[iKON x YOU] 넌내꺼야 เธอเป็นของฉัน #แฟนผีไอค่อน

ตอนที่ 10 : 지부 08 ♤ Unexpected

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,033
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    26 ต.ค. 59

 

                              

   

     Unexpected 





    

  


           “ฮันบินจะมาช่วยเธอก่อนฉันแน่นอน

 

          ประโยคสุดท้ายของยุนฮยองวนเวียนอยู่ในหัวของบีมายด์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า คำถามมากมายที่หาทางออกไม่ได้เกิดขึ้นในจิตใจของเธอ คำพูดที่ราวกับเป็นเรื่องเหลือเชื่อทำให้เธอต้องพยายามครุ่นคิดถึงความจริงที่ซ่อนอยู่ในประโยคที่เหมือนจะธรรมดาแต่ไม่ธรรมดานั่น

 

 

          พูดอย่างกับว่าฮันบินสามารถหายตัวมาหาเธอได้ทันที

 

            “ระวัง!!!

 

            ไม่...เธอไม่ควรคิดมากกับคำพูดของยุนฮยองให้ปวดหัวอีกแล้ว เธอเหนื่อยที่จะจมอยู่กับความสงสัยที่แสนกวนจิตใจ สิ่งที่เธอต้องทำตอนนี้คือการเปิดใจและเปิดเซนส์ต่างหากล่ะ แต่จะต้องทำอย่างไร...เธอไม่รู้ถึงวิธีของมันจริงๆ

 

 

            “โอ๊ย!ร่างบางถลาไปด้านหน้าก่อนจะเสียหลักล้มลงกระแทกถากไปบนพื้นแข็งเข้าอย่างจังราวกับมีพลังสายลมโหมกระหน่ำเข้ามาผลักจากด้านหลัง แต่ยังไม่ทันที่จะคร่ำครวญกับความเจ็บปวดของร่างกาย เสียงที่ตามมาเบื้องหลังทำให้เธอต้องหันกลับไปมองแล้วกระถดร่างกายถอยห่างอีกเล็กน้อยพร้อมดวงตากลมเบิกโพลงขึ้นด้วยความตกใจถึงขีดสุด

 

 

            เพล้ง!

 

            กระถางต้นไม้ขนาดใหญ่ร่วงลงมาจากชั้นบรรยากาศกระทบลงสู่ผืนดินแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆดังสนั่นทั่วบริเวณ เศษดินกระเด็นเข้ามาทำให้ชุดที่สวมใส่อยู่เปรอะเปื้อนพร้อมกับเศษกระถางที่กระเด็นมาบาดขาเรียวให้เกิดรอยแผลขึ้นเล็กน้อย หญิงสาวเงยหน้าขึ้นไปมองยังที่ๆมันจากมาก่อนจะทันเห็นเพียงแค่เงาสีดำที่หันหลังหายวับไปจากริมระเบียงที่เต็มไปด้วยกระถางต้นไม้มากมายนั่น

คิ้วเรียวกดต่ำลงก่อนจะถูกเรียกสติด้วยเสียงของฮันบินที่รีบวิ่งมาหาเธอจากที่ไกลๆด้วยความตื่นตระหนก

 

            ที่สำคัญเธอรู้สึกว่ามีบางอย่างกำลังพยายามช่วยเธออีกครั้งให้รอดจากความตาย

            บางอย่างที่เธอมั่นใจว่ามันคือ สิ่งที่มองไม่เห็น

 

            “ทำไมซุ่มซ่ามแบบนี้ใจลอยจนเกือบได้เรื่องเลยเห็นมั้ย!เสียงดุดังขึ้นพร้อมกับมืออุ่นร้อนที่กำลังจับเรียวขาเธอเอาไว้แล้วพันผ้าพันแผลสีขาวอย่างทุลักทุเล

ฮันบินส่งเสียงจิ๊จ๊ะในลำคออย่างขัดใจเมื่อไม่สามารถพันผ้าก็อตให้มีสภาพที่สวยงามกว่านี้ได้มันเละเทะไปหมดเพราะความหงุดหงิดที่สุมอยู่ในใจเขา

 

             บีมายด์ได้แต่ส่งความเงียบเป็นคำตอบให้กับร่างสูงแล้วจมอยู่กับความคิดของตัวเองที่ตีกันไปมาวุ่นวายไม่จบไม่สิ้นเธอรู้สึกว่ากำลังเข้าใกล้กับปริศนาบางอย่างมากขึ้นและเธอต้องการให้มันชัดเจนกว่านี้...

 

            “บีมายด์ ฟังฉันอยู่รึเปล่า!

 

            มันไม่ใช่อุบัติเหตุ...

 

          กระถางต้นไม้ขนาดใหญ่นั่นกะทุ่มลงมาสับร่างเธอให้ถึงตายชัดๆ

 

 

            “บีมายด์!

 

            แล้วเงาสีดำนั่นเป็นใครกัน เหมือนจะเป็นคนแต่ก็เหมือนไม่ใช่...ใครที่คิดจะทำร้ายเธอ?

 

            “บีมายด์! สนใจฉันเดี๋ยวนี้!

 

            “โอ๊ย!

 

            “เฮ้ย! ขอโทษ เจ็บมั้ย!ฮันบินระร่ำระรั่กด้วยความตกใจเมื่อลืมตัวด้วยความโกรธเคืองที่ถูกเมินเผลอปัดเรียวขาเล็กที่อยู่บนหน้าตักของตนร่วงลงไปจนกระทบกับขาเก้าอี้ไม้แข็งๆ

 

            “ไม่เป็นไร...ไม่เจ็บเธอตอบด้วยสีหน้าที่บอกว่าไม่ได้เป็นอะไรจริงๆเขาถึงคลายความกังวลลงได้บ้าง

 

            “เธอเหม่ออะไรของเธอถึงไม่สนใจที่ฉันเรียกเลย คิดถึงใคร?”ประโยคเชิงเป็นห่วง แกมน้อยใจและเต็มไปด้วยความหึงหวงเบาๆนั่นทำให้บีมายด์ต้องถอนหายใจหนักๆเธอยังไม่อยากหาเรื่องทะเลาะกับฮันบินตอนนี้หรอกนะแค่ที่เจออยู่ตอนนี้ก็เหนื่อยมากพอแล้ว

 

 

            “คิดถึงฉันแค่คนเดียวสิวะฮันบินตัดพ้ออย่างติดจะระงับความหงุดหงิดน้อยใจไม่ได้เขาโคตรตกใจเมื่อเห็นจากไกลๆว่าเพราะความเหม่อลอยของบีมายด์ทำให้เธอไม่ทันระวังและไม่รู้ตัวว่าเสียงกรีดร้องของนักศึกษาคนอื่นพร้อมกับไอ้กระถางใบโตนั่นกำลังจะหล่นลงมาในระยะประชิดเขาออกแรงวิ่งสุดตัวแต่ยังไม่ทันที่จะถึงตัวของบีมายด์ ร่างบางก็เสียหลักถลาล้มมาด้านหน้าเสียก่อนทำให้รอดจากไอ้กระถางเวรนั่นที่ตกลงมา

            “ฉันอยากกลับหอ...เพราะความเหม่อลอยขณะที่พูดออกมาทำให้ฮันบินต้องระงับความน้อยใจในอกที่ถูกเมินอีกครั้งก่อนจะลุกขึ้นแล้วปัดเก้าอี้ที่ตนเองนั่งก่อนหน้านี้ออกไปแขนแกร่งช้อนร่างบางของเธอให้ลอยขึ้นก่อนจะแทรกตัวนั่งลงบนเก้าอี้แล้ววางร่างบางไว้บนตักของตัวเองแทนโดยจับให้หันหน้าเข้ามาคร่อมอยู่บนหน้าตัก

บีมายด์มองฮันบินด้วยความตกใจที่จู่ๆก็ถูกเรียกร้องความสนใจด้วยวิธีที่ไม่ทันคิดถึงใบหน้าหล่อจ้องมองเธอด้วยแววตาที่มีแต่ความหงุดหงิดมากขึ้นจนเริ่มน่ากลัว

 

            “เธอเป็นอะไร ไหนบอกฉันดีๆแล้วฉันจะไม่โกรธเขาว่าพลางกระชับท่อนแขนแกร่งที่โอบล้อมเอวคอดเอาไว้อยู่เมื่อบีมายด์ทำท่าจะขัดขืนลุกออกไปจากตัวเขา

 

            “ปล่อยก่อน...น่าเกลียดเธอว่าพลางหันมองไปรอบๆด้วยความระแวงถึงตรงที่เธอกับฮันบินอยู่ตอนนี้จะมีม่านผ้าสีขาวกั้นอยู่อย่างเป็นพื้นที่ส่วนตัวก็เถอะแต่เบื้องหลังนั้นกลับเต็มไปด้วยคนอีกจำนวนไม่น้อยที่เข้ามาใช้บริการห้องพยาบาลไม่รู้ว่าโชคดีหรือโชคร้ายกันแน่ที่ดันเกิดเหตุใกล้กับห้องพยาบาลของมหาวิทยาลัยพอดิบพอดี

 

            ก่อนหน้านี้เธอรู้สึกปวดหัวเล็กน้อยแต่เพราะว่าอีกเพียงหนึ่งชั่วโมงครึ่งก็จะถึงเวลาเรียนของภาคบ่ายเธอเลยเลือกที่จะมารับยาทานเพื่อบรรเทาอาการและนอนพักสบายๆในห้องพยาบาลทว่าดันเกิดเรื่องเสียก่อนแล้วบังเอิญฮันบินก็อยู่แถวนั้นพอดีอีก

 

            “บอกฉันมาก่อนว่าเป็นอะไรฮันบินย้ำ คิ้วเข้มกดลงต่ำพยายามสอดส่ายตาจับสังเกตปฏิกริยาของคนรักที่จู่ๆก็แปลกไปอาการมันคล้ายกับครั้งนั้นจนเขาทนเป็นห่วงไม่ไหวถึงต้องบังคับให้เธอไปอยู่กับเขาที่คอนโด

 

             “ฉันแค่ปวดหัว...เธอตอบด้วยน้ำเสียงเหนื่อยๆก่อนจะซบใบหน้าลงบนบ่ากว้าง

 

            “พาฉันกลับหอนะฮันบิน...นะเขาจะไม่ใจอ่อนเลยหากไม่ใช่เพราะลมอุ่นๆที่เสียดอยู่ข้างลำคอพร้อมกับริมฝีปากที่เคล้าคลอเฉียดไปเฉียดมาบนผิวเนื้ออย่างออดอ้อนจนรู้สึกแปลกๆกับปฏิกริยาของร่างกาย

 

 

            ได้...กลับหอก็กลับหอ

 

            จะพาไปส่งถึงเตียงเลย...

       

 

            “นี่มันไม่ใช่ทางไปหอฉันบีมายด์โวยวายเบาๆเมื่อสายตาที่เหม่อลอยจับสังเกตเส้นทางบนถนนได้

 

            “เธอไม่ได้บอกว่าหอไหนนี่ฮันบินทำเป็นตอบด้วยสีหน้าเรียบๆแสร้งทำเป็นซื่อทั้งๆที่ความเจ้าเล่ห์มันประทับอยู่บนสีหน้าจังๆ

 

            “ฉันไม่ไปห้องนายนะ ฉันอยากกลับหอฉันเธอท้วงอย่างเหนื่อยๆไม่มีแรงที่จะมาตอบโต้แล้วจริงๆเธอแค่อยู่ๆก็รู้สึกเหนื่อย อยากนอนพักสงบๆ

 

            “ฉันยังไม่ได้คิดบัญชีกับเธอเลยด้วยซ้ำที่อยู่ๆก็กลับไปโดยไม่บอก รู้มั้ยว่าฉันไม่พอใจ!

 

            “ก็นายหลับอยู่...ฉันแค่ไม่อยากกวนได้แต่ตอบเสียงอ้อมแอ้มเมื่อย้อนนึกถึงเหตุการณ์เมื่อวานที่เกิดขึ้นและแน่นอนว่าหลักฐานมันก็ยังปรากฏอยู่บนผิวกายของเธอนั่นแหล่ะเพียงแต่เธอพยายามซ่อนมันด้วยเสื้อผ้าที่มิดชิดพวกนี้ไม่ให้มาตอกย้ำเรื่องหน้าอายนั่น  พอคิดมาถึงตรงนี้เธอก็พึ่งสกิดใจกับตัวเองเมื่อเช้ายังรู้สึกร่าเริงกว่านี้ทำไมตกบ่ายกลับรู้สึกเหนื่อยๆหนักใจนักก็ไม่รู้ ไบโพล่าร์รึไงกัน?

 

             “กวนเหอะ ฉันโคตรอยากให้เธอกวนฉันเลย ดีกว่ามาทำเป็นไม่สนใจกันแบบนี้

 

            “ฉันแค่รู้สึกเหนื่อย...

 

            “เหนื่อย? เอาอะไรมาเหนื่อยฉันยังไม่ทัน เอาจริง เลยประโยคที่เข้าใจได้ไม่ยากนักทำให้บีมายด์ต้องยกมือตีแขนแกร่ง

 

            “ก็เหนื่อยที่ต้องมารับมือกับฮันบินเวอร์ชั่นโหดหื่นแบบนี้ไง นายมันบ้า...อดจะต่อว่าไม่ได้แล้วเขยิบร่างให้ชิดกับประตูมากขึ้นทอดสายตามองไปยังวิวทิวทัศน์ด้านนอกแทน

 

            “บ้าได้มากกว่านี้อีก ถ้าเธอเมินฉัน...แต่แล้วเธอก็ต้องสะดุ้งเมื่อลมอุ่นๆปะทะใกล้หลังใบหู เมื่อหันมาก็เห็นว่าใบหน้าหล่อที่ฉาบไปด้วยดวงตาเจ้าเล่ห์ส่อประกายนั้นได้โน้มเข้ามาใกล้ยังไม่ทันจะอ้าปากต่อว่าเขาว่าทำแบบนี้ได้อย่างไรขณะขับรถอยู่ก็ต้องเหลือบไปเห็นสัญญาณไฟที่ขึ้นสีแดง โอเค...ตอนนี้กำลังติดไฟแดง

 

 

            “เป็นเด็กขาดความรักรึไง ถึงมาเรียกร้องความสนใจ?”พยายามที่จะไม่แสดงท่าทีเขินอายให้คนตัวโตกว่าได้หาวิธีมากลั่นแกล้งต่อแสร้งทำเป็นกึ่งดุแทนไปอย่างนั้น

 

 

            “เป็นแฟนหนุ่มที่เรียกร้องความรักจากแฟนสาวต่างหาก

 

            “เอาไปทั้งใจแล้วยังไม่พออีกรึไง...หืม?”อดจะขำกับท่าทีที่เปลี่ยนไปกระทันของฮันบินไม่ได้ในโหมดออดอ้อนแบบเพลย์บอย

 

            “เอาใจไม่พอ จะ เอาตัว ด้วย

 

            “มักมาก!

 

            “มากจนเธอคิดไม่ถึงเลยล่ะ...ที่รักกระซิบเสียงแหบต่ำอย่างเจ้าเล่ห์พร้อมกดจูบลงมาหนักๆบนริมฝีปากบางที่เผยอออกเตรียมต่อบทเล็กน้อยสองสามที

 

            “อือ!!!”           

 

            ออกแรงดูดดึงริมฝีปากเล็กหนักเป็นครั้งสุดท้ายจนบวมเจ่อแล้วผละออกไปยิ้มกับตัวเองด้วยความสนุกที่แกล้งให้หญิงสาวอึ้งค้างกระพริบตาถี่ๆด้วยความตกใจได้ลิ้นหนาไล้เลียบนริมฝีปากตัวเองอย่างชอบใจราวกับได้กินของหวาน บีมายด์มองใบหน้าที่ก่อนหน้ามีแต่ความหงุดหงิดแปรเปลี่ยนไปเป็นความเจ้าเล่ห์แบบเพลย์บอยด้วยความรู้สึกสะท้านกายแปลกๆสเน่ห์ที่เปลี่ยนไปอย่างไม่เคยเห็นมาก่อนจากฮันบินทำให้ความรู้สึกเหนื่อยล้าถูกแทนที่ด้วยความสั่นไหวของหัวใจที่หนักหน่วง

             มันบ้ามาก...หัวใจเธอจะเต้นแรงขนาดนี้ทำไม!          

 

            “ถ้ายังจะอ้าปากรอแบบนั้น ครั้งนี้จะ ใช้ลิ้น แล้วนะบีมายด์รีบเม้มปากที่เผลออ้าค้างไว้ด้วยความตกใจแน่นทันทีเมื่อฮันบินพูดขึ้นมาและเธอมั่นใจว่าเขาทำจริงแน่จากสายตาทะลึ่งแบบนั้น

 

            มันบ้ามากที่คำถามนี้เกิดขึ้นในใจฉันซ้ำๆอีกครั้ง
            ใช่ฮันบินแน่หรอเนี่ย?

 





 



           เวลา 20.00น.

            “ไม่เอาน่า...พวงแก้มใสเบี่ยงออกจากจมูกโด่งที่คลอเคลียอยู่อย่างเอาแต่ใจ มือเล็กยกขึ้นดันแผงอกแกร่งเปลือยเปล่าไว้เมื่อเจ้าของร่างยังไม่ยอมอยู่นิ่งหมายจะตามมาคลอเคลีย สายตาพยายามจดจ่อกับตัวอักษรที่ปรากฏบนกระดาษเป็นทางยาวและเธอต้องจำมันให้ได้ก่อนที่อีกหนึ่งวันตัดสินชะตาชีวิตใกล้จะมาถึง แต่ตอนนี้ไม่มีสมาธิเลยซักนิด ไม่เลย...จะมีได้ยังไงในเมื่อโดนรุกรานอยู่แบบนี้

 

            “ฮันบิน!เจ้าของเสียงหวานตวัดเสียงด้วยความหงุดหงิดอย่างเริ่มจะทนไม่ไหว แต่นั่นก็ทำให้คนเอาแต่ใจยอมหยุดชะงักจ้องมองด้วยดวงตาใสทำเหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ร่างเล็กเริ่มดิ้นหนีหลังจากที่อดทนถูกกักขังในอ้อมแขนแกร่งมานานจนแทบชา

 

            “ฉันบอกว่าฉันจะท่องบท...บีมายด์หลับตาแน่นอย่างพยายามนับหนึ่งถึงร้อยในใจ ถ้าต้องทนต่อไปอีกนิดเธอคงทนไม่ไหวแล้วได้ระเบิดอารมณ์จนทะเลาะกันแน่ๆ ฮันบินกวนเธอไม่หยุดเลย...ก็รู้ว่าคิดถึง เธอก็คิดถึงแต่มันไม่จำเป็นต้องสกินชิพกันแรงขนาดนี้มั้ย?

 

            “ก็ท่องไปสิเขาตอบด้วยท่าทีสบายๆไม่ได้ทุกข์ร้อนอะไร แต่รอยยิ้มบนมุมปากนั้นกลับเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ซ้ำยังยื่นมือมาม้วนผมเธอเล่นอีกต่างหาก

 

            “หอม...ฮันบินเอ่ยบอกด้วยสีหน้าเคลิบเคลิ้มเมื่อไล้จมูกสูดดมกลิ่นหอมจางๆบนเส้นผมนุ่ม โอเค...ฮันบินเวอร์ชั่นนี้ถึงจะแอบน่ากลัวไปบ้างแต่ก็ไม่ปฏิเสธว่าช่างมีเสน่ห์เหลือร้ายจนอันตรายไม่ปลอดภัยกับปฏิกริยาทางร่างกายสักเท่าไหร่ แต่วันนี้เธอไม่มีอารมณ์จริงๆไหนจะเรื่องที่คุยกับยุนฮยองเมื่อเช้า เรื่องที่เกือบโดนกระถางต้นไม้ทุ่มใส่ร่างนั่นอีก เธอเลยหาวิธีเลี่ยงที่จะเลิกคิดวุ่นวายโดยการท่องบทละครแทน

 

            “ฉันไม่มีสมาธินะ

 

            “ไม่มีก็ไม่ต้องท่อง

 

            “ฉันก็แค่หาวิธีทำให้เลิกคิดฟุ้งซ่านนะฮันบินฉันว่าพลางจ้องมองเข้าไปในดวงตาดุของเขาอย่างต้องการเน้นย้ำถึงจุดประสงค์ของตัวเอง

 

            “งั้นเธอเลิกท่องเหอะ มาเล่นกับฉันดีกว่ามือใหญ่หมายจะคว้าแผ่นกระดาษปึกใหญ่ในมือของเธอแล้วขว้างไปให้พ้นๆ แต่มือเล็กอีกข้างกลับเร็วกว่าฟาดลงบนมือใหญ่อย่างแรงจนเกิดรอยแดง

 

            ทำไมจะไม่รู้ว่า เล่นที่ว่าน่ะคืออะไร

 

            “เจ็บ!ฮันบินประท้วงด้วยสีหน้าบิดเบี้ยว ลูบรอยแดงด้วยความแสบพลางส่งสายตาค้อนๆดุๆไม่พอใจมาให้ ถ้าเป็นก่อนหน้านี้เธอคงรู้สึกกลัวและอึดอัดกับการแสดงออกแบบนี้ แต่เธอเริ่มเรียนรู้ที่จะพยายามชินกับมันแล้วกล้าที่จะต่อต้านแล้วล่ะ

 

            “ก็ตีให้เจ็บน่ะสิ หยุดเอาแต่ใจเดี๋ยวนี้เลย ไม่งั้นฉันจะกลับหอ!ไม่ว่าเปล่าร่างบางหยัดกายขึ้นจะก้าวเท้าเล็กลงจากเตียงขนาดใหญ่ แต่เสียงประท้วงก็ตามมาพร้อมกับท่อนแขนแกร่งที่รวบกอดรัดเอวเล็ก

 

            “เรื่องเหอะ...ไม่ให้กลับใบหน้าหล่อตามมาถูไถบนหน้าท้องราบภายใต้เสื้อเชิ้ตตัวบางของเจ้าของห้องที่บัดนี้เนื้อผ้ากลับฟุ้งไปด้วยกลิ่นกายหอมหวานเฉพาะตัวของหญิงสาวแทนกลิ่นแบบสปอร์ตแมน

 

            “ก็เลิกรุ่มร่ามซักทีสิ

 

            “ทำไงได้วะ...ก็คนมันคิดถึงดวงตาคมช้อนขึ้นมอง หัวใจเธอกระตุกวูบเมื่อปะทะเข้ากับแววตาออดอ้อนที่อัดแน่นไปด้วยความรักและโหยหาจนเกือบจะกลายเป็นรู้สึกผิดแทน

 

            “ไม่คิดถึงฉันหรอไง?”พร้อมกับคำถามที่เหมือนกับค้อนปอนใหญ่ทุบเข้ามาจังๆ ฝ่ามือเล็กเสยผมขึ้นพร้อมพรูลมหายใจออกมา

 

            “โคตรคิดถึงเลย...รัก...เสียงทุ้มดังอู้อี้ขึ้น

 

            “ฮะ...ฮันบิน!เพราะปล่อยให้ตัวเองเหม่อลอยจมอยู่กับความคิดตัวเอง รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ชายเสื้อถูกรั้งขึ้นพร้อมกับกลุ่มผมสีเข้มที่ดึงดันซุกไซ้เข้ามา ปลายจมูกโด่งไล้ลงมาฟอนเฟ้นบนหน้าท้องแบนเรียบ ริมฝีปากซุกซนงับลงมาเบาๆสลับกับกดจูบแผ่วเบาแต่กลับทำให้หญิงสาวรู้สึกผิวกายแทบไหม้ พร้อมกระชับท่อนแขนที่รัดเอวบางให้เบียดเข้ามาใกล้ สองมือเล็กดันไหล่กว้างที่เปลือยเปล่าออกแต่นั่นกลับยิ่งทำให้เธอเสียเปรียบเมื่อคนแรงเยอะกว่าออกแรงเพียงนิดเดียวแต่กลับเหมือนแรงเหวี่ยงของเครื่องเล่นหวาดเสียวกดร่างเธอลงให้อยู่ใต้อาณัฐ

 

            ลมหายใจรวนไปชั่วขณะ ร่างกายเกร็งเครียดขึ้นมาฉับพลัน ใบหน้าหล่อยังคงคลอเคลียอยู่บนหน้าท้องเปลือยอย่างหลงใหลและมึนเมา ริมฝีปากที่กดจูบลงมาจนเกิดเสียงวาบหวามพาให้สติเธอแทบแตกกระเจิง แล้วเธอก็แทบจะกรีดร้องออกมาสุดเสียงเมื่อปลายนิ้วร้อนแตะลงบนเนื้อผ้าของชั้นในที่เกาะขอบสะโพกหมายจะดึงรั้งมันลง...

 

            “หยุดเลยฮันบิน หยุด!เพราะความตกใจและปฏิกิริยาทางร่างกายที่ต่อต้านทำให้เธอยันกายขึ้นผลักไหล่กว้างออกจนเสียหลัก ก่อนจะรีบดึงชายเสื้อลงมาปกปิดอย่างรวดเร็ว

 

            “ทำไมวะ…”สีหน้าของเขาบ่งบอกถึงความไม่พอใจอย่างมหาศาลที่ถูกขัด

 

            “ฉันสิต้องถามว่าทำไม...นี่นายเป็นอะไรตั้งแต่กลับมาถึงกลายเป็นแบบนี้

 

            “แบบไหน?”

 

            “ก็ที่นายทำอยู่นี่ไง!

 

            “ฉันก็แค่อยากให้เธอผ่อนคลาย รู้สึกไม่ดีก็ให้ฉันเป็นคนทำให้มันดีขึ้นสิ...ไม่ใช่ไอ้บทละครพวกนั้นหญิงสาวได้แต่ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เมื่อสัมผัสได้ว่าคนตัวโตกำลังเรียกร้องความสนใจอีกครั้ง

 

            “ทำเพราะหวังดีกับฉันหรือเพราะความต้องการส่วนตัวกันแน่ฮันบิน?”สาบานเลยว่านั่นเป็นสิ่งที่เธอคิดถามตัวเองในใจต่อ แต่ลำคอกลับเปล่งเสียงความคิดดังออกไปอย่างไม่รู้ตัว

 

            “...”ไร้เสียงตอบรับใดๆจากเจ้าของใบหน้าหล่อที่ฉายแววหงุดหงิดขึ้น

 

          สุดท้ายเธอก็ทำลายบรรยากาศจนได้

 

            “ฉะ...ฉันบอกแล้วไงว่ายัง...ไม่พร้อม...เสียงหวานดังขึ้นแบบไม่เต็มเสียงดีนักพลางหลบสายตาที่เต็มไปด้วยความขุ่นเคืองใจนั่น สาบานได้เลยว่าเธอไม่ได้อยากชวนทะเลาะเลยจริงๆ

 

            “ไม่อยากรอแล้วไม่ได้หรอวะ สมมติว่าวันนี้เป็นวันเกิดครบรอบ20ปีไม่ได้หรอไง

 

            “ไม่มีการสมมติอะไรทั้งนั้น นายกำลังทำให้ฉันรู้สึกแย่นะฮันบิน...

 

            “จะเป็นของฉันมันแย่ขนาดนั้น?”

 

            “มันแย่ตรงที่นายทำเหมือนไม่สนใจความรู้สึกฉันต่างหาก

 

            “ให้ตายเถอะ...ฝ่ามือใหญ่ขยี้กลุ่มผมสีเข้มระบายอารมณ์พลางท้าวแขนไปทางด้านหลังเอนลงบนเตียงเว้นระยะห่างจากหญิงสาว เปลือกตาปิดลงอย่างพยายามข่มโทสะเป็นแน่...เธอมั่นใจเพราะสัมผัสได้จากออร่าสีดำๆเหล่านั้นที่กำลังปะทุขึ้นไม่ต่างจากลาวาร้อน  

 

            “เปลี่ยนไปขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันฮันบิน นายเคยรู้ใจฉันมากกว่านี้เข้าใจฉันมากกว่านี้โดยที่ไม่ต้องพูดอะไรกันด้วยซ้ำ

 

            “….”สิ่งที่เธอได้รับกลับมากลายเป็นความเงียบงันเท่านั้น ร่างสูงแน่นิ่งไปก่อนจะผุดลุกขึ้นเดินหันหลังไปยืนค้ำกับกำแพงแทน

 

            “นายเหมือนไม่ใช่ฮันบินของฉัน นายเหมือนคนที่ฉันไม่รู้จัก...เป็นตัวของตัวเองหน่อยสิฮันบินเธอพูดกับแผ่นหลังกว้างเปลือยเปล่า ก่อนที่สายตาจะล่องลอยจับโฟกัสบนรอยสักลายรูปโป่งบนจรวดที่อยู่บริเวณด้านซ้าย

 

            รอยสัก...ที่ฮันบินบอกว่ามันคือการยกระดับความฝันของเขาให้สูงขึ้นอย่างเต็มไปด้วยพลังแห่งความสดใสและบริสุทธ์

 

            หญิงสาวกระตุกยิ้มเพียงเล็กน้อยเมื่อถามตัวเองว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ความสดใสของเขาถูกบดบังด้วยก้อนเมฆสีดำราวกับยามท้องฟ้ามืดครึ้มเช่นนี้

 

            “ฉันเป็นแบบนี้เธอคงเกลียดมากสินะเสียงทุ้มดังขึ้นอย่างชัดเจนแต่แฝงไปด้วยความกรุ่นโกรธและตัดพ้อจนชวนสับสน

 

            “ฉันไม่ได้บอกว่าเกลียด...

 

            “แต่เธอก็ไม่ได้ชอบที่ฉันเป็นแบบนี้?”

 

            “...”หญิงสาวไม่รู้จะเอื้อนเอ่ยอะไรออกไป ทั้งๆที่ฮันบินยังหันหลังให้เธอแต่ทำไมเธอกลับรู้สึกเหมือนเห็นดวงตาที่ทอดมองมาด้วยความปวดใจ

 

            “เธอกลับไปก่อนเถอะบีมายด์

 

            “ฮันบิน...เพราะสัมผัสได้ถึงความแตกหักบางอย่างทำให้เธออดที่จะรู้สึกหัวใจวูบโหวงไม่ได้

 

            “ฉันอยากอยู่คนเดียว

 

           ปัง!

 

          ร่างสูงของฮันบินเปิดประตูก่อนจะหลบเข้าไปในห้องน้ำแทนโดยที่ไม่แม้แต่จะปรายตากลับมามองเธอที่อยู่เบื้องหลังเลยซักนิด ฮันบินไล่ให้เธอกลับไปงั้นหรอ ในเวลาฟ้ามืดแบบนี้เนี่ยนะ? ยิ่งผิดวิสัยของคิมฮันบินเข้าไปใหญ่ ตอกย้ำความเปลี่ยนไปที่ชวนให้รู้สึกติดลบว่าไม่ได้สนใจความรู้สึกกันเหมือนแต่ก่อน เพราะทุกครั้งไม่ว่าจะทะเลาะกันยังไง ฮันบินก็ไม่เคยปล่อยให้เธอต้องกลับเองเลยซักครั้ง เขาจะส่งเธอให้ถึงที่หมายเสมอถึงแม้ระหว่างทางจะต้องเผชิญกับความอึดอัดก็ตาม

 

            ฝ่ามือเล็กรั้งเสื้อเชิ้ตของเจ้าของห้องที่อยู่บนเรือนกายออกก่อนจะโยนมันทิ้งลงพื้นเหยียบย่ำผ่านมันไปแล้วเดินไปคว้าเสื้อผ้าของตัวเองที่ถูกผึ่งเอาไว้มาสวมใส่แทน ความรู้สึกหลากหลายวิ่งชนเข้าใส่เธอจนประสาทแทบเสีย

 

            เธอไม่พอใจ...ไม่พอใจมากๆ...

            กล้าไล่กันใช่มั้ยฮันบิน...ถ้าอีกห้านาทีไม่รีบรู้สำนึกผิดแล้วมาง้อ...

 

            เธอจะไม่ให้กอด ไม่พูดด้วยเลย คอยดู!


           

  


 

          วันต่อมา

          เขาไม่มาง้อฉันภายในห้านาที

           
ณ วินาทีที่ฉันตัดสินใจสะบัดร่างตัวเองให้พ้นออกมาจากห้องฮันบิน มันรู้สึกแย่มาก หลายสิ่งหลายอย่างพุ่งเข้ามาในหัวสมองฉันจนสับสนไปหมด แต่ร้ายที่สุดคือสภาวะจิตใจที่ถูกกระหน่ำลงมาด้วยความเฉยฉาของเขา...ฉันไม่ได้โกรธซะทีเดียว แต่ไม่ปฏิเสธว่าฉัน ผิดหวัง  ฉันพยายามถามตัวเองว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนส่วนหนึ่งมันเป็นความผิดของฉันด้วยรึเปล่า ฉันปล่อยให้เขารอมานานเกินไปแล้วใช่มั้ย? เพราะเรารู้จักกันตั้งแต่ตอนที่ฉันอยู่มัธยมปลายปีที่หนึ่งกว่ากำแพงของฉันจะถูกทำลายลงได้สำเร็จคือสองปีถัดมา....มัธยมปลายปีที่สาม ฮันบินมอบความรู้สึกดีๆที่จริงใจบริสุทธ์หาจากที่ไหนไม่ได้อีกให้ฉันมาตลอดห้าปีที่ผ่านมา ในครั้งหนึ่งที่เราเกือบเกินเลยกัน แต่เขาก็ยอมหยุด...เพียงแค่เพราะฉันไม่พร้อม หยุด...ทั้งๆที่ฉันสัมผัสได้ว่าเขาต้องทรมานขนาดไหน แต่เขาก็เลือกที่จะสนใจความรู้สึกฉันก่อนเสมอ เขามักเป็นผู้เสียสละมาตลอด

            แต่ทำไมตอนนี้มันเปลี่ยนไป เป็นเพราะช่วงหนทางพิสูจน์ม้ากาลเวลาพิสูจน์คนรึเปล่า จากที่ฉันเคยคิดว่าฉันรู้จักฮันบินดีที่สุดไม่แพ้ใครกลับกลายเป็นเหมือนผู้หญิงโง่เง่าที่จริงๆกลับไม่รู้อะไรเลย ทำยังไงดี...ฉันควรทำยังไงเพื่อให้ได้ฮันบินคนเดิมกลับมา แค่ยอมๆไป ทุกอย่างก็จะดีขึ้นใช่มั้ย เขาจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้หรอ
?

           
ข้าวคลุกน้ำตามันไม่อร่อยนักหรอกนะบีมายด์

            “หะ...หืม?”ฉันเงยใบหน้าที่เหม่อลอยละสายตาจากเม็ดข้าวสีขาวบริสุทธ์ขึ้น ก่อนที่จะเห็นดงฮยอกยื่นผ้าเช็ดหน้าสีเข้มเข้ามาใกล้กดซับหยาดน้ำตาที่ไหลรินอยู่บนพวงแก้มพร้อมกับมือใหญ่ที่อ้อมมากอดไหล่บางของฉันเอาไว้เป็นการปลอบใจ

            นี่ฉันร้องไห้หรอ
? ตั้งแต่เมื่อไหร่...เหอะ น่าอายชะมัด

            พอรู้ตัวว่าได้เผลอแสดงด้านอ่อนแอออกมาต่อหน้าคนอื่น ฉันก็รีบใช้หลังมือเช็ดหยาดน้ำตาลวกๆบนใบหน้าตัวเองแทนพลางปั้นสีหน้าให้ขึงขังขึ้น ฉันไม่ชอบให้ใครมองว่าฉันเป็นผู้หญิงที่อ่อนแอ เปราะบาง ถึงแม้ว่าความจริงแล้วฉันอาจจะเป็นผู้หญิงที่อ่อนแอที่สุดในโลกก็ได้...โดยเฉพาะในเวลานี้

           
เห็นหมดแล้วน่า น้ำตาเธอไหลเงียบๆมาเป็นนาทีแล้วนะไม่รู้ตัวเลยหรอไง?”ดงฮยอกว่าแบบพยายามกึ่งขำเล็กน้อยทั้งๆที่สีหน้าเขาก็หม่นหมองลงตามฉันไปด้วย ฝ่ามือใหญ่ยกขึ้นมายีผมฉันเล่นแทนก่อนจะปัดๆมันลงมาเพื่อช่วยบดบังใบหน้าของฉันที่น้ำตายังคงหลั่งรินออกมาแบบเงียบๆ ฉันส่ายหัวไปมาพร้อมกับเสียงหายใจที่พยายามผลักน้ำหูน้ำตาให้กลับไปยังที่ที่มันจากมาแล้วกลบฝังมันไว้ในส่วนลึกของห้วงอารมณ์

           
คราวนี้มีปัญหาอะไรกันอีก?”เสียงถามอย่างหนักใจดังขึ้นใกล้ๆ ฉันเหลือบสายตาไปมองเพื่อนสนิทของตัวเองเล็กน้อยก่อนจะหายใจเข้าลึกๆ เราเป็นเพื่อนกันมานาน...ไม่ยากหรอกในการที่ฉันจะยังไม่ได้เล่าอะไรให้เขาฟัง แต่เขาก็มักรู้เสมอ...ว่ามันเกิดขึ้นเพราะอะไร แต่ก่อนที่ฉันจะทันได้อ้าปากระบายความอึดอัดที่มีอยู่ในใจออกไปก็ต้องชะงักค้างเมื่อสายตาพลันไปเห็นร่างคุ้นเคยที่เดินเข้ามาจากหน้าประตูอยู่ไกลๆแต่กลับสัมผัสได้ถึงความหงุดหงิดและออร่าสีดำที่กระจายอยู่รอบตัวเขาจนใครๆก็พากันแหวกทางให้ ไม่เว้นแม่แต่พวกบรรดาแฟนคลับที่ได้แต่แอบกรี๊ดเขาอยู่เงียบๆก็ต้องหลบหน้าไปตามๆกัน

            ตึง
!

           
ทำไมไม่รับโทรศัพท์!”เสียงตบโต๊ะดังลั่นจนแกงจืดรสอ่อนๆในชามของฉันต้องสะเทือน ฉันจ้องมองดวงตาที่ดุดันของเขา ก่อนจะทนต่อสู้กับสายตาเฉือดเฉือนนั้นไม่ไหวแล้วได้แต่กินข้าวต่อไปเงียบๆ ฉันเหนื่อยที่จะพูดกับเขา ฮันบินในตอนนี้ไม่ได้อยู่ในสภาวะที่จะเคลียร์กันได้เลย...ฉันไม่อยากให้เราทะเลาะกันไปมากกว่านี้เลยจริงๆ

 
           “บีมายด์! ตอบ!”

            เคร้ง
!

            “เฮ้ย! ฮันบิน!”ช้อนส้อมในมือของฉันถูกปัดออกจนกระทบกับจานเสียงดัง ดงฮยอกรีบเข้าชาร์ตฮันบินที่เหมือนจะตั้งท่าหาเรื่องอย่างไม่มีสติ จู่ๆก็รู้สึกเหมือนถูกกระชากลมหายใจไป ร่างกายฉันหยุดนิ่ง ไม่ปฏิเสธเลยว่าตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นมาก

            เขาไม่เคยโมโหร้ายแบบนี้...

           
ใจเย็นดิวะ! สงบสติหน่อย หยุด!”ดงฮยอกพยายามเตือนสติเพื่อนรักผู้กำลังอยู่ในโหมดบ้าคลั่งและพยายามยิ่งกว่าที่จะสร้างตัวเองเป็นเกราะกำบังให้กับฉันเมื่อฮันบินตั้งท่าจะกระชากฉันให้ออกมาจากที่นั่งมุมด้านใน เขาจะรู้มั้ยว่าตอนนี้ฉันรู้สึกยังไง...สนใจความรู้สึกกันบ้างมั้ย...

           
ลุกขึ้น บีมายด์!”

            หมับ
!

            ฝ่ามือที่แข็งแกร่งของเขาแทรกผ่านการป้องกันจากดงฮยอกเข้ามาคว้าข้อมือพร้อมกระชากฉันให้ลุกขึ้นจนชนโต๊ะโครมคราม ผู้คนรอบๆมองอย่างตื่นตระหนกสนใจและซุบซิบกับเหตุการณ์ไม่คาดฝัน บ้างก็มีเสียงอวยพรสาปส่งลอยมาตามลม

         
เลิกกันแน่ๆ
          ‘เลิกไปเลย ฮันบินเป็นคนเกาหลีก็ควรคบกับคนเกาหลีสิ!’

            ตั้งแต่สมัยมอปลายแล้วที่ฮันบินเป็นคนเก่งและเสน่ห์แรง ไม่แปลกที่จะมีคนชื่นชอบเขามากมายและนั่นพลอยทำให้ความสัมพันธ์ของเราสองคนถูกจับตามองอยู่เสมอ นับไม่ถ้วนแล้วที่ฉันถูกลากเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วยจนเป็นกระแสให้พวกปากหอยปากปูคอยแทะและแดกดันโดยเฉพาะความจริงที่ว่าฉันไม่ใช่ลูกหลานของคนเชื้อชาติเกาหลีโดยดั้งเดิม ถึงแม้ฮันบินจะบอกว่าเขาไม่สนใจค่านิยมเก่าๆพวกนั้น พยายามทำตัวให้ไม่เป็นที่สนใจแค่ไหน แต่สุดท้าย...พวกเราก็อยู่ในสายตาของคนประเภทนี้ตลอด แรกๆฉันก็จิตตกจริงๆแหล่ะแต่ตอนนี้ฉันก็มีภูมิต้านทานมากพอที่จะเฉยชาไม่ปล่อยให้คนอื่นเอาความรู้สึกไปให้ขยี้แล้วกระทืบเล่นแล้วล่ะ

            แต่ดูตอนนี้สิ...เขากำลังทำให้มันเป็นเรื่องใหญ่

            เข็มตกหน้ามหาวิทยาลัยเสียงยังดังไปถึงท้ายมหาวิทยาลัยด้วยซ้ำ

            พลังซุบซิบบอกต่อน่ะ มหันตภัยแห่งความสงบสุขเลยล่ะ

          ฉันเกลียดความวุ่นวาย

         
เป็นบ้าหรอ...ฉันพยายามยัดเก็บเสียงแห่งความเจ็บปวดที่ถูกกระชาก ได้แต่มองหน้าเขานิ่งๆอย่างรู้สึกเหนื่อยอ่อนและเริ่มมีน้ำโห ก่อนจะสะบัดข้อมือออกมาสุดแรงอย่างไม่ยอมอ่อนข้อ ดงฮยอกได้แต่มองสิ่งที่เกิดขึ้นกับเราทั้งสองด้วยความตกใจ พยายามอย่างยิ่งที่จะทำหน้าที่เป็นกามเทพประสานรักเหมือนทุกๆครั้งที่เกิดเรื่อง

           
หยุดเลยทั้งคู่ หยุด!”ครั้งแรกดงฮยอกบอกเราสองคนที่ได้แต่เฉือดเฉือนปนตัดพ้อกันทางสายตา แต่ครั้งที่สองเขาต้องผลักฮันบินออกเมื่อฉันคว้าข้าวข้องแล้วหันตัวเดินเลี่ยงออกไปอีกทาง


            [HANBIN]
            แม่ งเอ๊ย...ใจเย็นๆดิวะฮันบิน ฉันไม่รู้นะเว้ยว่าทะเลาะอะไรกันแต่ช่วยสงบสติอารมณ์ก่อนเถอะดงฮยอกมันดันผมสุดแรงจนอัดกับกำแพง กีดกันสุดชีวิตไม่ให้ผมตามบีมายด์ไป

            โมโห...ผมโมโหมากตอนนี้ ประสาทเสียตั้งแต่เมื่อคืนแล้วด้วยซ้ำเมื่อคิดได้ว่าผมเผลอไล่ให้เธอกลับไปด้วยตัวคนเดียว พอออกมาจากห้องน้ำเพื่อที่จะขอโทษและสำนึกผิดแต่บีมายด์กลับออกไปจากห้องแล้ว พอตามลงมาถึงด้านล่างก็ทันเห็นว่าเธอได้ขึ้นรถแปลกตากลับออกไปกับไอ้เพศผู้ตัวไหนก็ไม่รู้และเธอไม่รับสายผม
! ผมถึงหงุดหงิดจนถึงตอนนี้นี่ไง!

            ไม่โอเค...ไม่โอเคมากๆ ผมขี้หวง...ผมขี้หึง...รู้ตัวดี แต่ผมควบคุมมันไม่ได้จริงๆ
!

            “จะให้เย็นได้ไงวะ โทรไปก็ไม่รับ ถามอะไรก็ไม่ตอบแล้วก็หายไปกับไอ้เวรหน้าไหนก็ไม่รู้เมื่อคืน!”

            “แล้วสภาวะอารมณ์แบบนี้คิดว่าจะคุยกันรู้เรื่องมั้ย อยากคืนดีหรืออยากชวนทะเลาะกันแน่วะฮันบิน!”

            “ก็แม่ ง...

            มึงนั่งเลย!”สรรพนามถูกเปลี่ยนทันทีเมื่ออยู่ในสภาวะเถื่อนๆ พร้อมกับแรงช้างสิบเชือกของไอ้ดงฮยอกที่กดไหล่ผมให้นั่งจมลงบนเก้าอี้ ผมได้แต่ขยี้หัวตัวเองด้วยความหงุดหงิด รู้สึกเหมือนจะมอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านเพราะโทสะที่ไม่สามารถลดลงได้ คิดว่าผมชอบที่ตัวเองเป็นแบบนี้หรอก ผมก็ไมได้ชอบนักหรอก!

           
ใครผิด?”มันถามผมด้วยสีหน้าเคร่งเครียดด้วยมาดของพวกครูฝ่ายปกครองที่กำลังสอบสวนในห้องจิบน้ำชา

           
กูไม่รู้ผมตอบแบบไม่รู้จะพูดให้มันสั้นๆยังไง หัวสมองผมมันมีหลายเรื่องพุ่งชนจนชวนสับสน

           
มึงรู้...แต่ไม่ยอมรับ

            “...ผมได้แต่เงียบ มองดงฮยอกด้วยความไม่สบอารมณ์ พยายามอย่างยิ่งที่จะไม่พาลใส่ไอ้เพื่อนรักแล้วต่อยหน้ามันให้แหกข้อหาขัดขวางและเสือกไม่รู้เวลา

           
กูจะปล่อยให้มึงไปหาบีมายด์ก็ได้ แต่ก่อนจะปล่อยขอให้ได้เตือนสติก่อนเหอะ มึงควรรู้ว่าก่อนมึงมา
บีมายด์เอาแต่นั่งกินข้าวคลุกน้ำตา มองแววตาไม่ออกหรอวะว่าเธอกำลังรู้สึกยังไง เปราะบางแต่พยายามแข็งกร้าวเพื่อต่อสู้กับมึงแค่ไหน...แล้วมึงยังจะเลือกที่จะทำร้ายความรู้สึกโดยการทำตัวไม่ต่างกับสัตว์ป่าที่บ้าคลั่งแบบนี้น่ะหรอ...มึงเปลี่ยนไปจริงๆวะ มึงไม่ใช่ฮันบิน


           
“!!!”ผมมองหน้ามันนิ่งพร้อมกับความรู้สึกที่เหมือนกับมีก้อนหินนับสิบทุ่มอัดหน้าให้แหกยับเยิน

           
ถ้ามึงคือฮันบินคนเดิมมึงจะรู้ว่าต้องจัดการกับเหตุการณ์นี้ยังไงผมเบือนหน้าหนีทันทีเมื่อได้ยิน โคตรไม่จรรโลงหูเลยว่ะ...คนเราก็เปลี่ยนแปลงได้ทั้งนั้นแหล่ะ

         
กูจะจัดการในแบบของกูตอนนี้นี่แหละ ปล่อย!”อย่าคิดนะว่าบีมายด์รอดสายตาจากผมได้แล้ว ถึงจะถูกยื้อไว้ตรงนี้แต่ผมก็มองตามตลอดนั่นแหละ มองตาม...จนเห็นว่า เธอไปนั่งกับผู้ชายอื่น บัดซบที่สุดคือ ปล่อยให้มันจับมือ!

            แม่ งเป็นใครวะ
!

            จากเดิมที่อารมณ์ผมก็ยากที่จะควบคุมอยู่แล้ว ตอนนี้มันยิ่งกลับเพิ่มไฟความหึงหวงจนหน้ามืดตามัว ผมผลักไอ้ดงฮยอกออกคว้าแก้วน้ำที่อยู่บนโต๊ะเดินตรงไปหาเป้าหมายอย่างไม่ลังเลเมื่อยิ่งเข้าใกล้แล้วเห็นชัดเจนมากขึ้นว่ามันเป็นใคร

            ก็ไอ้เวรเมื่อคืนนั่นแหละ
!

           
ฉันเข้าใจ...ไม่แปลกที่จะรู้สึกแย่หรอก...มันกำลังพยายามทำตัวเป็นพ่อพระพูดปลอบใจบีมายด์ หมั่นไส้ว่ะ...

            ซ่าส์!

         
เฮ้ย!!”

            โทษที...พอดีเดินสะดุดแก้วน้ำในมือผมเสียสมดุลคว่ำลงขณะเดินผ่านหลังมัน...มันร้องขึ้นด้วยความตกใจก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากันเต็มๆตา หัวคิ้วผมกดลงต่ำเมื่อเริ่มนึกออกว่าหน้ามันคุ้นเหมือนเคยเห็นมามากกว่าแค่เมื่อคืน

         
“!!!”บีมายด์หันมามองด้วยความตกใจตามมาพร้อมๆกับเสียงกรีดร้องของนักศึกษาคนอื่นๆที่ทันเห็นเหตุการณ์

           
หมามันขวาง

            “คิมฮันบิน! ทำไมทำแบบนี้!”ร่างบางลุกขึ้นพร้อมตวัดสายตาโกรธเคืองให้ผม

           
มือลื่นผมตอบสั้นๆแบบจงใจกวนประสาทของไอ้หน้าหล่อที่กำลังลูบหน้าไล่น้ำสีเข้มนั่นออกไป อาจจะเหนียวตัวหน่อย...พอดีเป็นโค้กน่ะ หึ!

            “ไม่น่ารักเลยนะฮันบิน! ยุนฮยอง...เป็นอะไรมั้ยต่อว่าผมเสร็จก็หันไปสนใจรีบคว้าทิชชู่มาทำความสะอาดให้ไอ้หน้าหล่อ ที่พยายามควบคุมสีหน้าให้ดูเทพบุตร...เหอะ ท่าทางจะไม่ได้รู้จักกันเผินๆและผมจำได้แล้วล่ะว่ามันเป็นใคร ไอ้เด็กนักศึกษาแพทย์ที่เป็นเกลียดแรกพบ! แม่งแอบตีซี๊บีมายด์โดยที่ผมไม่รู้หรอวะ!

           
ไม่เป็นไรบีมายด์ ไม่เป็นไร ฮ่ะๆมันว่าพลางแสร้งทำเป็นยิ้มก่อนจะมองผมตอบกลับมาด้วยสายตาฟาดฟันไม่ต่างจากกัน

           
ขอโทษนะ...ขอโทษ...บีมายด์ระล่ำระลักขอโทษพร้อมไล่ซับน้ำบนตัวมัน ยิ่งเพิ่มความหมั่นไส้ที่ผมมีต่อคนตรงหน้ามากขึ้นเข้าไปอีก

           
ไม่เป็นไรบีมายด์ ต้องขอบใจซะอีกกำลังหิวน้ำพอดี คอแห้งน่ะมันว่าด้วยสีหน้ายิ้มๆในขณะที่บีมายด์หน้าเสียไปแล้ว นี่แคร์มันมาก?

           
แต่
นายดูเหมือนไฟกำลังโหมใจอยู่ ร้อนๆ…”

            ซ่าส์!!!

            เพราะมัวแต่สนใจกับการกระทำของบีมายด์ รู้ตัวอีกทีน้ำเย็นๆก็สาดอัดใส่หน้าผม
!

           
เป็นไง
? เย็นขึ้นมั้ยมันถามผมด้วยใบหน้าที่แสร้งทำเป็นแสนดีโคตรกวนประสาทพร้อมกับกระตุกยิ้มที่โคตรน่าเคลือบแคลงใจปลุกพลังบ้าคลั่งในตัวผมให้เส้นความอดทนขาดสะบั้น

           
ไอ้ XXXXX !!!”

            ผลั่วะ
!

         
หมัดหนักๆของผมซัดเข้าอัดหน้ามันอย่างไม่ยั้งแรงจนคว่ำลงไป แต่ไม่ทันที่ผมจะไปยำมันต่อ...

           
เฮ้ย! ไปกันใหญ่แล้ว หยุดเว้ย หยุด!”

           
ปล่อย!”เป็นไอ้ดงฮยอกที่เข้ามาล็อกตัวผมไว้ได้ทัน ในขณะที่บีมายด์รีบเข้ามาแทรกกลางดันผมเอาไว้ด้วยแรงอันน้อยนิด คือปกป้องมันใช่มั้ย?!

           
เป็นบ้าอะไรของนายคิมฮันบิน!!”

           
เออ บ้าไปแล้ว แล้วฉันบ้าได้มากกว่านี้อีกถ้าไอ้เวรหน้าไหนจะมาแย่งเธอไปจากฉัน!”

            “เข้าใจผิดแล้ว มันไม่ใช่...ยุนฮยองเป็นเพื่อนฉัน!”

            แต่มันไม่ได้คิดกับเธอแบบเพื่อน!”เค้าว่าผีเห็นผี ก็ไม่ต่างจากผู้ชายมองผู้ชายด้วยกันหรอกวะ!

            “พูดอะไรของนาย มีสติหน่อยสิ!”

            “ดูเหมือนว่านายกำลังจะอยู่ในสภาวะสับสนทางสุขภาพจิตนะ ฉันแนะนำว่า...

            “เสือ*!!”ผมสบถคำหยาบใส่ไอ้หน้าหล่อทันทีที่กำลังพยายามพูดให้ผมเหมือนเป็นผู้ป่วยทางจิตเวช!

           
เฮ้อ...ถ้านายโมโหร้ายแบบนี้คงจะไม่ส่งผลดีต่อสภาพร่างกายหรอกนะ...ตายเร็วกว่าเดิม
อย่าหาว่าไม่เตือน คงเสียดายชีวิตที่ได้มาแย่...


            “หุบปากแล้วเลิกมายุ่งกับผู้หญิงของฉัน!”ไม่ว่าเปล่าผมคว้าแขนบีมายด์กระชากเข้ามาหาตัวเองทันทีพร้อมกอดรัดด้วยความหึงหวง แต่ไม่ทันที่ผมจะได้พาเธอกลับไปด้วยกัน...

            เพี๊ยะ
!

           
แรงตบของอุ้งมือเล็กซัดเข้าข้างแก้มสากจนร้าวไปถึงสันกราม ก่อนจะตามมาด้วยประโยคที่บาดหัวใจฆ่าทุกความรู้สึกของผมให้จมอยู่กับความผิดซ้ำซากของตัวเอง

           
ฉันเกลียดนายที่เป็นแบบนี้ที่สุด...รู้เอาไว้ซะ ฮึก!”เสียงหวานสั่นขึ้นพร้อมกับแรงอันน้อยนิดที่ปลดพันธนาการแขนเล็กของตัวเองไปจากอุ้งมือใหญ่ของผมที่อ่อนแรงลงภายในเสี้ยววินาที ทุกอย่างนิ่งสงบ...พร้อมกับดวงตากลมที่เอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำใส แววตาที่ไม่ต่างจากมีดที่กรีดแทงบาดแผลในหัวใจของผมให้มันเหวอะหวะอีกครั้ง    

            ฉันเกลียดนายที่เป็นแบบนี้ที่สุด

          ฉันเกลียดนายที่เป็นแบบนี้ที่สุด

          ฉันเกลียดนายที่เป็นแบบนี้ที่สุด

         
ประโยคโหดร้ายวนซ้ำไปซ้ำมาในโสตประสาทพร้อมกับร่างบางของเธอที่หันหลังให้ผมแล้ววิ่งหนีออกไป...ร่างกายของผมเกร็งขึ้นมาฉับพลันราวกับถูกสตัฟฟ์ไว้

            ผนึกไว้กับความทรงจำเก่าๆ
          ที่ถูกขุดมาทำร้ายตัวเองอีกครั้ง
          









 #แฟนผีไอค่อน

 TO BE CONTINUED






 - ถ้าใครอ่านแล้วหงุดหงิด รำคาญ ฮันบินเป็นเหี้*ไร ถือว่าบรรลุจปส.เจตนารมณ์ -

#แฟนเป็นบ้าชื่อฮันบิน สมควรใช้แท็คนี้แทนกับฮันบินโหมดสติแตก555 เกิดอะไรขึ้นกับฮันบิน ความสัมพันธ์ของทั้งสองจะเป็นอย่างไร ยุนฮยองที่จู่ๆก็โผล่มาพร้อมกับคำพูดชวนเข้าใจยากและน่าปวดหัวเสมอ ตอนหน้า...ไม่นกละเฉลยแน่ๆ พร้อมกับสงครามเริ่มเรื่องของจริงแล้วจ้ะ หึหึ   *รู้ว่าตัวเองหายไปนานT^T แต่อ่านเสร็จแล้วทิ้งความเห็นไว้สักเล็กน้อยก็ยังดีน๊า เจ้อยากทราบสิ่งที่นักอ่านรู้สึกกับความเป็นบ้าของฮันบิน มันงงเกินไปมั้ย สับสนไปรึเปล่า*

จะรีบมาเฉลยปมแรกให้ตอนต่อไป ก่อนที่จะขอแว๊บไปจัดการกับไฟนอล วิจัย ต้นฉบับ ที่ถมมาเวลาเดียวกัน 
มิถุนายนเมื่อไหร่เจ้มีเวลาให้เต็มที่ละ อิ๊ อย่าพึ่งทิ้งกันไปน๊า *ทำเสน่ห์ใส่ แฮร่!*






  BOT ฮันบิน : @fatehanbin_   

BOT ยุนฮยอง : @fateyun_   

  

 B E R L I N ❀

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

1,061 ความคิดเห็น

  1. #876 Fangg_l (@Fangg_l) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2559 / 19:42
    ฮันบินตายแล้วฝืน มีสัมผัสบางอย่างป่าวนะ ยุนเหมือนคนเฉลยอะไรหลายๆอย่างอยู่เรื่อยๆ *เปิดอ่านตอนตาอไป*
    #876
    0
  2. #675 nongnc (@norawee10) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2559 / 14:04
    แอบงงง่ะะ55555 ฮันบินคนนี้ไม่ใช่ฮันบินใช่ไหม เป็นผีเข้าสิงหรอ มาเฉลยไวๆเด้ออ
    #675
    0
  3. #641 ตะห่าน (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 เมษายน 2559 / 23:10
    เอาต๋าคนเอ๋อกลับมาา ToT
    #641
    0
  4. #635 CttTmo (@ctttmo) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 21:26
    ฮันบินผีบ้ามากอะ นี่เลยเป็นเหตุผลที่เราเลือกฮันบินต๋าไง คือฮันบินตอนนี้ไม่ใช่ฮันบินจริงๆอะ ถ้าเราเป็นบีมายเราก็ตบ ตอนบีมายตะคอกใส่แล้วฮันบินสตั๊นขยาดนั้น เราก็คิดละว่ามันต้องเคยเกิดเหตุการณ์แบบนี้ แล้วก็โป๊ะเชะเลย!! นี่ก็หลุดๆมาบ้างแล้วว่ามีอะไรในอดีต ลุ้นมาก

    ปอลิง ชอบยุนฮยองลุนี้อะ กวนๆแบดหล่ออออออ นอกใจฮันบินแปบ เราสะใจตอนนางสาดน้ำคืนมากบอกตรงๆ 55555555
    #635
    0
  5. #613 iNT☆ (@inttie) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 เมษายน 2559 / 14:25
    ฮันบินเป็นบ้าอารายยยย 
    #613
    0
  6. #612 Girl's Luktion (@meyoung402) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 เมษายน 2559 / 08:48
    เอิ่ม...คือมันงี่เง่าเกินไปมั้ยฮันบิน โคตรงี่เง่าเลยอ่ะ เราว่านายควรไปจัดการความรู้สึกตัวเองก่อนแล้วค่อยมาคุยกับบีมายด์ดีกว่าเนอะ..
    #612
    0
  7. #611 fo.feem (@4202) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 เมษายน 2559 / 21:44
    ฮันบินอ่าาามันเกืนไปแล้วนะ
    #611
    0
  8. #610 Abyun (@byun_am) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 เมษายน 2559 / 07:32
    งงงงงงงง~ งงจนจะบ้าตามฮันบินแล้วเจ้ มาเฉลยไวๆนะ เค้ารออยู่~
    #610
    0
  9. #609 mark_tuan (@earth131142) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 เมษายน 2559 / 02:51
    ฮันบินเธอเป็นอะไร ทำไมเปลี่ยนไปขนาดนี้ ทำบีมายด์ร้องไห้ด้วย รีบๆไปง้อเลย
    ลุ้นมากค่ะไรท์ ตอนหน้าก็จะได้รู้แล้ว ยิ่งลุ้นใหญ่เลย สู้ๆนะคะไรท์
    #609
    0
  10. #608 sontaew (@ntaewso) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 เมษายน 2559 / 01:38
    ฮันบินโดนขโมยร่างหรอ หรือว่าไง โอยยย อยากรู้ๆๆ
    #608
    0
  11. #607 bafjg (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 เมษายน 2559 / 23:53
    ฮันบินโดนผีเข้าหรอ ทำไมเวอร์นี้ ร้ายยจังง สงสารบีมาย์ 😣😣😣
    #607
    0
  12. #606 Sai_34214 (@Sai_34214) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 เมษายน 2559 / 23:48
    อีบินนนน~~ เป็นบ้าหรอออห้ะ!! สมน้ำหน้าทำไรไม่คิดบีมายด์โกรธแล้วเห็นมั้ย!!
    #606
    0
  13. #605 IP_ws (@pron_2540) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 เมษายน 2559 / 23:22
    กำ ทำไงดีละทีนี้ บีมายด์โฏรธนายละนะฮันบิน ง้อเลยค่ะง้อด่วน
    #605
    0
  14. #604 Beerzziii (@Beerzziii) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 เมษายน 2559 / 22:41
    คือตามอารมณ์ฮันบินไม่ทัน เดี๋ยวหื่นมั่ง อ้อนมั่ง ดีมั่ง ผีเขาหรออ แล้วจะเป็นไงต่อไปอ่าา บีมายด์ผิดหวังกับฮันบินมากเลยนะนั่นคงไม่เลิกหรอกนะ ยุนฮยองก็อีกคนพูดอะไรให้มันเข้าใจหน่อยได้มะ รีบๆมาเฉลยเลยนะไรท์ 
    #604
    0
  15. #603 Marrtywartt (@jeawmama) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 เมษายน 2559 / 22:39
    น้ำตากำลังมา
    ติดตามตอนต่อไป น้ำตาหายเลย รอค้าาาา
    ฮันบินไม่ใช่ฮันบินน อินว้อยยย รอค้ะรออ
    #603
    0
  16. #602 ㅡ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 เมษายน 2559 / 22:16
    อิห่านนนนนนน เป็นไรของเธอวะคะ-..-อารมณ์เสีย อินจัด555
    #602
    0
  17. #601 PAT14c (@xxpat__) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 เมษายน 2559 / 21:52
    รักเขาก็ไปง้อเขาดิฮันบิน หงุดหงิด-.,-
    #601
    0
  18. #600 Pimjae21BJ (@fiw-hyuuzu100) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 เมษายน 2559 / 21:34
    โอ้ยยยยย เกลียดแรงมากทำไมเป็นงี้ ง้อดีๆไม่เป็นรึไง!!
    #600
    0
  19. #599 ขอบคุณดงฮยอก (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 เมษายน 2559 / 21:10
    ตอนที่บอกคนเรามันเปลี่ยนกันได้อะ คือเป็นไรวะ!!! ถ้าเป็นฮบ.คนเดิมอยากจะถามว่า กำลังคิดอะไรอยู่? ทำไมถึงได้เป็นแบบนี้ ถ้าไม่อยากเสียบม.อีกรอบก็ทำตัวให้มันดีๆดิ้

    แล้วถ้าไม่ใช่ฮบ.คือmมาจากไหน mเป็นใคร มีสิทธิ์ไรมาทำงี้

    ยุนฮยองอีกคน ชอบพูดไรเป็นปมตลอด



    ไรท์รีบมาต่อนะ ทนไม่ได้อยากรู้เฉลยแล้วอะ

    #599
    0
  20. #598 MinnySeungHyun (@MinnySeungHyun) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 เมษายน 2559 / 21:02
    ต๋าแม่งงี่เว่าว่ะ
    #598
    0
  21. #597 -т●хıc- (@afoam) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 เมษายน 2559 / 20:24
    ฮันบินแม่-ง!!!!! ตัวเองผิดแท้ๆ จะมีง้อดีๆก็ไม่ได้ นั่นไงเรื่องไปกันใหญ่ละ!
    #597
    0
  22. #596 jinwonkimbub (@jinwonkimbub) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 เมษายน 2559 / 20:17
    โหมดต๋ามาแบบดากส์มาก ชอบๆ มาต่อนะไรท์
    #596
    0
  23. #594 Mouserabbit🔯 (@PPsxyz) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 เมษายน 2559 / 20:00
    อ่า จริงๆเลยนะคิมฮันบิน! โป้งๆๆๆๆๆๆ
    #594
    0
  24. #593 earnhyuk_fran (@earnhyuk) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 เมษายน 2559 / 19:51
    ฮันบินเหมือนหมาบ้าเลย55555
    #593
    0
  25. #592 บิงน้อย (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 เมษายน 2559 / 19:51
    อ่านไปด้วยเกร็งไปด้วยอื้อหือออออออลุ้นหนักมาก
    #592
    0