[BTS-ฟิคแปล] Silence (YoonMin,VKook,NamJin)

ตอนที่ 11 : Silence :: 10 :: Who are you? [Special Hoseok's Part]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,121
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    5 พ.ย. 58



















































Silence



Couple : Yoongi x Jimin

Episode 10 :: Who are you?

Start!





Notice :: ตอนนี้โฮซอกเป็นพระเอกค่ะทุกโคนนนนนนน



















































 

            “เฮ้ยวี...ตอนนี้ว่างปะ?”

 

       [ตอนนี้เหรอ...ไม่อะ โทษทีนะ พอดีว่ามีธุระที่ต้องไปทำอะ ไว้ค่อยเจอกันวันหลังนะ]

 

            ตู๊ดๆๆ...

 

            แทฮยองพูดด้วยน้ำเสียงรีบเร่งก่อนจะเป็นคนตัดสายไป โฮซอกสบถออกมาเล็กน้อยด้วยความขัดใจ แต่สุดท้ายก็ทำได้แค่ยัดโทรศัพท์เครื่องหรูไว้ในกระเป๋ากางเกงของตัวเองเท่านั้น เงยหน้ามามองไปรอบๆ ตัวก็ต้องพ่นลมหายใจออกมาด้วยความเบื่อหน่าย ตอนนี้เขาอยู่คนเดียว แถมยังไม่รู้ว่าจะทำอะไรต่ออีก

 

            โฮซอกเบื่อที่จะต้องมานั่งโง่ๆ แบบนี้อยู่ที่บ้านของตัวเอง เพราะฉะนั้นก็คงจะทำเหมือนกับที่เคยๆ ทำมาเวลาเบื่อๆ นั่นก็คือการออกไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะใกล้ๆ บ้าน เสร็จแล้วก็ค่อยโทรชวนพวกเพื่อนๆ ในกลุ่มให้ออกมาเจอกันก็ได้

 

            แต่โชคร้ายไปเสียหน่อย คาดว่าวันนี้คงไม่ใช่วันของโฮซอก เพราะว่าพอเขาโทรไปหาผองเพื่อนที่เหลือก็กลายเป็นว่า นัมจุนไม่ว่างที่จะออกมาเจอกับเขาเพราะต้องไปส่งน้องสาวที่สนามบิน  ส่วนยุนกิก็คงจะขี้เกียจเกินกว่าจะลากสังขารตัวเองให้ออกมาจากที่นอนได้ ส่วนแทฮยอง...ก็ทำตัวแปลกๆ แถมยังปิดโทรศัพท์ไปซะอีก

 

            ภาพของคู่รักหลายๆ คู่ในสวนสาธารณะแห่งนี้ก็ไม่ได้ช่วยคลายความเบื่อของเขาให้ลดลงไปเลยแม้แต่นิด และตอนนี้เขาก็มานั่งแหมะอยู่ที่ม้านั่งตัวหนึ่งที่ตั้งอยู่ตรงข้ามกับบ่อเลี้ยงปลาขนาดใหญ่ที่อยู่ใจกลางสวนแห่งนี้ โฮซอกได้ยินเสียงกระดิ่งของรถขายไอศกรีมลอยตามลมมาพ่วงไปด้วยเสียงคุยเจื้อยแจ้วของเด็กๆ ที่เล่นอยู่ในบริเวณนั้น

 

            แม้อารมณ์จะถูกทำให้ผ่อนคลายลงมาได้นิดหน่อย แต่สุดท้ายก็ค้นพบว่าไม่ได้ทำให้มันดีจนถึงที่สุดอยู่ดี จึงใช้มือล้วงเข้าไปหยิบหูฟังออกมาเสียบกับโทรศัพท์ก่อนจะเอามัดยัดใส่หูตัวเองไว้ทั้งสองข้าง เลื่อนหาเพลลิสต์เพลงที่ตัวเองบันทึกเอาไว้ก่อนจะเปิดฟังมันเพื่อทำให้อารมณ์สุนทรีย์ แล้วจัดการล้มตัวลงไปนอนบนม้านั่งมันซะเลย ตาก็มองไปที่ท้องฟ้าสดใสพลางนับก้อนเมฆที่เคลื่อนที่อยู่บนท้องฟ้าไปด้วย

 

            อยู่ๆ โฮซอกก็รู้สึกได้ว่ามีสายตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องมาที่ตัวเขาอยู่ ตอนแรกก็ไม่อยากรู้หรอกนะว่าจะมีคนกำลังนั่งมองเขาอยู่จริงๆ หรือเปล่า แต่เอาเถอะ สุดท้ายความสงสัยที่มีอยู่ในใจสุดท้ายก็ชนะไปอยู่ดี เลยลุกขึ้นนั่งแล้วเก็บโทรศัพท์ตัวเองไว้ในกระเป๋าเหมือนเดิม ก่อนจะมองไปรอบๆ บริเวณ

 

            มองไปซักพักก็พบกับผู้ชายตัวเล็กๆ คนหนึ่ง ใบหน้าที่ดูหวานจนทำให้โฮซอกทึ่งนั่นกำลังจ้องมองมาที่เขาอยู่ เด็กคนนั้นกำลังเอาตัวเองยืนพิงกับรั้วที่กั้นบ่อน้ำเอาไว้อยู่ กลุ่มผมนุ่มของเด็กคนนั้นก็พลิ้วไสวไปตามลมด้วย

 

            คนตัวเล็กสวมเสื้อยืดสีขาวที่มีลายสีฟ้าอ่อนๆ กับสกินนี่สีฟ้าสว่างรับกับรองเท้าผ้าใบสีดำที่ดูจะสูงนิดหน่อย ริมฝีปากอวบอิ่มกำลังระบายยิ้มโชว์แผงฟันขาวน่ามอง ซึ่งดูแล้วก็รับกับผิวขาวๆ นั่นดี โฮซอกมองแล้วก็รู้สึกว่าเด็กคนนั้นดูผอม แต่ก็ไม่ผอมมากมายขนาดนั้น อย่างน้อยๆ ขาเรียวๆ นั่นก็ดูดีพอที่จะทำให้เขาพอใจได้

 

            นี่ยังไม่พูดถึงแก้มนิ่มที่ดูน่าฟัดนั่นด้วยนะ J

 

            โฮซอกส่งยิ้มไปให้อีกคนเล็กน้อย โบกมือเรียกให้อีกคนเข้ามาพร้อมกับใช้มือตบที่ที่ว่างข้างๆ ตัวเองเป็นสัญญาณให้คนตัวเล็กเข้ามานั่งคุยด้วยกัน

 

            คนตัวเล็กทำหน้าเหวอเล็กน้อย แก้มใสเริ่มมีสีฝาดแต้มเล็กน้อยเมื่อตัวเองถูกจับได้ว่าแอบมองโฮซอกอยู่ แต่สุดท้าย ก็ย้ายร่างเล็กๆ นั่นมาทางที่โฮซอกนั่งอยู่อยู่ดี หยุดยืนที่หน้าโฮซอกพร้อมกับส่งยิ้มเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยความเขินอายไปให้โฮซอกเรียบร้อย

 

            “สะ..สวัสดีครับ” คนตัวเล็กเริ่มพูดก่อน เสียงของคนคนนี้หวานใสรื่นหู และติดจะเสียงสูงกว่าผู้ชายทั่วไปด้วย แต่ก็นี่แหละ โฮซอกกำลังคิดว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่มีอยู่ในตัวเด็กคนนี้มันเป็นสิ่งที่ลงตัวที่สุดแล้ว โฮซอกพยักหน้ารับเล็กน้อยและพยักเพยิดให้คนตัวเล็กมานั่งข้างๆ เขา โดยที่อีกฝ่ายก็ทำตามด้วยท่าทีเขินอายทันที

 

            “หวัดดี” โฮซอกพูดบ้าง ทำให้อีกคนที่นั่งอยู่ข้างๆ เขาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะส่งยิ้มกว้างมาให้

 

            “นี่นายแอบมองฉันมานานแล้วใช่ไหม?” โฮซอกถาม และนั่นก็กำลังทำให้ใบหน้าของคนตัวเล็กขึ้นสีแดงจัด

 

            “ก็คงงั้นครับ...” ตอบพลางก้มหน้างุดด้วยความเขินอาย มือเล็กก็กำชายเสื้อของตัวเองไปด้วย “คุณรู้?”

 

            “อืม...ก็นายเล่นจ้องฉันซะตัวฉันจะพรุนขนาดนั้นฉันก็ต้องรู้น่ะสิ” โฮซอกไหวไหล่เล็กน้อย

 

            “ขะ ขอโทษนะครับ ถ้าทำให้คุณรู้สึกอึดอัด...” เอ่ยเสียงขอโทษออกมาเล็กน้อย ก่อนจะหันมามองหน้าโฮซอกอีกครั้ง และนี่ทำให้โฮซอกรู้ว่าที่จริงแล้วริมฝีปากของเด็กคนนี้ไม่ใช่สีแดงซักหน่อย แต่เป็นสีชมพูดูอวบอิ่มต่างหาก แถมดวงตากลมโตคู่สวยนั่นยังดูเหมือนมีประกายอะไรบางอย่างออกมาเล็กน้อยด้วย

 

            “ไม่...มันโอเค อืม จริงๆ มันก็ไม่เป็นไรหรอก เพราะถ้าหากสายตาที่มองฉันเป็นดวงตาคู่นั้นของนาย...ก็ไม่เป็นไรหรอก J” โฮซอกตอบหลังจากที่ปล่อยให้คนตัวเล็กข้างๆ ตัวเขาทำหน้าจ๋อยไปครู่หนึ่ง และใช่ หลังจากได้ยินคำตอบแบบนั้นของโฮซอก คนตัวเล็กก็ยิ้มออกมาอีกครั้งด้วยความเขินอาย โฮซอกเห็นแบบนั้นก็ยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะคว้าข้อมือเล็กและฉุดให้อีกคนลุกขึ้นยืนตามตัวเองทันที

 

            “ไปที่บ้านฉันเถอะนะ” โฮซอกว่าพลางออกแรงดึงให้อีกคนเดินตามโดยที่ไม่รอฟังคำตอบทันที  คนถูกดึงพยายามออกแรงขัดขืนเล็กน้อยแต่โฮซอกก็ไม่ได้สนใจและออกแรงดึงอีกคนต่อไป ใช้เวลาไม่นานก็เดินมาถึงหน้าบ้านของโฮซอกจนได้ เสียงหอบหายใจของคนตัวเล็กดังขึ้นเนื่องจากความเหนื่อยที่ต้องก้าวเท้าให้ทันโฮซอก

 

            โฮซอกล้วงหากุญแจบ้านอยู่ซักพัก ก่อนจะเจอในที่สุดและหยิบมันขึ้นมาเพื่อไขประตูบ้านตัวเอง โฮซอกพาอีกคนเข้ามาในบ้านตัวเองในทันที ฉุดร่างเล็กให้เดินตามตัวเองจนมาถึงห้องรับแขกจนได้ โฮซอกยอมปล่อยมือออกจากคนตัวเล็กและพาร่างของตัวเองไปนั่งอยู่ที่โซฟาตัวยาวทันที

 

            อีกฝ่ายที่ยังคงหอบหายใจด้วยความเหนื่อยอยู่ก็แอบตกตะลึงกับสิ่งที่โฮซอกทำอยู่เหมือนกัน

 

            “นั่งสิ” โฮซอกเอ่ยชวน เสร็จแล้วจึงเอื้อมมือไปคว้าแขนอีกคนให้เซจนมานั่งอยู่บนโซฟาเดียวกันจนได้ ร่างเล็กอุทานออกมาด้วยความตกใจเล็กน้อยทำให้โฮซอกมองด้วยความเอ็นดู เขาปล่อยมือร่างเล็กออกเพื่อให้อีกคนได้นั่งพักให้เต็มที่ ประจวบเหมาะกับที่เขาเองก็ต้องระงับอารมณ์บางอย่างของตัวเองเอาไว้เหมือนกัน จนในที่สุดร่างบางก็หยุดหอบจนได้

 

            “นายสวยมากเลยนะ” โฮซอกพูดโพล่งออกมาพร้อมกับมองหน้าร่างเล็กไปด้วย และนั่นก็ทำให้แก้มใสของอีกคนถึงกับขึ้นสีจัดได้อย่างง่ายดายอีกครั้ง

 

            “ขะ ขอบคุณครับ” เอ่ยเสียงสั่นเล็กน้อย เมื่อเงยหน้าไปมองโฮซอกก็พบว่าหน้าของพวกเขาทั้งสองคนอยู่ใกล้กันมากเกินไปแล้ว

 

            โฮซอกไม่ปล่อยให้โอกาสได้หลุดลอยไป ใบหน้าหล่อเคลื่อนเข้าไปใกล้ใบหน้าเล็กจนไม่เหลือช่องว่างในที่สุด ริมฝีปากเรียวประทับลงไปบนริมฝีปากอ่อนนุ่มของอีกคนทันที เขารู้สึกได้ทันทีเลยว่าร่างเล็กตัวเกร็งเล็กน้อย โฮซอกรั้งเอวบางให้เข้ามาใกล้ตัวเองอีกนิด ก่อนจะขบกัดริมฝีปากบางเล็กน้อย อีกฝ่ายที่โดนกระทำก็เผลอเผยอปากออกโดยที่ไม่รู้ตัว และนั่นทำให้โฮซอกได้โอกาสได้ใช้ลิ้นร้อนของตัวเองสำรวจความหวานของโพรงปากของอีกคนไปด้วย

 

            หน้าขาของทั้งสองเริ่มเสียดสีและใกล้กันมากกว่าเดิม มือเล็กทุบอกโฮซอกเล็กน้อย เป็นการบ่งบอกว่าเขากำลังจะขาดหายใจอยู่รอมร่อแล้ว โฮซอกผละออกมาจากริมฝีปากอิ่มอย่างเสียดาย มองคนตัวเล็กที่ตอนนี้กำลังตาปรือหอบหายใจอย่างหนัก ไหนจะปากอิ่มที่กำลังบวมเจ่อจากฝีมือการจูบอย่างลึกซึ้งของเขาเมื่อครู่นี้อีก

 

            ตอนนี้บอกได้แค่ว่าอารมณ์ของโฮซอกกำลังพุ่งขึ้นสูง และไม่อาจฉุดมันลงมาได้อีกแล้ว

 

            โฮซอกผลักอีกคนให้นอนราบไปกับโซฟาก่อนจะทาบทับตัวเองลงไปทันที เสื้อยืดที่เปิดออกโชว์ผิวขาวเนียนเล็กน้อยกำลังชวนเชิญให้โฮซอกต้องเคลื่อนหน้าเข้าไปใกล้ๆ จมูกของโฮซอกคลอเคลียอยู่ที่ซอกคอขาวของอีกคนเพื่อสูดดมความหอมจากอีกคนอยู่อย่างนั้น

 

            “อืออ...” เสียงครางหวานที่เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากเล็กยิ่งทำให้โฮซอกจิตใจกระเจิงพลางดูดเม้มซอกคอขาวของอีกคนหลายๆ ทีจนขึ้นรอยสีกุหลาบจางๆ มือข้างหนึ่งก็เลิกเสื้อของคนตัวเล็กขึ้นเล็กน้อย สัมผัสได้ถึงหน้าท้องเนียนของคนใต้ร่าง

 

            ความเย็นเฉียบจากฝ่ามือของโฮซอกที่กำลังลูบไล้อยู่ที่หน้าท้องเนียนนั้น ทำให้อีกคนหลุดเสียงครางออกมาแผ่วเบา ก่อนที่มือเล็กนั่นจะออกแรงดันหน้าอกของโฮซอกเล็กน้อย

 

            “มะ ไม่...” เสียงที่เปล่งออกมาแผ่วเบาไปพร้อมๆ กับที่ผลักตัวโฮซอกให้ลุกออกไปจากตัว ทำให้โฮซอกหยุดทุกการกระทำ

 

            “ผม...ผมทำไม่ได้” ร่างเล็กขืนตัวเองให้ออกมาจากอ้อมกอดของโฮซอกได้ในที่สุดและลุกขึ้นยืนทันที มือเล็กจัดการจัดเสื้อของตัวเองให้กลับมาเรียบร้อยดังเดิมและรีบวิ่งออกจากตัวบ้านของโฮซอกทันที เขาพยายามที่จะรั้งแขนของร่างเล็กเอาไว้ แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว

 

            “เดี๋ยว...ฉันไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น...” โฮซอกพยายามอธิบาย แต่ร่างเล็กก็วิ่งออกไปจากรั้วบ้านเขาไปแล้ว หูก็ได้ยินเสียงฝีเท้าที่วิ่งไกลออกไปจนหายไปในที่สุด

 

            ถอนหายใจออกมาด้วยความรู้สึกผิด แต่ก็ทำได้เพียงกลับเข้าไปในบ้าน เดินตรงไปยังสถานที่เกิดเหตุเมื่อครู่นี้แล้วทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวเดิมอีกครั้ง มือทั้งสองข้างถูกยกขึ้นมาทึ้งหัวตัวเองอย่างคนหัวเสีย

 

            “บ้าเอ้ย! ชื่อก็ยังไม่ทันได้รู้ อย่างน้อยให้เวลาได้ขอเบอร์ก็ยังดี...!” โฮซอกแผดเสียงออกมาอย่างคนโมโหเมื่อรู้ตัวว่าทำอะไรลงไป

 

            อุตส่าห์ได้เจอคนที่คิดว่าจะใช่สำหรับตัวเขาแล้ว แต่ดันปล่อยให้หลุดมือไปซะได้ เขาไม่ได้ตั้งใจที่จะทำเรื่องอย่างว่ากับคนตัวเล็กเลยซักนิด ที่ตั้งใจจะทำจริงๆ คือพาคนตัวเล็กมาคุยและทำความรู้จักซึ่งกันและกันต่างหาก

 

            ตอนนี้โฮซอกรู้แล้วว่ากำลังมีความรู้สึกยังไงกับคนตัวเล็กคนนั้น

 

            จากนี้ไปคงไม่ได้เจอคนๆ นั้นอีกแล้ว

 

            โฮซอกปล่อยให้ตัวเองได้สงบสติอารมณ์ลง พลางนึกเสียใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ไปด้วย

 

            และในวันนั้นโฮซอกก็ก่นด่าตัวเองที่ทำตัวเลวใส่เด็กน้อยคนนั้นไปตลอดทั้งคืนด้วยความรู้สึกผิด


























- - - - - - - - - - - - - - - - -

คอมพ์หายแฮงก์แล้วค่ะ //จุดพลุฉลองงง

ได้ฤกษ์ลงซักทีหลังจากหายไปเป็นเดือน

ฮือออ คนอ่านหายไปเยอะเลยอะเลารู้นะ TvT

แต่ไม่เป็นไรค่ะ เพราะต่อจากนี้เราจะกลับมาอัพฟิคละค่ะ 555555555555

ที่เก่าเวลาเดิมเนอะ ส่วนตอนนี้เป็นตอนของโฮซอกค่ะ

ตอนนี้ยกให้โฮซอกเป็นพระเอกไปเหนาะๆเลยข่าาาา

ส่วนหนุ่มร่างเล็กนั้นเป็นใคร?

ต้องคอยติดตามกันต่อไปนะจ๊ะจุ้บ♥

ทอล์คยาวมากอย่าเพิ่งรำคาญกันนะอิอิ

ขอบคุณสำหรับคนที่รอคอยมานาน และขอโทษด้วย แต่เลาก็มาแล้วนะ! 55555555

เอาเป็นว่า เจอกันคืนวันพุธหน้านะคะสังคมมมมม

เยิ้บบบบบบ♥♥



















- ขอขอบคุณธีมสวยๆจาก -


 
B E R L I N ❀
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

260 ความคิดเห็น

  1. #256 kuychai (@kuychai) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 01:13
    อิหยังของพี่ 55555
    #256
    0
  2. #232 K_57 (@K_57) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 12:24
    หนุ่มน้อยคนนั้นให้อารมณ์แบบยุนกิเลยอะ ขอเดาค่ะว่าน้องยุนกิ
    #232
    0
  3. #188 Min Mine (@minmine1234) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2559 / 21:05
    รีบมากป่ะล่ะโฮป กลัวโสดนานกว่าเพื่อนหรอ555555
    #188
    0
  4. #106 myOwπ (@aOnw) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2558 / 23:25
    จ๊อกจะไวไฟไปมั้ยคะ
    เจอที่สวน ลากมาบ้าน ปล้ำเลยซะงั้น
    ไม่เตลิดก็ไม่รู้จะว่าไงละเว้ยยยยย

    ว่าแต่อีดคนเป็นครัยกัลลลลลล
    #106
    0
  5. #105 Immee Immee (@lalitpat_immee) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2558 / 18:13
    โฮซอกจะปล้ำใคร -..- 5555
    #105
    0
  6. วันที่ 5 พฤศจิกายน 2558 / 19:04
    หึ้ยยยยยย อัพแล้ว ฮือออ ดีใจจ 😂😂😂😂😂😂😂
    ไม่อยากเดาไปเองมากนักเดี๋ยวเจอจุดหักมุมแล้วจะหน้าทิ่ม55555555 รอไรต์มาเฉลยนะครับบบบ 
    ผมไม่ได้หายนะ แค่ซุ่มเงียบ55 
    ยิ่งอ่านยิ่งสงสัยไปหมดแล้วววว แง 
    ถ้าไม่ติดว่าเป็นยุนมินนี่คงเดาเป็นจีมมณีไปแล้ว 😂
    #104
    0
  7. #103 PS_JJ (@akano-sarina) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2558 / 17:32
    หรือไม่ใช่จีมินหว่า... #มโนไปอีก
    #103
    0
  8. #102 PS_JJ (@akano-sarina) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2558 / 17:31
    โฮปมินก็ฟินด้ายยยยยย กรี๊ดดดดดด เจอครั้งแรกก็ลากเข้าบ้าน ไม่ทำดานะแหม่
    #102
    0
  9. #101 secret (@dream-secrent) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2558 / 17:14
    ใครอาา งืออ เจอกันแค่ครั้งแรก นี่ก็พาเขาเข้าบ้านซะแล้ว แถมยังทำกับเขาแบบนั้นอีกต่างหาก ไมเป็นคนแบบนี้กันอ่ะโฮซอก....
    #101
    0
  10. #100 `มนุษย์ล่องหน (@zincoei) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2558 / 15:01
    นี่คือการเจอกันครั้งแรกเว้ย
    ลากเขามาบ้านงี้ อิคนบ้าาาา55555555
    #100
    0
  11. #99 Jung Tien-In (@tienin) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2558 / 08:33
    เดี๋ยวววโฮป แกไม่รู้จักหักห้ามใจ เพิ่งเจอกันครั้งแรกชื่อก็ยังไม่รู้จัก แกก็ไปทำแบบนั้น จะได้เจอกันอีกไหมเนี่ย
    #99
    0
  12. #98 Drucula (@vampyr_kmsl) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2558 / 05:59
    หืมมมมม จีมินรึป่าวอ่ะ? หรือนี่อาจจะเป็นปมที่ทำให้จีมินไม่พูด? เดาแบบงงๆอ่ะ 555555555 แต่พี่ซอกนี่ไม่รีบเลยเจอปุ๊บคุยไม่กี่ประโยคแล้วลากกลับบ้านไปต่อที่โซฟา.. อุ่ยยยยย 55555555 รีบๆมาต่อนะก๊ะ รออยู่ววววววว
    #98
    0
  13. #97 a_aphik (@a_aphik) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2558 / 01:00
    แกรรรร ชื่อก็ยังไม่รู้จูบไปก่อนแล้วโฮซอก ไม่รีบเลยนะ
    #97
    0