{ fic iKON } เส้นขนาน (แทนโดนแบน) :bjin bobyun jundong junhyuk &YG

ตอนที่ 3 : ❥ 1 "อดีตและจุดเริ่มต้นของเรื่องราว" (รีไรท์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,700
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    28 เม.ย. 58

 


   1 "อดีตและจุดเริ่มต้นของเรื่องราว"
 

 

         

           ท้องฟ้ามืดสนิทไร้ซึ่งแสงดาวและแสงเดือนในคืนเดือนดับ สายฝนโปรยปรายเหมือนน้ำค้างบนยอดหญ้า สายลมแรงพัดโหมกระพือแสงสีแดงฉานให้ลุกขึ้นไปบนท้องฟ้า ไอร้อนปลิวตามลม เขม่าควันสีดำม้วนตัวลอยขึ้นผสมกับสีของควันไฟในอากาศคล้ายดังจะมีพายุใหญ่เกิดขึ้น 

ร่างกายเพรียวบางแต่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อในแบบผู้ชายตัวเล็ก เส้นผมสีดำยาวลู่ลงปกเสี้ยวของใบหน้าหล่อเหลา  ดวงตาดุดันจ้องมองไปข้างหน้าอย่างเลื่อนลอย สองขาสั่นไหวกับการรอดตายอย่างหวุดหวิด มองไปยังกองไฟขนาดใหญ่ที่กำลังลุกไหม้เผาผลาญบ้านหลังงาม เพลิงสีแดงโหมขึ้นไม่มีที่ท่าว่าจะสงบลง ควันไฟพวยพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้า สองขาแกร่งของควอนจียงทรุดลงกับพื้นอย่างหมดอาลัยตายอยาก แขนทั้งสองทิ้งลงข้างลำตัว น้ำตาเริ่มไหลรินจากดวงตาเรียวคมที่บัดนี้แดงกล่ำหม่นแสง น้ำตาของลูกผู้ชายไหลรินไม่ขาดสาย มือทั้งสองข้างยกขึ้นทุบลงบนพื้นไม่ยั้ง ระบายความโกรธแค้น ความเสียใจ

หมดแล้วทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาสร้างมาถูกทำลายลงในพริบตา มือหนายังคงกระหน่ำทุบลงพื้นอย่างบ้าคลั่ง โดยไม่สนใจด้วยซ้ำว่าตัวเองจะเจ็บปวด กระทำของควอนจียงสร้างความปวดร้าวบีบรัดหัวใจของผู้เป็นภรรยา น้ำตาของซานดาร่าเริ่มรินไหลตามผู้เป็นสามี

แต่ก็ต้องทนเก็บกดฝืนกลั้นความเจ็บปวดทรมานริมฝีปากบางสั่นระริกเม้มแน่นกลั้นเสียงสะอื้นไว้ไม่ให้หลุดลอดออกมา เธอจะไม่ยอมให้ความขาดสติมาทำร้ายครอบครัวไปมากกว่านี้ เธอใช้แรงทั้งหมดที่มีประคองตัวเดินตรงเข้าไปหาสามี มือบางยกขึ้นลูบหลังสามีเบาๆแต่ก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองกลับมาร่างหนายังคงกระหน่ำทุบลงไปบนพื้น มือทั้งสองข้างแตกช้ำจนเลือดไหลซึมคนเป็นภรรยาไม่อาจทนดูสามีทำร้ายตัวเองได้อีกต่อไป เวลาของพวกเขาเหลือไม่มากแล้วหากพวกมันย้อนกลับมาชีวิตของพวกเราทั้งหมดคงไม่รอด ซานดาร่าวางมือเล็กๆของตัวเธอลงมาที่พื้นรองรับกำปั้นที่ทุบลงมาราวกับว่าไม่มีความรู้สึก หวังเพียงแค่ความรักและความห่วงใยจากครอบครัวจะสามารถเรียกสติของผู้เป็นสามีกลับคืนมา ให้กลับมองหาหนทางแก้ปัญหาร่วมกัน.....

 
"อ่ะ เจ็บ!!"

            เสียงร้องของซานดาร่าดังขึ้น หลังจากที่จียงทุบลงมาโดนมือเธอ เพียงเสียงๆเดียวของภรรยาส่งผลให้ร่างหนาหยุดการกระทำที่ทำร้ายตัวเองลง เขาหันมาสนใจสิ่งรอบข้าง มือที่เคยทำร้ายตัวเองเปลี่ยนมาเป็นกุมมือที่สั่นระริกของภรรยาอย่างทะนุถนอม แสดงอาการห่วงใยผ่านทางสายตา

"ดาร่า คุณเอามือมารองทำไม คุณเจ็บไหม...ผมขอโทษ"
"คุณอย่าทำร้ายตัวเองเลยนะ เรายังเหลือสิ่งที่มีค่าที่สุดอยู่นะคะ"
"เราไม่เหลืออะไรแล้ว!!! ไม่เหลืออะไรแล้ว... ทุกสิ่งทุกอย่าง มันมอดไหม้ไปแล้วกับกองไฟ

นั้นแล้ว!!!!"
           คนเป็นสามีระเบิดอารมณ์ พร้อมชี้ไปที่บ้านซึ่งบัดนี้กำลังลุกไหม้อยู่………

"เหลือสิคะ เรายังเหลืออยู่นี่ไงคะ สิ่งที่สำคัญที่สุดของเราอยู่ในรถไงคะ"

"อัปป้า อัปป้า อัปป้า"

เสียงเด็กน้อยสามคนร้องเรียกผู้เป็นพ่อ สายตาดุดันเปลี่ยนเป็นสลดทันที สติที่โดนครอบงำด้วยความโกรธ ความเสียใจค่อยๆจางหาย แปรเปลี่ยนไปเริ่มคิดได้ว่าสิ่งที่เสียไปมันไม่สามารถเรียกคืนมาได้ แต่สิ่งที่ทำได้ตอนนี้คือต้องรักษาสิ่งที่เหลืออยู่ สิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตเขา ต้องขอบคุณที่สิ่งสำคัญของเขาที่ยังปลอดภัย

จียงขยับตัวลุกขึ้นยืนดึงภรรยาเข้ามากอดแนบอกมือหนายกขึ้นลูบศีรษะมนแผ่วเบา ส่งผ่านความรู้สึกอบอุ่นปลอบโยนให้ร่างบอบบางรับรู้ว่าเขากลับมาเป็นคนเดิมแล้ว ก่อนจะพูดขึ้น

"หืมคุณ.. ผมเข้าใจแล้ว ขอบคุณนะที่คอยเตือนสติผม ไปกันเถอะก่อนที่มันจะย้อนกลับมาฆ่าพวกเราทั้งหมด" 

...............................................................................................................................

        สายฝนยังคงตกกระหน่ำ รถยนต์คันหรูวิ่งไปตามถนนสายเปลี่ยว ลุยฝ่าสายฝนไปตามทางลาดชันบนเขา มุ่งตรงไปยังคฤหาสน์หลังใหญ่ที่สร้างอยู่บนเขาห่างไกลจากผู้คน สองข้างทางเต็มไปด้วยต้นไม้ขึ้นหนาทึบ มีเพียงแสงไฟจากหน้ารถคอยส่องสว่าง ถนนถูกชโลมไปด้วยน้ำฝน มันทั้งลื่นและอันตราย.............

แต่รถก็ยังคงขับเคลื่อนไปด้วยเร็วและความมั่นคง  อาจจะเป็นเพราะเส้นทางเส้นนี้เป็นถนนที่เขาคุ้นเคย เหมือนเมื่อ 8 ปีก่อน เส้นทางที่พาเขาไปยังสถานที่ๆเขาเคยใช้เป็นแหล่งพักพิงอาศัย สถานที่ๆเขาทิ้งไป และตอนนี้เป็นดั่งที่พึ่งสุดท้ายที่เขาจะสามารถขอความช่วยเหลือได้......




         รถยนต์คันหรูขับเข้าใกล้เขตคฤหาสน์หลังใหญ่ ล้อค่อยๆขยับหมุนช้าลงและหยุดลงที่รั้วสูงใหญ่ ทางเข้าคฤหาสน์

"มีธุระอะไรมาหาใคร ในกลางดึกอย่างนี้ เวลานี้ไม่ต้อนรับคนแปลกหน้ากลับไปซะ!!!"

 

เสียงการ์ดหน้าประตูตะโกนบอกและออกปากไล่ กระชับปืนที่อยู่ในมือ ส่องไฟเข้าไปในตัวรถ ควอนจียงยกมือขึ้นบังแสงไฟที่สาดเข้าตา

"ฉันมาหาท็อป ช่วยบอกให้หน่อยว่าจีดรากอน อดีตรองหัวหน้าแก๊ง Monster มาหา"

"กลางดึกอย่างนี้เจ้านายไม่ต้อนรับแขก กลับไปซะ!!! แล้วพรุ่งนี้ค่อยมาใหม่"
"ไม่ได้!!ต้องวันนี้เท่านั้น ฉันมีเรื่องด่วน ไปบอกเขาให้ทีแล้วเขาจะว่าไงก็ให้เป็นไปตามนั้น"

"ก็บอกว่าไม่ได้ก็ไม่ได้สิ!!! เดี๋ยวปั๊ดยิงไส้แตกเลย กลับไปซะ!!!

การ์ดหน้าประตูกระชับปืนขึ้นพร้อมกับเล็งมาที่หัวของจีดรากอน แต่คนในรถไม่มีทีท่าว่าจะหวาดกลัว ปากยังคงพูดโน้มน้าวและขู่ให้ การ์ดไปรายงานต่อเจ้านายของเขา

            "นายจะไม่รายงานเขาก่อนเหรอ นายอาจจะเดือดร้อนก็ได้นะ.....ถ้าเขารู้ทีหลังว่านายไม่ยอมให้...."  

ยังไม่ทันที่เสียงพูดของจีดรากอนจะจบลง การ์ดก็ตะคอกใส่เขา และยังคงยืนยันว่าจะ

ไม่ไปรายงาน
            “ไม่!!!ฉันไม่เสี่ยงโดนเจ้านายด่า เพราะคนผ่านทางอย่างนาย

            “แน่ใจนะว่าจะทำแบบนี้

            “เออ!!! ก็บอกว่าไม่ได้ก็ไม่ได้ไง!! เดี๋ยวยิงสมองไหลเลย!!!"

            การ์ดตะคอกกลับ พร้อมกับท่าทีข่มขู่คนในรถ แต่แล้วเสียงโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของเขาก็ดังขึ้น 

…………..กริ๊ง........... กริ๊ง…………….

            เขาละความสนใจจากคนตรงหน้า มือคว้านหาโทรศัพท์ ก่อนจะกดรับสายที่โทรเข้ามา

(ฮัลโหล ครับเจ้านาย)

(ให้เขาเข้ามาได้")

(อะ อะไรนะ ครับ)

(ฉันบอกว่าให้รถที่อยู่หน้าประตู เข้ามาได้)

(คะ ครับ เจ้านาย)

"เจ้านาย บอกให้เข้าไปได้"

(ฮัลโหลครับ เจ้านาย เขาเข้าไปแล้วครับ)

(แล้วแกต่อไปไม่ต้องเสนอหน้ามาที่ประตูใหญ่อีกไปเฝ้าประตูหลังสุสาน จนกว่าฉันจะหายโกรธ ถ้าแกไม่รู้ว่าเขาเป็นใครก็อย่าเสนอหน้ามาคิดแทนฉัน ไปเดี๋ยวนี้ ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจสั่งยิงหัวแก ไปเดี๋ยวนี้ ไป๊!!!!)

           (ครับ ครับ เจ้านาย ปะ ไปป ไปเดี๋ยวนี้)

             การ์ดวิ่งด้วยขาที่แทบสิ้นเรี่ยวแรง ไปยังรถแล้วเริ่มสตาร์ออกไป เพื่อให้ไปถึงประตูหลังสุสานให้เร็วที่สุด 

"แม่งเอ้ยเป็นใครวะ ทำไมเจ้านายต้องโกรธขนาดนั้นด้วย"

 

           รถยนต์คันหรูวิ่งเข้ามาภายในเขตรั้วสูงได้สักพักก็มาหยุดที่หน้าประตูคฤหาสน์หลังใหญ่ ตอนนี้ยังคงเปิดไฟสว่างไสว ราวกับรู้ว่าจะมีแขกมีมาเยือน

หน้าประตูมีชายชุดดำ4-5คนมารอรับพร้อมกับร่มคันใหญ่สีดำในมือ ทันทีที่จีดรากอนก้าวลงจากรถ ชายชุดดำก็กรูกันเข้ามากางร่มให้เขา

จีดรากอนมองไปที่ประตูคฤหาสน์ความทรงจำในวันวานเกี่ยวกับสถานที่แห่งนี้วิ่งกลับเข้ามาในหัว ก่อเกิดความสับสนขึ้นในจิตใจเขา กลับมาที่นี่อีกครั้งเขาคิดถูกใช่ไหม หนทางที่เขาพยายามวิ่งหนี วังวนที่เขาหลีกเลี่ยง มันย้อนกลับมาอีกแล้ว

 


"ไม่ได้พบกันนานนะครับคุณจีดรากอน ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะครับ คุณหนู"
"อ่า ขอบคุณนะพ่อบ้านแดซอง ที่ยังจำผมได้ ผมนึกว่าทุกคนจะลืมผมไปหมดแล้ว"

"ไม่มีใครกล้าลืมคุณหนูคนสำคัญของบ้านนี้ได้หรอกครับ"

"จริงเหรอครับพ่อบ้านแดซอง"

"จริงสิครับ แต่ตอนนี้เข้าบ้านกันเถอะครับ"

ยืนทักทายสักพักจีดรากอน เดินไปที่ประตูรถอีกฝั่งหนึ่งเพื่อปลุกภรรยาที่กำลังหลับใหล โดยมีลูกชายคนเล็กวัยสามขวบนอนหลับอยู่ในอ้อมกอด

"ดาร่าครับ ดาร่า ตื่นครับถึงแล้ว จุ๊จุ๊ เบานะครับเดี๋ยวน้องดงตื่น"
"ถึงแล้วเหรอค่ะ หืม"

หลังภรรยาตื่นแล้วเขาก็ตรงไปที่ประตูหลังเพื่อปลุกเด็กน้อยวัยเจ็ดขวบและห้าขวบ ที่ตอนนี้นอนกอดกันกลม หลับตาพริ้ม ไม่รับรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นกับครอบครัว เขายกตัวเด็กน้อยทั้งสองคน อุ้มขึ้นแนบกับอกแกร่ง 

            "น้องจิน น้องยุน ครับลูก ถึงแล้วนะครับ มาๆพ่ออุ้มครับ เข้าบ้านกัน"

"ส่งคุณหนูน้อยมาให้ผมอุ้มให้ไหม ครับ คุณหนู"
"ไม่เป็นไรครับพ่อบ้านแด เดี๋ยวผมอุ้มเองครับ เดี๋ยวแกจะร้อง"

"งั้นรีบเข้าบ้านกันครับ เดี๋ยวคุณหนูน้อยๆจะโดนละอองฝนและอากาศเย็นบนเขาแล้วจะ

ไม่สบายไปซะก่อน"

 จีดรากอน และครอบครัวเดินตามหลังพ่อบ้านแดซอง เข้ามาภายในตัวคฤหาสน์หลังงาม เขามองสำรวจ สิ่งต่างๆภายในตัวคฤหาสน์ที่ยังคงไม่เปลี่ยนไปจากสมัยที่เขาเคยอยู่ อาจจะมีความทันสมัยขึ้นมาบ้างด้วยการตกแต่งเพิ่มเติมในบางส่วน แต่ความรู้สึกคุ้นเคย ปลอดภัย ความอบอุ่นที่ได้รับจากสถานที่แห่งนี้ยังคงไม่เปลี่ยนไป ถึงแม้เป็นที่ๆเขาพยายามจะหนีไปก็ตาม

            จีดรากอนยังคงมองสิ่งต่างๆ พร้อมกับคิดถึงวันเก่าๆ แต่ต้องหยุดความคิดลงเมื่อได้ยินเสียงของผู้ที่เป็นดั่งพี่ชาย เป็นดั่งเพื่อนของเขา ที่ได้เอ่ยคำพูดขึ้น

"ฉันไม่คิดว่าจะได้เจอนายอีก หลังจากภารกิจสุดท้าย ที่รับไปทำก่อนจะถอนตัวสำเร็จ

ภารกิจที่ไม่มีใครคิดว่านายจะทำสำเร็จ" 
            "ผมก็ไม่คิดว่าจะต้องหวนกลับมาหาพี่ในสภาพอย่างนี้"

            “แล้วมาหาฉันมีอะไรให้ช่วยล่ะ

            “ผมว่าพี่น่าจะรู้อยู่แล้วนะเส้นสายพี่ออกจะกว้างขวาง

            ไม่รอช้าผู้ชายทั้งสองคนเริ่มการสนทนาถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น โดยลืมไปเสียสนิทว่าเขามีลูกๆและภรรยาที่อ่อนเพลียจากการเดินทางและสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างไม่คาดคิดรออยู่

เมื่อเห็นว่าผู้ชายทั้งสองคนคงจะไม่หยุดการสนทนานี้แน่ๆ ปาร์คบอมภรรยาของท็อป จึงต้องขัดจังหวะของสามีและผู้ที่เธอรักดั่งน้องชายแท้ๆ

"หยุดก่อนค่ะ ทั้งสองคน ถ้าจะคุยก็ไปคุยกันในห้องทำงาน และช่วยส่งเด็กๆมาให้พ่อบ้านแดด้วยค่ะ พวกแกคงเพลียแย่แล้ว ไปค่ะน้องดาร่าไปกับพี่นะคะ"

ภรรยาคนสวยเจ้าของบ้านพูดขึ้น..
"ฝากด้วยนะครับ พี่บอม ฝากดาร่าด้วยนะครับ ผมขอคุยกับพี่ท็อปก่อน"

"จ้าไม่ต้องห่วงนะ ทำตัวเหมือนเมื่อก่อนนั่นแหละ"
"มาจ้ะ ดาร่า พี่ชื่อปาร์ค บอมนะ เป็นภรรยาของท็อปนะ เรียกพี่บอมตามจีดีก็ได้นะ"

"ขอโทษที่ไม่ได้ทักก่อนนะคะ ชื่อปาร์ค ซานดาร่าค่ะ เรียกดาร่าก็ได้ค่ะ รบกวนพี่บอมด้วยนะคะ"
"ไม่เป็นไรจ้าคงช็อคกับเรื่องที่เกิดขึ้นอยู่ใช่ไหม ยังไงพาเด็กๆ ไปนอนก่อนนะ"

         ระหว่างเดินขึ้นบันไดวนไปที่ห้องนอน ทั้งสองก็ทำความสนิทสนมกันเพิ่มขึ้น ปาร์ค บอม พยายามชวนคุยเพื่อให้หญิงสาวภรรยาน้องชาย ผ่อนคลายกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่จากที่สังเกตุแล้ว หญิงสาวเป็นคนที่สามารถควบคุมสติและรับรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นได้เป็นอย่างดี

พี่เป็นเหมือนกับพี่สาวจีดีนั่นแหละ เรื่องเธอพี่รู้เกือบหมดแหละ ไม่ต้องกลัวนะ อยู่ที่นี่ปลอดภัยแน่นอน “

"งั้นเดี๋ยวให้ลูกคนโตกับคนกลางของเธอ นอนห้องลูกชายคนโตกับคนกลางของพี่แล้วกัน คนโตพี่ชื่อจีวอน อายุ 5ขวบ คนกลาง ฮันบิน อายุ 4 ขวบ และคนเล็ก จุนฮเว อายุ 3ขวบ แล้วลูกๆของน้องล่ะ"

"อ้อค่ะ ลูกๆของน้อง คนโตชื่อ จินฮวานค่ะ อายุ 7ขวบ คนกลาง ยุนฮยองอายุ 5 ขวบเท่า

คนโตของพี่ ส่วนคนเล็ก ดงฮยอกอายุ 3ขวบค่ะ"
           "ถึงแล้วห้องนอนลูกพี่ พ่อบ้านแดเดี๋ยวยังไงช่วยดูแลคุณหนูด้วยนะจ๊ะ ช่วยหาเสื้อผ้าเปลี่ยนให้ใหม่หน่อย แล้วก็เช็ดเนื้อเช็ดตัวให้ด้วยนะ"

            พ่อบ้านแดค่อยๆวางเด็กน้อยตัวเล็กที่มีไฝใต้ตาไว้คู่กับเด็กชายตัวสูงจมูกโด่งเกินเด็ก และวางเด็กตัวเล็กหน้ากลมแก้มยุ้ยไว้ข้างเด็กฟันกระต่ายตาตี่ จัดท่าจัดทางให้เด็กนอนสบายๆแล้ว หาเสื้อผ้ามาเปลี่ยนและเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้ก่อนจะลงไปที่ห้องทำงาน

"ดาร่าเดี๋ยวคนเล็กเอาไปนอนกับเราที่ห้องนอน แล้วกัน"

"แล้วจะให้ลูกน้องนอนตรงไหนคะ"
"วางลงบนเตียงเด็กคู่กับน้องจุนนั่นแหละ เตียงกว้างนอนได้อยู่" 

ดาร่าค่อยๆวางลูกคนเล็กลงบนเตียงเดียวกับน้องจุนลูกชายคนเล็กของปาร์คบอม

            "เสื้อผ้าของพี่เอาไปใส่ก่อนนะ พี่ว่าผู้ชายสองคนนั้นเขาคงไม่นอนแล้วแหละ ดาร่าก็นอนห้องนี้กับพี่แล้วกัน"
        อีกฟากของตัวบ้าน ภายในห้องทำงานชั้นใต้ดินของบ้าน ที่ทำไว้สำหรับประชุมความลับขององค์กร และเป็นที่สำหรับเก็บสิ่งของผิดกฎหมาย บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียด ..

"พี่คิดว่าใครมันเป็นคนทำเรื่องเหี้ยๆ แบบนี้กับครอบครัวผม"
"ฉันคิดว่านายน่าจะรู้นะจีดีว่ามันเป็นใคร"

"พี่บอกผมมาเลยได้ไหมผมคิดไม่ออกหรอก ผมจะบ้าตายอยู่แล้วเนี่ย บ้านก็โดนเผา

บริษัทก็โดนพวกมันยึดไป แล้วไหนจะเมียและลูกๆที่ต้องมาเสี่ยงด้วย ไม่เย็นแล้วพี่บอกผมมา บอกผมมาาา"

            สิ้นเสียงตะโกนของจีดี ผลั๊วะ!!! ผลั๊วะ!!! ท็อปก็กระแทกหมัดไปที่ใบหน้าและท้องของจีดีเลือดค่อยๆไหลซึมจากมุมปากสีแดง เขายกมือขึ้นเช็ดเลือดที่มุมปาก แล้วป้ายไปที่กางเกงอย่างไม่ใส่ใจ…..

"โอ้ย!!! พี่ต่อยผมทำไม"
"ก็แกไม่มีสติ แล้วจะมีสติได้ยังจีดี ฟังฉัน แกจำได้ไหมว่าก่อนแกจะถอนตัว เขาได้มอบ

ภารกิจให้แกไปทำ ถ้าแกทำสำเร็จ แกจะได้ออกจากองค์กรและจะไม่มีใครในองค์กรไปตามล่าแกอีก ภารกิจที่ได้รับเป็นภารกิจที่ยากที่สุดไม่มีคนคิดว่าแกจะทำได้ แต่แกก็ทำสำเร็จ ได้ถอนตัวออกจากองค์กรตามที่ต้องการ แต่นั่นเป็นสิ่งที่ผิดพลาดที่สุดของแก เพราะภารกิจนั้นมันไม่สำเร็จ เขาไม่ตายเข้าใจไหม และตอนนี้เขาตามไล่ล่านาย"

            "นายรู้ใช่ไหมว่าคนคนนั้นเป็นใคร"

 


"ไม่จริง ไม่จริงใช่ไหมพี่ ผมฆ่าเขา มองดูเขาจนลมหายใจสุดท้ายหมดไป แล้วมันจะรอดไป

ได้ไง"

"ใช่ ยาง ฮยอนซอกอ่ะ ตายไปแล้ว" ท็อปมองสบสายตาที่สั่นไหวของจีดีเขม็ง
"แต่แกลืมลูกชายเขาได้ไงล่ะ แกไม่ได้ฆ่าลูกชายเขา แกปล่อยให้หน่อเนื้อแห่งความแค้น

หลงเหลืออยู่ และคนๆนั้น นายก็รู้ว่าเขาเป็นใคร"

"ชอย ...ชอย... ดงวุค งั้นหรอ"

 

100%


 

 

 iKON DARK หมายเหตุ  

ไรท์พยายามตัดไปให้ถึงตอนเด็กๆเร็วๆ เนื้อหามันอาจจะแปลกๆหน่อยนะ

คอมเม้นท์ให้ ไรท์มือใหม่สักนิดนะ จะได้ปรับให้มันดีขึ้นนะ

ทวงฟิค @gigtoyou เมาท์ติดแท็ก  #เส้นขนานikon 

©
t
h
e
m
y
b
u
t
t
e
r

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

818 ความคิดเห็น

  1. #746 writetoyou14Gaemi (@writetoyou14) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2559 / 01:26
    หยางก็มา555555
    #746
    0
  2. #385 Bytonglll (@tongdap) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2558 / 06:33
    สนุกกกก
    #385
    0
  3. #332 junhoeismytype (@thitiratpisurat) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2558 / 02:21
    ติดตามค่ะ ขอโทษนะคะไรท์แต่เหมือนไรท์จะพิมพ์ อ.อ่าง เป็น ห.-บนะ เช่นอืม เป็นหืม รึป่าวคะ??
    #332
    0
  4. #318 Skk ♡. (@mingeyesweet) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2558 / 11:28
    น่ารักอะ จีดีออกจากองค์กรมาแล้ว แต่ความสัมพันธ์กับท็อปก็ยังดีเหมือนเดิม
    #318
    0
  5. #283 pusujujinbindae (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2558 / 15:46
    ชอบพ่อบ้านแดจัง >//<

    จัดที่นอนให้เด็กน้อยแต่ละคนดี๊ดี ตรงล็อกเป๊ะ!!!! 55555

    #283
    0
  6. #270 Pbeemmee (@beemmee2542) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2558 / 18:43
    ตอนแรกก้สนุกละะ ><
    #270
    0
  7. #161 Naan-naam Quetzal (@naan-naam07) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2558 / 12:43
    มันส์แรงงง
    #161
    0
  8. #152 malilyy (@malilyy) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2558 / 14:41
    ชอบแนวนี้ มาเฟียยโหดดดด สู้นะๆน้าา
    #152
    0
  9. #121 BEMINEMINO (@beminemino) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2558 / 14:29
    คือ.. เราเพิ่งได้มาอ่านเรื่องนี้ บอกเลยว่าชอบมาก
    น่าติดตามตั้งแต่แนะนำตัวละครแล้ว เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ :D
    การ์ดบ้านพี่ท็อปดุจริงอะไรจริง แต่เจ้าของบ้านนี่สิดุมากกว่า
    555555555555 ชอบลูกชายของสองบ้านนี้จัง
    ไม่รู้ว่าเด็กๆ ตื่นขึ้นมาจะโวยวายอะไรมั้ย สองหมัดยังไม่พอนะคะพี่ท็อป
    จียงเวลาโมโหนี่ไม่ค่อยมีสติเลยอ่ะ  555555555555555





    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 1 มิถุนายน 2558 / 10:11
    #121
    0
  10. #86 CttTmo (@ctttmo) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2558 / 10:09
    โหยมันสุดยอดเลยไรท์!!! ติดตามๆ
    #86
    0
  11. #79 -3-Lucky (@1220noonar) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2558 / 21:45
    #79
    0
  12. #55 AM Tamp (@tamp-406) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 เมษายน 2558 / 22:58
    ฮือออออเค้าจะรอ
    #55
    0
  13. #54 Takieb (@takieb) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 เมษายน 2558 / 11:30
    สู้ๆค่ะไรท์ เป็นกำลังใจให้
    #54
    0
  14. #53 be_natural_be_i (@be_natural_be_i) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 เมษายน 2558 / 22:24
    รอฉบับเต็มๆนะคะไรท์คนดีไม่ต้องเร่งรีบจนเกินไปนะคะ รอได้ค่ะ จนกว่าไอคอนจะเดบิวท์เลยค่ะ คึคึคึคึคึคึคึคึคึคึคึ เชื่อมั่นว่าจะต้องออกมาดีแน่ๆค่ะ คึคึคึคึคึคึคึคึคึ
    #53
    0
  15. #52 H.S.E. (@domo68) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 เมษายน 2558 / 21:44
    ไรท์สู้ๆนะ ไฟท์ติ้งงงง 
    #52
    0
  16. #51 happywhite (@yanisa9101) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 เมษายน 2558 / 03:02
    รอยุจ้า รอยุ
    #51
    0
  17. #50 YuiLuk (@yuisupitshaya) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 เมษายน 2558 / 11:12
    เราอาจมาช้าไป ช้ามาก แต่พอมาเห็นว่ากำลังกลับมา เราจะรอนะ สู้ๆคะ
    #50
    0
  18. #47 เน่เน่ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 เมษายน 2558 / 18:17
    รอฉันรอไรท์อยู่นะ
    #47
    0
  19. #45 Ji-Seen (@sasikarnjinhwan) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 เมษายน 2558 / 23:50
    จะรอนะไรท์><
    #45
    0
  20. #43 AM Tamp (@tamp-406) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 เมษายน 2558 / 23:26
    รู้เเค่ว่าต้องเป้นกำลังในให้ไรต์ เราชอบเรื่องนี้มากอ่ะ อ่านวนหลายรอบด้วย ยังไงสู้ๆน่ค่า
    #43
    0
  21. #42 Trustme CJ (@pimexofan) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 เมษายน 2558 / 21:54
    จะรออ่านถึงตอนล่าสุดนะ :)
    #42
    0
  22. #40 Takieb (@takieb) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 เมษายน 2558 / 19:32
    รอๆจ้าไรท์
    #40
    0
  23. #39 ploypilinonsri (@ploypilinonsripp) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 เมษายน 2558 / 17:07
    รอนะคะ มาจ่อไวไวน้า สู้ๆ ><
    #39
    0
  24. #38 areeya1999 (@aunbtsinfinite) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 เมษายน 2558 / 13:56
    รอน้า (ในที่สุดไรท์ก็มา)~~~~~
    #38
    0