{ fic iKON } เส้นขนาน (แทนโดนแบน) :bjin bobyun jundong junhyuk &YG

ตอนที่ 27 : ❥24 "ลองดู" 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,326
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    7 ส.ค. 59

T
B



❥24 "ลองดู"


 

ก๊อกๆ” เสียงเคาะประตูดังขึ้น ร่างสูงของจินฮยองเหยียดยาวบนเตียงผู้ป่วยเหลียวมองชานอูด้วยความสงสัย

ใครมาไม่รู้ครับ น้องชาน

สงสัยจะพี่ดงมั้งครับ งั้นเดี๋ยวผมไปเปิดประตูให้” เป็นไปตามคาด ร่างเล็กของตัวดงฮยอกแง้มประตูเข้ามาด้านใน พร้อมยื่นของเยี่ยมให้กับชานอูนำมันไปเก็บ แล้วตัวเข้าก็ทิ้งตัวนั่งลงข้างๆ เตียง ไล่สายตาอ่อนโยนพิจารณาไปทั่วร่างของจินฮยอง ปากเล็กเม้มเข้าหากันสั่นนิดๆ พยามข่มอารมณ์ พอเริ่มสงบจึงเอ่ยปากถาม

เป็นไงบ้างวะมึง

ก็ดีขึ้นเยอะแล้ว พอดีว่ามีคนดูแลดีว่ะ” จินฮยองพยักพเยิดหน้าไปทางชานอูที่กำลังปอกผลไม้ใส่จาน ดงฮยอกเห็นร่างสูงดีขึ้นเขาก็เบาใจ รอยยิ้มบนหน้าที่หายไปหลายวันคลี่ยิ้มสดใส หลังเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเขาแถบไม่เป็นอันทำอะไร

เอ่อ ไอคนมีแฟน ไอแฟนน่ารัก” เสียงใสสับหยอกเพื่อนกลับ

ทำไมล่ะครับ อิจฉาหรออออ หาสักคนสิ คนใกล้ๆ ตัวก็ดีนะ

ไม่ได้อิจฉา แล้วก็ไม่เอาหรอกคนใกล้ตัวมีแต่พวกไม่ได้เรื่องสักคน

 “มึงแน่ใจหรอ ว่าไม่ได้เรื่อง” เสียงสูงย้ำขึ้น

เอ่อ แน่ใจสิ” ใบหน้าง้ำงอเอ่อออไปส่งๆ แต่ในหัวกลับมีภาพของร่างสูงกอดประโลมเขาไว้ในความมืด

แล้วมึงบอกกูทีดิ้ ว่าไอคนที่หาเราเจอแล้วช่วยกูกับมึงไว้เนี่ย มันไม่ได้เรื่อง จริงๆ อ่ะ” จินฮยองบิปากพ่นคำพูดเสียดแทงกลางใจของดงฮยอกอย่างจัง จนอีกคนนั่งไม่ติด เดินหนีไปเปิดหน้าต่าง เปิดทีวี กดเลื่อนช่องไปเรื่อยๆ อย่างไม่มีทีท่าจะสนใจหยุดดูสักช่อง

ไม่รู้เว้ย มึงจะมาไล่เรียงเอากับกูทำไมเนี่ย

กูเปล่า กูแค่อยากให้มึงลองเปิดใจมองมันดีๆ

เอ่อ พูดมากจริง

มึงก็เป็นซะแบบนี้ไง

            “กูเป็นไง พูดดีๆ นะเว้ย

            “เป็นคนรั้น ที่ชอบยิ้มกลบเกลื่อน ทำเหมือนไม่มีอะไรแต่ก็แอบคิดในใจ

            “แล้วกูเป็นแบบนี้ไปเกี่ยวกันมันตรงไหน

            “ไม่เกี่ยวหรอก หากพวกมึงคนใดคนหนึ่งไม่คิดอะไรก็ดี

            “กู ไม่คิดดดดดดดเว้ยย” ปากเบารีบตอบปฏิเสธ แต่ในใจกลับสั่นไหวไม่ปกติ

            “เอ่อไม่คิดก็ไม่คิด แล้วมึงได้ไปบอกขอบคุณเขามั้งหรือยัง” จินฮยองส่ายหัวขำๆ รีบหัวเปลี่ยนหัวข้อสนทนา

            ร่างเล็กเงียบ เขาลืมไปเสียสนิทเลยว่าตัวเองยังไม่ได้ขอบคุณคนหน้าดุเลย จะว่าไปก็ไม่เห็นหน้ามาตั้งแต่วันนั้นเลยก็ว่าได้ ไปไหนของเขากันนะ  

            “อย่าบอกนะ ว่ามึงยังไม่ได้ขอบคุณเขาน่ะ” จินฮยองลากเสียงถาม ใช้นิ้วจิ้มข้างเอวบางจนเผลอร้องตกใจ

            “อ๊ะ!!”

              เหม่ออะไร ไปขอบคุณเขาหรือยัง

              เอ่อ กู กูยังไม่เจอหน้ามันเลย เดี๋ยวเจอแล้วค่อยบอกนะ

            “ไอดง!! มึงเนี่ย เรื่องเกิดมาก็หลายวันแล้วนะเว้ย

             เอ่อน่า ก็กูยังไม่เจอมันนี่น่า

             เอ่อเจอก็รีบบอกแล้วกัน

             เอ่อรู้แล้วน่า

             แต่กูว่าบอกขอบคุณอย่างเดียวมันคงไม่พอมั้งเพื่อน เขาเสี่ยงชีวิตดูแลมึงขนาดนี้

            “เอ่อแล้วจะให้กูทำอะไรอีก

            มึงก็ลองทำตัวดีๆ กับเขาก่อนดูไหม

            “ไม่!!

            “อ่อ กูเพิ่งรู้ว่าเพื่อนกูมันเป็นคนอกตัญญู

            “กูไม่ได้เป็นคนแบบนั้นนะ!!

            “ไม่เป็น แต่มึงก็ไม่คิดจะตอบแทนเขาเลยหรือไง

            “มึงก็รู้ว่า ว่า

            “ว่าอะไร ว่ามึงกลัวมัน ไม่กล้าเปิดใจว่างั้น

            “ไม่ใช่นะ กูไม่ได้กลัวมัน

            “งั้นมึงก็ต้องลองทำให้กูดูแล้วล่ะว่ามึงไม่ได้กลัว

            “เอ่อ เอ่อๆ กูจะลองดู พอใจหรือยัง

            “ทำไมกูต้องพอใจด้วย กูแค่อยากให้เพื่อนกูรู้จักบุญคุณคน ใครดี ใครร้ายอย่าให้ทิฐิมาบังตาดิวะ

            “เอ่อ พ่ออออ ลูกจะปฏิบัติตามทุกอย่างเลยครับ” จินฮยองวางมือบนหัวเล็กๆ ตบลงปับๆ โยกไปโยกมา ส่งยิ้มให้

            “ทำดีมากครับ ลูกชายตัวโข่ง” ดงฮยอกจับมือหนาออกแล้ว ตีแขนคืนเบาๆ

            “เอ่อ พ่อครับ มึงคงไม่เป็นไรแล้วแหละบ่นกูได้ขนาดนี้

            “ก็บอกแล้วว่า คนดูแลกูอ่ะยาวิเศษ” ตารีคมเหล่มองหลังบางที่กำลังขมักเขม่นในการปอกผลไม้อยู่ ยิ้มเล็กประดับมุมปาก ดวงตาเปล่งประกายความรัก ดงฮยอกหันมองทั้งคู่สลับไปมาลอบยิ้มอย่างดีใจ เพื่อนเขามีความสุขเขาก็มีความสุข

            “จ้า จ้า จะอ้วกกูกลับดีกว่า

เอ่อไปเหอะ ขัดความสุข

แหมมมม ขัดความสุข เชอะ

            ดงฮยอกเดินเข้าไปใกล้แล้วพูดกับเด็กตัวสูงกว่า

เราอ่ะก็อย่าไปดูแลมันดีมากล่ะ ปล่อยมันเจ็บๆ ซะบ้าง

            “ไม่ได้หรอกครับ ผม..เอ่อ ผมเจ็บเวลาเห็นเขาทรมาน” ชานอูหันมาด้วยสีหน้าสลด กลืนคำพูดที่เกือบเผลอหลุดออกมา เปลี่ยนเป็นคำอื่นอย่างฉับพลัน แววตาเศร้าจนดงฮยอกสัมผัสได้ ร่างเล็กเดินเข้าไปหาแล้าตบลงบนไหล่

            “งั้นพี่กลับก่อนนะ ไงฝากดูแลมันด้วย ไปล่ะ

            “ไอจินหายไวๆ นะ

            “หืม ขับรถดีๆ ล่ะ

 

            หลังจากดงฮยอกเดินออกจากห้องไป ห้องทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ ชานอูหันกลับไปยืนปอกผลไม้เหมือนเดิม แต่หากสังเกตดีๆ จะเห็นว่าไหล่ทั้งสองข้างของเขาสั่นไหว มือขาวยกเช็ดน้ำตาไหลอาบแก้มป่องๆ หากแต่ไร้เสียงร้อง เพราะริมฝีปากยังคงทำหน้าที่ของมันได้ดีเม้มแน่นจนไร้เสียงรอด

            จินฮยองเองก็เงียบไม่พูดไม่จา กดเปลี่ยนช่องทีวีไปเรื่อย เวลาค่อยๆ ผ่านไปจานผลไม้ก็ถูกนำมาวางข้างหัวเตียงพร้อมกับร่างสูงหย่อนตัวนั่งลง มือเรียวจิ้มผลไม้แล้วยื่นไปจ่อปากหนา พร้อมกับเสียงและรอยยิ้มหวาน

            “พี่จินกินหน่อยสิครับ ผมตั้งใจปอกเลยนะ

            “ปอกเก่งนะเรา เอาสิ

            ชานอูยกยิ้มอย่างดีใจ นั่งมองริมฝีปากหนาเคี้ยวตุ้ยๆ ร่างหนาก็เหมือนกัน เคี้ยวไปอมยิ้มไป ทั้งคู่มองตากันไม่กระพริบต่างก็ยิ้มให้กันและกันอย่างอารมณ์ดี จนผลไม้ในจานเริ่มพล่องลง จินฮยองก็อิ่ม

            “พอแล้วครับ พี่อิ่มแล้ว

            “อ่า หรอครับ แล้วพี่จะทำไรไหมครับผมจะช่วย

            “อ่า อ่า งั้นช่วยเรียกพยาบาลให้พี่ที

            “ทำไมล่ะครับ ผมทำให้เอง เรียกทำไม

            “เอ่อ น้องชาน เอ่อ

เอ่ออะไร ผมช่วยพี่ได้ทุกอย่างเลยครับ ไม่ต้องเกรงใจ” ใบหน้ากลมแสดงสีหน้าและแววตาออกมาอย่างเชื่อมั่นว่าเขาทำให้จินฮยองได้ทุกอย่างจริงๆ

คือ พี่ คือ

คืออะไรครับ ไม่ต้องเกรงใจนะครับ

จินฮยองทำสีหน้าก็กระอักกระอวน กระดิกนิ้วให้ชานอูเข้ามาใกล้ แล้วกระซิบที่ข้างหู

อ่า พี่อยากเข้าห้องน้ำน่ะ

ใบหน้ากลมขึ้นสี ทำตาโตใส่จินฮยองจนเขาอดอมยิ้มส่งไปให้ไม่ได้ สบสายตากันอยู่สักพัก จินฮยองก็อดใจไม่ไหวแนบริมฝีปากประทับบนปากอิ่มอย่างแผ่วเบาแล้วผละออก ชานอูตกใจนั่งตัวนิ่ง พอรู้สึกตัวก็รีบลุกขึ้นตัวตรงแน่วเดินเร็วไปที่ประตู

            “อ่าา ผม ผมไปเรียกให้นะครับ

            จินฮยองมองตามไปยิ้มๆ แล้วก็ต้องหุบลงเมื่อโทรศัพท์ของแฟนเขามีข้อความจากไลน์แจ้งเตือน แววตากลับมาเครียดขึ้น มือถือสีดำถูกปลดล็อกแล้วเลื่อนดูข้อความแชท

 

Mark

อย่าลืมที่สั่งล่ะ เจอกันที่เดิม15.00 PM                                                                                                                                                                                                                                                                                           

                                                               n.chan

                               15.01 PM. ครับพี่        

 

Mark

ขอเลื่อนวันเป็นพรุ่งนี้    15.30 PM

           

 

         จินฮยองแทบทรุด หัวใจปวดหนึบ จะให้เขาทำตัวอย่างไง จะให้รู้สึกอย่างไง น้ำตาของผู้ชายค่อยๆไหล ในหัวคิดสะระตะหาวิธี หาเหตุผลที่จะเข้าใจในตัวแฟนของเขา แต่ยิ่งคิดยิ่งปวดหัว

         มือหนากดแคปหน้าจอแล้วส่งไปให้จุนฮเว ก่อนจะลบข้อความที่ส่งออกวางมือถือไว้ที่เดิม

 

      ……………

 

 

            ร่างกายซุ่มเหงื่อ ขยับขาแขนกระแทกเข้ากับกระสอบทรายที่ถูกแขวนตึงไว้กลางอาคารออกกำลังกายชั้นเดียวที่อยู่บริเวณด้านหลังของบ้าน อาคารถูกสร้างเป็นทรงสีเหลี่ยมด้านบนเป็นเพดานปูนแบบเปลือย สามารถเดินขึ้นไปนอนดูดาวหรือจัดปาร์ตี้ได้จากบันไดวนด้านข้าง

               ส่วนตัวอาคารรอบด้านเป็นกระจกใสออกแบบให้มองเห็นสระว่ายน้ำ วิวสวนกว้างที่อยู่รอบบริเวณตัวอาคาร ตัวสวนถูกออกแบบให้มีความอุดมสมบรูณ์เลียนแบบป่า มีชั้นน้ำตกเทียม ประดับด้วยต้นไม้สูงต่ำสลับเป็นแนวชั้นไล่เรียงกันไป

มือเรียวดันประตูกระจกบานกว้างเปิดออกรับลมและบรรยายกาศด้านหน้าอย่างเต็มตา สายตาคมไล่มองต้นไม้สีเขียวชะอุ่ม ดอกไม้กลิ่นหอมหลากสีที่ล่อหลอกผีเสื้อมากมายหลายพันธุ์ให้บินมาดอมดมปีกสีสวยขยับฟิ้วไหวตัดสีเขียว คลอด้วยเสียงนกร้องและน้ำตก ช่วยผ่อนคลายจิตใจให้เขาได้อย่างสงบ จุนฮเวยืนหลับตานิ่ง ปล่อยแขนลงข้างลำตัว แยกเท้าออกพอสมควร บิดตัวโน้มไปมายืดคลายกล้ามเนื้อแล้วกลับมายืนนิ่งๆ หลับตาลง

 

ดงฮยอกค่อยๆ ย่องเงียบๆ เข้ามา สายตาเผลอตะลึงมองแผ่นหลังกว้าง ไล่มองกล้ามเนื้อบนท่อนแขนขึ้นรูปสวยจนถึงเม็ดเหงื่อไหลจากหลังคอหายลับไปในเสื้อซ้อมสีขาวที่แนบชิด โชว์สรีระสมส่วน

ดูดี เหมือนกันแฮะ เห้ยไม่ใช่ดิ ร่างบางรีบสะบัดหัว แล้วหยิบขวดน้ำที่ไม่เหลือน้ำด้านในแล้วออกไป

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์กระตุกขึ้นหลังเหลือบมองเงาสะท้อนในกระจกเดินหยิบบางอย่างออกไป และแสร้งหลับลงอีกครั้ง

ดงฮยอกเดินกลับมาอีกครั้งพร้อมกับขวดใสที่บรรจุน้ำเต็มเปี่ยม เขากำลังจะวางมันกลับในลักษณะเดิมแล้วย่องเงียบๆ จากไป แต่

.....หมับ...... มือเรียวยาวควัาหมับลงบนแขนเพียวกระชากเข้าไปหาตัวอย่างไม่รั้งรอ

เห้ย!!

            “ทำอะไรเหรอครับ ดงดงงี่

            ร่างเล็กอุทานเสียงดัง ใบหน้าหวานเหวอขึ้น    ริมฝีปากน่ากดจูบเผยขึ้นพ่นเสียงพูดอึกอักๆ คิ้วเรียงสวยขมวดเป็นปม จนร่างสูงอยากจะกดนิ้วจิ้มให้คลายออก ลิ้นเล็กดันกระพุ้งแก้มและแล่บเลียริมฝีปากแดงสดที่ถูกขบเม้ม จนบวมเจ่อนิดๆ

ผมถามว่าทำอะไร

กะ ก็ไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย!

อ่ออ เหรอครับ แล้วขวดน้ำที่เอามาวางเนี่ยคืออะไร

จุนฮเวชี้ไปที่ขวดน้ำ ก่อนจะใช้แขนรวบเอวเล็กดันมาชิดอก ร่างเล็กพยายามแกะมือออก

เห้ย ทำอะไรน่ะ ปล่อยนะเว้ยมือหนาและแขนแกร่งไม่ได้ลดแรงลงเลย อีกทั้งยังขยับเดินหน้าดันร่างบางไปเรื่อยๆ จนร่างบางค่อยๆ ขยับถอยหลังห่างออกไป ก้าวถอยหลังอย่างลืมตัว ทั้งๆที่เขาไม่ได้ทำอะไรผิด แววตาคมนิ่งลดจ้องมองมามันชวนขนลุกอย่างบอกไม่ถูก

จะปล่อยก็ได้ ถ้า… น้ำเสียงดุเว้นช่วง กรอกตาไปมาอย่างเจ้าเล่ห์

ถ้าอะไร เสียงร้อนรนรีบเอ่ยถาม

ถ้าพูดเพราะๆ แล้วบอกว่ามาทำอะไร

เรื่องอะไร ทำไมต้องทำตามนายบอกด้วยตารีวาวขึ้น ปฏิเสธทันควัน

หืมม งั้นก็ กอดกันนะ!!

อ๊ะ!!! ร่างสูงกดสะโพกบางอย่างแรงจนกระแทกเข้ากับช่วงล่างของเขาอย่างจัง แม้แขนเล็กจะยกบังช่วงบนไม่ให้ร่างกายชิดกัน แต่มันไม่ช่วยบดบังผิวสัมผัสส่วนล่างของเขาสักนิด                               

ใบหน้าเล็กเห่อร้อน ริมฝีปากขบเม้มกันแน่น ดวงตารีวาวขึ้นจ้องเขม็ง ขยับแขนมือขึ้นหมายจะกระแทกเข้าข้างลำตัวหนา แต่กลับถูกคว้าแขนมาล็อคแล้วกดด้วยแขนแกร่งแนบลู่ไปกับข้างลำตัว

ฤทธิ์เยอะจริงๆ นะครับ

ทำไมล่ะ ฉันเป็นแบบนี้มันจะทำไม ปล่อย!!

ก็ไม่ทำไม ดุดี ผมชอบ หน้าดุทะเล้นขึ้นเล่นเอาดงฮยอกถึงกับงง

ห๊ะ หะ

เอ๋อเลย ฮิ

นายเมาหรือประสาทเปล่าเนี่ย ตาก็มองอย่างสงสัย มือก็สะบัดดันทำทุกทางให้วงแขนคลายออก แต่ยิ่งดิ้นยิ่งถูกกระชับ ยิ่งถอยห่างยิ่งถูกดึงเขาใกล้

ไม่รู้สิ ต้องลองพิสูจน์ดูนะว่าเมาเปล่า

ยังไง!! อย่านะเว้....

อย่างงี้ไง นิดเดียวเอง

อย่า!! อุ๊บบ

ลมหายใจร้อน ผสมกลิ่นเหงื่อฟุ้งกระจายใส่ใบหน้าหวาน เนื้อร้อนๆ บดขยี้กลืนกินคำพูด จากริมฝีปากดงฮยอกจนหมดสิ้น เขาหยอกเย้าเบาๆ แล้วผละออกไป ไล้ริมฝีปากเฉียดแก้มขาวที่บัดนี้เปลี่ยนสีเป็นชมพูจางๆ จนอดไม่ได้ที่ฝังจมูกกึ่งปากบนซอกคอขาวสูดกลิ่นกายหอมสะอาดจนเต็มปอด

กว่าสติที่แทบเลือนลางจะกลับมาก็ถูกลมใจอุ่นร้อนเป่ารดใบหูซอกคอ ปลายลิ้นชื้นแตะสัมผัสผิวราวกับไฟที่ลามเลีย

ฮื้อ ปล่อย!! เป็นบ้าอะไรของนายเนี่ย!! ปล่อยเลยไอจุนฮเว ร่างสูงยกยิ้ม กระซิบเบาๆชิดข้างแก้ม

ดงดงงี่ครับ ช่วยดูหน่อยสิว่ามีมือข้างไหนล็อคตัวนายอยู่หรือเปล่า

จากใบหน้าสีระเรื่อกลับแดงขึ้นอย่างชัดเจน ความโมโหปนอายจนเขาได้แต่กระฟัดกระเฟียด ผลักร่างสูงออกอย่างแรงแล้วกระทืบเท้าจุนฮเวอย่างจัง

โอ้ยยย เจ็บนะ

สมน้ำหน้า นี่ยังน้อย สมควรแล้ว

อ่าว ผิดหรอถ้าเกิดอยากจะสนใจใครสักคน แล้วเข้าหา

โอ้ยเป็นบ้าอะไรของนายเนี่ย อยู่ๆ เป็นไร ทำไมพูดไรแบบนี้

ไม่รู้สิ พูดตามความรู้สึก ไม่ถนัดใช้หัวคิดเท่าไร นายลองทำดูไหมล่ะ

ไม่ ฉันไม่สนใจ ฉันเข้ามานี่ เพื่อจะขอบคุณนายเท่านั้น

แค่นี้หรอ อะไรนะ ไม่ค่อยได้ยินเลย

โอ้ยก็บอกว่าขอบคุณไงเล่า ได้ยินหรือยังดงฮยอกเดินเข้าไปกระชากเสื้อยืดสีขาวตัวใหญ่จนมันเปิดกว้างออก แต่ยังไม่กว้างเท่ารอยยิ้มของจุนฮเวที่มองสบมา เขารีบปล่อยมือแต่ร่างสูงกลับกระชับมือเขาไว้แทน ดึงร่างของดงฮยอกเข้าไปใกล้ ชิดจนสัมผัสได้ถึงความเปียกที่ถูกถ่ายเทมา นิ้วเรียวลากไปตามโครงสร้างกล้ามเนื้อ

            “ปล่อย จะทำอะไร ถ้าทำอย่างเมื่อกี้อีก นายโดนดีแน่

            “ไม่ได้ทำอย่างเมื่อกี้หรอกน่า แต่ถึงทำเราก็ไม่โดนดีหรอก เพราะของดีๆ อ่ะมันโดนเราสัมผัสมาหมดแล้ว จริงมะ

            “กูจุนฮเวววว อย่าอยู่เลย

            ร่างสูงยืนยิ้มอย่างท้าทาย แม้สุดท้ายเขาจะโดนขาเล็กกวาดจนล้มลงไปกระแทกพื้น แต่มันก็ไม่ใช่เขาคนเดียวที่ล้ม เขาโอบแขนเกี่ยวรั้งร่างบางลงมาด้วย โดยที่เขาอยู่ด้านล่างตอนกระแทกก็เท่านั้น มือหนากอบกุมสะโพกสวยนอนส่งยิ้มเลี่ยนๆ ให้ ดงฮยอกรู้สึกตัวอีกทีก็รู้แล้วว่าทำพลาดรีบยันตัวขึ้น แต่จุนฮเวไม่ใจดีขนาดนั้น สันมือหนาทุบเบาๆ บนข้อพับ ผลก็คือ

โอ๊ะ อุ๊บ

ร่างบางหล่นลงมา ริมฝีปากประทับลงบนตำแหน่งเดียวกับอวัยวะของเขาแป๊ะ ตารีเบิกกว้าง เสี้ยววินาทีลำคอถูกกดโน้มลงมาแนบแน่น ลิ้นหนาสอดแยงเข้าไปชิมรสหวาน เขาพยายามต่อต้าน ดันตัวออก แต่ทำไม่ได้เลยมือหนาเลื่อนจากสะโพกมาโอบรัดเอวเขาแน่น ดงฮยอกชกเข้าที่สีข้างอย่างแรก

อุ๊ก!!

จุนฮเวครางร้องแต่กลับไม่ผ่อนแรงจากการโอบรัด แถมยังบดขยี้ริมฝีปากรุนแรงขึ้น พลิกร่างบางลงล่าง ล็อคมือ แทรกเรียวขาแยกขาขาวออกจากกัน จากแค่ชิด เปลี่ยนเป็นแนบชิดไปทุกส่วน แม้กระทั่งแกนกายที่กำลังลุกชันร่างบางก็สัมผัสมันได้อย่างชัดเจน ร่างสูงดันตัวออกห่างนิดหนึ่ง คลายริมฝีปากหวาน จ้องใบหน้าแดงสูดลมหายใจเขาปอด

ฮ่า อื้ออ

ต่อยอีกสิ

กูจุนฮเววว ไอ ฮื้อออดงฮยอกตะโกนใส่หน้า พร้อมกับพ่นคำด่า แต่เขาไม่ให้ปากที่เขาหลงไหลพ่นมันออกมา เขาขอกลืนกินคำพูดลงท้องไปพร้อมกับเนื้อหวานๆ ติดลิ้นนี่แล้วกัน

 

ดงฮยอกสะดุ้งทันทีที่จุนฮเวเริ่มร่นเสื้อเขาขึ้น หืมเขาจะรอดจากคนตรงหน้านี้ยังไง

เขายังไม่ทันได้ทำใจเลย ยังไม่รู้ว่าอีกคนคิดยังไง ยังไม่ได้ลองเปิดใจ ไม่อยากถูกทำแบบนี้

ริมฝีปากร้อนไล้ต่ำมาตามลำคอ ความร้อนที่ถูกปลุกเร้า มือหนาบีบคั้นยอดอก เสียงใสหลุดคราง

อื้อออ อ่า…บิดร่างหนีเร่าๆ แต่ก็ไม่พ้นกรงกล้ามเนื้อแข็งแกร่ง กักเขาไว้ได้ทุกทาง

ใจแข็งจริงนะ มีอารมณ์ร่วมขนาดนี้แล้ว ยอมเหอะ

อื้อ มะ ไม่ อ่ะ ยะอย่า

ดื้อ อย่างนายเนี่ยสงสัยต้องหนักมือกว่านี้สะแล้ว

 

จุนฮเวเลื่อนมือไปค่อยๆ ปลดเข็มหนังเส้นสวย ดงฮยอกรีบตะคลุบไว้ ออกแรงสู้สุดฤทธิ์ เพื่อปกกันส่วนอ่อนไหว แม่งจะถูกกระตุ้นจนปวดร้าว แต่เขาก็ไม่อ่อนแอจนยอมตกเป็นของคนที่เห็นเขาเป็นแค่ไอเทมหาหายหรอก

 

อึก ฮึก ปล่อยร่างสูงตึงมือต่อต้านเขาขึ้นเหนือหัวด้วยมือข้างเดียว แล้วอยู่ๆ พอสายตาสบเข้ากับดวงรี เขาก็หยุดชะงักทุกอย่างลง พลิกตัวลงจากร่างกายของดงฮยอกโดยไม่วายจะดึงรูดเข็มขัดออกมาด้วย เขาตะแคงมองร่างบางที่นอนอึ้งอยู่นิ่งๆ ไม่ไหวติ่ง อดไม่ได้เลยยื่นมือไปเขี่ยแก้มเล่นจนอีกคนหันมาตีดังเพี๊ยะ

 

ทำไมอยู่ดีๆ เขาถึงหยุด ต้องการอะไร แล้วเราเป็นไรทำไม่ลุกแล้วรีบหนีออกไป

 

 “คิดว่าฉันจะทำไรนายตรงนี้จริงๆ หรอ จุนฮเวมองหน้าดงฮยอกนิ่งๆ แล้วพูดขึ้น

“......”

หืม ฉันไม่ขี้ขลาดทำคนไม่เต็มใจหรอกน่า

“...”

แล้วนี่ จะนอนมองไม่พูดไม่จาอีกนานไหม เดี๋ยวก็ปล้ำซะหรอก

เฮ้ย!!! ไอบ้าดงฮยอกรีบขยับตัวออกห่าง

เฮ้ออ ดงดงนายเนี่ยนะ กลัวจริงจังป่ะเนี่ยจุนฮเวกลิ้งไปใกล้แล้วดึงมากอด กดหอมบนหน้าผากแล้วอุ้มลุกหายไปทางห้องด้านหลัง

ไอจุนฮเว!!! ไอเหี้ย ปล่อย!!

เงียบ แล้วก็พูดคำหยาบอีกทีดิ

จะพูดทำไม ทำไม ไอเหี้ย ไอสัสส

ก็ไม่ทำไม จะจับทำเมียแม่งเลย

ไอสัส อุ๊บ

มือบางรีบตะคลุบปากตัวเองแน่น ส่ายหน้าดิ๊กๆ จุนฮเวได้แต่กระตุกยิ้ม แล้ววางร่างบางลงบนโซฟาสีดำ พร้อมกับโยนชุดซ้อมมาให้

เปลี่ยนซะ

ไม่เปลี่ยน!! ทำไมฉันต้องทำตามนายบอกด้วย

นี่ไงร่างสูงชี้ไปที่เป้ากางที่มีบางอย่างกำลังแข็งขืน

ดงฮยอกสบัดหน้าหนี อึกอักๆ

ก็ ก็ ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันนี่

ก็อาจจะเกี่ยวถ้าฉันจะใช้ร่างกายนายปลดปล่อย. หรือนายจะใช้ร่างกายนายช่วยฉันปลดปล่อยล่ะ

หึ่ย กูจุนฮเว นายมันคนเหี้ย

เอ่อ ก็ไม่เคยบอกว่าดีนี่

โธ่เว้ย แค่เปลี่ยนชุดใช่มะ

ใช่

เปลี่ยนเสร็จแล้วฉันไปได้ใช่ไหม ร่างสูงก้มลงกักตัวร่างบางจนหลังแนบชิดไปกับพนักโซฟานุ่ม

ม่ายย เปลี่ยนเสร็จก็ต้องเรียกเหงื่อกันหน่อย

ดงฮยอกสบัดหน้าหนีรอยยิ้มยียวนและลมหายใจอุ่นร้อนที่จงใจพ่นใส่หน้าเขา

นายต้องการอะไรจากฉันกันแน่

พูดกัน ก็ช่วยมองหน้าด้วย เสียมารยาทจังนะครับ

จุนฮเวจับคางเล็กบังคับให้หันมา ยังไม่ทันได้มองตารีที่หลุบลง เสียงเล็กก็แว๊ดขึ้น

จะให้เปลี่ยนใช่ไหม ก็หลีกเซ่ ถอยไป!!”

ดงฮยอกขึ้นเสียงใส่หน้าผลักร่างสูงออกอย่างแรง จนเขาเซถอยหลังไป แต่แปลกเขากลับไม่โกรธไม่โมโห แถมยังยิ้มมองตามออกไปด้วย

 

คว้าเสื้อมาก็รีบหนีไปยังห้องน้ำ กะว่าจะรอโอกาสแล้วชิ่งหนี

…..ก๊อก ก๊อก….

อย่าคิดว่าจะปล่อยให้หนีนะ รอหน้าประตู

 

หน้าหวานหงิกเป็นตวักตักแกง รูดกางเกงลงไปกองกับพื้นอย่างเซ็งๆ  รวมทั้งเสื้อตัวบางชื้นเหงื่อ

เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเขาวางแผนว่าจะผลักประตูออกแรงๆ หวังให้คนหน้าประตูโดนมันกระแทกยิ่งหัวแตกยิ่งดี แต่ไม่มีใครอยู่หน้าประตูแล้ว เขาโดนหลอก

โธ่เว้ยยย ไอจุนฮเว ไอเวร

ร่างสูงยืนพิงกระจกใสจุดบุหรี่สูบมันจนจุใจแล้วพ่นควันสีขาวขึ้นฟ้า กระตุกยิ้มให้กับเสียงตะโกนแว่วๆ เขาก็ไม่ได้บอกสักคำนี่ว่าหน้าประตูไหน เขารอหน้าประตูห้องซ้อมตั้งหาก ซื่อจัง แต่ก็น่ารักดี

 

ดวงตากร้าวจ้องมองยังกลับจะกินเลือดกินเนื้อไหววูบ แผ่นอกเนียนโผ่ลพ้นสาบเสื้อสีขาวของเสื้อซ้อมที่ยังไม่รัดสาย ยืนพิงบานกระจกกว้างเหม่อมองไปในสวนสวย พื้นน้ำที่สะท้อนแสงระยิบกระทบกับร่างสูงจนไม่อาจละสายตา ยิ่งตอนเขาพ่นควันสีเทายิ่งน่ามอง แสงอาทิตย์ตัดบนร่างจนเงาทอดยาวมาถึงเท้าบางของดงฮยอก

 

มาแล้วก็มาเริ่มกันเลยไหม อย่ามัวแต่ยืนแอบมอง

            “มาสิ เริ่มกันเลย...

เสียงที่พูดมาโดยไม่หันมามองด้วยซ้ำ ทำให้ร่างบางตื่นจากภวังค์กัดฟันกร๊อดๆ ก้าวเดินเข้าไปหาอย่างช้าๆ

มือบางแปะวางบนเนินอกถูไถไปมา จุนฮเวหันมามองนิ่งๆ ไม่ห้ามอะไรเอาแต่มอง ดูสิว่าดงฮยอกจะเล่นอะไร

หึ้มม.

มือบางค่อยๆ ไล้มือไปทั่วลากขึ้นจนถึงลำคอหนา แล้วเลื่อนกลับลงมาบริเวณหน้าอก มือทั้งสองข้างจับสาบเสื้อคนละด้าน กว่าจุนฮเวจะหายสงสัย ก็ ………..ตุ๊บ….

ดงฮยอกขยุ้มสาบเสื้อแน่นทุ่มร่างสูงลงบนพื้นไม้แข็ง ไม่พอเขายังตามไปคร่อมทับกำหมัดง้างขึ้นต่อยใบหน้าคมอย่างแรง

…..ผลั๊ะ…..

กูโมโหแล้ว โมโหมากด้วย ฮึก. อุส่าจะลองเปิดใจ ลองดูมึงใหม่ ฮึก. แต่มึงมันก็แค่คนเหี้ยๆ คนหนึ่ง แม่ง

เขาเขย่าคอเสื้อจนหัวร่างสูงกระแทกกับพื้นแล้วกระแทกอีก จุนฮเวไม่โมโหเขาส่งยิ้มให้เลื่อนมือไปกอดเอวดึงตัวคนประทุษร้ายเขาลงแนบอก

แค่นี้โกรธมากหรอ

มึงมาโดนแบบกูมั้งไหมล่ะ!! ไอสัส

…...ปักๆ……

ดงฮยอกทุบแรงๆ ลงบนอกหนาทุบมันสุดแรง แต่กลับยิ่งสับสน เมื่อสัมผัสอ่อนโยนปลอบประโลมเขา ลูบบนหลังเบาๆ

แค่นี้ก็โกรธและ กะแค่ชวนมาฝึกด้วยกัน

ไม่เชื่อ มันไม่ใช่แค่นี้นะ มึง….กู

เราทำอะไร

นายๆ ไอบ้า

….ปักๆ…..

แค่นี้ไม่กล้าพูด

…..จุ๊บ…..

แค่จูบเอง

…...ผลั๊ะ…..หมัดหนักๆ กระทุ้งเข้าสีข้างอย่างแรง ไอสัส ไอเหี้ย

โมโหหรอ

….จุ๊บ…..

ต่อยสิ จะจูบอีก

โธ่เว้ยดงฮยอกผลักจุนฮเวอย่างแรงแล้วรีบยันตัวออก เดินกระทืบเท้าไปทิ้งตัวนั่งอยู่กลางลานซ้อม

โดยต่างคนต่างไม่ละสายตาจากกัน

จะเอาไงก็ว่ามา

ก็ทำตามใจต้องการดิ

กูจุนนฮเววว!!! อยากตายใช่ป่ะ!!

ก็แค่บอกให้ทำตามใจแค่นี้ เราต้องตายจริงๆ หรอ ไม่กลัวเสียใจก็มาฆ่าเลย

ไอบ้า อย่างนายอ่ะ ตายไปสักคนก็ไม่เสียใจหรอก ฮึ

แน่ใจ..

แน่ใจดิ เห้ย!!” ดงฮยอกอุทานอย่างตกลงใจ เมื่ออยู่ๆ ลมหายใจอุ่นก็ปะทะกับหน้าเขา จุนฮเวขยับตัวเขามาใกล้เขา โดยที่เขาไม่ทันรู้ตัวเลย เพียงแค่เสี้ยวนาทีที่หลุบสายตาลงเท่านั้น

เอ่อ เอ่อ แล้วจะซ้อมไหมเนี่ย

ไม่มองตาแล้วตอบหน่อยหรอ

ไม่!! แล้วถ้ามึงยังไม่ฝึกไม่ซ้อม กูจะกลับห้องแล้ว

ป๊อดแฮะ

ใครป๊อดตารีสบัดจ้องมองตาดุอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ แต่อีกคนเพียงแค่ยิ้มให้ทั้งดวงตาและใบหน้า เล่นเอาหน้าทั้งหน้าของดงฮยอกร้อนผ่าว ยืนนิ่ง ปฏิกริยาของร่างบางที่ค้างนิ่ง บอกบางอย่างกับร่างสูงพอสมควร เขาขยับเข้าไปใกล้รั้งแขนบางแล้วจูงตามมา

จะไปซ้อมกันยังครับ ดงดง

หืมจุนฮเวแอบยิ้ม เขาไม่คิดเลยว่าดงฮยอกที่ดูแข็งๆ ใส่เขาแต่พอเขาอ่อนให้ ร่างบางกลับมีมุมน่ารักๆ รับมือเขาแถบไม่ได้เลย อยากรู้จักคนตรงหน้าอีกหลายๆมุมจัง

 

ภาพเคลื่อนไหวร่างกาย กระทบกระแทกกันกลางห้องกว้าง หยาดเหงื่อโทรมกายทั้งคู่แต่ก็ไม่ใครยอมใครพูดออกมาก่อนว่าเหนื่อย พอเหอะ หยดเหงื่อเม็ดแล้วเม็ดเล่าหล่นลงพื้น

          ดงฮยอกยกขากันลูกเตะ แต่กลับลื่นจุนฮเวรีบเอื้อมมือมาคว้าแขนไว้แต่สุดท้ายพวกเขาก็ล้มลงไปด้วยกัน นอนหงายหมดสภาพ หันมองหน้ากันแล้วเสียงหัวเราะก็ดังลั่น

เพียงไม่กี่เสี้ยววินาทีอยู่ๆ ดงฮยอกก็ผุดลุกขึ้นหลังในหัวเขาได้ยินคำพูดของจินฮยองหากพวกมึงคนใดคนหนึ่งไม่คิดอะไรก็ดีม่ายๆ เราไม่ได้คิดอะไร  

 

อ่าว จะเลิกแล้วหรอ

หืม เหนื่อยแล้ว ขอตัวนะ แล้วก็…....ดงฮยอกหันมา

ขอบคุณนะที่ช่วยเรากับจินฮยอง จะลองมองนายใหม่ดูแล้วกัน

เฮ้ เดี๋ยวสิ ทำไมเพิ่งบอกล่ะ

ก็จะบอกตั้งแต่เข้ามาแล้ว แต่นายก็เอาแต่ทำแบบนั้น

อ่อ ที่เข้ามาก็เพราะจะมาขอบคุณ งั้นก็ขอบคุณสำหรับน้ำนะจุนฮเวยกขวดน้ำขึ้นดื่มต่อหน้าแถมยังใช้นิ้วโป้งเช็ดริมฝีปากช้าๆ

ขอบคุณนะ น้ำหวานดี

เอ่อ ไอบ้าแล้วเขาก็รีบเดินออกไปโดยไม่หันมามองสายตาที่มองตามเขาสลับกับมองขวดน้ำในมือ

 

ไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะหลงร่างกายเล็กๆ และกลิ่นเฉพาะตัวของคนๆ นี้ได้มากมายแบบนี้ ไม่ว่าจะทำอะไรความน่ารักก็ยังส่องประกาย เขาไม่เคยบอกว่าคนๆ นี้แมนเลย ตั้งแต่ที่ก้าวเข้ามาเป็นนักศึกษารุ่นเดียวกัน หน้าตาและรอยยิ้มชวนให้เขาสนใจ แต่เขาก็ไม่เคยเข้าใกล้ได้เลย เพราะเจอกันครั้งแรก ก็เด็ดซะขนาดนั้น เขานอนเล่นอยู่ที่ดาดฟ้า ดันเผลอได้ยินพวกรุ่นพี่วางแผนชั่วกับคนที่เขาสนใจ เลยฟาดปากพวกนั้นไปซะหนัก และเจ้าตัวก็เดินมาเห็นพอดีแถมยังมองเขาไม่ดีอีกด้วย ครั้งที่สองก็เรื่องผู้หญิงในห้องพยาบาล ผมไม่สบายแล้วอยู่ๆ ก็มีผู้หญิงขึ้นมาคร่อมพยายามจะถอดเสื้อผม เขาก็เปิดประตูเข้ามาเอากล่องปฐมพยาบาลไปทำแผลเพื่อนพอดี ครั้งที่สองมีแต่สายตาเหยียดหยามรังเกียจ และผมก็กลายเป็นขยะในมหาลัยทันที แต่คนอย่างผมเคยยอมที่ไหนยิ่งเกลียดก็ยิ่งทำ ทำให้เขาโมโห ทำให้เขาต้องหนักใจ ยิ่งเขาเป็นคนคุมกฏ ผมก็จะแหก แหกจนกว่าเขาจะมาหยุดเอง และก็สมใจด้วย เขาค่อยตามไปขวางไปทุกที่ ฮิ

 

ผมไม่เคยเห็นด้านดีของเขาเลย จะกี่ครั้งก็มีแต่เรื่องแย่ๆ ไม่เคยคุยดีๆ สักครั้งยิ่งเห็นยิ่งโมโห เขาแหกกฏได้ทุกอย่าง ทะเลาะวิวาท ต่อยตี มีเพศสัมพันธ์ในสถานศึกษา แต่ละเรื่องที่เข้ามามีแต่เรื่องแย่ๆ เจอกันทีไรเขาก็จะจ้องมานิ่งๆ ยกยิ้มแสยะประดับใบหน้าเพิ่มความกวนตีน ทำให้ผมไม่เคยเห็นรอยยิ้มจากใจของเขาเลยสักครั้ง ครั้งนี้มันอาจจะเป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้ที่ผมได้รับรอยยิ้มจากเขา ผมทำตัวไม่ถูกเขาไม่ยั่วโมโห เขาไม่เถียง แถมยังพูดเพราะ ผมทำอะไรไม่ถูกจริงๆ เลย







...................................................................100%..............................................................



ทอลล์: รู้สึกพอกลับมาก็ไม่ค่อยสนุกนะ 5555 เงียบกริบกันเลยทีเดียว

ใครรอจุนดง กำลังใกล้ถึงฝั่งฝันแล้วนะครับบบบ

ตอนหน้า ก็ขอจุนดงอีกตอนนะครับ




    

iKON  DARK | หมายเหตุ  

อ่านแล้วขอกำลังใจ คอมเม้นท์สักนิด ติดแท็กก็ได้   

ทวงฟิค @gigtoyou เมาท์ติดแท็ก  #เส้นขนานikon



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

818 ความคิดเห็น

  1. #769 PMSnammy (@PMSnammy) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 14:09
    คู้นี้โหดสุด
    #769
    0
  2. #680 _IP-P.VIP_ (@prm-vip) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2559 / 23:02
    ลุ้นมากกกกกก ก ชอบนะ อ่านแล้วเขินนนนนนน ดิบดีชอบบบบ ><
    #680
    0
  3. #677 LONG TIME AGO (@sspoommy) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2559 / 21:22
    เถื่อน.. เถื่อนมาก เป็นคู่ที่เถื่อนมากค่ะ55555555555555555
    รักกันแบบเถื่อนๆ ตลกดี เน่นี่น่ารักอ่ะเวลาอ่อยดง
    แล้วเมื่อไหร่ดงจะใจอ่อนซักที นี่คู่พี่ๆเค้าไปไหนต่อไหนแล้วนะ5555555555
    #677
    0
  4. #675 Bjinloveu (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2559 / 17:41
    เมือไหร่จะรักกันสักทีคู่อื่น เขาไปไกลแล้วนี่ก็ทะเลาะกันได้ทุกวันอะ 5555 น่ารักกกก
    #675
    0
  5. #668 Am_bkr (@Am_bkr) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 20:00
    จุนดงสาดมาค่ะ จัดมาโลดดดดดดดด รอนะคะ
    #668
    0
  6. #665 Is' PAK (@gakag) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 10:48
    ได้ค่ะ รอค่ะ 5555555555555 ชอบคู่ยากๆแบบนี้ 555555555
    #665
    0
  7. #664 CottonVip (@CottonVip) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 09:57
    จุนตะพาดงดงเข้าฝั่งแล้วว่ายน้ำเล่นอยุ่นาน
    #664
    0
  8. #663 น้องจิต (@pimexofan) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 09:44
    ชอบคู่เน้!
    #663
    0
  9. #661 Yomi (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 09:37
    ดงดงงี่นี้รุงแรงกับจุนเน่จริงๆนะ
    #661
    0
  10. #660 pang014892 (@pang014892) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 09:17
    จุนเน่ชอบความรุนแรงอ่ะ5555555555555555555555 เป็นคู่ที่สมน้ำสมเนื้อสุดๆ  มาต่อไวๆนะคะ
    #660
    0
  11. #659 LONG TIME AGO (@sspoommy) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2559 / 11:08
    เรื่องนี้ปมเยอะจริมๆ ขอให้จบดีๆ สมหวังทุกคู่ เพี้ยง!! แอบกลัวใจคู่นี้จริง5555555
    เราปูเสื่อรอจุนดงอยู่ค่ะ เฮ้! 555555555555555
    ปล.อ่านไปอ่านมาแล้วคิดถึงจินฮยองอ่ะ ฮือออ;---;
    #659
    0
  12. #658 CrushOnC (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2559 / 22:03
    น่อววววววว

    มีแอบไปเติมน้ำให้เค้า

    ชูป้ายจุนดงแล้วโบกรัวๆ
    #658
    0
  13. #657 _AceOfDevil_ (@thitiratpisurat) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2559 / 01:45
    จุนดงค่ะ จุนดง
    #657
    0
  14. #656 linnamW (@linlululy) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2559 / 01:00
    รออออจุนดงงงค่า
    #656
    0
  15. #655 phleng (@grun06) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2559 / 21:16
    รอออออค่า
    จินฮยองน้องมาร์คหรอ? หรือชานอู? หรือทั้งคู่??
    อย่าลืมกลับมาต่อนะไรต์เรารออยู่~~
    #655
    0
  16. #654 น้องต๋า. (@pimmchoi) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2559 / 20:17
    ฮือ ทำไมไรท์ตัดไปแบบนี้อ่า จุนเน่จะทำอะไรดง ส่วนดงก็ยอมเน่ไปเถอะนะ 55555555 แล้วชานอูนี่ยังไง
    รีบมาต่อไวๆนะคะไรท์ ?
    #654
    0
  17. #653 `myway05 (@hiperx_) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2559 / 19:31
    เรารอจุนดง... รอวันที่เค้าจะได้กันอยู่ 5555555555555555555555 สู้ๆฮะ อย่าต๊อแต๊นะเลาเป็นกำลังใจให้ คิดถึงเสมอเมื่อไม่เจอเธอ รักนะฮะจุ๊บๆ
    #653
    0
  18. #651 CottonVip (@CottonVip) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2559 / 15:05
    กำลังขึ้นฝั่งแล้วชิมิน้องดงดง
    #651
    0
  19. #650 bjin&#9825; (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 13:23
    สู้ๆค่ขอบคุนที่กลับมาาาาา
    #650
    0
  20. #647 #bobyun (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2559 / 00:02
    รอค่าาาา รีบๆมาต่อน้าอย่าหายไปนานคิดถึง>_< เป็นกำลังใจให้นะค่าา
    #647
    0
  21. #646 youngkyun (@youngkyun) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2559 / 21:26
    ไม่คิดจริงเหรอดงดง55555
    #646
    0
  22. #644 Ramie_25 (@-2001-) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2559 / 19:52
    ต่อนะคะไรท์ที่รัก
    #644
    0