{ fic iKON } เส้นขนาน (แทนโดนแบน) :bjin bobyun jundong junhyuk &YG

ตอนที่ 16 : ❥ 13. "ง้อ" (100%)รีไรท์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,357
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    24 มิ.ย. 58

 

 

 สปอย์ล

"จะพูดไม่พูด ไม่พูดใช่ไหม"

.........ฟอด.....

"จะพูดได้ยัง ไม่พูด งั้นคราวนี้จูบนะ"




 


 

13. "ง้อ"



 

 

 

 

 

ยุนฮยองค่อยๆลืมตา ตื่นขึ้นมาหลังจากที่เห็นว่าคนที่นอนข้างๆเขา หายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ มือยกขึ้นกุมหน้าอกพยายามหยุดอาการเต้นของหัวใจที่ยังคงเต้นตึกตัก ตึกตัก กับคำพูดของคนข้างๆ ใช่แล้วเขาได้ยินทุกคำพูดที่จีวอนพูดกับเขา

และถึงแม้จะยอมรับว่ารู้สึกดีที่ได้รับรู้ว่าอีกคนคิดยังไงกับเขา แต่การกระทำของอีกคนก็ไม่สมควรได้รับการให้อภัยง่ายๆ มันง่ายเกินไปที่จะให้อภัยกับการกระทำที่ไม่ให้เกียรติกันแบบนี้ เขาต้องพิสูจน์ตัวเองมากกว่านี้ว่าเขาไม่ได้แค่คิดเล่นๆ เพราะสิ่งที่ได้มาง่ายๆมันก็มันจะไปง่ายๆเหมือนกัน

แล้วคนบ้าที่ชอบบังคับ ชอบมาข่มเหงน้ำใจ จู่จู่ก็มาบอกว่ารักนะ มันน่าเชื่อถือที่ไหนกันล่ะ มันต้องมีการพิสูจน์กันมั้งล่ะ ค่อยดูนะ ถึงตาฉันเอาคืนบ้างแล้ว อีกอย่างฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่ต้องมานั่งร้องไห้เสียใจกับสิ่งที่มันเสียไปแล้ว และยิ่งรู้ว่าอย่างน้อยเขาก็อาจจะมีใจให้เราบ้างมันก็ทำให้ความรู้สึกไม่ดีมันน้อยลงไป แต่ยังไงก็ขอเอาคืนให้สาสม คอยดูนะคนบ้า... แล้วจะเอาไงดีล่ะยุนฮยอง อ่อ......คิดออกแล้ว นายเสร็จฉันแน่คิมจีวอน

 

ยุนฮยองเอื้อมไปหยิบมือถือที่วางอยู่หัวเตียงอย่างเบามือ กดเบอร์โทรข้ามประเทศหาน้องชายเพื่อขอคำปรึกษา เพราะยังเจ้าตัวแสบประจำบ้านต้องให้คำปรึกษาดีๆ กับเขาได้บ้างล่ะ เขาต่อสายหาน้องชายไม่ถึงนาทีก็มีเสียงตอบรับกลับมาจากฝั่งนู้น

ฮาโหล ครับพี่ยุน

น้องดงพี่มีเรื่องปรึกษา

            “ว่ามาเลยครับ

            “คือว่าหากเราอยากจะเอาคืน คนๆหนึ่งที่เขาทำไม่ดีกับเรา ไม่ให้เกียรติเรา ต้องทำยังไงหรอ

            “แล้วพี่ยุนจะเอาคืนใครล่ะครับ พี่อยากเอาคืนเขาแบบไหน อยากลองใจ อยากพิสูทธิ์หรืออยากจะแก้เผ็ด แต่สำหรับผมก็ไม่เห็นจะยากเลยครับ ก็ไม่ต้องสนใจเขาก็พอครับ เหมือนที่ผมกำลังทำอยู่ตอนนี้ปล่อยให้เขาเป็นอากาศ

 

            ........นี้ จะพูดไม่พูด ไม่พูดใช่ไหม ฮะ................

 

            “เสียงใคร น้องดงมีอะไรหรือเปล่า

            “ไม่มีครับ แค่นี้ก่อนนะครับพี่ยุน

            “เดี๋ยวสิน้องดง ดงฮยอก

 

            ……………..ตื้ด..........................

 

            “ว้า วางไปซะแล้วยังไม่ทันรู้เรื่องเลย ว่าแต่แล้วน้องอยู่กับใครกันนะ ช่างเถอะ.... เฮ้อ.....ทีนี้จะเอาไงดีล่ะเนี่ย

            หลังจากน้องชายตัดสายของเขาไปแล้ว ยุนฮยองกดปิดโทรศัพท์เอื้อมมือไปวางมันลงที่เดิม หันตัวกลับมาดูคนที่นอนหลับอยู่ ว่าจะเอายังไงกันเขาดี

แต่เมื่อหันมาก็เจอสายตากรุมกริ่มที่กำลังนอนมองเขาอยู่ มันทำให้เขาทำอะไรไม่ถูกเลยหันซ้าย หันขวา คิดอยู่อย่างเดียวว่าตอนนี้คนที่นอนอยู่จะได้ยินที่เขาคุยกับน้องชายไหม

ถ้าได้ยิน ก็ซวยแล้วยุนฮยอง และจากดูสายตาเขาต้องได้ยินหมดแน่ๆเลย เวรแล้ว.... ดูรอยยิ้มนั้นดิ หืม....เอาไงดี แกล้งทำเป็นไม่มีอะไรไปก่อนแล้วกัน

            “นะ นาย มะ ไม่ได้หลับหรอ

            “ไม่ได้หลับ แล้วก็ได้ยินคุณเมียหมาดๆ กำลังวางแผนเอาคืนผัวอยู่ด้วย สงสัยจะยังไม่หมดแรงเนอะ

           “-………………-”

เงียบกริบมีแต่อาการหันซ้ายหันขวาของร่างบางตรงหน้า ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่น ลิ้นเล็กแลบเลีย อย่างคนกำลังคิดหนัก จนจีวอนที่นอนสังเกตยุนฮยองด้วยอาการนิ่งๆ อยากจะกระชากตัวคนตัวหอมเข้ามาดูดลิ้นเล็กที่กำลังยั่วเขาอยู่ให้ปากเจ่อสะจริงๆ แต่ก็อยากจะดูว่าอีกคนจะทำอย่างไงเมื่อรู้ว่าเขาได้ยินทุกอย่าง และจากที่เห็น ดูว่าร่างบางตรงหน้าที่เหมือนจะไม่ค่อยพูด แต่ก็แสบเหมือนกันนะเนี่ย ใช้ได้เลย เมียใครวะ..... หึ่ยมันน่า.... น่ารักอะ

            “ไม่ใช่นะ ระ เราไม่ได้วางแผนอะไรเลย

            ....เอาไงดี เอาไงดี งั้นขอโกหกเอาตัวรอดไปก่อนแล้วกัน แต่จะหลอกเขาได้หรอ ดูยังไง คนบ้านี้ก็ไม่มีทางเชื่อเราแน่ๆ น้องดงพี่ต้องทำยังไงดีล่ะ………..

            ร่างสูงนอนฟังคำตอบของยุนฮยองแล้วก็ต้องส่ายหัวให้ความไม่เนียนของคนตรงหน้า ก่อนจะตบที่นอนข้างตัวเบาๆ ให้ยุนฮยองขยับตัวลงมานอนกับเขา พร้อมกับส่งเสียงน่ารักปนขู่ไปให้

            “หรอครับ ยุนฮยองอ่า งั้นก็มานอนนี้มะ มาเร๊ว ก่อนจะไม่ได้นอน

            “ไม่ไป

            “ทำไมไม่มาล่ะครับ หรือไม่อยากนอน หื้ม

            จีวอนดันตัวลุกขึ้นนั่งก่อนจะขยับตัวเข้ามาชิดยุนฮยอง ดึงแขนให้หันไปมองหน้าเขาส่งสายตาพราวระยับไปให้ จนร่างบางรีบหาทางเอาตัวรอดอีกครั้ง ดวงตาสั่นไหว ปากเริ่มสั่นระริก บังคับตัวเองให้รีบพูดออกไป ก่อนที่ใบหน้าจีวอนจะเข้ามาใกล้มากว่านี้      

ไม่ไม่……เรา...ขอ...ขอเข้าห้องน้ำก่อนได้ไหม เราอยาก จะ จะ

            “จะ จะ อะไรครับเมีย อ่อจะล้างตัวใช่ไหม แค่นี้ก็อายไปได้ มา เดี๋ยวผัวพาไปเอง

            “ไม่เป็นไร เดี๋ยวไปเอง ไม่ต้องมายุ่ง

.......บ้าใครเมียนายกันล่ะ คนบ้านี้ แล้วเรื่องไรจะให้พาไปล่ะ คนยิ่งอยากอยู่ห่างๆ แล้วดูสายตาตัวเองมั้งดิไม่หลงกลหรอก คนหื่น...........

 

.......ฮั่นเน่ไม่ยอมให้พาไป ดูเหมือนว่าเมีย จะระแวงเขาซะแล้วสิ เฮ้อระวังตัวแจเลยนะ แต่ก็เท่านั้นแหละ ยังไงก็ไปไหนเองไม่ได้อยู่แล้ว ฮ่าๆ ยอมให้ดื้อไปก่อนแล้วกัน……..

 

            “อย่าดื้อนะ ไม่งั้นเดี๋ยวต่ออีกรอบนะบอกให้

 “อย่ามาขู่เรานะ ถ้าทำอีกเราจะเกลียดนายและไม่คุยกับนายไปจนวันตายเลยคอยดู

            “ยุนฮยองอ่า จะเกลียดจีวอนจริงๆหรอ แล้วเมื่อกี้เรียกจีวอนว่าอะไรนะ ได้ยินไม่ค่อยชัดเลย”    

            “ก็เรียกจีวอนไง เราเรียกว่าจีวอนนะ

            “แต่ทำไมจีวอนได้ยิน ยุนฮยองอ่า เรียกเราว่านายนะ งั้นตามที่ตกลงกันไว้

            จีวอนดึงยุนฮยองมาประกบจูบที่ริมฝีปากหนึ่งที ก่อนจะปล่อยให้ร่างบางเป็นอิสระ  

            ……………………จุ๊บ........................

            “หืม ปล่อยนะ คนฉวยโอกาส

            ใบหน้าแดงขึ้นสี หันหลบสายตาหวานๆที่ส่งมาให้ บ่นคนฉวยโอกาสในใจ

            .......ดูเขาทำสิ คนนิสัยไม่ดี ชอบฉวยโอกาส ต้องทำอย่างไงกับคนแบบนี้ดีเนี่ย........                  

ก็เมียน่ารัก ให้ทำไงอ่ะ ป่ะเดี๋ยวพาไปล้างตัว

            “ใครเมียนาย อุ๊บ ใครเมียจีวอน เราไปเองได้ ไม่ต้องมายุ่งกับเรา

            “แน่ใจ ไหนลองยืนให้ดูสิครับคนเก่ง

            จีวอนขยับปากพูดส่งยิ้มหวานให้ยุนฮยองอย่างยียวน เพราะรู้แก่ใจว่าอีกคนไม่มีทางที่จะเดินไปไหนเองได้แน่ๆ ก็ครั้งแรกมันเจ็บอยู่แล้ว รอยเลือดที่ซึมบนเตียงนอนก็แสดงให้เห็นชัดเจนว่าอีกคนน่าจะเดินได้ลำบากแน่ๆ

แต่ก็อยากจะแกล้งคนดื้อ ยิ่งเห็นสายตาที่ไม่ยอมแพ้ของยุนฮยองที่ส่งมาให้ เขายิ่งชอบ นอกจากเมียเค้าจะโซฮอตแล้วยังดื้ออีกด้วย น่ารัก ขี้ยั่วจริงๆ ว่าแล้วก็ส่งยิ้มให้อีกครั้งแล้วกัน โมโหแล้วซินะ อ่าฮะ จัดมาเลยครับที่รัก อยากจะรู้จริงๆว่าจะดื้อได้สักแค่ไหนกัน 

            “คอยดูล่ะกัน

            ยุนฮยองตวัดเอาผ้าห่มมาพันตัวเหมือนกับเป็นมัมมี่ ก่อนจะค่อยๆลุกขึ้นยืน แต่เมื่อขาเขาแตะลงพื้น อาการปวดร้าวก็วิ่งไปทั่วร่างกายเหมือนร่างกายจะแตกเป็นเสี่ยงๆ ถึงแม้พยายามใจแข็งเดินต่อไป เพราะไม่อยากให้คนบนเตียงหัวเราะเยาะเขา แต่ก็ไม่ไหวเมื่อแต่ละก้าวที่ก้าวออกไปสร้างความปวดร้าวไปทั่วร่างกาย เขาไม่เหลือเรี่ยวแรงที่จะประคองตัวแล้ว ความเจ็บปวดส่งผลให้ร่างบางๆล้มพับไปกับพื้น เรียกเสียงหัวเราะจะคนที่นั่งอยู่บนเตียง

            ……………….ฮ่าฮ่า........ฮ่า......

            สายตาของยุนฮยองตวัดขึ้นมองจีวอนอย่าโมโห ตาแดงๆ เหมือนกับจะร้องไห้ สายตาที่ทอดมาแสดงอาการตัดพ้อ

........คิมจีวอนคนนิสัยไม่ดี รังแกจนเราไม่มีแรงแล้วยังมีหน้ามาหัวเราะอีก นิสัยไม่ดี แล้วเนี่ยนะบอกว่ารัก เราคงเชื่อลง ยังไม่หยุดหัวเราะอีก………..

 

จีวอนเห็นสายตาของของคนที่นั่งอยู่บนพื้น ถึงกับรีบหยุดหัวหัวเราะทันควัน

............อุ๊บ.....

ก่อนจะหันไปคิดกับตัวเอง สงสัยจะโมโหจริงๆแล้วแฮะ ตาแดงเหมือนจะร้องเลยเว้ย แต่เวลาโมโหก็น่ารักไปอีกแบบดีนะ ตาโตๆ แก้มป่องๆ น่ารักอ่ะ เมียใครวะเนี่ย ………….

เขารีบลุกมาอุ้มร่างบางของยุนฮยองขึ้นมาวางไว้บนเตียง ก่อนที่ตัวเองจะเดินไปหยิบผ้าขนหนูผืนใหญ่มาให้ร่างบางใช้แทนผ้าห่มผืนหนา แล้วนั่งลงข้างๆ

เจ็บไหม ไหนขอเค้าดูหน่อยสิ ล้มไปโดนอะไรหรือเปล่า

ไม่ต้องมายุ่ง ไปหัวเราะให้พอใจเลยสิ นายไม่เจ็บอยู่แล้วนี่ ฮึก

ยุนฮยองพยายามกั้นเสียงร้องไห้ บอกกับตัวเองในใจว่า อดทนไว้ เราต้องไม่ร้องไห้เขาเห็น เราต้องไม่เจ็บ แต่ ฮื้อ...........

 

ยุนฮยองอ่า อย่าพูดแบบนี้สิ

ร่างบางสะบัดตัวหนีสัมผัสจากเขาไม่ยอมให้เขาจับตัว พร้อมกับพูดด้วยเสียงสั่นเครือเหมือนคนจะร้องไห้ ตาแดงๆ เริ่มมีน้ำใสๆปริ่มที่หางตา สะบัดสายตามองเขา

ไม่ต้องมายุ่ง ไม่ต้องมาพูดเลย หัวเราะสะใจมากเลยไม่ใช่ แล้วมาสนใจทำไหม ใครล่ะที่เป็นคนทำให้เป็นแบบนี้ ฮื้อ เอามือออกไปเลยนะ อย่ามาจับ

ไม่เอาไม่งอน ไม่ร้องนะครับยุนฮยอง มาเดี๋ยวพาไปล้างตัวนะคนดี

ไม่ต้องมาจับเลย ปล่อย คนนิสัยไม่ดี คนชอบรังแก เกลียดคิมจีวอน เอาไปเลยแหวนเนี่ย

อย่าถอดนะ ถ้าถอดล่ะก็โดนแน่

ร่างหนารีบจับมือของร่างบางไว้แน่นไม่ยอมให้อีกคนถอดแหวนออก ใบหน้าเริ่มเปลี่ยนสีตั้งแต่ที่ร่างบางเริ่มร้องไห้ และยิ่งตอนบอกว่าเกลียดเขา ดวงตาสลดลงอย่างชัดเจน มือหนาเอื้อมไปดึงคนที่ตัวเองเรียกว่าเมียเข้ามากอดไว้แน่น กดหัวคนในอ้อมกอดแนบกับอกจนได้ยินเสียงหัวใจเขาเต้นชัดเจน เอ่ยคำที่ไม่คิดว่าชีวิตนี้จะพูดออกมาได้ง่ายๆ

ขอโทษ ยุนฮยองอ่า อย่าพูดคำว่าเกลียดออกมาง่ายๆแบบนี้เลยนะ ที่ทำเพราะรักจริงๆ จะให้ทำยังไงถึงจะให้อภัย ยอมทุกอย่างเลย อย่าร้องนะคนดี

เงียบไม่มีเสียงตอบรับจากคนในอ้อมกอด จนจีวอนต้องดันร่างบางออกมาจากอก ค่อยๆเชยหน้าร่างบางขึ้นมาสบตา นิ้วมือหนาค่อยไล้น้ำตาออกจากแก้ม จึงเห็นใบหน้าของร่างบางที่มีสีแดงเป็นริ้วกระจายเต็มหน้า เขาไม่รู้ว่าร่างบางในอ้อมกอดตอนนี้ใบหน้าแดงเพราะอะไร เขินอาย ร้องไห้ แต่ที่แน่ๆ เขาคิดว่าร่างบางกำลังอาย

ก็ดูร่างบางทำเข้าสิสะบัดหน้าออกจากมือเขากลับไปซุกกับอกเหมือนเดิม ไม่ยอมให้เขาเห็นใบหน้าตอนนี้ โอ้ยน่ารัก น่าขย้ำ จริงนะยุนฮยองอ่า จะยั่วกันไปไหนเนี่ย.....

 

ยุนฮยองได้แต่ก้มหน้าซุกกับอกกว้างของจีวอนไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมองว่าคนที่ตัวเองซุกอกอยู่นั้น ว่ากำลังยิ้มกริ่ม

ก็จะให้เขาเงยหน้าได้ไงก็คนบ้าๆอยู่ดีก็มาขอโทษ มาบอกว่ารัก หน้าด้านๆ ไม่อายบ้างหรือไงนะ แล้วยังจะมีหน้ามายิ้มให้แบบนั้นอีก หืม แล้วเราจะเขินทำไมเนี่ย ต้องใจแข็งไว้สิ อย่าไปยอมเขาง่ายๆ แต่.......มันเขินนี่น่า

หัวของยุนฮยองสะบัดไปมากับอกของจีวอน เรียกรอยยิ้มของจีวอนให้ปรากฏให้เห็นได้ชัดเจนอีกครั้ง และการกระทำแบบนี้ของคนในอ้อมกอดมันให้เขารู้ว่าคนในอ้อมกอดเขาไม่ได้เกลียดเขาอย่างที่พูดจริงๆ แต่อาจจะแค่อาการของคนน้อยใจ ไม่แน่ใจ สับสนในการกระทำของเขา ร่างหนากดริมฝีปากจูบลงบนหัวของร่างบางเบาๆ ก่อนจะพูดกับร่างบาง

หืมไม่ตอบนี่ แสดงว่าไงครับ ให้อภัยได้ไหม หื้ม คนดีบอกสิ

ยุนฮยองตอบกลับด้วยเสียงที่อู้อี้ฟังไม่ค่อยรู้เรื่องเพราะเจ้าตัวไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมาพูด มัวแต่อายซุกใบหน้าไว้

ไม่รู้ แล้วแต่พฤติกรรม ถ้าทำตัวดีก็จะให้อภัย

แล้วยังไงล่ะครับที่ว่าทำตัวดี อย่างเช่นอะไร เงยหน้ามาบอกหน่อยสิ เร็ว จีวอนจะได้ทำตามไงครับ

ยุนฮยองเงยหน้าขึ้นตามที่จีวอนบอก กำลังจะอ้าปากพูด

……………ฟอด........................

ร่างหนาก้มลงไปหอมแก้มร่างบาง เบาๆ ก่อนจะจับใบหน้าร่างบางให้มองสบตากลับเขา ก้มลงไปจูบบนริมฝีปากนุ่มอีกที

…………….จุ๊บ...................

อย่างนี้เรียกทำตัวดีหรือเปล่าครับ หื้ม บอกหน่อยสิ อย่างเมื่อกี้ จีวอนจะทำได้ไหมครับ เมีย

มะ ไม่ดี ทำไม่ได้ห้ามทำ ถ้าเราไม่เต็มใจ

แล้วเมื่อไร ยุนฮยองจะเต็มใจล่ะครับ

ไม่รู้ อยากเข้าห้องน้ำแล้ว ไม่คุยแล้ว

……….ฮ่าๆ.......

            “อ่ะครับผ้าขนหนู อย่าดื้อมากนะครับ มายเมีย

            “บอกว่าไม่ได้เป็นเมียไง คิมจีวอน!!! พูดไม่รู้เรื่อง

            “แหมเรียกซะเต็มยกเลยนะครับ กลัวจำชื่อตอนจดทะเบียนไม่ได้หรอครับ

            “ไม่คุยด้วยแล้ว ทำตัวไม่ดีอีกแล้ว ไม่ให้อภัยแล้ว จะไม่คุยด้วยแล้วนะ

            “โอเคยอมแพ้ครับ มะ เดี๋ยวสามีจะพาไปอาบน้ำ

            “ก็บอกว่าไม่ใช่เมียไง พูดไม่รู้เรื่องหรอ

            “รู้เรื่องครับ แต่ยุนฮยองอ่า ต้องให้จีวอนเตือนความจำก่อนไหมครับ หื้ม ถึงจะยอมรับว่าเป็นเมีย แหวนที่นิ้วกับรอยแดงๆบนตัวเนี่ยมันยังไม่บอกอีกหรอครับ หื้ม ว่าเป็นเมีย หรือต้องอีกรอบดีไหมครับคนดี

            “มะ ไม่เอา ไม่เอา ยอมแล้วก็ได้ จะเรียกอะไรก็เรียกไป

            “น่ารักมากครับ มายเมีย มาเค้าให้รางวัล

            “ไม่เอา ไม่อยากได้ หยุดยิ้มแบบนั้นเลยนะ

            ……………ฟอด...................

            “หื้ม หอมจังเมียใครเนี่ย ขออีกข้างได้ไหมอ่ะ

            “มะ ไม่ พอแล้ว จะให้เกลียดไช่ไหมจีวอน ไหนจะพาไปห้องน้ำไง

            “ไม่เกลียดนะครับ ไม่เกลียดนะ ปะ ไป ซิ ครับ

            จีวอนอุ้มยุนฮยองขึ้นมาในท่าของเจ้าหญิงเอามือของยุนฮยองมาคล้องที่ลำคอหน้า จ้องใบหน้าหวานจนอีกคนทนไม่ไหวสบัดใบหน้าหนี เข้าทางเขา เขาก้มลงขโมยหอมแก้มร่างบางไปตลอดทางที่เข้าก้าวไปยังห้องน้ำ ยุนฮยงได้แต่หันหน้าหนี ร้องห้าม แต่อีกคนก็ไม่ฟังยังคงกดริมฝีปากขยี้แก้มนิ่มอย่างหมั่นใส้จนถึงห้องน้ำ จีวอนวางร่างบางไว้ที่ขอบอ่างอาบน้ำ จูบที่ผาก แล้วหันไปเตรียมน้ำในอ่างให้ บอกให้ยุนฮยองลงไปแช่ในอ่าง

โดยที่เขาหันหน้าหนีออกจากร่างบางเพราะกลัวว่าจะอดใจไม่ไหว อยากจะทำอะไรร่างบางอีกรอบ สั่งให้ร่างบางล้างตัวเอง เขาจะไปรอข้างนอกหากเสร็จแล้วให้เรียกเดี๋ยวเขาจะเข้ามาอุ้ม

            “เสร็จแล้วเรียกนะครับ อย่าดื้อเดินออกไปเองนะ

            “อื้อ อื้อ รู้แล้ว ไปได้แล้ว

จีวอนยืนรอยุนฮยองอยู่หน้าประตูห้องน้ำ ไม่ยอมขยับตัวไปไหนเพราะกลัวอีกคนจะดื้อเดินออกมาเองจนล้ม จะว่ายังไงดีล่ะ เพราะรักมั้งจึงยอม ปกติเขาไม่อ่อนให้ใครขนาดนี้ รู้สึกจะเหมือนป๊าตะหงิดๆแล้วสิ แววมาแล้วไง เหอะไม่น่าเลย คิมจีวอนเอ้ย สงสัยป๊ะจะได้หัวเราะที่หลังดังกว่าจริงๆสินะ ภาพป๊าอ้าปากกว้างหัวเราะอย่างสะใจลอยมาเป็นวีดีโอPlaying กันเลยทีเดียว ร่างหนายกยิ้มที่มุมปากก่อนจะพ่นลมหายใจออกมา

เฮ้อ.......แต่ก็มีความสุขอย่างที่ไม่เคยได้จากผู้หญิงที่สัมพันธ์ด้วย ความสุขที่ทำให้รู้สึกว่าอย่างมีวันพรุ่งนี้กับคนนี้ตลอดไป...................


............................................................................................

ณ ห้องพักผู้ป่วย

ร่างบางของเด็กหนุ่มหน้าสวยที่มีรอยยิ้มสดใสแต่งเติมอยู่บนใบหน้าเสมอ แต่บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อย เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างที่มืดมิด มีเพียงแสงจันทร์และแสงดาวที่ยังคอยสาดส่องเข้ามาภายในห้องพอให้มีแสงสว่าง แสงจันทร์ที่ยังพอสะท้อนให้เห็นคราบน้ำตาบนใบหน้าสวย กับแววตาหม่นเศร้า

ร่างบางค่อยๆยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาบนหน้าตัวเองออก แต่มันยิ่งกลับไหลซึมออกมาไม่ขาดสาย เพียงแค่เขารู้สึกว่ามือของเขาที่สัมผัสใบหน้าตัวเองมันกลับเย็นยะเยือก ไม่อบอุ่นเท่ามือของคนที่นอนอยู่ตรงหน้า ภาพใบหน้าของฮันบินที่บอกกลับเขาว่าลอยเข้ามา

หยุดร้องไห้นะ ไม่ต้องห่วงไง ผมไม่อยากเห็นน้ำตาจินนี่นะ อย่าร้อง

นิ้วมือหนาที่คอยไล้น้ำตาออกจากแก้มเขา ริมฝีปากหนาที่จูบซับน้ำตาให้อย่างแผ่วเบา รอยสัมผัสอบอุ่นที่ยังคงตราตรึงอยู่ในหัวใจ คำพูดที่น้อยครั้งจะแสดงออกมาว่าห่วงใย

 แล้วทำไมนายไม่ยอมตื่นขึ้นมาเช็ดน้ำตาให้พี่ล่ะ ฮันบิน นายรู้ไหมพี่เฝ้ารอนายตื่นมาดุพี่อยู่นะ หนึ่งอาทิตย์แล้ว

จินฮวานพยายามหยุดความคิดของตัวเองพยายามทำตัวให้เข้มแข็งเพื่อที่ฮันบินตื่นขึ้นมาจะได้เห็นรอยยิ้มของเขา แต่มันช่างยากเย็นเหลือเกิน ในเมื่อตลอดอาทิตย์ที่ผ่านมาฮันบินไม่แม้แต่ที่จะขยับตัว ในห้องมีเพียงแค่เสียงลมหายใจและเสียงเครื่องวัดชีพจรที่ยังคงดังเป็นจังหวะย้ำเตือนให้รู้ว่าฮันบินยังคงหายใจอยู่

แต่มันก็ไม่ทำให้คนที่รอคอยอย่างเขาอุ่นใจขึ้นสักนิด ยิ่งเวลาที่เดินผ่านไปในแต่ละวันหมดลง แสงสว่างร้อนแรงจากดวงอาทิตย์ค่อยๆลับลงเปลี่ยนเป็นแสงเยือกเย็นจากดวงดาวและดวงจันทร์เข้ามาแทนที่ ความรู้สึกของเขายิ่งดิ่งลง มันทรมาน เจ็บร้าวไปทั้งหัวใจ ที่ได้แต่นั่งมองอีกคนที่นอนหลับอยู่บนเตียงไม่ไหวติ่ง เฝ้าฟังเสียงหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ ทรมานที่ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่นั่งกุมมืออยู่ข้างกายส่งผ่านความอบอุ่นจากมือสู่หัวใจของอีกคน

ปากก็ขยับอ่านหนังสือนิทานเล่มเก่าที่เมื่อตอนเป็นเด็กฮันบินชอบคะยั้นคะยอให้เขาอ่านให้ฟังบ่อยๆ แต่ยิ่งอ่านเสียงก็ยิ่งสั่น ดวงตาค่อยๆพล่ามัว น้ำตาไหลซึมบดบังตัวหนังสือจนเลือนราง มือบางยกขึ้นปิดหน้าหลับตาลงเพื่อหยุดน้ำตาที่รินไหล

ยิ่งหลับตาลงภาพวันวานที่เขากับฮันบินเล่นด้วยกัน เกี่ยวนิ้วสัญญากันว่า ถ้าเจอกันอีกจะไม่ลืมกันนะ ก็สะท้อนเข้ามาในความทรงจำ แต่เขากลับลืมไม่เคยเอะใจสักนิดว่าคนที่อยู่ข้างตัวเป็นเด็กคนนั้น แถมยังเป็นคนที่ช่วยเขาตลอด ผิดที่เขา ทุกอย่างเป็นเพราะเขา ถ้าเขาไม่ดื้อ ไม่รั้นฟังฮันบินบ้าง ฮันบินก็คงไม่เจ็บแบบนี้ ผิดที่เขาเอง

เมื่อไม่มีสายตาดุ ไม่มีเสียงเข้มๆ ค่อยพูดกับเขา ไม่มีอ้อมกอดที่นอนด้วยกันตลอดเดือนที่ผ่านมา ถ้ารู้ว่าอีกคนจะหลับนานขนาดนี้เขาจะไม่รังเกียจไม่ผลักไสที่จะอยู่ในอ้อมกอดของฮันบินเลย

มือน้อยๆเลื่อนไปกุมมือฮันบินไว้แน่น  พูดกับคนที่นอนนิ่งเผื่อบางทีเสียงของเขาจะส่งไปถึงคนที่นอนอยู่บ้าง

ฮันบิน พี่จำนายได้แล้วนะ รีบๆตื่นขึ้นมาคุยกันได้ไหม อย่าหลับนานนักได้ไหม หนึ่งอาทิตย์แล้วนะ ตื่นมาทำหน้าตาเย็นชาใส่กันก็ได้นะ ดูสิผิวซีดหมดแล้วมันน่าเกลียดนะรู้ไหม ฮึกๆ นายบอกไม่เป็นอะไรไง แล้วทำไมไม่ตื่นสักทีล่ะ จะรอให้พี่ร้องไห้ก่อนหรือไง ฮันบิน

จินฮวานพยายามพูดคุยกับคนตัวสูงที่นอนอยู่บนเตียงคุมน้ำเสียงที่สั่นเครือไม่ให้ร้องไห้ออกมา มือเล็กๆขยับไล้ไปตามโครงหน้าของคนตัวสูง น้ำตาค่อยๆไหลหยดลงที่ละหยดสองหยดจนเต็มแก้มมือยกขึ้นเช็ดน้ำตาออกจากหน้าอย่างลวกๆ กดฟันแน่นสะกดเสียงสะอื้อที่ออกมาจากปากสวย

 

ฮื้อ ฮึก ฮะ ฮันบิน ตื่นสักทีสิ นะ นายไม่หิวหรอ นอนมากไปเดี๋ยวเอ๋อนะ ฮื้อๆ  ฮะ ฮันบิน

แม้ตัวเล็กจะร้องไห้ยังไง พยายามพูดกับคนป่วยที่นอนอยู่มากแค่ไหนอีกคนก็คงไม่ได้ยินเมื่อเขายังคงหลับลึก

ร่างเล็กขยับขึ้นนั่งข้างเตียงบดบังแสงพระจันทร์ที่ส่องกระทบใบหน้าของฮันบิน จับมือหนาขึ้นมาแนบแก้ม เหมือนพยายามจะส่งความรู้สึกให้ฮันบินได้รับรู้ว่าเขาเป็นห่วง เขาคิดถึง เขาอยากให้อีกคนฟื้นขึ้นมาจากการนอนหลับที่ยาวนานนี้สักที

ริมฝีปากสวยกดจูบลงบนมือหนา เลื่อนริมฝีปากไปสัมผัสที่เปลือกตาของร่างสูงที่นอนอยู่

ก่อนจะก้มลงจูบที่ริมฝีปากซีดเซียวไว้เนิ่นนาน ค่อยๆละใบหน้าสวยขึ้นมองใบหน้าของอีกคนที่ยังหลับอยู่ ริมฝีปากขยับเอื้อนเอ่ยกับร่างสูงตรงหน้าโดยไม่สนว่าอีกคนจะรับรู้หรือไม่

            “รู้ไหมรอยที่นายลบให้มันเริ่มจางแล้วนะ รีบตื่นมาลบให้เร็วๆสิ ไหนบอกว่าจะลบให้เมื่อพี่ต้องการไง ถ้านายยังไม่ยอมตื่นมาลบให้ พี่จะฝากรอยไว้กับนายแทนจนกว่านายจะตื่นนะ ไม่ตื่นใช่ไหมฮันบิน นี่รอยที่สามแล้วนะ

            มือสวยค่อยๆแหวกคอเสื้อของฮันบินออก ก้มหน้าลงไปแนบกับตำแหน่งของหัวใจที่มีรอยสีกุหลาบแต่งแต้มอยู่ แนบหน้าใบหน้าสวยนอนนิ่งฟังเสียงหัวใจของอีกคนเต้นผ่านอกหนาสักพักก่อนจะค่อยๆบรรจงกดริมฝีปากเม้มสร้างรอยสัมผัสสีจางๆไว้บนอกหนา นิ้วค่อยยกลูบรอยสีระเรื่อไปมา ก่อนจะยกตัวขึ้นจูบเบาๆที่ริมฝีปากหนาอีกครั้ง

 

            ริมฝีปากสวยค่อยๆขยับร้องเพลงกล่อมคนบนเตียงด้วยเสียงหวานๆ ช้าๆแต่เต็มไปด้วยความรัก

  IFrame
กดplay เพื่อเพิ่มอรรครส


II don’t wanna leave you here all by yourself

ผมไม่ต้องการที่ออกจากคุณที่นี่ด้วยตัวเอง
I just wanna let you know I’m there for you like no one else

ผมแค่อยากช่วยให้คุณรู้ว่าฉันมีคุณต้องการไม่มีใครอื่น
I don’t wanna drift off to another place

ฉันไม่อยากจะลอยออกไปยังสถานที่อื่น
I just wanna lay here in your arms with your hand on my face
ผมแค่อยากจะนอนที่นี่ในอ้อมแขนของคุณด้วยมือของคุณบนใบหน้าของฉัน
So lets not ever tell the moon about the sun
เพื่อช่วยให้ไม่เคยบอกเกี่ยวกับดวงจันทร์ดวงอาทิตย์

I'll keep hearing love songs, hoping every wrong's undone
ผมจะให้ฟังเพลงรักหวังว่าทุกคนที่ไม่ถูกต้องยกเลิก

Its foolish but we've only just begun
โง่ แต่เราได้เพียงเพิ่งเริ่มต้น

I dont wanna stop this, all my walls are caving in
ฉันไม่อยากจะหยุดนี้ทั้งหมดผนังของฉันพัง
I wanna give you something worth living for
ผมอยากให้คุณได้สิ่งที่คุ้มค่าสำหรับชีวิต

I wanna tell you this and so much more
ผมอยากบอกคุณนี้และอื่น ๆ อีกมากมาย

Your my everything

ทุกอย่างของฉัน
My universe
จักรวาลของฉัน
Im so mesmerised by your serenity
ฉันสะกดจิตเพื่อความสงบสุขของคุณโดย

Hopefully you'll take me there inside your dreams

หวังว่าคุณจะใช้เวลาฉันไปที่นั่นภายในความฝันของคุณ
Just like all the leaves im falling over you

เช่นเดียวกับใบ im ล้มคุณ

Its so unbelieveable the airs so true
ไม่น่าเชื่อดังนั้นมันวางท่าจริงดังนั้น

 

 

เพลงหวานที่ออกจากปากสวยค่อยๆจบลง พร้อมเสียงหวานๆบอกราตรีสวัสดิ์ ริมฝีปากสวยกดลงข้างแก้มหนา

…………………..จุ๊บ..............................

            “ราตรีสวัสดิ์อีกคืนที่นายยังคงไม่ยอมตื่น หวังว่าพรุ่งนี้พี่จะได้ฟังคำนี้จากปากนายบ้างนะ ฮันบิน


           

............................................................

ย้อมกลับวันกิจกรรมสานสัมพันธ์

            ภายในรถโดยสารคนหรู ผู้โดยสารสองคนที่ยังคงตกอยู่ในอาการช็อคต่างก็นั่งไม่พูดไม่จาปล่อยให้รถวิ่งไปเรื่อยๆ จนรถวิ่งมาถึงโรงพยาบาล

เมื่อรถจอดลงดงฮยอกไม่รอช้าวิ่งลงจากรถไปอย่างรวดเร็วปล่อยให้กูจุนฮเววิ่งตามหลังมาติดๆ

            ดงฮยอกวิ่งมาถึงหน้าห้องฉุกเฉินภาวนาอย่าให้พี่เขาเป็นอะไรมาก แต่เขาก็ต้องแปลกใจเมื่อเขาเจอพี่ชายยืนร้องไห้ปานจะขาดใจเกาะประตูมองเข้าไปใน เขาดีใจมากที่พี่เขาไม่เป็นอะไร ดีแล้วที่ปลอดภัย แต่คำถามต่อมาแล้วใครกันที่อยู่ในห้องนั้น

เขาถอนหายใจหอบๆก่อนจะเดินเข้าไปใกล้พี่จิน จับหน้าของพี่หันไปหันมา อยู่ๆน้ำตาของเขาก็ไหลออกมา พี่ชายตัวเล็กน่ารักที่ไม่เคยแม้แต่จะโดนมดกัด แต่ตอนนี้ใบหน้ากลับบวมช้ำ ข้อมือมีรอยแดงเป็นเส้นรอบ เป็นรอยที่ดูก็รู้ว่าถูกทำอะไร เขาดึงพี่ชายเข้ามากอด มีพี่ยุนกอดรัดร่างพี่จินไว้อีกที.......

 

ดงฮยอก

ยิ่งผมกอดพี่จินแน่นเท่าไหร่พี่จินก็ยิ่งร้องไห้ ผมทำอะไรให้พี่ไม่ได้เลย ได้แต่กอดปลอบ พวกเรารักกันมากไม่เคยที่จะห่างกันไปไหนเลย ยิ่งพี่จินเป็นคนที่ดูบอบบาง น่าทนุทนอมแล้วด้วย ผมกับพี่ยุนจึงเฝ้าทะนุถนอมไม่เคยปล่อยให้เจอเรื่องเลวร้ายเลย

ผมดึงพี่จินมานั่งที่เก้าอี้หน้าห้องรวมกับม๊าป๊า ของทั้งสองครอบครัว ทุกคนล้วนให้กำลังใจพี่จิน จนพี่จินเริ่มดีขึ้นจึงค่อยๆเล่าเรื่องราวที่เกิด

            พี่จินค่อยเล่าไปเรื่อยๆ จนมาถึงตอนที่ไอเลวนั้นจะทำร้ายพี่จิน แต่พี่ฮันบินก็มาช่วยทัน แล้วยิ่งตอนที่พี่ฮันบินโดนแทงแล้วไม่ยอมไปหาหมอเพราะกลัวที่จะทิ้งให้พี่จินให้อยู่คนเดียว ทำให้ตัวเองอาการโคม่า พี่จินยิ่งร้องไห้หนัก ผมได้แต่ลูบหลังปลอบประคองอยู่ไม่ห่าง น้ำตาของพี่จินไหลเลอะเต็มหน้า ผมหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาค่อยๆซับไปบนหน้าของพี่จิน ก่อนจะยื่นให้พี่จินเก็บไว้

ผมนั่งปลอบพี่จินผ่านไปหลายชั่วโมจนพี่จินเริ่มอาการดีขึ้น จึงเริ่มรู้สึกว่ามีคนมองมาจึงหันไปดู ก็เจอสายตาของไอกูจุนฮเวที่ยืนปลอบป้าบอมอยู่ใกล้ๆ ไม่รู้ผมคิดไปเองหรือเปล่าเหมือนเห็นมันแอบมองพี่จินตลอด สายตาที่มันมองมาดูอ่อนโอนจัง ไม่เหมือนตอนที่มันมองผมสักนิด แต่เออก็ถูกแล้วที่มันจะมองพี่จินแบบอ่อนโยน ก็พี่จินเป็นคนน่ารัก คนมองก็ต้องมองด้วยความเอ็นดูอยู่แล้ว ส่วนที่มันมองผมแบบจะกินหัวก็ถูกแล้วก็คนไม่ถูกกันนี่ คนไม่ถูกกันที่เคยสัมผัสปากกัน บ้าเอ้ย!!..... คิดถึงเรื่องนั่นทำไมกัน บ้าที่สุด คอยดูนะสักวันฉันจะฟาดปากนายให้สาสมที่ทำแบบนั้นกับฉัน แต่ทำไมรู้สึกอึดอัด หายใจไม่ออก เพราะอะไร เพราะสายตาอ่อนโยนที่หมอนั้นมองมาที่พี่ผมหรอ ทำไมนายถึงมีสายตาที่อ่อนโยนแบบนั้นล่ะ ผมคงอึดอันที่มันจะมายุ่งกับพี่ผมมั้ง แต่บอกไว้เลยผมมีทางให้มันมายุ่งกับพี่ผมแน่นอน เพราะดูจากอาการของพี่จินแล้วฟันธงว่าตกหลุมรักพี่ฮันบินไปแล้ว และพี่ฮันบินก็คงตกหลุมรักพี่จินเหมือนกัน ดังนั้นนายไม่มีสิทธิ์มายุ่งกับพี่ฉัน........................

           

            จุนฮเว

ตลอดเวลาที่ผมนั่งรถมากับไอตัวเล็กมันไม่ยอมพูดกับผมสักคำ มันคงโกรธที่ผมทำกับมันที่ทะเลหรืออาจจะกำลังเป็นห่วงพี่มันก็ได้ ผมวิ่งตามหลังมันมาติดๆ มองตามมันที่รวบพี่มันมากอด แล้วสามคนพี่น้องก็กอดกัน มันทำให้ผมรู้เลยว่าไอตัวเล็กของผมมันเข็มแข็งมากแล้วก็รักพี่มันมากๆด้วย เดี๋ยวนะ...... ผมพูดว่าไอตัวเล็กของผมหรอ ฮ่าๆๆ กูจุนฮเวบ้าไปแล้ว คิดอะไรอยู่วะ 

แต่ว่าภาพตรงหน้าทำให้นึกถึงพวกผมเลย น้อยครั้งที่จะกอดกันแบบนี้ นานมากตั้งแต่ตอนที่ไอพี่บ้ามันเปลี่ยนไป พวกผมไม่เคยโทษมัน แต่มันก็ไม่เคยให้อภัยตัวเอง ทำให้รอยยิ้มของพวกผมหายไปด้วย

ผมได้แต่ยืนปลอบแม่อยู่ไม่ไกลจากดงฮยอกที่ยืนปลอบพี่มัน ตอนนี้เหลือแค่ป๊ากับผมสองคน แล้วป๊าก็กำลังคุยโทรศัพท์กับพี่จีวอนอยู่ เหลือแค่ผมที่ต้องปลอบม๊าซึ่งก็ไม่ง่ายเลย ที่จะทำให้ม๊าสงบ ม๊าเป็นคนที่เวลาได้ร้องจะร้องไม่หยุดจนกว่าเรื่องที่กังวลมันจะดีขึ้น ถ้าตอนนี้ก็ต้องรอจนกว่าหมอจะเดินออกมาบอกว่าพี่ไอพี่บ้าของผมไม่เป็นไรนั้นแหละ

แต่ผมก็ยังงงว่าไอพี่บ้าอย่างมัน ที่เย็นชาจนเป็นน้ำแข็งจะยอมโดนแทงเพื่อช่วยพี่จิน แล้วยิ่งแปลกที่มันไม่ยอมไปหาหมอปล่อยให้ตัวเองเป็นหนัก มันทำให้ผมสงสัยจนต้องแอบมองพี่จินว่ามันคิดอะไรกับพี่เขาหรือเปล่า แต่พอมองไปที่ไรก็สบตาที่เหมือนจะฆ่าผมทุกที แต่พี่จินก็น่ารักดีนะ เป็นครั้งแรกที่ได้มองเต็มๆตา เพราะปกติจะมองแค่ไอตัวเล็กที่ยืนปลอบพี่มันอยู่เลยไม่ค่อยสังเกต หืมเป็นคนตัวเล็กๆ ตัวขาวๆ หน้าสวยหวานเลยแฮะ น่าปกป้องชิปหาย มิน่าล่ะไอพี่บ้ามันถึงอยากปกป้องเพราะเหมือนกับใครบางคนนี้เอง ว้าช่างน่ารักจริงๆ แต่ก็เท่านั้นไม่ใช่สเป็กผม ของผมต้องไม่อ่อนแอ อย่างคนที่กำลังมองผมอยู่นี้ไง มองเข้าไปคิมดงฮยอก ทำไมหวงพี่หรอ หวงเยอะๆนะ ฉันชอบให้นายมอง ตื่นเต้นวะ ………………….

           

            ทั้งสองคนต่างส่งสายตามองกันไปกันมาจนกระทั้งคุณหมอที่รักษาฮันบินเดินออกมา แจ้งให้ทราบว่าคนไข้พ้นขีดอันตรายแล้วสามารถเข้าเยี่ยมได้แต่ต้องเปลี่ยนเป็นชุดปลอดเชื้อ ปาร์คบอมถึงหยุดร้องไห้ แล้วทุกคนก็พากันเข้าไปเยี่ยมฮันบิน พอหมดเวลาเยี่ยมหลังจากนั้นก็แยกย้ายกันกลับ มีเพียงยุนฮยองกับแดซองที่ต้องเดินทางไปฮ่องกง

            ทุกคนกำลังจะแยกย้ายกันกลับเพราะคุณหมอให้เยี่ยมได้เป็นเวลาจนกว่าคนไข้จะมีอาการดีขึ้น จนออกจากห้องฉุกเฉินได้ มีเพียงแค่จินฮวานที่ยืนยันจะอยู่ต่อ ใครจะกล่อมยังไงก็ไม่ยอมที่จะกลับ ยอมนั่งรอหน้าห้องก็ได้ สุดท้ายทุกคนก็จนปัญญาเลยต้องปล่อยให้อยู่ โดยมีดงฮยอกอยู่เป็นเพื่อนจนกว่าที่พ่อบ้านฮุนจะมาอยู่ด้วย จริงๆดงฮยอกก็รั้นจะอยู่เป็นเพื่อนแต่ติดที่

            “น้องดงเดี๋ยวพ่อบ้านฮุนมาแล้วรีบกลับมาเข้าใจไหม

            “ครับป๊า

งั้นเดี๋ยวลุงให้กูจุนฮเวอยู่เป็นเพื่อน จะได้กลับพร้อมกัน

ไม่เป็นไรครับผมกลับเองได้ ไม่อยากรบกวน

ผมรอได้ ป๊ากลับไปก่อนเลย เดี๋ยวพ่อบ้านฮุนมาผมจะรีบพากลับเลย

ขอบคุณนะจุนเน่ อาฝากด้วยนะ

ป๊าแต่ผมกลับเองได้ไม่จำเป็นต้องมีคนพากลับ

ไม่มีแต่ดงฮยอก กลับพร้อมกับจุนเน่ เข้าใจนะ

ครับ

จีดีสั่งและท๊อปย้ำให้กลับไปบ้านเพราะไม่อยากห่วงหน้าพะวงหลัง แล้วจะได้กลับไปช่วยกันคิดว่าจะเอาไงต่อไป ทำให้ดงฮยอกได้แต่ทำหน้าไม่พอใจอย่างมาก ที่ต้องกลับพร้อมกับจุนฮเว แสดงอาการกระฟัดกระเฟียดกระแทกตัวนั่งกลับเก้าอี้ รอพี่ฮุนมาอยู่เป็นเพื่อนพี่จิน

            สักพักร่างสูงเพียวของพ่อบ้านฮุนก็เดินเข้ามาถึงหน้าห้องก็ส่งยิ้มให้จินฮวาน แต่กลับได้เพียงรอยยิ้มเศร้าสร้อยส่งกลับไปให้ เขาจึงเดินไปนั่งข้างดงฮยอกยกมือขึ้นขยี้หัวน้องชายทั้งสองอย่างเคยชิน สร้างความไม่พอใจให้คนตัวสูงที่ยืนพิงพนังห้องอยู่อย่างมาก ก่อนที่จะเดินมาดึงมือดงฮยอกลากให้เดินตามไป แต่ดงฮยอกก็สะบัดข้อมือเขาออก แล้วเดินไปบอกลาพี่ชายทั้งสองก่อนจะเดินนำหน้าออกไปอย่างรวดเร็ว

            “พี่จินผมกลับก่อนนะ เห้ยจะรีบเดินไปไหนวะ

            “………..”

            ไร้เสียงตอบเงียบ นอกจากจะไม่พูดแล้วคนตัวเล็กยังหนีไปเรียกรถแท็กซี่อีกด้วย เดือดร้อนคนตัวสูงต้องไปกระชากตัวกลับมา ไม่งั้นเขาคงโดนพ่อกับอาฆ่าแน่เพราะสัญญาแล้วว่าจะพาไอตัวแสบที่กลับบ้าน แต่ดูมันทำดิ เหมือนไม่อยากกลับๆเขาแถมยังทำตัวมีปัญหา อย่าให้หมดความอดทนนะ

            กูจุนฮเวลากดงฮยอกให้เดินตามมา อีกคนก็แกะมือเขาออกสบัดทิ้งแล้วเดินไปนั่งข้างหลังเขาอีก กลายว่าเขาเป็นคนขับรถให้ไป แต่เรื่องอะไรที่กูจุนฮเวจะยอม เขาเดินไปดึงคนดื้อให้มานั่งหน้า จับยัดเข้าไปในรถปิดประตูกระแทกหน้าคนตัวเล็กที่กำลังจะดันประตูออกมา แล้วรีบเดินไปอ้อมไปฝั่งคนขับกดล็อครถไม่ให้อีกคนหนี ขับรถกลับบ้านอย่างรวดเร็ว

            ภายในรถเต็มไปด้วยความเงียบ ดงฮยอกยังคงมองออกไปนอกตัวรถไม่หันมาสนใจคนขับเลย ไม่ว่าจุนฮเวจะแกล้งเบรกหรือขับเร็ว เปิดเพลงเสียงดังแค่ไหนก็ไม่คิดจะหันมาสนใจ จนรถวิ่งเข้าสู่ตัวบ้านดงฮยอกก็รีบเปิดประตูเดินหนีเข้าบ้านไป จุนฮเวก็เดินไปดึงแขนไว้ กำลังจะอ้าปากพูด พ่อเขากับอาทั้งหลายก็เดินมาหาเขาซะก่อน ทำให้เขาต้องปล่อยมือไอตัวเล็ก

            “สวัสดีครับอาแทยัง อาซึงรี

            “สวัสดีดงฮยอกโตขึ้นเยอะเลยนะ แต่ว่าไอจุนเน่แกจะไม่หวัดดีฉันหรอไงซึงรีพูดขึ้น

            “สวัสดีครับอาแทยัง อาซึงรี แล้วก็อาสนใจดงฮยอกอยู่นี่ ผมก็มีมารยาทนะไม่ชอบพูดแทรกหลอก

            “เออ ไอเด็กมารยาทงาม มันน่านั....

            “พอๆแล้วทั้งอาทั้งหลานนั้นแหละ ไปๆ เข้าห้องจะได้ประชุมกัน

            “ดงฮยอกป๊าฝากไปดูม๊ากับป้าด้วยนะ

            “ครับป๊า แต่มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ

            “ไม่เป็นไร ไปดูม๊าเถอะ

           

            ดงฮยอกเดินออกไปเพื่อจะไปหาแม่เขา แต่สุดท้ายก็เปลี่ยนใจแอบเดินตามไปจนมาถึงหน้าห้องประชุมลับ ได้ยินแค่เสียงแว่วๆ ว่าคนที่เป็นต้นเหตุชื่ออะไรสักอย่างลงท้ายด้วย .........เอิ้น

และจากที่จับใจความในการประชุมกันได้

สรุปได้ว่า จะให้จับคู่ดูแลซึ่งกันและกัน หากพี่ฮันบินฟื้นจะให้ดูแลพี่จินฮวาน ส่วนพี่จีวอนดูแลพี่ยุนฮยองและให้กลับมาดูแลกิจการใต้ดินเหมือนเดิม แต่จะให้ปักหลักดูแลที่ฮ่องกงมากกว่า ส่วนไอกูจุนฮเวต้องมาดูแลเขาและให้ไปอยู่คอนโดกับจินฮยองชานอู หรือไม่ก็ไปพักที่บ้านเก่าเขา โดยให้เหตุผลว่ามันใกล้มหาวิทยาลัยมากกว่าบ้านหลังนี้ คนที่แอบฟังอยู่อยากจะค้านใจจะขาดว่าไม่อยู่กับไอจุนเน่ แต่ก็ขัดไม่ได้เหมือนผู้ใหญ่ในห้องทุกคนจะเห็นด้วย ตอนนี้ไม่มีที่ไหนปลอดภัยและก็ไม่รู้ว่าคนปองร้ายคือใคร จึงต้องกระจายกำลังกันออกไปเพื่อจะได้ไม่เป็นเป้าหมายใหญ่……….

 

ดงฮยอกที่แอบแนบหูฟังอยู่หลังประตู หันซ้ายมองขวาหาที่หลบที่ไกล้ที่สุด หลังได้ยินเสียงของคนข้างในหยุดการประชุมลง ได้ยินเสียงเก้าอี้ที่ลากไปกับพื้น  เขารีบวิ่งไปที่ประตูหลังที่เชื่อมกับสวน ระหว่างวิ่งไป ภาพเก่าๆเหตุการณ์คล้ายกันแบบนี้ก็วิ่งเข้ามาในหัว กลิ่นอับๆกับตรอกมืดๆ  

ร่างบางรีบเปิดประตูหลบอยู่ข้างหลัง ยืนพิงกับประตู เงี่ยหูฟังเสียงฝีเท้ากับเสียงพูดคุยที่เดินห่างออกไปแล้วก็ถอนหายใจ แต่อยู่ๆโทรศัพท์เขาก็ส่องแสงขึ้น กระพริบติดๆกัน เขาลังเลอยู่สักพักว่าจะกดรับดีไหม สุดท้ายพอเห็นว่าเป็นพี่ชาย เขาก็รีบกดรับทันที………..

 

หลังจากประชุมกันเสร็จทุกคนกำลังเดินกลับเข้าไปในบ้าน เหลือแต่จุนฮเวที่ยืนกดโทรศัพท์ตอบข้อความกับจินฮยองอยู่ สายตาเหลือบไปเห็นแสงสว่างที่รอดออกมาจากใต้ประตูหลัง ทำให้เกิดความสงสัยและความหวาดระแวงว่ามีคนร้ายลอบเข้ามา มือยาวหยิบปืนพกขึ้นมากระชับ แล้วเดินไปยังที่นั่น เขาแนบหูฟังเสียงกับประตู เสียงพูดที่เขาจำได้ดีกว่าเป็นใคร

 

ฮาโหล ครับพี่ยุน

“...........................”

            “ว่ามาเลยครับ

            “.........................”

            ใบหน้าของคนตัวสูงค่อยๆคลายความตึงเคลียดลงยกยิ้มที่มุมปากก่อนจะยัดปืนในมือเก็บที่เดิม แล้วจะดึงประตูออกจนคนตัวเล็กที่ยืนพิงประตูห้องอยู่เซถอยหลังมาอยู่ในอ้อมกอดเขาอย่างทันตั้งตัว

            “มาทำอะไรอยู่ตรงนี้!! มาแอบฟังใช่ไหม!!”

            “………………..”

 

เงียบไม่มีเสียงตอบรับจากคนตัวเล็ก มีเพียงการสะบัดตัวออกกับสายตาที่ตำหนิและความไม่พอใจส่งมา ก่อนจะหันไปสนใจบทสนทนาที่ค้างอยู่

แล้วพี่ยุนจะเอาคืนใครล่ะครับ พี่อยากเอาคืนเขาแบบไหน อยากลองใจ อยากพิสูทธิ์หรืออยากจะแก้เผ็ด แต่สำหรับผมก็ไม่เห็นจะยากเลยครับ ก็ไม่ต้องสนใจเขาก็พอครับ เหมือนที่ผมกำลังทำอยู่ตอนนี้ ปล่อยให้เขาเป็นอากาศ

ระหว่างที่ดงฮยอกคุยโทรศัพท์กับพี่ชายอยู่ สายตาก็หันไปสบตากับจุนฮเวที่ยืนจ้องเขาอยู่ ดงฮยอกพูดกับพี่ชายโดยเน้นประโยคที่บอกว่า ปล่อยให้เป็นอากาศ พร้อมกับส่งสายตาว่างเปล่าไปให้ร่างสูง คำพูดของดงฮยอกทำให้จุนฮเวรู้สึกตัวชา หัวใจกระตุกแปลกๆ เขาเดินเข้าไปหาคนตัวเล็กที่ยืนคุยโทรศัพท์ไม่ห่างจากเขา จับไหล่ร่างบางตรงหน้ากระชากเข้ามาใกล้ กดเสียงถามดงฮยอก

            “มาทำอะไรตรงนี้ฮะ!

            “…………………….”

แต่ก็มีแต่ความเงียบไม่คำตอบอะไรทั้งสิ้นออกจากปากบาง มีเพียงสายตาที่ทำเหมือนมองไม่เห็นเขา จุนฮเวถามอีกครั้งแต่ครั้งนี้เสียงดังกว่าครั้งแรกมากทำให้คนที่อยู่ในสายกับดงฮยอกได้ยิน

 

           “นี้ จะพูดไม่พูด ไม่พูดใช่ไหม ฮะ

 

            (เสียงใคร น้องดงมีอะไรหรือเปล่า)

            “ไม่มีครับ แค่นี้ก่อนนะครับพี่ยุน

               (เดี๋ยวสิน้องดง ดงฮยอก)

 

            ……………..ตื้ด..........................

ดงฮยอกวางสายจากพี่แล้วยัดโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกง หันมาเผชิญหน้ากับจุนฮเว ก่อนจะปัดมือที่กุมไหล่เขาออกจากตัว เบี่ยงตัวกำลังจะเดินหนีไป แต่มีหรอกูจุนฮวจะปล่อยให้อีกคนไปง่ายๆ หากยังไม่ได้คำตอบที่ต้องการ ร่างสูงกระชากตัวดงฮยอกดันเข้าไปในซอกข้างทางออก กลิ่นอากาศชื้นๆ ที่แคบๆ ความมืดที่ไร้แสงจากดวงไฟ มือหนาที่สัมผัสร่างกาย

ร่างบางเริ่มมีอาการสั่น ขาที่ยืนเริ่มหมดแรงดวงตาเริ่มเลื่อนลอย เริ่มฝีปากสั่นระริก เสียงร้องดังออกมาอย่างปวดใจ

ฮื้อ ฮื้อ ปะ ปล่อย ยะ ยะ อย่า

เห้ยเป็นไรไปเนี่ย เห้ยไอตัวแสบ

ร่างหนาตกใจกับอาการแปลกที่จู่ๆก็เกิดขึ้น ถึงเขาจะเคยเห็นมาแล้วก็เถอะ แต่ครั้งนี้มันดูจะหนักกว่าครั้งก่อน

ฮื้อ ฮื้อ ยะ ยะ อย่า!!!”

เห้ยลืมตานี้ฉันเอง ลืมตาเดี๋ยวนี้ มองสินี้ฉันเอง กูจุนฮเว

ฮื้อ ฮื้อ ยะ ยะ

ร่างหนาพยายามเรียกดงฮยอก แต่อีกคนก็ไม่ตอบสนองเสียงร้องยังคงครางละเมอไม่ได้ศัทพ์ มือบางปัดแก่วงไปมาในอากาศ จนฟาดเข้ากับหน้าของจุนฮเวจนเป็นรอยแดง ร่างสูงรีบรวบมือของร่างบางที่ทำร้ายร่างกายเขาไว้ พยายามหยุดร่างบาง เรียกชื่อก็แล้ว แต่ก็ไม่ได้ผล ทางเลือกสุดท้ายเขาดึงร่างบางมากอดแนบตัวมือหนาลูบหลังไปมา แต่อีกคนก็ยังดิ้นและโว้ยวาย เสียงร้องดังหนักขึ้น

ฮื้อ ฮื้อ ปะ ปล่อย ปล่อย!!!! อย่าทำเรานะ!!! ปล่อย!!!”

ร่างหนาของจุนฮเวกดกอดร่างบางของดงฮยอกแน่นขึ้น รัดราวกับจะให้ร่างเล็กนั้นจมหายไปอกหนาของเขา เสียงร้องอู้อี้ที่ยังคงดังให้ได้ยิน จนสุดท้ายจุนฮเวจับใบหน้าของดงฮยอกให้เงยขึ้นกดริมฝีปากแนบลงไปกับปากเบา ค่อยๆมอบสัมผัสอ่อนโยนให้

ฮื้อ ฮื้อ อะ ”

 ดูดดึงจนอาการของคนตัวเล็กเริ่มหายไป เสียงครางละเมอไม่ได้ศัพท์เปลี่ยนเป็นเสียงครางหวานๆ เมื่อเห็นอีกคนค่อยๆอ่อนลง เขาจึงอุ้มร่างเบาขึ้นมา เดินกลับเข้ามาในทางลับ พลักประตูเข้าไปในห้องประชุมเดินไปด้านหลังห้องประชุมดึงหนังสือออกจากชั้นสามเล่ม ก่อนจะกดรหัสเข้าไปห้องที่อยู่ข้างใน ห้องลับห้องนี้มีไว้สำหรับเวลาคนในบ้านใช้หลบภัยเวลาที่มีคนบุกมาทำร้ายจนจวนตัว ภายในห้องมีของใช้ครบครันรวมถึงห้องน้ำด้วย

จุนฮเววางลงดงฮยอกที่ดิ้นรนลงจากอกเขาลงบนเตียง กดโทรศัพท์หาจินฮยองขอให้เล่าเรื่องของดงฮยอกให้เขาฟัง

ฮาโหลว่าไง โทรมาสะดึกเชียว

เล่าเรื่องอดีตของดงฮยอกที่มึงรู้ให้กูฟังหน่อย

……ไอจินฮยองถ้ามึงเล่า มึงไม่ใช่เพื่อนกู อย่าเล่านะ………

 

เสียงดงฮยอกตะโกนผ่านเข้ามาในโทรศัพท์สั่งห้ามไม่ให้อีกคนเล่าเรื่องราวของเขา

ดงฮยอกอยู่กับมึงหรอ เอองั้นกูเล่านิดเดียวส่วนที่เหลือมึงก็ไปถามกับมันเอาเองแล้วกัน คืองี้ดงฮยอกกลัวที่แคบที่มืดๆมีกลิ่นชื้นๆ กูกับดงฮยอกรู้จักกัน เพราะกูเจอดงฮยอกโดนทำร้ายอยู่ในตรอก เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งและเนื้อตัวบอบช้ำ แต่กูก็ไม่รู้ว่าคนร้ายเป็นใครกูตามไม่ทัน และมันก็ไม่เคยพูดถึง หลังจากนั้นมามันก็ปิดกั้นตัวเอง พยายามใส่แว่นไว้ตลอด แล้วก็ฝึกศิลปะป้องกันตัวจนเก่งอ่ะ ทำเป็นเก่งไม่กลัวอะไร แต่พักหลังมันมันเหลิงเกินไปกูถึงให้มึงกำราบมัน ไม่ให้มันทนงตัว

 

………………ไอจิน กูบอกว่าอย่าเล่าให้มันฟังไง…………..

 

ร่างเบาพุ่งตัวเข้ามาหาร่างสูง พยายามดึงมือถือออกจาร่างสูง ไม่ยอมให้อีกคนได้รับรู้เรื่องของเขา แต่มันก็ไม่ทันแล้วเมื่อจุนฮเวได้รับรู้แล้วบางส่วน ที่เหลือก็คงต้องขอถามไอตัวแสบนี้เอาเองแล้วกัน

 “กูรู้แค่นี้ ที่เหลือมึงก็เค้นจากมันเอาแล้วกัน ว่าแต่มึงไปทำไรมันถึงได้มีอาการ

งั้นแค่นี้

            ร่างสูงโยนมือถือไปบนเตียงก่อนจะหันมาสนใจร่างบางที่ดูเหมือนจะหายจากอาการแปลกนั้นแล้ว กำลังทำตาดุใส่เขาอยู่ เขาขยับตัวเขาหาร่างบางที่ยืนเอาเรื่องเขา แต่เหมือนอีกคนจะประมวลผลได้แล้วว่าไม่มีทางสู้เขาได้เลยเลือกที่จะหนี ร่างบางของดงฮยอกวิ่งไปที่ประตู แต่คนตัวแสบอย่างจุนฮเวมีหรอจะปล่อยเหยื่อตัวน้อยๆหนีรอดไปได้ แต่เขากับใจเย็นค่อยเดินเข้าไปหาอีกคนที่พยายามเปิดประตู แต่เปิดเท่าไหร่ก็เปิดไม่ออกเพราะมันเป็นประตูที่ล็อคด้วยรหัสซึ่งอีกคนไม่รู้ เขาเดินเขาไปใกล้จนแขนคร่อมร่างของดงฮยอกไว้ หมดทางหนีแล้ว คนอย่างดงฮยอกก็ไม่ยอมเหมือนกัน เตะเข้าที่กลางเป้าของคนตัวสูงแล้วพลักคนตัวสูงล้มลง  วิ่งหนีไปที่ห้องน้ำปิดประตูขังตัวเองอยู่ข้างใน ปล่อยให้คนตัวนอนกุมเป้ากางเกงอยู่กับพื้น สักพักจึงลุกขึ้นมา ตะโกนเรียกชื่อคิมดงฮยอกด้วยความโมโห

            “คิมดงฮยอก!!!! ไอตัวแสบ!!!! ออกมาเลยนะ

            “............................

            “ออกมานะโว้ย เห้ยเป็นไรปะวะ ทำไมเงียบแบนี้

            “............................

            “ดงฮยอกนายเป็นอะไรหรือเปล่า เห้ยตอบกลับมานะ ไม่งั้นจะเข้าไปแล้วนะ

            “………………….”

            เงียบไม่มีเสียงตอบกลับมา ทางกูจุนฮเวรีบเดินไปหายไปหยิบกุญแจสำรองของห้องน้ำเดินมาไข ดึงประตูเพื่อจะเปิดออก แต่อีกฝั่งก็ดึงไว้แน่น ก่อนที่จะปล่อยมือออกจนประตูกระแทกหน้าจุนฮเวหงายหลังล้มลง ดงฮยอกรีบวิ่งมาเหยียบจุนฮเวที่นอนอยู่แล้วไปหยิบกุญแจสำรองในมือของคนที่ล้มอยู่ แต่อีกคนก็ไม่ปล่อยง่ายๆเขาดึงขาดงฮยอกให้ล้มลงก่อนจะพลิกตัวทาบทับคนตัวเล็กไว้

            “แสบนี่ ตกลงเราไม่สงบศึกกันแล้วใช่ไหม

            “.................

            ……..ไอตัวเล็กมันทำเหมือนผมเป็นเหมือนอากาศไม่ยอมพูด ไม่ยอมตอบ สงสัยต้องบังคับให้พูดใช่ไหม.............

            ..........ต่อให้บังคับผมก็จะไม่ตอบ จะไม่สนใจมันจะจบๆกันไป ยิ่งเราสนใจมันก็บานปลายสู้ผมเงียบไปนั้นแหละดีกว่า อีกอย่างเบื่อคนชอบหาเรื่องอย่างไอบ้านี้ด้วย……………..

            “สรุปจะไม่พูดใช่ไหม ได้!!!”

            ดงฮยอกค่อยๆเงยหน้าขึ้นมองจุนฮเวทีอยู่บนตัวเขา พยายามสลัดตัวของอีกคนออกไป แต่ก็เปล่าประโยชน์เมื่ออีกคนตัวใหญ่กว่ายังคงรัดร่างเขาไว้แน่น อาการต่อสู้ดิ้นรนขัดขืนจึงเกิดขึ้น จนร่างของทั้งสองกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่บนพื้นห้อง สุดท้ายดงฮยอกก็ยอมแพ้ เลยปล่อยเลยตามเลยปล่อยไม่ดิ้นรนนิ่ง ปล่อยอีกคนอยากทำอะไรก็ทำเลย ไม่ตอบสนอง ส่งแค่สายตาว่างเปล่ากลับไปให้

            “ทำไมไม่ดิ้นแล้วล่ะ แล้วจะยอมพูดได้หรือยัง

            “………………”

            ร่างบางค่อยๆหลับตาลงไม่สนใจเสียงของจุนฮเว ไม่สนใจมือหนาที่รวบเอวเขาอยู่ ปล่อยวางทุกสิ่ง รวมทั้งอดีตที่เพิ่งจะย้อนกับมาเตือนว่าทรงจำของเขาอีกด้วย เขาเหนื่อยวันทั้งวันมีแต่เรื่องยังต้องรับมือไอบ้านี้อีก เหนื่อยจนไม่มีแรงที่พูดหรืออธิบายอะไรอีกแล้ว ขอหลับตาอยู่อย่างนี้แล้วกัน ส่วนไอบ้าจุนฮเวจะทำอะไรก็เรื่องของมัน.................

 

            สรุปไอตัวแสบมันจะไม่พูดใช่ไหมเนี่ย แล้วต้องทำยังไงกับมันดี ถามว่าโมโหไหมที่มันทำร้าย บอกเลยว่ามาก แต่อยากรู้มากกว่ามันเคยโดนอะไร ถึงได้ทำให้คนอย่างมันเป็นได้ขนาดนี้ แล้วมันจะรู้ไหมเนี่ยว่าไอการมานอนหลับตาอยู่แบบนี้มันทำให้ผมยิ่งรู้สึกว่า มันน่ารักยิ่งอยู่ใกล้ยิ่งรู้สึกแปลกๆ เป็นคนยังไงกันแน่นะ เป็นคนที่ฉลาด แข็งแกร่ง ดื้อรัน รักพี่รักน้อง ไม่ยอมคน แล้วอย่างสุดท้ายเอาตัวรอดเก่ง แต่กลับกันก็มีอีกมุมที่เย็นชา แอบซ่อนความอ่อนแอไว้

ต้องทำไงให้มันยอมพูดออกมา ต้องทำยังไงให้มันเปิดเผยสิ่งที่ซ้อนไว้ ต้องทำไงให้มันพูดกับผม หน้ามันยังแทบไม่อยากจะมองอยากจะมองหน้าผม มันไม่มองหน้าผมพยายามจะหลบ แต่ผมสะอีกที่มองมันจนแทบจะทะลุอยู่แล้วนี้ คนอะไรวะตอนนิ่งนี้โครตน่าค้นหา เปลือกตาสวยที่ปิดลง จมูกโด่งเล็กที่เชิดขึ้น บ่งบอกว่าเป็นที่ดื้อและรั้นขนาดไหน ริมฝีปากบางที่แสนหวานที่ทั้งวันผมสัมผัสไปหลายต่อหลายครั้ง

            ร่างสูงได้แต่คิดในใจจนสุดท้ายเขาตัดสินใจขู่ออกไป หวังว่าอีกคนจะลืมตามาตอบสนองเชา

            “เห้ย ตื่นมาคุยกันไม่ใช่มาหลับตาหนีอย่างนี้

            ไม่มีเสียงตอบรับจากคนที่เขานอนทับอยู่ ยังคงนิ่งไม่รับรู้อะไรทั้งนั้น และอีกครั้งที่ร่างสูงเอ่ยปากถาม

            "จะพูดไม่พูด ไม่พูดใช่ไหม"

.........ฟอดดดดดด .............


              ริมฝีปาก ของคนตัวสูงจงใจกดลงข้างแก้มของดงฮยอกเนิ่นาน  จนคนใต้ร่างสะบัดตัวหนี ดิ้นไม่หยุด แต่ก็ยังไม่ส่งเสียงออกมาก จุนฮเวจึงแกลังเอ่ยถามอีกครั้ง 

              "จะพูดได้ยัง ไม่พูด งั้นคราวนี้จูบนะ"

 

ดงฮยอกรีบลืมตาขึ้นมาจ้องหน้าคนตัวสูงที่ขยับตัวขึ้นมาจนหน้าของเขาทั้งสองห่างกันแค่ปลายจมูก ใบหน้าของร่างสูงค่อยเลื่อนลงมาใกล้ๆ จนดงฮยอกรีบอ้าปากเพื่อจะพูด เพราะถ้าไม่พูดเขาโดนจูบแน่

พู......

ไม่ทันแล้วที่คนใต้ร่างจะได้เอ่ยปากเมื่ออีกคนกดริมฝีปากหนาลงมาจูบซับริมฝีบางเบาๆ ดวงตาของดงฮยอกเบิกกว้างขึ้น พยายามหยุดคนตัวสูงไม่ให้เกินเลยมากกว่านี้ แต่อีกคนเริ่มไม่สนใจอาการของดงฮยอก เขาเริ่มหลงไหลสิ่งที่อยู่ตรงหน้ามากกว่า ใบหน้าเลื่อนออกจากปากไปยังลำคำค่อยไล่สูดดมความหอมหวานจากลำคอขาว ก่อนจะประทับรอยไว้ เปิดโอกาสให้ร่างเบาได้มีโอกาสท้วง ด้วยเสียงที่ไม่มั่นคงนัก

.หื้อ ปล่อย แฮ่กๆ พูดแล้ว ออกไปสิ

หืมทำไมพูดเร็วจัง ขอต่ออีกหน่อยได้ปะ

หุบปากเหม็นๆของนายไปเลย

หึ แน่ใจนะว่าเหม็น พิสูจน์อีกทีไหมล่ะ

พอไม่ต้องพิสูจน์แล้ว ฉันจะกลับห้อง

ก็กลับไปดิใครห้าม

ก็บอกรหัสมาสิจะได้ไปสักที เหนื่อยนะโว้ย ทั้งวันมีแต่เรื่องเนี่ย

ไม่บอกมีไรมะ แล้วนายเหนื่อยไม่ใช่ฉันเหนื่อย แต่ฉันอยากเหนื่อยเพราะนายบ้างจัง

บอกให้หุบปากเหม็นนั้นไง

ช่วยหุบหน่อยสิ แต่บอกก่อนจะว่าต้องช่วยด้วยปากเท่านั้น

ไอ.....เหี้ย จะเอาไง ต้องการให้พูดเพื่อให้มาด่าใช่ไหม ปัญญาอ่อนมาก โรคจิตหรือไง แล้วก็ช่วยลุกจากตัวฉันสักทีได้ไหม มันหนัก

ไม่ลุกมีปัญหาไหม นอนอย่างนี้ก็ดีนะ จริงๆเราสองคนก็คงได้นอนห้องเดียวกัน คืนนี้ถ้าไม่มีเรื่องซะก่อนงั้นก็มานอนคุยกันไหม

ไม่ ฉันจะไปนอนห้อง ปล่อยได้แล้ว ปล่อยดิวะ!!!”

…………………แก๊ก.....................................

นอกจากร่างสูงจะไม่ปล่อยแล้ว เขายังเอากุญแจมือที่ได้ตอนกิจกรรมมาคล้องแขนร่างบางไว้อีกตั้งหาก พร้อมกับเอากุญแจใส่ไว้ในระเป๋ากางเกง เป็นอันว่าทั้งคู่กลับมาตัวติดกันอีกครั้ง และคงต้องนอนด้วยกันในคืนนี้ หรืออาจจะไม่ได้นอนหากกูจุนฮเวยังไม่พอใจ

 

..........................................................100%..........................................



 

สปอล์ย ตอนหน้า 
 

ก็ดี แสดงว่านายก็เต็มใจให้ฉันเป็นคนในครอบครัวงั้นซิ ยินดีนะ แต่ในฐานะอะไรดีล่ะ ลูกเขยของแม่นายไหม หรือว่าผัวนายดีห๊ะดงฮยอก แต่มันก็อย่างเดียวกันนี่นะ ฉันว่านายรีบเล่ามาดีกว่าไหม ก่อนที่ความอดทนฉันจะหมด แล้วยิ่งอยู่แบบนี้ฉันยิ่งคิดถึงตอนที่อยู่ในทะเล มันอาจจะทำให้ฉันหยุดตัวเองไม่ได้ก็ได้นะ ให้เวลานะ หนึ่ง



 

ปล.เย้เย้ ครบ 100 แล้ว ไชโยกว่าจะทำให้จบตอนได้ตันกันไปสิครับ ง่วงด้วยครับคำผิดนี้ไม่ต้องพูดถึง

อ่านแล้วขอกำลังใจให้กันหน่อยนะครับ หนึ่งเมนต์คือหนึ่งแรงใจในการอัพนะครับ  
ถ้าไม่เมนต์ไม่สกรีมเราจะงอนจริงแล้วนะครับ 

           

           

 

 

  

...

 

 iKON  DARK | หมายเหตุ  

1.อ่านแล้วขอกำลังใจ คอมเม้นท์สักนิด ติดแท็กก็ได้  

 

ทวงฟิค @gigtoyou เมาท์ติดแท็ก  #เส้นขนานikon 

 

 

 

©
t
h
e
m
y
b
u
t
t
e
r

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

818 ความคิดเห็น

  1. #758 PMSnammy (@PMSnammy) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 12:44
    บีจินน่าสงสารมาก บ๊อบยุนน่ารักมากกกก จุนดงโหดกันต่อไปแต่ก็หวานบ้างนะ
    #758
    0
  2. #560 บีจิน (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 21:52
    สงสารพี่จิน บีตื่นนนนนน ขอบีจินหวานบ้างนะ รอ
    #560
    0
  3. #438 DAEZQ_TG (@tdtoppdogg93) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2558 / 17:22
    สงสารคู่บีจิน .. ฮันบินตื่นมาหวานกัยพี่จินได้แล้วว คู่อื่นนำไปแล้วลูก55555 ชอบจุนดงง ///-///
    #438
    0
  4. #434 สายโหด (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2558 / 13:49
    บ๊อบยุนหวานมากกก โง่ยยยยย บ๊อบโหมดกลัวเมีย ยอมยุนแบบนี้น่ารักงะ ฮื่ออออ >///////<



    แล้วดงเคยโดนอะไรมาไม่นะ ฮืออ สงสาร

    กลัวอ่ะ แต่ก็อยากรู้ รีบๆบอกจุนเถอะน้าาาา
    #434
    0
  5. #311 Channy (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2558 / 10:27
    ชอบคู่จุนดงมาก -/////-
    #311
    0
  6. #208 B'twixt (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2558 / 12:06
    บ๊อบยุนหวานมากกก บาบิหื๊น หื่น -////-

    พี่จินที่จริงฮันบินไม่ต้องนอนเยอะก็เอ๋ออยู่เเล้วนะ 5555

    จุนดงอย่างแสบอะ 5555 สนุกดีค่ะ ทะเลาะกันตลกดี 555

    ว่าเเล้วว่าคนร้ายต้องเป็นต้วน อี๋ เอิ้น
    #208
    0
  7. #167 CttTmo (@ctttmo) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2558 / 22:44
    โอ๊ยยย ฟินแรง ตอนนี้โมเม้นท์มาครบทุกคู่เลยอ่ะๆๆ แต่คู่บีจินดราม่าเหมือนเคย รีดเดอร์เศร้ามากกกก ฮือ คู่จุนดงคือดีงามอะเราชอบมาก ดงต้องเคยโดนฉุดแน่เบย จุนเน่ช่วยดงด้วยนะ
    #167
    0
  8. #166 Naan-naam Quetzal (@naan-naam07) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2558 / 18:48
    โง้ยยยยยย อีเน่น่ารักกกกกกกกกก ฮื่อออออออออ >/////< แต่สงสารดงดงอ่ะ มีความหลังอะไรเนี่ยยยยยย
    #166
    0
  9. #160 Bbinguk (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2558 / 11:17
    รอตอนต่อไปน๊า

    เขินจุนดงมาก สงสารพี่จิน TT
    #160
    0
  10. #159 malilyy (@malilyy) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2558 / 00:19
    กำลังสนุกเลยยยย ปูเสื่อนอนเฝ้าตอนต่อไป รอคู่บีจิน ^ ^
    #159
    0
  11. #151 BEMINEMINO (@beminemino) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2558 / 02:37
    อิตาบ็อบนี่ขากับแขนหายเจ็บทันทีเลยเนอะะะะ  5555555555
    พี่จีวอนพูดเพราะนี่ชั่งน่ารักเสียจริงๆ คำพูดคำจานี่กวนประสาทสุดๆ
    ชักอยากให้ยุนเอาคืนแล้วอ่ะ เอาแบบจัดหนักจัดเต็มไปเลยนะ 
    หมั่นไส้มากนี่บอกตรง.. 5555555555555 ฮันบินนา ฟื้นขึ้นมาเดี๋ยวนี้นะ
    ตอนที่แล้วยังลืมตามาห่วงใยพี่จินอยู่เลย อย่าเป็นเจ้าชายนิทราแบบนี้ดิ
    เราสงสารพี่จินนะเว้ยยยย ตื่นมาต่อจิ๊กซอว์ด้วยกันอีกเถอะนะ
    จินฮวานอย่าเอาแต่โทษตัวเองดิ ถึงตอนแรกจะจำฮันบินไม่ได้
    แต่อย่างน้อยช่วงเวลาที่ผ่านมาก็ยังมีความรู้สึกดีๆให้กันอยู่นี่นา
    อย่างน้อยมันก็ได้พิสูจน์แล้วว่าเรารู้สึกยังไง แล้วเค้าห่วงเรามากขนาดไหน..
    ฟื้นขึ้นมาอย่าซึนใส่กันนะเว้ยยยย ไม่งั้นเราจะเคืองนะเอาดีๆ 555555555
    ทำไมบีจินหวานจัง ถ้านายยังไม่ตื่นขึ้นมาลบรอยให้พี่ พี่จะฝากรอยรักให้นายแทนล่ะนะ 
    รอยที่สามแล้วด้วย.. อยากได้รอยที่สี่อีกไหม  งืออออออ จีบกันได้ละมุนไปอีก .///////.
    ชอบสามพี่น้องกอดกันอ่ะ บ้านนี้เค้ารักกันมากนะเอาดีๆ จุนเน่นี่อ่านใจน้องดงได้หมดเลยเนอะ
    ดงเอ๊ยลูก นี่หวงพี่จินหรือหึงเค้ากันแน่ ...5555555555 ฮันบินมีปมความรักอะไรมั้ยอ่ะนี่อยากรู้
    แล้วน้องดงต้องมีปมเก่าแน่ๆ  แล้วใครที่ทำให้เด็กนี่กลัวจนเพ้อได้ขนาดนี้
    บอกแล้วว่าถ้าตัวไม่ติดกัน จุนฮเวสู้มวยไทยน้องดงไม่ได้หรอก ฮ่าๆ นี่ขำแรงมาก
    ใส่กุญแจมือติดกันอีกแล้ว นี่โคฟเวอร์หนังชั่วฟ้าดินสลายอยู่รึเปล่า 5555555555
    เมื่อไรจุนดงจะสงบศึกแล้วมารักกันสักทีนะ โงร้วววว จุนเน่นี่ต้องให้พี่จีวอนสอนจีบนะเอาดีๆ */* 



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 26 มิถุนายน 2558 / 02:37
    #151
    0
  12. #150 Takieb (@takieb) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2558 / 21:52
    อร๊ายยยยยยยยยยยยย บ๊อบยุนทำไมมันถึงได้หวานกันแบบนี้

    ถึงอิบ๊อบจะชอบข่มขู่ยุนก็เถอะ โอ๊ยยย ยุนลูกต่อไปนี้หาทางเอาคืนอิบ๊อบมันให้ไ้นะลูก
    #150
    0
  13. #147 somegigo (@pomle) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2558 / 01:35
    สงสารพี่จินนนนน ฮันบินตื่นเถอะนะะ
    #147
    0
  14. #144 DadaDm_ (@dadaboice) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2558 / 18:58
    งือ ดงดงใจเย็นน้า ทำไมเคะรุนแรงละ คิดถึงเรื่องนี้จัง ไรต์เตอร์สู้ๆนะคะ~~
    #144
    0
  15. #143 Aor-Aor Vl Sol (@aorsol) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2558 / 17:56
    ไรท์มาอัพแล้ว เย้ๆๆ เมื่อไรฮันบินจะฟื้นอ่า สงสารพี่จินจังงงงง อยากอ่านบีจินสวีทกันบ้างละ อิอิ จุนดงนี่ก็ตีกันตลอดจริงๆนะ 555
    #143
    0
  16. #142 Reborn@Hibahi (@tonglacartoon) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2558 / 15:40
    อัพอีกๆๆ คิดถึงมากกกกกกกกก จุนดงน่ารักๆ >< เอสเอ็มอีกต่างหาก กรี๊ดดดดดด
    #142
    0
  17. #141 lamonza_love (@lamonza_love) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2558 / 15:11
    ฮือออออ คิดถึงไรต์ที่สุด
    #141
    0