{ fic iKON } เส้นขนาน (แทนโดนแบน) :bjin bobyun jundong junhyuk &YG

ตอนที่ 6 : ❥ 4."Meet Again" (รีไรท์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,130
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    6 พ.ค. 58

 

 4."Meet Again" 100%
 

แฮ่ก!! แฮ่ก!! แฮ่ก!!

เสียงหอบหายใจของเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังวิ่งหนีอย่างสุดกำลัง โดยมีผู้ชายชุดดำอีกสองคนวิ่งไล่ตามมาอย่างกระชั้นชิด ร่างบางวิ่งเข้าตรอกนั้นออกตรอกนี้จนเริ่มทิ้งห่างคนที่ไล่ตาม
สายตาเขาเหลือบเห็นตรอกเล็กๆที่อยู่ไม่ไกลจึงวิ่งหนีเข้าไปหลบโดยอาศัยซอกเล็กๆหลังถังขยะเป็นที่ซ่อนตัว   

เสียงฝีเท้าของผู้ชายชุดดำค่อยๆชะลอลงที่หน้าตรอกบริเวณที่ร่างบางหลบอยู่
เสียงหัวใจของร่างบางเต้นแรงขึ้น
                  ......ตึกตัก.....ตึกตัก.....

มือบางยกขึ้นปิดปากกลั้นหายใจให้เบาที่สุด

"เห้ย!! มันหายไปไหนแล้ววะ??"
"ไม่รู้ คงวิ่งไปทางนู้นแล้วมั้ง เร็วชิบ"
"งั้นก็ ไปๆ!! ไปดูทางนู้นต่อ เดี๋ยวเจ้านายมาฆ่าเอา ไป!!"

ผู้ชายชุดดำสองคนพากันออกวิ่งผ่านตรอกนั้นไป ร่างบางค่อยๆชะโงกหน้าออกมาจากตรอกเหลียวซ้ายมองขวา ชะเง้อมองให้แน่ใจว่าผู้ชายสองคนนั้นวิ่งไปไกลแล้ว ใบเล็กเงยหน้าสูดลมหายใจเข้าปอดแล้วถอนหายใจออกมา

ฟู่.......เฮ้อ....รอดแล้ว......

ร่างบางค่อยๆย่องออกมาจากตรอก ยืนหอบหายใจเบาๆก่อนจะเตรียมวิ่งไปอีกทาง

.......แต่แล้ว!!!                          ........หมับ!!.....

 

ร่างบางกลับโดนมือใครไม่รู้กระชากกลับเข้าไปในตรอกอีกครั้ง ผลักจนหลังเขากระแทกเข้ากับกำแพงตรอก กักตัวเขาไว้ด้วยแขนทั้งสองข้าง ร่างกายของคนทั้งคู่อยู่ห่างกันเพียงช่วงแขน ความอึดอัดและความกดดันเริ่มคืบคลานเข้ามาหาร่างบาง

เมื่ออีกคนขยับใบหน้าก้มลงมามอง  ระยะห่างเริ่มน้อยลงแทบไม่เหลือช่องว่างอยู่ ร่างบางหันหน้าหลบเมื่อลมหายใจอุ่นร้อนของอีกคนเป่ารดใบหน้า ร่างหนาขยับเข้ามาชิดจนร่างกายแทบจะแนบสนิทกันไปทุกส่วน

………………………………………

ผมค่อยๆเงยหน้าขึ้นไปมองหน้าเขา แต่ก็เห็นแค่ดวงตาและเค้าโครงหน้ารางๆ เพราะผู้ชายคนนี้สวมฮู้ดคลุมหัวไว้ ในตรอกนี้มืดมาก มีเพียงแสงไฟจากถนนที่สาดเข้ามาเพียงเล็กน้อยยามเวลารถวิ่งผ่านไป

เมื่อกี้มึงเห็นอะไรหรือเปล่า? ตอบมา!! พูด!!! ก่อนที่จะถูกเป่าหัวกระจาย!!!” 

มะ.... มะ ....ไม่เห็น!! ฉันไม่เห็นอะไรทั้งนั้น จริงๆ จริงนะ....”

ผมพยายามควบคุมเสียงที่สั่นเทาตอบเขากลับไป ผมเลือกที่จะโกหก ก็ผมกลัวนี่นา   ผมกลัว.... กลัวแววตาเขากลัวสิ่งมันวาวที่อยู่ในมือเขา กลัวเขาฆ่าผมดวงตาเขามันน่ากลัวและเจ้าเล่ห์ไม่น่าไว้ใจ....

มึงไม่เห็นแน่นะ? ก็ดี.... แต่มึงนี่เป็นผู้ชายที่ตัวนิ่มดีนะ แถมตัวหอมด้วยสิ หวังว่าเราคงจะไม่ต้องเจอกันอีกนะ เพราะถ้าฉันเจอนายอีก.... นายอาจไม่รอดก็ได้ ไปได้แล้ว แต่ก่อนไป....หืม....ขอค่าตอบแทนที่ปล่อยไปแบบสบายๆ แบบไม่ตาย หน่อยแล้วกันเสียงแหบทุ้มกระซิบเสียงพร่า

หืม.... จะเอาอะไรอ่ะ? เงินเหรอ? เดี๋ยวหยิบให้ ถะ.... ถะ.... ถอยออกไปนิดหนึ่ง จะ.... จะหยิบให้ เสร็จแล้วจะได้ไปให้พ้นหน้าเดี๋ยวนี้ไง!!


เงินเหรอฉันมีเยอะแล้ว ไม่ต้องการหรอกอยากได้อย่างอื่นมากกว่า....”

มือหนาเลื่อนมากอดบริเวณสะโพกบางลูบไล้ไปมา

 ผู้ชายสวมฮู้ดไม่ยอมถอยออกไป แต่กลับกันเขาดันลำตัวหนาให้แนบชิดร่างบางมากขึ้น ก่อนจะตวัดรัดเอวบอบบางมาแนบตัว จับใบหน้าเรียวของร่างบางให้เงยขึ้น กดริมฝีปากหนาแนบลงมาบนริมฝีปากอิ่มชุ่มชื่นหอมไปด้วยกลิ่นเชอร์รีอย่างรวดเร็ว ร่างบางตกใจดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นไปอีก ร่างกายหยุดนิ่งไร้การตอบสนองไปชั่วขณะ เมื่อได้สติก็พยายามจะผลัก ดิ้น ทุบไปบนตัวคนตัวสูงกว่า แต่ดิ้นรนมากเท่าไหร่คนตัวสูงยิ่งบดขยี้ริมฝีปากแรงขึ้นไปอีก รวบข้อมือทั้งสองข้างของร่างบางกดไว้เหนือศีรษะจนไม่สามารถดิ้นขัดขืนได้แล้ว เขาก็วนกลับมาที่ริมฝีปากนุ่มกัดเม้มเบาๆ ดูดดึงริมฝีปากจนร่างบางรู้สึกเจ็บ เผลอแย้มกลีบปากสวยขึ้นคนตัวสูงที่รอจังหวะอยู่แล้วฉกเรียวลิ้นเข้าไปไล่ชิมความหวานในโพรงปากสวย ดูดดุนลิ้นเล็กๆของร่างบางจนอ่อนระทวยครางประท้วงเบาๆเหมือนจะขาดใจ....


            “หื้อ!! หื้อ!! ปะ.... ปล่อย!.... อะ!

เขาถอนริมฝีปากออกแล้วเลื่อนใบหน้าไปฝังริมฝีปากที่ซอกคอหอมๆขาวๆแทน ดูดเม้มซ้ำแล้วซ้ำอีกจนเป็นรอยหลายแห่ง ร่างบางร้องครางในลำคอ แรงต่อต้านที่เคยมีไม่เหลืออยู่แล้ว คนตัวสูงค่อยๆเลื่อนกายถอยห่างออกมายืนมองร่างบางที่ตอนนี้แทบทรงตัวไม่อยู่ ก่อนจะพูดขึ้น

หวานเหมือนที่คิดไว้เลยแฮะ.... ไปได้แล้ว หวังว่าเราคงไม่เจอกันอีกนะ” ....เพราะถ้าเจอกันอีกฉันคงไม่ปล่อยนายไปแน่ๆ นายปากหวาน.......


……………………………………..

 

เมื่อผมได้สติ ผมรีบวิ่งหนีออกมาจากตรอกนั้นทันที วิ่งสุดพลังไปเรียกแท็กซี่กลับบ้านอย่างรวดเร็ว  ผมคิดวนไปเวียนมาทำไมเขาไม่ฆ่าผมปิดปาก? แล้วทำไมถึงทำอย่างนี้กับผม? มาขโมยจูบแรกของผมทำไม? คนโรคจิต!! แถมยังเป็นไอฆาตกรที่เพิ่งฆ่าคนตายด้วย แต่ทำไมผมถึงไม่รังเกียจเขาละ!?

แม้สมองจะสั่งให้รังเกียจให้กลัว มือยกขึ้นเช็ดแรงที่ริมฝีปาก แต่ก็อดนึกถึงรอยสัมผัสร้อนแรงนั้นไม่ได้ นิ้วมือเรียวจับไปที่ริมฝีปากเบาๆ ย้ำความคิด.... แต่นะ....บ้า!เราเป็นผู้ชายนะ! และเราก็ชอบผู้หญิง! จะไปรู้สึกดีกับไอฆาตกรนั้นได้ยังไง!


โอ้ย!! จะซวยอะไรขนาดนี้! แค่หนีมาเที่ยวผับครั้งแรกก็มาเห็นคนยิงกันตายซะแล้ว!

แถมยังเหอะ!!….” ไพล่คิดไปถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นก่อนหน้าที่จะโดนปล้นจูบแรกไปอย่างไม่ทันตั้งตัว

 “โอ้ย!!ไม่คิดแล้ว! ไม่คิดแล้ว!กลับบ้านดีกว่าป่านนี้ม๊ากับป๊าอาจรออยู่ก็ได้ แต่ อะ? อะ? กระเป๋าตังค์อ่ะ?! แย่แล้ว!ซวยแล้ว!” นิ้วมือเรียวยาวยกขึ้นขยี้ผมตัวเองจนฟูฟ่องไม่เป็นทรง


                   ……………………………….


           เพราะไอลูกน้องเฮงซวยนั่นแท้ๆเลย ที่ไม่ยอมล็อกประตูหลังผับ ปล่อยให้แขกเดินมาเห็นผมยิงหัวไอคนทรยศที่เข้ามาสอดแนมพอดี เลยต้องเหนื่อยวิ่งไล่ตาม ตอนแรกกะจะฆ่าแหละ แต่เห็นตัวสั่นๆ โรคขี้แกล้งของผมก็กำเริบโดยฉับพลัน แรกๆก็กะจะแค่ขู่เล่นๆ แต่มันสนุกดีอะ >0< แล้วยิ่งเข้าใกล้กลิ่นกายหอมๆลอยเตะจมูกกลิ่นมันดึงดูดให้เข้าไปสูดดมเข้าไปสัมผัส แล้วพอได้ยินเสียงครางหวานๆนั้น เลยแกล้งซะหนักมือไปหน่อย>0< ก่อนจะปล่อยให้หนีไป จริงๆผมก็ไม่อยากปล่อยไปหรอก ก็คนอะไรก็ไม่รู้แม่งโคตรน่ารักตัวก็นุ่มนิ่มอีกต่างหาก แล้วไหนจะริมฝีปากอิ่มๆกับคอขาวๆนั่นอีกขนาดตอนกลางคืนยังขาวจนเห็นรอยที่ทำไว้ชัดเจน หวังว่าคงได้เจอกันอีกนะ>0< จะจับฟัดให้จมเขี้ยวเลย

 

ร่างหนาที่กำลังเดินคิดถึงคนที่เขาเพิ่งฝากรอยสัมผัสไว้ หยุดฝีเท้าลงเมื่อปลายเท้าสัมผัสเข้ากับกระเป๋าเงินสีดำสนิทใบหนึ่งซึ่งข้างในบอกรายละเอียดของร่างบางไว้เป็นอย่างดี รอยยิ้มยกขึ้นที่มุมปากอย่างยินดี


"เหอะ!รูปยังน่ารักขนาดนี้ ตัวจริงเมื่อกี้มองไม่ชัดเสียดายจัง... ไม่เป็นไร ยังไงก็ได้เจอกันอีกอยู่ดี

สงสัยว่านายคงจะไม่รอดแล้วนะ     นาย............ตัวหอม


......................................50%................................................

 

ในวันเดียวกันแต่ต่างกันที่เวลา ณ 21.30 น ที่มหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่งของเกาหลี

 

เด็กหนุ่มหน้าตาน่ารักแต่กลับชอบสวมแว่นปิดบังความน่ารักที่มีอยู่ไว้ตลอด เดินสำรวจไปตามห้องกิจกรรมต่างๆภาย ในมหาวิทยาลัยเพื่อตรวจเช็คความเรียบร้อย ตามหน้าที่ของประธานนักศึกษา แต่ทว่าเขากลับได้ยินเสียงแปลกๆดังมาจากห้องๆหนึ่งที่อยู่สุดปลายทางเดินของตึกวิศวกรรมศาสตร์ ขาเรียวเล็กก้าวเดินไปตามเสียงนั้น ยิ่งเดินเข้าใกล้ห้องนั้นเท่าไหร่ เสียงนั้นยิ่งดังชัดขึ้นเรื่อยๆ ฟังแล้วมันเป็นเสียงที่ทำให้เด็กหนุ่มเกิดอาการอารมณ์เสียอย่างมาก เสียงนี้มันช่างน่าเกลียด แค่ฟังก็รู้ว่ามันเป็นเสียงอะไร ถึงเขาจะไม่เคยมีประสบการณ์อย่างนี้ แต่เขาก็ไม่ได้ไร้เดียงสาจนไม่รู้ว่ามันคืออะไร......

หื้อ!! อะ.. อะ.. อะ.. อื้อ!! หืม.. อา.. อา..

 

 

เขาก็ไม่อยากขัดจังหวะหรอกนะ แต่ถ้าไม่ทำอะไรเลยมันก็รู้สึกทุเรศที่ให้นักศึกษามาทำอะไรเสื่อมๆ ในมหาวิทยาลัยสถานที่ให้ความรู้ ไม่ใช่โรงแรงม่านรูด.............

 

ก๊อก!! ก๊อก!! ก๊อก!!เสียงเคาะประตูครั้งที่หนึ่ง

ก๊อก!! ก๊อก!! ก๊อก!!” เสียงนั้นลงน้ำหนักมากขึ้น

ก๊อก!! ก๊อก!! ก๊อก!! ปัง!! ปัง!! ปัง!!”

และแล้วความอดทนของเด็กหนุ่มก็เริ่มหมดลงเขาทั้งเคาะและทุบประตูแรงขึ้น เขาเริ่มโมโห คนข้างในที่ไม่ยอมเปิดประตูสักที ยังคงดำเนินกิจกรรมอย่างต่อเนื่องเหมือนกำลังจงใจท้าทายเขา เด็กหนุ่มหยิบกุญแจที่อยู่ในมือขึ้นมาไขเข้าไป อย่างที่คนข้างในก็คาดไม่ถึง....

ผลั๊ก!! ปัง!!” 

เสียงบานประตูเปิดออกอย่างแรงปลิวไปกระแทกผนังห้องเสียงดังลั่น

ว๊าย!!?/เห้ย!!?”

 เสียงอุทานดังขึ้นหลังจากประตูเปิดออก ภาพของผู้หญิงและผู้ชายที่ยังคงกอดกันแน่น หญิงสาวในอ้อมกอดของชายหนุ่มเห็นประตูเปิดออกก็รีบดึงกระโปรงลงมาคลุมส่วนสงวนของร่างกาย รูดกางเกงในที่ค้างอยู่ที่ข้อเท้าขึ้นมาใส่อย่างรีบร้อน ก่อนจะจัดแจงเสื้อผ้าหน้าผมให้เข้าที่วิ่งกระแทกไหล่เด็กหนุ่มที่เปิดประตูห้องเข้ามาออกไปด้วยความรวดเร็ว ส่วนผู้ชายอีกคนไม่มีทีท่าว่าจะอายเลยสักนิด กลับค่อยๆลุกขึ้นมาแต่งตัวอย่างไม่รู้สึกอะไร ก่อนจะยักคิ้วให้เด็กหนุ่มอย่างไม่แคร์ทั้งที่ตัวเองก็อยู่ใส่สภาพที่แทบจะเปลือย.....

 

 

สกปรก!! พวกสกปรก!! นอกจากสกปรกแล้วยังหน้าด้านอีก เหอะ!!” น้ำเสียงของร่างเพรียวบางตรงหน้าพูดออกมาด้วยความรังเกียจ ปรายตามองด้วยความขยะแขยง และหันหลังกลับเตรียมก้าวเท้าออกไปจากห้อง แต่ร่างสูงก็พูดขึ้นมาก่อน

 

นายว่าใครวะ?ไอประธานนักศึกษา

เออ... ถามโง่ๆเนอะ แม่งยืนอยู่หนึ่ง สอง ให้พูดกับสามไงปัญญาอ่อนปะ นอกจากสกปรก หน้าด้าน แล้วยังโง่อีกเนอะ

 “เห้ย!!??พูดให้มันดีๆ นายแน่ใจนะว่ามันสกปรก ฉันว่านายไม่เคยละสิ เลยไม่รู้ว่าไอที่นายว่ามันสกปรกน่ะ มันทั้งสนุกแล้วมีก็ความสุขขนาดไหน จะลองปะล่ะ?” แล้วเขาก็ลุกขึ้นยืน เดินเข้ามาใกล้เด็กหนุ่มร่างบาง พร้อมทั้งยกมือขึ้นมาจะสัมผัสใบหน้าอ่อนใส แต่เด็กหนุ่มยกมือขึ้นปัดอย่างนึกรังเกลียด แล้วเงยหน้ามองเขา อย่างไม่มีแววว่าจะกลัวสักนิด

 “เหอะ!!นายอ่ะนะ เก็บของๆนายเข้ากางเกงให้เรียบร้อยก่อนเหอะ และอย่าเอามือสกปรกนั่นมาจับหน้าฉัน เดี๋ยวสิวขึ้น รังเกียจด้วย!!!

 “คำก็สกปรก สองคำก็รังเกียจ ถ้าโดนสักทีนายจะบอกว่า แม่งโครตมีความสุขเลยเหอะ

ฉันว่านายตั้งความสามารถของตัวเองไว้สูงไปแล้วนะ เข้าใกล้ฉันแล้วไม่เจ็บตัวให้ได้ก่อนเถอะ

ปากดีนัก จะแน่สักแค่ไหนเชียว ตัวก็เตี้ย แรงก็แทบจะไม่มีจะเอาอะไรมาสู้ฉันพูดจบก็เดินตรงเข้าไปหาเด็กหนุ่ม พร้อมจับเข้าไปที่ข้อมือ ก่อนจะออกแรงกระชากเข้ามาหาตัว...........

 

และแล้วเสียงร้องก็ดังระงมลั่นห้อง

 

อา!! อา!! อ่า!! อ๊าก!! อ๊าก!! ปะ... ปล่อย!! เจ็บนะ!! ไอเฮี่ย!! ไอเตี้ย!! ปล่อยกู!!” เด็กหนุ่มที่ถูกกระชากข้อมือ กระตุกข้อมือกลับแล้วบิดข้อมือของคนที่ตัวสูงกว่า หมุนตัวจับแขนเขาไขว้หลังหักข้อมือเขางอขึ้น กดข้อมือแนบไปที่กลางลำตัว กดแรงเพิ่มขึ้นอีกดัดข้อมือให้งอเพิ่มความเจ็บปวดให้คนตัวสูง

อะไร!!แค่นี้ยังร้องเสียงหลงเลยพ่อคนเก่ง ไหนล่ะที่จะทำให้มีความสุข เก่งแต่ปาก

เออ!! สักวันกูจะทำให้มึงมาร้องครางใต้ร่างกูให้ได้!!”

กูจะรอแล้วกันนะ ไอนักเลงประจำสถาบัน กี่ปีดีล่ะ ปี? สองปี? สามปี? แต่ถึงตอนนั้นก็คงไม่เจอกันแล้วมั้ง ฮ่าๆ

แล้วก็ถีบไปที่ข้อพับตรงเข่าของคนตัวสูง คนตัวสูงทรุดตัวลงกับพื้น เขาปล่อยมือออกจากข้อมือคนตัวสูง ก่อนจะถีบเข้าไปที่กลางหลัง จนคนตัวสูงหน้ากระแทกไปกับพื้นห้อง พร้อมกับพูดทิ้งท้ายไว้.....

ถ้าไม่เก่งจริงก็อย่าปากดี เก่งให้มากกว่านี้ ก่อนแล้วค่อยมาหาเรื่องฉันนะ ไปล่ะ นอนในนี้ให้มีความสุขนะ ฮ่าๆ

แล้วรีบวิ่งไปที่ประตูคล้องแม่กุญแจจากด้านนอก ปล่อยคนตัวสูงนอนโอดโอยอยู่ที่พื้นเดินออกมาจากตัวตึกอย่างสง่างาม ได้ยินเพียงแต่เสียงตะโกนด่าทอ เสียงกระแทกประตูตามหลังมา

เด็กหนุ่มยิ้มอย่างมีความสุขที่ได้สั่งสอนคนในห้อง ก่อนจะเดินฮัมเพลงไปที่รถสปอร์ตคันหรูแล้วขับออกไป......

 

คนที่นอนโอดโอยลุกขึ้นมานั่งจับข้อมือตัวเองที่โดนบิด จนความเจ็บค่อยๆหายไป ก่อนจะใช้มืออีกข้างยกมาคลึงจมูกที่กระแทกกับพื้นจนมีเลือดกำเดาไหลออกมา ก่อนที่จะใช้มืออุดมันไว้ แล้วรีบเดินไปที่ประตูเพื่อจะตามออกไป

 

            ….แก๊ก!! แก๊ก !!แก๊ก!! แก๊ก!!...........

 

โธ่โว้ยยยยยยยยยย!!!! ฝากไว้ก่อนเถอะ ไอประธ๊านนนนนนนนนนนนนน!!!!”

 

ประตูถูกล็อคจากภายนอก แสบนักนะไอประธานนักศึกษา เห็นตัวเล็กๆ เป็นเด็กเรียนติ๋มๆ ไม่คิดว่าจะมีพิษสงเยอะขนาดนี้ แล้วเราจะได้เห็นดีกัน ฉันไม่มีวันที่จะลืมเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้แน่ ทำกับฉันไว้แสบมากนะ ตอนแรกฉันกะจะกวนตีนเล่นๆเฉยๆนะ แต่ตอนนี้ถ้าเจอกันอีกทีจะเอาคืนให้สาสมเลย.......

 

 ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วโทรไปหาใครคนหนึ่ง

มารับผมด้วย ผมติดอยู่ในตึกวิศวะที่มหาลัย แล้วผมมีเรื่องขอให้ช่วยด้วย

 

 

 

 

 

 

 

………………….

เวลาประมาณ 00.00 PM

ณ โรงแรม Kensington Jeju Hotel โรงแรมอันดับ 1 ของเกาะเชจู ที่ถูกใช้เป็นสถานในการจัดงานประชุมนักธุรกิจชั้นนำของประเทศ และวันนี้เป็นวันสุดท้ายของการประชุม ทางผู้จัดได้มีการจัดเลี้ยงหลังการประชุม..........           

            ร่างเล็กของรองประธานกรรมการบริษัทก่อสร้างยักษ์ใหญ่ที่มาเข้าประชุมแทนผู้เป็นบิดา กำลังเดินกลับจากงานเลี้ยงเพื่อขึ้นมาพักผ่อนที่ห้องของตัวเอง หลังจากเห็นว่าเป็นเวลาดึกแล้ว

ขณะที่เดินเขารู้สึกว่ามีคนเดินตามหลังมาจึงรีบก้าวเท้าให้เร็วขึ้น ยินเสียงฝีเท้าแผ่วเบาขยับเข้ามาใกล้มากขึ้นจึงหันกลับไปมอง ก็เห็นว่าเป็นคนที่มองเขาตั้งแต่อยู่ในงานแล้ว เขาไม่ชอบสายตาของผู้ชายคนนี้เอาเสียเลย

 

            “เห้ย!!คนสวย ทำไมรีบกลับจังละจ๊ะ? มาต่อที่ห้องพี่ไหม.. มีอะไรสนุกๆให้ทำเยอะเลย

            “ไม่เป็นไรครับ ผมขอตัวไปพักผ่อนก่อนนะครับ ขอบคุณที่ชวน” ก่อนหมุนตัวเดินจากไป

            “ชวนดีๆแล้วไม่ไป สงสัยชอบให้ใช้กำลัง

พูดจบคนที่เดินตามหลังมา ก็เดินเข้ามาถึงตัวคนตัวเล็ก ก่อนจะฉวยโอกาสจับข้อมือพร้อม

………………….หมับ.........................

กลับลากร่างบางให้เดินตามไป คนตัวเล็กเห็นท่าไม่ดีจึงขืนตัวไว้ไม่ยอมเดิน แต่อีกคนกลับบีบข้อมือแน่น พร้อมออกแรงกระชากลากให้เดินตามไป เขาดิ้นรนขัดขืนส่งเสียงร้องตะโกน หวังจะมีใครสักคนที่เลิกจากงานเลี้ยงแล้วนอนพักผ่อนอยู่ในห้องได้ยินเสียงเขาบ้าง....

 

 

            “ปล่อยนะ!! ปล่อยฉันนะ!! นายเมาแล้ว ปล่อยฉันเถอะ ฉันเป็นผู้ชายนะ!!” 

คนตัวเล็กกว่าพยายามพูดให้ร่างหนาปล่อย ด้วยเหตุผลต่างๆ แต่อีกคนกลับไม่ยอมปล่อย พร้อมกับพูดในสิ่งที่คนตัวเล็กไม่อยากฟังและไม่คิดว่าจะได้ยินจากปากคนที่เป็นถึงประธานบริษัท

            “ฉันไม่สนหรอกว่านายจะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง เพราะถึงนายจะเป็นผู้ชาย แต่นายก็สวยกว่าผู้หญิงบ้างคนอีกนะ แถมฉันยังรู้สึกมีอารมณ์กับนายมากกว่าผู้หญิงเสียอีก” 

เขาพูดพร้อมแสดงอาการหื่นกระหาย มองคนตัวเล็กเป็นเหมือนขนมหวานที่พร้อมจะกลืนกินเข้าไป….

 

           ร่างบอบบางรู้สึกรังเกียจสายตาหยาบโลนคู่นี้ เกิดอาการสะอิดสะเอียดขยะแขยงและหวาดกลัว คนตัวเล็กออกแรงดิ้นอีกครั้ง พยายามบิดข้อมือที่โดนกุมอยู่ ปากก็ร้องตะโกนขอความช่วยเหลือ หวังเพียงจะมีใครสักคนที่จะช่วยเขาให้พ้นผู้ชายน่ารังเกียจคนนี้……

             ถัดไปไม่ไกลภายในห้องพักห้องหนึ่ง ร่างสูงของผู้ชายอีกคนหนึ่งกำลังยืนมองออกไปนอกหน้าต่าง คิดอะไรไปเรื่อยๆ ก่อนที่จะถูกขัดจังหวะด้วยเสียงจากโทรศัพท์

 

…..กริ๊ง!! กริ๊ง!! กริ๊ง!! กริ๊ง!!…..

   

          “ฮัลโหล? ครับป๊า

            “อาทิตย์นี้กลับบ้านด้วยนะ มีเรื่องจะคุยด้วย

            “ครับป๊า.. ป๊ามีไรอีกปะครับ?” ร่างสูงถามคนเป็นพ่อออกไป ยังไม่ทันจะได้คำตอบกลับมา ก็มีเสียงดังแทรกขึ้นก่อน

           

……ช่วยด้วยครับ!! ช่วยด้วยครับ!! ปล่อยนะ!! บอกให้ปล่อยไง!!!!......

 

            “เสียงอะไร? ลูก

 

           …… ปล่อยนะ!! ช่วยด้วยครับ!! ช่วยด้วยครับ!!......

 

            “ป๊า...งั้นเดี๋ยวผมโทรกลับนะ รำคาญ!! เสียงข้างนอกมากเลย” 

เขาทนไม่ไหวจึงเดินเปิดประตูออกมาแล้วยืนพิงประตูห้องมองดูเหตุการณ์ที่ห่างจากห้องเขาไปเพียงห้องเดียว

            เขามองเห็นผู้ชายตัวเล็กหน้าหวานสวยราวกับผู้หญิง โดนผู้ชายอีกคนที่จำไม่ผิดน่าจะเป็นประธานบริษัทคังอิเล็กทรอนิกส์ คังซึงยุน มองแล้วไม่ค่อยชอบขึ้หน้าหมอนี่เท่าไหร่ เขายืนมองดูคนตัวเล็กขัดขืนคังซึงยุน โดยไม่คิดจะยื่นมือเข้าไปช่วย และทำท่าว่าจะปิดประตูห้องกลับเข้าไป ถ้าไม่ได้ยินเสียงวิงวอนจากคนตัวเล็กคนคนนั้นซะก่อน

            “ช่วยด้วยครับ โปรดช่วยผมด้วย ถ้าช่วยผม ผมจะตอบแทนคุณทุกอย่างเลย” พูดไปน้ำตาของร่างบางก็ไหลไป ร่างกายเล็กๆพยายามขัดขืนอย่างสุดกำลังไม่ยอมให้อีกฝ่ายลากไปง่ายๆ จนคนที่ลากเกิดอาการโมโหต่อยเข้าไปที่ท้องน้อยของคนตัวเล็ก จนกายบางทรุดตัวนอนลงไปกับพื้น ก่อนที่มันจะก้มลงไปคว้าเอาแขนของคนตัวเล็กยกขึ้นพาดบ่ามัน และกำลังจะเดินผ่านหน้าเขาไป....

 

            “ถ้าจะทำอะไรก็ไปทำที่ห้องดิ ส่งเสียงดังน่ารำคาญ

            “เออ..ก็กำลังจะไปนี่ไง

            “ชะ ช่วย ช่วยด้วย ช่วยผมด้วยครับ

คนตัวเล็กร้องขอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวังอีกครั้ง ดวงตาแดงก่ำที่กำลังร้องไห้ เสียงสะอึกสะอื้น ตอนแรกก็ว่าจะไม่เสือก แต่ก็อดสงสารไม่ได้

 

            “ปล่อยเขาซะ!! อย่าให้พูดซ้ำรำคาญ...

            “แล้วมึงเสือกอะไรด้วยวะ เขาจะมีความสุขกันอย่าสอดดิ

            “กูบอกว่าอย่าให้พูดซ้ำไง!! ถ้ายังอยากให้ธุรกิจมึงดำเนินไปด้วยดี เข้าใจนะ แล้วรีบไสหัวไปให้ไกล

            “มึงคิดว่ามึงเป็นใคร มึงทำได้ก็ลองดู

เขาล่ะชอบพวกท้าทายจริงๆ ปลายนิ้วเรียวกดโทรศัพท์ต่อไปยังใครคนหนึ่ง ก่อนจะกรอกคำพูดลงไป

จัดการซื้อหุ้นที่อยู่ในมือผู้ถือหุ้นรายย่อยของ บริษัทคังอิเล็กทรอนิกส์กรุ๊ป ราคาเท่าไหร่ก็ได้ ภายใน 5 นาทีนี้” แล้วกดวางสายลง รอไม่ถึง5 นาที

 

......กริ๊ง!! กริ๊ง!! กริ๊ง!!.........

เสียงโทรศัพท์ของมันก็ดังขึ้น

ฮัลโหล!! มีอะไรวะ?!!ถ้าไม่มีเรื่องสำคัญ กูไล่มึงออกแน่!!”

เจ้านายครับ ผู้ถือหุ้นรายย่อย ทยอยขายหุ้นออกไปแล้วครับ

อะไรนะ!! เป็นไปได้ไง!! จัดการทำอะไรสักอย่างดิวะ!!”

 

หลังวางโทรศัพท์ก็หันไปมองคนที่ยืนพิงกรอบประตูหลัง ที่ตอนนี้กำลังยิ้มเยาะเย้ย แต่สายตาที่มองมาไม่มีแววขบขัน มีแค่ความนิ่งและเย็นชา ก่อนจะพูดขึ้นอย่างจนใจ

เออ กูปล่อยแล้ว บอกคนของมึงให้หยุดการซื้อหุ้นเดี๋ยวนี้

            พร้อมทั้งพลักคนตัวเล็กไปทางผู้ชายร่างสูงที่ไม่มีทีท่าเดือนร้อน สายตายังคงนิ่งเฉย ก่อนที่จะโทรกลับไป บอกให้คนที่เพิ่งโทรหาหยุดการกระทำ

หยุดการซื้อหุ้น

คังซึงยุน ได้ยินคำสั่งนั้นก็เดินกระฟัดกระเฟียดกลับลงไปที่งานเลี้ยงเพื่อไปหาสิ่งอื่นมาทดแทนร่างเล็กๆที่หลุดมือไปแล้ว ส่วนคนตัวสูงก็กำลังจะหมุนตัวกลับเข้าห้องไป คนตัวเล็กก็พูดขึ้น

 

ขอบคุณครับ ขอบคุณที่ช่วยผม ถ้าคุณมีอะไรให้ผมช่วยผมยินดีทำทุกอย่าง เอ่อ....ไม่ทราบคุณชื่ออะไรครับ ผมชื่อ.....

จำคำพูดตัวเองไว้ให้ดี เงียบ รำคาญ แค่นี้ใช่ไหม กลับห้องไปได้แล้วอย่าสร้างปัญหาอีกนะ

พูดจบเขาก็ปิดประตูใส่หน้าคนตัวเล็ก ร่างบางยืนนิ่งอยู่หน้าห้องสักพัก พูดกับประตูเบาๆ....

ยังไงก็ขอบคุณนะครับ... ขอบคุณจริงๆ...

 

ก่อนจะร้องไห้สะอึกสะอื้นด้วยความหวาดกลัวอีกครั้ง แล้วประคองร่างกายที่บอบช้ำจากการถูกต่อยที่ท้องไปยังห้องข้างๆกับห้องคนตัวสูง เปิดประตูได้ ก็ล็อคประตูให้แน่นหนาด้วยกลัวว่าผู้ชายน่ารังเกียจคนนั้นจะย้อนกลับมาอีก เขากลัวมากขยะแขยง ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าไม่ได้ผู้ชายตัวสูงคนเมื่อกี้ เขาจะเป็นยังไง ตอนแรกที่เขาเห็นคนตัวสูงก็นึกว่าเขาจะไม่ช่วยแล้ว

เพราะคำพูดเขาเหยียดหยาม และยังมีสายตาเย็นชาที่มองมาก็ทำให้ผมขนลุกอย่างบอกไม่ถูก มันเหมือนกับผมยืนอยู่กลางพายุหิมะ ทำไมเขาถึงเปลี่ยนใจช่วยผม ผมก็ไม่รู้ แต่ยังไงก็ขอบคุณถึงแม้เขาจะมีแววตาที่ดุและการกระทำที่แสนเย็นชา แต่ก็ไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกหวาดกลัวเท่ากับผู้ชายอีกคนกลับให้ความรู้สึกที่ปลอดภัยมากกว่า ผมอยากขอบคุณเขา แต่ผู้ชายตัวสูงคนนั้นเขากลับไม่ไม่ยอมฟัง แถมยังเย็นชาใส่อีก ถ้าได้เจอกันอีกครั้ง ผมอยากจะขอบคุณให้มากกว่านี้.....

 

 

........................................................

 

หลังเหตุการณ์วันนั้น สองวัน

 

........กริ๊ง!! กริ๊ง!! กริ๊ง!!........

 “ฮัลโหล จียง พูดครับ

ฉันเองท๊อป ถึงเวลาแล้วนะจีดี ที่นายต้องตอบแทนและกลับมาอยู่ภายใต้ชื่อแก๊งได้แล้ว เวลาแห่งอิสระของนายมันหมดแล้วจีดี แล้วฉันจะไปหานะ อีกหนึ่งอาทิตย์”………..

 

หลังจากวางสาย

จียงหรือจีดรากอนแห่งแก๊งค์ monster ก็นั่งทบทวนได้สิ่งที่เพิ่งรับรู้ ถึงเวลาแล้วสินะ...

ค่าตอบแทนที่ต้องจ่าย เพื่อการรักษาครอบครัวและทุกสิ่งทุกอย่างที่สร้างมา เขาเลือกถูกใช่ไหม?


 

Spoil ตอน ที่ 5 Meet again and close to you

 

นี้กระเป๋าตังค์นาย ฉันเอามาคืน

 

นะ นาย คนในคืนนั้น

 

ตัวน่ารำคาญ ไม่ต้องพูดเงียบไป

 

ก็แค่จะ จะ ขะขอบคุณนะ เองนะ

 

นายหนีฉันไม่พ้นแล้วนะไอตัวแสบ

 

แม่ง!!!โครตซวย ทำไมโลกกลมแท้วะ


 iKON DARK หมายเหตุุุ

ใครเจอใครกันนะ แล้วใครช่วยลุ่้นๆมากอ่ะ มาเป็นกำลังใจให้เขากันนะ

คอมเม้นท์ให้ ไรท์มือใหม่สักนิดนะ จะได้ปรับให้มันดีขึ้นนะ

ทวงฟิค @gigtoyou เมาท์ติดแท็ก  #เส้นขนานikon 

©
t
h
e
m
y
b
u
t
t
e
r

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

818 ความคิดเห็น

  1. #749 PMSnammy (@PMSnammy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2559 / 08:28
    แต่ละคู่ ฉันชอบบบ
    #749
    0
  2. #575 DewdedoO (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2559 / 00:40
    บ๊อบบี้ขี้แกล้งนะ

    ส่วนจุนเน่นั้นพูดได้คำเดียวว่าตลก5555555

    บอนอีกทำไมเธอถึงเย็นชาขนาดนั้น
    #575
    0
  3. #554 บีจิน (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 19:20
    ชอบคู่ที่สามมากกกกกกกกกกกกก บีจิน คนหนึ่งเย็นชา คนหนึ่งน่ารัก รอ ๆๆๆๆ
    #554
    0
  4. #553 บีจิน (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 19:20
    ชอบคู่ที่สามมากกกกกกกกกกกกก บีจิน คนหนึ่งเย็นชา คนหนึ่งน่ารัก รอ ๆๆๆๆ
    #553
    0
  5. #408 INCHANN (@INCHANN) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2558 / 22:11
    จุนดงงื้ออออออ -/////- แม้จะเถียงกันก็ฟินได้ คนอื่นเปิดตัวแบบหวานอ้ะ แต่อิเน่นี่แบบ5555555 โอเคเราจะรอเน่หลงรักดง
    #408
    0
  6. #335 junhoeismytype (@thitiratpisurat) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2558 / 08:22
    คู่แรกนี่บาบินำก่อนเลยน้าแหมๆ น้องดงมีเถียงนังฮอยด้วยแล้วไปเจอกันตอนที่นังฮอยนัวอยู่กับผู้หญิงอีก โอ้ชีวิต แล้วซึงยุนอ่ะ อย่าระรานสิ5555 กลับไปๆหาพี่แป๋วนู่น ....5555555
    #335
    0
  7. #271 Pbeemmee (@beemmee2542) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2558 / 20:25
    โอยยฉากเปิดแต่ละคน ฟินน
    #271
    0
  8. #171 B'twixt (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2558 / 15:39
    คิมจีวอนนำคู่อื่นไปแล้ววว >////<

    จุนดงท่าทางจะเถียงกันสนุก 5555

    น้องห่านพระเอกมาก 55
    #171
    0
  9. #124 BEMINEMINO (@beminemino) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2558 / 16:59
    กี๊สสสสส ตอนหน้ายังทิ้งสปอยไว้อีกเหรอ
    แค่ตอนนี้ก็เหมือนโดนสปอยไปเต็มๆแล้วค่าาา
    งือออ คู่แรกบ็อบยุนใช่มั้ยยยย คู่สองกับสามไม่แน่ใจเอาซะเลย
    ไม่กล้าฟันธง รอติดตามตอนต่อไปดีกว่า ฮ่าๆๆๆๆ
    คิมจีวอนร้ายนัก! ขโมยปล้นจูบแรกเค้าแบบนี้ได้ไง
    โอยยย ไม่น่าปล่อยให้หลุดมือจริงๆ งือ อยากให้ทำมากกว่านี้
    เดี๋ยวๆ นี่พูดอะไรออกไป 55555555555555555555555





    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 1 มิถุนายน 2558 / 10:12
    #124
    0
  10. #100 Takieb (@takieb) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2558 / 10:29
    อิบิเล่นจูบยุนแบบนี้เลยหรอ ถ้าเจอยุนที่บ้านอีก แกคงแกล้งสนุกเลยสิ
    เน่การเจอกันของแกกับหนูดงมันช่างเจ็บแสบได้อีก 55555
    #100
    0
  11. #89 CttTmo (@ctttmo) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2558 / 12:20
    พล็อตเรื่องไรท์ดีมากเลยชอบๆ ปกติเราอ่านแต่แนวใสๆไง 555 แต่เรื่องแอบเดินไวนะ แบบมันฉับๆๆ เลย แต่ก็อ่านสนุกมากเลยแหละ วางไม่ลงงง
    #89
    0
  12. #67 AM Tamp (@tamp-406) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2558 / 00:10
    สู้ๆไรต์ เรารอมานานล่ะ5555
    #67
    0
  13. #66 &#46976;&#45208; (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2558 / 12:15
    คู่เดิมบ๊อบยุนอร๊ายเขิลอย่างรุนเเรงอยากอ่านต่อล้ะไรท์สู้ๆนะ&#65340;(&#9734;o&#9734;)&#65295;&#9996;&#9996;&#9996;&#9996;&#9996;
    #66
    0
  14. #65 คนในทวิต (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2558 / 21:55
    ไม่น่ารีบอ่านเลยค้างมากกกก555
    #65
    0
  15. #64 คนในทวิต (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2558 / 21:55
    ไม่น่ารีบอ่านเลยค้างมากกกก555
    #64
    0
  16. #63 คนในทวิต (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2558 / 21:55
    ไม่น่ารีบอ่านเลยค้างมากกกก555
    #63
    0