{ fic iKON } เส้นขนาน (แทนโดนแบน) :bjin bobyun jundong junhyuk &YG

ตอนที่ 9 : ❥7. "ยอม" 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,042
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    8 พ.ค. 58

 

 7. "ยอม" 

 

Spoil..........


"อ้ะ นายนี้มันห้องฉันนะเข้ามาได้ไง"

"อ่า ห้องนายหรอ ก็ดี งั้นนอนด้วย ไม่ต้องโวยวายนะ รำคาญ"


.......................................



อะไร!! อะไร!!! อะไรนะป๊า!!!!!!”

 

หลังจากยุนฮยองและดงฮยอกได้รับรู้ว่าครอบครัวของตัวเองต้องยอมอยู่ใต้อำนาจของครอบครัวลุงกับป้าและต้องอยู่บ้านเดียวกัน ทั้งสองต่างพร้อมใจกันไม่เห็นด้วยและพยายามจะค้านสุดชีวิต……

 

            ป๊า ม๊า น้องดงไม่ยอมรับ และจะไม่ยอมให้พวกเค้ามาอยู่บ้านเราเด็ดขาด

            “น้องยุนก็ไม่ยอม ไม่ยอมเด็ดขาด

            “น้องดง น้องยุน แต่ป๊าสัญญากับลุงท๊อปกับป้าบอมไปแล้ว ยังไงต้องทำตามสัญญา

            “ถ้าป๊าให้เค้ามาอยู่บ้านเรา น้องดงจะไปอยู่คอนโดกับจินฮยอง และจะไม่กลับมาบ้านจนกว่าจะเรียนจบ

            “น้องยุนก็จะไปพักอยู่โรงแรมที่น้องยุนเป็นเชฟ

            “ถ้างั้นป๊าจะไม่ให้ลุงกับป้ามาอยู่บ้านเราแล้ว ตกลงตามนี้นะ พอใจไหม

            “จริงนะป๊า ไชโย รักป๊าที่สุด น้องยุนกับน้อยดงรักป๊าที่สุด

            “พี่ท๊อปพี่บอมครับ ตกลงผมจะย้ายไปอยู่บ้านพี่แล้วกัน อีกหนึ่งเดือนเจอกันครับ

            “ป๊า!!!!!!!!!!!! ผมไม่ไป

            “เงียบ!!!น้องยุน น้องดง ป๊าไม่เคยขัดใจเรา ไม่ว่าจะอยากเรียนหรืออยากทำอะไร นี้ป๊าขอแค่นี้ ไม่มีข้อโต้แย้ง!!!”

            “น้องจินจะไปกับป๊ากับม๊าใช่ไหม

            “ครับ ผมตามใจป๊ากับม๊า ถ้าป๊าสบายใจและอีกอย่างลุงกับป้าก็ใจดี ผมไม่มีปัญหาครับ

            “พี่จิน!!! ทำไมพี่ยอม ป๊ากับม๊าง่ายจัง พี่รู้ไหม........คำพูดของยุนฮยองสะดุดลง หลังจากสบสายตาของจีวอนที่ตวัดมองมาที่เขา สายตาที่เต็มไปด้วยคำเตือน

            “รู้อะไร?? น้องยุนพี่ชายถามขึ้นด้วยความสงสัย ตามด้วยพ่อกับแม่

            นั้นสิ รู้อะไรหรือน้องยุนพ่อกับแม่ถามขึ้น ยุนฮยองเงียบและแสดงสีหน้าอึดอัดไม่ยอมพูดออกไป ย้อนนึกกลับไปถึงคำพูดของจีวอน……

 

                        ……………ถ้านายบอกคนในครอบครัวว่าฉันเป็น ฆาตกร ฉันจะฆ่าพี่นายเป็นคนแรก ตามด้วยน้อง นายก็รู้นิว่าฉันทำได้จริงๆ กว่าตำรวจจะมา ครอบครัวนายก็ตายกันหมด และฉันก็คงหนีไปไกลแล้ว เชิญนายไปฟ้องได้เลยนะ ซงยุนฮยอง!!.............

 

ปะ เปล่าไม่มีอะไรครับ

หลังจากที่ยุนฮยองเงียบลงและเลี่ยงไม่ตอบข้อสงสัยของพี่ชายและพ่อกับแม่ จีวอนก็พูดขึ้นมาพร้อมกับมองหน้ายุนฮยอง

 

            “ยินต้อนรับสู่บ้านครอบครัวของผมนะครับ พี่จินฮวานคนสวย ยิ่งมองพี่นี้สวยเหมือนคุณน้าดาร่าเลยนะครับ ดูบอบบาง น่าทะนุถนอม ผมจะดูแลพี่แทนน้องๆของพี่ที่ไม่ยอมไปอยู่ด้วย อย่างดี!!เลย ผมรับประกัน!!” จีวอนพูดขึ้นพร้อมกับส่งสายตาเจ้าเล่ห์ไปที่ยุนฮยองที่ยืนมองอยู่

            จีวอนขยับปากพูดกับยุนฮยองที่ยืนอยู่ตรงหน้า เพียงแต่ไม่เปล่งเสียงออกมา

            ……. ถ้า นาย ไม่ ไป พี่ นาย เสร็จ.........

           

            ป๊า น้องยุนยอมแล้ว ยอมแล้ว น้องยุนจะไปด้วย ตามใจป๊าเลยยุนฮยองตอบด้วยเสียงที่กระแทกกระทั้น ดงฮยอกได้ยินพี่ชายตอบดังนั้นตะโกนลั่นห้อง

            พี่ยุน!!!! ทำไม่พี่ถึงเปลี่ยนใจง่ายจังอะพี่พี่ชายไม่ยอมตอบคำถามน้องชายเดินหนีขึ้นห้องไป

            ลุงครับป้าครับ น้องยุนขอตัวครับ สวัสดีครับ

            “พี่ยุน พี่ยุน เดี๋ยวครับ พี่ครับน้องชายตะโกนตามหลังพี่ชายที่เดินขึ้นห้องนอนไปแล้ว

            “น้องดงจะเอาไงครับ พี่ยุน พี่จิน เค้ายอมกันหมดแล้ว เหลือแค่เราแล้วนะดาร่าหันไปถามลูกชายตัวเอง

            เออ เออ น้องดง

            “นายกลัวอะไร หรอ ดงฮยอก!! กลัวฉันหรอจุนฮเวพูดขึ้นด้วยสีหน้ากวนๆ ก่อนจะท้าทายดงฮยอก

            นายกลัวฉันจริงๆสินะ ป๊อดนี้หว่า แค่นี้ก็ไม่กล้า

            “หึ่ย กรอด กรอด ดงฮยอกกัดฟัน บีบมือแน่น จนใจ ไม่อยากอยู่บ้านเดียวกับหมอนั่นก็ไม่อยาก ไม่อยากแพ้ก็ไม่อยาก เอาวะยังไงก็มีม๊ามีป๊ามีลุงกับป้าอยู่ด้วยไม่น่าจะมีอะไร (ได้ข่าวขนาดบ้านตัวเองยังจะไม่รอดเลยเหอะ)

 “ป๊า ผมยอมไปก็ได้ แต่ไม่ใช่เพราะป๊าบังคับนะ แต่เพราะผมไม่ได้กลัวใครแถวนี้ต่างหาก

            “ลุงครับป้าครับ น้องดงขอตัวครับ สวัสดีครับ

            พูดเสร็จดงฮยอกก็เดินกระแทกเท้ากลับขึ้นห้องไป ปล่อยให้พ่อกับแม่ของตัวเองมองหน้ากันแล้วส่ายหัวให้กัน กล่าวขอโทษครอบครัวของท๊อปที่เสียมารยาท

            พี่ท๊อปพี่บอม ผมขอโทษแทนลูกด้วยนะครับ ที่เสียมารยาท ปกติแกเป็นเด็กมีมารยาทมากกว่านี้ ไม่รู้เพราะอะไร” GDพูดขึ้น

            เป็นไรหรอก GD พี่ไม่ถือ สมควรแล้วที่แกจะโกรธ อยู่ๆก็ถูกบังคับ ถูกให้ย้ายไปอยู่ที่อื่น ที่ที่ตัวเองไม่คุ้นเคยสังคมที่ตัวเองไม่รู้จัก จากสังคมที่มีแต่แสงสว่าง ไปอยู่ในสังคมที่มีแต่ความมืด ใครก็ทำใจไม่ได้เป็นธรรมดดา

            “ครับขอบคุณครับที่เข้าใจผม และครอบครัว

            “งั้นเดี๋ยวพี่กับครอบครัวกลับก่อนนะ แล้วเจอกันอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า

            “ครับงั้นเดี๋ยวผมเดินไปส่งนะครับ

            “ปะดาร่า น้องจินไปส่งลุงกับป๊ากัน

            เสียงรถยนต์สี่คันขับออกไปจากคฤหาสน์เหลือแต่เพียงแสงไฟท้ายที่ยังคงเห็นไกลๆ คนเป็นพ่อถอนหายใจออกมา ก่อนจะหันไปพูดกับภรรยาและลูกชายคนโต

            ดาร่ากับน้องจินช่วยไปตามน้องยุน กับน้องดงลงมาหาพ่อที่ห้องทำงานหน่อย พ่อจะอธิบายเหตุผลว่าทำไม

.........................................

 

            ภายในห้องทำงานที่ตอนนี้สมาชิกในครอบครัวอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา คนเป็นหัวหน้าครอบครัว ขยับปากถ่ายทอดเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นเมื่อ 15 ปีก่อน ให้คนเป็นลูกได้รับฟัง เพื่ออธิบายเหตุผลต่างๆ ที่ครอบครัวต้องกลับไปอยู่ในภายใต้อำนาจของครอบครัวของผู้ที่พ่อเคารพเป็นดั่งพี่ชายแท้ๆ

 

            “ลุงท๊อปเขาเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อช่วยครอบครัวเรา แล้วลูกว่าสิ่งที่ป๊าทำในวันนี้มันตอบแทนเขาหมดหรอ และลูกยังแสดงมารยาทอย่างนั้นใส่ลุงเค้าอีก ลูกคิดว่าพ่อจะรู้สึกยังไง ที่ผู้ที่เป็นดั่งเจ้าชีวิตของเราทุกคน ได้รับการตอบแทนจากครอบครัวเราแบบนี้ พ่อพูดขนาดนี้แล้วเข้าใจหรือยังยุนฮยอง ดงฮยอก

            “ป๊าหวังว่าสิ่งที่ป๊าอธิบายไป มันจะช่วยให้ลูกเข้าใจป๊า และครอบครัวของลุงได้ดีขึ้น

            “ผมเข้าใจ แต่ป๊า ลูกชายเค้า....

            “อะไรยุนฮยอง ลูกชายเขาทำไม

            “ปะ ป่ะ เปล่าป๊าไม่มีอะไร เข้าใจแล้วครับ

            “ดงฮยอกล่ะเข้าใจ หรือยัง

            “ผมก็เข้าใจแล้วครับ แต่ผมก็ไม่อยากอยู่บ้านเดียวกับไอจุนฮเวนี่ครับ

            “เอาน่าป๊าก็มองออกว่าไม่ถูกกันแต่ทำเพื่อป๊าได้ไหมล่ะ

            “ได้ครับแล้วผมจะพยายามปองดองกับหมอนั้นเท่าที่ผมทำได้แล้วกันนะครับ

            “งั้นถ้าเข้าใจแล้วก็แยกย้ายกันไปนอนได้แล้ว ราตรีสวัสดิ์นะลูกรัก

            “งั้นน้องยุนไปนอนก่อนนะครับ ราตรีสวัสดิ์ครับป๊า ม๊า

                        …….ฟอด.....ฟอด....

            “น้องดงก็ไปนอนก่อนนะครับ ราตรีสวัสดิ์ครับป๊า ม๊า

…….ฟอด.....ฟอด....

 

 

            “อ่อน้องจิน เดี๋ยวอยู่คุยกับป๊า เรื่องบริษัทก่อนนะ

            “ครับป๊า มีอะไรหรอครับ

            “คือเดือนหน้าป๊าจะแต่งตั้งคนให้มาเป็นประธานบริษัทแทน ป๊าอยากให้เราทำหน้าที่เป็นรองประธานต่อ และคอยช่วยเหลือคนที่จะมาเป็นประธานบริษัทแทนป๊าทุกอย่าง

            “ป๊าแล้วทำไมต้องแต่งตั้งคนใหม่ ผมก็เป็นประธานแทนป๊าได้นะครับ แล้วนี่ก็บริษัทเราทำไมต้องให้คนอื่นมาบริหารแทนด้วย ผมไม่เข้าใจ จินฮวานพูดขึ้นหลังจากได้ฟังคนเป็นพ่อบอก เขาไม่ยอมรับ เขาทำงานแทนคนเป็นพ่อมาตลอดตั้งแต่เรียนจบ งานทุกอย่างในบริษัทเขาเป็นคนดูแล เขาทุ่มเทให้งานที่ทำเสมอ ทำไมพ่อจะต้องให้คนอื่นมาดูแล โดยไม่มีเหตุผลด้วย

            ฟังป๊านะน้องจิน น้องจินไม่มีความเด็ดขาดพอ น้องใจอ่อนเกินไป ไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมคน ยังไม่สามารถควบคุมคนในบริษัทได้

            “แต่ป๊า ผมก็เรียนรู้การทำงานกับป๊ามาตลอดนะ ผมว่าผมทำได้

            “น้องจินป๊า ตัดสินใจไปแล้วไม่มีแต่ ทำตามที่ป๊าบอก ไม่งั้นน้องจินก็หาจุดบกพร่องของคนที่ป๊าเลือกว่าเขาไม่เหมาะสม แล้วป๊าจะพิจารณาให้น้องจินเป็นแทน แค่นี้ที่พ่อจะบอก ไปนอนได้แล้ว เตรียมตัวให้ดี อีกหนึ่งเดือนนะ

            “ได้ผมยอมให้เขาเข้ามาบริหารงานในบริษัท แต่ผมจะหาข้อผิดพลาดของเขามาให้ได้ และจะพิสูจน์ให้เห็นว่าผมเหมาะสมกว่าเขา

ราตรีสวัสดิ์นะครับป๊า ม๊า

            ......ฟอด.......ฟอด......

            พูดเสร็จก็เดินไปหอมแก้มพ่อกับแม่ก่อนจะเดินออกจากห้องไป เหลือแต่พ่อกับแม่นั่งมองหน้ากัน แล้วส่ายหน้าให้กันในความดื้อของลูกๆแต่ละคนถึงแม้จะดูเรียบร้อย น่ารัก แต่เวลาอยากจะเอาชนะหรืออยากได้อะไรจะไม่เคยยอมฟังหรือยอมแพ้เลย

            เฮ้อ

คุณพูดแบบนั้นไป คุณก็รู้ว่าน้องจินเป็นคนยังไง น้องจินจะต้องพยายามหาข้อบกพร่องของเขามาแน่ๆเลยค่ะ

            “ก็ดีแล้วไงครับ น้องจินจะได้เรียนรู้จากเขาบ้าง และถ้าได้รู้ว่าเขาคนนั้นเป็นใคร......น้องอาจไม่อยากเข้าใกล้ก็ได้นะครับ ฮ่าๆ

            “คุณก็รู้นิสัยน้องจิน ไม่มีทางที่แกยอมแพ้อะไรง่ายๆหรอก มีแต่วิ่งเข้าหา ต่อให้เป็นสิ่งกีดขวางหรือหนามแหลมขนาดไหน

            “หืมก็จริง แต่ก็ดีแล้วล่ะ เมื่อยามที่แสงสว่างสาดแสงเข้าไปในความมืด มันอาจจะช่วยลดความมืดมิดในใจใครคนนั้นให้น้อยลงบ้างก็ยังดี

            “ก็จริงค่ะ

นี่ก็ดึกมากแล้วไปนอนกันเถอะครับ

 

……………………………………………………

 

ในค่ำคืนกลางดึกนั้น เด็กหนุ่มสามคนต่างก็นอนไม่หลับ คิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนี้ เรื่องราวทั้งหมดที่ได้รับรู้มันช่างยากที่จะทำใจรับได้ ต้องไปใช้ชีวิตในบ้านหลังที่ไม่คุ้นเคย ต้องเจอคนที่อยากหลีกหนีแทบขาดใจ คนที่ทำให้จิตใจไหวหวั่น คนที่อยากเข้าใกล้แต่ถูกผลักให้ออกห่าง คนที่คอยจะล่วงเกินตลอดเวลา แล้วทั้งสามคนจะรับมือกับเรื่องนี้ได้อย่างไร

จินฮวาน

คนอะไรก็ไม่รู้อยากจะตอบแทนแต่ทำไมต้องเย็นชาขนาดนั้นด้วย หน้าตาก็ดี แต่หยิ่งชะมัด แต่ก็ไม่เข้าใจทำไมเขาถึงเข้ามากอด ความอบอุ่นในอ้อมแขนตอนนั้นยังรู้สึกได้อยู่เลย วันนี้มันมีเรื่องมากมาย แต่เรื่องที่ไม่เข้าใจที่สุดและตั้งตัวไม่ทันก็คงเป็นเรื่องที่ป๊าบอกว่าจะให้คนอื่นมาบริหารงานบริษัทแทนป๊า

ทำไมป๊าต้องให้คนอื่นมาดูแล มาบริหารงานบริษัทแทนด้วย ผมไม่ยอมหรอกผมจะต้องหาข้อบกพร่องของหมอนั่นมาให้ได้ ผมไม่ยอมแพ้แน่

 

           

ยุนฮยอง

            ผมเดินหนีสิ่งที่เกิดขึ้นกลับขึ้นมาบนห้อง ไม่อยากให้คนนั้นรับรู้ว่าผมอ่อนแอ ผมรู้ผมเสียมารยาทแต่จะให้ผมทำยังไง เมื่อคนนั้น พยายามข่มขู่ผมตลอดเวลา เขาใช้จุดอ่อนของผม

เค้าใช้ครอบครัวเป็นเครื่องต่อรอง ผมต้องทำยังไง ผมจะไม่ไปแล้วทิ้งพี่จินให้ไปอยู่บ้านหลังนั้นคนเดียวก็ไม่ได้เพราะคนบ้านนั้นต้องทำร้ายพี่จินแน่ๆ แต่ถ้าผมไป ผมจะเอาตัวรอดจากเค้าได้ยังไง รอยสัมผัสที่ริมฝีปาก รอยสัมผัสตามตัวมันยังคงอยู่ รอยแดงตามผิวกายยังคงเห็นชัดเจน ถูเท่าไรก็ไม่ออก ยิ่งคิดผมยิ่งเกลียดตัวเอง ที่ไม่สามารถปัดป้องการสัมผัสจากเขาได้เลย แถมผมยังตอบสนองเค้าอีก เกลียดตัวเองที่ส่งเสียงนั้น เกลียดหัวใจตัวเองที่เต้นรัวยามเขามองตา เกลียดตัวเองที่ยอมแพ้ แล้วอย่างนี้ผมจะปกป้องครอบครัวได้ยังไง

 

            ดงฮยอก

                        เฮ้อ ป๊านะป๊าทำไมต้องย้ายไปอยู่บ้านเดียวกับหมอนั่นด้วย แล้วจะทำไงดีวะ แม่งเจอหน้ากันที่ไร แม่งก็จะตีกันตายอยู่แล้ว นี่อยู่บ้านเดียวกันได้ตีกันตายแน่ๆ แล้วดูหมอนั่นทำตัวดิ หาเรื่องกวนตีนได้ตลอด จะเลี่ยงก็คงเลี่ยงไม่ได้แล้วมั้ง เซ็ง สงสัยต้องวางแผนรับมือแล้วมั้งดงฮยอกเอ้ย .....

 

....................................

 

            อีกฟากหนึ่งของเมืองเด็กหนุ่มอีกสามคนก็นอนไม่หลับคิดในสิ่งที่เกิดขึ้นและได้เจอในวันนี้ เขารับรู้เรื่องราวในอดีตของผู้เป็นพ่อมาตลอด แต่ก็แปลกใจว่าทำไมพ่อถึงเลือกให้ครอบครัวของน้ากับอาตอบแทนด้วยการให้น้ากลับมาอยู่ภายใต้แก๊ง เขาไม่รู้ว่าพ่อทำไปทำไม แต่เขาก็ไม่คัดค้านเพราะมันก็น่าสนุกดีที่จะมีคนเข้ามาอยู่เพิ่ม อีกอย่างคนที่เข้ามาอยู่ด้วยก็น่าสนใจจะตาย

 

            จีวอน

                        เฮ้อวันนี้เป็นวันที่ผมมีความสุขจริงๆ ได้กลับมาเจอคนที่อยากเจอโดยไม่ต้องตามหาให้เหนื่อย ได้กอดได้จูบถึงจะยังไม่ได้ตัวก็เถอะแต่ก็มีความสุข คนอะไรก็ไม่รู้ตัวหอม แถมยังนิ่ม ไหนจะเสียงครางหวานๆแผ่วๆ ยามผมสัมผัสตัวเขา ฟังแล้วแทบอยากจะขย้ำ ถ้าไม่ติดว่าน้องชายเขาขึ้นมาขัดจังหวะนะ ผมคงขย้ำเขาไปทั้งตัวแล้ว

แล้วพอป๊าเขามาบอกว่าเราจะได้อยู่บ้านเดียวกับเขา แต่เขาเหมือนจะไม่ยอม

ผมแค่เพียงผมขู่ ว่าจะดูแลพี่เขาแทนแค่นี้ แค่นี้คนตัวหอมก็ตกลงรับปากว่าจะมาอยู่บ้านผมซะแล้ว ช่างเป็นน้องชายที่รักพี่จริงๆ แต่ก็ดียิ่งเขารักพี่เท่าไร ผมยิ่งขู่เขาง่ายเท่านั้น แค่คิดก็สนุกแล้วสิ แทบจะรอให้ครบกำหนดหนึ่งเดือนไม่ไหว นายจะรู้ไหมนะยุนฮยองว่านายทำให้ฉันสนุกที่สุดเลย....

 

 

            ฮันบิน

                        ผมนอนไม่หลับได้แต่เดินออกมานอกบ้าน เงยหน้ามองพระจันทร์บนฟ้าที่ยังคงสุกสกาว ในใจดันนึกถึงหน้าใครอีกคน คนที่คิดว่าลืมได้นานแล้ว คนที่ถูกคนในวันนี้กระตุ้นความทรงจำที่เก็บซ่อนไว้ในใจ

จินฮวานนายทำให้ความทรงจำที่ฉันคิดว่าลืมไปแล้วมันไหลย้อนคืนมา

ทำไมนายต้องมีเงาของคนคนนั้นทับซ้อนด้วย ตอนนายร้องไห้แววตานายเหมือนคนคนนั้น คนที่ฉันไม่สามารถหันหลังหนีหรือทอดทิ้งได้ คนที่ฉันอยากจะลบความทรงจำให้หายไป นายมันคนน่ารำคาญจริงๆเลย ถ้าต้องมาอยู่บ้านหลังเดียวกันความสงบสุขของฉันจะหายไปไหมนะ ถ้านายทำให้ฉันรำคาญเราจะได้เห็นดีกัน จินฮวาน..............      

           

            จุนฮเว

                        เหอะวันนี้ผมโดนซะอ่วมเลย ไอตัวแสบดงฮยอก แต่ก็แอบสะใจนะที่ ไอตัวแสบนั่นต้องมาอยู่บ้านเดียวกับผม ฮ่าฮ่าๆ แค่คิดก็มันแล้ว รอเจอกันได้เลยไอตัวแสบ รอฉันก่อนเดือนแรกฉันจะปล่อยนายไปก่อนรอ ให้ฉันทำสำเร็จก่อนเถอะอีกสองเดือน รอฉันนะไอตัวแสบ ทำฉันไว้เยอะเจอฉันเอาคือแน่

 

........................................................

 

หนึ่งเดือนต่อมา

            ถึงวันครบกำหนดที่จะต้องย้ายไปอยู่บ้านของครอบครัวTOPแล้ว ทุกคนในบ้านเดินตรวจความเรียบร้อยภายในบ้านเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเดินไปบอกคนดูแล้วบ้าน

            ฝากดูแลบ้านด้วย แล้วอย่าลืมที่ฉันบอกนะ พ่อบ้านฮุนนายเป็นคนที่ฉันไว้ใจที่สุด

            “ครับนายท่าน ดูแลตัวเองด้วยนะครับ ผมจะดูแลบ้านให้อย่างดีเลยครับ

            “ขอบใจนายมากเลยนะ ฉันไปละ

             รถยนต์คันหรูสี่คันวิ่งออกจากบ้านไป มุ่งตรงออกนอกเมือง ขับขึ้นเขาไปตามทางลาดชันปลายทางคือคฤหาสน์บนเขาของครอบครัวTOP

           

            …………………………………………70%..........................................

 รถยนต์คันหรูสี่คันขับผ่านรั้วสูงเข้าสู่ตัวคฤหาสน์แล้วจอดเทียบหน้าประตู ครอบครัวของGDเดินลงจากรถ มีพ่อบ้านแด TOPและบอมยืนรอรับอยู่แล้ว ทั้งสามเอ่ยเสียงต้อนรับด้วยความดีใจ

            ยินดีต้อนรับสู่ครอบครัวนะ

            “ยินดีต้อนรับกลับมาครับคุณGD”

            “ขอบคุณครับ ยินดีได้ที่กลับมาครับ

            “สวัสดีครับพี่TOPพี่บอม

            “สวัสดีครับคุณลุงคุณป้าเออสวัสดีครับพ่อบ้านแดซอง

            “จ้าสวัสดี เดี๋ยวเข้าบ้านก่อน

            “แล้วนี่ลูกชายพี่ไปไหนกันหมดครับ เนี่ยเงียบเชียว

            “อ่อเด็กๆ หรอจ๊ะ ฮันบินเข้าบริษัทไปเคลียร์งาน บ๊อบไปจัดการปัญหาที่แก๊ง ส่วนจุนฮเวคงไม่กลับอีกเป็นเดือนเห็นว่ามีโปรเจคอะไรไม่รู้

            “งั้นเดี๋ยวนั่งพักกันก่อนนะ เดี๋ยวพี่จะไปดูให้ว่าเขาเตรียมห้องให้เสร็จยังนะ

            “เดี๋ยวค่อยไปก็ได้ค่ะพี่บอมเดี๋ยวดาร่าไปเป็นเพื่อนนะคะ

            “ไม่เป็นไรหรอก ดาร่านั่งพักเถอะนะ

            “ปะพ่อบ้านแด ไปดูความเรียบร้อยกัน

            ปาร์คบอมกับพ่อบ้านแดเดินขึ้นไปชั้นบนเพื่อดูความเรียบร้อยของห้องต่างๆ ที่จัดเตรียมไว้ให้ครอบครัวของGD หลังจากดูความเรียบร้อยเสร็จแล้วก็เดินกลับลงมาข้างล่าง

            ห้องเตรียมเสร็จเรียบร้อยแล้วนะ หายเหนื่อยหรือยัง GDดาร่า เด็กๆเดี๋ยวจะได้จัดของเก็บเข้าห้อง แล้วจะได้พักผ่อนกันคงเพลียกันแย่แล้ว

            พูดเสร็จทุกคนก็ตอบเป็นเสียงเดียวกันว่าหายเหนื่อยแล้ว พร้อมกันเดินตามปาร์คบอมขึ้นไปชั้นบน ปาร์คบอมให้เด็กๆเลือกห้องกันเองได้ตามที่ชอบ ส่วนGDและดาร่าให้นอนห้องนอนใหญ่ที่จัดไว้ไกล้กับห้องของตัวเอง

            หลังจากเลือกห้องกันเสร็จแล้ว ปาร์คบอมดาร่าก็ลงไปชั้นล่างเพื่อช่วยกันดูแลเรื่องอาหารเย็น จัดงานเลี้ยงเล็กๆเป็นการต้อนรับครอบครัวของGD ที่ย้ายมาอยู่ด้วยกันอีกครั้งหนึ่ง ปล่อยให้เด็กๆจัดเตรียมห้องนอนและพักผ่อน 

            หลังจากเลือกห้องกันเสร็จแล้วลูกชายทั้งสามของGDก็ลงมือจัดของเข้าที่ ห้องของดงฮยอกและจินฮวานอยู่ติดกันมีเพียงห้องของยุนฮยองที่อยู่ถัดมาอีกห้องหนึ่ง หลังจากจัดของเรียบร้อย ทั้งสามคนเหนื่อยหมดแรงนอนหลับไปมารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่แม่มาตามลงให้ไปทานอาหารเย็น

            หลังจากทานอาหารเสร็จทั้งสามคนก็กลับขึ้นมาพักผ่อนที่ห้องตัวเอง อาบน้ำแล้วเตรียมเข้านอนด้วยความเหนื่อย จะมีก็เพียงแต่จินฮวานที่ยังคงนอนไม่หลับ คงด้วยเพราะแปลกที่ไม่คุ้นชิน จึงเดินสำรวจห้องไปเรื่อยๆห้องของเขาอยู่ริมสุดทางเดินทางทิศเหนือ ตอนกลางวันแสงแดดส่องสว่างเข้ามาในห้องได้อย่างดี อากาศถ่ายเท มีกลิ่นอายของแสงแดดและกลิ่นอ่อนๆของดอกไม้ที่ถูกสายลมพัดพามาจากไหนสักแห่ง

จินฮวานเดินสำรวจจนมาถึงระเบียงด้านนอกตัวห้อง ยืนเหม่อมองแสงจันทร์ที่สาดแสงรอดใบไม้ลงมา ก่อนที่สายตาจะไปสะดุดที่ทางเชื่อมระเบียงกับประตูทางเข้าอะไรสักอย่างที่เหมือนจะเป็นเรือนกระจกที่สร้างเชื่อมต่อกับระเบียงห้อง จินฮวานเดินเข้าไปใกล้กับประตูแล้วลองเปิดประตูปรากฎว่ามันไม่ได้ล็อค จึงถือวิสาสะเข้าไปในเรือนกระจก

ขอเข้าไปหน่อยแล้วกัน

ข้างในแม้จะมืดแต่แสงพระจันทร์ที่สาดแสงผ่านกระจกลงมาก็มากพอที่จะทำให้เห็นความสวยของเรือนกระจกได้ไม่ยาก ที่นี่เต็มไปด้วยดอกไม้นานาชนิดแต่ส่วนมากจะเป็นสีขาว เดินไปตามทางเรื่อยสายตาก็สะดุดที่ห้องๆหนึ่ง ที่ตั้งอยู่ใจกลางเรือนกระจก ผนังห้องเป็นกระจกใสๆ มีเตียงนอนตั้งอยู่ใจกลางห้อง มีอุปกรณและสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน ด้วยความอยากรู้อยากเห็นก็เดินเข้าไปใกล้ๆลองผลักประตูห้องเบาๆ ว่าห้องได้ล็อกไหม ปรากฎว่าห้องล็อคจึงถอดใจแล้วเดินสำรวจไปรอบๆเรือนกระจกแทน เดินไปเดินมาเท้าที่ก้าวอยู่ก็หยุดสายตาเปิดกว้างด้วยความตกตะลึงมองความสวยงามของแปลงกุหลาบที่ตอนนี้กำลังมีดอกเบ่งบานเต็มแปลงแต่ที่ทำให้จินฮวานแปลกใจไม่ใช่เพราะมันกำลังบานอยู่เต็มแปลง แต่เป็นเพราะกุหลาบพวกนี้มีสีดำสนิท สีที่ดำเมื่อถูกกระทบกับแสงจันทร์ที่ส่องเข้ามาทำให้กลีบสีดำของมันมีแสงระยิบระยับ ที่เมื่อมองจะถูกตัดด้วยดอกกุหลาบสีขาวที่ถูกปลุกรายรอบอยู่ มือเรียวบางของคนตัวเล็กยกขึ้นมาสัมผัสกับกลีบดอกที่นิ่มราวกับกำมะหยี่ด้วยความหลงไหลก็จะก้มหน้าลงไปดมกลิ่นด้วยความอยากรู้ว่ามันจะมีกลิ่นไหมนะ

หืมหอมจัง นึกว่าของปลอมซะอีกกลิ่นดอกไม้ที่โชยมาก็มาจากที่นี้สินะ อยากรู้จังที่นี้ของใครกันนะ แล้วถ้าตัดดอกไม้นี้ไปประดับที่ห้องจะได้ไหมน๊า

จินฮวานพูดกับตัวเองเบา ก่อนจะเดินไปนั่งที่ชิงช้าที่ถูกตั้งอยู่ไม่ไกล สายตายังคงเหม่อมองไปที่ดอกกุหลาบด้วยความหลงไหล แม้มันจะเป็นสีดำที่บางทีก็รู้สึกกลัวแต่บางทีสีมันก็สวยจนละสายตาไม่ได้ นั่งมองได้สักพักจินฮวานก็รู้สึกง่วงจึงเดินกลับมาที่นอนของตัวเองด้วยเส้นทางเดินเก่า

เดินเข้าห้องมาตรงไปล้างหน้าล้างตาที่ห้องน้ำ ระหว่างที่เดินออกจากห้องน้ำก็ต้องตกใจ!!!


"อ้ะ นายนี่มันห้องฉันนะเข้ามาได้ไง"

อ่อห้องนายหรอ Anchorเออม๊าคงไม่ได้บอกนายมั้งว่ามันเป็นห้องเก่าฉันแต่ก็ดี งั้นนอนด้วย ไม่ต้องโวยวายนะ รำคาญ"
เอ๊ะได้ไง นายก็ไปนอนห้องนายดิ นี้มันเป็นห้องฉันแล้วออกไป

บอกว่าอย่าโวยวายไง รำคาญ อย่าให้พูดหลายที

แต่นี้มันเป็นห้องฉันแล้วนะคิมฮันบินออกไปเลย

...........หมับ........อื้อ...อ่อย.อ่อย.......

            มือของคนตัวสูงยื่นไปปิดปากคนตัวเล็กดึงตัวให้เข้ามาใกล้ ก่อนจะดันตัวคนตัวเล็กไปที่เตียงนอน ผลักคนตัวเล็กลงนอนก่อนที่ตัวเองจะทิ้งตัวลงนอนข้างๆ มือยังคงปิดปากคนตัวเล็กไว้ ดึงคนตัวเล็กเข้ามากอดก่อนจะกระซิบที่ข้างหู

            ถ้าปล่อยแล้วอย่าโวยวายนะรำคาญ เหนื่อยจะนอน แล้วก็อย่าดิ้นด้วย

            “เข้าใจใช่ไหม

            อื้อ อื้อ เอ๋าใอ๊แอ๋ว อ๋อยอ๋อน อ๋ายใอ่ไอ้อ๋อก

            มือหนาค่อยๆดึงออกจากปากคนตัวเล็กแต่มือที่รั้งเข้ามากอดยังคงไม่ละออกจากเอว

            เมื่อปากของจินฮวานเป็นอิสระแล้ว คนตัวเล็กก็ส่งเสียงไล่คนตัวสูงให้ออกจากห้องทันที

            ออกไปเลย  กลับไปนอนห้องนายซะ

            “นี่จะไม่เงียบใช่ไหม

            “ไม่จนกว่านายจะออกไปจากห้องฉัน

            “หึ ดีแล้วอย่าโวยนะ

ร่างสูงกระชากตัวคนตัวเล็กเข้ามาชิดจับหน้าคนตัวเล็กให้เงยขึ้นกดริมฝีปากเขาเข้ากับปากเรียวเล็กสีชมพู จูบที่ตอนแรกแค่จะปิดปากคนดื้อที่ไม่ยอมเงียบ แปรเปลี่ยนไปเมื่อคนตัวสูงได้ลิ้มชิมรสริมฝีปากสวยของคนตัวเล็ก ริมฝีปากหนาบดริมฝีปากบางกดหนักๆหลายต่อหลายครั้ง เม้มริมฝีปากคนตัวเล็กหนักขึ้น จนอีกคนเผลอแย้มริมฝีปาก คนตัวสูงไม่รอช้ากดริมฝีปากลงไปอีกครั้ง ส่งลิ้นของตัวเองเข้าไปกวาดชิมความหวานในโพลงปากสวยของคนตัวเล็ก ลิ้นค่อยไล่ต้อนลิ้นเล็กๆ ตวัดลิ้นเล็กๆของคนตัวเล็กให้ตอบสนองและจูบตอบ ดูดดึงริมฝีปากคนตัวเล็ก จนตัวเล็กส่งเสียงครางประท้วง ร้องขอให้ปล่อยไม่เป็นคำพูด 

………หึ้ม...อะ...อา...ฮื้อ....อ๋อย...อะ

 

คนตัวสูงยังคงหลงไหลกับรสจูบ จนเมื่อคนตัวเล็กเคลิ้ม อยู่ๆคนตัวสูงก็ถอนริมฝีปากออกจากคนตัวเล็ก ที่ตอนนี้ยังคงงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น งงกับคนตรงหน้าที่อยู่ดีๆก็มาจูบ ยังไม่ทันได้เอ่ยคำพูดออกมา คนตัวสูงก็พูดขึ้น

            บอกแล้วว่าให้เงียบ

แล้วสะบัดตัวลุกจากเตียงแล้วเดินหายไปทางระเบียบ ปล่อยคนตัวเล็กนอนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

คนบ้าสั่งนู่นสั่งนี่ แล้วก็มาจูบ แล้วก็มาเดินหนีไป โอ้ยคิมจินฮวานทำไมให้เขาจูบง่ายๆแบบนี้  ไอคนบ้ามาจูบแล้วเดินหนีดื้อๆแบบนี้นะ

นอนพรึมพรำบ่นไปบ่นมา ก่อนจะหมดแรงด้วยความล้าเนื่องจากการย้ายของและจัดห้องมาทั้งวัน แล้วเผลอหลับไปในที่สุด

 

 

            คิมฮันบิน

            ผมเป็นอะไรของผมตอนแรกก็แค่จะเดินผ่านห้องนั้นเพื่อใช้เป็นทางเข้าไปที่เรือนกระจก เพราะเผลอลืมกุญแจด้านหน้าของเรือนกระจกจึงต้องเดินมาที่ห้องนอนเดิมเพื่อที่จะเดินเชื่อมไปที่เรือนกระจก แต่ใครจะคิดว่าแม่จะยกห้องนี้ให้คิมจินฮวานคนที่ผมไม่อยากเข้าใกล้ ว่าจะเดินผ่านไปเฉยๆ แต่พอได้ยินเสียงคนตัวเล็กพูดแบบนั้นใส่ มาขึ้นเสียงใส่ผมก็อยากเอาชนะ แต่ใครจะคิดว่าผมจะลืมตัวไปจูบเขากันล่ะ

            เฮ้อ ยิ่งอยู่ใกล้ยิ่งรู้สึกสูญเสียตัวตนที่เป็นอยู่ เฮ้ยเซ็ง และระหว่างที่ผมกำลังจะหันหลังเข้าเรือนกระจกก็ได้ยินเสียงดังขึ้น

 

……………………ตุบ............................


 

..............เห้ย พี่บ๊อบมันทำอะไร...............



 

 iKON  DARK | หมายเหตุ


1.ดอกกุหลาบดำที่หมายถึงรักนิรันดร์
 


2.สีขาวความบริสุทธิ์ มิตรภาพ และความสงบเงียบ 

3.คอมเม้นท์กันสักนิดนะครับมันเป็นกำลังใจให้ไรท์ตัวเล็กๆ
4.  อยากรู้บ๊อบมันทำอะไรก็เม้นท์กันเข้ามานะครับ

ทวงฟิค @gigtoyou ติดแท็ก  #เส้นขนานikon 






©
t
h
e
m
y
b
u
t
t
e
r
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

818 ความคิดเห็น

  1. #752 PMSnammy (@PMSnammy) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2559 / 12:38
    บีจินน่าร้ากกกกก บินมีความหลังอะไร
    #752
    0
  2. #556 บีจิน (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 20:11
    บีจินน่ารักมาก ฟีคคคคคคคคคคค ชอบมากกกก แต่มีกลิ่นดามาลอยมาด้วย บีต้องมีความหลังที่ไม่ดีกับรักเก่าแน่เลย แต่พี่จินน่ารักมากกกกกกกกกกกกกกกก
    #556
    0
  3. #388 Bytonglll (@tongdap) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2558 / 22:53
    บีจินน่ารักกก
    #388
    0
  4. #338 junhoeismytype (@thitiratpisurat) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2558 / 09:38
    แหมบินทำมาเป็นอย่างงั้นอย่างงี้ สุดท้ายก็จูบเค้า ขอคู่ดงบ้าง5555
    #338
    0
  5. #187 Autupoo (@autupoo) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2558 / 23:40
    ฮันบินจู่โจมมมม
    #187
    0
  6. #186 Autupoo (@autupoo) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2558 / 23:39
    ฮันบินจู่โจมมมมมม
    #186
    0
  7. #178 B'twixt (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2558 / 10:42
    บ๊อบทำไรน่ะ??

    ห่านมือปลาหมึกนะ 555
    #178
    0
  8. #127 BEMINEMINO (@beminemino) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2558 / 22:22
    ขำ! นั่นดิ พี่บ็อบมันทำอะไรรรร !! จะปีนหน้าต่างเข้าห้องเค้าเหรอแก โอยยย ลั่นเลยเนี้ย ตลก...
    โอยดีใจ ได้มาอยู่บ้านเดียวกันล่ะ ฮันบินโรแมนติกจังอ่ะ มีเรือนส่วนตัวด้วยแก
    ฮันบินเหมือนคนอกหักเลยอ่ะ เหมือนยังลืมคนเก่าไม่ได้ นี่จีนานคงเหมือนคนนั้นมากเลยใช่เปล่า
    แต่ต่อให้หนีเท่าไรก็หนีใจตัวเองไม่พ้นหร้อกกกกกก 555555555 อะไรคือไปขโมยจูบเค้าแบบนั้น
    พี่น้องบ้านนี้ร้ายกาจเหมือนกันเลยยย เหลือจุนเน่อ่ะที่ยังไม่ได้ชิมน้องดงสักที 555555555 ขำแรง..

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 1 มิถุนายน 2558 / 10:15
    #127
    0
  9. #103 Takieb (@takieb) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2558 / 11:26
    อิห่านนนนนนนนนนน ไหนบอกไม่อยากอยู่ใกล้ แต่แกไปจูบพี่จินตะไม
    #103
    0
  10. #91 CttTmo (@ctttmo) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2558 / 13:46
    หยุดอ่านไม่ได้เลยยยยย ไรท์บ้าาา ฮือ สนุกมาก
    #91
    0