี่ยมเดี๋ยวจะให้พยาบาลพาไปเปลี่ยนเป็นชุดปลอดเชื้อนะครับ งั้นหมอขอตัวนะครับ”

  “เฮ้ออ…………. “ เสียงถอนหายใจของคนในครอบครัว พร้อมกับร่างของจินฮวานที่ทรุดลงไปกับพื้น ถอนใจอย่างโล่งใจที่ฮันบินไม่เป็นอะไร ปล่อยน้ำตาให้รินไหล ระบายความอัดอั้นตันใจออกมา ความรู้สึกที่ไม่สามารจะบอกได้มันผสมกันไปหมด ไม่ต่างจากปาร์คบอมที่ร้องไห้อยู่ในอ้อมกอดของสามี

.......................................


…....กริ๊ง..........กริ๊ง…………

  เสียงโทรศัพท์ของท๊อปดังขึ้น เขาจึงปล่อยมือที่กำลังลูบหลังสั่นๆของภรรยาที่กำลังร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่

เขาดันตัวปาร์คบอมออกห่าง ใช้นิ้วแกร่งค่อยๆเกลี่ยน้ำตาบนแก้มใสออกอย่างเบามือ ก่อนจะพูดกับคนรัก

“ที่รักครับ ผมไปรับโทรศัพท์แป๊ปนะครับ อย่าร้องเลยนะครับ ฮันบินเป็นคนเข้มแข็งลูกไม่เป็นอะไรไปง่ายๆหรอกนะครับ หยุดร้องนะครับคนดีของผม อีกอย่างหมอก็บอกแล้วว่าลูกเราพ้นขีดอันตรายแล้ว นะ”

“แต่น้องบินยังไม่ฟื้นเลยนะคะ บอมกลัวคะ”

“ไม่ต้องกลัวนะครับ ผมอยู่ตรงนี้นะ มันต้องผ่านไป คุณต้องเข้มแข็งไว้นะ ลูกเราที่นอนอยู่จะได้มีกำลังใจ ที่รักผมเก่งอยู่แล้ว เชื่อผมสิ ”

“คะบอมจะไม่ร้อง จะรอฮันบินตื่นคะ”

“ดีมากครับ”

…....กริ๊ง..........กริ๊ง…………

“คุณไปรับโทรศัพท์ เถอะคะ”

“ครับ ….เดี๋ยวผมมานะคนดี”

แล้วท็อปก็เดินปลีกตัวออกมาจากทุกคน รีบรับสายที่โทรทางไกลมาจากฮ่องกง เขาเดินหาที่คุยที่ลับตา

“ฮาโหล ว่าไง” 

“ปะ ป๊า ผะ ผมโดนยิง”

“ห๊า!!!! แกโดนยิง!! ที่ไหน เมื่อไร แล้วแกอยู่ไหน ป๊าจะไปรับ แกเป็นอะไรมั้ง แล้วทำอย่างไง ถึงได้โดนยิง ห๊ะ”

“ปะ ป๊าเดี๋ยวๆ ป๊ะใจเย็นดิ ผมไม่เป็นอะไรหนัก”

 “ไอ!!!!จีวอน ไอลูกบ้า!!!!  หัวใจป๊าจะวาย แล้วแกอยู่ไหน” 

“อยู่โรงพยาบาลสิป๊า พรุ่งนี้ถึงจะออกจากโรงพยาบาลได้”

  “งั้นเดี๋ยวป๊าส่งอาแดซองไปอยู่ด้วยแล้วกัน เพราะทางนี้ทิ้งไม่ได้เลย ฮันบินโดนแทงอยู่ในห้องฉุกเฉิน บริษัทไม่มีคนดูแล ไหนจะแก๊งค์อีก พวกมันเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว”

  “ห๊ะ!!!! ป๊า อะไรนะ!!! ใครโดนแทง พูดอีกทีสิ!!!”

“ไอจีวอน!!! ใจเย็น ฉันพ่อแกนะ!!! ฟังฉันช้าๆ ฟังดีๆนะ ฮัน..บิน..โดนแทง” 

“ฮันบินโดนแทน!!!! มันเป็นใคร!! ใครทำน้อง!!”

  “น่าจะพวกเดียวกันนั่นแหละ มันไม่ได้จะทำร้ายน้อง เป้าหมายคือ...จินฮวาน น้องพลาดเองไม่ทันระวัง อีกอย่างน้องแกมันดื้อไม่ยอมไปหาหมอปล่อยให้แผลติดเชื้อ แต่ตอนนี้พ้นขีดอันตรายแล้ว แกไม่ต้องเป็นห่วง แกเหอะ จะเอาไง”

“ผมไม่เป็นไรมากหรอกป๊า แค่โดนยิงเฉียดๆ กลับไป….ผมจะฆ่าล้างโครตพวกมันไม่ให้เหลือ!! มันบังอาจมาก สัสสส” 

“เรื่องล้างแค้นช่างมันก่อนเถอะ เอาสถานการณ์เฉพาะหน้าตอนนี้ให้รอดก่อนเถอะ พ่อจะส่งอาแดซองไปอยู่กับแกแล้วกัน เผื่อจะได้ไปช่วยแกจัดการปัญหาทางนั้นด้วย”

  “ป๊า สถานการณ์ทางผมไม่มีอะไรหน้าเป็นห่วง ผมกำจัดศัตรูได้หมดแล้ว และแก๊งใหญ่ในฮ่องกงก็เข้าร่วมกับเราเป็นซะส่วนใหญ่ เพราะเคยถูกแก๊งนี้ทำลาย หักหลังมาก่อนทั้งนั้น ดังนั้นตอนนี้ทางป๊าน่าจะไม่ปลอดภัยมากกว่า ป๊าต้องดูแลแก๊งค์กับบริษัท ส่วนม๊าก็ต้องดูแลคนที่บ้าน อาจีดีก็ต้องกลับไปดูบริษัทในช่วงที่ฮันบินเจ็บ ส่วนไอจุนมันดูแลตัวเองไม่ให้มีปัญหาได้ผมก็ดีใจแล้ว แล้วถ้าอาแดซองมาทางนี้ ม๊าจะหนักไปหรือเปล่าเพราะที่บ้านจะเหลือแต่คนที่ไม่เคยต่อสู้”


“เออ….มันก็จริงทางนี้ดูมีจุดอ่อนเยอะจริงๆ แล้วแกจะเอาไง”

“เอางี้ แล้วกันป๊ากระจายคนที่ไม่เคยต่อสู้ออกมาแล้วกัน ป๊าส่งยุนฮยองมาให้ดูแลผม ดีกว่ามะ”

“เอางั้นหรอ แต่....เดี๋ยว....แหมไอกระต่ายเหยินฟันบิ่น แกจะดูแลเขา จะดูแลยังไง ดูแลแต่ตัวหรือหัวใจล่ะห๊ะ ทำมาพูดนั้นพูดนี้ ที่แท้ก็อยากให้เขาไปอยู่ใกล้ๆละสิ”

  “อ่านะ ป๊านี่รู้ดีจัง ป๊าก็รู้นี่ อยากให้จีบไม่ใช่ นี้ไงผมกำลังจะจีบ แต่ป๊าส่งผมมาทำงานไกลๆ งั้นป๊าก็ส่งคนมาให้ผมจีบด้วยแล้วกัน”

“เออ….แต่แกต้องไปขออนุญาตอาจีแกเองนะ ส่วนเหตุผลแกจะอ้างอะไรก็เรื่องของแก เข้าใจไหม”

“ขอบคุณครับป๊า ส่งให้อาจีเลยสิป๊า ผมใจร้อน”

  “ไอจีวอน!!  ไอลูกเวรเอ้ย!! เออที่เรื่องแบบเนี่ยใจร้อนขึ้นเชียวนะแก ขอให้แกกลัวเมียเหมือนป๊า เชอะ”

“ไม่มีทาง ฮ่าๆๆ”

“เออ ชั้นจะค่อยดูเวลาแกกลัวเมีย เคยได้ยินมะ หัวเราะที่หลังดังกว่า ฮ่าๆๆๆๆ”

“ป๊า แช่งผมหรอ”

“เออ ไม่อยากคุยกับแกแล้ว คุยกับอาแกไป”

ท๊อปถือโทรศัพท์กลับมาที่หน้าห้องพักของฮันบินพร้อมกับสะกิดแขนของจีดี

  “จีดีโทรศัพท์นาย หลานจะคุยด้วย”

“อ่า ครับ”

จีดีรับโทรศัพท์มาก็ตอบรับกลับไปทันที

  “ฮาโหล” 

…………………………

“โอเค ตกลงตามที่หลานบอกนั้นแหละ”

“ครับผมจะดูแลลูกอาให้อย่างดี เลยครับ สวัสดีครับอา”


จีดีวางสายจากจีวอนก็ส่งโทรศัพท์คืนให้ท๊อป ก่อนจะหันไปยิ้มให้กัน อย่างรู้ทันว่าอีกคนคิดอะไร แต่ก็ไม่สามารถแสดงความรู้สึกมีความสุขหรือยินดีได้ในตอนนี้ ทั้งสองคนหันมองภรรยาของตัวเองที่ยืนเกาะประตูโดยมีลูกชายคนเล็กพยุงไว้ ส่วนอีกคนก็กอดร่างของลูกชายคนโตที่ร้องไห้ไม่หยุดตั้งแต่ฮันบินถูกส่งเข้าห้องไป ถึงแม้หมอจะออกมาบอกแล้วว่าฮันบินไม่เป็นอะไร แต่ก็ไม่ทำให้ความกังวลใจของคนเป็นแม่นั้นอุ่นใจขึ้นเลย

ผู้หญิงยังไงก็คือผู้หญิงย่อมอ่อนแอและกังวลกับสิ่งที่มีผลกระทบต่อจิตใจ เมื่อรู้สึกว่าสิ่งที่ตัวเองรักนั้นกำลังเจ็บและอาจหายไป ทั้งคู่ได้แต่ส่ายหน้าให้กันอย่างอ่อนใจ คำพูดและการปลอบใจสามารถหยุดความกังวลใจของภรรยาได้เพียงชั่วคราว มันไม่ใช่ว่าพวกเขาจะไม่ห่วงแต่จะนั่งเสียใจตอนนี้ก็ไม่ได้ เวลานี้พวกเขาจะต้องเข้มแข็งเป็นเสาหลักของครอบครัว

ตอนนี้ท๊อปและจีดีต้องรับภาระดูแลสมาชิกในครอบครัวทั้งหมด และคนที่พึงได้ก็มาเจ็บปางตาย เหลือแค่เขา จีดี แดซอง จุนฮเว ซึ่งดูแลทั้งหมดไม่ได้แน่ คงต้องแบ่งยุนฮยองไปให้บ๊อบบี้ดูแล กระจายคนออกไปบ้างจะได้ ไม่เป็นเป้าใหญ่ในการโดนลอบทำร้าย แล้วเรียกซึงฮุนที่ดูแลบ้านจีดีมาเป็นพ่อบ้านแทนแดซองที่จะเดินทางไปฮ่องกงกับยุนฮยองชั่วคราว

  ยังดีที่ปัญหาในฮ่องกงถูกจีวอนจัดการเรียบร้อยและ ข้อมูลที่รั่วก็อุดหมดแล้ว ชื่อของคนที่บ่อนทำลายครอบครัวพวกเขาก็อยู่ในมือเขาเช่นกัน รอเวลาแค่ให้ฮันบินกลับมาแข็งแรง และจีวอนกลับจากฮ่องกงหลังเก็บกวาดหลักฐานที่เหลืออยู่กับพวกแก๊งเล็กที่ไปเข้ากับอีกฝั่งเพื่อทำลายพวกเขา…………….

 

……………………………………..

จีดีถือโอกาสที่ทุกคนเปลี่ยนเสื้อผ้าเดินเข้าไปเยี่ยมฮันบิน เดินไปหาลูกชายคนกลาง สะกิดแขนคนน้องยุนให้เดินตามมาด้วยกัน เรียกลูกชายด้วยเสียงที่เครียดกว่าปกติ

            “ยุนฮยอง ออกมากับป๊าหน่อยสิ” 

            “มีอะไรหรือเปล่าครับ เสียงเครียดเชียว”

“ก็มี นิดหน่อย เดินตามป๊ามาก่อน”

“ครับป๊า”

            ยุนฮยองตอบรับ แล้วคู่พ่อลูกที่ขนาดตัวที่ไล่เลี่ยกันเก็เดินคู่กันไป คนเป็นพ่อชวนลูกคุยนั้นคุยนี้ก่อนเริ่มพูดธุระจริงๆที่เรียกลูกออกมา

            “น้องยุน ป๊ามีเรื่องจะคุยด้วย”

            “อะไรครับป๊า”

            “ยุนต้องไปฮ่องกงกับอาแดซอง ตอนนี้”

            “ฮ่องกง!!!! ตอนนี้!!! แต่………. ทำไมครับป๊า”

            “คือ…..จีวอนโดนยิงอยู่โรงพยาบาล”

            …………………ตึกๆ..........ตึกๆ................

            “อะไร!!...นะครับ ดะ โดนยิงหรอครับ เมื่อไรครับ ละ...แล้วที่ไหนครับ”

“ป๊ะไม่แน่ใจเรื่องรายละเอียด รู้แต่ว่าตอนนี้อยู่โรงพยาบาล น้องยุนต้องไปได้ดูแลเขา ได้หรือเปล่า”

“ผม….ของคิดสักแป๊ปได้ไหมครับ”

            (โดนยิงหรอ จะเป็นอะไรมากไหมนะ หึ้ยเราจะไปห่วงคนโรคจิต ขี้หื่นแบบนั้นทำไมกัน แต่ทำไมรู้สึกขอบตามันร้อนผ่าว เหมือนน้ำตากำลังจะไหล หัวใจกระตุ้กวูบเมื่อมันกำลังจะหายไปด้วยล่ะ)

“น้องยุน…… น้องยุน!!..”

“.... คะ ครับ ครับป๊า”

“ลูกรู้ใช่ไหม….ว่าตอนนี้ที่เราหวังพึ่งได้ก็มีแต่ลูกคนเดียว ลุงท๊อปเขามาปรึกษาป๊า ลุงเขาไม่อยากให้ป้าบอมรู้ กลัวว่าป้าจะรับไม่ไหว แล้วเป็นอะไรไปอีกคน ลุงเขาเป็นห่วงป้ามากเลย เขาเลยขอให้ป๊าลองคุยกับน้องยุนว่าจะไปดูแลจีวอนได้ไหม และป๊าคิดว่าน้องต้องไป!! เพราะที่ครอบครัวของลุงต้องมาเจอกับเรื่องแบบนี้….. ฮันบินต้องมาเจ็บปางตายเพราะน้องจิน จีวอนที่ไปสืบเรื่องศัตูรของครอบครัวเราจนโดนยิง เราจะตอบแทนพวกเขาโดยการดูแลจีวอนให้ ได้ไหม น้องยุนจะทำได้ใช่ไหมลูก”

            “ผะ ผม ทำก็ได้ครับ แต่…...ผมเป็นห่วงพี่จิน กับครอบครัวเรา”

            “ไม่ต้องห่วงหรอกพี่จินไม่เป็นอะไรแล้ว อีกอย่างป๊าเรียกพี่ฮุนมาดูแล พี่เขามีคนดูแลแล้ว และคงไม่เกิดเรื่องแบบนี้เป็นครั้งที่ 2 แน่ๆ ส่วนเรื่องครอบครัวป๊ากับลุงท๊อปคุยกันแล้วมีแผนรับมือเรื่องที่เกิดขึ้นเรียบร้อย แต่จีวอนไม่มีใครดูแลเลย น้องยุนต้องไปนะลูก” 

            “ครับป๊า ผะ ผมจะไปเอง”

            “สรุปน้องยุนไปนะ เดี๋ยวป๊าบอกม๊าให้ ดูแลตัวเองนะ”

            “ครับป๊าผมจะดูแลตัวเอง”

            (ไปคงไม่เป็นไรมั้งอาแดซองก็ไปด้วย แล้วหมอนั้นก็กำลังบาดเจ็บ คงไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอกมั้ง) 

            ......................................

 

ห้องผู้ป่วย

  ร่างเล็กของจินฮวานยืนมองฮันบินอยู่ข้างเตียงไม่ยอมขยับไปไหน มองร่างสูงที่ตอนนี้หลับสนิทเพราะฤทธิ์ยาและพิษของบาดแผล มือเล็กๆเอื้อมไปจับมือหนาไว้ไม่ยอมปล่อย ถ่ายทอดความอบอุ่นจากปลายนิ้วสู่ร่างนิ่งไม่ไหวติงของฮันบิน คนในครอบครัวพยายามพาเขาไปทำแผล แต่จินฮวานก็ไม่ไป จนสุดท้ายดงฮยอกต้องขอร้องให้พยาบาลมาทำแผลให้ในห้องของฮันบิน สายตาเศร้าเหม่อมองฮันบินไม่กระพริบ จนเวลาเยี่ยมหมดลง ทุกคนขอให้เขากลับไปพักผ่อนที่บ้าน

แต่คนตัวเล็กก็ดื้อรั้นที่จะอยู่เฝ้าให้ได้ แม้เขาจะให้เข้าเยี่ยมได้แค่ไม่กี่นาทีก็ตาม ต่อให้ยืนอยู่หน้าห้องคนตัวเล็กก็ยอม ยอมที่ได้เห็นหน้าของคนเย็นชาแม้เพียงเสี้ยวหน้า ยอมที่จะอยู่ใกล้ๆ แม้จะลำบาก เขาจะไม่ยอมให้อีกคนต้องเจ็บคนเดียวอีกแล้ว ปฏิกริยาขยับเขยื้อนเล็กๆที่ปลายนิ้ว เรียกความสนใจของจินฮวานเขาหันไปมองที่นิ้วมือที่กุมไว้ น้ำตาหยดเล็กๆหยดลงบนมือของฮันบิน

จินฮวาานหันไปมองหน้าของคนที่นอนอยู่ ที่ค่อยๆปรือเปลือกตามองยังเขา ริมฝีปากแห้งผากขยับเหมือนกำลังพยายามจะพูดอะไรบางอย่าง  .........มะ....ระ......ร้อง..... จินฮวานพยายามฟังเสียงและอ่านริมฝีปากของฮันบินเสร็จเขาก็รีบเช็ดน้ำตาออกอย่างรวดเร็ว

“ไม่ร้องซะหน่อย แค่ดีใจหรอก”

คนเจ็บส่งสายตาให้คนตัวเล็กอย่างตำหนิ แต่จินฮวานไม่สนใจส่งยิ้มหวานไปให้ ก่อนรีบกดปุ่มสัญญาณเรียกหมอและพยาบาลให้เข้ามาดูอาการของฮันบิน..............

………………………………………………….

             ยุนฮยองเดินทางมาถึงสนามบินฮ่องกงกำลังจะขึ้นรถเพื่อไปโรงพยาบาลที่จีวอนรักษาตัว อยู่ๆมือถือของอาแดซองก็ดังขึ้นซะก่อน

  "ฮาโหล ครับพี่"

            “"แดซอง กลับมาได้แล้ว"

  "ทำไมครับ พี่"

  "จีวอนมัน ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก"

  “แต่ให้น้องยุนไปคนเดียวจะดีหรอพี่”

  “แกกลับมาดูแลทางนี้ดีกว่า ปัญหาเยอะเลย แล้วไอจีวอนก็ส่งชื่อคนบงการมาแล้วว่าเป็นใคร รีบกลับมาจะได้รีบประชุม”

  “ครับพี่ เดี๋ยวผมจะรีบกลับเดี๋ยวนี้เลย”

  (โอ้ยเอาไงดีวะ เหมือนส่งลูกแกะให้หมาป่าเลย แต่เอาวะหมาป่าฟันเหยินคงไม่ทำร้ายหัวใจตัวเองมากเกินไปมั้ง)

              อาแดซองเดินมาบอกเขาว่า ให้ไปขึ้นรถที่มารอรับหน้าสนามบิน พอเขาขึ้นรถเสร็จ อาก็บอกว่าลุงท๊อปให้กลับไปที่บ้านเพื่อวางแผนรับมือ ให้เขาไปคนเดียว ฝากเขาดูแลจีวอนด้วย ซึ่งเขาก็ตกลง .....................

 

            ยุนฮยองตกอยู่ในอาการสับสน งุนงง จนรถมาจอดที่หน้าโรงพยาบาลได้สักพัก จึงตัดสินใจเดินลงจากรถไปที่เคาน์เตอร์ ถามหาคนไข้ที่ชื่อจีวอน พยาบาลพาเขามาที่ห้องห้องหนึ่ง ที่มีร่างสูงนอนห้อยสายระโยงระยางเต็มไปหมด ใบหน้าถูกพันด้วยผ้าพันแผลไม่เหลือเคล้าของคนหื่นเลย มือบางยกขึ้นปิดปากอย่างตกใจ น้ำตาค่อยเอ่อล้น ร่างบางๆของยุนฮยองถึงกับเซไปด้านหลัง ก่อนที่จะมีมือมามาโอบรัดเอวบางๆไว้ไม่ให้ล้มลง

            ยุนฮยองหันหน้าไปจะขอบคุณที่เข้าช่วยไม่ให้ร่างของตัวเองล้มกระแทกพื้น แต่เสียงที่พูดอยู่ข้างหูมันชั่งคุ้นเคย

             “เป็นไร คิดว่าคนในห้องเป็นฉันหรอ เป็นห่วงฉันมากสินะ”

            “ปะ เปล่า สักหน่อย”

            “หรอ จะเชื่อ”

             ร่างบางหันมองคนในห้องสลับกับคนที่โอบเอวเขาอยู่ คนที่โอบเอวเขาส่งยิ้มล้อเลียนมาให้ บนตัวเขามีเพียงผ้าแผลที่ต้นแขนกับสลิงแขนแพทย์ห้อยคล้องไว้ บาดแผลเล็กน้อยตามใบหน้า แล้วก็ขาที่ต้องใช้ไม้ค้ำยันเดิน

             “นะ นะ นายไม่ได้เป็นไรมากนี่”

             “ก็ใช่ แต่ว่าร้องไห้หรอ ฉันไม่เป็นไรแล้วนะ”

             “ฉันไม่ได้ร้องให้นายซะหน่อย ฉันสงสารคนในห้องตังหาก ถ้าไม่ได้เป็นอะไรมากฉันกลับบ้านล่ะ”         

             “หืมสงสารคนในห้อง หึ แต่จะกลับได้ไง แล้วใครจะดูแลฉันละ”

            “ก็นายไม่ได้เป็นอะไรมากเลยนะ”

            “นี่ไม่มากหรอ เดินก็ไม่ได้ แขนก็เจ็บ จะกินจะอยู่อย่างไง ถ้าจ้างคนอื่นมาฉันอาจจะโดนฆ่าก็ได้ นายจะรับผิดชอบไหม”

            “พูดมากขนาดนี้ไง ถึงได้บอกว่าไม่เป็นอะไร อยู่ก็ได้!!”

            “ดีงั้นกลับบ้านได้แล้ว”

            (ให้ถึงบ้านก่อนเถอะนายตัวหอม จะจัดการไม่ให้เหลือเลย ปากเก่งเชียวพอเห็นเราเจ็บ คิดว่าทำอะไรไม่ได้ใช่ไหม เดี๋ยวรู้......)

             ยุนฮยองโมโหจีวอนที่กวนประสาทเขา จึงปล่อยให้ร่างหนาเดินตามหลังมาเองอย่างทุลักทุเล โดยไม่สนใจที่คิดจะช่วยพยุงคนเจ็บสักนิด ปล่อยให้ร่างหนาเดินเซไปเซมา จนเสียงล้มลงดังขึ้น

.......................ตุบ...............

  ยุนฮยองรีบหันกลับไปมอง ก็เห็นจีวอนลงไปนอนอยู่ที่พื้น ร่างบางไม่รอช้าวิ่งกลับไปพยุงให้ร่างหนาลุกขึ้น

  “เจ็บไหม มาฉันช่วย”

“เจ็บสิถามได้”

  “มา มา ลุกขึ้น”

  “นึกว่าจะปล่อยให้นอนตรงนี้ซะแล้ว”

“นายอย่านอนไหมล่ะ ฉันจะปล่อยให้นอน”

“ไม่เอาน่าคนสวย อย่าใจร้ายกับผมนักสิครับ”

“คะ คะ ใครเป็นคนสวย ฉะ ฉันหล่อตั้งหาก”

“ครับยุนฮยองคนหล่อ หล่อมาก หล่อจะตาย ตางี้กลมหวานเชียว แก้มก็นุ่ม ผิวก็ขาวใสเนียนสวย หน้าก็เรียวเล็ก หุ่นก็ดี เอวบางพอดีมือ หล่อที่สุดเลยครับ ฮ่าๆ”

“จะหยุดพูดได้หรือยัง ไม่งั้นปล่อยไว้นี้นะ”

            (ปากดีนักนะ น่าจะปล่อยให้นอนอยู่ตรงนี้ดีไหมเนี่ย)

            “ไปสิครับ แต่ว่าหน้าแดงๆนะ สงสัยอากาศจะร้อนเนอะยุนฮยอง”

            (คนเราชมนิดชมหน่อยหน้าแดงเชียว สงสัยจะเขิน แกล้งต่ออีกสักนิดดีกว่า น่ารักดี)

            “ไปได้แล้ว จะอยู่ตรงนี้ให้คนมองหรือไง”

“ก็ช่วยหน่อยสิครับ ลุกไม่ไหวเจ็บ มากเลย”

“เลิกพูด แล้วเอาแขนมาสิ”

  ยุนฮยองยกแขนของจีวอนขึ้นคล้องคอ ค่อยๆพยุงอีกคนขึ้นด้วยความยากลำบากเพราะอีกคนเหมือนจะไม่มีแรงในการพยุงตัวเลย ทิ้งน้ำหนักมาที่ยุนฮยองเกือบหมด และแล้ว

“โอ๊ะ”

“เห้ย”

ร่างของทั้งสองคนก็ล้มลงไปเมื่อจีวอนทรงตัวไม่อยู่ ร่างของยุนฮยองล่มลงไปทับอยูบนตัวของจีวอน มือหนาของเขายึดเอวบางของยุนฮยองไว้แน่น ร่างบางรีบพยุงตัวลุกขึ้นด้วยอาการเขินอายเพราะมีสายตาของพยาบาลและคนไข้ที่ผ่านไปผ่านมา มองมาเป็นสายตาเดียวกันแล้วยิ้มให้พวกเขา บุรุษพยาบาลเดินเข้ามาหาแล้วช่วยพยุงตัวของจีวอนขึ้นนั่งบนรถเข็น

“เอ่อ ขะ ขอบคุณครับ”

“รถอยู่ทางไหนครับ เดี๋ยวผมเข็นไปส่ง”

“มะ ไม่เป็นไรครับ ผมเข็นเองได้ ขอบคุณครับ”

ร่างบางรีบเข็นจีวอนออกไปขึ้นรถเพื่อให้พ้นจากสายตาที่มองมาอย่างรวดเร็ว โดยไม่เห็นรอยยิ้มเจ้าเห่ล์ของคนที่ตัวเองเข็นสักนิด

            ยุนฮยองประคองร่างหนาเข้าไปนั่งในรถ ก่อนที่ตัวเองจะเข้าไปนั่งข้างๆ เขาบอกคนขับรถให้ออกรถได้ รถแล่นมาได้สักพัก ยุนฮยองก็เริ่มรู้สึกถึงมือที่อยู่ไม่สุกของคนที่นั่งข้างๆ มือหนาเลื่อนมาโอบเอวเขา เอียงหัวมาซบลงบนไหล่ เอาจมูกมาโดนแก้มบ้างในบางครั้ง เป่าลมหายใจรดที่ซอกคอ ยุนฮยองทนไม่ไหว!! ขยับตัวหนีไปชิดกับประตู แต่อีกคนก็ขยับตามมา

  “คิมจีวอน! ออกไปห่างๆเลยนะ”

             ร่างบางพูดเสร็จก็เอามือดันหัวของจีวอนออกไป แกะมือปลาหมึกที่โอบเอวเขาอยู่ แต่คนบ้านี้ก็ไม่ยอมปล่อย จนยุนฮยองโมโหเผลอตีเข้าที่แขน จนอีกคนร้อง

            “โอ้ย”

            “ขะ ขอโทษ เจ็บมากหรอ”

            “เจ็บสิ นายตีโดนแผลฉันเต็มๆเลย”

            “ไหนขอดูหน่อย เลือดออกไหม”

            ร่างบางของยุนฮยองขยับหน้าก้มลงไปมองแผลที่แขน ไม่ทันสังเกตรอยยิ้มและดวงตาเจ้าเล่ห์ของจีวอนที่มองร่างบางในระยะห่างแค่ปลายนิ้ว เขาค่อยๆขยับหน้าเข้าไปใกล้ร่างบางที่ละนิดทีละนิดจนใบหน้าแทบจะติดกัน ร่างบางที่ก้มๆเงยๆดูบาดแผลของอีกคนอยู่ เงยหน้าขึ้นก็สบตาเข้าสายตาหวานๆที่ส่งมาให้ ระยะเพียงแค่จมูกแตะกัน ยุนฮยองทำอะไรไม่ถูกเบี่ยงหน้าออกห่างจากอีกคน แต่จีวอนก็ไวพอเขาฉกริมฝีปากลงมาที่แก้มนิ่มของอีกคนทันที

            ..................ฟอด..................   

“โอ๊ะ โทษที พอดีรถมันเบรก”

            “นะ นายมัน หึ๋ย”

ยุนฮยองที่ยกมือขึ้นจะตีอีกคน แต่ก็ต้องลดมือลง เมื่ออีกคนส่งสายตาขอโทษและสีหน้าสลดยืนยันว่าตัวเองไม่ตั้งใจ ทำให้ร่างบางไม่อยากถือโทษ จึงหันหน้าหนีแล้วมองออกไปด้านนอกตัวรถ กลบอาการร้อนแผ่วที่แก้ม พยายามไม่สนใจร่างหนา จึงไม่เห็นสีหน้าที่แท้จริงของอีกคนที่แสดงออกมา สีหน้าตอนนี้ไม่ได้มีความรู้สึกผิดสักนิด มีแต่แววตาระยิบที่ดูมีเลศนัย สีหน้าและคำพูดที่เขาทำก็แค่แสดงละครเพื่อให้อีกคนตายใจ

 

            “ขอโทษที ไม่ได้ตั้งใจจริงๆนะ แต่ว่าแผลฉันเลือดออกไหม ทำไมมันเจ็บอย่างนี้ ปวดมากเลย”

             (เสแสร้งไว้จีวอน เดี๋ยวกระต๋ายน้อยตัวขาวๆหอมๆจะตื่นซะก่อน)

             “ไม่มีเลือดออก แต่ถึงบ้าน นายก็รีบกินยาแล้วนอนพัก แผลอาจจะระบมเพราะล้มเมื่อกี้แหละ”

             (นายนั้นคงไม่ได้ตั้งใจจะหอมแก้มจริงๆหรอกมั้ง ดูจากสายตาแล้วอาจจะแค่อุบัติเหตุ อีกอย่างเขาก็เจ็บจริงๆ )


  รถวิ่งมาได้สักพักร่างของจีวอนก็เซไปเซมาจนสุดท้ายหัวก็พิงซบลงบนไหล่ร่างบาง ลมหายใจสม่ำเสมอเป่ารดที่ลำคอขาว จนร่างบางรู้สึกสยิว เอื้อมมือไปจะพลักหัวอีกคนออกไปให้พ้นตัวเขา แต่พอมองหน้าอีกคนก็ทำไม่ลง เพราะเขาหลับสนิทไปแล้วแถมรอยแผลที่อยู่บนร่างกายก็ทำให้ยุนฮยองไม่กล้าที่จะทำ

"คงจะเจ็บและก็เพลียมากสินะ“


ร่างบางพรึมพรำเบาๆ แล้วปล่อยให้อีกคนนอนซบไปอย่างนั้น จีวอนที่ซบอยู่บนไหล่ของอีกคนยกยิ้ม เมื่อได้ยินเต็มสองหู หัวใจพองโตแปลกๆ มันรู้สึกดีและเข้าทางเขาทุกอย่าง คิดไว้แล้วว่าอีกคนคงกล้าไม่พลักเขาออกแน่ๆ มือหนาเลื้อยไปโอบเอวบางไว้แน่น พิงซบอย่างมีความสุขจนถึงบ้าน.........


             รถแล่นเข้ามาจอดที่บ้านหลังใหญ่บนภูเขาที่มองลงไปเห็นวิวทะเล บ้านหลังนี้มีรั้วสูงล้อมรอบ มีคนเฝ้าตามจุดต่างๆ นอกบ้าน

เมื่อร่างบางเปิดประตูรถออก มีชายชุดดำที่คาดว่าน่าจะเป็นลูกน้องของจีวอนวิ่งเข้ามาจะช่วย แต่เมื่อมาถึงกลับยืนเฉยแล้วเดินกลับไป สร้างความงุนงงให้กับยุนฮยองเป็นอย่างมาก

            “นายมาช่วยฉันกันก่อนสิ นี่เจ้านายพวกนายนะ เฮ้อทำไมมีน้ำใจเลยนะ”

             ชายชุดดำที่ร่างบางกล่าวหาว่าไม่มีน้ำใจนั้นได้แต่มองหน้ากันอย่างสงสารที่ให้คนตัวบางๆอย่างยุนฮยองแบกผู้ชายตัวโตอย่างเจ้านายเขาเข้าไป แต่ใครจะกล้าช่วยล่ะก็ดูสายตาที่คุณจีวอนหันมามองที่พวกเขาสิ เหมือนกับว่าจะฆ่า หากพวกเขาเข้ามาแตะตัว ลูกน้องอย่างพวกเขาจะทำอะไรได้ นอกจากมองหน้ากันแล้วก็ส่ายหัวด้วยความไม่เข้าใจกับกระทำของเจ้านาย ไหนจะสั่งห้ามไม่ให้พวกเขาเข้าไปยุ่งในบ้านอีกด้วย

ยุนฮยองค่อยๆพยุงร่างสูงเข้าไปในห้องนอนแล้วจัดแจงอีกคนให้นอนสบายๆ ปลดสลิงแขนออก แล้งหันหลังเดินออกจากห้องไป

".........เฮ้ย!!!!..........."

แต่อยู่ๆคนที่นอนอยู่กลับดึงร่างบางไว้ กระชากจนล้มลงไปทับอยู่บนตัวเขา โน้มคอร่างบางลงมา แล้วไม่รอข้ากดริมฝีปากลงบนริมฝีปากนุ่มหอมที่เขาคิดถึง ไม่ปล่อยโอกาสให้อีกคนได้มีโอกาสขัดขืน ร่างสูงโอบรอบคอร่างบางดันให้ริมฝีปากแนบสนิทกับริมฝีปากนิ่มของคนอีกคนมากขึ้น บดขยี้จนริมฝีปากอีกคนจนบวมเจ่อ เสียงครางประท้วงอื้ออึงดังขึ้นในลำคอ

…………….หื้อ........หืม..........อ่อยนะ.......

  จีวอนไม่รอช้าเขาพลิกร่างบางลงมาอยู่ใต้ร่างของเขา พร้อมกับร่างบางที่พยายามดันตัวออกห่าง ดิ้นรน แต่แขนถูกกดให้แนบกับลำตัว ทำให้ขยับตัวได้ลำบาก ปฏิกิริยาต่อต้านของยุนฮยองเริ่มหนักขึ้น

จีวอนเห็นร่างบางเริ่มขัดขืนแล้วเขายิ่งกดริมฝีปากแน่นขึ้น แน่นขึ้น บดขยี้จูบร้อนแรง แล้วค่อยๆเปลี่ยนเป็นนิ่มนวล จนร่างบางหัวหมุน ตามเกมส์ของร่างหนาไม่ทัน ริมฝีปากหนาละเลียดลิ้มชิมริมฝีปากหวาน สร้างความหวั่นไหวให้คนร่างบางให้คล้อยตาม มือขยับนวดเฟ้นที่ท้ายทอยเลื่อนไปตามแนวสันหลัง ใช้ลิ้นเลียไปตามรอยแยกของริมฝีปาก กดจูบดูดดึงซ้ำแล้วซ้ำอีกจนร่างบางขาดอากาศหายใจเผลอเผยริมฝีปากขึ้น

ร่างสูงไม่รอช้าส่งลิ้นหนาเข้าไปคว้านหาความหวานหอมจากคนที่เขาคิดถึง ลิ้นหนาค่อยๆช้อนไซร์ไล่ต้อนลิ้นเล็กไปทั่ว กวาดชิมไปโพรงปากสวย เกี่ยวตวาดลิ้นเล็กจนอีกคนเผลอตอบรับสัมผัสหวาน ลิ้นทั้งคู่ต่างเกี่ยวตวัดซึ่งกันกันและกัน เสียงครางเล็กๆของคนน้อยประสบการณ์ครางดังในลำคอ

..................หื้ม.......อะ......อะ.....

            คนตัวสูงปนเปรอจนร่างบางค่อยๆโอนอ่อนผ่อนตามเขา กวาดชิมน้ำหวานที่ปริ่มล้นบนริมฝีปาก กลิ่นอ่อนๆของลิปที่อีกคนใช้ส่งกลิ่นหอมๆ ร่างสูงกดร่างบางแนบสนิทไปกับเตียงนอน ใช้มือที่ไม่เจ็บไล่คลำไปตามลำตัวของร่างบาง ด้วยอารมณ์ความคิดถึง อารมณ์อยากอยู่ใกล้ อยากสัมผัส จนเกินจะห้ามใจ

ร่างสูงค่อยๆแกะกระดุมเสื้อร่างบางทีละเม็ด ทีละเม็ด โดยที่ริมฝีปากยังไม่หยุดทำหน้าทีของมัน ขยับสร้างความรัญจวนให้คนร่างบางอย่างต่อเนื่อง จนกระดุมเสื้อเม็ดสุดท้ายได้ถูกแกะออก ร่างขาวๆของยุนฮยองเปลือยเปล่าต่อหน้าเขา

จีวอนไม่รอช้าเลื่อนริมฝีปากขบเม้มไปตามลำคอดูดดึงร่างกายสวยตรงหน้าจนมีรอยสีกุหลาบแต่งเต้มไปทั่ว ร่างบางปล่อยเสียงครางเล็กๆ ออกมาด้วยความเสียวซ่าน

................อื้อ........อะ.....อา.....ยะ.....ยะ........อย่า.....

“ยุนฮยองอา ขอเถอะนะ อ่า”

“อะ อะ มะ มะ ไม่ ยะ”

  ร่างบางยังพยายามจะร้องห้าม แต่ไม่เป็นผลเมื่ออีกคนไม่สามารถที่จะหยุดอารมณ์ปราถนาที่มีต่อร่างบางตรงหน้าได้ มือหนาสัมผัสสะกิดสะเกลายอดอกสวยจนแข็งสู้มือ เคลื่อนริมฝีขบเม้นไปทั่วตั้งแต่ลำคอ เรื่อยลงมาจนถึงยอดอก ร่างบางๆสะดุ้งสุดตัวเมื่ออีกคนขบเม้มแรงๆที่ยอดอกเขา ไรฟันครูดกับเนื้ออ่อนสีชมพูระเรื่อที่แข็งชูชัน ยั่วยวนให้ลิ้มลอง

  อะ....อ่า....อา.....หื้ม....ยะ...ยะ...อย่.....

ร่างบางเสียวสะท้านร่างกายเริ่มบิดเกร็ง แอ่นกายตามริมฝีปากของร่างหนา บางครั้งก็ขยับตัวหนีสัมผัสจากริมฝีปากคนตัวสูง เสียงร้องห้ามที่คิดว่าดังกลับเป็นแค่เสียงครางเล็กๆ เย้ายวน ไม่สามารถควบคุมความเสียวซ่านที่ได้รับ จนไม่เป็นตัวของตัวเอง อยากจะหยุดความรู้สึกนี้

แต่ร่างกายก็ไม่เชื่อฟัง ตอบรับสัมผัสร้อนจากมือหนาทุกสัมผัส ระบายความรู้สึกปั่นป่วนที่เกิดขึ้นในช่องท้องด้วยการขย้ำเส้นผมของร่างหนา กอดรัดที่ลำคอ

แต่ยิ่งตัวร่างบางขย้ำเส้นผมร่างหนาแรงมากเท่าไหร่ อีกคนยิ่งเพิ่มแรงดูดดึงร่างกายร่างบางมากเท่านั้น มือหนาเลื่อนไปกอบกุมที่ใจกลางร่างกายของร่างบาง จนอีกคนเผลอสะดุ้งคว้าเข้าที่แขนบีบอย่างแรงเพื่อระบายความรู้แปลกใหม่ที่ได้รับ ความเสียวซ่านภายในท้องที่ต้องการการปลดปล่อย

“อ๊าก !!!!”

เสียงร้องของจีวอนดังลั่น เรียกสติที่กระเจิดกระเจิงของยุนฮยองกลับคืนมา ร่างบางรีบขยับตัวลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะเอ่ยปากขอโทษอีกคน

“เจ็บไหม ขะ ขอโทษ แต่นายผิดนะ สมน้ำหน้า!!”

พูดเสร็จก็รีบวิ่งหนีออกจากห้องด้วยความเร็ว ปล่อยให้คนในห้องนอนมองตามแล้วทิ้งตัวลงหัวเราะให้กับคนน่ารัก

…...เขาเป็นคนบังคับจูบและเกือบจะทำอะไรเกินเลยแล้ว แต่คนน่ารักที่เผลอทำเขาเจ็บ กลับมาขอโทษเขาซะงั้น แถมหน้าตอนขอโทษนี้แดงแจ๋ดเลยนะ น่ารัก

ครั้งนี้ปล่อยไปก่อนแล้วกันมีเวลาอีกเยอะ ค่อยตะล่อมก็ได้ ไม่ใช่สิต้องเปลี่ยนเป็นจีบ ป๊าสอนมาแล้วนิ จีบในแบบของป๊า (เดี๋ยวจีวอนป๊าสอนแกยังไง ป๊าแกจีบม๊าแกยังไงงงงงงง)..................


…………………………………...


  ยุนฮยองที่วิ่งหนีออกมาจากห้องนอนอย่างรวดเร็ว มือสั่นๆรีบติดกระดุมเข้าให้ที่ด้วยความอาย  เขาหนีมานั่งซุกตัวอยู่ที่ซอกม้านั่งหน้าบ้านที่มองเห็นวิวทะเล คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยเพื่อลืมเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี้ ใจหนึ่งก็โกรธ โมโห ที่อีกคนพยายามทำแบบนี้ทุกครั้งที่อยู่ใกล้ แต่อีกใจกลับคิดว่าทำไมเขาไม่ขัดขืน ทั้งที่เขาน่าจะขัดขืนได้เพราะอีกคนก็บาดเจ็บ เขาเป็นอะไรทำไมถึงไม่เคยป้องกันตัวจากคนบ้านี่ได้เลย กลับปล่อยให้เขาจูบให้เขาสัมผัสจนถึงไหนต่อไหน หืม แล้วไหนบอกว่าจะจีบไง ใครเขาจีบกันแบบนี้ล่ะ คนโรคจิต แล้วเรายังบ้าไปขอโทษเขาอีก โอ้ยเป็นอะไรไปเนี่ยยุนฮยอง

 ถ้าเป็นอย่างนี้เราต้องรีบหนีแล้ว ยิ่งอยู่เราก็มีแต่เสียเปรียบ ถึงแม้เราจะรับปากอาแดซองว่าจะดูแลเขาก็จริง แต่เขาก็ไม่ได้เป็นอะไร ไม่เห็นต้องค่อยดูแลเลย ลูกน้องก็ออกจะเต็มบ้านไปหมด กลับไปแล้วค่อยบอกกลับทุกคนก็ได้ว่าเขาไม่เป็นอะไร ถ้ายังอยู่ที่นี้เราต้องเสร็จคนบ้านั้นแน่ๆ........


  ร่างบางคิดได้รีบวิ่งไปที่โรงรถ แล้วสอดสายตาหากุญแจว่ามีเสียบคาอยู่ข้างในรถไหมแต่ก็ไม่มี เขาจึงรีบเดินไปหาคนที่ขับรถพาเขามาที่นี้ แล้วขอร้องให้พาไปที่สนามบินที คนขับรถพยักหน้าตกลง ร่างบางไม่รอช้ารีบวิ่งเข้าไปนั่งในรถเพื่อไปยังสนามบิน โดยไม่สงสัยเลยว่าทำไมคนขับรถถึงยอมพาเขาไปง่ายจัง

  ร่างสูงของคนเจ็บยืนมามองดูร่างของยุนฮยองวิ่งไปวิ่งมาอยู่ที่หน้าต่าง กดโทรศัพท์ส่งข้อความถึงลูกน้องคนสนิทที่เขานับถือเหมือนพี่ชาย

 Bobby:พี่ผมฝากพาว่าที่แฟนไปเที่ยวรอบเมืองสัก 2-3 ชั่วโมงที

 ควอนยองดึก:รับทราบครับคุณชาย แต่ไม่ทราบว่าไปทำอะไรเขาล่ะ

 ถึงได้วิ่งหนีออกมาแบบนี้ รุนแรงไม่ดีนะครับ

 Bobby:ผมเปล่ารุนแรง แค่แสดงความรักนิดหน่อยเอง

 จีบตามแบบฉบับป๊าสอนแป๊ะอ่ะ

 ควอนยองดึก:ป๊าแกสอนจีบไงมาเนี่ย ไอคุณจีวอน เฮ้อปวดหัว

 (จีบได้บ้าทั้งพ่อทั้งลูก อย่าบอกว่าต้องตามแก้ให้อีกแล้วนะ เฮ้อกรรมของยองดึกจริงๆเลย)

...................................................

  จีวอนมองพี่ยองดึกที่ทำกำลังขับรถพาร่างบางออกไปจากบ้านด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม หมุนโทรศัพท์มือถือในมือเป็นวงกลมก่อนจะทิ้งตัวนอนลงบนเตียง เพราะกว่าที่ร่างบางจะกลับมาก็อีกสองสามชั่วโมงนู้นแหละ งีบเอาแรงสักนิดดีกว่า เก็บแรงไว้จีบต่อตอนเย็น มีความสุข หึหึ...............


ยุนฮยองที่นั่งรถออกมาจากบ้านนั้นได้ ก็นั่งคิดอะไรไปเรื่อยและด้วยความที่ไม่รู้ทาง ทำให้ไม่รู้ว่ายองดึกกำลังขับรถวนไปวนมา หลายรอบแล้ว จนร่างบางที่อ่อนเพลียจากการเดินทางค่อยๆหลับลง กว่าจะรู้สึกตัวอีกทีก็เย็นแล้ว และรถก็จอดลงที่หน้าบ้านหลังเดิมที่ตัวเองต้องการจะหนีไป

“ไหนพี่บอกว่าจะพาไปสนามบินไงครับ ทะ ทะ ทำไม ถะ ถึงพากลับมาที่นี่ละครับ” 

“ก็พอดีคุณจีวอนเขาสั่งให้พาคุณหนูกลับมาครับ”

“แต่พี่บอกผมว่าจะพาผมไปสนามบินไงครับ พี่สัญญาแล้วนะครับ”

“ขอโทษครับ แต่ผมขัดคำสั่งเจ้านายไม่ได้ขอโทษจริงๆ”

“งั้นผมไปเองก็ได้ครับ ผมขอกุญแจ”

“ผมคงให้ไม่ได้ครับ เข้าบ้านเถอะครับ” 

“ผมไม่เข้า ผมเดินไปเองก็ได้”

ร่างบางเดินหนียองดึกไปยังประตูใหญ่ที่เห็นอยู่ไกลๆ สองขาเริ่มวิ่งเร็วขึ้นเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามา ร่างบางเร่งฝีเท้าให้ไวขึ้นอีก แต่ก็ไม่ทันเขาถูกชายชุดดำสองคนหิ้วตัวเข้าบ้านไป

“ปล่อยนะ ปล่อยสิวะ ฉันจะกลับบ้าน”

  “ครับ ปล่อยแล้วครับ”

  ชายชุดดำบอกเสร็จก็โยนร่างบางเข้าไปในห้องนอนของจีวอนที่อีกคนนอนกระดิกเท้าอยู่

  “โอ้ย เจ็บ”

  “ยุนฮยองอ่า กลับมาแล้วหรอ นั่งรถสนุกไหม”

“นาย!! ฝีมือนายหรอ”

“ใช่ฝีมือฉันเอง ยุนฮยองอ่า ฉันหิวข้าวแล้วอะ”

  “นายก็ทำกินเองสิ มีปัญญารังแกคนอื่นได้ ก็ต้องมีปัญญาทำกินเองได้”

“สรุปว่านายจะไม่ทำให้ฉันกินใชไหม ได้งั้นฉันจะกินนายแทน”

“หยุดคิดเลยนะ ครั้งนี้ฉันไม่ยอมแน่ๆ”

“ก็ลองดูว่านายจะทำได้ไหม แต่บอกได้เลยว่าครั้งนี้ฉันไม่ปล่อยนายเหมือนครั้งก่อนๆแน่ เหมือนกัน”

“เข้ามาสิจะเตะขานายให้เจ็บกว่าเดิมเลย จะตีแขนนายให้เจ็บให้เลือดออกจนตายไปเลย”

“เอาสิ ถ้าทำได้ก็เอา ฉันให้นายเลือกแล้วนะว่าจะไปทำอะไรให้ฉันกินหรือว่าจะให้ฉันกินนาย”

  ร่างบางไม่ตอบเขาหันหน้าไปมองคนตัวสูงที่ขยับลุกขึ้นนั่งพิงกับหัวเตียงมองดูเขาอยู่ด้วยสายตาที่บอกว่าจะทำจริงๆ หากร่างบางไม่ยอมทำตามที่เขาพูด ยุนฮยองชั่งใจ คิดก่อนจะมองร่างสูงอีกครั้ง แล้วตัดสินใจลุกเดินหนีไป

“จะไปไหนล่ะ”

“ก็จะไปทำอะไรให้นายกินไง พอใจหรือยังล่ะ”

“ไม่อ่ะ ฉันไม่อยากกินข้าวแล้ว อยากกินนายมากกว่า”

“ไม่ต้องมายุ่งกับฉันเลย!!! ไอคนโรคจิต!!”

“ฮ่าๆๆๆๆ”

  ยุนฮยองรีบวิ่งหนีออกมาจากห้องอย่างรวดเร็วหลังจากตะโกนด่าจีวอน แต่อีกคนกลับหัวเราะเสียงดังตามหลังเขามาซะอย่างนั้นโรคจิตจริงๆ

  ร่างบางเดินเข้าไปในห้องครัว เปิดตู้เย็นเจอเพียงแค่อาหารสำเร็จรูปแช่แข็งกับเนื้อหมูแพคหนึ่ง มีเครื่องปรุงพวกเกลือ น้ำตาล นิดหน่อย มือบางค่อยๆหยิบนั้นหยิบนี้ปรุงอาหารอย่างมีความสุขทุกครั้งที่ได้ทำ จนลืมเรื่องความไม่พอใจไปจนหมดสิ้น เขาปรุงอาหารออกมาได้เป็นข้าวต้มหม้อเล็กๆมาหม้อหนึ่ง ที่มีกลิ่นหอมชวนทาน เขาตักมันใส่ถ้วยไม่ใหญ่มากเดินกลับมายังห้องนอน ก่อนจะเปิดประตูเข้าไป กระแทกถ้วยข้าวต้มลงบนโต๊ะข้างเตียง

  จีวอนที่นอนพักสายตาอยู่หลังจากที่ยุนฮยองออกไป เริ่มรู้สึกตัวจากเสียงกระแทกถ้วยข้าวต้มที่ร่างบางจงใจทำให้เกิดเสียงดัง และกลิ่นหอมๆของอาหารที่ลอยเตะจมูก เขาคว้ามือบางไว้ก่อนจะขยับตัวขึ้นพิงกับหัวเตียง

  “เห้ย นายไม่ได้หลับหรอ ปล่อยมือเดี๋ยวนี้เลย!!”

  “เปล่าแค่พักสายตารอนายอ่ะ แล้วก็ไม่ปล่อย มีไรมะ”

  “ไม่ต้องมายักคิ้วเลย และระ รอ ทำไม จะกินข้าวไหม”

  “กินสิหิวมากเลย แต่สงสัยนายคงต้องป้อนแล้วล่ะ เจ็บแขนอ่ะ”

  “ไม่ป้อนหรอก นายไม่ได้เป็นอะไรซะหน่อย เจ็บก็ไม่ได้เจ็บ”

  “เจ็บนะดูสิที่นายบีบเมือกี้เลือดไหลเลยเห็นไหม ป้อนหน่อยนะ”

  “ไม่ ทำมาให้กินแล้ว กินเองสิ”

  “แน่ใจนะว่าไม่ป้อน งั้นฉันจะจับมือนายไว้อย่านี้แหละ หรือว่าจะทำมากกว่าจับมือดี”

  จีวอนกระชับมือของยุนฮยอง ดึงตัวอีกคนเข้ามาใกล้ๆ ยื่นใบหน้าเข้าไปหาจนปลายจมูกแตะกัน ยุนฮยองสะบัดหน้าหนีไปทางอื่น ก่อนจะตกลงป้อนข้าวร่างหนา 

“ปะ ป้อน ป้อนแล้วเอาหน้าไปห่างๆเลย”

  “ก็แค่นี้ ตกลงแต่แรกก็จบ ต้องให้เหนื่อย งั้นขอค่าเหนื่อยหน่อย”

  “ค่าเหนื่อยอะไรอีก ห๊า”

  ………..ฟอด....... 

ร่างสูงกดริมฝีปากเข้าที่แก้มของยุนฮยอง ร่างบางหันมาจะเอาเรื่องคนตัวสูง ซึ่งก็เข้าทางอีกคน ใบหน้าของคนตัวสูงที่กดลงมาหอมอีกครั้งกดลงบนริมฝีปากของร่างบางพอดิบพอดี

...จุ๊บ..............

ร่างบางรีบหันหนีไปด้วยความอาย จะว่าจะด่าอีกคนก็ไม่ได้เพราะตัวเองพลาดที่หันกลับไป

  “นะ นาย ฉวยโอกาส”

  ยุนฮยองรีบหยิบถ้วยข้าวต้มขึ้นมาแก้เขิน ก่อนจะตักข้าวต้มร้อนๆ ยื่นไปที่ข้างหน้าโดยไม่ยอมมองคนที่ตัวเองป้อน

  “ยุนฮยองอา เป่าด้วยสิ น่าจะร้อนน่าดู”

  “เรื่องมากจริง”

  “ไม่กินก็ได้นะ ฉันอยากทำอย่างอื่นมากกว่ากินอยู่แล้ว”

  “นายมันไอคนโรคจิต!! นายมันหื่น!! บ้ากาม!!”

  “ขอบคุณที่ชม ฉันก็โรคจิตหื่น บ้ากาม กับนายคนเดียวนี่แหละ ยุนฮยอง เป่าแล้วป้อนฉันสักทีสิ”

             ร่างบางพ่นลมหายใจออกมา เป่าข้าวต้มพอหายร้อน ยื่นไปที่ข้างหน้าโดยไม่ยอมมองคนที่ตัวเองป้อนอีกครั้ง หน้าของร่างบางก้มหน้าชิดติดกับลำคอ หน้าค่อยๆแดงระเรื่อจนถึงใบหู จีวอนมองอาการของคนตรงหน้าก็อดยิ้มไม่ได้ มือหนาของจีวอนจับที่มือบางดึงเข้ามาใกล้ ก่อนจะก้มหน้าลงไปกิน จ้องมองใบหน้าของคนที่เขากุมมือ ส่งสายตาหวานกับริมฝีปากอมยิ้มทุกครั้งที่เผลอสบสายตากัน

ร่างบางหน้าแดงแล้วแดงอีก พยายามจะออกจากสถานการณ์ตรงหน้าให้เร็วที่สุด เขารีบตักข้าวต้มคำใหญ่ขึ้น ใหญ่ขึ้นยัดเข้าปากของคนตัวสูง จนข้าวต้มค่อยลดลงเกือบครึ่ง

"ปล่อยมือสักทีสิจะกินไหมเนี่ย"

"ก็กินข้าวอย่างเดียวไม่อร่อย มันจืด กินของหวานก่อนได้ไหมหึ้ม"

"ม่ะ มะ ไม่ต้องยะ ยะ ยื่นหน้าเข้ามาใกล้นะ อย่านะ ถ้าทำอีกฉันจะไม่ป้อนนายแล้ว

กินเองเลยนะ"

  "ไม่ป้อนได้ไง ถ้าฉันเป็นไรไปใครจะจีบนายล่ะ ฮื้ม"

  ร่างบางวางถ้วยข้าวต้มลงก่อนจะหยิบยาแล้วยื่นให้อีกคนกิน

  “ไม่ได้บอกให้จีบนิ ใครง้อ”

  “ไม่อยากให้จีบหรอ งั้นไม่จีบนะ เป็นแฟนกันเลยไหม”

  “จะบ้าหรอ!!! ใครจะยอมเป็นแฟนนาย โรคจิต!!”

  “ไม่ยอมเป็นแฟนหรอ งั้นเป็นเมียเลยไหมล่ะ”

  “หยุดเลยคิมจีวอน!!! ผู้ชายหน้าด้าน!!! ถอยไปห่างๆเลย ฉันไม่ยอมเป็นแฟนนายหรอก

ไม่มีวัน”

  “แน่ใจ งั้นก็เตรียมตัวเป็นเมียเลยแล้วกัน ไวดี”

  “ฝันไปเหอะ ฉันไม่คุยกับนายแล้ว”

  ร่างบางรู้สึกไม่ไว้ใจคนตัวสูงขึ้นมารีบลุกหนี แต่อีกคนกับยึดข้อมือเขาไว้แน่นพร้อมส่งสายตาไม่น่าไว้ใจมาให้ ร่างบางรีบสะบัดมือออก แต่อีกคนไม่ยอมดึงกลับ จนร่างบางถลาเข้ามาในอยู่ในอ้อมกอดของเขา จีวอนกดหน้ายุนฮยองไว้กับอก กระซิบที่ข้างของร่างบาง

  “เอาจริงๆ ฉันจีบใครไม่เป็น แล้วก็ไม่อยากฝืนใจใคร แต่…..ยกเว้นนาย มันก็บอกไม่ถูกนะ อยากให้นายอยู่ใกล้ๆ อยากเห็นนายเขิน อยากสัมผัสนาย”

“แต่ฉันไม่ชอบนาย นายชอบบังคับ ฉันเกลียดเอะอะก็จูบก็หอมแบบนี้”

“แต่นายก็ชอบไม่ใช่หรอ”

“ไม่ ฉัน มะ ไม่ได้ชอบซะหน่อย อย่ามาโมเมนะ”

“แล้วทำไมไม่ขัดขืนล่ะ นายจูบตอบฉันนะ”

“ก็ ก็ ไม่รู้ ไม่รู้ ปล่อยนะ เหนื่อย จะไปอาบน้ำแล้ว ปล่อยเลย”

“ดีเลยอาบด้วยกัน ฉันก็อยากอาบน้ำ แต่แขนเจ็บขยับไม่ได้ ขาก็เดินไม่ถนัดพาไปอาบน้ำหน่อย”

  “ไม่ต้องมาลูกไม้เลย ฉันไม่ไว้ใจนาย เช็ดตัวก็พอนายนะ”

  “งั้นนายเช็ดตัวให้หน่อยสิ”

  “ไม่ ไม่ ไม่ ลูกน้องนายก็มีเยอะเยะ”

  “ให้พาไปอาบน้ำก็ไม่เอา ให้เช็ดตัวให้ก็ไม่ได้ งั้นสงสัยฉันต้องทำให้นายเหนื่อยแล้วก็เปื้อนไปพร้อมกันก่อนไปอาบน้ำดีไหม”

 

พูดจบร่างสูงก็ดึงร่างบางมาแนบตัวมากขึ้น รูดเสื้อเชิ๊ตของร่างบางออกทางศีรษะ

“นายจะทำอะไร!!! ปะ ปะ ปล่อยนะ ไอคนบ้า ปล่อย!!! ไหนบอกจะจีบไง”

เขาไม่ได้สนใจคำพูดของร่างบางเลย เกลืนน้ำลายลงคอ เมื่อเห็นร่างขาวๆที่ตอนนี้เต็มไปด้วยรอยกุหลาบที่เขาทำใว้ มันช่างเป็นภาพที่ไม่อาจละสายตาได้  ผิวขาวๆตัดกับรอยแดงๆ ไหนจะยอดอกสวยที่เขาเพิ่งลิ้มชิมรสไปอีก อึก ยุนฮยองอ่านายมันจอมยั่วจริงๆ เขาพยายามคุมตัวเองแล้วถามร่างบางอีกครั้ง

“จะเช็ดตัวให้ อาบน้ำให้ หรืออาบด้วยกันเลือก หื้ม”

ร่างหนาเลื่อนหน้าเข้ามาใกล้ร่างบางมากขึ้น ปัดแก้มใสของร่างบางด้วยปลายจมูกของเขาไปมา เป่ารดลมหายใจร้อนๆ ไปตามลำคอ และหู จนร่างบางหดคอลง

“พะ พะ พอ อย่าทำอะไรนะ ยะ ยะ ยอมแล้ว เช็ดตัวให้ก็ได้”

“ก็แค่นี้ชอบให้บังคับ ดีงั้นเช็ดตัว แล้วอย่าคิดหนีนะไม่งั้นโดนปล้ำแน่”

ร่างบางของยุนฮยองรีบวิ่งเข้าในห้องน้ำก็จะจัดการเตียมอุปกรณ์ในการเช็ดตัวให้คนตัวสูงอย่างรวดเร็ว เขาวางอุปกรณ์ลงข้างเตียง

  “นะ นาย ก็ถอดเสื้อออกสิจะได้เช็ดตัว”

“ไม่ นายถอดให้สิไม่ถนัด”

“ไม่ ฉันไม่ถอดให้หรอก”

  “จะถอดหรือไม่ถอด รู้สึกนายจะดื้อนะ แล้วฉันจำได้ว่าให้นายเรียกว่าฉันว่าจีวอนไง ยุนฮยองอ่า”

  ร่างบางเงยหน้ามองคนชอบบังคับ แล้วขยับตัวไปจับชายเสื้ออีกคนเลิกขึ้นโดยไม่หันไปมอง คนตัวสูงยิ้มด้วยความพอใจ แล้วกระตุ้นให้อีกคนหันมามองเขา (โอ้ยหมันมันอิคนหื่น)

  “ไม่มองแล้วเมื่อไหร่จะเช็ดเสร็จ ห๊ะ”

  “ก็เช็ดอยู่นี้ไงเล่าอย่าเร่งดิ โอ้ยทำเองเลยไหมล่ะ”

“งั้นไม่ต้องเช็ดละ”

“จริงหรอ!! งั้นนายเช็ดเองนะ”

  “จริง ไม่ต้องเช็ด แต่ไปอาบเลย แล้วบอกว่าถ้านายไม่เรียกฉันว่าจีวอน จะโดนอะไรจำได้ไหม”

  ร่างสูงตวัดตัวยุนฮยองเข้ามาในอ้อมกอด กดจูบที่ริมฝีปากอีกคนเป็นการลงโทษอีกคนไม่ยอมเรียกชื่อเค้า เดินอุ้มร่างบางไปยังห้องน้ำ อย่างไม่มีอาการของคนบาดเจ็บที่ขาเลยสักนิด ร่างบางดิ้นทุบตีเขาอย่างสุดกำลัง เหมือนจะรู้ว่าตัวเองกำลังจะตกอยู่ในอันตราย แต่ก็ไม่เป็นผลเมื่อหมาป่าหมดความอดทนกับกระต่ายตัวขาวหอมแล้ว ยังไงวันนี้เขาก็คงไม่ปล่อยกระต่ายตัวนี้ไปง่ายๆ

 จีวอนอุ้มยุนฮยองมายังห้องน้ำ เขาใช้เท้าถีบประตูให้เปิดออก มือหนายังคงสาละวนอยู่กับการเล้าโลมร่างกายของยุนฮยองโดยไม่สนใจอาการขัดขืนของร่างบางแม้แต่น้อย

".................ปล่อยนะ....ปล่อย!!!...............อื้อ!!!!...."


******************************************ตัดฉับ*************************************


ค้นหาได้ในนี้นะฮับ @gigtoyou พร้อมติด #เส้นขนานikon





     **************************************กลับมาต่อข้างล่างนะ************************************




          "...........................อ่าา........ยุนฮยองนายมันโซฮอท........................................."

ก่อนจะพลิกตัวลงนอนข้างร่างบางคว้าอีกคนเข้ามากอด กดจูบลงที่หน้าผากแผ่วเบา

มือหนาปัดไรผมที่ชื้นเหงื่อขึ้นอย่างเบามือ กดใบหน้าร่างบางแนบอก

“ไม่รู้ว่ามันเรียกว่าอะไร แต่อยากจะบอกนะยุนฮยองอ่า วันที่ฉันโดนยิง ฉันอยากให้นายเป็นของฉันก่อนตาย นายน่าจะรู้มันเรียกว่าอะไร”  พึมพำบอกกร่างบางในอ้อมกอดแต่คนฟังกลับผ่อนลมหายใจสม่ำเสมอเข้าสู่ห้วงนิทราไม่ทันได้ฟังคำหวานจากจีวอนเลย

“ช่างมันเถอะ นายคงไม่ได้ยินสินะ ก็หลับไปแล้วนี่”

……………..ตึกตึก.................ตึกตึก

มือหนาเอื้อมไปที่หัวเตียงหยิบกล่องสีดำออกมา ก่อนหยิบสิ่งที่อยู่ข้างในขึ้นมาแสงสีเงินสะท้อนกับแสงไฟเป็นประกายสวย เขายกมือข้างซ้ายร่างบางขึ้น กดจูบลงไปบนนิ้วนางเม้มจนขึ้นสีแล้วสวมแหวนเงินสวยลงไปทับ กดจูบที่นิ้วเรียวสวยอีกครั้งแล้วกระชับร่างบางเข้ามาแนบอก กระซิบบอกร่างบางอย่างแผ่วเบา.....



   “ไม่รู้ว่าจะโกรธมากแค่ไหน แต่อยากให้รู้ไว้ว่านายเป็นของฉันแล้วนะ ยุนฮยองอ่า ผู้ชายอาจจะมีหลายประเภท แต่ฉันเป็นประเภทที่รักแล้วอยากครอบครอง และเมื่อได้แล้วก็ต้องเป็นของฉันตลอดไป”


 ร่างสูงยกมือขึ้นก่ายหน้าผาก ลองนึกขึ้นถึงตอนที่ร่างบางตื่นขึ้นมาแล้วก็ขำ จนคล้อยหลับไปพร้อมกัน




.............................................................................




ปล. อย่าลืมกลับไปคอมเม้นท์กันนะครับ ไม่คอมเม้นท์ไม่สกรีมเจองดยาวๆเลยนะ

ครับ

           


 

  iKON  DARK | หมายเหตุ  

1.อ่านแล้วขอกำลังใจ คอมเม้นท์สักนิด ติดแท็กก็ได้  

2.อ่านแล้วเนื้อเรื่องไม่ดีไม่สนุกบอกได้นะจะได้ปรับปรง
3.ไรท์ไม่คอยมีเวลาอัพเหมือนช่วงแรกๆ แต่ถ้ารีดน่ารักไรท์จะอัพบ่อยๆนะ

ทวงฟิค @gigtoyou เมาท์ติดแท็ก  #เส้นขนานikon 

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

818 ความคิดเห็น

  1. #812 kpnto (@kpnto) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 21:26
    ฮืออออ
    #812
    0
  2. #808 kim minch (@klinson) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2560 / 13:03
    พ่อจ๋าเเม่จ๋าหนูเขินเเทนพี่เค้าจังเลยค่ะ อบอุ่นกว่าไมโครเวฟก็จีวอนนี่เเหละค่ะ
    #808
    0
  3. #757 PMSnammy (@PMSnammy) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 11:42
    ฟินมากกก พิบ๊อบสุดยอดดด
    #757
    0
  4. #726 -ThAnYaRaT- (@-ThAnYaRaT-) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 17:47
    หา nc บ๊อบยุนไม่เจอ อ่อยยย อยากอ่าน
    #726
    0
  5. #589 DewdedoO (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2559 / 01:46
    บ๊อบร้ายกาจจริงๆเดี๋ยวอ่าncก่อนจะมาหวีดต่อ
    #589
    0
  6. #433 สายโหด (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2558 / 13:25
    โอ้ยยยย บ๊อบบี้ ฮื่ออออออ นี่ครั้งแรกนะ ทำไมจัดหนักยังงี้ โอ้ยยย ฮอตมากกกก ฮือออ >////<

    ในที่สุดบ๊อบก็ได้สมใจอยาก ยุนนี่ปากยอกไม่ๆแต่การกระทำสวนทางมากๆ ก็บ๊อบเขาฮอตอ่ะเนาะ เราเข้าใจ 555555555



    ได้เขาแล้วต้องดูแลเขาให้ดีนะเว้ยย ห้ามทิ้ง!

    นี่ชอบตอนบ๊อบใส่แหวนให้มาก ฮื่ออ น่ารัก ซื้อแหวนมาเตรียมไว้แล้วทั้งๆที่เจายังไม่ตกลงปลงใจด้วยเลย บังคับโคดๆ 55555555

    #433
    0
  7. #393 Bytonglll (@tongdap) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2558 / 06:40
    อ๊ายยยยยยย
    #393
    0
  8. #352 หาเอ็นซีไม่เจอ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2558 / 00:07
    สนุกกกกกกลับมาวนอ่านอีกรอบ และก็วนตามหา ncอีก หาไม่เจออ่าาาา
    #352
    0
  9. #350 jinhwan (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2558 / 16:27
    พึ่งเข้ามาอ่านสนุกมากค่ะชอบ5555 แต่หา nc ไม่เจอค่ะ ใครมีขอหน่อยนะ
    #350
    0
  10. #344 junhoeismytype (@thitiratpisurat) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2558 / 13:16
    ว้ากกกกกบ็อบมาเเรงเเซงทุกคู่ไปแล้วววววว =_=ห่วงจุนดงสุดๆอ่ะตอนนี้ จะได้กันยังไง555555
    #344
    0
  11. #275 Pbeemmee (@beemmee2542) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2558 / 07:43
    ฮืออ อีบ๊อบบ เอาจนได้นะแกอ่ะ!! >\\<
    #275
    0
  12. #184 ิB'twixt (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2558 / 18:24
    โอ๊ยยย หมั่นบ๊อบ 55555 วิธีจีบบ๊อบคือข้ามขั้นเลยสินะ ไอคนหื่นนน แต่ก็เเอบละมุนนะ บ๊อบยุนน่ารักก

    สงสารเเดมานั่งเครื่องบินเล่น 555
    #184
    0
  13. #165 Naan-naam Quetzal (@naan-naam07) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2558 / 18:19
    ไรท์คะะะะ ขอฉากที่ตัดด่วนค่ะะะ >/////< yuvapattasorn_0703@hotmail.com
    #165
    0
  14. #158 malilyy (@malilyy) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2558 / 23:03
    อร๊ายยยย บ๊อบยุนฮอตทั้งคู่แหละ คึคึ
    #158
    0
  15. #149 BEMINEMINO (@beminemino) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2558 / 21:10
    กรี๊ดดดดดดดดดดด จิกหมอนจนตัวแตก งือออออ นี่ก็ลุ้นอยู่ว่าน้องยุนจะเป็นของพี่จีวอนตอนไหน
    จีวอนมันร้าย! คงวางแผนทุกอย่างแล้วสินะ ร้ายมากหลอกล่อลูกเค้ามาหาตัวเองถึงที่แบบนี้
    นี่เหรอวิธีจีบของแกกก โอยยย ยิ่งกว่าสวรรค์เบี่ยง ทั้งกอดรัดฟัดเหวี่ยง(?) กว่าน้องยุนจะยอม
    พี่จีวอนแทบอ้อนวอนอ่ะแก ขอแล้วขออีก ขอจนเค้าใจอ่อน.. นี่ก็ฟินจนแทบขาดใจตรัยยยย .///////.
    จีวอนคนกาม จีวอนคนเอาแต่ใจ จีวอนคนชอบบังคับ จีวอนคนที่อยากได้อะไรก็ต้องได้ จีวอนคนบ้า!!
    แกมันบ้า!!! เห็นหื่นกามแบบนี้แต่รักใครรักจริงนะเว้ยยยย มุมละมุนก็มีเหอะ
    ขอบคุณนะที่ครั้งแรกของยุนแกก็ถนอมเค้าได้มากขนาดนี้ ซึ้งมากอ่ะที่บอกว่าก่อนตายก็อยากได้เค้ามาเป็นของตัวเอง
    แบบนี้ใช่ไหมถึงไม่ยอมขาดใจตายง่ายๆอ่ะ โหยยยยแกมันร้ายยย! กลัวน้องยุนจะเป็นหม้ายขันหมากก็บอกมา
    อย่ามาเล่นบทพระเอกทำซึ้งแบบนี้นะ แงงงง้ อยากได้พี่จีวอนต้องแลกด้วยอะไร 5555555555
    แฮปปี้อ่ะแกมีแหวนแทนใจใส่ให้เค้าด้วย พี่จีวอนธรรมดาซะที่ไหนนนน..
    จีบเค้าติดแล้วก็อย่าลืมไปขอลูกชายกับพ่อแม่เค้าล่ะแก 5555555555555

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 26 มิถุนายน 2558 / 01:21
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 26 มิถุนายน 2558 / 01:24
    #149
    0
  16. #140 wnik.oohboy! (@galaxykate) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2558 / 15:58
    เดี่ยวนะ นี่ครอบครัวอิปู่นิ มันสอนลูกจีบสาว?ยังไง เขาสอบแกจีบด้วยวิธีนี้หรอ อิบ๊อบห๊ะ!!!! งื้ออออ ยุนฮยองพ่อคนโซฮอตตต 
    #140
    0
  17. #139 Takieb (@takieb) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2558 / 07:59
    อร๊ายยยยยยยย ในที่สุดยุนก็ตกเป็นของอิบ๊อบจุนได้ กิ้วๆ แต่ว่าอิพี่ทั๊ปได้สอนให้แกจีบด้วยวิธีนี้หรือไงย่ะ แอร๊ยยย ถ้ายุนตื่นขึ้นมา แกโนเละแน่ๆอิบ๊อบ รอๆตอนต่อไปอยู่นะ
    #139
    0
  18. #138 CttTmo (@ctttmo) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2558 / 16:24
    อุ้ยตายว๊ายกรี๊ดดดดดด บ๊อบยุนรัวๆ คืออิบ๊อบนี่จัดหนักตลอดดด เหนื่อยไหมมม
    #138
    0
  19. #137 aorsol (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2558 / 11:16
    สงสารน้องยุนเบาๆ บ๊อบคะ แกนี่นะ หื่นตลอดเลย มีโอกาสเป็นไม่ได้นะ ฉวยตลอด และแล้วน้องยุนก็ไม่รอด อิอิ เขิลอ่า น่ารักอ่า ชอบทุกคู่เลย แต่คืองงกะท๊อปอ่า แกสอนให้บ๊อบจีบเหรอเนี่ย สอนยังไงเนี่ยคืองง อันนี้คือเรียกจีบเหรอ อืมมมมม คือร้ายตั้งแต่รุ่นพ่อเลยจ้า
    #137
    0
  20. #136 aorsol (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2558 / 11:16
    สงสารน้องยุนเบาๆ บ๊อบคะ แกนี่นะ หื่นตลอดเลย มีโอกาสเป็นไม่ได้นะ ฉวยตลอด และแล้วน้องยุนก็ไม่รอด อิอิ เขิลอ่า น่ารักอ่า ชอบทุกคู่เลย แต่คืองงกะท๊อปอ่า แกสอนให้บ๊อบจีบเหรอเนี่ย สอนยังไงเนี่ยคืองง อันนี้คือเรียกจีบเหรอ อืมมมมม คือร้ายตั้งแต่รุ่นพ่อเลยจ้า
    #136
    0
  21. #135 somegigo (@pomle) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2558 / 05:28
    จีวอนนนนนน!!!! โอ้ยยย
    #135
    0
  22. #134 Reborn@Hibahi (@tonglacartoon) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2558 / 01:32
    เรารออยู่นะะะ รออยู่ตลอดดดด คุ้มค่าที่รอจริงๆ ชอบๆๆๆ รอตอนของจุนดง บีจินบ้าง อิอิ
    #134
    0