{ fic iKON } เส้นขนาน (แทนโดนแบน) :bjin bobyun jundong junhyuk &YG

ตอนที่ 24 : ❥ 21 "หยั่งใจ" 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,275
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    7 ส.ค. 59



21 "หยั่งใจ"

        

เงาร้ายย่างกายอย่างเงียบเชียบ คุกคามร่างกายซูบผอมด้วยการกระตุกผ้าห่มผืนบางออกอย่างแรง กวาดสายตาสมเพชมองดูอย่างยิ้มเยาะ แต่เพียงครู่เดียวแววตาก็กลับแปรเปลี่ยนเป็นวาวโรจน์เครียดแค้น จ้องเขม็ง เส้นเลือดปูดโปนไปตามแนวขมับ ลงมือบีบเค้นต้นแขนผอมแห้งของร่างชายวัยกลางคนผู้หลับไหลเป็นเจ้าชายนิทรามากว่า 15 ปี

“ฮิ ว่าไง วันนี้ก็ยังนอนโง่ อยู่อีกหรอเนี่ย” รู้ทั้งรู้ว่าต่อให้พูดอะไรใส่ไปยังไง ร่างบนเตียงก็ไม่มีเสียงตอบสนองกลับมาแน่นอนแต่เขาก็ยังอยากจะเข้ามาพูดแบบนี้ทุกวัน สุดท้ายห้องทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ จนร่างกำยำทิ้งตัวลงนั่งใกล้ๆ พูดต่อด้วยโทนเสียงทุ้มต่ำ เยาะเย้ย

“เฮ้อ น่าเบื่อ แต่จะว่าไปก็ดี มันก็ทำให้กูทำอะไรง่ายขึ้นเยอะ”

พูดไปเข่นเขี้ยวไป แต่ความสะใจของเขามันไม่ใช่แบบนี้ เขาทนไม่ไหวจนลุกขึ้นบีบคางคนนอนแน่นิ่งบนเตียงตบหน้าซีดๆ นั่นอย่างแรง เหมือนว่าการลงไม้ลงมือกับร่างกายคนตรงหน้าจะเป็นการเยียวยาเขาให้สบายใจขึ้น แต่เปล่าเลย เขากลับยิ่งโมโหโกรธแค้นมากขึ้น เพราะไม่มีการตอบโต้ ไม่มีการร้อง เขายิ่งอยากจะฆ่ามันให้ตายมากขึ้น

“เมื่อไรมึงจะตายๆ ไปสักทีวะ” ตะคอกเสียงใส่สุดเสียง สติพร่าเลือนด้วยความโกรธเข้าครอบงำ ลืมเจนตนารมณ์ของตัวเองไปหมดสิ้น ลงมือบีบลำคอเล็กจากเบาเป็นหนักขึ้น แน่นขึ้นอีก เนื้อซีดเหี่ยวย่นนูนลอดช่วงว่างระหว่างนิ้ว ร่างบนเตียงหน้าซีดลงเรื่อยๆ ลมหายใจสะดุดขาดเป็นห้วงๆ เสียงสัญญาณชีพร้องเตือนอย่างต่อเนื่อง

…….ตึ้ด...ตึ้ด..ตึ้ด.ตึ้ดตึ้ดๆๆๆ……. ชายที่โดนความแค้นเข้าครอบงำเริ่มตาสว่าง ตบลงบนหน้าซีดๆ นั้นหลายต่อหลายครั้ง ก่อนจะเอาหน้ากากอ๊อกซิเจนครอบให้ ย่อตัวลงใกล้กับหู

“มึงยังตายไม่ได้หรอก ไม่งั้นมึงจะสบายเกินไป มึงยังต้องอยู่เป็นเครื่องมือที่กูใช้ปั่นหัวลูกมึงให้ทำตามที่กูต้องการอีก กูถึงได้ให้โอกาสมึงได้นอนสบายๆ มีคนดูแลแบบนี้ไง”

เขากำแขนผอมๆ อย่างแรง บีบจนมันแทบหักแล้วสะบัดทิ้งฟาดเข้ากับขอบเตียงจนห้อเลือด โดยไม่คิดจะสนใจสักนิด ออกชอบใจด้วยช้ำ เขาหันหลังเตรียมก้าวออกจากห้อง แต่ก็เหมือนนึกขึ้นได้ ผู้ชายคนนั้นก็เดินกลับเข้ามาอีกพร้อมกับทิ้งท้ายก่อนปิดประตูออกไป

            “รีบๆ ตื่นนะ กูอยากให้มึงได้เห็นความย่อยยับของพวกมึงทั้งคู่”

……………………………………………

โรงพยาบาลแทยังกรุ๊ป

“จะ จุน จุนฮเว”

ร่างสูงที่กำลังหลับสนิท รู้สึกว่ามีคนกำลังเรียก สะลืมละลือค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมองหาต้นทางของเสียง แล้วเขาก็ตาสว่างทันที

“จินฮยอง!! ”

“ชู่ๆ”

คนเจ็บกดนิ้วลงที่ริมฝีปากเขา กวักมือที่เต็มไปด้วยสายมากมาย เรียกให้อีกคนเข้ามาใกล้

“เอาหูมา” จุนฮเวได้แต่ทำหน้างง แต่ก็ยังก้มหน้าลงไปใกล้

“มึงเป็นไงมั้งวะ”

“กูพูดไร ไม่ค่อยถนัด เอาหูมานี่ดิ”

“อะไรวะ ทำเหมือนคนมีความลับไปได้”

“เอาน่า มึง เอาหูมา”

จินฮยองกระซิบกระซาบบางอย่างที่เขาสงสัย และลองพิสูจน์มาแล้วบ้าง แต่ก็ไม่ปักใจเชื่อเต็มร้อย เขาตัดสินใจเล่าให้จุนฮเวฟัง เผื่อจะได้ช่วยกันแก้ไข

“เป็นไปไม่ได้”

“ตอนแรกกูก็ไม่เชื่อ แต่มึงรับปากกูแล้วอย่าผิดคำพูดกับกูนะ”

“ไม่จริง!!!”

“ชู่ๆ เบาเดี๋ยวไอดงตื่น กูก็ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกัน” จุนฮเวไม่อยากจะเชื่อเลย ใบหน้าของเขาตึงเครียด มือนวดเฟ้นขมับ ถอนลมหายใจแล้ว ถอนหายใจอีก  

“โธ่เว้ย!!” เสียงสบถดังขึ้นแล้วเจ้าตัวก็หนุหันออกจากห้องไป

คนเจ็บได้แต่นอนถอนหายใจ เขาเองก็เจ็บปวดเหมือนกัน กลับการเป็นคนรู้ก่อน เจ็บเพราะรู้แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ถ้าเกิดสิ่งที่คิดมันไม่จริง เขาจะเป็นคนที่ไม่เชื่อใจ เป็นคนทำลายความสัมพันธ์ พังมันด้วยมือของเขาเอง ฉะนั้นเลยทำได้แค่การหยั่งใจ

เพียงประโยคเดียวตอนที่เขารู้สึกตัวและได้ยินเข้า

“พี่ผมยังเข้าไปอยู่ในบ้านนั้นไม่ได้เลย”

และเหตุการณ์วันนี้ที่เขาลองบอกสถานที่ที่จะไป ซึ่งเส้นทางจุนฮเวเองก็ยังไม่รู้

“ชานอูวันนี้พี่กับดงฮยอกจะไปยางกูนะ จะไปด้วยไหม”

“ไม่หรอกครับ พอดีผมติดธุระ แล้วพี่จะไปทางไหนล่ะครับ”

“อ่า ถนนสาย…..ไม่ไปด้วยกันจริงหรอ”

“ไม่ดีกว่าครับ ผมจะไปหาป๋าที่บ้านพอดี”

ดวงตาหลุกหลิก มองสบเขาแฝงด้วยลับลมคมใน หัวใจของเขาปวดหนึบ ชาไปทั้งตัว

ขอให้สิ่งที่เขาคิดมันผิดด้วยเหอะ ไม่อย่างนั้นคนที่เจ็บที่สุดก็คงไม่พ้นอาทั้งสองคน และครอบครัวที่รักและเอ็นดูคนรักเขาเป็นแน่

…………………..

หน้ากลมวิ่งหน้าตาตื่นออกจากคอนโดมาโรงพยาบาลทั้งที่ยังอยู่ในชุดนักศึกษา หลังได้รับข่าวร้ายว่าจินฮยองโดนยิง

เขากำโทรศัพท์แน่นบีบจนมันแทบแตกคามือ เหม่อคิดถึงสิ่งที่เขาทำไป มันดีจริงๆหรอ เขาเพิ่งทำร้ายคนที่เขารัก ไปนะ และเขาต้องทำร้ายไปอีกกี่คน

ครืด….ครืด….

ร่างสูงก้มมองหน้าจอที่สว่างวาบ แสดงชื่อคนโทรเข้า ชื่อของคนที่ทำให้เขาลำบากใจทุกครั้งที่เห็น

‘พี่ต้วน’

เขาปล่อยมันดังอยู่สักพัก ความลังเลเกาะกินจิตใจ นิ่งราวกับวิญญาณได้หลุดลอยจากร่างไปแล้ว กว่าจะรู้สึกตัว โชเฟอร์รถแท็กซี่ก็เรียกเขาเสียงดัง

“คุณครับ”

“คุณครับ คุณ”

“คะ ครับ”

“โทรศัพท์ของคุณดังใหญ่แล้ว”

เขาก้มลงมองหน้าจออยู่สักพัก สูดลมหายใจเข้าปอด ปรับเสียงให้อยู่ในโทนปกติ แม้น้ำตาจะไหลรินไม่ขาดก็ตาม เขาตัดสินใจกดรับมัน

“ฮะ ฮัลโหลครับ”

“หืม รับได้แล้วหรอ พี่มีข่าวดีมาบอก แผนเราไปได้ดีนะ รอแค่มันพานายเข้าไปอยู่เท่านั้น”

“จะ จริงๆ หรอครับ”

“จริงสิ เก่งมากเลยนะ”

“ไม่หรอกครับเรื่องเล็กน้อย”

“หืม ถ้าต้องการอะไรก็บอกพี่มาแล้วกัน”

“ครับ”

“งั้นแค่นี้”

“สวัสดีครับ”

ทันทีที่สายถูกตัดไป ชานอูก็ได้แต่นั่งถอนหายใจ ปล่อยเสียงสะอื้อที่กักเก็บออกมาไม่ขาด ร้องจนลมหายใจสะดุด ราวกับจะขาดใจ

‘ทนหน่อยนะ ชานอู”

………………………………………………



         "ฮัลโหล พี่ผมว่าพวกเราต้องคุยกันแล้วแหละ"

         การประชุมกันระหว่างสามพี่น้องเริ่มต้นขึ้น โดยมีพี่รองเป็นเริ่มคำถาม

         "มีอะไรก็พูดมา"

         จุนฮเวนั่งนิ่ง ย้อนนึกถึงคำสัญญาที่ให้ไว้กับจินฮยอง

  

                     'สัญญากับกูนะว่าถ้าเรื่องนี้ เรายังไม่จะแน่ใจว่าจริง มึงกับกูจะยังไม่บอกใครเป็นอันขาด'

                   'เอ่อ ก็สัญญา'

    

        ร่างสูงนิ่งอึ้งคิดไม่ตก เขาอยากจะปรึกษาพี่ทั้งสองเพราะเรื่องนี้มันเป็นเรื่องใหญ่มากๆ เป็นความเป็นความตายของคนรอบตัวเขา แต่เขาก็ไม่แน่ใจว่ามันจริง แล้วเขาไม่อยากจะผิดสัญญากับจินฮยอง



         "เอ้า เรียกพวกกูมาประชุมก็พูดดิวะ" จีวอนเริ่งหงุดหงิดที่น้องเอาแต่นั่งเงียบไม่พูดไม่จา ขมวดคิ้วเป็นปมด้วยความสงสัย จุนฮเวไม่เคยที่จะคิดจะให้พวกเขาเข้าไปมีส่วนในชีวิตมากสักเท่าไหร่ ฉะนั้นก็เป็นไปได้ว่าปัญหาที่เกิดขึ้นต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่ๆ

         "เอ้า รีบพูดเหอะ พี่จีวอนมันจะต้องบินไปฮ่องกงวันนี้" ฮันบินพูดขึ้นบ้างหลังจากน้องเอาแต่เงียบมองหน้าพวกเขาสลับไปสลับมา ซึ่งมันก็ดูตลกดี

"เอ้า ว่าไง/เร็วดิวะ"

         "เอ่อ ก็ไม่ไม่มีอะไรมากหรอก"

    "เห้ย!! /อะไรของมึงจุนเน่"

          "ก็มันได้อะไรหนักหนา แค่จะปรึกษาว่าจะพาไอจินกับพาชานอูมาอยู่ด้วยกัน จะดีไหม เพราะดูแล้วพวกมันคงไม่ปลอดภัยแน่ๆ"

         "โธ่ก็นึกว่าเรื่องอะไร ไอบินกับฉันก็เพิ่งคุยกันไปเหมือนกัน"

         "อ่าวหรอ แต่ว่าผมกลัวว่าจะดูแลไม่ไหว ขอลูกน้องเพิ่งหน่อยแล้วกัน"

         "เดี๋ยวฉันให้พวกพี่ที่ดูแลผับ ผลัดกันไปดูให้แล้วกัน" จีวอนมองหน้าฮันบิน ที่พยักหน้าตอบกลับไป

         "แต๊งค์นะพี่จอบ" จุนฮเวพูดพร้อมคลียิ้มส่งให้

         "กวนตีนหรอกสัส ใครจอบ"

         "ไม่รู้สิพี่ พี่ลองยิงฟันดูดิ ยี" จุนฮเวยีฟันให้จีวอนก่อนที่จะโดนเท้ายาวๆ ถีบเข้าที่ท้องจนหงายท้องตึ้ง

         "ฮ่าๆ " ฮันบินที่ไม่ค่อยได้หัวเราะมานาน หัวเราะออกมาอย่างห้ามไม่ได้

         "โอ้ยเจ็บนะ ทำไมต้องถีบด้วยก็แค่แหย่เล่นเอง"

         "กูไม่ฮ่า และมึงทำพวกกูเสียงเวลา แต่ว่าาาา" ตาเล็กรีมองหน้าน้องชายที่กำลังกระดกเหล้าเข้าปาก อมยิ้มน้อยๆ

         "ฮันบิน/พี่ฮันบิน"

         "ชิ อะไร" หน้าตาหล่อออกหวานนิดๆ ที่ได้รับมาจากมารดาอย่างปาร์คบอม เงยหน้ามอง จิ้เสียงตอบกลับ

         "นายหัวเราะ/พี่หัวเราะ" สองพี่น้องก็ตะโกนขึ้นพร้อมกัน หันมาสบตากันแล้วก็เปล่งเสียงหัวเราะอย่างชอบใจ

         "ฮ่าๆ/ฮ่าๆ "

          เล่นเอาคนขรึมๆ ที่ไม่ค่อยพูดหรือแสดงอาการอะไร กระแทกแก้วลงกับโต๊ะดังปัง แล้วบอกลาทันที           

"ไม่มีอะไรแล้ว ฉันไปทำงานต่อแล้วนะ"

"เดี๋ยวจะรีบไปไหน ยังไม่ได้คุยเรื่องสำคัญกันเลย” สองพี่น้องตัวแสบเดินเข้าไปโอบไหล่ฮันบินคนละข้างแล้วลากมานั่งกลางโซฟาด้วยกัน

“เรื่องอะไรอีก คนทำงานค้างไว้”

“ไม่ต้องมาอ้างงานเลยพี่”

“ใช่ ไอเน่พูดถูก"

“มึงจะรีบไปไหน”

“กูจะรีบไปทำงาน “พวกมึงนี่อะไร ปล่อยกู”

“มึงไปรักพี่เขาตอนไหนหรอวะ”

“นั่นสิ ไปรักเขาตอนไหนอ่ะ ผมนี่คิดไม่ออกจริงๆ เห็นบอกรำคาญๆ”

“แล้วจะรู้กันไปทำไม ว่ารักตอนไหน แค่รู้ว่ากูรักมากก็พอแล้ว และที่สำคัญเขาก็น้องสะใภ้มึง และพี่สะใภ้มึงเช่นกัน” สายตาตวัดมองลูกคู่ ส่ายหัวไปมากับนิสัยเด็กๆ มือผลักหัวจีวอนและจิ้มหัวจุนฮเวอย่างแรง

“โอ้ คิมฮันบินเปลี่ยนไป/ว้าวว เจ้าชายน้ำแข็งละลายสะแล้ว” ลูกคู่พี่คนโตกับน้องคนเล็กแท็กมือกัน แล้วส่งเสียงโห้ร้องอย่างชอบใจที่ไล่ฮันบินให้จนมุมได้ นานๆครั้งที่พวกเขาจะทำให้ฮันบินกลืนไม่เข้าคายไม่ออกได้แบบนี้ รสชาดของชัยชนะมันดีแบบนี้นี่เอง 

          แต่ชัยชนะก็มักจะอยู่เพียงไม่นาน

“สนุกกันเข้าไป งบประมาณผับมึงลดลง 20% นะคุณจีวอน” รอยยิ้มแสยะสไตล์ฮันบินหันมามองหน้าเป้าหมายทีละคน

“เบี้ยเลี้ยงและค่าน้ำมันรถ ตัดเหลือครึ่งหนึ่ง นะจุนเน่”

“เดี๋ยวอะไรอ่ะ/ทำไมผมโดนมากกว่าล่ะ”

“โวยวายฟังไม่รู้เรื่อง ตัดเพิ่งคนละ 10%”

“อุ๊บ/อุ๊บ” อสูรเงินตราประจำบ้านประกาศตัดเงินเพิ่มเท่านั้นแหละ เสียงโวยของทั้งคู่ก็ปิดสนิทอัตโนมัติ

“จุนเน่แกโดนตัดเยอะ เพราะว่าแกผิดสัญญา ทำให้พี่จินต้องร้องไห้”

“อ่า เข้าใจ” เขายอมรับเสียงหงอยๆ

“แต่ว่าก็มีส่วนดีเหมือนกันนะ เพิ่มให้ 20% แล้วกัน”

หน้าจ๋อยๆ ของจุนเน่ที่กำลังรู้สึกผิด และแย่ ตาโตขึ้นมาทันที

“ทำไมอ่ะ/ใช่ทำไมมันถึงได้เพิ่มล่ะ” คำถามถูกส่งมาให้ แต่คนตอบไม่ได้ตอบ ทำเพียงแค่กระตุกยิ้มกลับไปให้ เขาคิดในใจเรื่องไรจะบอกว่าได้นอนกอด นอนปลอบพี่จินทั้งคืนกันล่ะ

“ไม่ต้องรู้หรอกหน่า เอาเป็นว่ามันมีเหตุผลสมควรแล้วกัน”

“ไม่ใช่เหตุผลแกจะเป็น พี่เขานะ”

“ไม่ใช่หรอกน๊า”

“ไม่ใช่ก็ไม่ใช่ จะเชื่อ แต่ทำไมฉันต้องโดนหักงบประมาณด้วยวะ”

“ไม่รู้สิ มึงลองไปคิดดูดิ”

“อะไรวะ”

เสียงพูดคุยของพี่ทั้งสองไม่ได้เข้าหูเขาสักนิด ประโยคของพี่ทิ่มเข้าไปในหัวใจเขา ภาพตัวเล็กในอ้อมแขนสั่นเทาราวกับลูกนก มือที่เต็มไปด้วยเลือดของเพื่อนจิกหลังของเขาแน่น

“เขารักษาสัญญาไม่ได้จริงๆ”

เสียงพรึมพรำ และความเงียบเกินเหตุของน้องเล็กทำให้ฮันบินสะกิดจีวอนหันมาดู แล้วพวกเขาก็เดินมานั่งข้างๆ

“เห้ย เป็นไรวะเงียบเชียว”

“เปล่า ไม่มีอะไรหรอก” หน้าดุส่ายหัวตอบ แต่น้ำเสียงมันเบากว่านิสัยธรรมชาติของเขา

“รักษาสัญญาครั้งนี้ไม่ได้ แต่ก็ยังมีโอกาสอีกที่จะทำไม่ใช่หรอ ก่อนจะมาเสียใจตอนนี้ มึงควรทำอะไรน่าจะคิดได้นะ”

“ใช่อย่างไอฮันบินมันพูด ครั้งที่แล้วรักษาไม่ได้ แต่โอกาสยังมีอยู่ก็ทำต่อจากนี้ให้ดีเหอะ”

หน้าคมก้มหน้ามองพื้นค่อยๆ เงยมองหน้าพี่แต่ละคน “แต่…..”

“ไม่ต้องแต่แล้ว หรือมึงจะยอมแพ้ แล้วปล่อยเขาให้คนอื่นปกป้อง”

“ไม่!! ผมดูแลเองได้” เสียงทุ่มสบัดขึ้นมาอย่างไม่ชอบใจ

“มึงพูดแล้วนะ ทำให้ได้ล่ะ” ฮันบินเหยียดยิ้ม เพราะเขาได้คำตอบในใจเขาแล้ว

แต่ไม่ได้พูดออกไป

“มึงชอบเขาแล้วดิ” เสียงที่พูดออกมานั้นกับเป็นจีวอนที่จับใจความสำคัญของประโยคที่ฮันบินพูดได้ทันที ตาดุเหลือกขึ้น หันลุกลี้ลุลน “เปล่าสักหน่อย” เขาตะโกนกลับใส่หน้าจีวอน ลุกขึ้นแล้วเดินหนีไปเสียดื้อๆ

“ฮ่าๆ ชัดเลย” พี่ชายคนโตหัวเราะชอบใจ ส่วนคนรองได้ยิ้มที่มุมปาก

“โธ่เว้ย กลับแล้ว”

“ชอบก็บอกว่าชอบดิวะ ชีวิตมันสั้นนะ” จีวอนยังแหย่ต่อด้วยความสนุก แต่จริงๆ เขาก็แฝงความหวังดีส่งไปให้น้อง

“ใช่ชีวิตมันสั้นนะ เหมือนอย่างตอนกูไง” เขานึกถึงตอนที่โดนแทง ร่างกายไม่ตอบสนอง สื่ออะไรออกมาก็ไม่ได้ ทั้งทีรับรู้ความรู้สึกทุกอย่าง  

“ก็บอกว่าเปล่าไง ผมกลับแล้ว”

“เอ่อปากแข็งจริงๆ กลับดีๆ ล่ะ”

“หืม” ร่างสูงตอบรับมาแค่นั้น แล้วก็ต้องหยุดค้างอยู่ที่ประตู

“เดี๋ยวไอเน่”

“อะไรอีก”

“ฝากถามน้องสะใภ้พวกกูด้วย ว่าทำไงให้ไอเน่มันชอบได้นะ”

“ไอพวกพี่เวร ไม่ถามเว้ย คนก็บอกอยู่ว่าไม่ได้ชอบ”

“ใช่น้องมันก็บอกไม่ได้ชอบ พี่ก็ไปแกล้งมัน มันแค่รักเลยตังหาก”

“ฮ่าๆ ใช่วะ รักเลยนี่หว่า”

“พี่แต่ละคนแม่ง”

“ทำไม พวกกูน่ารักล่ะสิ”

“กวนตีน!!”แล้วเสียงปิดประตูก็กระแทกดังปัง

“งั้นกูก็ไปบ้างล่ะ ลาวะ”

“เอ่อ ไปเหอะ”


ในห้องเหลือเพียงความเงียบ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์กระตุกขึ้น มือหนาวนลูบแก้วไปมา กระดกเหล้ารสเข้มบาดคอเข้าปากจนหมด พลางนั่งคิดอะไรไปเรื่อยๆ น้ำสีอำพันถูกเทใส่แก้ว ครั้งแล้วครั้งเล่า จนหมดไปเกือบครึ่ง ความเพลิดเพลินก็หยุดลงด้วยแรงสั่นจากโทรศัพท์เครื่องหรู เขาหยิบมันออกมานั่งมองสักพักแล้วจึงกดรับ

     “ฮัลโหล ว่าไง”

     “หืม ไม่ต้องร้องนะ เดี๋ยวมันก็ดีเอง”

     “ดูแลตัวเองนะ พี่เป็นห่วง วางแล้วนะ”




........................................100%.....................................................


ทอลล์: หาไปนาน จะกลับมาบ่อยๆ ให้เบื่อกันไปข้างเลยดีไหมครับ



ปล. รู้สึกยังไม่มีใครสังเกตถึงน้องอีกคนของมาร์คนะ 555 และตัวละครจะทยอยออกมาเรื่อยๆ เดากันต่อไปนะครับ 5555

    

iKON  DARK | หมายเหตุ  

อ่านแล้วขอกำลังใจ คอมเม้นท์สักนิด ติดแท็กก็ได้   

ทวงฟิค @gigtoyou เมาท์ติดแท็ก  #เส้นขนานikon



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

818 ความคิดเห็น

  1. #766 PMSnammy (@PMSnammy) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 13:50
    เรื่องนี้เข้มข้นลึกลับมากกว่าที่คิด
    #766
    0
  2. #599 Yomi (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2559 / 00:18
    ชอบที่ฮันบินพูด "พูดแล้วนะ"มาก
    #599
    0
  3. #598 lamonza_love (@lamonza_love) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 22:36
    ชอนอูร้ายหรอ........ช็อค
    #598
    0
  4. #597 youngkyun (@youngkyun) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2559 / 22:44
    ชานอูอย่าทำไรอีกเลย
    #597
    0
  5. #596 คอเต่า (@oonunanoo) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2559 / 19:12
    ตกใจตรงชายอูเนี้ยละ ชานอูโดนบังคับใช่มิๆ
    #596
    0
  6. #595 I_Aunny (@I_Aunny) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2559 / 17:35
    ปมเยอะมาก รอไรต์มาคลาย อิอิ
    #595
    0
  7. #594 Yomi (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2559 / 12:26
    เดี๋ยวนะชนูโกงเหรอ OMG
    #594
    0
  8. #593 phleng (@grun06) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2559 / 12:02
    ไม่จริง! ใช่หรอ ใช่จริงอะ
    ทำไมอ่าาชนู??

    มาต่อด้วยนะไรท์...
    #593
    0
  9. #592 _IP-P.VIP_ (@prm-vip) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2559 / 00:09
    ชานอูหรอ? ดราม่าหนักขึ้นจริงๆ เริ่มงงแล้ว 5555
    #592
    0
  10. #590 CottonVip (@CottonVip) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2559 / 23:33
    รอไรท์มาคลายปม
    #590
    0
  11. #584 bobyun (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2559 / 14:06
    ไรท์กลับมาแล้ว มาบ่อยๆเลยค่ะไม่เบื่อแน่นอน สู้ๆๆนะค๊า^^
    #584
    0
  12. #583 phleng (@grun06) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2559 / 06:57
    เป็นจินฮยองจริงด้วย555555 มาต่ออีกน่าา!
    #583
    0
  13. #582 LONG TIME AGO (@sspoommy) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2559 / 18:05
    ตัวละครเริ่มเยอะขึ้นเรื่อยๆ ปมก็ยังมาอีก ฮืออออออ นายคือใคร จะเกิดไรขึ้นนนน!?
    มาบ่อยๆเลย มาให้หนูเบื่อเลย วันล้ะ10%ก็ได้ 55555555555
    รออยู่น่ะค้าบบบ ไฟท์ติ้งง!
    #582
    0
  14. #580 เมียแร็ปเปอร์ (@kbenjamad1) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2559 / 16:21
    หายก็นาน มากก็ สั้น ถ้ามาไม่บ่อยให้เบื่อนี่จะแช่งไม้ให้มีคอมเมนต์เลยยยยยย 555555   เดี๊ยวจะด่าว่าหยางแล้วน่ะ

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 31 พฤษภาคม 2559 / 16:22
    #580
    0