{ fic iKON } เส้นขนาน (แทนโดนแบน) :bjin bobyun jundong junhyuk &YG

ตอนที่ 23 : ❥ 20 "ไม่เอาแบบนี้ " 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,953
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    29 พ.ค. 59

 

 

 ❥ 20 "ไม่เอาแบบนี้"

 

    

 

            เสียงตึงๆ ดังไปตามบันไดลาดยาวทอดตัวจรดชั้นสองของคฤหาสน์หรู ท่อนขาสมส่วนสับวิ่งไม่หยุดพักหายใจ  แขนเล็กรีบกระชากประตูเปิดและปิดมันอย่างแรง เอนพิงประตูด้วยอาการเหนื่อยหอบ ระบายลมหายใจติดขัด เขาทุบหน้าอกที่เต้นกระหน่ำราวกับว่ามันจะหลุดออกมา พลางนึกถามตัวเองว่า

 

            “มันจะเห็นปะเนี่ย เฮ้อ.

แล้วทำไมเราต้องหนีด้วยวะ บ้านก็บ้านของเรา

           

 

……...ปัง………..

 

เสียงบางอย่างแว่วเข้าหูร่างสูง เขาหยุดเงยหน้ามองขึ้นไปจากตีบันได ก้มมองนาฬิกาข้อมือ แล้วแสยะยิ้ม….หึ... ก่อนก้าวเดินขึ้นไปอย่างช้าๆ  

 

ฮิ อยากรู้ขนาดนั้นเลยสินะ อุส่าห์อดนอนมารอฟัง

 

ตึก…. ตึก…. เขาก้าวขึ้นบันไดไปทีละขั้นทีละขั้น เน้นหนักให้เกิดเสียง อย่างเชื่องช้า ไม่เร่งรีบ สะบัดพวงกุญแจในมือ ฮึมเพลง ไปเรื่อยๆ

เสียงเท้าหยุดลงระหว่างซ้ายมือห้องของเขากับขวามือห้องของดงฮยอก แล้วสุดท้ายเขาก็ขยับมาทางขวาจงใจเตะรองเท้าสีดำขลับ เข้ากับประตูดัง กึก เล่นเอาร่างบางสะดุ้งเฮือก เอื้อมมือหมายล็อคประตู แต่ก็ต้องสะดุ้งอีกรอบ  

 

…..ก๊อก ก๊อก ….

 

“..อย่…....

คนด้านในกำลังเอ่ยปากไล่ แต่ไม่ทันเพราะร่างสูงไม่ได้ต้องการคำตอบรับ เขาเคาะประตูห้องพอเป็นพิธีเท่านั้นแล้วเปิดผลั๊ะเข้าไป เล่นเอาคนหอบเซตามแรงกระแทก สบัดหน้าขึงตา ขึ้นเสียงตะคอกใส่

 

เห้ย!! ไอเหี้ย!! เข้ามาทำไม!! ไม่มีมารยาท

คนครับ ไม่ใช่เหี้ย แล้วก็ …….ก๊อกๆ…...เคาะแล้วมีมารยาทพอนะสิ้นเสียงเขาก็ไม่รอช้าอัญเชิญตัวเองเข้ามาด้านในพร้อมกับผลักดงฮยอกที่ขวางประตูอยู่ให้หลีกทาง ดันประตูปิดลง ….แก๊ก……. และยังล็อคให้อย่างเรียบร้อย เล่นเอาดงฮยอกต้องขยับหนีอย่างระแวง แต่ก็ยังไม่วายทิ้งลายไม่ยอมคน ปากดี แถมยังถือตัวเป็นที่หนึ่งไม่เปลี่ยน

เหอะ เจ้าของห้องยังไม่อนุญาต ก็ไร้มารยาทอยู่ดี

ก็ทำไงได้ ล่ะครับ ผมขี้เกียจรอคุณดงอนุญาตซะด้วยสิ เพราะถึง..อย่างไงก็คงไม่อนุญาตอยู่ดีร่างบางกรอกตามอง ชี้นิ้วไล่

ก็รู้อยู่แล้วนิ ออกไป!!

ไม่ออก มีเรื่องจะคุยร่างสูงส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน และขยับเข้ามาใกล้ทุกครั้งที่พูดจบ

ดงฮยอกเห็นท่าไม่ดี รีบดันร่างสูงไปที่ประตู  

มีอะไร!!! ออกไปคุยข้างนอก

ไม่ออก ถ้าอยากคุยข้างนอก จะเคาะทำไมให้เมื่อยจริงไหม แล้วคุยในนี้มันเป็นอะไรคิ้วหนายกขึ้นยิกๆ ฝืนตัวออกแรงผลักจนร่างบางกลับมายืนอยู่ที่เดิม เขาส่งสายตากวนๆ ท้าทาย

ทำให้ดงฮยอกอดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นเคาะหน้าผากเขาอย่างหมั่นใส้ แต่อีกคนก็ไวเหลือเกินปัดมือออก กระชับมือเล็กกระชากเข้าหา เกี่ยวเอวบางเข้ามาชิดพันธนาการด้วยแขนแกร่ง

 

เห้ย ทำอะไรใบหน้าเล็กแตกตื่น ดันอกของร่างสูงออกพัลวัน ซึ่งมันก็ยากเสียเหลือเกิน ร่างกายหนาๆ นั้นไม่ได้ขยับถอยแต่เป็นดงฮยอกเสียอีกที่เป็นฝ่ายถูกรั้งให้เข้าไปแนบชิดมากกว่าเดิม แถมยังต้องยกการ์ดขึ้นกันตัวเองไว้

ตั้งการ์ดทำไม คิดว่าฉันจะทำอะไรหรอ :)

ก็ตั้งไว้เล่นๆ เผื่อได้ต่อยหน้าคน

อ่อ อย่างนั้นหรอ ทำได้ก็เอาสิ

นายอย่าท้านะ มีอะไรก็พูดมาสิ

ไม่ได้ท้า แค่อย่างรู้ว่าอิแค่แชมป์สายดำตอน เกรด 12 เนี่ยจะทำอะไรฉันได้

สายตาของจุนฮเวปลายตาไปยังรูปและเหรียญตราต่างๆ พร้อมกับรูปครอบครัว แววตาเป็นประกายของจุนฮเวปะทะกับสายตาไม่พอใจของดงฮยอก ทำให้เขาอยากจะแกล้ง พลักตัวของดงฮยอกออกแล้วเดินไปใกล้รูปที่มีร่างบางยืนยิ้มอยู่ตรงกลาง เขาสำรวจมันด้วยความสนใจ

ร่างบางในชุดสีขาวแหวกลึก เอวเล็กกริ้วคาดสายสีดำตัดกับตัวเสื้อสีขาว ริ้วแดงๆ ที่เกิดจากการกระทบกระทั่งในการต่อสู้ ร่างกายชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อ ภาพซ้อนกับวันที่เขาฝากรอยแดงไว้บนหลังคอขาวๆ บนอกตอนที่เขาเน้นย้ำ เกิดอาการอยากกลืนน้ำลายขึ้นมาดื้อๆ

…...ปึง…..

ภาพซ้อนในหัวของจุนฮเวหายวับไป เมื่อมือเจ้าของห้องกระชากรูปแล้วปิดมันลงกับเคาท์เตอร์ เขาหันมายิ้มให้เบาๆ กระตุกต่อมโมโหของดงฮยอก โดยที่ร่างบางเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงได้หมั่นใส้รอยยิ้ม และแววตากวนๆแบบนี้


            “เสียมารยาท มีอะไรก็พูดมา

คิ้วหนาเลิกขึ้น เหลือกตามองเหมือนคิดอะไรบางอย่างได้ หันมาจ้องสายตาอยากรู้อยากเห็น มุมปากของเขายกขึ้น แล้วปรับมันให้เป็นปกติ

ตอนแรกก็ว่ามี แต่ตอนนี้ไม่มีแล้ว

 

ดงฮยอกสะบัดมองด้วยความงวยงง เผลอตะคอกออกอย่างขัดใจ

ได้ไง!! ทำไม!!...”  

ฮึ อยากรู้จุนฮเวแค่นเสียงหัวเราะและถามเชิงกวนๆ

เปล่า ถ้าไม่มีอะไรก็ออกไป ไปดิใบหน้าเล็กส่ายไปมา ระงับบางอย่างแล้วออกปากไล่คนกวนอารมณ์

ไปก็ได้ร่างสูงหันหลังออกไปทันที  

เดี๋ยวแต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเสียงหวานทักขึ้น

จุนฮเวหันมายิ้มให้ ส่งเสียงถามมีอะไรหรือครับ คุณดงฮยอก ผมง่วง จะรีบไปนอน แต่ถ้ามีอะไรก็ไปนอนคุยกับผมบนเตียงได้นะ เตียงผมว่างแววตารีวาวขึ้น ตะโกนไล่ร่างสูงเสียงดัง

กูจุนฮเว ไปไหนก็ไป ไปปปป

ให้ไปจริงแล้วใช่ปะ ไม่ไปด้วยกันหรอ

ไม่ไปโว้ยยย

ไปก็ได้ จุนงอน

เรื่องของมึงดิ มึงงอนแล้วบอกกูทำไม

บอกให้ดงง้อไง

อย่ามาตลก ทำไมกูต้องง้อมึงไร้สาระ

ไม่เอาน่า คุณดงฮยอกครับ ง้อหน่อยดิเดี๋ยวผมจะบอกไรดีๆ

ไม่อยากรู้เว้ย ออกไปจากห้องกูได้แล้ว

ร่างสูงชักจะหงุดหงิดขึ้นทุกที ไม่ว่าเขาจะพูดอะไรร่างบางก็เอาแต่ไล่เขาไม่เลิก เขาถือวิสาสะคว้าหมับเข้าให้

“…..เห้ย….ปล่อย มาจับคางกูทำไม

พูดจาไม่เพราะเลยนะ ปากดีงี้มันน่าจริงๆ ว่าไหมมือหนาบีบคางได้รูปพลิกไปพลิกมา

…..เพี๊ยะ….

โอ้ยเจ็บนะ ไอเปี๊ยก จะเอา”  มือเรียวฟาดเข้าบนแขนอย่างแรง เล่นเอาจุนฮเวโมโห ตวัดสายตาดุอย่างเอาเรื่อง เอื้อมมือหมายจะกระชากดงฮยอกเขามาใกล้ แต่อีกคนก็รีบถอยห่างเสียก่อน แต่ก็ไม่วายอวดเก่ง

ถอยห่างไปเลยนะเว้ย ไม่งั้นกูถีบ

เอาดิ ถ้ามั่นใจว่ากูกลัวขาสั้นๆ ของมึงไม่มีความกลัวในคำขู่สักนิด   

กูจุนฮเว!!

ปัก…. ขาขาวในกางขาสั้นแบบสบายสำหรับใส่นอน ตีเข่าเข้าบริเวณหน้าท้องของคนหน้ามึนอย่างแรง  

ไม่มีอาการโอดโอ้ยเพราะจุนฮเวใช่ฝ่ามือเขากันเข่าไว้ก่อนมันจะถึงตัว พร้อมกับพลิกแพลงให้เกิดประโชยน์ เขาดึงเข่าเข้ามาแนบกับเอว กวาดเตะเท้าอีกข้างของดงฮยอกจนเสียศูนย์ สอดมือหนารั้งเอวบางไว้และยกร่างทั้งร่างขึ้นพาดบ่า

            “ปล่อยนะเว้ย ไอเหี้…ปล่อย

            “ไม่ต้องกลัว ปล่อยแน่ รอแป๊ป

            “เดี๋ยว นายจะเดินไปไหน

            “ห้องนอนฉันดิ

ปล่อยนะ ไอเลว ค…

พูดจาไม่เพราะนะ หน้าตาก็ออกจะน่ารัก

...เพี๊ยะ…จุนฮเวแกล้งฟาดลงบนก้นแน่น สองสามที เท่านั้นแหละดงฮยอกดิ้นพล่าน

...งับ….ปากเล็กกัดหลังหนาอย่างแรง จนเลือดชิบติดเสื้อสีขาว

คิมดงฮยอก!!!!ตวาดเพียงเท่านั้นแล้วทุ่มร่างบางลงบนพื้นห้อง

อั๊ก โอ้ย เจ็บนะไ…..อื้อ

ไม่ต้องพูดให้มากความร่างหนาจัดการปิดเสียงเล็กแหลม รวบมือแนบลำตัว  

เอาล่ะ ไหนๆ ก็อยู่กันสองคนแบบส่วนตั๊วส่วนตัวแล้ว งั้นเรามาชำระความรวบยอดกันไหม คิมดงฮยอก

หึ้ย เราไม่มีอะไรติดค้างกันสักหน่อย นายทำฉัน ฉันก็เอาคืน แฟร์ๆ อยู่แล้ว ปล่อย!!”

แต่ครั้งสุดท้าย นายขังฉันไว้ในห้องน้ำ ฉันยังไม่ได้เอาคืน

แต่นายทำฉันก่อน นาย…

ฉันๆ อะไร มองหน้าดิ

ไม่มอง ไม่อยากมอง ฉันไม่ชอบขี้หน้านาย

คิมดงฮยอก ไม่มอง ไม่อยากมอง ไม่ชอบ แต่ไม่รู้ทำไมฉันชอบตรงข้ามกับนายทุกอย่างเลยวะ รวมทั้ง….

ทั้ง.. อะไร

เดี๋ยวนายก็รู้

วูบลมพัดเข้าใกล้หน้าดงฮยอก แล้วเสียง…..อื้ออ อะ ก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงทุบ ปักๆ มือหนารวบมือบางไว้แน่น ละเลง ริมปากหนาได้รูปกดปิดปากบางๆ ขยี้และบดปากล่างอย่างหมั่นเขี้ยว จนคนไร้ประสบการณ์เจ็บเผลอคลายปากออก ลิ้นร้อนๆ ไม่รอช้าแนบกระชับ กวาดชิมความหวานภายในอย่างหลงไหล กลิ่นมิ้นต์อ่อนๆ ของยาสีฟันราคาแพงกับความนิ่มหยุ่นของลิ้นเล็กๆ ที่สั่นระริก ถอยหนีอย่างไร้ทิศ เร้าใจคนไล่ต้อนเป็นที่สุด เขาแกล้งไล่เลียไปตามแนวฟัน โดยที่ริมฝีปากก็ดูดงับริมฝีปากด้านนอกไม่ขาด ด้านในก็ถูกลิ้นร้อนลุกไล่ น้ำหวานเริ่มล้นริมขอบปากสวย ปลายลิ้นเกี่ยวตวัดตามอารมณ์ที่ถูกนำพา ลมใจเริ่มติดขัด เขาต้องการอากาศหายใจ ร่างสูงจึงค่อยๆ ถอนริมฝีปากจากติ่งเนื้อนุ่มนิ่ม มางับเบาๆ ที่ข้างแก้ม ใบหู กระซิบแผ่วเบา

ใบหน้าของนาย หลังโดนจูบ น่ารักดีนะสายตาของจุนฮเวหวานฉ่ำ ไล่นิ้วไปตามกรอบหน้าสีระเรื่อ มองดูดงฮยอกสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ พูดด้วยริมฝีปากเจ่อ กระท่อนกระแท่น ….น่ารักดี…..

...แฮ่ก แฮ่ก ปะ ปล่อย…..

 “ปล่อยนะ ไอเหี้….

พูดไม่เพราะ จะเอาอีกใช่ปะ

ไม่ อย่ามากวนตีน ลุกออกไปดิ

ลุกแล้ว

ลุกเหี้...ยไรเขากดสายตาลงด้านล่าง จนดงฮยอกสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างที่กำลังดันต้นขาเขาอยู่

ไอเหี้ย ปล่อยกูเลย ลุกออกไป!!

กูไม่ลุกทำไมล่ะ ทำมาสะดิ้ง ทำอย่างมึงไม่เคยลุกใส่มือกูงั้นนิ

มึงมันคน ….โอ้ย ไม่รู้จะหาคำไหนมาด่าแล้ว ปล่อยกู

ปล่อยก็ได้ หอมแก้มจุนหน่อยได้ปะล่ะ

ไม่

งั้น ก็นอนกับจุนโดยที่ไอจุนน้อยมันลุกแบบนี้แหละ ฉันไม่รู้นะว่ามันอยากจะรุกเข้าไปในตัวนายเมื่อไร

ไอกูจุนฮเว ทำไมถึงได้เหี้ยแบบนี้วะ

ไม่รู้ดิ ไม่เคยรู้ว่าตัวเองเหี้ยมาก่อนเลย อยากมาช่วยดัดนิสัยปะล่ะ

ไม่ แค่หอมแล้วนายจะปล่อยใช่ไหม

จะยอมหอม จริงดิ

คนด้านล่างไม่ได้พูดอะไรกดริมฝีปากเล็กแบบผ่านๆ…..ฟอด….แล้วรีบพลักร่างของจุนฮเวที่กำลังอึ้งๆ ออกจากตัวอย่างง่ายดาย

ลุกขึ้นยืนได้เขาก็ชี้นิ้วไล่จุนฮเวออกจากห้อง ซึ่งก็แปลกที่ร่างสูงยอมเดินออกไปง่ายๆ ด้วยยิ้มที่ดงฮยอกไม่เคยเห็นมาก่อน ดูไม่กวนและจริงใจ ปั่นป่วนใจดงฮยอกแปลกๆ

ร่างสูงเดินเปิดประตูกำลังจะออกไป แล้วก็หันมามองดงฮยอกเอานิ้วยาวจิ้มแก้มตัวเองเอามาแตะริมฝีปากแล้วเอ่ยลา

ราตรีสวัสดิ์ ขอบคุณสำหรับหอมนะเขารีบปิดประตูก่อนที่แก้วจะลอยมาปะทะกับศรีษะ

ไอกูจุนฮเว ไอกวนตีน ฝากไว้ก่อนเหอะด่าไปแต่กลับไม่ได้รู้สึกโกรธจริงจังเหมือนกับครั้งที่ผ่านๆ มะ ทำไมกันนะ อีกคนก็เช่นกันที่รู้สึกว่ามีความสุขกับการได้เข้าใกล้ได้แกล้งมากขึ้น ทำไมกัน

 

            …………………………………….

 

           

 

            เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นกลางดึก ร่างสูงพลักร่างเปลือยเปล่าออกอย่างไม่ใยดี ตวาดเสียงดังก้องอย่างขัดใจ

            “ออกไป!! ใครให้เธอมานอนที่นี่ มีหน้าแค่ทำให้ฉันหายอยากเท่านั้น ไม่มีสิทธิมานอนข้างกายฉัน ออกไป!! ก่อนจะยิงทิ้ง

คุณมาร์ค แต่ ตะ

ไป!! เห้ยข้างนอกอ่ะ มาลากมันออกไปสิ เร็วๆ

 

            ไม่นานผู้หญิงคนนั้นก็ถูกโยนออกไปด้านนอกโดยไม่มีใครใยดี มีแต่น้ำตาของร่างบางที่เคยเป็นอดีตคนรักของมาร์คอย่างจูเนียร์ยืนมาภาพผู้หญิงคนแล้วคนเล่าเข้ามาแทนที่เขา

           

มาร์คหยิบมือถือขึ้นมาดูชื่อ และกดรับมันอย่างไม่ลังเล

ฮาโหล ว่าไงน้องพี่

พี่มาร์ค ผมยังไม่ได้เข้าไปอยู่ในบ้านนั้นเลย ผมจะทำอย่างไงดี

แล้วตอนนี้พวกมันอยู่กันที่ไหน

พวกมัน แบ่งกันอยู่คนละที่ครับ ผมรู้หลักๆ แค่สองที่

คงมีบ้านใหญ่กับบ้านไอจียงสินะ บ้านใหญ่เล่นด้วยยาก

พี่จะให้ผมทำอย่างไง

อยู่เฉยๆ ไว้ พี่คิดอะไรดีๆ ออกแล้วไม่นานพวกมันจะเปิดรับเราเข้าไปอยู่เอง

 

……………..

            เขากดวางสายแล้วนั่งสั่นๆ อยู่ข้างเตียง เขาทำถูกใช่ไหม ที่เลือกทางนี้ มันคงจะถูกเพราะพวกมันเป็นคนฆ่าพ่อแม่ของเขาก่อนนี่น่า มันต้องได้รับกรรมที่พวกมันเป็นคนก่อสิ เขาไม่ผิด

 

………….

            มาร์ควางสายเสร็จ เขาก็จัดการสั่งคนจำนวนหนึ่งทันที สายตาและยิ้มร้ายผุดขึ้นเมื่อคิดถึงแผนการที่ค่อยๆ คืบหน้าไปทีละนิดทีละนิด

 

            “พวกมึงเห็นรูปที่กูส่งให้ในมือถือแล้วใช่ไหม จัดการไอคนนี้ เอาแค่ปางตายพอ เข้าใจนะ

            “ครับ

            มาร์คมองขึ้นไปบนฟ้า ยิ้มให้กับตัวเองเบาๆ แล้วเดินกลับเข้าไปในบ้านอย่างอารมณ์ดี

 

เขาคิดถูกจริงๆ ที่ตามหาเจ้าเด็กน้อยนั่น มันใช้งานได้ดีกว่าน้องชายไม่เอาไหนอย่างนัมจูฮยอกเป็นไหนๆ ฮึ อีกไม่นานแล้วสินะเขาจะได้ทุกอย่างที่เขาหวัง

 

……….

           

            ร่างสูงนั่งมองคนข้างกายอย่างคุ้นคิด สองสามวันนี้ทุกอย่างมันแปลกไป เขารู้สึกได้ว่าอีกคนมีอะไรปิดปังแต่ก็ไม่แน่ใจว่าเรื่องอะไร จะถามก็ไม่กล้า มันรู้สึกไม่ดีเลยจริงๆ

………….

 

            มหาลัย

           

            ร่างสูงก้าวเข้ามาพร้อมกับร่างสูงที่สูงเกือบเท่ากันแต่ติดตรงรูปร่างมันออกจากอวบกว่าเล็กน้อย อีกทั้งยังมีแก้มกลมๆ ให้เป็นแฟนได้ใช้นิ้วจิ้มเล่นบ่อยๆ เวลาที่อีกคนเกิดอาการงอนแก้มป่อง เขายกมือขึ้นทักเพื่อนสนิท แล้วส่งเสียงตามมาสำทับทั้งที่นั่งลง

           

            “ไอดงไง มึง พักหลังเนี่ยสนิทกันจังเลยน๊าาจินฮยองเหล่ตามองจุนฮเว แล้วเขาหันมายิ้มให้นิดหนึ่ง พอโดนสายตาสบัดใส่จึงหันกลับสนใจขนมในมือ หยิบขึ้นมาเคี้ยวกินอย่างอร่อยยกยิ้มคนเดียว

            “มึงหยุดพูดเลยไอจิน

ดงฮยอกไม่สบอารมณ์เพราะไม่ว่าจะทำไรจุนฮเวก็จะค่อยมาวุ่นวาย อยากจะหนีก็หนีไม่ได้เพราะทุกอย่างเป็นคำสั่งของผู้ใหญ่ในบ้าน ยิ่งวันที่เขาไปหาม๊า และม๊าขอร้องแกมอ้อนวอนเขายิ่งทำอะไรไม่ได้ จำใจต้องโดนตามแจแบบนี้

 

            “ไม่ต้องมาแซวกูเลย ของกูอะ จำใจ ไม่เหมือนของมึงหรอกดงฮยอกปลายตามองไปยังชานอูที่ส่งรอยยิ้มน่ารักมาให้ แต่ก็ไม่วายส่งเสียงแซวเขาเช่นกัน

            “ก็ผมแฟนพี่จินฮยองนี่ครับ แล้วพี่ดงล่ะครับ เมื่อไรจะแฟนพี่จุนครับ

            “ฮู้ ชานพูดดีพี่ยกขนมให้หมดเลยจุนฮเวยกถุงขนมเทให้ชานอูทั้งหมดแล้วหันไปแปะมือกับจินฮยอง และชานอูอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะหันมาแหย่คนหน้าบึ้ง

            “แล้วเมื่อไรจะเป็นแฟนอ่ะ

            “หุบปากไปเลย เข้าข้างกันดีนักนะ งั้นกูไปก็ได้

            “อย่ามาทำเป็นงอน มานั่งเลย

            จินฮยองดึงแขนดงฮยอกลงมานั่งโดยมีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องพวกเขาอยู่ เสหยิบขนมเข้าปากเหมือนไม่สนใจ เขาสังเกตทุกการกระทำของคนรอบตัวดงฮยอก ไม่คาดแม้รายละเอียดเล็กๆ เหยียดยิ้มข้างมุมปากจนเห็นรอยลักยิ้มปุ๋ม  

            “ไอดง วันนี้มึงจะไปไหนป่ะวะจินฮยองถามขึ้นด้วยรอยยิ้ม หันไปมองชานอูและจุนฮเวแบบยิ้มๆ

            “ก็ไม่ได้ไปไหน ว่าจะกลับบ้านไปซ่อมคาราเต้กับพี่ฮุนอ่ะร่างบางหันมาตอบและก้มหน้าลงเมื่อถูกสายตาดุจ้อง

            ‘มองทำไมวะ

            “ไม่ได้นายต้องไปกับฉันจุนฮเวเอ่ยขึ้น

            “ไม่ไป ไม่อยากไป ว่าแต่ไอจินมึงถามทำไมดงฮยอกสวนกลับจุนเฮวทันทีแบบห้วนๆ และหันไปสนใจจินฮยองต่อ เสียงหัวเราะคิของชานอูดังขึ้น ก่อนที่เด็กน้อยตัวสูงจะถูกมะเหงกของลูกพี่ลูกน้องอย่างจุนฮเวกดดังป๊อก

            …..โอ้ย…..

            “เขกหัวผมทำไม เจ็บนะ พี่จินจัดการพี่จุนให้ผมเลยจินฮยองลูบหัวให้ชานอูป้อยๆ ก่อนจะหันไปตบขาจุนฮเวเบาๆ เอาใจแฟนเขา

            “อย่างกับจะเจ็บ ตายอ่ะดงฮยอกพูดเบาๆ แต่จุนฮเวก็กลับได้ยินชัดเจน

            “ก็อยากทำแรงๆ ก็มาทำเองสิครับคุณดง

            “อย่างท้านะเว้ย เดี๋ยวโดนถีบหรอก

            “หมั่นใจ

            ...ฟึบ….

       ร่างเล็กลุกขึ้นไปยืมค้ำหัวคู่กรณี เงื้อมมือหมายจะซัดใบหน้ากวนตีน

จำเรื่องเมื่อคืนไม่ได้หรอ

กึก หยุดการกระทำทุกอย่าง คว้ากระเป๋าแล้วเดินออกไปเฉยๆ จนคนที่เหลืองงไปตามๆกัน

เห้ย ดงนายจะไปไหนวะจินฮยองตะโกนถาม แต่อีกคนไม่ตอบ โบกมือให้แบบผ่านๆ โดยไม่ยอมหันหน้ามามองพวกเขาสักนิด

แต่ห้องเรียนไปทางนี้นะ

ไม่ตอบเช่นเดิมแต่กลับเดินย้อนกลับมาและรีบวิ่งผ่านหน้าพวกเขาไป

มันเป็นอะไร ของมันวะ

หึ จินเพื่อนมึงเอ๋อวะ

จุนฮเวยิ้มอย่างอารมณ์ดี แล้วหยิบกระเป๋าเดินแยกออกไป

เอ้า ไปกันหมดเลย เราก็ไปเหอะน้องอู

ร่างสูงเดินไปคว้ามือของแฟนตัวสูง แล้วเดินไปส่งที่ห้องเรียน ก่อนจะกลับมาเข้าเรียนของตัวเอง เขาเจอเพื่อนตัวเล็กของเขานอนซบโต๊ะอยู่ โดยมีจุนฮเวนั่งคั่นกลางระหว่างดงฮยอกกับตี้หน้าหล่อ อย่างนัมจูฮยอก ที่เขาเองก็ไม่ค่อยถูกชะตาเท่าไร

 

ไอดงฮยอก พวกมันมาได้ไงวะ”  

จินฮยองกระซิบกระซาบกับดงฮยอก ใบตาสวยที่แกล้งหลับหนีสถานการณ์ปะทุระหว่างสองคน ตะแคงหันมาบอกเขาอย่าอารมณ์ไม่ดีนัก

หมายถึงใคร

ก็ ทั้งคู่ที่นั่งอยู่กับแกนั่นแหละ

อ่อ ไออัสกี้นี่มันมีเรียนรวมกับเรา ส่วนไอยีราฟป่าไผ่นั่น มันซิ่วมาเรียนคณะเดียวกับเรา หรือเอาง่ายๆ มันเป็นเรื่องที่เหี้ยสำหรับกูไง ไอจิน กูจะบ้า

เวร กูจะบ้าแทนมึง นอนไปๆ ปวดหัวแทนชิบหาย

จินกูเหนื่อย วันนี้พากูไปเที่ยวที

มึงอยากไปที่ไหนล่ะ กูพามึงไปเอง

ไปยางกู

เห้ย ทำไมมึงไปไกลจังวะ

กูอยากไปไกลๆ อยากพัก อยากอยู่กับธรรมชาติบ้าง

เอ่อ เดี๋ยวกูพาไป กูไลน์บอกชานอูก่อน

งั้นกูนอนนะ

เอ่อนอนไป

มือถือในกระเป๋ากางเกงสั่น จุนฮเวล้วงมันขึ้นมาพร้อมกับกดเข้ารายการแจ้งเตือน

 

ตอนเย็นกูจะพาดงไปพักผ่อนที่ยางกูนะ

กูไปด้วย

ไม่ได้ มึงตามไปห่างๆ ก็พอ

เอ่อ ก็ได้

อ่อ แล้วมึงไม่ต้องบอกใครนะว่ามึงจะตามไป แม้แต่ชานอู

เอ่อ แล้วมึงไม่บอกชานอูหรอวะ

กู บอกเองไม่ต้องห่วง

                                                “เอ่อ

เขาเก็บมือถือใส่กางเป๋าตามเดิม เหลือบมองหัวเล็กที่ใช้หนังสือเล่มหนาหนุนนอนด้วยสายตากึ่งไปทางอ่อนโยนกว่าปกติ แล้วหันกลับไปสนใจอาจารย์ที่สอนอยู่

 

………………………………….

ดงฮยอก

       ผมหลับตาลง พยายามไม่สนใจกับบรรยากาศภายในห้องเรียน สงบจิตสงบใจ แล้วถามตัวเองว่าผมเป็นอะไรของผม ทำไมผมถึงได้เหนื่อยและสับสนกับการกระทำของคนรอบข้างเหลือเกิน ผมพอจะเข้าใจป๊า ว่าทำไมให้เขามาอยู่กับบ้านเดียวกับผม ก็เพื่อค่อยดูแลปกป้อง แต่บางอย่างมันทำให้คิดไปไกล การวอแวใกล้ๆ ตัวผม บางทีก็ลากไปนู้นไปนี่ ไม่พอยังชอบมาแตะเนื้อต้องตัว หอมมั้ง กอดมั้ง จับมือไม่ยอมปล่อย สับสนไปหมดแล้ว แรกๆ ก็เกลียด ขยะแขยง แต่หลังๆ มันอุ่นใจที่มีเขาอยู่ใกล้ๆ ความรู้สึกมันตีรวนไปหมด อยากหนีไปให้ไกลจากตรงนี้ จากเวลานี้สักพัก ผมปล่อยให้เสียงจอแจดังไปเรื่อยจนมันคล้ายกลายเป็นเสียงกล่อมและสุดท้ายผมก็หลับไป

 

ดง ดง ไอดง!!

ห๊ะ อะ อะไร!!เสียงงัวเงีย ตอบกลับมาอย่างตกใจ

คลาสเลิกแล้ว ไปกันยัง

อ่อ อ่อ ไปดิร่างสูงกับร่างบางรีบสะพายกระเป๋ออกไปทันที

 

          ทั้งคู่ก้าวขึ้นรถแล้วขับออกไปอย่างรวดเร็ว ต่างคนต่างนั่งนิ่งไม่พูดอะไร จินฮยองเองก็เปล่าให้ดงฮยอกได้มีเวลาพัก เขาขับรถไปเรื่อยๆ จนเมื่อรถพ้นเขตเมืองกำลังจะตัดเข้าถนนสู่ยางกูในขณะที่รถกำลังจะเลี้ยวซ้าย

 

……………..ปัง………โครม……………….


                   เสียงโลหะกระทบกับโลหะดังสนั่นไปทั่ว ท้ายรถของจินฮยองพังยับ หัวของดงฮยอกกระแทกเข้ากับคอนโซลเลือดอาบแม้จะมีเข็มขัดนิรภัยช่วยไว้ แต่ก็บาดเจ็บอยู่ดี ตัวจินฮยองได้แอร์แบคช่วยไว้เลยเป็นอะไรไม่มาก เขากำลังจะเปิดประตูลงไปดูว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่สายตากลับเหลือบมองกระจกมองข้าง แล้วเห็นชายชุดดำกำลังก้าวลงจากรถถือปืนออกมาด้วย ไม่รอช้าเขาสบัดอาการเจ็บปวดออกไปทันที แล้วดึงเอาปืนพกขึ้นมาเตรียมพร้อม บอกให้ดงฮยอกรีบลงจากรถแล้ววิ่งให้เร็วที่สุดไปยังป่าด้านนู้น ดงฮยอกที่มึนๆ ก็พอจะเข้าใจรีบแกะตัวเองจากพันธนาการทั้งหมดเปิดประตูแล้ววิ่งทันที

            จินฮยองรีบแงะตัวเองออกจากเบาะแล้วเปิดประตูอย่างรวดเร็ว เขาวิ่งตามดงฮยอกไปติดๆ เกือบถึงชายป่าแล้ว อีกก้าวเดียวเท่านั้น

            …..ปัง…...

ชายชุดดำเล็งปืนมายังเป้าหมายที่เขาหมายตาแล้วก็ไม่พลาด กระสุนเจาะเข้าที่หลังด้านขวาอย่างเหมาะเจาะตามคำสั่งของเจ้านายเขา

 

…...จินฮยองงงงงงงงงง!!………. ดงฮยอกตะโกนสุดเสียง รีบวิ่งกลับมาพยุงร่างของจินฮยองขึ้นแล้วตะเกียดตะกายปีนข้ามแนวเนินป่าไปยังอีกด้าน พวกเขามองหาที่หลบภัย และมันก็ยังดีที่ว่าตอนนี้พระอาทิตย์ได้ตกแล้ว บรรยากาศรอบข้างเริ่มมืดสลัว ทำให้พวกเขาอาศัยความมืดนี้เร้นกายได้ไม่ยาก

 

แต่อีกฝั่งก็มีความชำนาญในการติดตามและฆ่าเหมือนกัน เขาสอดส่ายสายตาหารอยอย่างใจเย็น

เฮ้ย พวกมึงมาดูทางนี้

รอยเลือดนี่พี่

ใช่ไง มันไปได้ไม่ไกลหรอก ตามรอยไป แต่อย่าลืมเหมือนที่นายสั่งไว้นะ ไม่ต้องการให้พวกมันตาย

ครับพี่ งั้นผมจะรีบตามพวกมันไป

 

………………………………..

 

รถยนต์คันหรูวิ่งตามเส้นทางที่รถของจินฮยองวิ่งผ่านมา แต่มันกลับแปลกที่สัญญาณติดตามรถของจินฮยองไม่ขยับไปไหนนานเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว ตอนแรกจุนฮเวก็แค่คิดว่าอาจจะรถเสีย แต่เพื่อความสบายใจ เขาตัดสินใจโทรหาทันที

…..ตึ้ด……..ตึ้ด……..

เขาต่อสายโทรหาไปหลายครั้ง แล้วสุดท้ายมันก็มีการตอบรับ เสียงที่ตอบกลับมาเป็นเสียงที่เขาจำได้ดี คิมดงฮยอกเป็นคนรับ แต่มันเหมือนจะไม่ได้อยู่ในสถานการณ์ที่ดีซะแล้ว เพราะเสียงใสนั่นสั่นเครือ พูดจาไม่ค่อยรู้เรื่องสักเท่าไหร่

ดงฮยอกกกก!!!เสียงเข้มตะโกนกรอกเข้าไปในโทรศัพท์จนดงฮยอกหยุดเสียงพูดจาไม่รู้เรื่องลง จุนฮเวจึงพูดต่อ

ฟังฉันให้ดี นายต้องมีสติ แล้วค่อยๆ พูดว่าตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้น สถานการณ์เป็นอย่างไง

ปลายสายค่อยๆ พูดใจความสำคัญหลักๆ ให้อีกคนรับรู้

ดงฮยอกฟังฉันดีๆ นะ นายทำช่วยห้ามเลือดให้จินฮยองก่อน แล้วพาย้ายไปอีกที่เร็วเข้า

ไม่ต้องถามว่าทำไม เร็วเข้า

…..ไอจุน ให้ดงไปคนเดียวเหอะ กูเป็นตัวถ่วงเปล่าๆ……..

ไม่ได้ มึงต้องไปกลับกู จินฮยอง ……..

อย่ามัวแต่เถียงกัน ทำตามที่บอกเร็ว

แล้วดงฮยอกก็กดวางสายไป จุนฮเวเหยียบคันเร่งมิด ไม่นานเขาก็มาถึงสถานที่เกิดเหตุ แต่รถทั้งคู่หายไปแล้ว เหลือแต่ร่องรอยอุบัติเหตุเท่านั้น

เขารีบติดต่อกลับไปทางบ้าน แจ้งเรื่องราวที่เกิดขึ้น แล้วจัดเตรียมความพร้อมทุกอย่างเพื่อรับมือกับสถานการณ์ฉุกเฉิน โดยไม่ลืมแจ้งอาแชรินให้มาที่เกิดเหตุด่วนที่สุด

           

 

……………………...

            ดงฮยอกถอดเสื้อเชิ้ตตัวเองออกม้วนเป็นเกลียวหลวมๆ หมัดคาดไว้บนบาดแผลอย่างแน่น จนจินฮยองส่งเสียงร้องเจ็บปวด

“………..อ๊ากกก เจ็บไอดงเบาๆ

ร่างบางเงยหน้ามอง ส่งเสียงสั่น กระตุกกระตักขอโทษเพื่อนกะ กูขอโทษ ปะ ป่ะไปกัน ทนนิดนะ

มึง

           

แล้วประคองย้ายร่างสูงออกมาจากที่ซ่อนอย่างทุลักทุเล เขามองหาที่หลบที่น่าจะปลอดภัยกว่าตามคำสั่งของจุนฮเว แม้จะงงว่าจุนฮเวรู้ได้ไงว่าเขาอยู่ที่นี่ แล้วทำไมตามมาได้จังหวะเหลือเกิน แต่ช่างมันเหอะ ต้องขอบคุณด้วยช้ำที่มีเขา ไม่อย่างนั้นตัวเขาคงทำอะไรไม่ถูก ได้แต่นั่งร้องไห้อยู่แน่ๆ  

 

ดงฮยอกกวาดสายตาไปในความมืดเพ็งมองแล้ว มองอีกแต่ก็เหมือนจะไม่มีที่เหมาะๆ สักที่เลย ป่าในบริเวณนี้ก็เป็นป่าที่ค่อนข้างโล่ง ความเงียบและเสียงตะโกนไล่หลังมา เล่นเอาเหมือนเขายืนอยู่ในเขาวงกต มืดและไม่มีทางออก แต่เขาก็ไม่สามารถจะยืนอยู่เฉยๆ ให้โดนจับได้ เดินต่อไปข้างหน้าเรื่อยๆ  จนเห็นแสงไฟเล็กๆ บนกำแพงลวดหนามข้างในเหมือนจะเป็นมีโกดังหรือโรงอะไรสักอย่างตั้งอยู่หลายหลัง เขาหันมองหน้าของเพื่อนแม้จะมองไม่ชัดแต่ดูท่าแล้วว่าน่าจะเจ็บปวดอย่างมาก เขากัดริมฝีปากสูดลมหายใจเข้าปอด รวบรวบแรงที่มีทั้งหมดก้าวเดินต่อไปแม้ขามันจะล้าเหมือนจะล้มแค่ไหนก็ตาม

 

สุดท้ายดงฮยอกและจินฮยองก็มาถึงจนได้ เขามองไปรอบๆ หาหลังที่เหมาะๆ หลบ อย่างน้อยก็น่าจะพอที่จะถ่วงเวลาให้คนมาช่วยพวกเขาทัน เขาเลือกหลังแรกที่ตรงกับประตูรั้วพอดี เพราะคิดแล้วว่าพวกมันคงคิดว่าเขาคงจะหลบไปทางด้านหลัง ไม่กล้าอยู่หลังแรกแบบนี้หรอก

เขาค่อยๆ วางจินฮยองลงพิงกับก้อนฟางอัดแท่ง แล้วรีบเดินไปลากก้อนฟางก้อนอื่นๆ มากองสูงๆ ก่อนจะคว้านหาคัดเตอร์ในกระเป๋าที่ใช้สำหรับตัดแบบมากรีดก้อนฟางอัดแน่นให้กระจายกลบรอยลาก รวมทั้งตัวของจินฮยองด้วย พวกเขาพักหอบหายใจ

คันหน่อยนะมึง ทนนิดนะ

อึก กูไม่เป็นไร แต่ ….…..

“......ชู่ๆ เงียบก่อนจินมือบางก้มลงไปตะคลุบปากเพื่อน เงี่ยหูฟังเสียงด้านนอก

 

……...พวกมันอยู่ในโกดังนี้แหละ ลองไปหาดู หาไปทางด้านหลังก่อนมันคงไม่อยู่ด้านหน้านี้หรอก ……………

 

เสียงเงียบลงเขาลดมือออกจากปากเพื่อน คว้าแขนจินฮยองขึ้นพาดบ่าทันที

           

เราอยู่ที่นี่ไม่ได้แล้ว ไปกันเหอะ ไม่นานเดี๋ยวมันก็คงค้นหมดทุกโกดัง เราต้องรีบไปก่อนที่มันจะย้อนกลับมา”  ดงฮยอกเอ่ยออกมาด้วยเสียงเหนื่อย แต่ก็ยังหันไปยิ้มให้กำลังใจจินฮยอง

"ดะ ดงฮยอกดงฮยอกรีบหันมาสนใจเพื่อน

อะไร จิน

ดงฮยอก กูขอโทษ กูทำให้มึงได้เพียงเท่านี้ มึงทิ้งกูไว้ตรงนี้เถอะ กูรักมึงนะ "

เสียงเหมือนจะร้องไห้กับแววตาสั่นระริกของคนฟัง เล่นเอาทั้งโกดังเงียบสนิท หูของเขาอื้อจนไม่ได้เสียงใดทั้งนั้น น้ำตาก็พาลจะไหล เพื่อนเขาพูดได้ไงว่าจะให้เขาทิ้งมันไว้ตรงนี้ ไม่มีทาง ดวงตาแดงๆ จ้องมองหน้าร่างสูงตัดพ้อ

"มึง ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ลุกไปกัน"

"ไม่มึงไป เถอะ ดิเร็ว ไป"

"ไม่ กูไม่ทิ้งมึง"

"ไม่ กูไม่ไหวแล้ว รีบไปก่อนที่พวกมันจะกลับมา"

"ไม่ กูไม่ไป ไอจิน มึงลุกดิ มึงต้องไปกับกู"

"ไอดง!!! กูบอกให้ไปไง ไป!!! แค่กๆ ปะ ไป" เลือดสีแดงฉานค่อยๆทะลักออกจากริมฝีปากซีด

เสียงตอบกลับขาดหายเป็นช่วงๆ ใจของดงฮยอกกระตุก สั่นไหว ใจหาย เหมือนเขากำลังจะเสียบางอย่างที่สำคัญไปจากชีวิต ไม่เอาแบบนี้ มันต้องไม่เป็นแบบนี้

 

"อะ อะ ไอจิน มะ มึงอย่าเป็นไรไปนะ กูจะพามึงไปหาหมอ ปะ" เขาพยายามจะพยุงเพื่อนขึ้น แต่ขนาดตัวเขากับจินฮยองนั้นช่างแตกต่างกัน และเรี่ยวแรงที่เขาเหลือในตอนนี้ มันทำให้เพียงแค่ยัดยืนขึ้น ร่างทั้งคู่ก็ทรุดลงทันที

"ปะ ประ เปล่า ประ โยชน์ ไปดิวะ"

"มะ ไม่ ...ฮึก ...มึง ต้องไปกับกู ...ฮึก... มึงลุกขึ้น ดิ ไอจิน " เสียงร่างบางสั่นเครือ เริ่มสะอึก หายใจไม่ออก อาการหวาดกลัวเหมือนกำเริบอีกครั้ง น้ำตาใสไหลไม่ขาดสาย มือบีบมือของจินฮยองแน่น พยายามจะมีสติ จินฮยองเองก็บีบมือเขากลับเช่นกัน เตือนสติซึ่งกันและกัน ไม่มีแรงพูดแต่กับเข้าใจกันด้วยความรู้สึกที่ส่งมา นี่แหละเพื่อน

 

............เห้ย มันไปได้ไม่ไกลหรอก อยู่แถวนี้แหละ...............

 

ร่างของจินฮยองกระตุกถี่ๆ ลมหายใจราวกับจะหลุดลอยไปในอากาศ  เรี่ยวแรงแม้กระทั่งขยับปากมันมันช่างยากเย็น ความเย็นกัดกินจากปลายมือลามไปจนถึงขั้วหัวใจ และแลว่ามันพร้อมที่จะหยุดลง จังหวะชีพจรเต้นเบาลง เบาลงขนาดว่าดงฮยอกแนบหูลงไปฟัง แถบจะไม่มีการเต้นอยู่ เบาจนเหมือนว่าใกล้จะหยุดลง

 

……….ผมมันเป็นเพื่อนที่แย่จริงๆ ปกป้องมันได้แค่นี้ทั้งที่ผมมีทางเลือกที่ดีกว่านี้ แต่ผมกลับเลือกที่จะเสี่ยงลอง เสี่ยงพิสูจน์และมันก็จริง กลับมาเดินบนทางที่ถูกเถอะนะ พี่คงทำได้แค่เท่านี้ …….

 

จิน จินฮยองเสียงดงฮยอกเรียกเพื่อนสนิทราวกับจะขาดใจเขาพยายามยกร่างหนักขึ้น แม้จะล้มลุกคลุกคลานก็ไม่ละความพยายามที่จะพาจินฮยองกับไปด้วย

จินฮยอง!!!! ไอจิน….. มึงอย่าหลับนะ………….อึก ฮื้อออ จินนนนน อุ๊บ

มือคว้าหมับปิดเสียงตะโกนของดงฮยอก กระซิบมาจากด้านหลัง

ชู่ๆ เงียบบบ…..

ฮือออ ใอร อ่อยยย

เงียบ ฉันเองกูจุนฮเว

ฮื้อ จุนฮเว จินร่างบางหยุดดิ้นรนแล้วหันไปผวากอดจุนฮเวทันที น้ำตาที่กักไว้ทะลักออกมาอย่างห้ามไม่ได้ เขากลัว เหมือนกับว่าตอนนี้มีเพียงแค่จุนฮเวเป็นที่พึงให้เขาได้

            มือหนากอดตอบร่างบางแน่นลูบหลังสั่นๆ ที่ราวกับเด็กน้อยให้คลายอาการหวั่นกลัวลง แต่แค่แป๊ปเดียวเท่านั้นเพราะพวกเขามีเวลาไม่มาก

ดงฮยอกตั้งสติ ปล่อยมือก่อนนะ เราจะได้รีบพาจินฮยองไปหาหมอไงใบหน้าเปื้อนน้ำตาแหงนมองร่างสูงตรงหน้าทันทีที่ได้ยินชื่อของจินฮยองเขารับปากทันที เช็ดน้ำตากับเสื้อของจุนฮเวแล้วเงยหน้าตอบ

ฮึก ฮื้อ อึก งั้นๆ เรารับพาจินฮยองไปเลย เดี๋ยวนี้ เดี๋ยวนี้เลย

            “นายใจเย็นนะ อาแชรินกำลังดูอาการอยู่นะ เดี๋ยวรถพยาบาลก็จะตามมาสบทบ

แต่ แต่จินฮยองเลือดออกมามากเลย ฉันกลัว จุนช่วยจินฮยองด้วย จุน จุน

….เพี๊ยะ…..

เสียงมือหนาตบลงบนแก้มใสที่มอมแมมไปด้วยคราบฝุ่นและโคลน จนเสียงพูดรัวๆ หยุดลง

มีสติแล้วสินะ ใจเย็นๆ

ฮื้อ… ใบหน้าเล็กพยักหน้าจ้องมองกลับมาด้วยแววตาที่ไม่เหม่อลอยอีกแล้ว เขาออกจากอ้อมกอดของจุนฮเวแล้วคลานเข้าไปหาอาแชรินที่กำลังปฐมพยาบาลแล้วห้ามเลือต่อจากที่ดงฮยอกเคยทำไว้ลวกๆ

ใจเย็นนะดงฮยอก เดี๋ยวปล่อยไว้เป็นหน้าที่ของอาเอง

ครับ

จุน รถพยาบาลถึงไหนแล้ว

ติดต่อมาแล้วครับ ตอนนี้อยู่ด้านหน้า

จุนเรียกเฮลิคอปเตอร์ มาด้วยเลยเร็ว

ดงฮยอก จินฮยองกรุ๊ปเลือดอะไร พอจะรู้ไหม

กรุ๊ปเลือดโอครับ

จุนฮเว โทรบอกเขาด้วยว่าขอเลือดกรุ๊ปโอเตรียมมาด้วย 2000 cc ด่วน

ตอนนี้ก็ไปพา จินฮยองไปที่รถพยาบาลได้แล้ว เร็วสิ

ครับ/ครับ

เดี๋ยวครับแล้ว พวกมันจะซุ่มโจมตีเราไหม

นายไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอก พี่ฮันบิน กับพี่จีวอนไล่ต้อนพวกมันไปอีกด้านแล้ว

เสียงปืนดังสนั่นอีกด้านของป่าหลังโรงงานร้างที่ดงฮยอกกับจินฮยองใช้หลบภัยอยู่ จินฮยองถูกทำการผ่าตัดทันทีเพื่อยื้อชีวิตโดยเร็วที่สุดแม้จะมีเครื่องมือหรืออุปกรณ์บางอย่างไม่ครบก็ตาม แต่รถพยายาบาลที่เตรียมมาก็มีของที่หมอแชรินนำมาใช้ได้พอสมควร บวกกับฝีมืออดีตนักเรียนแพทย์ของซึงฮุน ก็ทำให้การผ่าตัดด้วยความทะลักทุเล ผ่านไปด้วยดี แถมเฮลิคอปเตอร์นำเลือดมาส่งได้ทันเวลา พร้อมกับนำตัวของจินฮยองกลับไปส่งที่โรงพยาบาลเพื่อจัดการกับบาดแผลและตรวจเช็คสภาพหลังการผ่าตัดให้เรียบร้อย เพราะเหมือนอาการยังไม่พ้นขีดอันตราย อาจจะต้องมีผ่าตัดซ้ำ

 

…………………………….

จุนฮเวและดงฮยอกนั่งรอดูอาการจินฮยองด้วยความกระวนกระวาย โดยที่ดงฮยอกเผลอเอาหัวพิงอกจุนฮเว ร่างสูงเองก็ลูบแขนปลอบไม่ขาด ก้มมองหัวเล็ก จนสังเกตเห็นหน้าผากที่มีเกล็ดเลือดแห้งกรัง นิ้วเรียวแตะลงบนรอยช้ำรอบบาดแผลเบาๆ แต่

โอ้ย เจ็บนะร่างบางดีดหัวออกจากอก แว๊ดใส่เขาทันที

เจ็บมากหรอ ไปให้พยาบาลดูแผลหน่อยเหอะร่างสูงไม่โกรธกลับพูดด้วยเสียงนิ่มๆ มองด้วยสายตาเป็นห่วง เล่นเอาดงฮยอกมองค้าง ตอบกลับเสียงอ่อน หลบตามองลงด้านล่างบีบนิ้วไปมา

ไม่เอา จะรอจนกว่าจินฮยองจะปลอดภัยจุนฮเวไม่ได้ค้านอะไร ลุกขึ้นยืน

ดื้อ งั้นรออยู่นี่มือบางลืมตัวคว้ามือหนาไว้แน่น ส่งสายตาเว้าวอน

ไม่เอา นายจะไปไหน ไม่ต้องไปหรอก ฉันไม่เป็นไร

แป๊ปเดียว เดี๋ยวมาจุนฮเวยกมือกุมมือบางไว้ลูบเบาๆ แล้ววางมันวางลงบนตักดงฮยอก

แต่ว่า

กลัวหรอ หึร่างสูงย่อลงไปมองสบตาแล้วเอ่ยถาม

เปล่า จะไปไหนก็ไปสิ

งั้นไปนะ

หืม

ร่างสูงเดินไปยิ้มไป โดยมีสายตากังวลมองตามร่างสูงไปติดๆ ขยับยืนขึ้นแล้วรีบนั่งลงเสมองไปทางอื่นเมื่อเห็นปลายเท้าของใครสักคนโผล่พ้นมุมห้องมา

เห็นไหมแป๊ปเดียว

ก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่น่า

อ่า ครับ ไม่ก็ไม่ มาทำแผลให้

ไม่เอา ทำเองมือบางคว้ากล่องอุปกรณ์จะไปทำเอง แต่จุนฮเวคว้ากลับ จ้องตาดงฮยอกไม่กระพริบ

อย่าดื้อ ทำให้ไม่เจ็บหรอกน่า

แน่นะ

แน่สิ

งั้นก็ได้สุดท้ายดงฮยอกก็ปล่อยให้จุนฮเวทำ

 ร่างสูงค่อยๆ บรรจงหยิบอุปกรณ์มาทำแผล มาชุบน้ำยาฆ่าเชื้อแล้วเช็ดไปที่หน้าผากใส อย่างแผ่วเบา ปิดแผลให้เรียบร้อย โดยมีดงฮยอกมองตาไม่กระพริบอย่างอึ้งๆ ไม่คิดว่าจุนฮเวจะมือเบาขนาดนี้ แถมเขายังเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดหน้าแล้วลำคอให้ด้วย เล่นเอาร่างบางสะดุ้ง ทำตัวไม่ถูก ใจเต้นแปลกขึ้นมาดื้อๆ

ยื่นแขนมาสิ จะได้เช็ดให้ด้วย

มะ มะไม่ต้อง เดี๋ยวเราเช็ดเองมือบางคว้าผ้ามาจากมือหนาอย่างรวดเร็ว แล้วเช็ดไปเรื่อยๆ

เราหรอ นายพูดว่าเราหรอดงดงฮยอกรีบหันไปมองหน้ายิ้มๆ ของจุนฮเวแล้วสะบัดกลับอย่างรวดเร็ว

เราเปล่า

เราอีกแล้วนะ

ไม่ใช่ ไม่เช็ดแล้วเอาไปเก็บเลยไป

เดี๋ยว อย่าเพิ่งไป

ผล๊ะ

……….อาแชรินเดินออกมาจากห้องรักษา………..

อาแชรินดงฮยอกเดินไปหาคุณหมอทันที

เอาล่ะ จินฮยองปลอดภัยแล้วนะ เดี๋ยวจะย้ายไปห้องปลอดเชื้อ จะอยู่ดูก็ได้นะ แต่ต้องไปทำความสะอาดร่างกายทั้งคู่เลย

ครับ/ครับ

 

………………..

 

……ตึ้ด…….ตึ้ด….……

            กลิ่นยาคละคลุ้งไปทั่วห้องด้านบนสุดของโรงพยาบาลแทยังกรุ๊ป

เปลือกตาคล้ำค่อยเปิดขึ้น ลมหายใจรวยรินขัดเป็นช่วงๆ เสียงเรียกถูกสะกัดด้วยหน้ากาก สายอ๊อกซิเจนมากมายรอบตัวเขา เขาพยายามปลดมันออก ส่งเสียงเรียก

จุน จุน จุนฮเว

………………………………………………..100%.......................................................

 

 

                  
               
ทอลล์: รู้ว่าโกรธ ไม่แก้ตัว กลับมาแล้ว อาจจะเขียนไม่ดีนะ ขาดช่วงไปนานเลย งานยุ่งจริงๆ แต่ไม่เคยคิดจะทิ้งนะ รักรีดเดอร์ที่ติดตามอ่านทุกคน และขอบคุณสำหรับกำลังใจ คำแนะนำ ยังอ่านแล้วคอมเมนต์หน่อยนะ เราจะได้ปรับปรุง เพราะเราหายไปนานจริง

ปล. รู้สึกยังไม่มีใครสังเกตถึงน้องอีกคนของมาร์คนะ 555
 

 

 

 

 

 

     

 iKON  DARK | หมายเหตุ  

อ่านแล้วขอกำลังใจ คอมเม้นท์สักนิด ติดแท็กก็ได้   

ทวงฟิค @gigtoyou เมาท์ติดแท็ก  #เส้นขนานikon 

 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

818 ความคิดเห็น

  1. #765 PMSnammy (@PMSnammy) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 13:44
    จุนดงมีความน่ารักละมุนอ่ะ งื้ออออ
    #765
    0
  2. #609 _AceOfDevil_ (@thitiratpisurat) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 10:25
    จุนดงมีความละมุน555
    #609
    0
  3. #591 _IP-P.VIP_ (@prm-vip) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2559 / 00:03
    น้องอีกคนของมาร์คของแค่ไม่ใช่จินฮยองก็พอ จุนดงละมุนขึ้นแล้ว ชอบบบบ >< จุนดงดราม่ามากกกกกกก
    #591
    0
  4. #581 LONG TIME AGO (@sspoommy) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2559 / 18:00
    สงสัยน้องมาร์คจริงจัง นางเป็นใครอ่ะ??55555555
    คือ จุนดงเริ่มมีความละมุนแล้ว ดีงามมากกกกกก ดงยอมเน่เหอะ เป็นแฟนเน่ซักที555555555
    คือหนูอ่านในแอพเด็กดีมือถือไม่รู้ว่าเป็นเพราะอ่านในแอพหรือป่าว หรืออะไร แต่หนูว่ามันมีบางช่วงดูขาดๆ ดูเหมือนมันตกไปอ่ะค่ะ
    แต่เราไม่โกรธน่ะ เรารอได้ และรออยู่ 5555555
    ไฟท์ติ้งคับไรท์!!
    #581
    0
  5. #578 phleng (@grun06) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2559 / 07:09
    ใครน้องมาร์คอีกคนหรอไรท์ แล้วตอนสุดท้ายนี่ใครอะ ต้องมีอะไรเกี่ยวกับเน่แน่เลย แต่เราชอบจุนดงมาอกอะน่ารักกกกกก ขอบคุณที่ไรท์กับมานะ เราจะรอออ
    #578
    0
  6. #572 DewdedoO (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2559 / 23:29
    ตอนสุดท้ายนี่ใครอ่ะ
    #572
    0
  7. #571 น้องต๋า. (@pimmchoi) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2559 / 17:42
    จุนดงน่ารักมากเลยอ่า น้องดงนี่กำลังหวั่นไหวแล้วใช่มั้ย ><
    แต่จินฮยองจะรอดใช่มั้ยคะไรท์
    รอติดตาม...
    #571
    0
  8. #570 somegigo (@pomle) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2559 / 16:24
    แล้วอิพี่มาร์คคุยกับใครรรร แต่จุนดงชนะเริ่ดดตอนนี้ น่าร๊ากกกกกก
    #570
    0
  9. #569 Yomi (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2559 / 12:35
    โอ้ยยยยยยยย เขินเน่อ่ะ

    เขียนดีแล้วค่ะตื่นเต้มมาก

    กลัวจินจะตาย
    #569
    0
  10. #568 CottonVip (@CottonVip) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2559 / 09:47
    welcome!!comeback home????????????
    #568
    0
  11. #567 Aor-Aor Vl Sol (@aorsol) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2559 / 06:53
    ดีใจที่ไรท์กลับมาอัพ
    #567
    0
  12. #566 lamonza_love (@lamonza_love) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2559 / 04:11
    เราให้อภัยไรท์คร้าาาาา ฮือออออออ เอาิารมณ์ไหนก่อนดีตอนนี้
    ลุ้นปันจินฮยองหรือมุ้งมิ้งกับจุนดงดีอ่ะงือออออ
    น้องดงเริ่มเปิดใจให้เน่แล้วใช่มั้ย สูงต่อไปนะเน่ แกจะทำสำเร็จแระ
    #566
    0
  13. #551 K.Li (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 เมษายน 2559 / 10:45
    เย้~~~~~ไรท์กลับมาแล้ววววววว เค้ารักไรท์ที่สุดเลยยยยยยยย
    #551
    0
  14. #550 Kimfancy (@kimfancy) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 เมษายน 2559 / 23:38
    ไรท์กลับมาแย้วววว~~~ เย้~~~~~~
    #550
    0
  15. #549 Nminisize (@nutnutka) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 29 มีนาคม 2559 / 22:22
    ไรท์กลับมาแล้วว อิเน่มุ้งมิ้งอ่ะ 5555 มีจุนงอนด้วย อยากให้ดงง้อด้วย ดงก็หอมแก้มเขาด้วย -///-
    #549
    0
  16. #548 phleng (@grun06) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 29 มีนาคม 2559 / 20:51
    เย้~~~ ไรท์กลับมาแล้ววววว รอออๆๆ
    #548
    0
  17. #547 CttTmo (@ctttmo) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 มีนาคม 2559 / 19:08
    พาร์ทดงมาแล้ววว คิดถึงคู่นี้มาก
    #547
    0
  18. #546 juxmia (@spkanigd) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 มีนาคม 2559 / 23:38
    คิดถึงไรท์มากค่ะะะะะ ฮือออออ
    จุนดงฮาร์ดคอมาก 5555555555555 ว่าแต่เมื่อไหร่จะเป็นแฟนกันอะ??? งื้ออออออ จะรอยะคะ สู้ๆนะ
    #546
    0
  19. #545 youngkyun (@youngkyun) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 มีนาคม 2559 / 23:11
    ชอบจุนดงมากคู่นี้น่ารักดี
    #545
    0
  20. #544 _AceOfDevil_ (@thitiratpisurat) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 มีนาคม 2559 / 14:48
    เมื่อไหร่จะได้กัน ถามเเค่นี้555555555 คิดถึงมาก5555
    #544
    0
  21. #543 Go Kai (@ying_wiraya) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 มีนาคม 2559 / 13:04
    เป็นคู่ที่ฮาร์ดคอร์5555555
    #543
    0
  22. #542 รัชมีร์ (@nooniggee_) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 มีนาคม 2559 / 12:34
    ชอบคู่จุนดงสุดใจ 5555555 อิดงแกมันเปรี้ยวเอาเน่ให้อยู่ค่ะเป็นใหญ่ในบ้านให้ได้ 555555555ชีวิตจริงโดนอิเน่แกล้ง แซะบ่อยๆในฟิคเอาเลยค่ะเอาคืนให้หนักๆ ทำไมเราซาดิส555555 สู้ๆน่ะคะไรท์เรารอทุกตอนค่ะทุกคู่ด้วย
    #542
    0
  23. #541 -3-Lucky (@1220noonar) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 มีนาคม 2559 / 11:57
    เดียวเตะเดียวต่อยเดียวจูบ ตามอารมณ์แน่ไม่ทันนะคะ แต่......ไรท์มาแล้ววววววว อร๊ายยยยยยยยยยยยย มาต่อเร็วๆนะจุ๊บ
    #541
    0
  24. #540 LONG TIME AGO (@sspoommy) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 มีนาคม 2559 / 10:29
    ไม่รู้จะสงสารดงหรือฟินดี ณ จุดๆนี้
    เน่นี่มันเน่มากกกก 5555555555
    เน่ลุกแล้ว เราลุกบ้าง...
    นี่ลุกไปนั้งกริ๊ดดังๆคนเดียวเลย55555 >///////<
    ปล.โอ้ยยย คิดถึงงง สู้ๆนะคับ เค้ารออยู่ววว จุ๊บจ๊วบ?
    #540
    0
  25. #539 bambarm (@bammin) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 มีนาคม 2559 / 10:01
    จุนดงนี้จะฮารคอกันไปถึงไหนถนอมๆกันมั้งเดี๋ยวช้ำตายพอดี 5555
    #539
    0